Ρωσικό σχέδιο σε απάντηση της Τουρκίας: Η σύνδεση της Κασπίας με τη Θάλασσα του Αζόφ

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBxmu5YpZ0MoH5UpMcFmicLmi6EfO8wf2reJAgzp7DNpHE8OEMN8aS23yt1ACJ0oMq1a3BPuiBFDIRsv8kLa_F18GZtA6dlBU7cn8jKHh3OcYywrC1qnAhl-cT0SrdBE3FCavw-57hv4M/s1276/13.JPG"><img border="0" height="441" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBxmu5YpZ0MoH5UpMcFmicLmi6EfO8wf2reJAgzp7DNpHE8OEMN8aS23yt1ACJ0oMq1a3BPuiBFDIRsv8kLa_F18GZtA6dlBU7cn8jKHh3OcYywrC1qnAhl-cT0SrdBE3FCavw-57hv4M/w640-h441/13.JPG" width="640" /></a><br /><br />Σήμερα, μία από τις σοβαρότερες απειλές για τη Ρωσία είναι η ενεργός επέκταση της Τουρκίας στα νότια σύνορά της, όπως αναφέρει ρωσικό δημοσίευμα.<br /><br />Ο «Σουλτάνος» Ρετζέπ ο Πρώτος προτίθεται προφανώς, στο πλαίσιο ενός παντουρκικού σχεδίου, να συγκεντρώσει γύρω του όλες τις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες στην Κεντρική Ασία και να αναλάβει τον έλεγχο των διαμετακομιστικών ροών από την Κίνα προς την Ευρώπη, περνώντας από τον «Μεσαίο Διάδρομο» [Ο δρόμος του Μεταξιού]. <br /><br />Η απειλή για τη χώρα μας- γράφει το ρωσικό κείμενο- που κρύβεται σε αυτήν την πρωτοβουλία είναι πραγματική και μεγάλη, επομένως είναι απαραίτητο να παρουσιάσουμε ένα εναλλακτικό έργο υποδομής που θα συνδέει σταθερά τις δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας όχι με την Άγκυρα, αλλά με τη Μόσχα. Και έχουμε μια τέτοια επιλογή.<br /><br />Το βασικό σημείο στις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας είναι η Κασπία, μέσω της οποίας πρέπει να περάσουν οι διαμετακομιστικές ροές φορτίου και οι αγωγοί θα διασχίζουν τον πυθμένα της.<br /><br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHMLBBl4qpcsm72MIi7tEVTQvAakj4HHzAYJtY9Bnvv_g-hSxVdUsfJ36SdZiBRnkIZgGIYyuXC8ajR9ZKca0D06Wg65r47ycDAT9x0sjA5U512X4DZFG2F0KFosvwelxdY5_E16SwIhg/s962/14.JPG"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHMLBBl4qpcsm72MIi7tEVTQvAakj4HHzAYJtY9Bnvv_g-hSxVdUsfJ36SdZiBRnkIZgGIYyuXC8ajR9ZKca0D06Wg65r47ycDAT9x0sjA5U512X4DZFG2F0KFosvwelxdY5_E16SwIhg/w640-h480/14.JPG" /></a><br /><br /> Ο κύριος στόχος της συμμετοχής της Άγκυρας στη σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ στην πλευρά του Αζερμπαϊτζάν ήταν η απόκτηση διαδρόμου χερσαίων μεταφορών μέσω της αρμενικής επικράτειας στον πλησιέστερο σύμμαχό της και η πρόσβαση στην ακτή της Κασπίας. <br /><br />Αλλά εδώ είναι που η Μόσχα να δραστηριοποιηθεί. Στις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές συνθήκες, το έργο του ναυτιλιακού καναλιού της Ευρασίας, το οποίο θα πρέπει να συνδέει την Κασπία Θάλασσα και τη λεκάνη του Αζόφ-Μαύρης Θάλασσας, μπορεί να αποκτήσει νέα ζωή.<br /><br />Στην πραγματικότητα, αυτές οι δύο υδάτινες περιοχές συνδέονται ήδη με το κανάλι Βόλγα- Ντον, αλλά η χωρητικότητά του είναι εξαιρετικά χαμηλή. Λόγω των ρηχών βάσεων, τα σκάφη που διέρχονται από αυτό είναι σημαντικά περιορισμένα σε μετατόπιση, ή ακόμη και αναγκάζονται να πάνε μόνο μισά φορτωμένα. Η μέγιστη επιτρεπόμενη ικανότητα μεταφοράς είναι 7 χιλιάδες τόνοι. Το 2007, τέθηκε το ερώτημα σχετικά με την κατασκευή του δεύτερου υποκαταστήματος, το οποίο θα αύξανε τη συνολική απόδοση από 16,5 σε 30 εκατομμύρια τόνους ετησίως, αλλά το θέμα δεν προχώρησε περαιτέρω. Τι προτείνεται να γίνει ως εναλλακτική λύση;<div><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrZLl80JnYlANYIf2LmUk1mSSTwzUTwGP-Rua8nRxqh0jUN-rwf6Xxbzen2cj1eTCoI30KvsIMjMIY7btCpUrkrWURMgfI6tUiozeP58AM9KkaBJ-csyIYsV_hmAPLdRpoVSD52BeyFQM/s639/12.JPG"><img border="0" height="431" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrZLl80JnYlANYIf2LmUk1mSSTwzUTwGP-Rua8nRxqh0jUN-rwf6Xxbzen2cj1eTCoI30KvsIMjMIY7btCpUrkrWURMgfI6tUiozeP58AM9KkaBJ-csyIYsV_hmAPLdRpoVSD52BeyFQM/w640-h431/12.JPG" width="640" /></a><div><i>Ο Βόλγας - Ντον</i><br /><br />Η ιδέα να συνδέσουμε τα νερά της Κασπίας και της Αζοφικής Θάλασσας από ένα κανάλι προέκυψε τη δεκαετία του '30 του περασμένου αιώνα, και μάλιστα άρχισαν να δουλεύουν για αυτό, αλλά ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος τους σταμάτησε. <br /><br />Επέστρεψαν σε αυτό το 2007, και δύο χρόνια αργότερα, διατέθηκε χρηματοδότηση για ερευνητικές εργασίες. <br /><br />Από την πλευρά τους, οι Κινέζοι εμπειρογνώμονες θεωρούν ότι η κατασκευή του καναλιού Eurasia είναι ένα μεσαίου μεγέθους έργο.<br /><br />Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, το ναυτιλιακό κανάλι μεταξύ της Κασπίας και του Αζόφ θεωρήθηκε ως περιφερειακό ενδιαφέρον γύρω από την παραγωγή και την εξαγωγή υδρογονανθράκων, για το οποίο το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν ενδιαφέρθηκαν περισσότερο. Το χρειαζόταν για εύκολη πρόσβαση σε ξένες αγορές, καθώς και για τη Ρωσία, η οποία θα μπορούσε να κερδίσει χρήματα κατά τη διέλευση μέσω της επικράτειάς της. <br /><br />Όμως όλα βγήκαν έναντι χρημάτων: υπολογίστηκε, ότι η κατασκευή θα κόστιζε περίπου μισό τρισεκατομμύριο ρούβλια. Κατά κάποιο τρόπο, δεν υπήρχαν άνθρωποι πρόθυμοι να επενδύσουν. <br /><br />Ωστόσο, πολλά έχουν αλλάξει τώρα.<br /><br />Πρώτον , η Κίνα έχει συνάψει στρατηγική εταιρική σχέση με το Ιράν για μια περίοδο 25 ετών. Σε αντάλλαγμα για παραδόσεις πετρελαίου με έκπτωση, το Πεκίνο θα προσφέρει στην Τεχεράνη 400 δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις. Αυτή η συνεργασία θα είναι ολοκληρωμένη και μακροπρόθεσμη.<br /><br />Δεύτερον , το "περιστατικό Σουέζ" κατέδειξε σαφώς την ανάγκη να υπάρχουν κάποιες εναλλακτικές λύσεις σε αυτήν τη δημοφιλή θαλάσσια διαδρομή. Στην πραγματικότητα, η οικονομική συμμαχία μεταξύ του Πεκίνου και της Τεχεράνης δίνει ζωή στον διάδρομο των σινο-ιρανικών μεταφορών, στον οποίο η Ρωσία θα βρει επίσης θέση. Σε αυτήν την περίπτωση, δεν μιλάμε μόνο για την προμήθεια υδρογονανθράκων, αλλά και για αποστολές εμπορευματοκιβωτίων. <br /><br />Υπενθυμίζεται ότι το Ιράν εξέφρασε πρόσφατα δημόσια την ετοιμότητά του να προσχωρήσει στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση.<br /><br />Και εδώ επιστρέφουμε και πάλι στην Κασπία Θάλασσα, που είναι το σημείο διασταύρωσης και του «Μεσαίου Διαδρόμου», το οποίο προσπαθεί ενεργά να κατευθύνει η Τουρκία, και του διεθνούς διαδρόμου μεταφορών «Βορράς-Νότος», που διασχίζει τον Ινδικό Ωκεανό μέσω του Ιράν και της Ρωσίας στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. <br /><br />Συνοψίζοντας όσα ειπώθηκαν, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το νέο κανάλι μεταφοράς μεταξύ της Κασπίας και της Αζοφικής Θάλασσας είναι ικανό να παράγει ένα μεγάλο θετικό γεωπολιτικό αποτέλεσμα στη μακροπεριφέρεια.<br /><br /> Η Κίνα θα λάβει ένα επιπλέον παράθυρο στην Ευρώπη παρακάμπτοντας την Τουρκία, η οποία είναι σύμμαχος του ΝΑΤΟ των ΗΠΑ, το οποίο το Πεκίνο προτιμά να μην λησμονεί, και θα εμβαθύνει επίσης την ένταξή της με το Ιράν. <br /><br />Ναι, η κατασκευή ενός τέτοιου έργου υποδομής θα απαιτήσει τεράστιες επενδύσεις και θα χρειαστεί πολύς χρόνος. Υπάρχουν επίσης ορισμένοι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι. Ωστόσο, το δυναμικό της «Ευρασίας» είναι τόσο μεγάλο που είναι σκόπιμο να κατασκευαστεί αυτό το κανάλι αποστολής στο πλαίσιο μιας διεθνούς κοινοπραξίας, στην οποία θα πρέπει να συμμετέχουν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.echedoros-a.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Ρωσικό σχέδιο σε απάντηση της Τουρκίας: Η σύνδεση της Κασπίας με τη Θάλασσα του Αζόφ

Σήμερα, μία από τις σοβαρότερες απειλές για τη Ρωσία είναι η ενεργός επέκταση της Τουρκίας στα νότια σύνορά της, όπως αναφέρει ρωσικό δημοσί...

Διαβάστε την συνέχεια

Το... ''γεράκι'' μίλησε: ''Συμφωνία ή πόλεμος'' - Ο Κίσινγκερ προειδοποιεί την Ουάσινγκτον

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-04/original_2.png?itok=5CYiCLsX" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Νέα “προφητεία”: “Αποδεχτείτε το νέο παγκόσμιο σύστημα ή αντιμετωπίστε μια προπολεμική γεωπολιτική κατάσταση”</span></h3><b>Άγγελος Ρούσσος</b><br />Με τον Λευκό Οίκο να προκαλεί διαρκώς εντάσεις εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας, ο εγκέφαλος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, Χένρι Κίσινγκερ, προειδοποίησε την Ουάσιγκτον την περασμένη εβδομάδα είτε να συμφωνήσει σε ένα νέο διεθνές σύστημα, είτε να συνεχίσει να ενισχύει τις εντάσεις, κάτι που βέβαια θα οδηγήσει σε μια κατάσταση παρόμοια με τις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.<br /><br />Σε πρόσφατο διαδικτυακό σεμινάριο του Chatham House με τον πρώην βρετανό υπουργό Εξωτερικών Τζέρεμι Χαντ, ο 97χρονος πλέον Κίσινγκερ κάλεσε τις ΗΠΑ να δημιουργήσουν μια ισορροπία με τις υπάρχουσες παγκόσμιες δυνάμεις, προσθέτοντας:<br /><br />«Αν φανταστεί κανείς ότι ο κόσμος δεσμεύεται σε έναν ατελείωτο ανταγωνισμό που βασίζεται στην κυριαρχία όσων είναι ανώτεροι αυτή τη στιγμή, τότε είναι αναπόφευκτη η κατάρρευση της τάξης. Και οι συνέπειες μιας κατάρρευσης θα ήταν καταστροφικές».<br /><img src="" /><br /><br />Ο γνωστός διπλωμάτης προέτρεψε τις ΗΠΑ να κατανοήσουν ότι δεν έχουν όλα τα θέματα “τελικές λύσεις” και πρόσθεσε: «Αν δεν καταλήξουμε σε συμφωνία με την Κίνα σε αυτό το σημείο, τότε θα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση σαν κι αυτήν πριν από τον Παγκόσμιο Πόλεμο, με πολυετείς συγκρούσεις που επιλύονται άμεσα, αλλά σε μία από αυτές ξεφεύγει έλεγχος σε κάποιο σημείο».<br /><br />Ωστόσο, η ιδέα ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να σταματήσουν να επιβάλλουν τη βούλησή τους σε όλους τους άλλους δεν θα γίνει εύκολα αποδεκτή στην Ουάσιγκτον.<br /><br />Ο υψηλόβαθμος Κινέζος αξιωματούχος Yang Jiechi είπε στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Anthony Blinken στις 18 Μαρτίου στην Αλάσκα ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν τα προσόντα να πουν ότι θέλουν να μιλήσουν με την Κίνα από μια θέση ισχύος». Στη συνέχεια, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και ο Κινέζος ομόλογός του Γουάνγκ Γι ανέφεραν λίγες ημέρες αργότερα στις 22 Μαρτίου κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στο Πεκίνο ότι «από κοινού προστατεύουν την πολυμέρεια, διατηρούν το διεθνές σύστημα με τον ΟΗΕ στον πυρήνα του και τη διεθνή τάξη βάσει του διεθνούς δικαίου , ενώ αντιτίθενται σθεναρά στις μονομερείς κυρώσεις καθώς και στην παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών»<br /><br />Είναι πάντα δύσκολο για τις Μεγάλες Δυνάμεις να αποδεχτούν ότι ο κόσμος έχει αλλάξει, ειδικά όταν είναι εις βάρος τους. Η Δύση δεν μπορεί πλέον να καταστείλει την οικονομική δύναμη της Κίνας ή τη στρατιωτική δύναμη της Ρωσίας.<br /><br />Στο τέλος, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να καταφύγει σε μια στρατηγική που μοιάζει με την πρόταση του Κίσινγκερ για εξεύρεση ισορροπίας, ενώ ταυτόχρονα αποδέχεται την πολυπολική πραγματικότητα που έχει αποδειχθεί.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το... ''γεράκι'' μίλησε: ''Συμφωνία ή πόλεμος'' - Ο Κίσινγκερ προειδοποιεί την Ουάσινγκτον

Νέα “προφητεία”: “Αποδεχτείτε το νέο παγκόσμιο σύστημα ή αντιμετωπίστε μια προπολεμική γεωπολιτική κατάσταση” Άγγελος Ρούσσος Με τον Λευκό Ο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ναύαρχοι σε Ερντογάν: ''Κινδυνεύει η ζωή μας στη φυλακή'

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-04/EyMbISYWEAEtgui.jpeg?itok=jKSlwdya" width="640" /><br /><br /><b>'Ανδρέας Μουντζουρούλιας</b><br />Επιστολές μέσα από την φυλακή είχαμε από τους τούρκους ναυάρχους! Σε κείμενά τους που θα συζητηθούν, προειδοποιούν τον Ερντογάν και προμηνύουν, πως όλα τώρα ξεκινάνε στην Τουρκία. <br /><br />Το κλίμα είναι ζοφερό στη γειτονική χώρα, με τους στρατιωτικούς να έχουν χωριστεί σε διαφορετικά στρατόπεδα. <br /><div><br />Ας δούμε τι αναφέρουν: <br /><br />Ramazan Cem Gürdeniz: "Είμαι ο πρώτος ναύαρχος που συνελήφθη. Η ιδέα της γαλάζιας πατρίδας ανήκει σε μένα. Είμαι ένας ναύαρχος που έχει αγωνιστεί για το έθνος. Αυτή η κατάσταση με πληγώνει. Η φυγή δεν ταιριάζει σε κάποιον σαν εμένα. Δεν μου δόθηκαν έγγραφα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας κράτησης. Κάποια στιγμή θα πάρουμε το αίμα μας πίσω."<br /><br />Kadir Sağdıç: "Είμαι 69 ετών. Νομίζω ότι δεν υπάρχαν οι σωστές συνθήκες κράτησης. Η έκθεση ειδοποίησης σχετικά με την κράτησή μου δεν κοινοποιήθηκε σε εμένα ή στον δικηγόρο μου. Κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας, πέθανε η μητέρα μου και δεν μπόρεσα να την φιλήσω. Έχω έναν ηλικιωμένο πατέρα. Έχω υψηλή αρτηριακή πίεση, δεν είναι κατάσταση αυτή. Ο λαός σας βλέπει, θα ξεσηκωθεί.''<br /><br />Ali Sadi Ünsal: "Μου στερήθηκε άδικα η ελευθερία μου. Πλήρωσα το τίμημα. Έλαβα θεραπεία καρκίνου μεταξύ 2010-2011. Εξαιτίας αυτού, εγώ έχασα μερικούς από τους σιελογόνους αδένες μου. Υπάρχει πρόβλημα με τα νεφρά μου. Έχω προβλήματα ούρων. Έχω πολύ υψηλές τιμές αίματος. Χρησιμοποιώ υψηλές δόσεις φαρμάκων επειδή η χοληστερόλη μου δεν μπορεί να μειωθεί. Για αυτούς τους λόγους, ζητώ την απόρριψη του αιτήματος του Εισαγγελέα για παράταση της περιόδου κράτησης. <br /><br />Alaettin Sevim: "Έχω νεφρική ανεπάρκεια. Έχω υποβάλει τις αναφορές μου μέσω του δικηγόρου μου, χρησιμοποιώ φάρμακο. Δεν θα δραπετεύσω.''<br /><br />Bülent Olcay: "Μου στερήθηκε η ελευθερία μου. Οι συνθήκες κράτησης δεν είναι κατάλληλες.''<br /><br />Nadir Hakan Eraydın: ''Έκανα εγχείρηση καρδιάς πριν από περίπου 1 μήνα. Η ζωή μου κινδυνεύει.''<br /><br />Atilla Kezek: ''Είμαι 65 ετών. Υποφέρω από διαβήτη και αρτηριακή πίεση λόγω της ηλικίας μου. Βρισκόμαστε υπό κράτηση σε πολυσύχναστους θαλάμους. Νομίζω ότι η υγεία μας κινδυνεύει λόγω πανδημικών καταστάσεων.''<br /><br />Ergun Mengi: ''Οι συνθήκες φύλαξης δεν είναι κατάλληλες για την υγεία μας.''<br /><br />Turgay Erdağ: ''Οι συνθήκες κράτησης είναι πολύ κακές. Είναι ένα μέρος που δεν πρέπει να ζείς κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Δεν είναι κράτος αυτό. Οδηγούμαστε σε εμφύλιο.'' <br /><br />Τι καταλαβαίνουμε από αυτές τις δηλώσεις; Ότι τους κρατάνε φυλακή μέσα στις χειρότερες συνθήκες, καθώς θέλουν να τους εκδικηθούν, αλλά ταυτόχρονα, να δείξουν ποιος έχει το πάνω χέρι στη Τουρκία. <br /><br />Η Τουρκία μπαίνει σε ''τροχιά'' περιδίνησης, με το ηθικό στο στράτευμα να έχει φτάσει στο ναδίρ. Ποιος θα πολεμήσει για τον Ερντογάν; <br /><br />Μπορεί να έχει δημιουργήσει μία νέα γενιά στρατιωτών ο Ερντογάν, που έχει γαλουχηθεί με τα ισλαμιστικά ιδεώδη, αλλά μην ξεχνάμε, πως ακόμα και τώρα, οι Κεμαλιστές έχουν την πλειοψηφία στις ΤΕΔ!</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ναύαρχοι σε Ερντογάν: ''Κινδυνεύει η ζωή μας στη φυλακή'

'Ανδρέας Μουντζουρούλιας Επιστολές μέσα από την φυλακή είχαμε από τους τούρκους ναυάρχους! Σε κείμενά τους που θα συζητηθούν, προειδοποι...

Διαβάστε την συνέχεια

Κόβει κάθε δίαυλο με την Άγκυρα ο Σίσι

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/06/2020-06-18-1.png" width="640" /><br /><br /><b>Λυκοκάπης Γιώργος</b><br />Η Αίγυπτος μοιάζει διατεθειμένη να κλείσει κάθε “ανοιχτή διπλωματική θύρα” με την Τουρκία, καθώς φέρεται να ανέστειλε τις συνομιλίες που πραγματοποιούσε με το τουρκικό κράτος (σε επίπεδο μυστικών υπηρεσιών) για ζητήματα ασφάλειας, για τις οποίες είχε κάνει αναφορά με δημόσια δήλωση του, ο υπουργός Εξωτερικών της ηγέτιδας δύναμης του αραβικού κόσμου Σάμεχ Σούκρι.<br /><br />Αυτό αναφέρει δημοσίευμα του Al Arabiya, το οποίο εμφανίζει δυσαρεστημένη την αιγυπτιακή κυβέρνηση από τις καθυστερήσεις “που παίζει” η Τουρκία στην Λιβύη, στο ζήτημα της αποχώρησης των στρατιωτικών συμβούλων και των φιλότουρκων μισθοφόρων-τζιχαντιστών που είχε κουβαλήσει, προς την υπεράσπιση του καθεστώτος Σαράτζ.<br /><br />Ήταν αυτά τα στίφη με τα οποία η Τουρκία και οι Λίβυοι εγκάθετοι της σχεδίαζαν να καταλάβουν τα πετρελαϊκά αποθέματα της Σύρτης το περασμένο καλοκαίρι και τελικώς σταμάτησαν χάρη στην αποφασιστική παρέμβαση της Αιγύπτου και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Η Τουρκία φέρεται να ζήτησε «περισσότερο χρόνο» για να αποσύρει τους στρατιωτικούς της συμβούλους και τους μισθοφόρους-τζιχαντιστές από τη Λιβύη, την οποία ζητεί εντόνως και ο ΟΗΕ, όπως και όλα τα κράτη που εμπλέκονται στην λιβυκή σύγκρουση.<div><br />“Παίζει καθυστερήσεις” η Τουρκία<br /><br />Η αιγυπτιακή κυβέρνηση φέρεται ιδιαίτερα εκνευρισμένη με την τακτική της Άγκυρας, παρόλο που η τελευταία επιδίδεται σε ορισμένες κινήσεις καλής θέλησης για να καλοπιάσει το αραβικό κράτος. Η κυβέρνηση Ερντογάν απαίτησε από τα μέσα ενημέρωσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (του κυριότερου κόμματος της αιγυπτιακής αντιπολίτευσης) που φιλοξενούνται στην Τουρκία να σταματήσουν να επικρίνουν το αιγυπτιακό καθεστώς.<br /><br />Ταυτόχρονα έσπευσε να καθησυχάσει το καθεστώς Σίσι για ορισμένες τουρκικές υπηκοότητες που παραχώρησε σε Αιγύπτιους αντικαθεστωτικούς (μεταξύ άλλων και στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), υποσχόμενη πως αυτοί θα τερματίσουν κάθε πολιτική τους δράση. Η Αίγυπτος φέρεται να απαίτησε πιο δραστικά μέτρα και συγκεκριμένα την έκδοση των ηγετικών στελεχών της Αδελφότητας, που από την άνοδο του στρατηγού Σίσι στην εξουσία έχουν καταφύγει στην Τουρκία.<br /><br />Ουσιαστικά το καθεστώς Σίσι ζητά “σε μία κόλλα χαρτί” τα στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με τον ίδιο τρόπο που ο Ερντογάν παραδίδει τους μουσουλμάνους Ουιγούρους στην Κίνα, προκειμένου να προσεγγίσει και το Πεκίνο! Ο Τούρκος πρόεδρος “πλάσαρε” στην Αίγυπτο πως θα μπορούσε να “αδρανοποιήσει” πολιτικά την Μουσουλμανική Αδελφότητα, κάτι που (πάντα με βάση το δημοσίευμα) δεν φαίνεται να ικανοποιεί το αιγυπτιακό καθεστώς.<br /><br />Το Al Arabiya σημειώνει πως η Τουρκία ήθελε να εφαρμόσει μέτρα «σε δύο φάσεις» έναντι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με την Αίγυπτο να απαιτεί να “κοπούν μαχαίρι” οι σχέσεις του Ερντογάν με την ιστορική οργάνωση του πολιτικού Ισλάμ στον αραβικό κόσμο. Η απαίτηση της Αιγύπτου μοιάζει δύσκολο να πραγματοποιηθεί, με δεδομένη την απόλυτη εργαλειοποίηση της οργάνωσης από το τουρκικό καθεστώς, όπως έχει συμβεί με την παλαιστινιακή Χαμάς (που έχει τις ρίζες στην Αδελφότητα) με τον Τούρκο πρόεδρο να αδυνατεί να διαρρήξει πλήρως τις σχέσεις μαζί της, όπως ζητεί το Ισραήλ.<br /><br /></div><div>Η “κακοπιστία” των Εμιράτων<br /><br />Ο Σάμεχ Σούκρι είχε αναφέρει πως «εάν διαπιστώναμε μία πραγματική μεταβολή στην τουρκική εξωτερική πολιτική, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για την αποκατάσταση των σχέσεων», κάτι που δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει ο Ερντογάν, που προσπαθεί να βρει ημίμετρα, όπως και τα γνωστά “παζάρια” που προτείνει στην Αίγυπτο με τις θαλάσσιες ζώνες, εις βάρος φυσικά των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.<br /><br />Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια αντίδραση της αιγυπτιακής ή της τουρκικής κυβέρνησης για το δημοσίευμα, το οποίο πρέπει να σημειώσουμε πως προέρχεται από ένα διεθνές μέσο ενημέρωσης, που εδρεύει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ένα αραβικό κράτος που δεν επιθυμεί την παραμικρή “ανοιχτή θύρα” με τον Ερντογάν. Η τουρκική προπαγάνδα έχει αναφέρει παλαιότερα πως είναι η «κακοπιστία» των Εμιράτων που αποτρέπει την Αίγυπτο από το να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Τουρκία.<br /><br />Αξίζει να σημειώσουμε πως τα Εμιράτα δεν “ενθουσιάστηκαν” με την εξομάλυνση των σχέσεων της Σαουδικής Αραβίας με το τουρκόφιλο Κατάρ, με την Ντόχα να δίνει από τότε γραμμή στο Αλ Τζαζίρα, να περιορίσει την επικρίσεις του εις βάρος των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής. Ο Ερντογάν έχει στο νου του να πετύχει μία αντίστοιχη συμφωνία εξομάλυνσης με τις αραβικές χώρες, αλλά φαίνεται να μην μπορεί να καθησυχάσει την ανασφάλεια που νιώθουν τα αραβικά καθεστώτα, από τα νεοοοθωμανικά σχέδια του.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Κόβει κάθε δίαυλο με την Άγκυρα ο Σίσι

Λυκοκάπης Γιώργος Η Αίγυπτος μοιάζει διατεθειμένη να κλείσει κάθε “ανοιχτή διπλωματική θύρα” με την Τουρκία, καθώς φέρεται να ανέστειλε τις ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως οι αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες στοχεύουν την Τουρκία

<br /><img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/GID.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Η Γενική Υπηρεσία Πληροφοριών της Αιγύπτου (GIS), που συχνά αναφέρεται ως Mukhabarat, είναι υπεύθυνη για την παροχή πληροφοριών , από το εσωτερικό και διεθνώς, με έμφαση στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Οι αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες της Αιγύπτου δημιουργήθηκε από τον πρόεδρο Νάσερ το 1954 με πρώτο διοικητή τον Ζακαρίας Μοχεντίν.<br /><br />Η υπηρεσία αναδιοργανώθηκε κι αναβαθμίστηκε υπό την διοίκηση του Σαλάχ Νασρ το 1957-1967. Υπό την επίβλεψή του η GIS δημιούργησε τμήματα για επιχειρήσεις ραδιοφωνίας, ηλεκτρονικών υπολογιστών, πλαστογραφίας και μαύρων επιχειρήσεων. Για να εξασφαλίσει έσοδα, ο Νασρ δημιούργησε την Al Nasr Company, εταιρεία εισαγωγών-εξαγωγών, ως κάλυψη.<br /><br />Η GID βοήθησε σημαντικά πολλά αραβικά και αφρικανικά κράτη να αποκτήσουν ανεξαρτησία. Αν και το αιγυπτιακό υπουργείο Εξωτερικών ήταν επίσημα υπεύθυνο, η GIS βοήθησε πολλά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στο πλαίσιο της αντιιμπεριαλιστικής πολιτικής του Νάσερ. Ο Νασρ καθιέρωσε σχέσεις με άλλες υπηρεσίες πληροφοριών, οι οποίες βοήθησαν στην παροχή σιταριού στην Αίγυπτο και στην ίδρυση βιομηχανιών. Μία από τις κατασκευές του είναι ο Πύργος Gezeera στο Κάιρο.<br /><br />Για αρκετά χρόνια το όνομα του διευθυντή της GIS ήταν μυστικό. Ωστόσο, ο στρατηγός Ομάρ Σουλεϊμάν, επικεφαλής της υπηρεσίας (1993-2011), έσπασε το ταμπού. Το όνομά του δημοσιεύθηκε πριν γίνει ο ίδιος γνωστό πρόσωπο στα ΜΜΕ, αφού ήταν απεσταλμένος του Μουμπάρακ σε Ισραήλ, ΗΠΑ και Γάζα. Όταν ο στρατηγός Σουλεϊμάν διορίστηκε αντιπρόεδρος της Αιγύπτου, τον διαδέχθηκε ο στρατηγός Μουράτ Μουβάφι και αργότερα ο Μοχάμεντ Ραφάτ Σέχατα.<br /><br />Τον Ιούλιο 2013, ως αποτέλεσμα της εξέγερσης (“Αραβική Άνοιξη”), ο Σέχατα αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Μοχάμεντ Αχμέτ Φαρέντ, αλλά στο πλαίσιο των ισορροπιών διορίστηκε Σύμβουλος Υποθέσεων Ασφαλείας του προσωρινού προέδρου Αντλί Μανσούρ. Επί προεδρίας Μόρσι (ανήκε στη Μουσουλμανική Αδελφότητα), πάντως, η GIS υπέστη μαζικές εκκαθαρίσεις.<br /><br />Οι επιτυχίες της GIS<br /><br />Παρά τον κανόνα που λέει ότι «η επιτυχία στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών είναι ένα θαμμένο μυστικό, ενώ η αποτυχία είναι ένα παγκόσμιο σκάνδαλο», η GIS είχε πολλές επιτυχίες, μερικές από τις οποίες έγιναν έργα από την αιγυπτιακή τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Κατάφερε να “φυτέψει” έναν Αιγύπτιο πράκτορα μεταξύ των Εβραίων μεταναστών που εγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ.<br /><br />Ο πράκτορας Ρεφάατ Αλ Γκαμάλ, κατάφερε να ζήσει 18 χρόνια στο Ισραήλ, χωρίς να ανακαλυφθεί. Εκείνα τα χρόνια ίδρυσε ένα δίκτυο κατασκόπων σε διάφορους τομείς της, αν και ισραηλινές πηγές ισχυρίζονται ότι ο Ρεφάατ ήταν διπλός πράκτορας και βοήθησε το Ισραήλ να κερδίσει τον “πόλεμο των έξι ημερών”.<br /><br />Το 1970, η GIS κατόρθωσε να εντοπίσει μια ισραηλινή εξέδρα πετρελαίου ενώ είχε αποσταλεί από τον Καναδά στο Σινά (κατεχόμενο από το Ισραήλ εκείνη την εποχή). Οι πράκτορες της GIS εντόπισαν την εξέδρα στο Αμπιτζάν (Ακτή του Ελεφαντοστούν) και με εκρηκτικά την κατέστρεψαν σε μεγάλο βαθμό.<br /><br />Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτό έγινε ενώ η πόλη ήταν γεμάτη, όχι μόνο από πράκτορες της Μοσάντ που προστάτευαν την εξέδρα πετρελαίου, αλλά και από πράκτορες της CIA που φύλαγαν τους αστροναύτες της NASA κατά την επίσκεψή τους στην Ακτή του Ελεφαντοστούν εκείνες τις ημέρες. Αυτή η επιχείρηση, την οποία διηύθυνε διευθυντή της GIS Αμίν Χοβέιντι, δημοσιοποιήθηκε το 1985 με την επωνυμία “Επιχείρηση Αλ Χαφάρ”.<br /><br /><div>Οι αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες στον πόλεμο του 1973<br /><br />Η μεγαλύτερη επιτυχία της GIS ήταν το αιγυπτιακό “Στρατηγικό Σχέδιο Εξαπάτησης”, το οποίο από τον Ιανουάριο 1970 έως τον Οκτώβριο 1973 είχε στόχο την απόκρυψη των αιγυπτιακών σχεδίων για την αιγυπτιακή επίθεση με σκοπό την απελευθέρωση του κατεχόμενου Σινά. Το σχέδιο περιλάμβανε διοχέτευση ψευδών πληροφοριών και υποτίθεται μυστικών δεδομένων. Για παράδειγμα, η GIS προετοίμασε μυστικά εκκένωσε τμήματα των νοσοκομείων του Καΐρου για να είναι έτοιμα να δεχθούν τραυματίες. Η εκκένωση λίγες μέρες πριν την έναρξη της επίθεσης, πραγματοποιήθηκε με το πρόσχημα ότι τα νοσοκομεία είχαν μολυνθεί με τέτανο.<br /><br />Το σχέδιο περιλάμβανε και μια σημαντική επιχείρηση, η οποία δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί. Η επιχείρηση αποσκοπούσε στη συγκέντρωση λεπτομερών πληροφοριών για τους αμερικανικούς κατασκοπευτικούς δορυφόρους που κάλυπταν τη Μέση Ανατολή. Γνωρίζοντας τις ακριβείς τροχιές και το χρονοδιάγραμμα των δορυφόρων, η GIS προετοίμασε περίπλοκα προγράμματα υλικοτεχνικής κίνησης για όλες τις αιγυπτιακές στρατιωτικές μονάδες, ώστε να μην εντοπιστούν από τους δορυφόρους.<br /><br />Ο Γκουμάα Αλ Σαγουάν παρείχε στη Μοσάντ ψευδείς πληροφορίες από το 1967 έως το 1973 και εξασφάλισε από την ισραηλινή υπηρεσία προηγμένες συσκευές μετάδοσης πληροφοριών, τις οποίες παρέδωσε στη GIS. Η GIS κατασκόπευε τη Μοσάντ εβδομάδες πριν από την αιφνιδιαστική αιγυπτιακή επίθεση στις 6 Οκτωβρίου 1973. Οι πληροφορίες που συγκέντρωσε επέτρεψαν να εντοπιστούν τα πιο αδύναμα σημεία της ισραηλινής αμυντικής γραμμής. Σχεδιάστηκε, μάλιστα, μια αποστολή αυτοκτονίας για εκτροπή της ισραηλινής αντεπίθεσης πριν φτάσει στην ηπειρωτική Αίγυπτο.<br /><br />Ο Αιγύπτιος κατάσκοπος Αμίν K., ο οποίος εργάστηκε ως υπάλληλος στην υπηρεσία Τύπου της γερμανικής κυβέρνησης είχε διαβιβάσει πλήθος πληροφοριών στη GIS μεταξύ 2010 και 2019. Προφανώς υπήρξαν και αποτυχίες, κάποιες μάλιστα θεαματικές, όπως η δολοφονία του Προέδρου Σαντάτ και άλλων αξιωματούχων από αντιφρονούντες στρατιωτικούς τον Οκτώβριο 1981.<br /><br />Προφανώς η άνοδος των Αδελφών Μουσουλμάνων είναι άλλη μια αποτυχία της αιγυπτιακής υπηρεσίας πληροφοριών, καθώς ο έλεγχος της εν λόγω οργάνωσης, όπως και άλλων ακραίων ισλαμιστικών οργανώσεων είναι αρμοδιότητα της GIS. Αποτυχία είναι και το γεγονός ότι η υπηρεσία δεν είχε καταφέρει να διεισδύσει στις φυλές στο Σινά και στους αντάρτες που προέρχονται από αυτές. Το αποτέλεσμα είναι οι ένοπλες δυνάμεις να δέχονται επιθέσεις και να έχουν απώλειες.</div><div><br />Ο Αμπάς Καμέλ<br /><br />Το 2018, ο Σίσι απέλυσε τον αρχηγό της υπηρεσίας πληροφοριών Καλίντ Φάουζι μετά από αμφιλεγόμενη διαρροή στους New York Times, η οποία αποκάλυψε μυστική απόπειρα της αιγυπτιακής κυβέρνησης να πείσει την κοινή γνώμη να υποστηρίξει το σχέδιο ειρήνευσης του Τραμπ. Στη θέση ορίστηκε ο επικεφαλής του προσωπικού του προέδρου Σίσι, Αμπάς Καμέλ.<br /><br />Ο μετέπειτα δολοφονηθείς Σαουδάραβας αναλυτής Τζαμάλ Κασόγκι σχολίασε: «Όταν ο Σίσι δεν μπορεί να βρει κανέναν άλλο εκτός από τον στενό συνεργάτη του για να του αναθέσει την υπηρεσία πληροφοριών, επιβεβαιώνεται ότι υπάρχει πρόβλημα εμπιστοσύνης στους κυβερνώντες κύκλους της Αιγύπτου». Ο νυν διευθυντής της GIS Αμπάς Καμέλ θεωρείται δεξί χέρι του Σίσι και χρησιμοποιείται ως επίσημος απεσταλμένος, υποκαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό το υπουργείο Εξωτερικών.<br /><br />Το τελευταίο διάστημα, η GIS έχει στρέψει την προσοχή της στην αντιμετώπιση της τουρκικής δραστηριότητας όχι μόνο στην Αίγυπτο (υποστήριξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), αλλά και στις χώρες της Αφρικής. Για το Κάιρο, η διείσδυση των Τούρκων στη “γειτονιά” της Αιγύπτου συνιστά αποσταθεροποιητική δράση και ως τέτοια αντιμετωπίζεται. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τη Λιβύη.<br /><br />Ο Καμέλ επισκέφθηκε μυστικά τη Δαμασκό στις 2 Μαρτίου. Η αραβική εφημερίδα Al-Watan ανέφερε ότι ο Καμέλ είχε συνομιλίες με τον επικεφαλής του Γραφείου Εθνικής Ασφάλειας στρατηγό Αλί Μαμλούκ, ειδικό σύμβουλο ασφαλείας του Άσαντ. Προφανώς, θα συζητήθηκε και η επάνοδος της Συρίας στον Αραβικό Σύνδεσμο. Η επίσκεψη του Καμέλ δεν ανακοινώθηκε. Σύμφωνα με πληροφορίες, όμως, πραγματοποιήθηκε μετά από μυστικές επισκέψεις του Αιγύπτιου αξιωματούχου σε Τυνησία, Αλγερία και ανατολική Λιβύη, με σκοπό να σχηματιστεί ένας συνασπισμός διαχείρισης πληροφοριών ασφάλειας για την αντιμετώπιση της τουρκικής παρουσίας στο Μαγκρέμπ.</div><div><br />Η Τουρκία στο στόχαστρο<br /><br />Η αμέριστη τουρκική υποστήριξη προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και η δυναμική τουρκική παρουσία στη Λιβύη, όπως και η κατάληψη περιοχών στη βόρεια Συρία, διεύρυναν το χάσμα Άγκυρας-Καΐρου, με ανταλλαγή και δημόσιων ρητορικών επιθέσεων. Αντιμέτωπο με τον κίνδυνο απομόνωσης στην Ανατολική Μεσόγειο, το καθεστώς Ερντογάν προσπαθεί τελευταίως να “ρίξει γέφυρες” προς το Κάιρο, αλλά οι προσπάθειές του πέφτουν προς το παρόν στο κενό. Εξ ου και η σύμπλευση της Αιγύπτου με την Ελλάδα και την Κύπρο παραμένει αρραγής.<br /><br />Η GIS, πάντως, έχει δημιουργήσει δίκτυο για να παρακολουθεί επισταμένως τις δραστηριότητες των Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Τουρκία, όπου έχει το επιτελείο της. Η συνεχιζόμενη δράση της οργάνωσης, με την υποστήριξη των υπηρεσιών του τουρκικού κράτους καθιστούν αγεφύρωτο το χάσμα Άγκυρας-Καΐρου. Γι’ αυτό και η GIS έχει εστιάσει τις προσπάθειές της να υπονομεύσει με κάθε τρόπο την τουρκική παρουσία στη Λιβύη.<br /><br />Η αιγυπτιακή υπηρεσία πληροφοριών συνεχίζει να έχει στενούς δεσμούς με τον Εθνικό Στρατό του Χαλίφα Χαφτάρ, παρά την φθίνουσα πορεία του τελευταίου. Παράλληλα, χειρίζεται τις σχέσεις και με άλλους πολιτικούς παίκτες στη Λιβύη. Ένα δεύτερο κρίσιμο μέτωπο για την Αίγυπτο είναι και το γιγαντιαίο φράγμα που κατασκευάζει η Αιθιοπία στο Νείλο. Επί του παρόντος, η GIS προσπαθεί πυρετωδώς να χτίσει συμμαχίες αποτρεπτικού χαρακτήρα με υπηρεσίες γειτονικών χωρών και στο πλαίσιο αυτό ο Καμέλ επισκέφθηκε τον προηγούμενο Ιανουάριο το Σουδάν.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πως οι αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες στοχεύουν την Τουρκία

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Η Γενική Υπηρεσία Πληροφοριών της Αιγύπτου (GIS), που συχνά αναφέρεται ως Mukhabarat, είναι υπεύθυνη για την παροχή πλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Φ. Αλτούν: Καταφύγιο τρομοκρατών η Ελλάδα - «Απαράδεκτα μυθεύματα», απαντά το ΥΠΕΞ

<div><br /><br /><img height="360" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=altoun.jpg" width="640" /><br /><br />Ευθεία επίθεση εναντίον της Ελλάδας εξαπέλυσε ο επικεφαλής επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας Φαχρετίν Αλτούν, ο οποίος με ανάρτησή του στο Twitter αναφέρει πως η χώρας μας αποτελεί καταφύγιο τρομοκρατών, οι οποίοι οργανώνουν επιθέσεις εναντίον της Τουρκίας μέσα από τα κέντρα φιλοξενίας. «Είναι ώρα να σταματήσουμε την ατιμωρησία της Ελλάδας!», καταλήγει η ανάρτηση του Φ. Αλτούν<br /><br />Αναλυτικότερα, στην ανάρτησή του ο Φ. Αλτούν αναφέρει πως «η Ελλάδα δίνει καταφύγιο σε τρομοκράτες, συμπεριλαμβανομένων στελεχών του PKK» και συνεχίζει παραθέτοντας ένα βίντεο όπου μεταξύ άλλων η Ελλάδα κατηγορείται για υπόθαλψη τρομοκρατών και οργάνωση επιθέσεων εναντίον της Τουρκίας μέσα από τα προσφυγικά camp που υπάρχουν στην ελληνική επικράτεια. <div class="main-article__text " style="background-color: white; box-sizing: inherit; color: #212529; font-family: -apple-system, BlinkMacSystemFont, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, "Noto Sans", sans-serif, "Apple Color Emoji", "Segoe UI Emoji", "Segoe UI Symbol", "Noto Color Emoji"; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered tweetCustom" style="box-sizing: inherit; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-left: auto !important; margin-right: auto !important; margin-top: 10px; max-width: 550px; padding: 10px !important; width: 665.9px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="1380620185011433475" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2hvcml6b25fdHdlZXRfZW1iZWRfOTU1NSI6eyJidWNrZXQiOiJodGUiLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfX0%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1380620185011433475&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.liberal.gr%2Fnews%2Ff-altoun-katafugio-tromokraton-i-ellada-aparadekta-mutheumata-apanta-to-upex%2F369709&sessionId=c7340b021e4614893cd5a4367d9f65a1f873c022&siteScreenName=LiberalGr&theme=light&widgetsVersion=1ead0c7%3A1617660954974&width=550px" style="box-sizing: inherit; display: block; flex-grow: 1; height: 622px; margin: 0px; max-width: 100%; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="Twitter Tweet"></iframe></div><p style="box-sizing: inherit; color: #2d2d2d; font-family: literata, serif; font-size: 2rem; letter-spacing: 1px; line-height: 34px; margin: 0px 0px 3.8rem 44.3875px; padding: 0px; word-break: break-word;"></p></div></div>Το βίντεο επικεντρώνεται, στη συνέχεια, στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι κατά τη δεκαετία του ’90 ο ρόλος της χώρας ήταν κρίσιμος στη στήριξη του ΡΚΚ και στον τότε ηγέτη της Abdullah Ocalan να αποφύγει τις τουρκικές αρχές. Επιπλέον, καταγράφεται ότι, μετά τη σύλληψή του, ο ίδιος ομολόγησε ότι η Ελλάδα παρείχε όπλα επί σειρά ετών και εκπαίδευση στη δομή του Λαυρίου, ενώ υποστηρίζεται ότι αυτή η εν λόγω δομή εξακολουθεί να αποτελεί ‘καταφύγιο’ για το ΡΚΚ. <br /><br />Τονίζεται, ακόμα, ότι η Ελλάδα «στηρίζει ανοικτά» την FETO, πολλά μέλη της οποίας κατέφυγαν στη χώρα μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και ‘κυκλοφορούν ελεύθερα’ στους δρόμους της παρά τα αιτήματα της Τουρκίας για έκδοσή τους, ενώ ο ίδιος ο επικεφαλής της ευχαρίστησε τη χώρα που προστάτευσε τα μέλη του από τη δικαιοσύνη, αποκαλώντας την Ελλάδα ‘αδελφή-χώρα’.<br /><br />Τέλος, σημειώνεται ότι η Άγκυρα θεωρεί ότι αυτές οι «παραβάσεις» αντιβαίνουν στο πνεύμα της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, καλεί την Ελλάδα να αναλάβει δράση εναντίον της παρουσίας του ΡΚΚ και της FETO, όπως και του DHKP-C στη χώρα και να στηρίξει την Άγκυρα στον αγώνα της εναντίον όλων των μορφών τρομοκρατίας.<br /><br />Ελληνικό ΥΠΕΞ: Προσπάθεια σπίλωσης της χώρας<br /><br />Από την πλευρά του, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών απάντησε με ανακοίνωσή του στην οποία κάνει λόγο για «απαράδεκτα μυθεύματα» και απόπειρα σπίλωσης της εικόνας της χώρας, αναρωτώμενο, μάλιστα αναφορικά με την επιλογή του χρόνου εμφάνισης αυτών των ισχυρισμών.<br /><br />«Απορρίπτουμε κατηγορηματικά κάθε προσπάθεια σπίλωσης της εικόνας της Ελλάδας μέσω της προβολής απαράδεκτων μυθευμάτων. Ερώτημα δημιουργεί η επιλογή του χρόνου εμφάνισης τέτοιων ανυπόστατων και φαιδρών ισχυρισμών», ανέφερε σε ανακοίνωση του το ΥΠΕΞ.<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι για την ερχόμενη Τετάρτη είναι προγραμματισμένη επίσκεψη του Νίκου Δένδια στην Άγκυρα, για την οποία ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών έχει επαναλάβει αρκετές φορές ότι θα πραγματοποιηθεί αν το επιτρέψει η τουρκική συμπεριφορά.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a></div><div><br /></div><div><br /><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div></div>

Φ. Αλτούν: Καταφύγιο τρομοκρατών η Ελλάδα - «Απαράδεκτα μυθεύματα», απαντά το ΥΠΕΞ

Ευθεία επίθεση εναντίον της Ελλάδας εξαπέλυσε ο επικεφαλής επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας Φαχρετίν Αλτούν, ο οποίος με ανάρτησή του στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το παρασκήνιο πίσω από το «δικτάτορας» του Ντράγκι για τον Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.ethnos.gr/sites/default/files/styles/default_small/public/images/2021/04/erdogan_0.jpg?itok=OpHotPSJ" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="300" data-original-width="600" height="320" src="https://www.ethnos.gr/sites/default/files/styles/default_small/public/images/2021/04/erdogan_0.jpg?itok=OpHotPSJ" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Διπλωματικό επεισόδιο μετά το περιστατικό με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην Αγκυρα - Η οργή της Τουρκίας και η στάση του Μάριο Ντράγκι</span></h3>Στις εξελίξεις που καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει στραμμένο το βλέμμα ο διεθνής Τύπος με αφορμή το Sofagate και τις εκατέρωθεν δηλώσεις από τις δύο πλευρές, την ώρα που οι σχέσεις της Ιταλίας -και όχι μόνο- με την Τουρκία είναι ήδη στα άκρα. H Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έμεινε όρθια στην Αγκυρα, καθώς δεν είχε προβλεφθεί κάθισμα για εκείνη και όταν η ίδια θέλησε να κάτσει, είδε τους Μισέλ και Ερντογάν να κάθονται και εκείνη να κάνει ένα «εμ»... που έκανε το γύρο του κόσμου, προκαλώντας αντιδράσεις, το γεγονός όμως ήταν η αφορμή για ένα διπλωματικό επεισόδιο που δείχνει να κορυφώνεται.<br /><br />Κομβικός ο ρόλος της δήλωσης Ντράγκι<br /><br />Ο Μάριο Ντράγκι εξέφρασε την αντίθεσή του προς τη συμπεριφορά του προέδρου της Τουρκίας, ανεβάζοντας τους τόνους. «Δεν συμμεριζόμαστε την στάση του Ερντογάν, δεν ήταν η κατάλληλη συμπεριφορά. Λυπάμαι ιδιαίτερα που η πρόεδρος της ΕΕ την υπέστη. Με αυτούς τους δικτάτορες, ας τους αποκαλέσουμε έτσι, πρέπει να είμαστε σαφείς: Να εκφράζουμε τις διαφορετικές μας απόψεις αλλά να καταφέρνουμε να συνεργαζόμαστε υπέρ των χωρών μας» είπε χαρακτηριστικά ο Ιταλός πρωθυπουργός. Πίσω όμως από την δήλωση του Μάριο Ντράγκι, κρύβεται ολόκληρο παρασκήνιο. Κι αυτό γιατί, όπως τονίζει η Μαρία Ψαρά στο OPEN TV, ο Ντράγκι είναι ένας άνθρωπος που μιλά σπάνια κι αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν καλά όλοι οι ευρωπαϊκοί φορείς. <br /><br />Η επιλογή του, άρα, να προβεί στην συγκεκριμένη δήλωση, αποδεικνύει πως δεν έγινε τυχαία, καθώς ο ίδιος ήξερε πως αυτή θα προβληματίσει, αναφέρουν διπλωμάτες, σύμφωνα με το ρεπορτάζ. O Μάριο Ντράγκι είναι ένας άνθρωπος που έχει πάρει πολύ σοβαρά τον ρόλο του ως πρωθυπουργός αλλά και ως Ευρωπαίος πολιτικός. Μέσα από την στάση του ήθελε μεταξύ άλλων να προκαλέσει την αντίδραση της Γερμανίας, η οποία, σύμφωνα με την Μαρία Ψαρά, κρατά σιγή ιχθύος για το θέμα, ενώ γενικά έχει κάνει πάρα πολλά λάθη όσον αφορά την διαχείριση των ευρωπαϊκών θεμάτων. <br /><br />Η επιλογή του Γάλλου προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν να στηρίξει τον Μάριο Ντράγκι μέσω της δήλωσης του κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναδεικνύει παράλληλα την έντονη φημολογία που το τελευταίο διάστημα θέλει την Γαλλία με την Γερμανία να στοχεύουν σε έναν κοινό άξονα απέναντι στην Γερμανία που λειτουργεί φοβικά.<br /><br />Αποστάσεις κρατούν οι Βρυξέλλες<br /><br />Στο μεταξύ, ξεκάθαρη θέση στο θέμα που έχει προκύψει δεν δείχνει να παίρνει η Κομισιόν, ο εκπρόσωπος της οποίας δήλωσε πως «η Τουρκία είναι μια χώρα που έχει εκλεγμένη Βουλή, εκλεγμένο πρόεδρο και επίσης είναι μια χώρα για την οποία έχουμε πολλές ανησυχίες, με την οποία συνεργαζόμαστε επίσης σε πολλά θέματα. «Είναι μια περίπλοκη εικόνα. Αλλά δεν είναι για την ΕΕ να χαρακτηρίσει ένα σύστημα ή έναν άνθρωπο», είπε χαρακτηριστικά ο Πίτερ Στάνο.<br /><br />Υπενθυμίζεται η Τουρκία κάλεσε τον πρεσβευτή της Ιταλίας στη χώρα στο υπουργείο Εξωτερικών, μετά το σχόλιο που έκανε ο Ιταλός πρωθυπουργός, Μάριο Ντράγκι, για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι «είναι δικτάτορας». Ο Μάριο Ντράγκι εξέφρασε την αντίθεσή του προς τη συμπεριφορά του προέδρου της Τουρκίας, ανεβάζοντας τους τόνους. «Δεν συμμεριζόμαστε την στάση του Ερντογάν, δεν ήταν η κατάλληλη συμπεριφορά. Λυπάμαι ιδιαίτερα που η πρόεδρος της ΕΕ την υπέστη. Με αυτούς τους δικτάτορες, ας τους αποκαλέσουμε έτσι, πρέπει να είμαστε σαφείς: Να εκφράζουμε τις διαφορετικές μας απόψεις αλλά να καταφέρνουμε να συνεργαζόμαστε υπέρ των χωρών μας» είπε χαρακτηριστικά ο Ιταλός πρωθυπουργός.<br />Η απάντηση Τσαβούσογλου στον Μάριο Ντράγκι<br /><br />«Καταδικάζουμε έντονα την απαράδεκτη λαϊκιστική ρητορική του διορισμένου πρωθυπουργού της Ιταλίας, Ντράγκι, και τις απαράδεκτες και αδικαιολόγητες δηλώσεις του για τον εκλεγμένο πρόεδρό μας, και του τις ανταποδίδουμε», σχολίασε στο Twitter o Μεβλούτ Τσαβούσογλου.<br /><br />Η Τουρκία ρίχνει τις ευθύνες στην Ευρώπη<br /><br />Νωρίτερα, η Τουρκία χαρακτήρισε άδικες τις κατηγορίες εναντίον της. Η Άγκυρα ρίχνει την ευθύνη για την αμήχανη – και προσβλητική- στιγμή στην Ευρώπη, υποστηρίζοντας πως η διάταξη των καθισμάτων είχε προταθεί από την ευρωπαϊκή πλευρά.<br /><br />«Τα αιτήματα της ΕΕ έγιναν σεβαστά. Αυτό σημαίνει πως η διάταξη των καθισμάτων έγινε με δικό της αίτημα. Οι υπηρεσίες μας για το πρωτόκολλο συναντήθηκαν πριν από τη σύνοδο και τα αιτήματά τους (της ΕΕ) έγιναν σεβαστά» υποστήριξε ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβουσογλου στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.<br /><br />«Οι κατηγορίες με στόχο την Τουρκία είναι άδικες».<br /><br />Ο ίδιος πρόσθεσε πως η Τουρκία αισθάνθηκε υποχρεωμένη να κάνει αυτή τη διευκρίνιση για «τις κατηγορίες των οποίων είναι στόχος». Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σάστισε όταν ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ κάθισε την Τρίτη στο μοναδικό κάθισμα που ήταν διαθέσιμο δίπλα στον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στο προεδρικό μέγαρο.<br /><br />Ένα βίντεο του επεισοδίου δείχνει την πρώτη γυναίκα επικεφαλής του εκτελεστικού οργάνου της ΕΕ και τη μοναδική γυναίκα στις συνομιλίες να στέκεται για λίγο έκπληκτη κοιτάζοντας του δύο ήδη καθισμένους άνδρες, πριν καθίσει και εκείνη σ’ έναν καναπέ κοντά στα κύρια καθίσματα. Το βίντεο αναμεταδόθηκε ευρύτατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και προκάλεσε αντιδράσεις εναντίον της Άγκυρας σχετικά με το πρωτόκολλο, καθώς και εναντίον του Μισέλ επειδή δεν υπερασπίστηκε την συνάδελφό του πρόεδρο.<br /><br />Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος καθόταν στον καναπέ που ήταν απέναντι από την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, υποστήριξε σήμερα πως η διάταξη των καθισμάτων ήταν σύμφωνη με το διεθνές πρωτόκολλο και πως η Τουρκία δέχεται «άδικες κατηγορίες».<br /><br />«Η Τουρκία είναι ένα κράτος με βαθιές ρίζες, δεν είναι η πρώτη φορά που φιλοξενεί έναν προσκεκλημένο. Το πρωτόκολλο που ακολουθήθηκε για τις συναντήσεις στην Τουρκία είναι μέσα στο πλαίσιο του διεθνούς πρωτοκόλλου. Το ίδιο έγινε κι εδώ», δήλωσε μιλώντας σε δημοσιογράφους στην Άγκυρα.<br /><br />Το Reuters σημειώνει πως υπήρχαν τρία καθίσματα όταν, στο παρελθόν, ο Ερντογάν επισκεπτόταν τις Βρυξέλλες για συνομιλίες με τους επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που εκπροσωπούν από κοινού τα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br />Ο Σαρλ Μισέλ εξηγεί γιατί δεν αντέδρασε όταν έμεινε όρθια η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν<br /><br />Στα αρνητικά σχόλια που δέχθηκε για τη στάση του στην Τουρκία, όταν ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν τον οδήγησε να καθίσει δίπλα του αλλά άφησε όρθια την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δίνει μέσω Facebook ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ.<br /><br />«Την Τρίτη, η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν και εγώ συμμετείχαμε σε μια συνάντηση στην Άγκυρα με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Μερικές εικόνες προκάλεσαν αντιδράσεις και ορισμένες σκληρές ερμηνείες. Αυτό με οδηγεί στο να αντιδράσω.<br /><br />Η επίσκεψή μας σηματοδότησε μια σημαντική στιγμή στη σύνθετη διαδικασία βελτίωσης των σχέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία. Ήταν το αποτέλεσμα της προσεκτικής προετοιμασίας και της διπλωματικής εργασίας που πραγματοποιήθηκε για πολλούς μήνες για να επιστρέψει αυτή η χώρα σε μια πιο εποικοδομητική προσέγγιση στη σχέση της με την ΕΕ» αναφέρει ο Σαρλ Μισέλ.<br /><br />Προσθέτει ότι «η αυστηρή ερμηνεία των κανόνων του πρωτοκόλλου από τις τουρκικές υπηρεσίες προκάλεσε μια δυσάρεστη κατάσταση: τη διαφορετική, ακόμη και μειωτική, μεταχείριση της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.<br /><br />Οι μερικές εικόνες που εμφανίστηκαν έδωσαν την εντύπωση ότι ήμουν αναίσθητος σε αυτήν την κατάσταση. Τίποτα δεν απέχει πιο πολύ από την πραγματικότητα ούτε από τα βαθιά συναισθήματά μου. Ούτε τέλος από τις αρχές του σεβασμού που μου φαίνονται απαραίτητες».<br /><br />«Εκείνη τη στιγμή, ενώ αντιλαμβανόμαστε τη λυπηρή φύση της κατάστασης, επιλέξαμε να μην την επιδεινώσουμε από ένα δημόσιο περιστατικό, και να αξιοποιήσουμε σε αυτήν την αρχή της συνάντησης την ουσία της πολιτικής συζήτησης που επρόκειτο να ξεκινήσουμε, η Ούρσουλα και εγώ, με τους οικοδεσπότες μας» επισημαίνει ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.<br /><br />Στη συνέχεια του μηνύματός του ο Σαρλ Μισέλ υπογραμμίζει ότι «η ουσία ήταν συγκεκριμένα η ομιλία που κάναμε στον Πρόεδρο Ερντογάν σχετικά με τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών και γενικότερα την υπεράσπιση των θεμελιωδών μας αξιών του κράτους δικαίου και της ελευθερίας της έκφρασης. Πριν από την επίσημη συνάντηση, είχα συναντηθεί με εκπροσώπους των Γυναικών του ΟΗΕ και άλλων υπηρεσιών του ΟΗΕ. Και θέλαμε να οργανώσουμε στην Άγκυρα, παρά τις αντίθετες πιέσεις, μια κοινή συνέντευξη τύπου με την Ούρσουλα για να κάνουμε μια αναφορά χωρίς ταμπού των συζητήσεων μας με την τουρκική πλευρά».<br /><br />«Λυπάμαι λοιπόν για δύο λόγους. Πρώτον, με την εντύπωση ότι ήμουν αδιάφορος για την αδεξιότητα του πρωτοκόλλου έναντι της Ούρσουλα. Και ακόμη περισσότερο επειδή έχω την τιμή να συμμετέχω σε αυτό το ευρωπαϊκό σχέδιο, στο οποίο δύο μεγάλοι θεσμοί από τους τέσσερις διευθύνονται από γυναίκες, την Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν και την Κριστίν Λαγκάρντ. Και επίσης είμαι υπερήφανος που μια γυναίκα, η πρώτη στην ιστορία, με αντικατέστησε ως πρωθυπουργό του Βελγίου.<br /><br />Τέλος, λυπάμαι, διότι αυτή η κατάσταση επισκιάζει τη μεγάλη και επωφελή γεωπολιτική δουλειά, που κάναμε μαζί στην Άγκυρα, και της οποίας ελπίζω ότι η Ευρώπη θα καρπωθεί τα οφέλη» καταλήγει ο Σαρλ Μισέλ.<div><br /></div><div><a href="https://www.ethnos.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το παρασκήνιο πίσω από το «δικτάτορας» του Ντράγκι για τον Ερντογάν

Διπλωματικό επεισόδιο μετά το περιστατικό με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην Αγκυρα - Η οργή της Τουρκίας και η στάση του Μάριο Ντράγκι Στι...

Διαβάστε την συνέχεια

Η αμερικανική θηλιά, το γερμανικό σωσίβιο και ο “σκορπιός” Ερντογάν

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/05/erdogan-merkel-slpress.gr_.jpg" /><br /><br /><b>Λυγερός Σταύρος</b><br />Το καλοκαίρι του 2018 ο τότε Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Μπόλτον είχε δηλώσει ότι απελευθερώνοντας τον πάστορα Μπράνσον η Άγκυρα μπορούσε να «τερματίσει την (αμερικανοτουρκική) κρίση σε μία στιγμή». Μετά από πολλά, ο Ερντογάν απελευθέρωσε τον πάστορα και πράγματι η θερμοκρασία στις σχέσεις Ουάσιγκτον-Άγκυρας έπεσε σημαντικά.<br /><br />Η υπόγεια επιχείρηση στραγγαλισμού της τουρκικής οικονομίας μέσω της επίθεσης στην τουρκική λίρα υποχώρησε. Ο τότε πρόεδρος Τραμπ, μάλιστα, είχε κάνει ακόμα μία προσπάθεια γεφύρωσης του χάσματος, χωρίς, ωστόσο, να προκύψει άξιο λόγου αποτέλεσμα. Στο σημείο που είχαν από τότε φθάσει τα πράγματα στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, τα περιθώρια για έναν ισορροπημένο συμβιβασμό ήταν αμελητέα.<br /><br />Ήταν από τότε εξόφθαλμο πως ο Ερντογάν δεν εμπιστεύεται τους Αμερικανούς και ως εκ τούτου δεν θα επιστρέψει στο δυτικό “μαντρί”. Έχει συνείδηση, άλλωστε, πως εάν επιστρέψει θα είναι ένα είδος παράδοσης, η οποία θα τον τελειώσει πολιτικά. Αυτό ίσχυε επί προεδρίας Τραμπ και ισχύει πολλαπλάσια επί προεδρίας Μπάιντεν, η οποία έχει με πολλούς τρόπους εκφράσει την πρόθεσή της να σφίξει τα λουριά. Είναι ακριβώς εδώ που η συγκρουσιακή διελκυστίνδα Ουάσιγκτον-Άγκυρας προσλαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις. Για να αποκρούσει την αμερικανική πίεση, ο Ερντογάν αναζητάει διεθνή ερείσματα στις δυνάμεις, οι οποίες έχουν συμφέρον να αποτρέψουν μία αμερικανική νίκη στο εξελισσόμενο μπραντεφέρ Ουάσινγκτον-Άγκυρας.<div><br />Οι δυνάμεις “σωτηρίας”<br /><br />Πρώτη από όλους είναι η Ρωσία, η οποία στηρίζει την Τουρκία, παρότι έχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα και στη Συρία και στη Λιβύη. Για τη Μόσχα, όμως, προτεραιότητα έχει η μεγάλη εικόνα, ειδικά τώρα που η προεδρία Μπάιντεν έχει και ανοικτά κηρύξει το νέο Ψυχρό Πόλεμο. Το αμερικανοτουρκικό ρήγμα είναι στρατηγικής σημασίας για το Κρεμλίνο στην αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας και γι’ αυτό αναζητά συμβιβασμούς με τον Ερντογάν στα τοπικά μέτωπα.<br /><br />Αυτά, όμως, στο πολιτικό-στρατιωτικό επίπεδο, δεδομένου ότι η Μόσχα δεν έχει τη δυνατότητα να στηρίξει την τουρκική οικονομία. Ακόμα και το πλούσιο Κατάρ, το οποίο έχει ήδη προσφέρει στην Άγκυρα ένεση μερικών δισ. δολαρίων με σκοπό τη στήριξη της τουρκικής λίρας, δεν επαρκεί για να αποκρουστεί μία ολομέτωπη δυτική οικονομική επίθεση. Το Κατάρ, άλλωστε, δεν πρόκειται να έλθει σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ για τα μάτια του Ερντογάν.<br /><br />Δεύτερος παίκτης που έχει συμφέρον να τραβήξει την Τουρκία μακριά από τις ΗΠΑ, αλλά και που έχει τη δυνατότητα να στηρίξει τη λίρα και την τουρκική οικονομία, είναι η Κίνα. Αν και κινείται προσεκτικά για να μην δώσει την εντύπωση ότι συνάπτει αντιαμερικανικό μέτωπο, το Πεκίνο έχει συνείδηση ότι η ανταγωνιστική σχέση του με την Ουάσιγκτον εκ των πραγμάτων θα οξύνεται. Ως εκ τούτου οφείλει να προετοιμάζεται και να αποκτά ερείσματα. Μπορεί προς το παρόν οι Κινέζοι να δίνουν έμφαση στις εμπορικές σχέσεις, αλλά πίσω από αυτές είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού η υψηλή στρατηγική τους. Στην πραγματικότητα, άλλωστε, πρόκειται για δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.<br /><br />Προσφάτως, η Κίνα συνήψε τη γιγαντιαία στρατηγική συμφωνία με το Ιράν. Με αυτή, το μεν Ιράν λύνει οξύτατα οικονομικά του προβλήματα, η δε Κίνα το προσδένει σφιχτά στο άρμα της, αποκτώντας κρίσιμο γεωπολιτικό έρεισμα στην καρδιά της Μέσης Ανατολής. Προφανώς, αυτή η συμφωνία μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο για μία αντίστοιχη με την Άγκυρα. Η περίπτωση της Τουρκίας, όμως, είναι πιο σύνθετη, αφού είναι μέλος του ΝΑΤΟ και διατηρεί ισχυρούς πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς με τη Δύση. Μία τέτοια συμφωνία με την Κίνα θα ήταν casus belli όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά και για την Ευρώπη. Αυτός είναι ο λόγος που ο Ερντογάν, χωρίς να κλείνει την πόρτα, προσπαθεί να βρει άλλη λύση.</div><div><br />Ο ρόλος της Γερμανίας<br /><br />Ο κρίσιμος παράγοντας στην αμερικανοτουρκική συγκρουσιακή διελκυστίνδα είναι η ΕΕ και ειδικότερα η Γερμανία. Ο Ερντογάν είχε με αμετροέπεια ανοίξει πολλά μέτωπα στην Ευρώπη, αλλά προσπαθεί να εξομαλύνει τις σχέσεις του με Ευρωπαίους, στηριζόμενος κυρίως στην ανάπτυξη μίας ειδικής σχέσης με τη Γερμανία. Πιστό στην παράδοση της γερμανοτουρκικής σύμπλευσης, το Βερολίνο έχει ανταποκριθεί.<br /><br />Μπορεί σ’ αυτό να πρωτοστατεί η Μέρκελ, αλλά η ειδική σχέση με την Τουρκία είναι μία σταθερά που έχει ευρύτερη απήχηση στο γερμανικό πολιτικό σύστημα. Είναι αξιοσημείωτη η δήλωση της επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών Νάλες το καλοκαίρι του 2018 ότι πρέπει να στηριχθεί (και οικονομικά) η Τουρκία. Στο ίδιο μήκος κύματος εκείνη την εποχή και ο επίσης σοσιαλδημοκράτης πρώην υπουργός Εξωτερικών Γκάμπριελ: «η Γερμανία και η Ευρώπη δεν θα συμμετάσχουν στην οικονομική αποσταθεροποίηση που θέλει να επιβάλει ο Τραμπ… Οι ΗΠΑ βρίσκονται πολύ μακριά. Αλλά στην Ευρώπη θα πληρώσουμε μεγάλο τίμημα αν η Τουρκία γίνει ασταθής».<br /><br />Αν και το Βερολίνο δεν επιθυμεί να έρθει σε αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον, είναι σαφές ότι δεν έχει κάνει βήμα πίσω ούτε επί Μπάιντεν στο ζήτημα της Τουρκίας. Το προσφυγικό-μεταναστευτικό ναι μεν επηρεάζει σημαντικά τη στάση της Μέρκελ, αλλά χρησιμοποιείται και ως πολιτικό πρόσχημα για να κρύψει την ειδική γερμανοτουρκική σχέση. Κι αυτό ισχύει ανεξαρτήτως του χρόνιου ζητήματος εάν η Ευρώπη θα χειραφετηθεί πολιτικά και αμυντικά από τις ΗΠΑ.</div><div><br />Το γερμανικό σωσίβιο<br /><br />Ο Ερντογάν ποντάρισε στο Βερολίνο και η γερμανική ανταπόκριση του διεύρυνε τα περιθώρια ελιγμών στις ευρύτερες σχέσεις του με τη Δύση. Η Αθήνα είχε την ευκαιρία να το διαπιστώσει τραυματικά. Η γερμανική διπλωματία τορπίλισε κάθε συζήτηση στους κόλπους της ΕΕ για επιβολή κυρώσεων, σερβίροντας το σχήμα της διπλής προσέγγισης: αποκλιμάκωση και “θετική ατζέντα” ή κλιμάκωση και κυρώσεις. Στην πραγματικότητα, ναι μεν ο Ερντογάν απέσυρε το Oruc Reis, αλλά δεν έχει κάνει βήμα πίσω από τις τουρκικές μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις, αλλά ούτε έχει σταματήσει και τις ποικίλες έμπρακτες προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας.<br /><br />Έχοντας τη Γερμανία να “καθαρίζει” για λογαριασμό του στην ΕΕ και αξιοποιώντας εμπορικές ιδιοτέλειες κρατών-μελών, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, ο Ερντογάν κατάφερε να αποφύγει τη διπλωματική απομόνωση. Κάπως έτσι η λαβωμένη τουρκική οικονομία, παρά την υπονόμευση της τουρκικής λίρας, απέφυγε την κατάρρευση. Με άλλα λόγια, σ’ αυτό το επίπεδο έπαιξε ρόλο η ΕΕ και ειδικά το Βερολίνο. Το επιχείρημα αλλά και πρόσχημα των Γερμανών που προτάσσουν και στους Αμερικανούς είναι πως εάν η Τουρκία καταρρεύσει η Ευρώπη θα πλημμυρίσει από το μεταναστευτικό τσουνάμι που θα προκληθεί.<br /><br />Το ενδιαφέρον σ’ αυτή τη σκακιέρα είναι ότι παρά τις δυσκολίες του, ο Ερντογάν, λόγω νοοτροπίας και μεγαλοϊδεατισμού, παραμένει ένας δύσκολος συνομιλητής ακόμα και για τους υποστηρικτές του εντός της Ευρώπης. Το έχουν ομολογήσει επανειλημμένως οι ίδιοι οι Γερμανοί σε συνόδους του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών και σε Συνόδους Κορυφής. Αυτό, ωστόσο, δεν έχει μειώσει τη στήριξη που παρέχουν στην Τουρκία, παρά τις κατά καιρούς επικρίσεις για ακρότητές της.</div><div><br />Ο “σκορπιός” Ερντογάν<br /><br />Μην έχοντας δυσβάσταχτο κόστος, λοιπόν, ο Ερντογάν δεν χάνει ευκαιρία να κάνει επίδειξη δύναμης και διπλωματικής αδιαλλαξίας. Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στο παρελθόν. Το sofagate είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας του. Προκάλεσε ένα πρόβλημα, το οποίο δεν υπηρετεί κανέναν ορθολογικό πολιτικό σκοπό του Ερντογάν. Έχει μόνο συμβολικό χαρακτήρα, αλλά με αποτέλεσμα σημαντικό πολιτικό κόστος.<br /><br />Και μόνο το γεγονός ότι εξώθησε τον Ντράγκι να μιλήσει για “δικτάτορα”, προκαλώντας πρωτοφανή κρίση στις ιταλοτουρκικές σχέσεις δείχνει ότι ο Τούρκος πρόεδρος θυμίζει περισσότερο τον σκορπιό με τον βάτραχο στον μύθο του Αισώπου, παρά ορθολογικό πολιτικό ηγέτη. Αποδεικνύεται για μία ακόμα φορά ότι παρά τις εκ των υστέρων εκλογικεύσεις, ο Τούρκος πρόεδρος παρασύρεται συχνά από τη “φύση” του.<br /><br />Για πόσο ακόμα, όμως, η Γερμανία θα μπορεί να λειτουργεί σαν πολιτική ασπίδα για την Τουρκία; Εάν ο Μπάιντεν σφίξει τη θηλιά γύρω από τον λαιμό του Ερντογάν, τα περιθώρια του Βερολίνου θα συρρικνωθούν, δεδομένου ότι θα ασκηθούν αμερικανικές πιέσεις και προς τα άλλα κράτη-μέλη που ερωτοτροπούν για διάφορους λόγους με την Τουρκία. Μία τέτοια εξέλιξη θα στριμώξει πολύ περισσότερο τον Τούρκο πρόεδρο, εξωθώντας τον πιθανώς πιο αποφασιστικά προς την ευρασιατική κατεύθυνση.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η αμερικανική θηλιά, το γερμανικό σωσίβιο και ο “σκορπιός” Ερντογάν

Λυγερός Σταύρος Το καλοκαίρι του 2018 ο τότε Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Μπόλτον είχε δηλώσει ότι απελευθερώνοντας τον πάστορα Μπράν...

Διαβάστε την συνέχεια

Το πάρτι του Νεοθωμανισμού εν Ελλάδι είχε συνδαιτυμόνες πολλούς

<img src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/04/GREECE-TURKEY-FLAGS-EXPLORATORY.jpeg" /><br /><br />Οι αποκαλύψεις των WikiLeaks σχετικά με τα “τιτιβίσματα” του Θάνου Ντόκου προς την τουρκική πρεσβεία –και από εκεί απευθείας στο καθεστώς Ερντογάν– την στιγμή που μάλιστα ήταν Γενικός Διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ το 2010, αναδεικνύουν με τον πιο παραστατικό τρόπο το μείζον γεωστρατηγικό πρόβλημα της χώρας: Οι θεσμοί εκείνοι που καλούνται για να καταρτίσουν την εθνική μας στρατηγική αποδεικνύονται εντελώς διαβρωμένοι από μηχανισμούς, νοοτροπίες και συμπεριφορές οι οποίες αντανακλούν μια πραγματικότητα φινλανδοποίησης του ελληνικού κράτους, και ευρύτερα των ιθυνουσών τάξεών του.<br /><br />Πραγματικά, δεν ξέρουμε τι είναι περισσότερο σκανδαλώδες στην εν λόγω ιστορία: Ο Θάνος Ντόκος που σπεύδει να ενημερώσει την τουρκική πλευρά για μια ανάλυση του ΕΛΙΑΜΕΠ, ενώ αυτή θα δημοσιοποιούνταν τις επόμενες ημέρες, ή τα όσα ισχυριζόταν η ίδια η ανάλυση η οποία περιλαμβάνει «κατευθύνσεις για το πως μπορούν να συνυπάρξουν οι απόψεις Νταβούτογλου, οι περιφερειακές φιλοδοξίες της Άγκυρας και η ένταξη στην ΕΕ».<br /><br />Προφανώς και τα δύο, ενώ φυσικά εξίσου σκανδαλώδες είναι ότι ο Θάνος Ντόκος θα συνεχίσει μετέπειτα την σταδιοδρομία του και σε πιο νευραλγικά πόστα, όπως εκείνου του Συμβούλου Ασφαλείας του Πρωθυπουργού.<br /><br />2005-2010: Η ενίσχυση του φιλο-νεοθωμανισμού στην Ελλάδα<div><br />Να υπενθυμίσουμε ότι στις αρχές του 2010, ήταν η περίοδος όπου η κυβέρνηση Ομπάμα στις ΗΠΑ αποθέωνε το καθεστώς Ερντογάν ως υπόδειγμα «ισλαμικού δημοκρατικού και φιλελεύθερου δρόμου» -o ίδιος θα τιμηθεί ως ένα από τα “πρόσωπα της χρονιάς” από το αμερικάνικο Time το 2010- και εφάρμοζε κάθε διαθέσιμη διπλωματική πίεση προς την Ε.Ε., χρησιμοποιώντας πολύ συχνά ως αιχμή της την Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου, υπέρ της ένταξης της Τουρκίας σε αυτήν.<br /><br />Να θυμίσουμε, ακόμα, ότι εκείνα τα χρόνια υπήρξαν χρόνια μείζονας επεμβάσεως των Αμερικάνων στα εσωτερικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Στα τέλη της δεκαετίας του 2000 μια χιονοστιβάδα αποκαλύψεων φέρουν τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ να παρακολουθούν τους πάντες και τα πάντα στην Ευρώπη, από την ίδια την Μέρκελ, μέχρι τον προκάτοχο του Γιώργου Παπανδρέου, Κώστα Καραμανλή.<br /><br />Ήταν, επίσης, τα χρόνια όπου με τις ευλογίες του ατλαντισμού, το ΕΛΙΑΜΕΠ ως ίδρυμα μεθόδευε την συγκρότηση ενός “φιλο-νεοθωμανικού” μπλοκ μέσα στην Ελλάδα. Είχαν προηγηθεί, εκείνην την περίοδο, οι “κουμπαριές” του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Ερντογάν, η εξαιρετικά ετεροβαρής εξαγορά της Finasbank από την Εθνική Τράπεζα, με όρο μάλιστα τα κέρδη της Εθνικής από την θυγατρική της να επανεπενδύονται αποκλειστικά μέσα στην γειτονική χώρα.<br /><br />Μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, κορυφαίοι Έλληνες εφοπλιστές καλόβλεπαν ελληνοτουρκικές μπίζνες, και είχαν εμπλακεί ιδιαίτερα στο περιβάλλον του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης, ενώ στην Ελλάδα ιδρύματα και ινστιτούτα που συνδέονταν με αυτήν την πολιτική –κατ’ εξοχήν το CDRSEE στην Θεσσαλονίκη, επίσης φιλοατλαντικών προσανατολισμών, και χρηματοδοτούμενο από πρεσβείες και πολυεθνικές– απεργάζονταν την αλλαγή στην επίσημη ιστορία της χώρας, έτσι ώστε να εξωραϊστεί η “οθωμανική της περίοδος” (sic!).<br /><br />Εκείνα τα χρόνια, ο χώρος του Άρδην θα πραγματοποιήσει μια τεράστια καμπάνια ενάντια σε αυτήν την πολιτική και τους φορείς της: Το ομώνυμο περιοδικό θα κυκλοφορήσει ένα εκτεταμένο αφιέρωμα για την εμπλοκή των μηχανισμών της ‘προστασίας’ στην συγκρότηση ενός φιλο-νεοθωμανικού μπλοκ (Ο Σόρος και οι Νεοθωμανοί στην Ελλάδα), παράλληλα, θα αφιερώσει εκτεταμένα ρεπορτάζ της Εφημερίδας Ρήξη, θα προχωρήσει σε σημαντικές εκδόσεις βιβλίων (Νέο-οθωμανισμός, ΜΚΟ και Παγκοσμιοποίηση στην Ελλάδα) και θα πραγματοποιήσει δεκάδες εκδηλώσεις ανά την χώρα, πολύ συχνά εισπράττοντας την μήνιν και τη συκοφαντία από τους μηχανισμούς του κατεστημένου.<br /><br />Η στρατηγική αυτή έχει ήδη ηττηθεί, αφήνει όμως πίσω της “καμμένη γη”<br />Στα χρόνια που ακολούθησαν το σχέδιο περί ελληνοτουρκικής συμπράξεως προσέκρουε στα βράχια επάλληλων εξελίξεων: Η Ελλάδα βυθίστηκε στην περιδίνηση των μνημονίων, ενώ παράλληλα η Τουρκία, με εφαλτήριο το συριακό ζήτημα, θα αλλάξει πλώρη για να ακολουθήσει μια στρατηγική αυτοδύναμης ανάδειξης στο διεθνές γεωπολιτικό σύστημα, παράλληλα με την ισλαμοφασιστική σκλήρυνση που λαμβάνει χώρα στο εσωτερικό της χώρας.<br /><br />Οι μετατοπίσεις αυτές καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την συνέχεια της απροκάλυπτα φιλο-νεοθωμανικής εκστρατείας, και αναγκάζει τους φορείς της να περάσουν στην άμυνα στοχεύοντας σε μια μεσομακροπρόθεσμη επαναφορά:<br /><br />Η αντιπαράθεση περνάει μέσα στους θεσμικούς φορείς, και τα δίκτυα αυτά αναλαμβάνουν να ματαιώσουν την προοπτική κατίσχυσης μιας στρατηγικής αποτροπής του τουρκικού επεκτατισμού από την ελληνική πλευρά· αντίστοιχες εκστρατείες γίνονται μέσω παρεμβάσεων στα ΜΜΕ της χώρας, ενώ γενικότερα υιοθετείται μια τακτική που υποδαυλίζει τον φόβο μέσα στην ελληνική κοινωνία, που ως κύριο επιχείρημά της έχει ότι όσοι ζητούν να αντισταθεί η Ελλάδα στην τουρκική επιβολή, είναι τάχα πολεμοκάπηλοι που θα προκαλέσουν μια τεράστια καταστροφή στην χώρα, στρέφοντας την δήθεν πανίσχυρη Τουρκία εναντίον της.<br /><br />Σίγουρα, ο τρόπος που πολιτεύεται ο Ερντογάν, έχει ματαιώσει την επικράτηση αυτής της οπτικής στην Ελλάδα. Η προηγούμενη προώθησή της, ωστόσο, μέσα στο πολιτικό σύστημα, τους θεσμούς, και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς έχει κληροδοτήσει στη χώρα ένα μείζον πολιτικό πρόβλημα:<br /><br />Τα “εργαλεία” που σε άλλη περίπτωση θα διέθετε για να καταστρώσει μια μακρόπνοη στρατηγική αντιμετώπισης του Νεοθωμανισμού, είναι διάτρητα από ανθρώπους, νοοτροπίες, και συμπεριφορές που υπονομεύουν καίρια και αποφασιστικά αυτήν την προοπτική.</div><div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το πάρτι του Νεοθωμανισμού εν Ελλάδι είχε συνδαιτυμόνες πολλούς

Οι αποκαλύψεις των WikiLeaks σχετικά με τα “τιτιβίσματα” του Θάνου Ντόκου προς την τουρκική πρεσβεία –και από εκεί απευθείας στο καθεστώς Ερ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στην κόψη του ξυραφιού η Ουκρανία, ακονίζει δόντια η Τουρκία!

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/04/turkey_ukraine.png"><img height="410" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/04/turkey_ukraine-696x446.png" width="640" /></a><br /><br />Γράφει ο <b>ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ*</b><br />Ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της Ουκρανίας απασχολεί έντονα τους ιθύνοντες της εξ. πολιτικής των ΗΠΑ ήδη από τις πρώτες μέρες της ανεξαρτησίας της χώρας το 1991, καθώς τον θεωρούν παράγοντα «κλειδί» στη διαμόρφωση της ισορροπίας ισχύος στο μη Ρωσικό πρώην Σοβιετικό χώρο, από την οποία πιστεύουν ότι εξαρτάται η εδαφική ακεραιότητα της Ρωσίας και το status της ως παγκόσμια δύναμη. Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, εάν η Ουκρανία (ολόκληρη) ενσωματωθεί οργανικά στις ευρωατλαντικές δομές, τότε η Ρωσία θα περιχαρακωθεί στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ θα ενεργοποιηθούν δυναμικές που θα θέτουν υπό σοβαρή αμφισβήτηση την επιρροή της Μόσχας και στον υπόλοιπο μη Ρωσικό πρώην Σοβιετικό χώρο. <div><br /></div><div>Σε αυτήν την περίπτωση εκτιμάται ότι η πορεία ανασυγκρότησης της Ρωσίας ως παγκόσμια δύναμη θα ακυρωθεί, ενώ θα ενισχυθούν φυγόκεντρες δυνάμεις σε διάφορες περιφέρειες της τροφοδοτούμενες από την ισχυροποίηση ανταγωνιστικών προς αυτήν παραγόντων, ιδιαίτερα στο νότιο Καύκασο και την κεντρική Ασία. Συνακόλουθα για τη Μόσχα δε θα μένει πλέον άλλη επιλογή από το να επιδιώξει την πρόσδεση της στη Δύση, με τους όρους της τελευταίας, εφόσον θέλει να αποφύγει το διαμελισμό και τον υποβιβασμό της σε παρακμάζουσα δεύτερης κλάσης δύναμη. Σε αυτά τα πλαίσια ο Λευκός Οίκος εργάστηκε σταθερά και επίμονα για την ανεξαρτητοποίηση της εξωτερικής πολιτικής της Ουκρανίας από τη Ρωσία, ενώ ανά περιόδους κινήθηκε πιο τολμηρά, εμβαθύνοντας τη σύνδεση του Κιέβου με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. <br /><br />Καρπός της όλης διαδικασίας, η οποία συνεπικουρήθηκε από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι, ήταν και τα γεγονότα του 2014. Τότε συντελέστηκε η πραξικοπηματική ανατροπή του Ρωσόφιλου Ουκρανού Πρόεδρου Β. Γιανουκόβιτς και η αντικατάσταση του από μία φιλοδυτική κυβέρνηση με έντονα φιλοναζιστικό χρώμα. Νωρίτερα ο κ. Γιανουκόβιτς προετοίμαζε την ματαίωση των σχεδίων ένταξης της Ουκρανίας στην ΕΕ και την ένταξη της στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, όπου ηγείται η Ρωσία. Ωστόσο ήδη από τις πρώτες κινήσεις της, η φιλοδυτική κυβέρνηση του Κιέβου, η οποία στηριζόταν από το τμήμα του Ουκρανικού κεφαλαίου που συνδεόταν περισσότερο με την ΕΕ και η οποία είχε περισσότερα ερείσματα στη δυτική Ουκρανία και στον καθολικό πληθυσμό, συνάντησε μεγάλες λαϊκές αντιδράσεις. Οι τελευταίες ήταν ιδιαίτερα έντονες στη νότια και ανατολική Ουκρανία, περιοχές με έντονο το Ρωσικό και το Ρωσόφωνο στοιχείο, ενώ τέθηκαν υπό τη σκέπη του τμήματος του Ουκρανικού κεφαλαίου και άλλων ελίτ που παρέμεναν συνδεδεμένες με τη Ρωσία. <br /><br />Φυσικά η Ρωσία είχε ανάμειξη στις εξελίξεις. Άλλωστε σύμφωνα με το δόγμα του “Εγγύς Εξωτερικού” που ακολουθεί η Μόσχα επίσης από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, η οργανική ενσωμάτωση του μη Ρωσικού πρώην Σοβιετικού χώρου στη σφαίρα επιρροής ανταγωνιστικών δυνάμεων και η απομάκρυνση του από τη Ρωσική σφαίρα επιρροής δε μπορεί να γίνει ανεκτή. Για τους Ρώσους αξιωματούχους μια τέτοια εξέλιξη κατανοείται ως ευθεία απειλή για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας τους και την ύπαρξη της ως μεγάλης δύναμης, ιδιαίτερα αν αφορά τον περιορισμό των κινήσεων της στη Μαύρη Θάλασσα. Συνακόλουθα το Κρεμλίνο κινήθηκε δυναμικά, ενσωματώνοντας την Κριμαία στη Ρωσική Ομοσπονδία και συμβάλλοντας στη διαμόρφωση καθεστώτος de facto αυτοκυβέρνησης σε τμήμα της περιοχής του Ντομπάς στην ανατολική Ουκρανία. <br /><br />Έκτοτε η Ρωσία εδραίωσε την κυριαρχία της στην πρώην Σοβιετική ακτογραμμή της Μαύρης Θάλασσας, δεδομένης και της de facto απόκτησης καθεστώς αυτοκυβέρνησης για τη φίλο-Ρωσική Αμπχαζία εις βάρος της Γεωργίας σε παλαιότερες εποχές, ενώ η σύγκρουση στην ανατολική Ουκρανία εισήλθε σε μία φάση θερμής στασιμότητας, ύστερα και από τις συμφωνίες του Μίνσκ. Μάλιστα η επιβεβαίωση του πρωταγωνιστικού ρόλου της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα φαίνεται να διευκολύνει και τη διεξαγωγή των Ρωσικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Συρία από τα μέσα του 2015 και μετά. Παράλληλα οι Ουκρανικές κυβερνήσεις πέραν της εμβάθυνσης της συνεργασίας τους με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, προχώρησαν στη σύναψη σχέσεων στρατηγικής συνεργασίας με την Τουρκία, με έμφαση και στο στρατιωτικό τομέα. <br /><br />Συνεπώς η απόφαση της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ να ασκήσει επιθετικότερη πολιτική έναντι της Ρωσίας δημιουργεί τον κίνδυνο μίας πολύ επικίνδυνης ανάφλεξης στο Ουκρανικό μέτωπο. Άλλωστε η κλιμάκωση των επιθετικών δηλώσεων και ενεργειών του Λευκού Οίκου έναντι του Κρεμλίνου στρέφεται και εναντίον της υπάρχουσας κατάστασης στην Κριμαία και την ανατολική Ουκρανία. Χαρακτηριστική προς αυτό είναι η δήλωση του υπ. Εξ. Α. Μπλίνκεν ότι η χώρα του δεν πρόκειται να αποδεχθεί την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία. Σε αυτό το φόντο από τις αρχές του 2021 η σύγχρονη Ουκρανική κυβέρνηση υπό τον Β. Ζελένσκι προωθεί μονάδες του Ουκρανικού στρατού στην ανατολική Ουκρανία, drones πολλαπλασιάζουν τις υπερ-πτήσεις τους πάνω από περιοχές των αυτονομιστών, ενώ το ΝΑΤΟ και υπό την κάλυψη ασκήσεων πολλαπλασιάζει τις δραστηριότητες του στη Μαύρη Θάλασσα και την Ουκρανική επικράτεια. Αντίστοιχα αυξάνονται οι τριβές και οι συγκρούσεις μεταξύ του Ουκρανικού στρατού και των αυτονομιστών γύρω από την πράσινη γραμμή με την πρόκληση θανάτων να αποτελεί πολύ συχνό φαινόμενο. <br /><br />Όμως ήταν η απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας και Άμυνας της Ουκρανίας να εγκρίνει σχέδιο για την ανάκτηση του ελέγχου του Ντομπάς από τους αυτονομιστές και της Κριμαίας από τους Ρώσους, το οποίο δημοσιοποίησε το Μάρτιο ο Ουκρανός υπ. Εξ. Ν. Κούλεμπα, το γεγονός που άναψε για τα καλά τα αίματα στην περιοχή. Η Ρωσία επιτάχυνε και αύξησε τον όγκο στρατιωτικών δυνάμεων, εξελιγμένων οπλικών συστημάτων, γενικότερα της δύναμης πυρός που συγκεντρώνει στα σύνορα με την Ουκρανία και στην Κριμαία, ενώ Ρώσοι αξιωματούχοι απαντούν με πολύ οξύ τόνο στις αντιδράσεις της Ουκρανικής κυβέρνησης, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για το μέγεθος της Ρωσικής στρατιωτικής κινητοποίησης. Χαρακτηριστικότερη είναι η δήλωση του υπ. Εξ. Σ, Λαβρόφ για το ενδεχόμενο καταστροφής της Ουκρανίας στην περίπτωση μιας νέας σύρραξης στο Ντομπάς, αλλά και η άμεση απάντηση του εκπροσώπου του Ρώσου Προέδρου Ν. Πεσκόφ στην πρόταση του Ουκρανού Προέδρου να ενταχθεί η χώρα του στο ΝΑΤΟ προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος στο Ντομπάς, ότι κάτι τέτοιο θα επιδείνωνε το εσωτερικό πρόβλημα της Ουκρανίας. <br /><br />Σε περίπτωση που ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός Ουάσιγκτον-Μόσχας συνεχίσει να οξύνεται με επίκεντρο την Ουκρανία και τη Μαύρη Θάλασσα, τότε θα δημιουργηθεί μία εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση, όχι μόνο για τους λαούς της περιοχής, αλλά για τον πλανήτη γενικότερα. Με δεδομένη την προαναφερθείσα κρισιμότητα που έχουν για τη Ρωσία αυτές οι περιοχές φαντάζει δύσκολο ότι θα αποδεχθεί εκεί μια εις βάρος της μεταβολή του status quo. Συνεπώς αν το Κίεβο υπό την κάλυψη των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ επιχειρήσει κάτι τέτοιο, μία γενικευμένη σύρραξη Ουκρανίας-Ρωσίας είναι το πιθανότερο σενάριο. Σε αυτή την περίπτωση οι ΗΠΑ θα έχουν δύο επιλογές ή να αφήσουν εκτεθειμένη την Ουκρανία στην ασύγκριτα μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ της Ρωσίας ή να ωθήσουν το ΝΑΤΟ να συνδράμει ουσιαστικά το Κίεβο, προκαλώντας κάποιου είδους σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Δηλαδή να προκαλέσουν σύγκρουση μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων. Ως εκ τούτου δεν είναι απίθανο η Ουάσιγκτον να αξιοποιήσει την ένταση στην περιοχή για να εκμαιεύσει έναν συμβιβασμό με τη Μόσχα, είτε όσον αφορά το μέλλον της Ουκρανίας, είτε σε κάποιο άλλο φλέγον γι’ αυτή ζήτημα, δίχως να αγγίξει υπερευαίσθητες για το Κρεμλίνο χορδές. Βεβαίως η αποδοχή από τη Ρωσία μίας τέτοιας εξέλιξης κάθε άλλα παρά δεδομένη δεν πρέπει να θεωρείται, ιδιαίτερα εφόσον θα συντελεστεί στα πλαίσια της γενικότερης κλιμάκωσης της επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ εναντίον της.<br /><br />Την ίδια στιγμή ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση της Τουρκίας απέναντι στις εξελίξεις. Η Άγκυρα δηλώνει δυναμικό παρόν στις κινήσεις του ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ υπάρχουν αναφορές για τη μεταφορά Τουρκικών drone στην Ουκρανία, αλλά και για προετοιμασίες αποστολής μισθοφόρων από τη βόρεια Συρία. Φαίνεται δηλαδή ότι η Τουρκική κυβέρνηση επιδιώκει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στα τεκταινόμενα, τον οποίο άλλωστε κυνήγησε και με την ανάπτυξη στρατηγικών σχέσεων με την Ουκρανία τα προηγούμενα χρόνια, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν και κατά την επίσκεψη του Ζελένσκι στην Κων/πολη τον Οκτώβριο του 2020. Σε αντίθεση με όσα γράφονται και λέγονται κατά κόρον στην Ελλάδα ο κ. Ερντογάν και η ηγετική ομάδα του AKP δε δείχνουν κανένα προβληματισμό για το αν θα στηρίξουν την Ουκρανία και το ΝΑΤΟ εις βάρος της Ρωσίας, με την οποία συνεργάζονται ή συνεννοούνται σε άλλα ζητήματα και άλλες περιοχές. <br /><br />Με αυτόν τον τρόπο η Τουρκία ισχυροποιεί τη θέση της στη διαπραγμάτευση της με τις ΗΠΑ και τους άλλους Νατοϊκούς της συμμάχους, προκειμένου αυτοί να αποδεχθούν τον ηγεμονικό της ρόλο στην περιοχή, υπενθυμίζοντας τους την ικανότητα της και τη θέληση της να υποστηρίξει τις κινήσεις τους έναντι της Ρωσίας. Παράλληλα επιδιώκει να εκμεταλλευτεί την αντιπαράθεση Ουκρανίας-Ρωσίας για να διεκδικήσει τη μεγέθυνση του αποτυπώματος της και την τελεσιδικοποιήση της επιστροφής της πολιτική της επιρροής, με τη συνδρομή της Δύσης και της Ουκρανίας, σε μία περιοχή απ’ όπου την εκδίωξε η Μεγάλη Αικατερίνη πριν από περίπου 250 χρόνια. Τέλος αξιοποιεί τον ανταγωνισμό ΝΑΤΟ-Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα για να αποσπάσει από τη Ρωσία την πρωτοκαθεδρία σε αυτήν.<br /><br />Υπό αυτό το πρίσμα δεν προξενεί έκπληξη και η επιμονή που δείχνει η Τουρκική κυβέρνηση για τη διάνοιξη του Καναλιού της Κων/πολης και τη δημιουργία εναλλακτικής προς το Βόσπορο διαδρομής-ένωσης της Θάλασσας του Μαρμαρά με τη Μαύρη Θάλασσα, η οποία δε θα υπόκειται στη Συνθήκη του Μοντρέ. Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την τελευταία υφίστανται σοβαροί περιορισμοί στο είδος και το χρόνο παραμονής των πολεμικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα, εφόσον πρόκειται για χώρες που δε βρέχονται απ’ αυτή, ενώ κατοχυρώνεται το δικαίωμα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας για όλα τα εμπορικά πλοία. Στόχος λοιπόν της Άγκυρας είναι να αξιοποιήσει τη δυσαρέσκεια του ΝΑΤΟ για τις πρόνοιες αυτής της συνθήκης, ώστε να δημιουργήσει μία εναλλακτική διαδρομή από την οποία, δε θα μπορεί απλώς να αντλεί έσοδα μέσω της τοποθέτησης διοδίων, αλλά θα μπορεί να αδειοδοτεί τη διέλευση κάθε είδους πλοίων.<div><br /></div><div><b><i>*PhD© Διεθνολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας</i></b></div><div><br /></div><div> πηγή<br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Στην κόψη του ξυραφιού η Ουκρανία, ακονίζει δόντια η Τουρκία!

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ* Ο γεωπολιτικός προσανατολισμός της Ουκρανίας απασχολεί έντονα τους ιθύνοντες της εξ. πολιτικής των ΗΠΑ ήδη από ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η συνωμοσία Χαμζά στην Ιορδανία και ο ρόλος του Ισραηλινού Σάποσνικ

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/hamzah-iordania.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Το μεγαλύτερο πρακτορείο ειδήσεων της Ιορδανίας, Ammon, ανέφερε ότι ένας άνδρας με δεσμούς με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες προσέφερε προστασία στον Χαμζά Μπιν Χουσεΐν, αδελφό του βασιλιά Αμπντάλα Β’ της Ιορδανίας, ο οποίος φέρεται να βρίσκεται υπό κατ’ οίκον περιορισμό στο Αμμάν. Ο πρίγκιπας Χαμζά είναι μεταξύ τουλάχιστον 16 μελών της βασιλικής οικογένειας της Ιορδανίας και άλλων ανώτερων αξιωματούχων, οι οποίοι συνελήφθησαν την περασμένη εβδομάδα. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι απεφεύχθη πραξικόπημα εναντίον του θρόνου.<br /><br />Λίγες ώρες μετά τη σύλληψή του, η οικογένεια του πρίγκιπα Χαμζά διοχέτευσε βίντεο στο BBC, στο οποίο ο ετεροθαλής αδελφός του βασιλιά λέει ότι βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό και κατηγορεί την βασιλική οικογένεια για διαφθορά και ανικανότητα στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Ο Χαμζά ήταν πρίγκιπας-διάδοχος της Ιορδανίας μέχρι το 2004, όταν του αφαιρέθηκε ο τίτλος. Ο βασιλιάς Αμπντάλα Β’ κυβερνά από το1999 το Χασεμιτικό Βασίλειο, μετά το θάνατο του πατέρα του Βασιλιά Χουσεΐν, ο οποίος κυβέρνησε τη χώρα για σχεδόν 50 χρόνια.<br /><br />Ο Χαμζά ισχυρίζεται στο βίντεο ότι τιμωρείται γιατί συμμετείχε σε συναντήσεις, στις οποίες το “κυβερνών σύστημα” της Ιορδανίας είχε επικριθεί. Αυτή η αναδυόμενη διαμάχη είναι κάτι σπάνιο για την Ιορδανία. Η βασιλική οικογένεια ζει διακριτικά και τα ΜΜΕ αποθαρρύνονται να αναφέρουν εσωτερικές διασπάσεις και άλλες διαφωνίες μεταξύ των μελών της. Αυτή η εξέλιξη καταδεικνύει επίσης πιθανές πηγές αστάθειας σε μία από τις λίγες σταθερές πολιτικές οντότητες της Μέσης Ανατολής. Οι επικριτές ισχυρίζονται ότι στην Ιορδανία επικρατεί κοινωνική ανησυχία κι ότι η σταθερότητα είναι πλασματική και αποτέλεσμα λογοκρισίας.<br /><br />Το Ammon, ανέφερε ότι σύμφωνα με “ενημερωμένη πηγή”, ο Ισραηλινός επιχειρηματίας Ρόι Σάποσνικ, που έχει διασυνδέσεις με τη Μοσάντ, έκανε επαφή με την οικογένεια του Χαμζά, προτείνοντας να την απομακρύνει από την Ιορδανία, χρησιμοποιώντας ιδιωτικό αεροπλάνο. Επίσης ότι ο Σάποσνικ έχει υπηρετήσει ως σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ, αλλά σήμερα είναι γνωστός για την εταιρεία του GMSS, η οποία προσφέρει υπηρεσίες σε κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο. Σε συνέντευξή του, ο Σάποσνικ επιβεβαίωσε ότι είχε προσφερθεί να βοηθήσει τον Χαμζά, επειδή ήταν “στενός προσωπικός του φίλος”. Υποστήριξε ότι είναι «ένας Ισραηλινός που ζει στην Ευρώπη. Ποτέ δεν υπηρέτησα σε κανένα ρόλο στις υπηρεσίες πληροφοριών του Ισραήλ».<br /><br />Την Κυριακή, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Μπένι Γκάντς δήλωσε ότι η φερόμενη συνωμοσία για πραξικόπημα είναι «εσωτερικό ζήτημα της Ιορδανίας». Πρόσθεσε, όμως, ότι το Ισραήλ «είναι διατεθειμένο να βοηθήσει την Ιορδανία όπως κριθεί απαραίτητο». Ανέφερε δε τους στενούς δεσμούς ασφαλείας Ισραήλ-Ιορδανίας. Ο Σάποσνικ δεν είναι πρώην πράκτορας της Μοσάντ, συνηγόρησαν τα ιορδανικά ΜΜΕ. Σύμφωνα με ισραηλινή πηγή, ο Σάποσνικ είναι ό,τι είναι ένας Ισραηλινός sayan που ζει στο εξωτερικό. Δηλαδή εκτελεί διάφορα καθήκοντα για πράκτορες που δεν μπορούν να τα εκτελέσουν οι ίδιοι για νομικούς ή άλλους λόγους.<br /><br />Η εταιρεία του Σάποσνικ<br /><br />Ο Σάποσνικ διαθέτει εταιρεία συμβούλων ασφαλείας, η ιστοσελίδα της οποίας περιγράφει την αποστολή της: «Το GMSS προσφέρει ένα πλήρες φάσμα οικονομικά αποδοτικών υπηρεσιών στους τομείς της υποστήριξης ζωής και αποστολών, της διαχείρισης κινδύνων για πληροφορίες, εφοδιασμό και διαχείρισης εφοδιαστικής αλυσίδας. Το GMSS υποστηρίζει τις λειτουργίες και το προσωπικό των πελατών μας στη βελτιστοποίηση των πόρων και των αποτελεσμάτων της αποστολής τους.<br /><br />»Οι δραστηριότητές μας καλύπτουν τον κόσμο με ιδιαίτερη έμφαση στην Ευρώπη, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. Εφαρμόζουμε τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας για να παρέχουμε σύνθετες υπηρεσίες διαχείρισης κινδύνων και λειτουργικής υποστήριξης των πελατών σε συχνά δύσκολα περιβάλλοντα. Το GMSS παρέχει εξειδικευμένη υποστήριξη στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, σε ξένες κυβερνήσεις και σε εμπορικούς οργανισμούς παγκοσμίως».<br /><br />Ας σημειωθεί ότι η εταιρεία GMSS έχει συσχετιστεί με τον Έρικ Πρινς, τον ιδρυτή της εταιρείας μισθοφόρων Blackwater, νυν Academi. Σε συνεργασία με μία από τις εταιρείες του Πρινς, την Olive Group, ο Σαπόσνικ συμμετείχε σε ένα έργο κατασκευής της πρώτης οδού διοδίων του Ιράκ. Βοήθησε επίσης στην εκπαίδευση του ιρακινού στρατού. Κατά τη διάρκεια αυτού του προγράμματος γνώρισε τον πρίγκιπα Χαμζά.<br /><br />Οι σχέσεις του Αμπντάλα<br /><br />Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν τη συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στη συνωμοσία. Οι σχέσεις της Ιορδανίας με τα κράτη του Κόλπου και το Ισραήλ είναι τεταμένες τελευταία. Μετά τις “Συμφωνίες του Αβραάμ” (ομαλοποίηση των σχέσεων του Ισραήλ με τα κράτη του Κόλπου), οι Σαουδάραβες πρότειναν στο Ισραήλ ή να αντικαταστήσουν τους Ιορδανούς ως θεματοφύλακες των μουσουλμανικών ιερών της Ιερουσαλήμ, ή να αναλάβουν τον ρόλο από κοινού.<br /><br />Δεδομένου ότι η Ιερουσαλήμ είναι η τρίτη πιο ιερή τοποθεσία του Ισλάμ, μία τέτοια αλλαγή θα ήταν ράπισμα για την Ιορδανία. Πρόσφατα, ο Νετανιάχου είχε προγραμματίσει την πρώτη του επίσκεψη στα Εμιράτα για συνομιλίες με τον Σεΐχη Μωάμεθ μπιν Ζάιντ Αλ Ναχάν. Το ταξίδι ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή, όταν ο βασιλιάς Αμπντάλα δεν έδωσε άδεια να πετάξει το ισραηλινό αεροσκάφος πάνω από την Ιορδανία. Ανταποδίδοντας, ο Νετανιάχου αρνήθηκε να απελευθερώσει νερό που ζήτησε η Ιορδανία, λόγω έκτακτης ανάγκης.<br /><br />Πριν από λίγα χρόνια, ένας πράκτορας της ισραηλινής Σιν Μπετ που υπηρετούσε στην ισραηλινή πρεσβεία στο Αμμάν, δολοφόνησε έναν Ιορδανό στο διαμέρισμά του. Στη συνέχεια, η Ιορδανία απέλασε τον Ισραηλινό πρεσβευτή και όταν τελικά ο Ισραηλινός πράκτορας απελευθερώθηκε, έτυχε υποδοχής ήρωα στο Ισραήλ. Φυσικά, οι Ιορδανοί θύμωσαν με αυτή τη συμπεριφορά.<br /><br />Δεδομένου ότι οι ενέργειες του Σάποσνικ μπορούν να βλάψουν σοβαρά τις σχέσεις Ισραήλ-Ιορδανίας, κανονικά θα έπρεπε να είναι υπό στενή επίβλεψη από τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών. Αλλά αυτό δεν συνέβη, επειδή είναι συνδεδεμένος με την Μοσάντ, ή αυτή γνώριζε και ενέκρινε σιωπηρά ή ρητά το σχέδιο διαφυγής. Υπάρχει και το ενδεχόμενο η Μοσάντ να μην γνώριζε, αλλά αυτό σημαίνει ότι ο Σάποσνικ δεν καθοδηγείται, αλλά λειτουργεί ανεξάρτητα, επιδιώκοντας τα συμφέροντά του.<br /><br />Ο ίδιος ο Σάποσνικ ισχυρίζεται ότι απλά προσπαθούσε να βοηθήσει τον φίλο του που βρέθηκε σε κίνδυνο, αλλά δεν είναι πειστικός. Όχι μόνο επειδή το Ισραήλ δεν κάνει χάρες από καλοσύνη, αλλά και επειδή ο Σάποσνικ είναι έξυπνος για να ξέρει ότι η συμμετοχή του με οποιονδήποτε τρόπο σε ένα πραξικόπημα στην Ιορδανία θα προκαλούσε κρίση στις σχέσεις της με το Ισραήλ.<br />Πρέπει το Ισραήλ να πείσει ότι δεν συμμετείχε<br /><br />Τα χρονικά της Μοσάντ είναι γεμάτα από τέτοιους χαρακτήρες όπως ο Ράφι Εϊτάν, ο οποίος χειριζόταν τον Τζόναθαν Πολάρντ και τον Μάικ Χάρι, τον ειδικό φίλο του Μανουέλ Νοριέγκα στον Παναμά. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, ο Σάποσνικ να είχε προσωπική ατζέντα. Είναι εξίσου πιθανό να ενεργούσε ως ενδιάμεσος για τη Μοσάντ, παρέχοντας στον Χαμζά πληροφορίες, υλικοτεχνική βοήθεια και χρηματοδότηση για να βοηθήσει το πραξικόπημα.<br /><br />Οι Ισραηλινοί και οι Σαουδάραβες ίσως ήθελαν έναν πιο προσαρμοστικό βασιλιά από τον Αμπντάλα. Κάποιον που θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντά τους, υιοθετώντας πιο πρακτική προσέγγιση προς στους Παλαιστινίους. Αν και η Ιορδανία θεωρεί τον εαυτό της προστάτη των παλαιστινιακών συμφερόντων, συνήθως τα τιμάει μόνο αν παραβιαστούν ή υπό πίεση.<br /><br />Ακόμα κι αυτό το επίπεδο παρέμβασης στις παλαιστινιακές υποθέσεις, όμως, εξοργίζει τον Νετανιάχου, ο οποίος θα ήθελε να απαλλαγεί από το παλαιστινιακό πρόβλημα μια για πάντα. Η συμφωνία του αιώνα του Τραμπ έδωσε στον Ισραηλινό πρωθυπουργό την καλύτερη ευκαιρία που είχε ποτέ για να επιτύχει τους στόχους του: να μηδενίσει τις πιθανότητες δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους.<br /><br />Ο Νετανιάχου και ο Σαουδάραβας πρίγκιπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν είχαν κοινό σχέδιο να ποδηγετήσουν τον Παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς, μέσω δωροδοκιών (με δεκάδες δισ. δολάρια) και απειλών. Το χαρτί που δεν μπορούσαν να ελέγξουν ήταν η Ιορδανία. Ο Αμπντάλα δεν τους κατήγγειλε, αλλά ούτε και τους στήριξε. Έτσι, η προοπτική στο τιμόνι της Ιορδανίας να βρεθεί κάποιος που θα υποστηρίξει αυτό το σχέδιο ήταν δελεαστική για το Ισραήλ.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, εάν το Ισραήλ συμμετείχε έστω και εμμέσως στη συνωμοσία, θα πρόκειται για υπερβολική απερισκεψία. Η Ιορδανία έχει την καλύτερη υπηρεσία πληροφοριών στον αραβικό κόσμο. Σίγουρα θα εντόπιζε εγκαίρως την συνωμοσία, όπως και συνέβη. Μόλις φαινόταν ο ρόλος του Ισραήλ, θα προκαλούσε ακόμη μεγαλύτερη εχθρότητα του Αμμάν απέναντί του από όση ήδη υπάρχει. Εάν, όμως, το Ισραήλ δεν εμπλέκεται, δεν θα έπρεπε να το έχει αρνηθεί πειστικά. Ούτε καν, όμως, το έχει προσπαθήσει μέχρι τώρα.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η συνωμοσία Χαμζά στην Ιορδανία και ο ρόλος του Ισραηλινού Σάποσνικ

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Το μεγαλύτερο πρακτορείο ειδήσεων της Ιορδανίας, Ammon, ανέφερε ότι ένας άνδρας με δεσμούς με τις ισραηλινές μυστικές ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μύθοι, φαντασιώσεις και πραγματικότητες για το «Ελσίνκι '99»

<img height="444" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=elsinki1.jpg" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το Ελσίνκι δεν ήταν σε καμία περίπτωση προδοσία, όπως πολύ περισσότερο δεν επρόκειτο περί θριάμβου - Η κληρονομιά της Μαδρίτης και η «παγίδα» - Η περίοδος Καραμανλή - Μολυβιάτη. Το δόγμα «ακινησίας» αντίδοτο στις παγίδες της Χάγης</span>.</h3><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Η απόφαση του Ελσίνκι 22 χρόνια μετά γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ δυο πρώην πρωθυπουργών που βεβαίως ενδιαφέρονται για την υστεροφημία τους. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι σαφές ότι τα πυρά που ανταλλάσσουν δημοσίως οι κ. Σημίτης και Καραμανλής κοιτάζουν στο σήμερα.<br /><br />Το Ελσίνκι δεν ήταν σε καμία περίπτωση προδοσία, όπως πολύ περισσότερο δεν επρόκειτο περί θριάμβου. Όμως σήμερα οι δυο πρώην πρωθυπουργοί, παραμονές κρίσιμων εξελίξεων στα ελληνοτουρκικά θέλουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο, με την δική του κοσμοθεωρία να επιβληθούν και να χειραγωγήσουν την σημερινή κυβέρνηση στις επιλογές της…<br /><br />Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ούτε μπορεί κάθε φορά η επίκληση φανταστικών «χαμένων ευκαιριών» να γίνεται το άλλοθι για υποχωρήσεις έναντι της Τουρκίας. Αν υπήρχαν χαμένες ευκαιρίες τότε ευθύνεται ο κ. Σημίτης, ευθύνεται ο κ. Καραμανλής ή πιο πριν ο Α. Παπανδρέου που δεν εκμεταλλεύθηκαν τις ευκαιρίες αυτές.<br /><br />Αλλά το ερώτημα είναι εάν ποτέ υπήρξαν πραγματικά τέτοιου είδους ευκαιρίες και εάν το Ελσίνκι ήταν μια από αυτές. Και οι δυο πρώην πρωθυπουργοί ίσως θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί στις δημόσιες τοποθετήσεις τους για ένα εξαιρετικά σοβαρό και ευαίσθητο θέμα: το εύρος των χωρικών υδάτων ώστε να μην δίνεται η εντύπωση ότι νομιμοποιείται η ιδέα της υποβολής σε έγκριση από την Τουρκία της άσκησης του μονομερούς δικαιώματος της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών υδάτων της.<br /><br />Το «Ελσίνκι», όπως αποκαλούμε τα Συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. τον Δεκέμβριο του 1999, ήταν η κατάληξη μιας δύσκολης πορείας που είχε ξεκινήσει με την επικύρωση του casus belli από την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1995 και το μεγάλο σοκ της πρώτης αμφισβήτησης ελληνικού εδάφους από την Τουρκία με το επεισόδιο των Ιμίων το 1996.<br /><br />Μετά και τους ατυχείς χειρισμούς στα Ίμια, ακολούθησε η Συμφωνία της Μαδρίτης και η οδυνηρή για την Ελλάδα υπόθεση της σύλληψης του Οτσαλάν στις αρχές του 1999.<br /><br />Η Ελλάδα δεν έφθανε στο Ελσίνκι από θέση ισχύος. Το μόνο χαρτί που είχε στα χέρια της τότε η κυβέρνηση Σημίτη ήταν η απειλή μπλοκαρίσματος της διεύρυνσης με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ώστε να αποσυνδεθεί η προοπτική ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε από την προηγούμενη επίλυση του Κυπριακού.<br /><br />Ήδη από το 1995 όταν είχε απελευθερωθεί η Τελωνειακή Ένωση της Τουρκίας με την Ε.Ε. στην Αθήνα είχε κυριαρχήσει η αντίληψη της σύνδεσης των ελληνοτουρκικών προβλημάτων με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας την οποία τότε διακαώς επεδίωκε η ηγεσία της χώρας.<br /><br />Και υπήρχε η προσδοκία ότι βήμα βήμα η Τουρκία θα εξευρωπαϊζόταν και αυτό θα είχε θετικές επιπτώσεις και στα ελληνοτουρκικά καθώς θα υποχρέωνε την Άγκυρα να εγκαταλείψει τις διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδας και να αναζητήσει την συνεννόηση.<br /><br />Στην στρατηγική αυτή κυρίαρχη θέση είχε και η προοπτική παραπομπής στην Χάγη της διαφοράς για την υφαλοκρηπίδα, κάτι που ήταν συμβατό με το κοινοτικό κεκτημένο και με την θέση που προβάλλονταν από όλες τις κυβερνήσεις από το 1974.<br /><br />Η Χάγη για τις ελληνικές κυβερνήσεις έχει ιδιαίτερη σημασία όχι απλώς ως έσχατο μέσο επίλυσης της διαφοράς στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας.<br /><br />Αλλά γατί ο όποιος συμβιβασμός είτε ισορροπημένος είτε δυσμενής για την Ελλάδα (σε σχέση με το ιδεατό των ελληνικών επιδιώξεων) θα αποδοθεί στην ετυμηγορία του Διεθνούς Δικαστηρίου και όχι σε «υποχωρήσεις» της κυβέρνησης και επίσης γιατί συνήθως λόγω της μακράς διαδικασίας εκδίκασης μιας υπόθεσης, συνήθως είναι διαφορετική η κυβέρνηση που καλείται να διαχειρισθεί την απόφαση του Δικαστηρίου από εκείνη η οποία είχε προσφύγει στο Δικαστήριο.<br /><br />Στην Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι το 1999 έγινε ένα σημαντικό βήμα για την Κύπρο καθώς αποσυνδέθηκε η ένταξη της, από την προηγούμενη επίλυση του Κυπριακού:<br /><br />«α) Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο χαιρετίζει την έναρξη, στις 3 Δεκεμβρίου στη Νέα Υόρκη, των συνομιλιών για τη συνολική ρύθμιση του Κυπριακού και εκφράζει την κατηγορηματική του υποστήριξη για τις προσπάθειες του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών να φέρει τη διαδικασία σε αίσιο πέρας. (β) Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τονίζει ότι η πολιτική επίλυση του προβλήματος θα διευκόλυνε την προσχώρηση της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν μέχρι την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων προσχώρησης δεν έχει επιτευχθεί λύση, η απόφαση του Συµβουλίου όσον αφορά την προσχώρηση θα ληφθεί χωρίς το ανωτέρω να αποτελεί προϋπόθεση. Εν προκειμένω, το Συμβούλιο θα λάβει υπόψη όλα τα σχετικά στοιχεία».<br /><br />Η Σύνοδος Κορυφής όμως έκανε ένα εξαιρετικά σημαντικό βήμα για την Τουρκία αποδίδοντας το καθεστώς της «υποψήφιας προς ένταξη χώρας», κάτι που αποτελούσε στρατηγικό στόχο των τουρκικών κυβερνήσεων και επρόκειτο για απόφαση η οποία ελήφθη χωρίς να απαιτηθεί κανένα αντάλλαγμα από την Τουρκία πέραν ορισμένων μεταρρυθμίσεων σε σχέση με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης.<br /><br />Στο εισαγωγικό κεφάλαιο των Συμπερασμάτων (που αφορούσε όλες τις υποψήφιες χώρες, αλλά ήταν φωτογραφικό για την Τουρκία) υπήρχε η εξής αναφορά:<br /><br />«Τα υποψήφια κράτη συμμετέχουν στη διαδικασία προσχώρησης επί ίσοις όροις. Πρέπει να συμμερίζονται τις αξίες και τους στόχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως ορίζονται στις Συνθήκες. Εν προκειμένω, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τονίζει την αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών σύμφωνα µε τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και παροτρύνει τα υποψήφια κράτη να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την επίλυση κάθε εκκρεμούς συνοριακής διαφοράς και άλλων συναφών θεμάτων.<br /><br />Άλλως, θα πρέπει να φέρουν τη διαφορά ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου εντός ευλόγου χρονικού διαστήµατος. Το αργότερο στα τέλη του 2004, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα επανεξετάσει την κατάσταση ως προς κάθε εκκρεμή διαφορά, ιδίως όσον αφορά τις επιπτώσεις στην ενταξιακή διαδικασία προκειμένου να προαγάγει την επίλυσή τους μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου».<br /><br />Έτσι στήθηκε ο μύθος ή ο θρύλος του Ελσίνκι.<br /><br />- Η κληρονομιά της Μαδρίτης και η «παγίδα» του Ελσίνκι<br /><br />Στην Συμφωνία της Μαδρίτης το 1997, λίγους μήνες μετά το επεισόδιο των Ιμίων και δυο χρόνια μετά το casus belli (για την μη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων) η κυβέρνηση Σημίτη είχε αποδεχθεί με την υπογραφή της την ύπαρξη «νόμιμων και ζωτικών δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Αιγαίο και είχε δεσμευθεί ότι δεν θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες κάτι που και οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι μετέφραζαν ως δέσμευση για μη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων<br /><br />Στο Ελσίνκι πράγματι η κυβέρνηση Σημίτη επέλεξε να μην δώσει την μάχη ώστε να απαιτηθεί από την Τουρκία ως αντάλλαγμα για την αναγνώριση της ως υποψήφιας χώρας ούτε η αποκήρυξη του casus belli ούτε η εγκατάλειψη της θεωρίας των γκρίζων ζωνών και μια δήλωση σεβασμού της εδαφικής ακεραιότητας των υπαρχόντων συνόρων των κρατών μελών.<br /><br />Επιλέχθηκε η «στρατηγική του Ελσίνκι». Όμως για πρώτη φορά με την απόφαση αυτή γίνεται αποδεκτή από την Ελλάδα η ύπαρξη συνοριακών διαφορών και συναφών θεμάτων (outstanding border disputes and other related issues) και όχι μιας μόνο διαφοράς της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας. Και μάλιστα με την αναφορά των «συναφών θεμάτων» είναι προφανές ότι άνοιγε ο δρόμος για την προβολή στο τραπέζι και θεμάτων όπως το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων ή ακόμη και των «γκρίζων ζωνών».<br /><br />Και αφού καλούσε σε διάλογο για την επίλυση των θεμάτων αυτών προέτρεπε το υποψήφιο προς ένταξη κράτος να φέρει την διαφορά στην Χάγη (όπου η Ελλάδα τότε είχε αποδεχθεί την γενική δικαιοδοσία χωρίς εξαιρέσεις για θέματα κυριαρχίας). Διαφορετικά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δήλωνε ότι στο τέλος του 2004 θα επανεξετάσει την κατάσταση σχετικά με τις επιπτώσεις κάθε διαφοράς στην ενταξιακή διαδικασία «προκειμένου να προαγάγει την επίλυσή τους μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου».<br /><br />Βεβαίως είναι προφανές ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν έχει δυνατότητα να παραπέμπει μια διαφορά μεταξύ δυο κρατών στην Χάγη ,αλλά προφανώς θα περιορίζονταν σε σύσταση προς την Τουρκία ότι η μελλοντική ένταξη της συνδέεται και με την προσφυγή στην Χάγη.<br /><br />Και η διατύπωση των Συμπερασμάτων, τα οποία έφεραν την υπογραφή της Ελλάδας πρακτικά προέβλεπαν και… απαιτούσαν την μονομερή προσφυγή της Τουρκίας εναντίον της χώρας μας για όλα όσα θεωρούσε «συνοριακές διαφορές και συναφή θέματα»…<br /><br />Εντελώς λανθασμένη είναι η εντύπωση ότι τον Δεκέμβριο του 2004 η παραπομπή των ελληνοτουρκικών «διαφορών» στην Χάγη ήταν δρομολογημένη και αποτελούσε μονόδρομο…<br /><br />Η Τουρκία με διαχρονική απέχθεια στο Διεθνές Δικαστήριο (εκτός ίσως της βραχύβιας συμφωνίας Καραμανλή-Ντεμιρέλ) δεν είχε σκοπό να εμπλακεί στην Χάγη και έτσι επέλεξε το χαρτί της διμερούς διαπραγμάτευσης ,αυτού που έγινε γνωστό ως διερευνητικές επαφές.<br /><br />Η κυβέρνηση Σημίτη ήλπιζε ότι το ευρωπαϊκό χαρτί θα ήταν αποτελεσματικό ώστε να πιέσει την Τουρκία και να αγοράσει έτσι χρόνο μετά από μια επεισοδιακή τριετία ώστε απερίσπαστη να επιδοθεί στην προσπάθεια για ένταξη στο Ευρώ και στην προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.<br /><br />Από το 2000 έως το 2004 όλες οι προσπάθειες της κυβέρνησης Σημίτη να προχωρήσει σε συνεννόηση με την Τουρκία κάνοντας χρήση του ευρωπαϊκού χαρτιού, δεν ευοδώθηκαν. Και μάλιστα σε μια εποχή που και οι κεμαλικές κυβερνήσεις αρχικά και κατόπιν η κυβέρνηση του ΑΚΡ και του Τ. Έρντογάν για διαφορετικούς λόγους επιθυμούσαν την πρόσδεση με την Ε.Ε.<br /><br />Και σε ότι αφορά στην Κύπρο, παρά την αποσύνδεση μεταξύ της λύσης του Κυπριακού και της ένταξης στην Ε.Ε., η μεθόδευση της επιβολής επιδιαιτησίας με το Σχέδιο Ανάν και η ασφυκτική πίεση και οι πρωτοφανείς εκβιασμοί που ασκήθηκαν στους ελληνοκύπριους να αποδεχθούν το Σχέδιο αυτό, παρέπεμπαν σε συνεννόηση ότι Σχέδιο Ανάν και ένταξη θα προχωρήσουν μαζί. Μέχρι που ήρθε το δημοψήφισμα…<br /><br />Η περίοδος Καραμανλή - Μολυβιάτη. Το δόγμα «ακινησίας» αντίδοτο στις παγίδες της Χάγης<br /><br />Ο Κ. Καραμανλής και ο Π. Μολυβιάτης ανέλαβαν σε ένα ναρκοθετημένο πεδίο, καθώς λίγες ημέρες μετά τις εκλογές του 2004 ήταν υποχρεωμένοι να διαχειριστούν ένα Σχέδιο για το Κυπριακό το οποίο ήταν προφανές ότι ευνοούσε τις επιδιώξεις της Τουρκίας και το οποίο δύσκολα θα πέρναγε από δημοψήφισμα.<br /><br />Και συγχρόνως είχαν να αντιμετωπίσουν την δύσκολη κατάσταση της επόμενης ημέρας της ένταξης της Κύπρου με άλυτο το κυπριακό, των απειλών της Τουρκίας και την απροκάλυπτη οργή ευρωπαίων που θεωρούσαν ότι είχαν εξαπατηθεί επειδή είχαν την πεποίθηση ότι Αθήνα και Λευκωσία θα έπειθαν τους ελληνοκύπριους να αποδεχθούν το Σχέδιο Ανάν.<br /><br /><img height="414" src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/1163380.jpg" width="640" /><br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες ο Π. Μολυβιάτης παρέλαβε από τον Τ. Γιαννίτση, απερχόμενο ΥΠΕΞ, ένα σημείωμα για τις διερευνητικές το οποίο λίγο πολύ εμφάνιζε μεταξύ άλλων, ως θέμα για το ποιο θα έπρεπε να αποφασίσει η νέα κυβέρνηση, το εάν αποδέχεται συζήτηση περί γκρίζων ζωνών, όπως απαιτούσε η Τουρκία, δέσμευση περί μη μελλοντικής επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων...<br /><br />Η «καυτή πατάτα» που είχε στα χέρια της η νέα κυβέρνηση ήταν εάν υπό αυτές τις συνθήκες θα πήγαινε στην Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου 2004 και με επίκληση της απόφασης του Ελσίνκι απαιτούσε από το Συμβούλιο είτε να διακόψει την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας (που όλοι «κανάκευαν» τότε) είτε να της ζητήσει να παραπέμψει τα θέματα που θεωρούσε «συνοριακές διάφορές και συναφή θέματα» στην Χάγη…<br /><br />Οι κ. Καραμανλής και Μολυβιάτης, γνωστοί θιασώτες της αντίληψης ότι εάν ένα πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με ιδανικοί τρόπο, ας μένει παγωμένο, επέλεξαν την διαφοροποίηση της στρατηγικής και την διαμόρφωση ενός άλλου χωρίς χρονοδιάγραμμα πλαισίου σύνδεσης των ευρωτουρκικών με τα ελληνοτουρκικά:<br /><br />«Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τόνισε ότι είναι απαραίτητη η σαφής δέσμευση της Τουρκίας για σχέσεις καλής γειτονίας και χαιρέτισε τη βελτίωση των σχέσεων της Τουρκίας με τους γείτονές της καθώς και την προθυμία της να εξακολουθήσει να συνεργάζεται με τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη με σκοπό την επίλυση των εκκρεμών συνοριακών διαφορών, κατά την αρχή της ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών σύμφωνα με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.<br /><br />Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επανεξέτασε σύμφωνα με προηγούμενα συμπεράσματά του, του Ελσίνκι πιο συγκεκριμένα, την κατάσταση όσον αφορά τις εκκρεμείς διαφορές και χαιρέτισε τις διερευνητικές επαφές προς το σκοπό αυτό.<br /><br />Επιβεβαίωσε εν προκειμένω την άποψή του ότι ανεπίλυτα θέματα που επηρεάζουν τη διαδικασία προσχώρησης θα πρέπει, εφόσον απαιτείται, να υποβάλλονται προς επίλυση στο Διεθνές Δικαστήριο. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα τηρείται ενήμερο για την σημειούμενη πρόοδο την οποία και θα παρακολουθεί, εφόσον απαιτείται».<br /><br />Η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή δεν φρόντισε όμως να διαπραγματευθεί και να εξασφαλίσει ένα άλλο ισχυρό πλαίσιο για την επιδίωξη σταδιακής συμμόρφωσης της Τουρκίας με το κοινοτικό κεκτημένο και τις σχέσεις καλής γειτονίας και έτσι τον Οκτώβριο του 2005 όταν οι ΥΠΕΞ των χωρών μελών συνεδρίασαν στο Λουξεμβούργο η μόνη χώρα που είχε προβάλει ισχυρές αντιρρήσεις για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία ήταν η Αυστρία.<br /><br />Καθώς Αθήνα και Λευκωσία δέχθηκαν να ανοίξουν οι διαπραγματεύσεις, ενώ η Τουρκία διατηρούσε αναλλοίωτο το casus belli, τις γκρίζες ζώνες, την τουρκική κατοχή στην Κύπρο και ακόμη και τότε δεν αναγνώριζε την Κυπριακή Δημοκρατία, με την ψήφο της οποίας ξεκίνησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις.<br /><br />Υπήρχαν ακόμη ίσως ψευδαισθήσεις που γεννιόντουσαν είτε με την διπλωματία των σεισμών και τα ζεϊμπέκικα του Γ. Παπανδρέου προς τιμή του αείμνηστου Ι.Τζέμ ,αλλά και με τις κουμπαριές του Κ. Καραμανλή με τον Τ. Ερντογάν (όταν πήγε ως μάρτυρας στον γάμο της κόρης του τούρκου πρωθυπουργού).<br /><br />Αυτή είναι μια σύντομη ιστορία του πώς ξεκίνησε και πώς κατέληξε το «Ελσίνκι ΄99»…<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μύθοι, φαντασιώσεις και πραγματικότητες για το «Ελσίνκι '99»

Το Ελσίνκι δεν ήταν σε καμία περίπτωση προδοσία, όπως πολύ περισσότερο δεν επρόκειτο περί θριάμβου - Η κληρονομιά της Μαδρίτης και η «παγίδα...

Διαβάστε την συνέχεια

Μάριο Ντράγκι: “Δικτάτορας Ερντογάν” και άρχισε… Ιταλο-τουρκικός πόλεμος

<img height="356" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/02/dragi-ntragi-720x400.jpg" width="640" /><br /><br />Κλιμακώνονται οι σχέσεις Ιταλίας – Τουρκίας μετά τα σφοδρά πυρά του Μάριο Ντράγκι κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με αφορμή το «Sofagate». Ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι, κατηγόρησε τον Τούρκο πρόεδρο ότι «ταπείνωσε» την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον Ντερ Λάιεν και επεσήμανε χαρακτηριστικά πως είναι σημαντικό να είμαστε ειλικρινείς με τους «δικτάτορες».<br /><br /><i>«Δεν συμφωνώ σε καμία περίπτωση με τη συμπεριφορά του Ερντογάν προς την κ. φον ντερ Λάιεν… Νομίζω ότι δεν ήταν κατάλληλη αυτή η συμπεριφορά και λυπάμαι πολύ για την ταπείνωση που έπρεπε να υποστεί», τόνισε. «Με αυτούς, ας τους ονομάσουμε όπως ακριβώς είναι: δικτάτορες, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς όταν εκφράζουμε διαφορετικές απόψεις»</i>, επεσήμανε.<br /><br />Λίγο αργότερα, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε, προκειμένου να δώσει εξηγήσεις, τον Iταλό πρέσβη στην Άγκυρα. Παράλληλα, ο Τούρκος ΥΠΕΞ, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, με μήνυμα του στο Twiter δήλωσε: «καταδικάζουμε απερίφραστα και επιστρέφουμε τις απαράδεκτες και λαϊκίστικες δηλώσεις του διορισμένου πρωθυπουργού της Ιταλίας εναντίον του εκλεγμένου προέδρου μας».<br /><br />Υπενθυμίζεται πως το βίντεο με την πρόεδρο της Κομισιόν να στέκεται όρθια μπροστά στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ και τον Τούρκο πρόεδρο, καθώς δεν είχε προβλεφθεί θέση για εκείνη στην αίθουσα συσκέψεων στο προεδρικό μέγαρο της Τουρκίας, έκανε τον γύρο του κόσμου.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μάριο Ντράγκι: “Δικτάτορας Ερντογάν” και άρχισε… Ιταλο-τουρκικός πόλεμος

Κλιμακώνονται οι σχέσεις Ιταλίας – Τουρκίας μετά τα σφοδρά πυρά του Μάριο Ντράγκι κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με αφορμή το «Sofagate». Ο...

Διαβάστε την συνέχεια

ΡΩΣΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ σχέσεις: Ερντογάν “δίκοπο μαχαίρι” λέει ο διευθυντής του Valdai Club… και άλλα πολλά

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/04/RUSSIA-TURKEY-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Του <b>Timofey Bordachov*</b><br /><div>Αυτή την εβδομάδα, η Τουρκία τράβηξε την προσοχή με μια συζήτηση για το μέλλον της Συνθήκης του Montreux, μια διεθνή συμφωνία του 1936 που αποκατέστησε την τουρκική κυριαρχία επί του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων και, το πιο σημαντικό, καθορίζει τους κανόνες για τη χρήση τους για πολεμικά και εμπορικά πλοία.<br /><br />Ατενίζοντας από τις κορυφές του χάους στο οποίο βρίσκεται η διεθνής πολιτική το 2021, αυτή η συνθήκη μοιάζει ως ένα καταπληκτικό λείψανο μιας εποχής, που οι πολυμερείς συμφωνίες και οι θεσμοί απλώς αντικαθιστούσαν την πολιτική της ισορροπίας ισχύος και της ασυδοσίας των μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων.<br /><br />Ωστόσο, η Συνθήκη συνεχίζει μέχρι σήμερα να ισχύει και, κατά τη γνώμη, για παράδειγμα, 103 Τούρκων απόστρατων ναυάρχων, εξασφαλίζει την κυριαρχία και την ασφάλεια του κράτους τους. Αυτή η δήλωση καταδικάστηκε έντονα από τον σημερινό πρόεδρο της Τουρκίας Ρ.T. Ερντογάν.<br /><br />Επιπλέον, είπε ότι οι προετοιμασίες για την κατασκευή της διώρυγας της Κωνσταντινούπολης μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Θάλασσας του Μαρμαρά, παρακάμπτοντας τον Βόσπορο, ολοκληρώνονται, “αρχίζουμε και θα κάνουμε το Κανάλι της Κωνσταντινούπολης, το οποίο θα εξυπηρετήσει τον λαό μας”.<br /><br />Ωστόσο, στο βασικό ζήτημα, οι ναύαρχοι έχουν, φυσικά, δίκιο – η χρήση των στενών στο πλαίσιο των κανόνων που γίνονται αποδεκτοί από όλους συγκρατεί τις ισχυρότερες από την Τουρκία χώρες από τον πειρασμό να συμπεριλάβουν τα στενά στο πλαίσιο του στρατιωτικού τους σχεδιασμού.<br /><br />Και εάν οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι ήταν οι κύριοι υπογράφοντες τη Συνθήκη τη δεκαετία του 1930, δεν μπορούν πλέον να το κάνουν αυτό μόνοι τους, τότε η Ρωσία μπορεί κάλλιστα να σκεφτεί τη μοίρα των στενών βάσει των δικών της συμφερόντων ασφαλείας και των μέτρων που χρειάζονται για τη διασφάλισή της στην πράξη.<br /><br />Συμπεριλαμβανομένης της απειλής της στρατιωτικής δύναμης ή της ετοιμότητας να την χρησιμοποιήσουμε αποφασιστικά, εάν είναι απαραίτητο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς τη Συνθήκη, επίσης θα συμμετάσχουν στις προσπάθειες «κλειδώματος» της Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα, βγαίνοντας από το πλαίσιο των γενικών κανόνων.<br /><br />Έτσι, η Συνθήκη του Montreux είναι ένα μικροσκοπικό αντίγραφο της ιδανικής διεθνούς τάξης, όταν όλες οι δυνάμεις είναι εξίσου δυσαρεστημένες και ευχαριστημένες από την κατάσταση. Όπως, στην πραγματικότητα, είναι όλοι οι θεσμοί και οι κανόνες που εμφανίστηκαν τον εικοστό αιώνα.<br /><br />Ωστόσο, τώρα κάθε τάξη, κανόνας και συνήθεια, στα οποία είχαμε συνηθίσει κατά τον «μακρύ εικοστό αιώνα», καταρρέει. Η συμπεριφορά της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας τα τελευταία χρόνια είναι το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα του πώς θα μοιάζει τα επόμενα χρόνια η διεθνής πολιτική όταν ασκείται από μεσαίες δυνάμεις, και τι προβλήματα θα επιφέρει αυτό στη Ρωσία.<br /><br />Ως προς αυτό, η Τουρκία δεν διαφέρει πολύ από χώρες όπως το Ιράν, η Σαουδική Αραβία ή το Βιετνάμ. Η γεωπολιτική θέση, όμως, της Τουρκίας που γειτνιάζει ταυτόχρονα με τη Ρωσία και την Ευρώπη, καθώς και η πρόσφατη ιστορία, καθιστούν την εξωτερική πολιτική της πολύ ενδιαφέρουσα.<br /><br />Η χώρα παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ και 40 χρόνια αναμένει στο προθάλαμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης – αλλά τώρα επιδιώκει να γίνει αυτεξούσια. Συγκρούεται με το Παρίσι και εκβιάζει το Βερολίνο με τους πρόσφυγες, αγοράζει όπλα από τη Μόσχα και κάνει ωραίες κρίσεις για την πολιτική των μεγάλων δυνάμεων.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Τουρκία φοβάται να μείνει μόνη της με τη Ρωσία, για την οποία η τουρκική συμπεριφορά είναι σήμερα ευεργετική, αλλά αύριο μπορεί να αποδειχθεί πολύ δυσάρεστη. Ο Ερντογάν ήδη έσυρε την Άγκυρα στην τροχιά της Μόσχας όταν έγινε σημαντικός παίκτης στον Νότιο Καύκασο και τη Συρία.<br /><br />Είναι επικίνδυνο να προχωρήσουμε περισσότερο και είναι πάντα απαραίτητο να αφήσουμε περιθώρια για την επιστροφή στην προστασία των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν και όχι εντελώς και όχι άνευ όρων, αλλά με ξεχωριστούς όρους και με τη δυνατότητα επιστροφής σε μια ανεξάρτητη πολιτική. Επιπλέον, σε αντίθεση με την ΕΣΣΔ, η σύγχρονη Ρωσία δεν έχει κανένα λόγο να αποτελέσει θεμελιώδη απειλή για την ύπαρξη της τουρκικής κρατικής υπόστασης.<br /><br />Ούτε μπορούμε να περιμένουμε από την Τουρκία αύριο να αποσυρθεί από τη Συνθήκη του Montreux ή να σκάψει ένα νέο κανάλι από τη Θάλασσα του Μαρμαρά στη Μαύρη Θάλασσα, μέσω του οποίου μπορούν να περάσουν ομάδες αμερικανικών αεροπλανοφόρων.<br /><br />Στη δεύτερη περίπτωση αυτό δεν μπορεί να συζητηθεί καθόλου, εφόσον υπάρχει η Συνθήκη, οι όροι της οποίας ισχύουν όχι μόνο για το Βόσπορο, αλλά και για τα Δαρδανέλια, και ρυθμίζουν τη χωρητικότητα και τους όρους παραμονής στην Μαύρη Θάλασσα πλοίων χωρών που δεν ανήκουν σε αυτήν. Ωστόσο, το ίδιο το γεγονός της πιθανότητας μιας συζήτησης για το θέμα του πόσο ιερή είναι η Συνθήκη του Μοντρέ, είναι ένας δείκτης της ανόδου του τουρκικού αναθεωρητισμού σε ένα νέο επίπεδο.<br /><br />Ο κόσμος γεμίζει σταδιακά με μεσαίες και ακόμη και σχετικά μεγάλες δυνάμεις που είναι εχθρικές στις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας ή άλλων χωρών του «πυρηνικού κλαμπ» να καθορίσουν την παγκόσμια πολιτική χωρίς να δίνουν μεγάλη σημασία στους υπόλοιπους. Από μόνος του, ο ακτιβισμός της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας δεν μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ανησυχία στη Μόσχα.<br /><br />Η χώρα αυτή δεν διαθέτει στρατιωτικούς, δημογραφικούς ή οικονομικούς πόρους για να γίνει πρόβλημα για τις πυρηνικές υπερδυνάμεις σε θέματα που αφορούν τα ζωτικά τους συμφέροντα. Οι στρατιωτικές δυνατότητες της Τουρκίας είναι αμελητέες σε σύγκριση με εκείνες της Ρωσίας, της Κίνας ή της Αμερικής, και η οικονομία της κατά διαστήματα ασθενεί.<br /><br />Το Αζερμπαϊτζάν και οι χώρες της Κεντρικής Ασίας, για τις οποίες μας αρέσει να συζητάμε για την τουρκική επιρροή, είναι απίθανο να επιδιώξουν να αποκτήσουν το καθεστώς του νεότερου αδελφού – γιατί αυτή η Τουρκία είναι πολύ σκληρός και ιδιαίτερος εταίρος.<br /><br />Γενικά δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό, καθώς η περίπλοκη ιστορική εμπειρία του περασμένου αιώνα, το σύμπλεγμα υποτίμησης από τη Δύση και, στο τέλος, ο εθνικός χαρακτήρας παίζουν τον δικό τους ρόλο. Επομένως, η εξωτερική πολιτική δεν προσφέρεται για μαθηματικά μοντέλα, επειδή οι αξίες και τα συναισθήματα παίζουν ρόλο σε αυτήν.<br /><br />Έτσι, όσο περισσότερο η Άγκυρα προκαλεί προβλήματα στην ΕΕ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, απορρίπτει τη φιλοδοξία τους, τόσο το καλύτερο για τη Ρωσία και όλους τους άλλους. Η σύγχρονη Τουρκία προσπαθεί να ξεφύγει από τον δρόμο της απόλυτης εξάρτησης από τη Δύση που είχε τεθεί τον περασμένο αιώνα, και αυτό, όπως βλέπουμε, είναι ευεργετικό.<br /><br />Αλλά στο ευρύτερο πλαίσιο αλλαγής ολόκληρης της διεθνούς τάξης, αυτό που κάνει η τουρκική κυβέρνηση θα δημιουργήσει νέες ανησυχίες για τη Ρωσία. Για τη Ρωσία, η τουρκική συμπεριφορά είναι ένα δίκοπο μαχαίρι, το οποίο όχι μόνο αποφέρει οφέλη, αλλά επίσης δημιουργεί, φυσικά, πολλά προβλήματα.<br /><br />Στην προσεχή διεθνή τάξη, η οποία δεν θα βασίζεται στους κανόνες ή στη βούληση των μεγάλων δυνάμεων, αλλά σε μια ασταθή και συνεχώς μεταβαλλόμενη ισορροπία δυνάμεων, θα ερχόμαστε αντιμέτωποι όλο και περισσότερο με τέτοιους εταίρους. Δεν είναι πλέον δυνατό να αναγκαστεί η Τουρκία να εξυπηρετεί συνεχώς τα συμφέροντα ενός ισχυρού, όπως είναι αδύνατο, σύμφωνα με τον ορισμό του Λόρενς της Αραβίας, “να αγοράσεις έναν Άραβα».<br /><br />Οι θεσμοί και οι συνθήκες του 20ού αιώνα γίνονται παρελθόν. Θα θέλαμε να δούμε την παρούσα παγκόσμια τάξη, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συγκεντρώσει αποκλειστικά δικαιώματα στη λήψη αποφάσεων για θέματα ζωής και θανάτου, να την αντικαταστήσει μια νέα, όπου όλες οι δυνάμεις που έχουν αδιαμφισβήτητα στρατιωτικά πλεονεκτήματα έναντι άλλων θα έχουν ανάλογα δικαιώματα.<br /><br />Πρώτα απ ‘όλα, η Ρωσία, αλλά και η Κίνα. Στην πραγματικότητα, η ρωσική διπλωματία έχει καλέσει και ωθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση όλους τους εταίρους της τα τελευταία χρόνια. Και μια τέτοια τάξη θα ήταν πιο δίκαιη, καθώς πολλές πηγές εξουσίας δίνουν πάντα στους αδύναμους την ευκαιρία να στραφούν σε εναλλακτικές λύσεις. Σε κάθε περίπτωση, ο πολυπολικός κόσμος, κατά την άποψή μας, ήταν πάντα το αποτέλεσμα της συνεργασίας των ισχυρότερων.<br /><br />Ωστόσο, εξετάζοντας το ζήτημα ρεαλιστικά, πρέπει να καταλάβουμε ότι μια ιδανική κατάσταση, μια επανάληψη του ευρωπαϊκού «κονσέρτου» του 19ου αιώνα σε μια νέα εκτέλεση, είναι σχεδόν αδύνατη. Για αρκετές δεκαετίες, με την αναμφισβήτητη ισχύ τους, οι δυτικές χώρες υπέταξαν ολόκληρη τη διεθνή τάξη. Η πτώση της στρατιωτικής, πολιτικής και οικονομικής ηγεμονίας τους πιθανότατα δεν θα οδηγήσει σε μεταρρύθμιση αυτής της τάξης, αλλά σε θεμελιώδη σχεδόν καταστροφή.<br /><br />Υπό τις νέες συνθήκες, ο αριθμός των προκλήσεων από εκείνους που είναι προφανώς πιο αδύναμοι θα αυξάνεται συνεχώς. Θα είναι δύσκολο να τους εκφοβίσουμε και δεν έχει νόημα να επιβάλουμε μια αποφασιστική στρατιωτική ήττα – γιατί, αύριο η ενέργεια και οι φιλοδοξίες της κάθε Τουρκίας μπορεί να χρειαστούν και μάλιστα πολύ στη Ρωσία, την Κίνα, την Ευρώπη ή τις Ηνωμένες Πολιτείες.<div><span style="background-color: white; border: 0px; color: #222222; font-family: "open sans", sans-serif; font-size: 16px; font-weight: 700; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"> <a href="https://vz.ru/opinions/2021/4/7/1093383.html" rel="noopener" style="border: 0px; color: blue; font-family: inherit; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;" target="_blank">https://vz.ru/</a></span></div><div><br /></div><div><b>*Διευθυντής Προγράμματος του «Valdai Discussion Club»</b><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

ΡΩΣΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ σχέσεις: Ερντογάν “δίκοπο μαχαίρι” λέει ο διευθυντής του Valdai Club… και άλλα πολλά

Του Timofey Bordachov* Αυτή την εβδομάδα, η Τουρκία τράβηξε την προσοχή με μια συζήτηση για το μέλλον της Συνθήκης του Montreux, μια διεθνή ...

Διαβάστε την συνέχεια