Πώς EastMed Gas Forum και Φόρουμ Φιλίας μπορούν να σταματήσουν την επέκταση Τουρκίας και Ιράν

<img height="360" src="https://www.capital.gr/Content/ImagesDatabase/p/1000x563/crop/both/fe/fe6ef1d44c7a412aad660280c613a7b0.jpg?quality=80&404=default&v=8" width="640" /><br /><br /><b>Πέτρος Κράνιας</b><br />Κατά την τελευταία δεκαετία, οι αλλαγές στην ισορροπία της περιφερειακής εξουσίας δημιούργησαν νέες πολιτικές προκλήσεις στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και τη Μεσόγειο που απαιτούν την επέκταση και διαφοροποίηση των περιφερειακών σχέσεων και συμμαχιών. Για την αντιμετώπιση αυτών των αλλαγών, υπάρχει ανάγκη για μια πιο πρακτική εκδοχή του διεθνούς θεσμού της περιοχής της Μεσογείου, της Ένωσης για τη Μεσόγειο, στην οποία τα κράτη διαμορφώνουν την εξωτερική τους πολιτική και την οικονομική στρατηγική τους με ένα κοινό όραμα. Ήδη, το Φόρουμ για το Φυσικό Αέριο της Ανατολικής Μεσογείου (EastMed Gas Forum) και το Φόρουμ της Φιλίας φαίνονται έτοιμα να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο.<br /><br />Από τη γέννηση της Ένωσης της Μεσογείου το 2008, η γεωστρατηγική αποτελεσματικότητα του οργανισμού έχει αποδυναμωθεί. Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκίνησε τη Διαδικασία της Βαρκελώνης(Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση) το 1995, η ΕΕ μόλις είχε κατασταλάξει στην τρέχουσα μορφή της και η Κύπρος δεν είχε συμπεριληφθεί ακόμη. Η αραβο-ισραηλινή ειρηνευτική διαδικασία ήταν στο αποκορύφωμά της, και η Τουρκία και το Ιράν δεν είχαν ακόμη επεκταθεί στην περιοχή όπως σήμερα. Έκτοτε, ο ρόλος της Ένωσης για τη Μεσόγειο, ενός θεσμού που προέκυψε από τη διαδικασία της Βαρκελώνης, εξασθενεί σταδιακά, μοιάζει ολοένα και περισσότερο με μια μη κυβερνητική οργάνωση που ασχολείται με περιβαλλοντικά ζητήματα, δικαιώματα των γυναικών και ασφάλεια των υδάτων παρά με ένα μπλοκ με συνεκτικούς πολιτικο-οικονομικούς στόχους και στόχους στο θέμα της ασφάλειας. Αυτή η αλλαγή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γενναιόδωρο σύστημα ένταξης της Ένωσης που επέτρεψε την είσοδο σε κράτη που έχουν ελάχιστα κοινά σημεία - η Ένωση περιλαμβάνει επί του παρόντος 41 χώρες, που εκτείνονται από τη Σουηδία έως τη Μαυριτανία.<br /><br />Το EastMed Gas Forum, που ξεκίνησε πριν από περίπου ένα χρόνο, θα μπορούσε να χρησιμεύσει στο είδος του εκσυγχρονισμένου γεωπολιτικού ρόλου που η Ένωση δεν μπορεί να εκπληρώσει επί του παρόντος. Στα μέλη του φόρουμ περιλαμβάνονται Κύπρος, η Ελλάδα, η Ιταλία, το Ισραήλ, η Ιορδανία, η Παλαιστίνη, η Γαλλία και η Αίγυπτος, με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό που ξεχωρίζει το φόρουμ, όπως υποδηλώνει το όνομα, είναι ότι περιορίζεται στις πλούσιες σε φυσικό αέριο χώρες της Μεσογείου και στους γείτονές τους, που όλοι τους απολαμβάνουν ήδη ισχυρές σχέσεις. Ως εκ τούτου, σε αντίθεση με το χαλαρό φόρουμ χωρών εξαγωγής φυσικού αερίου, που μερικές φορές ονομάζεται "ΟΠΕΚ του φυσικού αερίου", το EastMed Gas Forum χρησιμεύει ως συμμαχία που στοχεύει στη δημιουργία αυτού που ορισμένοι θα μπορούσαν να αποκαλέσουν "Κόλπος φυσικού αερίου", μια γεωστρατηγική περιοχή στη Μεσόγειο των οποίων η πολιτική θα μπορούσε να μοιάζει με εκείνες των πλούσιων σε πετρέλαιο κρατών του Αραβικού Κόλπου.<br /><br />Ενώ τα οικονομικά συμφέροντα είναι, τουλάχιστον θεωρητικώς, ο κεντρικός σύνδεσμος μεταξύ των χωρών του EastMed Gas Forum, πολλές από αυτές τις χώρες δεν έχουν αποφύγει τη σύνδεση σε θέματα πολιτικής και ασφάλειας. Πρόσφατα, οι υπουργοί Εξωτερικών Κύπρου, Ελλάδας, Γαλλίας, Σαουδικής Αραβίας, Αιγύπτου, ΗΑΕ και Μπαχρέιν ανακοίνωσαν τη δημιουργία Φόρουμ Φιλίας. Η ανακοίνωση ακολούθησε μια συνάντηση που διοργάνωσε η Αθήνα με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών και την ενεργή συμβολή στην εδραίωση της ασφάλειας, της σταθερότητας και της ειρήνης στην περιοχή. Η Φιλία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο πολιτικός βραχίονας του EastMed Gas Forum, και η μακρά ιστορία συναίνεσης μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών θα αυξήσει πιθανώς την αποτελεσματικότητά της. Αυτή η συναίνεση είναι ένα σημαντικό πλεονέκτημα για το φόρουμ και ανοίγει περισσότερο χώρο για τη δυνατότητα εφαρμογής ολοκληρωμένων περιφερειακών ρυθμίσεων, χωρίς να αφήνονται ευκαιρίες για μεμονωμένες κινήσεις ή στροφές που οδηγούνται από περιστασιακές αλλαγές. Τελικά, με μια πιο επιλεκτική διαδικασία ένταξης και συλλογικούς στόχους, εκτός από την αποστροφή μεταξύ των πολιτικών ελίτ στη λαϊκιστική πολιτική της Άγκυρας και της Τεχεράνης, το φόρουμ θα μπορούσε να γίνει ένα σώμα που θα απωθήσει την τουρκική και ιρανική επιρροή στην περιοχή.<br /><br />Στην πραγματικότητα, πολλές από τις χώρες του Φόρουμ Φιλίας και του EastMed Gas Forum έχουν βιαστεί να συνάψουν στρατιωτικές συμφωνίες και να συμμετάσχουν σε κοινές στρατιωτικές δραστηριότητες και εκπαιδεύσεις. Τον Ιανουάριο, η Κύπρος και τα ΗΑΕ υπέγραψαν συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας που περιλαμβάνει την οργάνωση κοινών ασκήσεων και προγραμμάτων κατάρτισης, καθώς και συντονισμό για την επέκταση της επιχειρησιακής συνεργασίας. Επιπλέον, οι "Συμφωνίες του Αβραάμ" (συμφωνίες εξομάλυνσης σχέσεων των αραβικών χωρών με το Ισραήλ) έχουν ανοίξει χώρο για περαιτέρω συνεργασία στους τομείς πληροφοριών και ασφάλειας μεταξύ Ισραήλ, ΗΑΕ και Μπαχρέιν. Σε ένα άλλο παράδειγμα στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των κρατών του φόρουμ, η Σαουδική Αραβία ίδρυσε το Συμβούλιο Αραβικών και Αφρικανικών παράκτιων κρατών της Ερυθράς Θάλασσας και του Κόλπου του Άντεν, ένα νέο μπλοκ οκτώ περιφερειακών χωρών με έδρα το Ριάντ. Επιπλέον, τον περασμένο μήνα, η Ελλάδα δήλωσε ότι θα αναπτύξει μερικά από τα αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα Patriot στο έδαφος της Σαουδικής Αραβίας για να βοηθήσει στην προστασία των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων του βασιλείου από πυραύλους και αεροπορικές επιδρομές από τους υποστηριζόμενους από το Ιράν, αντάρτες Χούθι στην Υεμένη. Δεν είναι επίσης μυστικό ότι το Ριάντ και το Αμμάν ανησυχούν για τις τουρκικές και ιρανικές δραστηριότητες στην περιοχή. Η Άγκυρα και η Τεχεράνη υποστηρίζουν ένοπλες πολιτοφυλακές στη Συρία και το Ιράκ που ελέγχουν μεγάλα τμήματα των συνόρων με την Ιορδανία, και το Ιράν απειλεί συνεχώς την ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας μέσω των πληρεξουσίων της Ιράκ και Υεμένη, χώρες οι οποίες και οι δύο συνορεύουν με το βασίλειο.<br /><br />Εκτός από τους στρατιωτικούς δεσμούς, οι χώρες του Φόρουμ Φιλίας και του EastMed Gas Forum μοιράζονται ευρείς στρατηγικούς στόχους. Τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα έχουν ιστορικούς δεσμούς με αραβικά κράτη, μερικά από τα οποία βλέπουν τις δύο χώρες ως πύλη προς την Ευρώπη. Η αραβο-κυπριακή σχέση ωφελείται περαιτέρω από την αραβική υποστήριξη για την ενότητα της Κύπρου και την άρνηση αναγνώρισης του ψευδοκράτους, παρά την ταυτότητα της Τουρκίας ως ισλαμικής χώρας. Επιπλέον, η Ελλάδα και η Αίγυπτος σημείωσαν πρόοδο στις διμερείς τους σχέσεις το περασμένο καλοκαίρι μέσω της οριοθέτησης των θαλάσσιων συνόρων, η οποία επιδιώκει να αποτρέψει την Τουρκία από την παράνομη εξερεύνηση φυσικού αερίου στην ανατολική Μεσόγειο. Η Αίγυπτος βλέπει επίσης την Ελλάδα ως στρατηγικά σημαντική σύνδεση επειδή συνορεύει με τα Βαλκάνια, δίνοντάς της μεγαλύτερη δύναμη σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί "ζωτικός χώρος" για την Άγκυρα.<br /><br />Ομοίως, η Γαλλία -ένας από τους εγκεφάλους της Διαδικασίας της Βαρκελώνης- φιλοδοξεί να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στον άραβο-μεσογειακό άξονα, ειδικά μετά την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Παρίσι βιώνει έναν Ψυχρό Πόλεμο με την Άγκυρα και δεν έχει κρύψει τη δυσαρέσκειά του για την κάλυψη που παρέχει η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ στην Τουρκία. Ακόμη και η Ιταλία, η οποία λέγεται ότι κρατά ίσες αποστάσεις, δεν θα διστάσει να επεκτείνει το δίκτυο των σχέσεών της σε μια εποχή που χρειάζεται ενέργεια για οικονομική ανάκαμψη. Όσον αφορά το Ισραήλ, το οποίο απολαμβάνει σήμερα την ταχεία ενεργειακή συνεργασία με το Κάιρο, οι φωνές αυξάνονται σε κύκλους λήψης αποφάσεων που θεωρούν ότι η Τουρκία δεν είναι μικρότερη απειλή από το Ιράν. Η Αίγυπτος και το Ισραήλ συμφώνησαν να δημιουργήσουν έναν κοινό υποθαλάσσιο αγωγό φυσικού αερίου για την αύξηση των ισραηλινών εξαγωγών προς την Ευρώπη μέσω της Αιγύπτου.<br /><br />Είναι σαφές ότι οι χώρες των δύο φόρουμ έχουν συνειδητοποιήσει τους κινδύνους του χάους που επακολούθησε μετά από την Αραβική Άνοιξη και την αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή. Δυνάμεις όπως η Τουρκία και το Ιράν έχουν ως στόχο να καλύψουν το κενό μέσω των αντιπροσώπων τους στην Υεμένη, το Ιράκ, τον Λίβανο, τη Συρία και τη Λιβύη. Οι χώρες του Φόρουμ Φιλίας και EastMed Gas Forum φαίνεται να έχουν αναγνωρίσει ότι αυτές οι νέες απειλές παίζουν πάνω σε ένα τεράστιο γεωγραφικό χώρο, που εκτείνεται από την Αραβική Χερσόνησο έως τη Βορειοδυτική Αφρική και ότι τέτοιο μέγεθος μεταβαλλόμενης δυναμικής απαιτεί συλλογική προσπάθεια.<br /><br />Προσβλέποντας στο μέλλον, αναμένεται ότι οι Τούρκοι θα ξεκινήσουν μια προσπάθεια να μειώσουν την ένταση στη γειτονιά και να κάνουν προσωρινά μια τακτική υποχώρηση στις επεκτατικές πολιτικές τους ύστερα από τα σχόλια της κυβέρνησης των ΗΠΑ που φαίνεται να παρακολουθεί στενά τη συμπεριφορά της Άγκυρας. Έτσι, έως ότου μπορέσει να αποσαφηνίσει το καθεστώς της σχέσης της με την Ουάσινγκτον, η Τουρκία θα είναι σε πιο ευάλωτη θέση από ό,τι ήταν οποιαδήποτε στιγμή στο παρελθόν, δίνοντας ώθηση στις χώρες των δύο φόρουμ να ενοποιήσουν τη στρατηγική τους. Από την άλλη πλευρά, το Ιράν μπορεί να υιοθετήσει μια αντίθετη προσέγγιση και να κλιμακώσει τις εντάσεις σε περιφερειακά σημεία - ειδικά στο Ιράκ και την Υεμένη - προκειμένου να αποκομίσει οφέλη από την Ουάσινγκτον σχετικά με την πυρηνική συμφωνία.<br /><br />Κατά συνέπεια, πολλές χώρες της Αραβικής Χερσονήσου, της Μεσογείου και της Ερυθράς Θάλασσας έχουν κρυσταλλώσει μια στρατηγική για την οικοδόμηση ενός τείχους ενάντια σε οποιαδήποτε απόπειρα αποσταθεροποίησης της ήδη ταραχώδους περιοχής. Ένα ενισχυμένο πλαίσιο για την εφαρμογή αυτής της στρατηγικής θα διατηρήσει την ενεργειακή ασφάλεια, θα συντονίσει τις προσπάθειες για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και θα διασφαλίσει ότι η προσφυγική κρίση δεν θα αξιοποιηθεί για πολιτικά ωφέλη. Θα αντιμετωπίσει επίσης αποτελεσματικά τις οικονομικές προκλήσεις στο κόσμο που διαμορφώνεται μετά την πανδημία, συνδέοντας οικονομίες που εκτείνονται από τη Δυτική Ευρώπη με την Αραβική Χερσόνησο, την ανατολική Μεσόγειο και την Ανατολική Αφρική. Από τώρα, τα EastMed Gas Forum και Φόρουμ Φιλίας είναι ενσαρκώσεις αυτής της στρατηγικής κρυστάλλωσης και θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως ισχυρά εργαλεία της διεθνούς πολιτικής στο εγγύς μέλλον.<br /><br /><a href="https://www.capital.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Πώς EastMed Gas Forum και Φόρουμ Φιλίας μπορούν να σταματήσουν την επέκταση Τουρκίας και Ιράν

Πέτρος Κράνιας Κατά την τελευταία δεκαετία, οι αλλαγές στην ισορροπία της περιφερειακής εξουσίας δημιούργησαν νέες πολιτικές προκλήσεις στη ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο νεοραγιαδισμός ζει και βασιλεύει 200 χρόνια μετά

<a href="https://www.arcadiaportal.gr/sites/default/files/styles/large/public/field/image/kolokotronis.jpg?itok=bXWYNXnZ" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="499" data-original-width="750" height="426" src="https://www.arcadiaportal.gr/sites/default/files/styles/large/public/field/image/kolokotronis.jpg?itok=bXWYNXnZ" width="640" /></a><br /><br /><b>Παπασίμος Γεώργιος</b><br />Ο φετινός εορτασμός της εθνεγέρτιας Επανάστασης του 1821, 200 χρόνια από την έναρξή της, βρίσκει την Ελλάδα να διανύει μία από τις χειρότερες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της, αφού η “γάγγραινα” έχει εισχωρήσει βαθιά σε όλα τα μέλη του “οργανισμού” της και ο εξ ανατολής κίνδυνος βρίσκεται προ των πυλών. Η Ελλάδα υφίσταται τις συνέπειες της οικονομικής χρεωκοπίας και της μνημονιακής κηδεμονίας, που επιδεινώνονται και από τις δραματικές παρενέργειες της πανδημίας του Covid-19.<br /><br />Τα τεράστια προβλήματα της οικονομίας εξαιτίας του κυρίαρχου παρασιτισμού συνέχονται με τα μείζονα εθνικά θέματα, εξαιτίας της επιθετικότητας των νεο-Οθωμανών. Αυτό σε συνδυασμό με τον εθνομηδενισμό, που κυριαρχεί σε μεγάλα τμήματα του πολιτικού συστήματος, τα οξύτατα κοινωνικά προβλήματα, και η γιγάντωση του δημογραφικού προβλήματος συνιστούν βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια του Ελληνισμού.<br /><br />Συνέπεια της χρεωκοπίας και της παρακμής της Ελλάδος ιδιαίτερα από την μνημονιακή κηδεμονία, ήταν συνδυαστικά, αφενός, η μεγάλη ήττα του πολιτικού συστήματος εξουσίας και της οικονομικής ολιγαρχίας, που για να περισώσουν τα προνόμιά τους, παρέδωσαν τα κλειδιά της χώρας στους ξένους δανειστές και, αφετέρου, η υπονόμευση της αποτρεπτικής δύναμης και η μείωση των αντιστασιακών αντανακλαστικών του ελληνικού λαού που έχει επιδείξει αυτός στη διαχρονική του πορεία, όπως εύστοχα προσδιορίστηκε από τον Νίκο Σβορώνο, ως την «προσπάθειά του να διαφυλάξει την ιδιαίτερη προσωπικότητά του σαν λαός».<br /><br />Η διαδικασία σταδιακής ανάπτυξης της εθνικής συνείδησης και συγκρότησης των μικρότερων ιστορικών λαών, προϋπέθετε την διεκδίκηση της πολιτικής τους ανεξαρτησίας και της οικονομικής και πολιτικής τους αυτονόμησης, μέσα από την πάλη, ενάντια σε υπερεθνικές αυτοκρατορίες στην αρχή και, στη συνέχεια, ενάντια σε υπερεθνικά ιμπεριαλιστικά συγκροτήματα.<br /><br />Η αντιστασιακή αυτή διαδικασία των Ελλήνων ξεκίνησε από την Τουρκοκρατία, εκφραζόμενη από την Επανάσταση του 1821, συνέχισε όλο τον 19ο αιώνα εναντίον των εξω-ελλαδικών δυνάμεων, που έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στην μοίρα του Ελληνισμού και κορυφώθηκε με το “Έπος του ’40” και την ΕΑΜική αντίσταση.<br /><br />Νεοραγιαδισμός και επιπτώσεις<br /><br />Ο συνδυασμός των παραπάνω, και η πορεία της χώρας στο μονοπάτι της παρακμής, έχει παράξει έναν ιδιότυπο νεοραγιαδισμό. Αυτός μάλιστα, εμφανίζεται από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα εξουσίας ως δήθεν προοδευτική θεώρηση των πραγμάτων και ως προοδευτική στάση έναντι του εθνικισμού, ο οποίος εξομοιώνεται δολίως με τον πατριωτισμό!!! Πρόκειται για την σύμπτυξη του νεοφιλελεύθερου κοσμοπολιτισμού της δεξιάς αντίληψης και του μεταφυσικού διεθνισμού μέρους της Αριστεράς.<br /><br />Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της εθνομηδενιστικής αντίληψης είναι η αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας της Ελλάδος σε ιστορικό και πολιτισμικό επίπεδο και η διακήρυξη της ασυνέχειας του ελληνικού έθνους, μέσω της αποδοχής των ιδεολογικών φληναφημάτων της ψευδο-νεωτερικότητας, περί αποκλειστικής καπιταλιστικής κατασκευής των σύγχρονων κρατών. Σημειωτέον ότι η στρεβλή αυτή αντίληψη έχει καταρριφθεί από τους σοβαρότερους σύγχρονους μαρξιστές φιλόσοφους, με προεξέχοντα τον Κονστάντσο Πρέβε “Το εθνικό ζήτημα στο κατώφλι του 21ου αιώνα”.<br /><br />Οι συνεχείς απροκάλυπτες προκλήσεις της Τουρκίας σε βάρος της χώρας σε συνδυασμό με την παγκόσμια ρευστότητα λόγω “του φθινοπώρου” της ηγεμονίας των ΗΠΑ, αλλά και την οικονομική και πολιτική αποδυνάμωση της Ελλάδος, φέρνουν δραματικά στο προσκήνιο την ανάγκη ενίσχυσης του στοιχείου του πατριωτισμού. Αυτός είναι καθοριστικός παράγοντας στους σημερινούς δύσκολους καιρούς για την χώρα, γιατί αν και αυτό θα ήταν αυτονόητο, ειδικά για την Ελλάδα, με ανοιχτά μείζονα εθνικά θέματα, πολλαπλοί παράγοντες έχουν συμβάλλει από αυτονόητο να μετατραπεί σε ζητούμενο.<br /><br />Νεοφιλελευθερισμός και πολιτισμικότητα<br /><br />Και αυτό γιατί είναι πολλές οι κοίτες που συμβάλλουν στην διαστρέβλωση και υπονόμευση του πατριωτισμού. Είναι γεγονός ότι μια εκ των σοβαρών αρνητικών συνεπειών που επέφερε η Χούντα των Συνταγματαρχών ήταν και η βαθύτατη υπονόμευση της έννοιας της πατρίδας, μέσω των γελοίων εθνικιστικών φληναφημάτων, με συνέπεια η έννοια του πατριωτισμού να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα ακροδεξιά και ναζιστικά μορφώματα.<br /><br />Στον αντίποδα όμως αυτού, στην άλλη πλευρά του εκκρεμούς, καιροφυλακτεί ο εθνομηδενισμός, που ενισχύεται από δύο φαινομενικά αντίθετες κατευθύνσεις, που έχουν όμως την ίδια επιρροή και συνέπεια στην κοινωνική χαλαρότητα και στην διάρρηξη των σχέσεων των πολιτών (κυρίως των νέων ανθρώπων) με την πατρίδα.<br /><br />Από τη μια πλευρά, έχουμε την δεξιά εκδοχή της ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού, σύμφωνα με την οποία λόγω της παγκοσμιοποίησης και της επιβολής της ασυδοσίας, υπάρχει η ουσιαστική κατάργηση των εθνικών κρατών και η μεγέθυνση των ορίων σε μεγαλύτερες οικονομικές ενότητες. Από την άλλη πλευρά, την “αριστερή” εκδοχή του κοσμοπολιτισμού και της πολυπολιτισμικότητας, με την μονομερή και δογματική πρόταξη της διαφύλαξης αορίστων και γενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε βάρος των εθνικών συμφερόντων.<div><br />Ο καταλύτης<br /><br />Πρόκειται για σοβαρότατη μετάλλαξη με απροσδιόριστες συνέπειες, καθόσον ο παρασιτισμός στην οικονομία και ο εθνομηδενισμός ως κυρίαρχη πολιτική στάση, αποτελούν ιδιαίτερα επιβαρυντικό μολυντικό παράγοντα στο σώμα του Ελληνισμού στις σημερινές ρευστές παγκόσμιες συνθήκες.<br /><br />Ενόψει αυτών των καταιγιστικών εξελίξεων απαιτείται η ενεργοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και του κάθε ενεργού Έλληνα πολίτη για την δημιουργία ενός νέου πολιτικού υποκειμένου με πατριωτικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά, συνδυάζοντας εξίσου το εθνικό με το κοινωνικό και το πολιτικό στοιχείο, για την διαφύλαξη και ενδυνάμωση των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού, των εθνικών δικαιωμάτων και δυνατοτήτων της χώρας μας στον διεθνή χώρο, και εν τέλει την κατοχύρωση της εθνικής της ανεξαρτησίας.<br /><br />Για αυτόν τον λόγο, η Επανάσταση του 1821, που αποτελεί σημείο αναφοράς του ελληνικού έθνους, κάθε φορά, που οι συνθήκες απαιτούν τον επανακαθορισμό της πορείας του και την αναζήτηση τρόπων για την διόρθωση αυτής, πρέπει να παίξει σήμερα, διακόσια χρόνια μετά, τον ρόλο του καταλύτη για την αναγκαία εθνική αφύπνιση για τη διαφύλαξη της ιδιοπροσωπίας του Ελληνισμού.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Ο νεοραγιαδισμός ζει και βασιλεύει 200 χρόνια μετά

Παπασίμος Γεώργιος Ο φετινός εορτασμός της εθνεγέρτιας Επανάστασης του 1821, 200 χρόνια από την έναρξή της, βρίσκει την Ελλάδα να διανύει μί...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία σχεδίαζε να εισβάλει σε 131 νησιά του Αιγαίου, νησίδες, σχηματισμούς που θεωρούνταν αμφισβητούμενοι

<a href="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2020/08/Turkish_sat_team-scaled.jpg"><img height="457" src="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2020/08/Turkish_sat_team-750x536.jpg" width="640" /><br /></a><br />του <a href="https://nordicmonitor.com/author/abdullahbozkurt/"><b>Αμπντουλάχ Μποζκούρτ</b></a><br />Ο Τουρκικός στρατός κατέγραψε 131 νησιά, νησίδες και βραχώδεις σχηματισμούς στο Αιγαίο Πέλαγος, το καθεστώς των οποίων αμφισβητήθηκε με τη γειτονική Ελλάδα και προετοίμασε σχέδια για την ανάληψη τους κατά τη διάρκεια σύγκρουσης, σύμφωνα με εμπιστευτικό έγγραφο που έλαβε η Nordic Monitor.<br /><br />Το μυστικό έγγραφο, μια παρουσίαση του PowerPoint με 16 διαφάνειες, περιελάμβανε ένα χάρτη με τις αμφισβητούμενες θέσεις σημειωμένες. Η παρουσίαση φαίνεται να έχει προετοιμαστεί από τις Πολεμικές Ακαδημίες και στερείται σφραγίδας ημερομηνίας.<br /><br />Ήταν μέρος μελέτης η οποία επικεντρώθηκε στο συντονισμό μεταξύ των κλάδων των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων σε περίοδο κρίσης μεταξύ των δυο συμμάχων του ΝΑΤΟ και τις πιθανότητες εναντίον του καθενός σε αρκετές διαφωνίες στο Αιγαίο και τον εναέριο χώρο. Η παρουσίαση αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο ο Τουρκικός στρατός θα κινηθεί για να καταλάβει τα νησιά με την ανάπτυξη ειδικών δυνάμεων από αέρος και θαλάσσης.<br /><br />Το μυστικό έγγραφο βρέθηκε θαμμένο στα παραρτήματα φακέλου υποθέσεων στη Σμύρνη. Ο εισαγγελέας Οκάν Μπάτο φαίνεται να έριξε την μπάλα ενσωματώνοντας το μυστικό σχέδιο στον αποδεικτικό φάκελο όταν υποτίθεται ότι θα έκανε μόνο μια σύντομη σημείωση και θα την έβαζε σε ένα χρηματοκιβώτιο στο δικαστήριο. Τα έγγραφα αυτά μπορούν να εξεταστούν μόνο σε κλειστό δικαστήριο υπό την προεδρία δικαστή. Το ίδιο έγγραφο μοιράστηκε επίσης με έναν άλλο εισαγγελέα, τον Τσιχάτ Ιπεκτσί, στην Άγκυρα σε άλλη υπόθεση. Αυτός ο εισαγγελέας παρέβλεψε και την ευαισθησία του εγγράφου.<br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUT1bzpFvH2EzLwMxNtd82PZ-P8BH4Fx-miRDiHsQ08XeShblB4l2K4O5Kq11Oerm_gecZ98lWbmNSU4gibFBxLApmGI-8W1qAvnQvH-dtmS2bLLk0779PIwUDS3r5d1VWlLTYoqS028U/s766/%25CF%2587%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%25821.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="565" data-original-width="766" height="472" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUT1bzpFvH2EzLwMxNtd82PZ-P8BH4Fx-miRDiHsQ08XeShblB4l2K4O5Kq11Oerm_gecZ98lWbmNSU4gibFBxLApmGI-8W1qAvnQvH-dtmS2bLLk0779PIwUDS3r5d1VWlLTYoqS028U/w640-h472/%25CF%2587%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%25821.png" width="640" /></a><br /><br /><div>Τα αμφισβητούμενα νησιά, νησίδες και βραχώδεις σχηματισμοί αναφέρονται ως εξής: τρεις τοποθεσίες στη Ζουρέφα, 13 στο Κογιούν Ανταλαρί (Οινούσσες), 21 στο Χουρσίτ (Φιμένα), 18 στο Νεργκίσκικ (Άρκι), 15 Ke Ke 12 στο Γκελεμέζ (Καλολίμνος), 2 στο Μπουλαμάχ (Φαρμακονήσι), 10 στο Σακαρκιλάρ (Γιαλί), 11 στην Κοτσμπάμπα (Λεβίτα), 2 στην Καραάντα (Στρονγκέλι) και 24 τοποθεσίες γύρω από το νησί της Κρήτης.<br /><br />Η μελέτη βασίστηκε σε διδάγματα που αντλήθηκαν από την κρίση του νησακιού Kardak (Imia), η οποία έφερε την Τουρκία και την Ελλάδα στο χείλος του πολέμου το 1996. Τόνισε ότι η κρίση του Κάρντακ κατέστησε σαφές ότι οι μικρότερες μονάδες δύναμης θα είναι καίριες στις επιχειρήσεις σε μελλοντικές εντάσεις τύπου Κάρντακ με την Ελλάδα. Τόσο η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων, που ελέγχεται απευθείας από το Γενικό Επιτελείο, όσο και η επίλεκτη μονάδα ειδικών δυνάμεων του τουρκικού ναυτικού, Underwater Offence (Su Altı Taarruz, ή SAT), θα κινητοποιηθούν ξεχωριστά ή από κοινού από τη θάλασσα με ταχύπλοα και τον αέρα μέσω ελικοπτέρων κοινής ωφέλειας για να πάρουν τον έλεγχο των στοχευόμενων νησιών και νησίδων.<br /><br /> <img height="418" src="https://nordicmonitor.com/wp-content/uploads/2021/03/miltary_drill_september_2020_Turkish_army-300x196.jpg" width="640" /></div><div><i><br /></i></div><div><i>Φωτογραφία από στρατιωτική άσκηση του Σεπτεμβρίου 2020 που διεξήχθη από τον τουρκικό στρατό.<br /></i><br />Οι επιχειρήσεις θα διεξαχθούν υπό την κάλυψη της δύναμης πυρός από την πολεμική αεροπορία, των ναυτικών φρεγατών και των πυρών πυροβολικού από την ηπειρωτική χώρα. Ολόκληρη η επιχείρηση θα συντονίζεται από μια κοινή διοίκηση ειδικών επιχειρήσεων που θα συσταθεί με το όνομα Müşterek Özel Harekat Görev Birliği Κομουτανλίγκι (MÖHGBK).<br /><br />Μια άλλη διαφάνεια από την παρουσίαση που δείχνει πώς οι ειδικές δυνάμεις και οι επίλεκτες ναυτικές μονάδες θα αποσταλούν στα νησιά και τις νησίδες του Αιγαίου:<br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6FTHiYThBWuxaQX_VDepaqPssTF8hr8J0O_bqzpQR5UFPRKyKScxoC31BCWKrM8Z4y8sVqOdqnoeyFdAuf3bGAvwQpgaDhY5FBiV3TSAADTJGXa-7JAFStqP2CRdnRIpISLjJBoHR1Io/s764/%25CF%2587%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%25822.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="572" data-original-width="764" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6FTHiYThBWuxaQX_VDepaqPssTF8hr8J0O_bqzpQR5UFPRKyKScxoC31BCWKrM8Z4y8sVqOdqnoeyFdAuf3bGAvwQpgaDhY5FBiV3TSAADTJGXa-7JAFStqP2CRdnRIpISLjJBoHR1Io/w640-h480/%25CF%2587%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%25822.png" width="640" /></a><br /><br />Η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια με πιο γεροδεμένη στάση από την κυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τους εθνικιστές/νεοεθνικιστές συμμάχους του, οι οποίοι συχνά καθοδηγούνται από μια εσωτερική ατζέντα για να λάβουν περισσότερες ψήφους ή να εκτρέψουν την προσοχή του κοινού από τα οικονομικά προβλήματα. Οι εμπόλεμες συζητήσεις και η κινητοποίηση στρατιωτικών πόρων από την κυβέρνηση Ερντογάν στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο πυροδότησαν ανησυχίες για πιθανή στρατιωτική σύγκρουση που μπορεί να πυροδοτηθεί είτε τυχαία είτε σκόπιμα.<br /><br />Οι δυο γείτονες βρίσκονται ήδη σε αντιπαράθεση σχετικά με τα όρια των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου τους στο Αιγαίο, όπου τα ελληνικά νησιά παρατάσσονται κατά μήκος της δυτικής ακτής της Τουρκίας. Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, μια διαμάχη που αφορά τα τουρκικά και ελληνικά δικαιώματα στην οικονομική εκμετάλλευση των πόρων πάνω και κάτω από τον βυθό του Αιγαίου σε μια περιοχή που εκτείνεται μεταξύ των χωρικών τους υδάτων και της ανοικτής θάλασσας, παραμένει ανεπίλυτη.<br /><br />Οι δύο χώρες έχουν επίσης διαφορές σε μια σειρά άλλων θεμάτων, από τις γραμμές οριοθέτησης των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) έως τον εναέριο χώρο. Η Τουρκία διατηρεί επίσης στρατεύματα στη διχοτομημένη νήσο της Κύπρου, το βόρειο τρίτο της οποίας ελέγχει από το 1974, όταν τα στρατεύματα της Άγκυρας κατέλαβαν την περιοχή ως απόκριση σε πραξικόπημα που χρηματοδοτήθηκε από Ελληνική στρατιωτική χούντα.</div><div><br /></div><div><a href="https://nordicmonitor.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Η Τουρκία σχεδίαζε να εισβάλει σε 131 νησιά του Αιγαίου, νησίδες, σχηματισμούς που θεωρούνταν αμφισβητούμενοι

του  Αμπντουλάχ Μποζκούρτ Ο Τουρκικός στρατός κατέγραψε 131 νησιά, νησίδες και βραχώδεις σχηματισμούς στο Αιγαίο Πέλαγος, το καθεστώς των οπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ελλάδα και Τουρκία στην κινούμενη άμμο της Μέσης Ανατολής

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/mesi-anatoli.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τζήμας Θέμης</b><br />Το νέο μεγάλο παιχνίδι και η προβολή του στην Μέση Ανατολή όχι μόνο βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά επιπλέον επιτείνονται υπό το βάρος της πανδημίας και της εκλογής Μπάιντεν στις ΗΠΑ. Η αντί-ιρανική και αντί-συριακή συμμαχία (κράτη του κόλπου, Αίγυπτος, Ιορδανία) κλυδωνίζεται εσωτερικά. Ο διάδοχος του σαουδαραβικού θρόνου βρίσκεται πιεσμένος και ανησυχεί για το προσωπικό του μέλλον, μετά την λήξη της θητείας του Τραμπ.<br /><br />Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ θέλει την Σαουδική Αραβία φυσικά στο πλευρό των ΗΠΑ, αλλά αν είναι δυνατόν χωρίς τον διάδοχο του θρόνου. Ο στρατάρχης Σίσι, νυν πρόεδρος της Αιγύπτου, βλέπει τον ρόλο της χώρας του ως πυλώνα σταθερότητας για το περιφερειακό (υπό-) σύστημα ασφάλειας και άρα σε σχέση τόσο με την Σαουδική Αραβία (την οποία ωστόσο δε συνέδραμε στον πόλεμο στην Υεμένη) όσο και το Ισραήλ, αλλά ο ρόλος αυτός φαίνεται να μειώνεται, με δεδομένη την σύμπλευση Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων- Ισραήλ.<br /><br />Παραλλήλως ο πόλεμος στην Λιβύη δεν είναι νικηφόρος, παραμένει ατελείωτος και η οικονομία της Αιγύπτου είναι, το λιγότερο, ιδιαιτέρως προβληματική. Ο Ιορδανός βασιλιάς ανησυχεί από την σύσφιξη των σχέσεων Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων-Ισραήλ, η οποία επίσης περιορίζει δυνητικά το ειδικός βάρος της πατρίδας του στο πεδίο της Μέσης Ανατολής και, παρότι είναι δύσκολο να δει κανείς οριστική ρήξη με το Ισραήλ, οι σχέσεις των δύο κρατών κινούνται σε χαμηλό και προβληματικό επίπεδο.<br /><br />Το Ιράν και το Ισραήλ βρίσκονται σε μια κατάσταση ένοπλης, υπόγειας διαπραγμάτευσης, για πιθανή μελλοντική διαπραγμάτευση: φωνές εντός του Τελ Αβίβ αρχίζουν δειλά και ομιλούν περί ομαλοποίησης, παρότι τα σαμποτάζ εναντίον ιρανικών πλοίων από το Ισραήλ φαίνεται ότι συνεχίζουν και το Ιράν επιδεικνύει τις στρατιωτικές του δυνατότητες εναντίον του Ισραήλ. Τα δύο κράτη ετοιμάζονται για έναν πόλεμο, τον οποίο δεν επιθυμούν.<br /><br />Το ίδιο και οι ΗΠΑ: δέχονται χτυπήματα στις βάσεις τους και ανταπαντούν με μέτρο, προκειμένου να αποφύγουν κλιμάκωση με το Ιράν. Αναζητούν την ανανέωση της συμφωνίας για τα πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και ταυτοχρόνως ετοιμάζονται για πόλεμο. Ακόμα και για τον Σύρο πρόεδρο Άσαντ, δημοσιεύματα μιλούν για την δυσθυμία του ως προς την παρουσία ιρανικών δυνάμεων στα εδάφη της πατρίδας του. Παρότι τα εν λόγω δημοσιεύματα μπορεί κάλλιστα να είναι κατά βάση προπαγανδιστικά, δεν είναι διόλου απίθανο να διαθέτουν μια δόση αλήθειας.<br /><br />Ηττήθηκε η αμερικανική στρατηγική<br /><br />Άλλωστε, κατά καιρούς και η Ρωσία έχει αφήσει μιλήσει για την σταδιακή απόσυρση των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων από την Συρία, εφόσον η ειρήνευση προωθηθεί. Ο πόλεμος στην Συρία, όπως και στην Υεμένη, στην κεντρική του επιδίωξη της αλλαγής καθεστώτος, αποτέλεσε μια μεγαλοπρεπή ήττα για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους. Επομένως, ναι μεν οι Σύριοι υποφέρουν επί 10 χρόνια, ο άξονας της αντίστασης δε είναι πιο ισχυρός από ποτέ. Εξ’ ου άλλωστε και ενώ πολύ θα ήθελε το Ισραήλ μια πολεμική περιπέτεια εναντίον του Ιράν, δεν τολμά να προχωρήσει σε αυτήν.<br /><br />Η Ρωσία, την ίδια στιγμή που αποτελεί τον βασικό προστάτη της κυβέρνησης της Συρίας και σύμμαχο του Ιράν, ιστορικά διατηρεί καλές σχέσεις με το Ισραήλ και με την Σαουδική Αραβία. Το σημαντικότερο δε, σπεύδει να καλύψει κενά και “τρύπες” που αφήνουν οι ΗΠΑ. Η Τουρκία υποφέρει από τις κακές σχέσεις της με το Ισραήλ και με την Αίγυπτο, όπως φυσικά και από τις προβληματικές σχέσεις της με τις ΗΠΑ, αλλά ταυτοχρόνως γίνεται ολοένα πιο σημαντική (ιδίως για Ισραήλ και ΗΠΑ) όσο το παιχνίδι καθίσταται πιο σύνθετο και η πίεση προς την Ρωσία απαιτητική.<br /><br />Εξ’ ου και δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε αν, την ίδια στιγμή που οι δηλώσεις κατά της Τουρκίας από τα παραπάνω κράτη πληθαίνουν, οι μυστικές τους υπηρεσίες ή οι διπλωματικοί παράγοντες εντείνουν τις επαφές τους. Τι δείχνουν τα παραπάνω, ενδεικτικώς αναφερόμενα γεγονότα; Ότι η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο εντείνεται και βαθαίνει.<br /><br />Ο κύριος λόγος έχει να κάνει με το ότι οι ΗΠΑ (κυρίως) πυροδότησαν επί Μπους νεότερου και επέτειναν επί των ημερών του διαδόχου του μια κρίση ανασχεδιασμού του χάρτη της Μέσης Ανατολής, την οποία αδυνατούν να ελέγξουν εδώ και χρόνια, σε συνδυασμό με το ότι η ισχύς τους (των ΗΠΑ) φθίνει και δεν συνοδεύεται από μια νέα παγκόσμια ρύθμιση. Ο Ντόναλντ Τραμπ το κατανόησε και θέλησε να φύγουν οι ΗΠΑ όσο το δυνατόν περισσότερο από την εν λόγω περιοχή. Οι Δημοκρατικοί του Τζο Μπάιντεν θέλουν να επιστρέψουν.<br /><br />Το πρόβλημα είναι ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν ήξερε πώς να υλοποιήσει την πολιτική της, χωρίς να διακινδυνεύσει πολλές χιλιάδες στρατιωτών των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Και οι δύο πλευρές και ηγεσίες προωθούν την ομαλοποίηση μεταξύ αραβικών κρατών και Ισραήλ από τη μια και την χρήση αντιπροσώπων, κυρίως στο πολεμικό πεδίο, από την άλλη. Εξ ου, από τη μια θέλουν ασφυκτικά ελεγχόμενο το εσωτερικό πολιτικό πεδίο των φίλιων δυνάμεών τους και από την άλλη, την Τουρκία μαζί τους.<br /><br /><div>Ο ρόλος της Τουρκίας<br /><br />Ο ρόλος του Ερντογάν βεβαίως είναι κομβικός σε αυτό το πλαίσιο, αλλά όχι αξεπέραστος. Ένα πραξικόπημα πάντα λύνει προβλήματα! Σε αυτή τη λογική, οι φήμες περί θανάτου του Αμπντουλάχ Οτσαλάν και η πιθανή αναζωπύρωση της έντασης στο εσωτερικό της Τουρκίας, σίγουρα τυχαία γεγονότα δεν μπορεί να είναι. Πού επηρεάζεται η Ελλάδα από όλα αυτά; Στο ότι είναι βαθιά χωμένη στο μεσανατολικό παιχνίδι, χωρίς ίσως να το πολύ-αντιλαμβάνεται και σε κάθε περίπτωση χωρίς έστω εν μέρει, δική της αυτοπροσδιοριζόμενη στρατηγική.<br /><br />Από την στιγμή που η Τουρκία κατέστη κεντρικός παράγοντας στην αλλαγή του μεσανατολικού χάρτη, ήταν βέβαιο ότι θα εμπλακούμε και εμείς. Απλώς (και δεν είναι καθόλου απλό) η Τουρκία είχε πρωτογενή πολιτική, δική της, ενώ εμείς τρέχουμε να απαντήσουμε στην τουρκική πολιτική και να ικανοποιήσουμε την ισραηλινό-αμερικανική. Εξ’ ου και, όπως αποδεικνύει το άγχος των ελληνικών ελίτ μήπως και αποκατασταθούν οι τουρκοαιγυπτιακές και τουρκοϊσραηλινές σχέσεις, είναι τόσο εύθραυστη η ελληνική προσέγγιση.<br /><br />Θα έπρεπε να έχουμε ήδη διαμορφώσει μια εθνική διεθνή πολιτική, να διατηρούμε προνομιακές σχέσεις με όλους τους εμπλεκομένους φορείς και να μπορούμε να ασκούμε πίεση στην Τουρκία εκ Δυσμών και εξ Ανατολών, χωρίς να εξαρτώμεθα από τον τρόπο που οι ΗΠΑ, μονομερώς, θέτουν το πλαίσιο των τριγωνικών σχέσεων στις οποίες εμπλεκόμαστε. Ξεχνούμε ότι όσο αυτή η εξάρτησή μας θα παραμένει, είτε η Τουρκία βρίσκεται σε σχέση καχυποψίας προς τις ΗΠΑ, είτε αναθερμανθούν οι επαφές τους, η Ελλάδα θα αξιοποιείται συμπληρωματικά προς την Τουρκία και στο πλαίσιο των προτεραιοτήτων των ΗΠΑ προς αυτήν.<br /><br />Οι τυχοδιωκτισμοί της Τουρκίας και των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή παρασύρουν αναγκαστικά και την πατρίδα μας. Όταν τα γεγονότα επιταχυνθούν ακόμα περισσότερο θα θυμηθούμε την αφροσύνη των ελληνικών κυβερνήσεων και ας ελπίσουμε να μην είναι πολύ αργά τότε.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ελλάδα και Τουρκία στην κινούμενη άμμο της Μέσης Ανατολής

Τζήμας Θέμης Το νέο μεγάλο παιχνίδι και η προβολή του στην Μέση Ανατολή όχι μόνο βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά επιπλέον επιτείνονται υπό το βά...

Διαβάστε την συνέχεια

Μας κήρυξε κυβερνοπόλεμο η Τουρκία;

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/kyvernoepithesi.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Καθώς η Τουρκία αντιμετώπισε 325.000 επιθέσεις στον κυβερνοχώρο τα τελευταία τρία χρόνια, η Άγκυρα παρουσίασε ένα νέο εθνικό σχέδιο ασφάλειας στον κυβερνοχώρο τις τελευταίες μέρες του 2020. Αυτό ήρθε παρά το γεγονός ότι διπλωματικές και πηγές ασφαλείας δυτικών χωρών κατονόμαζαν την Τουρκία ως μια συνεχή πηγή κυβερνοεπιθέσεων στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και πολύ πιο πέρα. Και το πραγματικό ερώτημα είναι τι κάνει η χώρα μας καθώς πρόσφατο άρθρο στο euractiv.com προειδοποιεί “Ελλάδα και Τουρκία εισέρχονται σε εποχή κυβερνοπολέμου”.<br /><br />Το σχέδιο δράσης που υπέγραψε ο Ερντογάν υπογράμμισε το ρόλο της τεχνολογίας των πληροφοριών στη βιώσιμη ανάπτυξη και έθεσε επίσης μια προσοχή για τους κινδύνους που συνεπάγεται. Το σχέδιο δράσης ανέφερε ότι οι απειλές στον κυβερνοχώρο ενδέχεται να επηρεάσουν αρνητικά όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένων των επικοινωνιών, των μεταφορών, της ενέργειας, των τραπεζών, των χρηματοοικονομικών και της υγείας. Ως εκ τούτου, πρόσθεσε, τα μέτρα επιταχύνθηκαν για την αντιμετώπιση των αυξανόμενων απειλών στον κυβερνοχώρο.<br /><br />Χάρη στις εγχώριες εφαρμογές που ονομάζονται Avci, Azad και Kasirga, η Τουρκία μπόρεσε να αποτρέψει 325.000 επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, δήλωσε ο υπουργός Μεταφορών και Υποδομών της χώρας, Αντίλ Καραισμαήλογλου. Σύμφωνα με αυτόν το λογισμικό Avci που αναπτύχθηκε από το BTK επιτρέπει στο κέντρο διοίκησης και ελέγχου να παρακολουθεί απειλές και συστήματα που θα μπορούσαν να επηρεαστούν από επιβλαβές λογισμικό. Το Azad, από την άλλη πλευρά, ανιχνεύει υποτελείς υπολογιστές μέσω τεχνητής νοημοσύνης και το Kasirga επιβλέπει ανοιχτούς πόρους στο Διαδίκτυο. Προφανώς οι νέες δομές και δραστηριότητες που προανήγγειλε η Τουρκία δεν θα έχουν μόνο αμυντικό χαρακτήρα.<br /><br />Η Τουρκία πηγή των επιθέσεων<br /><br />Οι σαρωτικές επιθέσεις στον κυβερνοχώρο που στοχεύουν κυβερνήσεις και άλλους οργανισμούς στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή πιστεύεται ότι είναι έργο χάκερ που ενεργούν για την τουρκική κυβέρνηση, σύμφωνα με ρεπορτάζ που είδαν το φως της δημοσιότητας στις αρχές του 2020..<br /><br />Οι χάκερ επιτέθηκαν σε τουλάχιστον 30 οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων υπουργείων, πρεσβειών και υπηρεσιών ασφαλείας, καθώς και εταιρειών και άλλων ομάδων. Τα θύματα περιλαμβάνουν υπηρεσίες ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της κυπριακής και ελληνικής κυβέρνησης και τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας της ιρακινής κυβέρνησης, δείχνουν τα αρχεία.<br /><br />Οι επιθέσεις περιλαμβάνουν παρεμπόδιση της διαδικτυακής κυκλοφορίας σε ιστότοπους θυμάτων, επιτρέποντας ενδεχομένως στους χάκερ να αποκτήσουν παράνομη πρόσβαση στα δίκτυα κυβερνητικών φορέων και άλλων οργανισμών. Σύμφωνα με δύο Βρετανούς αξιωματούχους και έναν Αμερικανό που αναφέρθηκαν από το Reuters, η δραστηριότητα φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας επιχείρησης κυβερνο-κατασκοπείας που υποστηρίζεται από το κράτος που διεξάγεται για την προώθηση των τουρκικών συμφερόντων.<br /><br />Οι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι το συμπέρασμα βασίστηκε σε τρία στοιχεία: τις ταυτότητες και τις τοποθεσίες των θυμάτων, στις οποίες περιλαμβάνονται κυβερνήσεις χωρών που είναι γεωπολιτικά σημαντικές για την Τουρκία. ομοιότητες με προηγούμενες επιθέσεις που λένε ότι χρησιμοποιήθηκαν υποδομές που έχουν καταχωρηθεί από την Τουρκία και πληροφορίες που περιλαμβάνονται σε εμπιστευτικές εκτιμήσεις πληροφοριών που αρνήθηκαν να αναλύσουν λεπτομερώς.<br /><br />Ελλάδα, Κύπρος, Ιράκ στο στόχαστρο των χάκερ<br /><br />Την εποχή εκείνη η κυπριακή κυβέρνηση δήλωσε ότι «οι σχετικές υπηρεσίες γνώριζαν αμέσως τις επιθέσεις και κινήθηκαν να τις συγκρατήσουν. Δεν θα σχολιάσουμε λεπτομέρειες για λόγους εθνικής ασφάλειας». Αξιωματούχοι στην Αθήνα δήλωσαν ότι δεν είχαν στοιχεία ότι το σύστημα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της ελληνικής κυβέρνησης έχει παραβιαστεί. Η ιρακινή κυβέρνηση δεν απάντησε.<br /><br />Οι κυπριακές, ελληνικές και ιρακινές επιθέσεις σημειώθηκαν στα τέλη του 2018 ή στις αρχές του 2019, σύμφωνα με τα δημόσια αρχεία στο Διαδίκτυο. Η ευρύτερη σειρά επιθέσεων συνεχίζεται, σύμφωνα με αξιωματούχους και ιδιωτικούς ερευνητές της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο.<br /><br />Οι επιθέσεις επισημαίνουν μια αδυναμία σε έναν πυλώνα της διαδικτυακής υποδομής που μπορεί να αφήσει τα θύματα εκτεθειμένα σε επιθέσεις που συμβαίνουν έξω από τα δικά τους δίκτυα, καθιστώντας τα δύσκολα να εντοπιστούν και να υπερασπιστούν εναντίον τους, ανέφεραν οι ειδικοί της κυβερνοασφάλειας.<div><br />Πειρατεία DNS<br /><br />Οι χάκερς χρησιμοποίησαν μια τεχνική γνωστή ως «πειρατεία DNS». Αυτό περιλαμβάνει παραβίαση του ηλεκτρονικής βάσης διευθύνσεων του Διαδικτύου, που ονομάζεται Domain Name System (DNS), το οποίο επιτρέπει στους υπολογιστές να ταιριάζουν τις διευθύνσεις ιστότοπου με τον σωστό διακομιστή.<br /><br />Αναδιαμορφώνοντας τμήματα αυτού του συστήματος, οι χάκερ μπόρεσαν να ανακατευθύνουν τους επισκέπτες σε πλαστογραφημένους ιστότοπους, όπως μια ψεύτικη υπηρεσία email, και να καταγράψουν κωδικούς πρόσβασης και άλλο κείμενο που εισήχθη εκεί.<br /><br />Το Reuters εξέτασε δημόσια αρχεία DNS, τα οποία έδειξαν πότε η επισκεψιμότητα ιστότοπων ανακατευθύνθηκε σε διακομιστές που αναγνωρίστηκαν από ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας στον κυβερνοχώρο ως ελεγχόμενες από τους χάκερ. Όλα τα θύματα που εντοπίστηκαν από το Reuters είχαν παραβιάσει την κυκλοφορία στους ιστοτόπους τους – συχνά επισκέφθηκαν πύλες σύνδεσης για υπηρεσίες email, διακομιστές αποθήκευσης cloud και διαδικτυακά δίκτυα – σύμφωνα με τους ειδικούς στα αρχεία και την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο που έχουν μελετήσει τις επιθέσεις.<br />To 2018 η συστηματική αρχή<br /><br />Ενώ οι επιθέσεις DNS μικρής κλίμακας είναι σχετικά κοινές, η κλίμακα αυτών των επιθέσεων έχει προκαλέσει ανησυχία στις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών, δήλωσαν οι τρεις αξιωματούχοι και δύο άλλοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ. Οι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι πίστευαν ότι οι επιθέσεις δεν σχετίζονται με μια εκστρατεία που χρησιμοποιεί παρόμοια μέθοδο επίθεσης που αποκαλύφθηκε στα τέλη του 2018.<br /><br />Ως μέρος αυτών των επιθέσεων, οι χάκερ παραβίασαν με επιτυχία ορισμένους οργανισμούς που ελέγχουν τομείς ανώτατου επιπέδου, όπως εμφανίζονται στο τέλος των διευθύνσεων ιστού αμέσως μετά το σύμβολο κουκκίδας, δήλωσε ο Τζέιμς Σανκ, ερευνητής της αμερικανικής εταιρείας Team Cymru, η οποία ενημέρωσε ορισμένα από τα θύματα.<br /><br />Τα θύματα περιλάμβαναν επίσης κρατικές πληροφορίες της Αλβανίας, σύμφωνα με τα δημόσια αρχεία διαδικτύου. Οι κρατικές πληροφορίες της Αλβανίας είχαν απωλέσει εκατοντάδες ονόματα χρηστών και κωδικούς πρόσβασης ως αποτέλεσμα των επιθέσεων,<br /><br />Οι πολιτικές οργανώσεις στην Τουρκία δέχτηκαν επίσης επίθεση, σύμφωνα με τα αρχεία, συμπεριλαμβανομένης μιας τουρκικής μασωνικής στοάς που σύμφωνα με τα φιλοκυβερνητικά τουρκικά μέσα ενημέρωσης συνδέεται με τον αυτοεξόριστο ιμάμη Γκιουλέν.<br />Τούρκοι χάκερς και ελληνική άμυνα<br /><br />Το περασμένο Ιανουάριο, Τούρκοι χάκερς είχαν παραβιάσει για περισσότερο από 1 ώρα τους επίσημους ιστότοπους του ελληνικού κοινοβουλίου, ορισμένα υπουργεία, καθώς και το χρηματιστήριο Αθηνών. Καθώς τότε η Ελλάδα δημιουργούσε δεσμούς με τον Στρατάρχη Χαφτάρ, η ομάδα των Τούρκων χάκερ που ονομάζεται <a href="https://www.ankaneferlertim.org/index.html">Anka Neferler Tim</a> ανακοίνωσε τις επιθέσεις στη σελίδα τους στο Facebook, οι hackers πραγματοποίησαν την επίθεση επειδή «η Ελλάδα απειλεί την Τουρκία στο Αιγαίο Πέλαγος και στην ανατολική Μεσόγειο. Και τώρα απειλεί το συνέδριο για τη Λιβύη ”<br /><br />Η κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ της Άγκυρας και της Αθήνας μεταφέρθηκε στο διαδίκτυο κατά τη διάρκεια της κρίσης το καλοκαίρι. Η Τουρκία διεξήγαγε μια σειρά κυβερνοεπιθέσεων των οποίων ο κύριος σκοπός ήταν να κλέψει ευαίσθητα δεδομένα από τους διακομιστές του Γενικού Επιτελείου.<br /><br />Η επίθεση ανακοινώθηκε μερικές ώρες αφότου το Αιγυπτιακό Κοινοβούλιο επικύρωσε τη συμφωνία για την ΑΟΖ με την Ελλάδα. “Η υπόθεση βρίσκεται υπό διερεύνηση”, είχε αναφέρει τότε Ελληνας αξιωματούχος στην εφημερίδα Al Arabiya. Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας, η επίθεση πραγματοποιήθηκε από Τούρκους χάκερ που προφανώς άλλαξαν την αρχική τους σελίδα σε μια σειρά από εικόνες του πλοίου Oruc Reis συνοδευόμενων από εθνικιστικά μηνύματα. Αλλά το ρεπορτάζ υπαινίχθηκε ότι οι Τούρκοι χάκερ θα μπορούσαν να έχουν κλέψει ευαίσθητα δεδομένα από τους διακομιστές του Επιτελείου.<br /><br />Η τουρκική ομάδα χάκερ “Akincilar” – η οποία σε άλλες περιπτώσεις έχει επιτεθεί σε ιστότοπους πολλών ελληνικών υπουργείων ή οργανισμών – ανέλαβε την ευθύνη για αυτήν την ενέργεια. Ωστόσο, οι αρμόδιες ελληνικές αρχές δεν μπόρεσαν να διευκρινίσουν εάν τα μέλη της ομάδας ενεργούν αυτόνομα ή υπό την καθοδήγηση τρίτων. Οι φωτογραφίες που αναρτήθηκαν – σύμφωνα με την εφημερίδα Καθημερινή – συνοδεύτηκαν από μηνύματα σχετικά με την τουρκική επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σύμφωνα με την ιστοσελίδα secnews.gr Η ομάδα φαίνεται πως έχει επιτεθεί σε αρκετές ιστοσελίδων χωρών όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Αυστρία και η Αρμενία. Επίσης η Γαλλία φαίνεται να είναι συχνός στόχος της ομάδας. Όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η ομάδα έχει ισχυρές διασυνδέσεις με το κράτος και οι ενέργειες της παρακινούνται από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και την εξωτερική πολιτική του. Αναφέρεται επίσης ότι έχουν στρατιωτική δομή και κάποιες άτυπες και νεφελώδεις σχέσεις με την αστυνομία και την χωροφυλακή.</div><div><br />Η πραγματική απειλή<br /><br />Η πραγματική απειλή δεν είναι το χακάρισμα ιστοσελίδων που απλά σκοπό έχει να μειώσει το γόητρο του θύματος. Δεν είναι αμελητέο αυτό, αλλά είναι μια ελάχιστη απειλή σε σχέση με το τι άλλο μπορεί να γίνει. Ούτε μιλάμε για την αποκάλυψη των δεδομένων των χρηστών και των κωδικών που χρησιμοποιούν για την πρόσβαση τους σε άλλα συστήματα, που μπορεί να αποτελεί και άμεση προσωπική απειλή, αλλά για ακόμη πιο φρικτά σενάρια.<br /><br />Η επίθεση μέσω διαδικτύου άμα υπερβεί τα όποια συστήματα κυβερνο-ασφαλείας μπορεί να επιτρέψει στους χάκερ να αποκτήσουν πρόσβαση σε μια σειρά από εφαρμογές λογισμικού που ανάλογα με τον πληττόμενο οργανισμό μπορούν να έχουν καταστροφικά αποτελέσματα στο κοινωνικό και το εθνικό επίπεδο. Η παραβίαση των συστημάτων ελέγχου κυκλοφορίας μπορούν να προκαλέσουν χάος και κοινωνική παράλυση. Το λογισμικό του ΔΕΔΗΕ ελέγχει το ηλεκτρικό δίκτυο. Το λογισμικό της Γεν. Γρ. Πολιτικής Προστασίας ελέγχει τις αντιδράσεις του κράτους σε φυσικές και άλλες καταστροφές.<br /><br />Δεν είναι ανάγκη να πληγούν οι ηλεκτρονικές υποδομές των Ενόπλων Δυνάμεων που, θεωρητικά τουλάχιστον, είναι πιο “θωρακισμένες” απέναντι σε αυτές τις απειλές, για να πληγεί η Ελλάδα. Αν πληγούν κρίσιμα συστήματα διαχείρισης συγκοινωνιών, ενέργειας, τραπεζών, κλπ, η χώρα μπορρεί να υποστεί έως και ανεπανόρθωτες ζημιές σε θέματα υποδομών. Αναλογιστείτε μια επίθεση εναντίον των συστημάτων ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας.<br /><br />Αυτά είναι γνωστά και δεν είναι η θέση μας να υποκαταστήσουμε τους ειδικούς που προφανώς ξέρουν πολλά περισσότερα. Σκοπός είναι να αφυπνιστούν οι αρμόδιοι φορείς για να θωρακίσουν το κράτος και να ευαισθητοποιηθούν και αρμόδιοι στις μεγάλες εταιρίες, καθώς μια πρόσφατη μελέτη ειδικών στην ασφάλεια του κυβερνοχώρου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ελληνικές ναυτιλιακές εταιρίες είναι ευπρόσβλητες σε κυβερνοεπιθέσεις. Η Εθνική <a href="https://mindigital.gr/wp-content/uploads/2020/12/%CE%95%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CC%81-%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CC%81-%CE%9A%CF%85%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%BF%CE%B1%CF%83%CF%86%CE%B1%CC%81%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CF%82.pdf">Στρατηγική Κυβερνοασφάλειας 2020-2025</a> από την Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας είναι μια καλή αρχή και αναμένουμε να δούμε την υλοποίηση του σύντομα.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Μας κήρυξε κυβερνοπόλεμο η Τουρκία;

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Καθώς η Τουρκία αντιμετώπισε 325.000 επιθέσεις στον κυβερνοχώρο τα τελευταία τρία χρόνια, η Άγκυρα παρουσίασε ένα νέο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το ευρωπαϊκό παζάρι: Τι απαιτεί η Άγκυρα, τι δίνουν οι ισχυροί της Ευρώπης, τι μπορούν να δεχθούν Αθήνα - Λευκωσία

<img height="424" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=shutterstock_622035122_1.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Σε προσγείωση στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα σε ό,τι αφορά τις ευρωτουρκικές σχέσεις αναμένεται να οδηγήσει η Σύνοδος Kορυφής της 25ης Μαρτίου, καθώς με το βλέμμα των περισσότερων να είναι στραμμένο στο μέλλον της συμφωνίας για το προσφυγικό, δεν υπάρχει κλίμα ούτε για την άμεση προώθηση της «θετικής ατζέντας» με τα δώρα προς την Τουρκία, ούτε όμως και της «αρνητικής ατζέντας» που προέβλεπε και κυρώσεις για την παράνομη δραστηριότητα της στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Και το βλέμμα όλων στρέφεται στην επόμενη ημέρα, όταν ο «μήνας του μέλιτος» που τώρα ζει η Τουρκία με την ΕΕ θα τελειώσει (επειδή απόσυρε τα ερευνητικά πλοία που η ίδια είχε στείλει προηγουμένως στην κυπριακή ΑΟΖ και στην ελληνική υφαλοκρηπίδα) και η Τουρκία θα επιλέξει είτε να στείλει και πάλι τα πλοία της στην Ανατολική Μεσόγειο είτε να μετατραπεί σε ευρωπαϊκή χώρα που σέβεται τη διεθνή νομιμότητα και το Διεθνές Δίκαιο, κάτι μάλλον εντελώς απίθανο.<br /><br />Και από τη χθεσινή τηλεδιάσκεψη του Τ. Ερντογάν με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τον Σαρλ Μισέλ, είναι σαφές ότι η Τουρκία δεν κάνει βήμα πίσω από τις θέσεις και τις απαιτήσεις της και η ηγεσία των ευρωπαϊκών θεσμών, επιχειρεί να ισορροπήσει μεταξύ των «ορέξεων» της βουλιμικής Τουρκίας και της ανάγκης διάσωσης της στοιχειώδους αξιοπιστίας της ΕΕ έναντι των κρατών μελών της που υφίστανται την πίεση της Άγκυρας, αλλά και της εταιρικής σχέσης που πρέπει να οικοδομηθεί με την Τουρκία.<br /><br />Για μια ακόμη φορά η ΕΕ δείχνει αδυναμία να προσεγγίσει στρατηγικά την ευρωτουρκική σχέση, παρά το γεγονός ότι ο ύπατος εκπρόσωπος Ζ. Μπορέλ θα επιχειρήσει με τις εκθέσεις που θα παρουσιάσει στους ηγέτες να δώσει έναν ολοκληρωμένο χάρτη των ευρωτουρκικών σχέσεων. Όμως η σαφώς φιλοτουρκική διάθεση του Ύπατου Εκπροσώπου και η εκπεφρασμένη στήριξη της Τουρκίας από Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία αλλοιώνουν το τελευταίο διάστημα τη «καθαρή» εικόνα που πρέπει να έχει η Ευρώπη για τη σχέση της με την Τουρκία.<br /><br />Η συμφωνία για το προσφυγικό είναι και το μεγάλο όπλο με το οποίο η Τουρκία χειραγωγεί τη συζήτηση στην ΕΕ, καθώς παρά τα σοβαρά προβλήματα στην εφαρμογή της συμφωνίας του 2016, η Συμφωνία αυτή μαζί με την ισχυρότερη φρούρηση των ελληνικών συνόρων και την παρουσία της Frontex περιόρισαν αισθητά τις προσφυγικές ροές. Φαίνεται ότι υπάρχει διάθεση για διαπραγμάτευση νέας Συμφωνίας η οποία θα συνδεθεί και με νέα γενναία χρηματοδότηση από την ΕΕ, αλλά σημασία έχει να τηρηθούν και οι όροι της Συμφωνίας τουλάχιστον σε ό,τι αφορά και στην αποτροπή νέων προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη όσο και στη διαδικασία επιστροφής όσων φθάνουν στα ελληνικά νησιά.<br /><br />Τα δυο μεγάλα ζητήματα που θέλει να ανοίξει η Τουρκία, η αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης (ώστε να καλύψει τις Υπηρεσίες και τα αγροτικά προϊόντα) μόνο σε θεωρητικό επίπεδο μπορεί να εξετασθεί, καθώς η Τουρκία έχει εξαιρετικά κακές επιδόσεις στη μέχρι τώρα εφαρμογή της Τελωνειακής Ένωσης ενώ υπάρχει πάντοτε το μεγάλο εμπόδιο, της μη αναγνώρισης της Κύπρου από την Τουρκία, καθώς η Τελωνειακή Ένωση εφαρμόζεται υποχρεωτικά προς όλα τα κράτη μέλη.<br /><br />Η κατάργηση των θεωρήσεων που απαιτεί ο κ. Ερντογάν είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει, όχι μόνο γιατί ακόμη η Τουρκία δεν έχει εκπληρώσει όλους τους 75 όρους που έχουν τεθεί αλλά και γιατί σε μια περίοδο πολιτικών ανακατατάξεων στην Ευρώπη είναι θέμα «πολιτικά τοξικό» η απελευθέρωση της εισόδου Τούρκων πολιτών στην Ευρώπη.<br /><br />Το μεγάλο ερώτημα που αφορά και την Ελλάδα είναι εάν η ευρωτουρκική σχέση μπορεί να αποτελέσει εργαλείο το οποίο θα χαλιναγωγήσει τις επεκτατικές διαθέσεις της Τουρκίας.<br /><br />Το 2021 δεν είναι όμως ούτε 1999, ούτε 2002, ούτε 2010. Η Τουρκία παρά τα σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό και τη σοβαρή εξάρτηση της από την ευρωπαϊκή οικονομία, γνωρίζει ότι τα περιθώρια ελαστικότητας της Ευρώπης είναι μεγάλα, απέναντι σε δικές της τυχοδιωκτικές επιλογές. Και αυτό έχει φανεί τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ φυσικά τελευταίο δείγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο αγνοώντας εκκλήσεις και συστάσεις της ΕΕ, προχωρά στην απαγόρευση του τρίτου κόμματος της αντιπολίτευσης του φιλοκουρδικού κόμματος των ανθρώπινων δικαιωμάτων HDP.<br /><br />Η Τελωνειακή Ένωση, το άνοιγμα κεφαλαίων των ενταξιακών διαπραγματεύσεων είναι πάντως ισχυρά διπλωματικά εργαλεία στα χέρια της Αθήνας και της Λευκωσίας στη διαμόρφωση του πλαισίου των ευρωτουρκικών σχέσεων.<br /><br />Οι κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας δεν είναι στο τραπέζι, αλλά παραμένουν ως θεωρητική προοπτική, που θα απαιτεί όμως εκ νέου ομόφωνη απόφαση εάν η Τουρκία παρεκτραπεί και επαναλάβει τις παράνομες ενέργειες της. Όμως είναι σαφές ότι οι ευρωπαϊκές κυρώσεις, που εκ των πραγμάτων θα περιορισθούν σε πρόσωπα και εταιρίες μικρή επίπτωση μπορεί να έχουν στην τουρκική οικονομία και έχουν κυρίως πολιτικό- συμβολικό περιεχόμενο. Γενικευμένες κυρώσεις στην Τουρκία δεν έχουν τεθεί ούτε καν ως υποθετικό σενάριο στην ΕΕ και σε περίπτωση που ξεκίναγε μια τέτοια συζήτηση θα τερματιζόταν αμέσως καθώς υπάρχουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα πολλών χωρών μελών στην Τουρκία αλλά και επειδή κανείς δεν επιθυμεί, ούτε η Ελλάδα τη διακοπή και τη ρήξη στις σχέσεις ΕΕ - Τουρκίας.<br /><br />Με την απόσυρση των ερευνητικών πλοίων και των γεωτρύπανων από την Κυπριακή ΑΟΖ, με τη διαρκή επανάληψη της «διάθεσης για διάλογο», την πραγματοποίηση δυο γύρων διερευνητικών επαφών και με την προοπτική συνάντησης Δένδια -Τσαβούσογλου και της πραγματοποίησης της Πενταμερούς για το Κυπριακό (και τα δυο τον Απρίλιο), ήταν προφανές ότι δεν υπήρχε δυνατότητα για να συζητηθεί η επιβολή κυρώσεων είτε σε πρόσωπα είτε σε τομείς της τουρκικής οικονομίας.<br /><br />Έτσι η προσπάθεια Αθήνας και Λευκωσίας είναι να αποτυπωθεί στις εκθέσεις Μπορέλ και στα συμπεράσματα ότι αυτή η «βελτίωση» των συνθηκών πρέπει να είναι έμπρακτη, να έχει διάρκεια και σταθερότητα. Και συγχρόνως να υπάρχει πρόβλεψη έστω και γενική για το πως θα αντιδράσει η ΕΕ σε περίπτωση που η Τουρκία επιστρέψει στην πολιτική των απειλών και των προκλήσεων επί του πεδίου.<br /><br />Διότι δε θα πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό πρόκειται για ένα σύντομο διάλειμμα που προσφέρει στην Άγκυρα χρόνο για επανατοποθέτηση των ευρωτουρκικών σχέσεων και συγχρόνως για τη διαμόρφωση νέου πλαισίου στις σχέσεις με τη νέα αμερικανική κυβέρνηση.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το ευρωπαϊκό παζάρι: Τι απαιτεί η Άγκυρα, τι δίνουν οι ισχυροί της Ευρώπης, τι μπορούν να δεχθούν Αθήνα - Λευκωσία

Νίκος Μελέτης Σε προσγείωση στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα σε ό,τι αφορά τις ευρωτουρκικές σχέσεις αναμένεται να οδηγήσει η Σύνοδος Kορυφής τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το F-35 Lightning II για την Αεροπορία και η Ελλάδα ως “πρόθυμο θύμα” των διεθνών της προμηθευτών

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/02/F-35_F-16_formation-_@Matthew-Short-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Οι ΗΠΑ προσπαθούν να πουλήσουν F-35 στην Ελλάδα με τους δικούς τους όρους… Θα το αποδεχθούμε χωρίς δικούς μας; Στις παρακάτω γραμμές θα αποπειραθούμε να βάλουμε τα πράγματα σε μία λογική -κατά την υποκειμενική μας άποψη- σειρά. Σε ό,τι αφορά την ελληνική διάσταση του προγράμματος F-35. Με μόνο στόχο να εξάγουμε ασφαλή κατά το δυνατόν συμπεράσματα. Που μπορούν μέσω περαιτέρω ανάλυσης να αξιοποιηθούν από τον ελληνικό αμυντικό σχεδιασμό και την Πολεμική Αεροπορία ειδικά, για την κάλυψη των ελληνικών επιχειρησιακών αναγκών και των συμφερόντων της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας. Αυτό είχαμε υποσχεθεί στο τέλος του προηγούμενου άρθρου για τα F-35…<br /><br />Του <b>Στέργιου Δ. Θεοφανίδη</b><br /><br />Στο προηγούμενο άρθρο μας σχετικά με τα προβλήματα του F-35 και τον καταιγισμό αρνητικών δημοσιευμάτων στις ΗΠΑ, συμπεραίναμε ότι το πρόγραμμα δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί, καθώς αυτό επιβάλλει η λογική. Η νέα αμερικανική κυβέρνηση είναι πασιφανές ότι πιέζει από την πλευρά της, για περιορισμό του κόστους κτήσης και χρήσης (sustainment cost) του μαχητικού, “διαρρέοντας” ταυτόχρονα ότι εξετάζει και άλλες εναλλακτικές.<br /><br />Δεν είναι η μόνη χώρα άλλωστε που το πράττει αυτό… Η Βρετανία, βασικός εταίρος του προγράμματος F-35 (ο μοναδικός Level 1), με 20.000 θέσεις εργασίας εξασφαλισμένες και έχοντας επενδύσει δισ. λιρών σε αυτό, εξετάζει το ενδεχόμενο δραστικής περικοπής του αριθμού των F-35B που θα παραλάβει από 138 σε μόλις… 48! Αυτό προκειμένου να ανακατευθύνει κεφάλαια στην ανάπτυξη του δικού της 6ης γενιάς μαχητικού Tempest.<br /><br />Η Νότιος Κορέα, βρίσκεται πολύ κοντά στην ολοκλήρωση της κατασκευής του πρώτου πρωτοτύπου του δικού της KF-X. Ενός μαχητικού 4,5 – 5ης γενιάς με σχεδιαστικά χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας (stealth), αλλά χωρίς δυνατότητα μεταφοράς οπλικού φορτίου εσωτερικά… Που θα πλαισιώσει σε σχετικά μεγάλους αριθμούς το F-35.<br /><br />Η Ιαπωνία που έχει παραγγείλει πολύ μεγάλο αριθμό F-35, προχωρά παράλληλα στην ανάπτυξη δικού της προηγμένου μαχητικού, αναζητώντας παράλληλα στρατηγικούς εταίρους για συμμετοχή στο πρόγραμμα.<br /><br />Γίνεται εύκολα αντιληπτό επομένως ότι ΑΠΑΝΤΕΣ υλοποιούν ή εξετάζουν εναλλακτικές που έχουν στη διάθεσή τους. Η κοινή λογική κατά συνέπεια επιβάλλει και στην Ελλάδα να κάνει το ίδιο. Αντιμετωπίζει και θα αντιμετωπίζει στο μέλλον σημαντική απειλή. Η Ελλάδα έχει εναλλακτικές. Σε μικρότερη κλίμακα μεν, αλλά έχει…<br /><br />Ο πρέσβης των ΗΠΑ στη χώρα μας, ο Τζ. Πάιατ, διαβεβαίωσε πρόσφατα μέσω επίσημων δηλώσεών του ότι το F-35 είναι άμεσα διαθέσιμο για την Ελλάδα. Πρόκειται για πρώτης τάξεως ευκαιρία. Ευκαιρία η Ελλάδα να διαπραγματευθεί σοβαρά και να αποσπάσει ζωτικής σημασίας για την άμυνα και την οικονομία της, βιομηχανικό έργο.<br /><br />Σε περίπτωση που οι Αμερικανοί το αρνηθούν, μπορεί κάλλιστα να στραφεί στα δύο ευρωπαϊκά προγράμματα ανάπτυξης μαχητικών 6ης γενιάς (FCAS και Tempest). Ας δούμε όμως τι έχει να μας διδάξει η Ιστορία, ως προς το ζήτημα αυτό:<br /><br />– Το 1985 η Ελλάδα προέβη στην παραγγελία (πρόγραμμα Peace Xenia I), 40 μαχητικών F-16C/D Block 30.<br /><br />– Μετά από εφτά χρόνια, το 1992, υπέγραψε και δεύτερη παραγγελία (Peace Xenia II) για 40 ακόμη F-16C/D Block 50.<br /><br />– Μετά από άλλα εφτά χρόνια, το 1999, υπέγραψε και τρίτη παραγγελία (Peace Xenia III), αυτή τη φορά για 60 F-16C/D Block 52+.<br /><br />– Τέλος, μετά από άλλα εφτά σχεδόν χρόνια, στο τέλος του 2005, παρήγγειλε τα τελευταία 30 (Peace Xenia- ΙV), F-16C/D Block 52+ Advanced.<br /><br />Ποιος θα πίστευε στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 ότι η Ελλάδα εντός εικοσαετίας θα προμηθευόταν συνολικά 170 μαχητικά F-16; Κανένας, είναι η απάντηση. Για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν υπήρχε ποτέ (είτε τότε, είτε σήμερα), κανένας σχεδιασμός. Καμία, η παραμικρή, πρόβλεψη για το μέλλον.<br /><br />Κάθε κυβέρνηση υπέγραφε τη δική της παραγγελία F-16, για τους δικούς της λόγους. Η σε βάθος χρόνου κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών και η εξασφάλιση έργου για την ελληνική αμυντική βιομηχανία, θέσεων εργασίας δηλαδή και πολύτιμου συναλλάγματος, δεν ενδιέφεραν κανέναν.<br /><br />Αποτέλεσμα: Οι Τούρκοι που δεσμεύθηκαν εξαρχής για την προμήθεια 180 μονάδων, απέσπασαν ασύγκριτα μεγαλύτερο βιομηχανικό έργο. ΠΡΟΣΟΧΗ, δεν το απέσπασαν επειδή απευθύνθηκαν σε μία μόνο εξοπλιστική πηγή (κάτι που πληρώνουν ακριβά σήμερα…) όπως πολλοί παραπλανητικά και επιθυμώντας να δημιουργήσουν εσφαλμένες εντυπώσεις, υποστηρίζουν.<br /><br />Μέσω του προγράμματος F-35 η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να κάνει ό,τι δεν έκανε ποτέ στο παρελθόν. Τώρα, που οι Αμερικανοί “καίγονται” για πρόσθετες παραγγελίες F-35 από συμμαχικές χώρες, θα πρέπει μέσω δέσμευσης για την εξ αρχής συμφωνία για την προμήθεια των μονάδων που θα χρειαστεί η Πολεμική Αεροπορία για τα επόμενα 20 χρόνια, να διεκδικήσει το βιομηχανικό έργο που έχασαν οι Τούρκοι με την αποπομπή τους από το πρόγραμμα και μοιράστηκε σε αμερικανικές εταιρείες.<br /><br />Αυτή ακριβώς τη συγκυρία λοιπόν καλείται να αξιοποιήσει η Ελλάδα. Με την “πολιτική” σαλαμοποίησης που υιοθέτησε στο παρελθόν, κατάφερε να γίνει ο μεγαλύτερος χρήστης μαχητικών F-16 στην Ευρώπη, με το χαμηλότερο (συγκριτικά…) βιομηχανικό έργο!<br /><br />Το συνολικό κόστος του κύκλου ζωής του F-35, υπολογίζεται σε 1,7 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ενός κύκλου που θα κλείσει περί το 2060 και θα αποφέρει εργασία και έσοδα και στην Ελλάδα. Οι ανακατατάξεις στο πρόγραμμα F-35 ευνοούν ένα τέτοιο σενάριο. Αν πάμε πάλι σε μία Μοίρα τώρα και άλλη μία σε πέντε – εφτά χρόνια και “βλέπουμε”, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας… Πελάτες εφ’ όρου ζωής!<br /><br />Και κάτι τελευταίο… Το F-35 δεν είναι LCS. Είναι πραγματική πολεμική μηχανή. Τουλάχιστον ως τέτοια σχεδιάστηκε. Όχι ως βοηθητική μονάδα! Το αν θα μας αποδεσμεύσουν οι ΗΠΑ τα όπλα που θα το καταστήσουν εργαλείο αποτροπής στη διάθεση της Πολεμικής Αεροπορίας και του ελληνικού αμυντικού σχεδιασμού, είναι αυτό που θα πρέπει να μας απασχολεί περισσότερο.<br /><br />Η εξασφάλισή τους είναι και πάλι είναι θέμα διαπραγμάτευσης, ενώ υπάρχει πάντα και η ευρωπαϊκή εναλλακτική. Υπάρχουν τέτοιες σκέψεις (για σχεδιασμό ούτε λόγος να γίνεται…) στον ελληνικό πολιτικό κόσμο και στο ΥΠΕΘΑ; Ή θα συνεχίσουμε να θυμίζουμε τη γνωστή ατάκα του Θανάση Βέγγου “πελάτες μου”!<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το F-35 Lightning II για την Αεροπορία και η Ελλάδα ως “πρόθυμο θύμα” των διεθνών της προμηθευτών

Οι ΗΠΑ προσπαθούν να πουλήσουν F-35 στην Ελλάδα με τους δικούς τους όρους… Θα το αποδεχθούμε χωρίς δικούς μας; Στις παρακάτω γραμμές θα αποπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόσο “τρομερό” είναι πραγματικά το Bayraktar;

<img height="386" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2021/03/TB-2-Bayraktar-UCAV-MAM-L-sea-target-2-1024x576-1-780x470.jpg" width="640" /><br /><br />Από <b>Σάββας Δ. Βλάσσης</b><br />Στις 4 Μαρτίου, στο πλαίσιο της τουρκικής ασκήσεως MAVI VATAΝ 2021 πραγματοποιήθηκε άσκηση βολών στην οποία Μη Επανδρωμένο Αεροσκάφος Bayraktar TB2S πραγματοποίησε βολή βλήματος MAM-L εναντίον στόχου πλησίον ακτής και αμέσως μετά ανάλογη βολή πυραύλου HELLFIRE εκτέλεσε ελικόπτερο S-70B.<br /><br />Οι βολές προσομοίωναν επίθεση σε αγκιστρωμένο σε βραχώδη ακτή μικρό σκάφος, τυπική τακτική<br />“αποκρύψεως” που εφαρμόζουν πυραυλάκατοι (ΤΠΚ) για αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Όπως αναφέρθηκε, πληροφορίες για τον στόχο μετέδωσαν σκάφη επιφανείας στον Επίγειο Σταθμό Ελέγχου του UAV, το οποίο εν συνεχεία προέβη στην καταύγαση του στόχου με ακτίνα λέιζερ και άφεση του όπλου. Στις εικόνες από την προσβολή του στόχου, ήταν φανερή η μικρή ισχύς της πολεμικής κεφαλής του MAM-L. Όπως υποστηρίχθηκε, η επιχειρησιακή εκμετάλλευση οπλισμένων UAV υποχρεώνει τις ναυτικές δυνάμεις να αλλάξουν τακτικές των μικρών μονάδων κρούσεως σε παράκτιο περιβάλλον, επειδή αυτές πλέον είναι δύσκολο να αποκρυφτούν.<br /><br />Δύο ήταν τα ενδιαφέροντα στοιχεία:<br /><br />α) Το Bayraktar TB2S ανήκε στο Τουρκικό Ναυτικό και επιχειρεί από την αεροπορική βάση του Νταλαμάν.<br /><br />β) Όπως ανακοίνωσε το τουρκικό Υπουργείο Αμύνης, πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη σε απόσταση βολή MAM-L από οπλισμένο UAV. Προφανώς επιβεβαιώνονται αναφορές τον περασμένο Ιανουάριο περί αυξήσεως του βεληνεκούς του ΜAM-L με κατεύθυνση λέιζερ από 8 σε 15 χλμ. μέσω διπλού αισθητήρα που εξασφαλίζει ικανότητα κρούσεως σε συνθήκες παντός καιρού.<br /><br />Είναι έτσι τα πράγματα, όπως τα παρουσιάζουν οι Τούρκοι; Είναι “Game changer” το Bayraktar στον ναυτικό αγώνα;<br /><br />Προ ημερών έγινε γνωστό ότι αυξήθηκε το βάρος οφέλιμου φορτίου του Bayraktar από 200 σε 250 κιλά. Σύμφωνα με τουρκικές πηγές επίσης, αναπτύσσεται τετραπλός φορέας εκτοξεύσεως MAM-L για τα UAV. Με βάρος πυραύλου 22 κιλά, ένα φορτίο 4 MAM-L αντιστοιχεί σε 88 κιλά και 8 θα αναλογεί σε 172 κιλά, αφήνοντας μικρά περιθώρια για ποσότητα καυσίμου στο Bayraktar. Πιο ρεαλιστική φαίνεται η μεταφορά 6 MAM-L ενώ 8 θα μπορούν να μεταφερθούν πιο άνετα από το μεγαλύτερο Anka S.<br /><br /><img height="360" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2021/03/VbKcM7Xm297JNWW8-1024x576.jpg" width="640" /><br /><br />Η αύξηση του βεληνεκούς του κύριου πυρομαχικού του Bayraktar TB2S συνιστά σημαντικό πλεονέκτημα και θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι προέκυψε από τα διδάγματα που έχουν εξαχθεί μέχρι σήμερα από την συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις. Όσο πιο μακριά παραμένει το UAV από επικίνδυνα πυραυλικά αντιαεροπορικά συστήματα, τόσο αυξάνει η επιβιωσιμότητά του. Ως εκ τούτου, το βελτιωμένο MAM-L επιτρέπει στο Bayraktar TB2S να παραμένει εκτός βεληνεκούς των Αντιαεροπορικών Συστημάτων Βραχέως Βεληνεκούς (SHORADS) που χρησιμοποιούν βλήματα με τυπικό βεληνεκές λίγο μεγαλύτερο των 10 χλμ. <br /><br />Ωστόσο, η απόσταση εμπλοκής δεν είναι η μόνη παράμετρος. Σημαντική παράμετρος είναι και το υψόμετρο πτήσεως του UAV, επειδή ο φάκελος επιδόσεων των βλημάτων των αντιαεροπορικών συστημάτων ως προς το υψόμετρο εμπλοκής είναι συγκεκριμένος. Επίσης, είναι γνωστό ότι η επίδοση βεληνεκούς του όπλου που αφήνει το UAV, συναρτάται από το υψόμετρο αφέσεως, συνεπώς για βολή στο μέγιστο βεληνεκές απαιτείται πτήση στο μέγιστο επιχειρησιακό υψόμετρο.<br /><br />Το Bayraktar, μπορεί να διαφημίζεται ότι έχει μέγιστη οροφή τα 27.000 πόδια (8.229 μέτρα) ωστόσο, πρόκειται για την μέγιστη επίδοση που έχει επιτευχθεί σε πτήση, για την ακρίβεια 27.030 πόδια. Η επιχειρησιακή οροφή όπως ορίζεται και από τον κατασκευαστή, είναι 18.000 πόδια (5.486 μέτρα). Η επιχειρησιακή οροφή επηρεάζεται από το φορτίο όπλων και την αυξημένη ποσότητα καυσίμου, προς επίτευξη συγκεκριμένων επιδόσεων αυτονομίας αποστολών. Κατά πάσα πιθανότητα, αφορά την “απλή” διαμόρφωση του UAV, δηλαδή την έκδοση επιτηρήσεως, χωρίς ικανότητα μεταφοράς όπλων. Σε αυτή την περίπτωση, η επιχειρησιακή οροφή του οπλισμένου TB2S, είναι ακόμη μικρότερη. <br /><br />Αυτά δείχνουν, ότι το Bayraktar TB2S δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο. Ενδεικτικώς, το βλήμα 57E6-E του ρωσικού Pantsir έχει βεληνεκές 18 χλμ. και υψόμετρο εμπλοκής 49.000 πόδια (15.000 μέτρα) ενώ στο βελτιωμένο 57Ε6Μ-Ε οι επιδόσεις είναι αντιστοίχως 30 χλμ. και 57.550 πόδια (18.000 μέτρα). Γενικώς, οι απώλειες Bayraktar σε Συρία, Λιβύη και Ναγκόρνο Καραμπάχ, δεν οφείλονται στην απλή τύχη, ούτε σε ηλεκτρονικές παρεμβολές όπως πιστεύουν πολλοί.<br /><br /><img height="372" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2021/03/bayraktar-tb2-sihaya-yeni-sistem-qCXq2SgU.jpg" width="640" /><br /><br />Συγκριτικώς, το βλήμα 9Μ330 του Tor M1 που διαθέτει ο Ελληνικός Στρατός έχει βεληνεκές 12 χλμ. και δύναται να εμπλέξει στόχους σε υψόμετρο 32.808 ποδών (10.000 μέτρα) ενώ το βλήμα 9M33M2 του OSA-AK διακρίνεται από βεληνεκές 12 χλμ. και οροφή εμπλοκής 16.400 πόδια (5.000 μέτρα). <br /><br />Καθίσταται φανερό ότι όπως έχουμε αναλύσει και στο παρελθόν, η επιτυχία του Bayraktar TB2S έναντι γενικότερα των πυραυλικών αντιαεροπορικών συστημάτων, στηρίζεται κατά τα φαινόμενα πρωταρχικώς στην συνδυασμένη δράση Ηλεκτρονικού Πολέμου για τον ακριβή εντοπισμό των θέσεών τους κι εν συνεχεία την εξουδετέρωση των ραντάρ τους με παρεμβολές. Με “τυφλά” τα αντιαεροπορικά συστήματα, μειώνεται δραστικώς η τρωτότητα των οπλισμένων UAV και αυτά αναδεικνύονται σε πρωταγωνιστή που αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού, πάντα όμως σε ανεκτικό περιβάλλον, όπου δεν υφίστανται απειλές από εχθρική αεροπορία. <br /><br />Στο Αιγαίο τώρα, όπου η τουρκική προπαγάνδα προσπαθεί να δημιουργήσει εντυπώσεις. Εάν προσέξουμε στο βίντεο που δημοσιοποιήθηκε από την βολή του Bayraktar TB2S, έχοντας ως σημείο αναφοράς την στεριά της Αττάλειας που διακρίνεται στο βάθος, μπορούμε να προβούμε σε μια πολύ πρόχειρη εκτίμηση ότι το υψόμετρο πτήσεως είναι κάπου 5.000 πόδια (1.524 μέτρα) και πάντως σαφώς μικρότερο των 10.000 ποδών (3.048 μέτρα). Εφόσον έγινε μία βολή, υποθέτουμε βασίμως ότι τα στιγμιότυπα είναι από την βολή στα 15 χλμ. Σημειώνεται ότι σε στιγμιότυπο της βολής από άλλη γωνία, φαίνεται καθαρά ότι το UAV πετούσε με δύο MAM-L.<br /><br /><img height="281" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2021/03/bayraktar-1068x511-1-1024x450.png" width="640" /><br /><br />Είναι σαφές ότι πετώντας σε υψόμετρο της τάξεως των 10.000 ποδών ή και κάτω από αυτό, το Bayraktar TB2S είναι ιδιαιτέρως τρωτό σε αντιαεροπορικά βλήματα. Eπειδή στόχοι όπως τα αντιαεροπορικά συστήματα και οι εφεδρείες δεν βρίσκονται επί του Προσθίου Ορίου Τοποθεσίας (ΠΟΤ), οι χειριστές του Bayraktar, θα επιδιώκουν πάντα να εκμεταλλεύονται το μέγιστο βεληνεκές του MAM-L αλλά η μεγιστοποίηση αξιοποιήσεως αυτού του πλεονεκτήματος, προϋποθέτει είτε προηγούμενη ακριβή γνώση της θέσεως του στόχου είτε τον έγκαιρο εντοπισμό του από πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις. Το υψόμετρο αποστολής, θα αποτελεί πάντα πηγή ανησυχίας. Ενδεικτικώς, για καθαρά θεωρητικούς λόγους, αναφέρουμε ότι ο φορητός FIM-92 Stinger με βεληνεκές 5 χλμ. μπορεί να εμπλέκει στόχους σε μέγιστο υψόμετρο 11.000 ποδών (3.800 μέτρα). Εν τούτοις, σε Αρχιπελαγικό περιβάλλον, όπου δεν υφίσταται ΠΟΤ με την κλασική έννοια, ευνοείτα μια “διείσδυση” του Bayraktar για προσβολή ναυτικών στόχων. Η ύπαρξη αντιαεροπορικών συστημάτων μέσου βεληνεκούς στις νήσους, μπορεί να καταστήσει πιο απαγορευτικό το περιβάλλον, αποτρέποντας τέτοιες “διεισδύσεις”.<br /><br />Ως προς το Πολεμικό Ναυτικό, σε τυπικά αντιαεροπορικά όπλα μονάδων κρούσεως όπως μία ΤΠΚ, στο βλήμα RIM116 του RAM που φέρουν και οι ΤΠΚ τύπου Super Vita, η επίδοση βεληνεκούς υπερβαίνει τα 10 χλμ. ενώ το υψόμετρο εμπλοκής ανέρχεται σε 18.500 πόδια (6.100 μέτρα) για την έκδοση Block 1 και σε 25.100 πόδια (8.100 μέτρα) για την έκδοση Block 2. Υπό προϋποθέσεις λοιπόν, το Bayraktar TB2S είναι τρωτό σε αυτό το όπλο. Το αμέσως επόμενο αντιαεροπορικό όπλο, το βλήμα ESSM που φέρουν οι φρεγάτες, διακρίνεται από επιδόσεις βεληνεκούς και υψομέτρου εμπλοκής, που δεν αφήνουν περιθώρια στο Bayraktar TB2S.<br /><br />Υπ’ όψιν ότι το ίχνος ραντάρ του Bayraktar δεν είναι αμελητέο και υπό φυσιολογικές συνθήκες, τα συστήματα ραντάρ των μονάδων επιφανείας μπορούν να το εντοπίσουν σε ικανές αποστάσεις.<br /><br />Συνοπτικώς, το Bayraktar TB2S, παρά τις βελτιώσεις σε οπλικό φορτίο, εξακολουθεί να είναι τρωτό ιδίως σε μη ανεκτικό περιβάλλον από πλευράς απειλών και σε επιχειρήσεις υψηλής εντάσεως στο Αιγαίο ή τον Έβρο, δεν μπορεί να δράσει “ανέμελα”. Η υποστήριξη της δράσεώς του από Ηλεκτρονικό Πόλεμο, μπορεί να επιτρέψει κάποιες ευκαιρίες για δράση ωστόσο, η χαμηλή ταχύτητά του και το γεγονός ότι οι ηλεκτρονικές παρεμβολές δεν μπορούν να διαρκέσουν επί ώρες, δεν αφήνουν μεγάλα χρονικά “παράθυρα” για αναζήτηση και επιθέσεις σε θηράματα, ιδίως δε ναυτικούς στόχους.<div><br /></div><div><a href="https://doureios.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πόσο “τρομερό” είναι πραγματικά το Bayraktar;

Από Σάββας Δ. Βλάσσης Στις 4 Μαρτίου, στο πλαίσιο της τουρκικής ασκήσεως MAVI VATAΝ 2021 πραγματοποιήθηκε άσκηση βολών στην οποία Μη Επανδρω...

Διαβάστε την συνέχεια

Διερευνώντας την… άβυσσο

<a href="https://www.topontiki.gr/2021/03/18/dierevnontas-tin-avisso/"><img height="258" src="https://www.topontiki.gr/wp-content/uploads/2021/03/turkishnavy-new-1024x412.png" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">«Διαβατήριο» για την Άγκυρα οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες</span></h3>Από<b> Δημήτρης Μηλάκας</b><div>Στον 62ο γύρο των ελληνοτουρκικών διερευνητικών συνομιλιών, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Τρίτη στην Αθήνα, σφραγίστηκε για μία ακόμη φορά το τουρκικό «πάσο» που εμφανίζει την Άγκυρα ως αξιόπιστο συνομιλητή και δόθηκε, ταυτόχρονα, το πρόσχημα στους Ευρωπαίους (Γερμανούς) να συνεχίσουν την πολιτική ανοχής στην τουρκική πειρατική συμπεριφορά στην ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Το ενδιαφέρον στοιχείο σ’ αυτό το παιχνίδι εντυπώσεων που παίζεται στο τραπέζι των ελληνοτουρκικών διερευνητικών συνομιλιών είναι ότι η Τουρκία δεν καταβάλλει ούτε την ελάχιστη προσπάθεια για την τήρηση των προσχημάτων. Με άλλα λόγια, η Άγκυρα κάθεται στο τραπέζι των συνομιλιών εξασφαλίζοντας την έξωθεν καλή μαρτυρία και ταυτόχρονα συνεχίζει προσηλωμένη την έμπρακτη υποστήριξη των μαξιμαλιστικών της θέσεων στην ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.<br />Τουρκική υπενθύμιση<br /><br />Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι μόλις μία μέρα πριν από την έναρξη των διερευνητικών συνομιλιών η Άγκυρα, με διπλωματική νότα προς την Ελλάδα, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ισραήλ, ξεκαθαρίζει ότι αυτή είναι το «αφεντικό» στην ανατολική Μεσόγειο. Για την ακρίβεια, με τη διπλωματική νότα που εξέδωσε η Άγκυρα απαιτεί να της ζητηθεί η άδεια για «δραστηριότητες στην “υφαλοκρηπίδα της”» στην ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο (TRT Haber), αφορμή της διπλωματικής υπενθύμισης που εξέδωσε η Άγκυρα στάθηκε το μνημόνιο που υπεγράφη στις 8 Μαρτίου και προβλέπει τη δημιουργία συνδέσεων ηλεκτρικής ενέργειας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.<br /><br />Σύμφωνα με την τουρκική οπτική περί διεθνούς δικαίου, εάν οι καλωδιακές δραστηριότητες απαιτούν μια προκαταρκτική ερευνητική μελέτη θα πρέπει να ζητηθεί η άδεια της Τουρκίας για τη διεξαγωγή αυτών των ερευνών στην τουρκική υφαλοκρηπίδα. Στην περίπτωση που δεν απαιτείται προκαταρκτική εργασία η Τουρκία θα πρέπει να ενημερωθεί για τις δραστηριότητες τοποθέτησης καλωδίων και το εύρος τους σε εύλογο χρονικό διάστημα.<br /><br />Αξίζει να επαναλάβουμε ότι η τουρκική διπλωματική υπενθύμιση διατυπώθηκε ακριβώς μία ημέρα πριν από τον 62ο γύρο των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία δεν είναι διατεθειμένη για κανέναν λόγο να γκρεμίσει τα όσα έχει χτίσει στο πεδίο, αμφισβητώντας έμπρακτα την αναγνωρισμένη κυπριακή ΑΟΖ καθώς και τις θαλάσσιες περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος νότια του Καστελλόριζου.<br /><br />Γιατί μιλάμε;<br /><br />Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται αφορά στην ελληνική κυβέρνηση και συνοψίζεται ως εξής: ποιος είναι ο λόγος (ή το κέρδος) που η Αθήνα συνεχίζει τις διερευνητικές συνομιλίες από τη στιγμή που η Άγκυρα εξακολουθεί, όχι απλώς ρητορικά αλλά στην πράξη, να καταπατά την κυριαρχία ενός κράτους μέλους της Ε.Ε. (κυπριακή ΑΟΖ) και να δημιουργεί τετελεσμένα στην περιοχή μεταξύ Καστελλόριζου – Ρόδου – Κρήτης;<br /><br />Στο συναφές ερώτημα γιατί η Τουρκία συντηρεί στη ζωή τη διαδικασία των διερευνητικών συνομιλιών η απάντηση είναι απλούστερη: Στο τραπέζι των ελληνοτουρκικών συνομιλιών βρίσκονται μόνο τουρκικές απαιτήσεις. Υπό αυτήν την έννοια, η ελληνική πλευρά μόνο να χάσει έχει ενώ η τουρκική ακόμη και τίποτε να μην εξασφαλίσει άμεσα έχει καταγράψει τις απαιτήσεις της και μέσα στο διπλωματικό πλαίσιο, πέρα από την έμπρακτη καταγραφή τους στο πεδίο με τις έρευνες του «Ορούτς Ρέις» μέχρι και 6,5 μίλια από τις ακτές Καστελλόριζου και Ρόδου.<br /><br />Ένα ακόμη απτό κέρδος για την Άγκυρα από τις διερευνητικές συνομιλίες είναι αυτή καθ’ εαυτήν η συμμετοχή της σε μια διαδικασία ειρηνικής επίλυσης διαφορών, γεγονός που προφανώς θα επισημανθεί στην έκθεση του ύπατου εκπροσώπου της Ε.Ε. Ζοσέπ Μπορέλ που ετοιμάζεται ενόψει της Συνόδου στις 25-26 Μαρτίου με θέμα την προώθηση των πολιτικών, οικονομικών και εμπορικών σχέσεων της Ένωσης με την Τουρκία.</div><div><br /><img height="453" src="https://www.topontiki.gr/wp-content/uploads/2021/03/skitso-2-1024x724.jpg" width="640" /><br />Κοστίζει ο χρόνος<br /><br />Για την ελληνική κυβέρνηση είναι προφανές ότι οι διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια προσπάθεια αγοράς χρόνου. Η Αθήνα γνωρίζει ότι δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την Άγκυρα στο πεδίο – εκεί δηλαδή που καταγράφονται ωμά οι δυνατότητες ισχύος. Θα μπορούσε μάλιστα κάποιος να πει ότι η ελληνική κυβέρνηση σύρθηκε στο τραπέζι των συνομιλιών ύστερα από την επίδειξη δύναμης που έκανε η Τουρκία το τετράμηνο Αυγούστου – Νοεμβρίου του περασμένου χρόνου.<br /><br />Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι ακριβώς κατά την περίοδο που το τουρκικό ερευνητικό με συνοδεία στολίσκου πολεμικών όργωνε την ελληνική υφαλοκρηπίδα «αγγίζοντας» Καστελλόριζο, Ρόδο, Κάρπαθο και Κρήτη, η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε για τη συμμετοχή της σε διπλό πλαίσιο ελληνοτουρκικών συνομιλιών:<br /><br />● στον μηχανισμό αποσυμπίεσης του ΝΑΤΟ,<br /><br />● στην επανέναρξη των διερευνητικών συνομιλιών.<br /><br />Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που βρίσκεται στο τραπέζι προς διαπραγμάτευση είναι θέματα ελληνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Από το εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων μέχρι την κυριότητα νησιών, νησίδων, βραχονησίδων και το δικαίωμα άμυνας (αποστρατιωτικοποίηση) των ελληνικών νησιών που βρίσκονται κοντά στις τουρκικές ακτές.<br /><br />Ο χρόνος, τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι αγοράζει συνομιλώντας με την Τουρκία, μπορεί να είναι ωφέλιμος με όρους εσωτερικών μικροπολιτικών υπολογισμών καθότι μπορεί να συμβάλει αποτρεπτικά της έκρηξης της ελληνοτουρκικής βόμβας στα χέρια της.<br /><br />Ωστόσο, μακροπρόθεσμα και επί της ουσίας αυτό που μένει απτό στο πέρασμα του χρόνου είναι η θέση της Άγκυρας ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει στην ανατολική Μεσόγειο χωρίς την άδειά της!<br /><br />ΥΓ.: Τα όσα υποστηρίζουν οι κυβερνητικοί μηχανισμοί ότι ο χρόνος που αγοράζεται συμβάλλει στην εμβάθυνση των συμμαχιών της χώρας με ΗΠΑ – Γαλλία – Ισραήλ – Αίγυπτο – Σαουδική Αραβία κ.λπ., καθώς και στην προώθηση των νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων, είναι απλώς λόγια…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.topontiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Διερευνώντας την… άβυσσο

«Διαβατήριο» για την Άγκυρα οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες Από Δημήτρης Μηλάκας Στον 62ο γύρο των ελληνοτουρκικών διερευνητικών συνομιλιών, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το καταλυτικό επιχείρημα που διαλύει τον μύθο της «γαλάζιας πατρίδας»

<a href="https://media.enikos.gr/data/photos/resized/720_671221_d984a35055-b0d85736db47b1c3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="405" data-original-width="720" height="360" src="https://media.enikos.gr/data/photos/resized/720_671221_d984a35055-b0d85736db47b1c3.jpg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Πού πρέπει να δώσει έμφαση η Ελλάδα καθώς πλησιάζουμε στην επέτειο της Μικρασιατικής Καταστροφής Η παραπληροφόρηση, τα σχέδια της Αγκυρας και η ιδιοκτησία των νησιών του Αιγαίου.</span></h3>Γράφει ο <b>Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.</b><br />«Ο Προφήτης και η Πανδημία» είναι το τελευταίο βιβλίο του Γάλλου καθηγητή Γεωπολιτικής Ζιλ Κεπέλ, βαθύτατου γνώστη της ισλαμικής πραγματικότητας και των καυτών συνθηκών που πολλές δεκάδες χρόνια επικρατούν στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σε συνέντευξή του στο δίκτυο CNEWS, ο διαπρεπής καθηγητής αναφέρεται στον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή μας και τονίζει ότι η γειτονική μας χώρα κλυδωνίζεται σε ισχυρό βαθμό και βρίσκεται στον δρόμο του «ισλαμο-φασισμού», φαινόμενο που θα μπορούσε να προσλάβει επικίνδυνες διαστάσεις. Διότι μια «ισλαμο-φασιστική» Τουρκία θα οδηγούσε στην αποσύνθεση του κόσμου της Ανατολής και σε αναπόφευκτη σύγκρουση με την Ελλάδα πρωτίστως, προπύργιο της Δύσης στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Σε άλλη του συνέντευξη, ο Ζιλ Κεπέλ, αναφερόμενος στον αποσταθεροποιητικό ρόλο της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και γενικότερα στη ΝΑ Ευρώπη, είπε μεταξύ άλλων ότι η Τουρκία, στο πλαίσιο μιας πανισλαμικής αντίληψης που έχει για τον γεωπολιτικό της ρόλο, «από την Αθήνα δεν απαιτεί τίποτε λιγότερο από την επαναδιαπραγμάτευση της Συνθήκης της Λωζάνης..., η οποία παραχωρούσε τον έλεγχο του Αιγαίου στην Ελλάδα, ως αντάλλαγμα για την εκκένωση της Μικράς Ασίας από τους παλαιούς ελληνικούς και χριστιανικούς πληθυσμούς της».<br /><br />Για το ίδιο θέμα, ο φιλόσοφος-θεολόγος Jean Francois Colosimo επισημαίνει ότι «καθώς πλησιάζει η εκατοστή επέτειος από τη Συνθήκη της Λωζάνης, ο πρόεδρος Ερντογάν απορρίπτει κάθε συνοριακή γραμμή που σχεδιάστηκε το 1923».<br /><br />Κατά τον επίσης καθηγητή Γεωπολιτικής κ. Γιώργο Πρεβελάκη, μόνιμο Έλληνα αντιπρόσωπο στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), το θέμα που θίγουν οι δύο Γάλλοι συνάδελφοί του έχει καταλυτική ιστορική σημασία. Ιδιαίτερα δε στη σημερινή εποχή των ανακατατάξεων και της ισλαμικής επιθετικότητας έναντι της Δύσης.<br /><br />Και από την άποψη αυτή είναι περίεργη η από ελληνικής πλευράς μη προβολή της ιστορικής απάτης που επιχειρεί η Τουρκία με την έκφραση «Γαλάζια Πατρίδα». Διότι την ώρα που ο τουρκικός αναθεωρητισμός για το Αιγαίο στηρίζεται σε γεωγραφική επιχειρηματολογία, η ιστορική εξέλιξη της πραγματικότητας είναι πολύ πιο σύνθετη και διαφορετική βέβαια. Ανάγεται, κατά τον καθηγητή Γ. Πρεβελάκη και όχι μόνον, στη ναζιστική ψευδεπίγραφη γεωπολιτική, σύμφωνα με την οποία τα γεωγραφικά δεδομένα είναι πάγια -ώστε, με την αντίληψη αυτή, να προωθούνται άκρως αμφισβητήσιμες αξιώσεις.<br /><br />Η γεωγραφική αναπαράσταση την οποία προωθεί η Τουρκία παραπέμπει σε ένα σχήμα με μεγάλη διείσδυση στα κράτη τα οποία συγκροτήθηκαν σε εδαφική βάση όπως η Γαλλία και η Γερμανία.<br /><br />Σύμφωνα με το σχήμα αυτό, το Αιγαίο είναι μια ενδιάμεση ζώνη ανάμεσα σε δύο εδαφικά σύνολα, την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Θα έπρεπε, επομένως, να μοιράζεται στα δύο. Η μονομερής ελληνική κατοχή καταγγέλλεται ως «γεωγραφική αδικία».<br /><br />Είναι περίεργη η σιωπή μας σε αυτή την εξόφθαλμη παραπληροφόρηση· ίσως ανάγεται στην ψυχολογία του αυτο-ενοχοποιούμενου θύματος. Είναι, όμως, καιρός για μια εθνική «γεωπολιτική» ψυχανάλυση -καθώς μάλιστα πλησιάζει η τραγική επέτειος της Μικρασιατικής Καταστροφής.<br /><br />Ο γεωπολιτικός Michel Foucher υπενθυμίζει ότι «... η τρέχουσα γεωπολιτική διαμόρφωση του Αιγαίου είναι αποτέλεσμα μιας συνθήκης την οποία διαπραγματεύθηκαν και αποδέχθηκαν και τα δύο μέρη. Τα νησιά αυτά είναι ελληνικά, διότι δύο εκατομμύρια άτομα, τα οποία κατοικούσαν στη Μικρά Ασία, μεταφέρθηκαν βιαίως στην Ελλάδα. Έναντι της εκδίωξης των Ελλήνων από τα παράλια της Μικράς Ασίας, η Τουρκία αναγνώρισε την κυριαρχία τους στα νησιά του Αιγαίου.<br /><br />Το ιστορικό επιχείρημα είναι καταλυτικό. Οι Έλληνες, για να κυριαρχήσουν στο Αιγαίο, πλήρωσαν ακριβό τίμημα στον τουρκικό εθνικισμό. Το ιστορικό επιχείρημα όχι μόνον ανατρέπει το σαθρό γεωγραφικό, αλλά ταυτοχρόνως μετασχηματίζει πλήρως την προωθούμενη γεωγραφική εικόνα. Οι Έλληνες κατείχαν τα νησιά και τα περιβάλλοντα παράλια συγκροτώντας από την αρχαιότητα έναν ενιαίο χώρο. Η αρχιπελαγική φύση του χώρου αυτού αποτελεί το υπόβαθρο για τη διδασκαλία της Ιστορίας στον πολιτισμένο κόσμο. Είμαστε μακριά από την εικόνα μιας αβίου θάλασσας, απλού αντικειμένου διανομής ανάμεσα σε δύο ενεργά εδάφη.<br /><br />Είναι καιρός, από την άποψη αυτή, να υπενθυμίζουμε πιο τακτικά στους δυτικούς φίλους μας ότι από την Ιωνία ξεκίνησε ο Ορθός λόγος για τον οποίον τόσο υπερήφανη είναι η δυτική φιλοσοφική παράδοση. Οι Οθωμανοί ως κατακτητές εισέβαλαν στην περιοχή αυτή και σε κάποια φάση η αυτοκρατορία τους κατέρρευσε.<br /><br />Παράλληλα μέσα από οδυνηρές συνθήκες για την Ελλάδα, η ήττα του 1922 οδήγησε στον ακρωτηριασμό του Αρχιπελάγους, εισάγοντας μια τεκτονική γεωπολιτική τομή στην Ιστορία της ανθρωπότητος. Η Τουρκία, στον βωμό της οποίας συντελέστηκε αυτό το έγκλημα, εμφανίζεται σήμερα ως κατήγορος και θύμα μιας «γεωγραφικής αδικίας». Με αυτή την επιχειρηματολογία διεκδικεί τον περαιτέρω γεωγραφικό ακρωτηριασμό.<br /><br />«Επείγει να συγκροτηθεί η αντίδραση της Ελλάδας στην παραπληροφόρηση, καθώς συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Χωρίς θυματοποίηση, χωρίς αντιτουρκισμό, με καθαρό επιστημονικό λόγο, πρέπει να παρουσιαστεί η οικουμενική σημασία της ελληνικής ήττας το 1922. Να εξηγηθεί ως μία τεράστια οπισθοδρόμηση του πολιτισμού, ως προάγγελος της ναζιστικής θηριωδίας και ως αρχική φάση της σημερινής αποσύνθεσης του κόσμου της Ανατολής -στην οποία συμβάλλει αποφασιστικά η σημερινή κλυδωνιζόμενη, «ισλαμο-φασιστική», κατά τον Gilles Kepel, Τουρκία. Πολλές δυνάμεις από τον παγκόσμιο ακαδημαϊκό χώρο θα συνταχθούν μαζί μας. Η νοσταλγία για τον πλούσιο πολυπολιτισμικό κόσμο, την καταστροφή του οποίου εγκαινίασε η δική μας Μεγάλη Καταστροφή, συνεχώς διευρύνεται», προτείνει ο Γ. Πρεβελάκης και η πρότασή του έχει ιδιαίτερο ιστορικό και φιλοσοφικό βάθος, για όσους θέλουν να δουν μακριά στον ορίζοντα.<br /><br /><div><a href="https://www.euro2day.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Το καταλυτικό επιχείρημα που διαλύει τον μύθο της «γαλάζιας πατρίδας»

Πού πρέπει να δώσει έμφαση η Ελλάδα καθώς πλησιάζουμε στην επέτειο της Μικρασιατικής Καταστροφής Η παραπληροφόρηση, τα σχέδια της Αγκυρας κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Η γιγαντιαία απόβαση των ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη (βίντεο)

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-03/6551.jpg?itok=k3ZCf9vl" width="640" /><br /><br />Μεγάλες μετακινήσεις αμερικανικών στρατευμάτων στο Βισμπάντεν (WIESBADEN) της Γερμανίας αλλά και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, με αφορμή του 7ου rotation των αεροπορικών δυνάμεων για την υποστήριξη της συμμαχικής άσκησης Atlantic Resolve.<br /><br />Η 1η Ταξιαρχία Αεροπορίας Μάχης (1st Combat Aviation Brigade), 1η Διεύθυνση Πεζικού (1st Infantry Division), από το Fort Riley του Κάνσας, θα αντικαταστήσει την Ταξιαρχία Αεροπορίας της 101ης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας (Airborne Division) τον Απρίλιο του 2021. Αυτή είναι η δεύτερη εναλλαγή (rotation) της μονάδας προς υποστήριξη του Atlantic Resolve. Τον Φεβρουάριο του 2019, περίπου 1.800 στρατιώτες αναπτύχθηκαν στο Ίλεσχάιμ (Illesheim) της Γερμανίας, όπου ανέπτυξαν τις δεξιότητές τους ως ταξιαρχία ενώ εκπαιδεύονταν μαζί με συμμαχικές ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις.<br /><br />Η ταξιαρχία θα υποστηρίξει την Στρατιά Ευρώπης και Αφρικής των ΗΠΑ (U.S. Army Europe and Africa's Atlantic Resolve), με προσωπικό σε διάφορα έθνη, να εκπαιδεύσει μαζί με συμμάχους και εταίρους για να αποδείξει τη δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών για ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή.<div><br /><center><iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/o7fGnazwf1M" width="700"></iframe></center><br />Κατά την διάρκεια εναλλαγής των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων θα εμπλακούν περίπου 1.800 άτομα, 50 ελικόπτερα UH-60 και HH-60 Black Hawks, 10 CH-47 Chinooks, 25 AH-64 Apaches και 1.800 τροχοφόρα οχήματα και κομμάτια εξοπλισμού.<br /><br />Ο εξοπλισμός τους έχει προγραμματιστεί να αρχίσει να φθάνει στα τέλη Φεβρουαρίου στα λιμάνια της Αλεξανδρούπολης, στην Ελλάδα και στο Dunkirk της Γαλλίας. Η πλειοψηφία του εξοπλισμού και του προσωπικού θα τοποθετηθεί στη Γερμανία, με παρουσία προς τα εμπρός στη Λετονία, τη Ρουμανία και την Πολωνία.<br /><br />Ταυτόχρονα λαμβάνονται όλα τα μέτρα προστασίας για τον κορονοϊό COVID-19. Η ταξιαρχία θα διενεργήσει ελέγχους, δοκιμές και απαιτήσεις καραντίνας στο Grafenwoehr Training Area προτού μετακομίσει σε προωθημένες τοποθεσίες μαζί με συμμάχους και εταίρους.<br /><br />Από τον Απρίλιο του 2014, η Στρατιά Ευρώπης και Αφρικής των ΗΠΑ (U.S. Army Europe and Africa's Atlantic Resolve) ηγήθηκε των προσπαθειών του Υπουργείου Άμυνας για την υποστήριξη της Atlantic Resolve φέρνοντας μονάδες με έδρα τις ΗΠΑ στην Ευρώπη για 9 μήνες κάθε φορά. Η ανάπτυξη έτοιμων, αξιόπιστων δυνάμεων των ΗΠΑ στην Ευρώπη για την υποστήριξη του Atlantic Resolve αποτελεί απόδειξη της ισχυρής και αδιάκοπης δέσμευσης των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και την Ευρώπη. Μέσω της διμερούς, κοινής και πολυεθνικής εκπαίδευσης, το Atlantic Resolve χτίζεται ετοιμότητα, αυξάνεται η διαλειτουργικότητα και ενισχύει τον δεσμό μεταξύ συμμαχικών και συνεργαζόμενων στρατευμάτων.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Η γιγαντιαία απόβαση των ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη (βίντεο)

Μεγάλες μετακινήσεις αμερικανικών στρατευμάτων στο Βισμπάντεν (WIESBADEN) της Γερμανίας αλλά και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, με αφορμή το...

Διαβάστε την συνέχεια

Κάτι “ψήνεται” στο μέτωπο ΗΠΑ-Τουρκίας – Στον πάγο οι κυρώσεις της ΕΕ

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/mpainten_erntogan.jpg" width="640" /><br /><br />Στον πάγο μπαίνουν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις προς την Τουρκίας και, όπως φαίνεται από δηλώσεις Ευρωπαίων και Αμερικανών διπλωματών, μία εβδομάδα πριν τη Σύνοδο Κορυφής. Πολλοί Ευρωπαίοι και κυρίως η Μέρκελ δεν ήθελαν ποτέ τις κυρώσεις στον Ερντογάν. Οι δηλώσεις διπλωματών όμως, οι οποίοι αφήνουν να εννοηθεί ότι προς την κατεύθυνση αυτή υπήρξε και αμερικανική “παρέμβαση” αλλάζει τα δεδομένα.<br /><br />Σύμφωνα με απόκλειστικό δημοσίευμα του Reuters, η ΕΕ έχει παγώσει τον σχεδιασμό της για κυρώσεις σε βάρος και άλλων ανώτατων στελεχών της Τουρκικής Κρατικής Εταιρίας Πετρελαίου (TPAO), παρά το γεγονός ότι τις είχε προτείνει στη Σύνοδο του Δεκεμβρίου και συμφώνησε να τις επανεξετάσει τον Μάρτιο. Στην αλλαγή αυτή, όπως είπαν Ευρωπαίοι και Αμερικανοί διπλωμάτες, συνέβαλλαν πολλοί παράγοντες, κυρίως ο πιο εποικοδομητικός τόνος του Ερντογάν, η περισσότερο συμβιβαστική προσέγγιση της Μέρκελ και η επανέναρξη των διερευνητικών επαφών Ελλάδας-Τουρκίας.<br /><br />Οι διπλωμάτες ανέφεραν ωστόσο, ότι και η νέα κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν κάλεσε τις Βρυξέλλες να μην επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία, σε μια περίοδο που η Άγκυρα εμφανίζεται διατεθειμένη να συμβιβαστεί. Αυτό το τελευταίο ανεβάζει την προγραμματισμένη για τη Σύνοδο της Πέμπτης αξιολόγηση της τουρκικής συμπεριφοράς σε άλλο επίπεδο, το οποίο ξεφεύγει από το πλαίσιο των ευρωτουρκικών σχέσεων και εντάσσεται σε ένα ευρύτερο γεωπολικό πεδίο. Ειδικά την ώρα που έχει ανοίξει ένα μέτωπο έντονης αντιπαράθεσης ανάμεσα στον Μπάιντεν και τον Πούτιν, ο οποίος έχει προχωρήσει τα τελευταία χρόνια σε μια ιδιότυπη συμμαχία με τον Ερντογάν.<div><br />Οι σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας<br /><br />«Οι διαδικασίες για επιπλέον ένταξη στις λίστες Τούρκων ιδιωτών έχει σταματήσει, και δεν συζητάμε πλέον οικονομικές κυρώσεις» είπε ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης, ενώ ένας δεύτερος σημείωσε ότι η διαδικασία δεν «ξεκίνησε ποτέ». Ένας τρίτος διπλωμάτης φέρεται να είπε επίσης ότι πλέον «δίνεται προτεραιότητα στην διπλωματική οδό». Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα οι εξελίξεις είναι αποτέλεσμα των αλλαγών στις οποίες προχώρησε η τουρκική διπλωματία, οι οποίες σηματοδοτήθηκαν κατά την τηλεδιάσκεψη του Ερντογάν με την επικεφαλής της Κομισιόν, καθώς και στις συνομιλίες του Τσαβούσογλου με τον Ζοζέπ Μπορέλ και τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ.<br /><br />Νωρίτερα είχε γίνει γνωστό, ότι ο Τούρκος πρόεδρος θα συνομιλήσει, αύριο Παρασκευή, με την πρόεδρο της Κομισιόν και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, μέσω τηλεδιάσκεψης. Την ίδια ώρα, διπλωμάτες και αξιωματούχοι έκριναν ότι οι σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία εξακολουθούν να εκτιμώνται ως δύσκολες, σημείωναν ωστόσο, ότι παρατηρείται, από την αρχή του έτους, μια απουσία αρνητικών ενδείξεων εκ μέρους της Τουρκίας.<br /><br />Πρόσθεταν επίσης ότι η ΕΕ δεν πρέπει να επιδείξει αφέλεια, αλλά αντιθέτως να επαγρυπνεί σε σχέση με τις πραγματικές προθέσεις της Άγκυρας. Και αυτό γιατί, όπως επισημαίναν, υπάρχουν παράγοντες που εξηγούν αυτήν την αλλαγή συμπεριφοράς από την Άγκυρα. Ανέφεραν δε τους γνωστούς λόγους, που είναι η αλλαγή προέδρου στις Ηνωμένες Πολιτείες, η δύσκολη κατάσταση της τουρκικής οικονομίας και οι συνέπειες που θα είχαν ενδεχόμενες ευρωπαϊκές κυρώσεις.</div><div><br />Οι ντρίμπλες του Ερντογάν<br /><br />Ευρωπαίος αξιωματούχος δεν παρέλειψε να τονίσει ότι η ΕΕ θα πρέπει να αναγνωρίσει αυτήν την αλλαγή και να ενθαρρύνει τον πολιτικό διάλογο με την Τουρκία, καθώς και ένα σταδιακό άνοιγμα στις οικονομικές σχέσεις και την τελωνειακή ένωση. Προειδοποίησε, ωστόσο, ότι «αν η κατάσταση επιδεινωθεί εκ νέου ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, στο θέμα της Κύπρου ή σε άλλα θέματα, θα πρέπει η ΕΕ να ξαναφύγει προς την άλλη κατεύθυνση».<br /><br />Η ΕΕ μένει βέβαια μόνο στο γεγονός ότι η Τουρκία έχει προσέλθει στις διερευνητικές και στο γεγονός ότι δεν προκαλεί αυτό το διάσημα με ενέργειες όπως εκείνες που την έφεραν, πριν μερικούς μήνες στα πρόθυρα πολέμου με την Ελλάδα. Η Άγκυρα όμως συνεχίζει όλο αυτό το διάστημα να τορπιλίζει τον διάλογο, παράλληλα με την προπαγάνδα υπέρ των ανυπόστατων αιτιάσεών της σχετικά με αυτόν.<br /><br />Ακόμα και σήμερα, δύο εικοσιτετράωρα μετά τις συζητήσεις που έγιναν στην Αθήνα και τη δρομολόγηση μιας συνάντησης Δένδια-Τσαβούσογλου, η Άγκυρα συνεχίζει τις προσπάθειες αλλοίωσης του περιεχομένου των διερευνητικών επαφών. Δεν ήταν λίγα τα δημοσιεύματα τουρκικών Μέσων τα οποία, την ώρα των διερευνητικών συνομιλιών στην Αθήνα και της πολιτικής διαβούλευσης που ακολούθησε, επανέφεραν το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών και έκαναν λόγο για μη επακριβώς καθορισμένο καθεστώς. Ανάλογες προκλητικές δηλώσεις έγιναν και από τον Τούρκο υπουργό Άμυνας, Χουλουσι Ακάρ, ο οποίος χρέωσε για άλλη μία φορά στην Ελλάδα ευθύνες για την ένταση.</div><div><br />“Καρότο” αντι για κυρώσεις<br /><br /><br />Πριν τη Σύνοδο Κορυφής, το θέμα των ευροτουρκικών σχέσεων θα συζητηθεί στο συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών, την ερχόμενη Δευτέρα στις Βρυξέλλες, όπου ο Ζοζέπ Μπορέλ αναμένεται να κάνει και τις τελευταίες συστάσεις του. Το κλίμα πάντως είναι λίγο πολύ γνωστό, όπως φάνηκε και στην πρόσφατη κοινή τηλεδιάσκεψη για το νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης, όπου η εκτίμηση όλων ήταν πως πρέπει να επεκταθεί η συμφωνία Τουρκίας-ΕΕ για το μεταναστευτικό.<br /><br />Η ΕΕ θα επιμείνει στη λογική “μαστίγιο και καρότο”, δείχνοντας για άλλη μία φορά στην Τουρκία, μόνο το “καρότο”, δηλαδή την θετική ατζέντα που προωθούν οι Βρυξέλλες και ιδιαίτερα το Βερολίνο. Στην κατεύθυνση αυτή συμβάλλει και η στάση της Αθήνας, η οποία στην προσπάθειά της να μην χρεωθεί το ναυάγιο των διερευνητικών, αποδέχθηκε ουσιαστικά την αναβάθμιση σε πολιτικό διάλογο που επιζητούσε η Άγκυρα.<br /><br />Έτσι, δρομολογήθηκε ήδη για τις 14 Απριλίου η συνάντηση Δένδια-Τσαβούσογλου και πολλοί είναι εκείνοι που βλέπουν μια ακόμα πιο δυναμική αναβάθμιση του διαλόγου με μια ενδεχόμενη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν. Η Αθήνα πάντως και προσωπικά ο πρωθυπουργός, αν και δεν είναι κατά της ιδέας, κρατά μία στάση αναμονής, ειδικά μετά την κριτική που δέχθηκε ως “βιαστική και απροετοίμαστη”η πρώτη συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο στο περιθώριο Συνόδου του ΝΑΤΟ.<br /><br />«Ο πρωθυπουργός έχει διαμηνύσει ότι επιθυμεί ανοιχτούς διαύλους και δεν είναι είδηση μια συνάντηση σε ανώτατο επίπεδο. Ας γίνει πρώτα η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών και εδώ είμαστε να το δούμε» είπε η κυβερνητική εκπρόσωπος όταν ρωτήθηκε σχετικά με ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αναφερόμενη στη επικείμενη Σύνοδο Κορυφής, η κα. Πελώνη είπε ότι θα συζητηθεί η έκθεση Μπορέλ για την συμπεριφορά της Άγκυρας, ενώ στο ερώτημα αν η Ελλάδα θα θέσει θέμα κυρώσεων απάντησε ότι «η Τουρκία κρίνεται και αξιολογείται σε όλα τα επίπεδα».<br /><br />Η κυβερνητική εκπρόσωπος ανέφερε επίσης ότι στις προηγούμενες Συνόδους υπήρχε ο όρος της αποκλιμάκωσης της έντασης για να συνεχιστούν οι συζητήσεις στα ελληνοτουρκικά και ότι η Αθήνα αναμένει πως αυτό ο όρος θα επαναληφθεί. Πρόσθεσε πάντως, ότι η Τουρκία θα κριθεί στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στο πλαίσιο της ευρωτουρκικής ατζέντας.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Κάτι “ψήνεται” στο μέτωπο ΗΠΑ-Τουρκίας – Στον πάγο οι κυρώσεις της ΕΕ

Στον πάγο μπαίνουν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις προς την Τουρκίας και, όπως φαίνεται από δηλώσεις Ευρωπαίων και Αμερικανών διπλωματών, μία εβδομάδ...

Διαβάστε την συνέχεια

Λιβύη: Από την Σκύλλα στην Χάρυβδη;

<a href="https://www.dw.com/el/%CE%BB%CE%B9%CE%B2%CF%8D%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%BA%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%87%CE%AC%CF%81%CF%85%CE%B2%CE%B4%CE%B7/a-56924532#"><img height="360" src="https://static.dw.com/image/44603162_303.jpg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Δέκα χρόνια από τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς η χώρα ταλανίζεται από τις επιπτώσεις ενός αιματηρού εμφυλίου. Οι προσδοκίες του διεθνούς παράγοντα δεν εκπληρώθηκαν.</span></h3>«Ελπίζουμε μετά από δικτατορία πολλών δεκαετιών να μπορέσουν τώρα οι κάτοικοι της Λιβύης να ανοίξουν ένα νέο, ειρηνικό και δημοκρατικό κεφάλαιο για τη χώρα τους». Δήλωση ανακούφισης του γερμανού υπουργού Εξωτερικών Γκίντο Βέστερβέλε στις 20 Δεκεμβρίου του 2011 λίγο μετά τον βίαιο θάνατο του Μουαμάρ Καντάφι, που κυβέρνησε τη Λιβύη επί δεκαετίες με σιδηρά πυγμή και μέσα στο αίμα. Είχαν προηγηθεί, σαν σήμερα πριν από δέκα χρόνια, συντονισμένοι αεροπορικοί βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ κατά της χώρας με συμμετοχή των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας για να στηριχθούν οι επαναστατικές δυνάμεις κατά του Καντάφι.<br /><br />«Κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων»<div><br /><a href="https://www.dw.com/el/%CE%BB%CE%B9%CE%B2%CF%8D%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%BA%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%87%CE%AC%CF%81%CF%85%CE%B2%CE%B4%CE%B7/a-56924532#"><img height="360" src="https://static.dw.com/image/53146127_404.jpg" width="640" /></a><br /><i>Κέντρα κράτησης προσφύγων στην Τρίπολη<br /></i><br />«Η επέμβαση του ΝΑΤΟ προφανώς οδήγησε στο να σταματήσουν οι άμεσες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Καντάφι και του καθεστώτος του» υποστηρίζει ο Τόμας Κλάες, επικεφαλής πρότζεκτ στη Λιβύη από το Ίδρυμα Φρίντριχ Έμπερτ στην Τύνιδα. «Έσωσε ανθρώπινες ζωές. Αλλά δεν κατάφερε να σταθεροποιήσει μακροπρόθεσμα τη χώρα και να την εκδημοκρατίσει». Στα δέκα χρόνια που ακολούθησαν η χώρα βυθίστηκε σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Τα τελευταία χρόνια πλημμύρισε από πρόσφυγες και μετανάστες από την Υποσαχάρια Αφρική που αρχικά είδαν στην πολιτική αλλαγή μια ευκαιρία να εγκατασταθούν και να δουλέψουν σε μια χώρα με τεράστια αποθέματα πετρελαίου.<br /><br />Απογοητευμένοι όμως από αυτό που αντίκρυσαν, πολλοί από αυτούς επιχείρησαν μέσα από τα κρύα νερά της Μεσογείου να φτάσουν στην Ευρώπη. Η λιβυκή ακτοφυλακή τους έπιασε και τους φυλάκισε σε πρόχειρα κέντρα κράτησης. «Υπάρχουν εκθέσεις για κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων» λέει ο Τόμας Κλάες. «Εκτός από αυτά τα κέντρα υπάρχουν κι άλλα πoυ διαχειρίζονται ένοπλες ομάδες. Και εκεί οι παραβιάσεις είναι μαζικές. Έλεγχος δεν μπορεί να γίνει. Συνολικά η κατάσταση των προσφυγών από την αρχή της πανδημίας λόγω αύξησης των τιμών ή "στεγανοποίησης" των συνόρων της ΕΕ έχει επιπλέον επιβαρυνθεί».<br /><br />Συνέχιση τηςδιαφθοράς;</div><div><br /><a href="https://www.dw.com/el/%CE%BB%CE%B9%CE%B2%CF%8D%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CE%BA%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%87%CE%AC%CF%81%CF%85%CE%B2%CE%B4%CE%B7/a-56924532#"><img height="360" src="https://static.dw.com/image/56853317_404.jpg" width="640" /></a><br /><i>Θα τα καταφέρει ο νέος μεταβατικός πρωθυπουργός Αμπντέλ Χαμίντ Μοχάμεντ Ντμπεϊμπά;</i><br /><br />Ποιό είναι το μέλλον της Λιβύης; Η χώρα έχει γίνει άθυρμα στα χέρια ξένων δυνάμεων, όπως η Τουρκία και η Ρωσία. Αλλά αρχές Φεβρουαρίου ο διεθνής παράγων υπό την αιγίδα των ΗΕ κατάφερε να δημιουργήσει συνθήκες που ίσως οδηγήσουν σε εκλογές τέλος του χρόνου. Μέχρι τότε ο νέος μεταβατικός πρωθυπουργός Αμπντέλ Χαμίντ Μοχάμεντ Ντμπεϊμπά πρέπει να προετοιμάσει νέο σύνταγμα και νέο εκλογικό νόμο. Η κατεύθυνση είναι σωστή, αλλά υπάρχει μια σειρά από προβλήματα. Ο νέος πρωθυπουργός βρίσκεται αντιμέτωπος με σειρά κατηγοριών για διαφθορά. Κατηγορείται ότι εξαγόρασε την ψήφο εμπιστοσύνης των βουλευτών.<br /><br />Εάν επαληθευτεί, ίσως θελήσει να μείνει στην καρέκλα του και μετά τον Δεκέμβριο. Επίσης δεν αποκλείεται οι βουλευτές να πιέσουν, έτσι ώστε να διατηρήσουν την έδρα τους και μετά τις εκλογές. Με άλλα λόγια, η συνέχιση της διαφθοράς, που ήταν πάντα κομμάτι του συστήματος.<br /><b><i>Κέρστεν Κνιπ</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.dw.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Λιβύη: Από την Σκύλλα στην Χάρυβδη;

Δέκα χρόνια από τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς η χώρα ταλανίζεται από τις επιπτώσεις ενός αιματηρού εμφυλίου. Οι προσδοκίες του διεθνούς παράγ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι επιδιώκει ο Ερντογάν απαγορεύοντας το ΗDP;

<a href="https://www.dw.com/el/%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BA%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B7dp/a-56921927#"><img height="360" src="https://static.dw.com/image/56906312_303.jpg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ούτε οι συλλήψεις ούτε οι κατηγορίες για «τρομοκρατία» δεν μειώνουν την δημοτικότητα του φιλοκουρδικού κόμματος. Τώρα η δικαιοσύνη εξετάζει την απαγόρευσή του.</span></h3>Εδώ και εβδομάδες η τουρκική κυβέρνηση αυξάνει την πίεση στο φιλοκουρδικό Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP). Ο στιγματισμός του ως «τρομοκρατικό κόμμα» και οι απαιτήσεις κυβερνητικών αξιωματούχων για απαγόρευσή του έχουν ενταθεί. Τώρα σειρά έχει μία νέα επίθεση στο τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στο τουρκικό κοινοβούλιο: Η Εισαγγελία Κων/πολης υπέβαλε αίτημα στο Ανώτατο Δικαστήριο της Τουρκίας για απαγόρευση του HDP.<div><br /><a href="https://www.dw.com/el/%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BA%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B7dp/a-56921927#"><img height="360" src="https://static.dw.com/image/56905661_404.jpg" width="640" /></a><br /><i>Σκηνή από την άρση της ασυλίας του βουλευτή του HDP Φαρούκ Γκεργερλίογλου</i><br /><br />Η Εισαγγελία ζητά επιπλέον να τεθούν εκτός πολιτικής για πέντε χρόνια 687 πολιτικοί του κόμματος - μεταξύ αυτών κορυφαίοι πολιτικοί, όπως η συμπροέδρος του HDP Περβίν Μπουλντάν και οι φυλακισμένοι επίσης συμπρόεδροι Σελαχατίν Ντεμιρτάς και Φιφκέν Γιουκσεκνταγκ. Ως αιτιολογική βάση προβάλλεται ότι μέλη του HDP με δηλώσεις και ενέργειές τους υπονομεύουν την ακεραιότητα του κράτους και συμμετείχαν σε τρομοκρατικές δραστηριότητες. <br /><br />Την ίδια στιγμή υπάρχουν αντιδράσεις και από τη Γερμανία. Μετά την έναρξη της δικαστικής διερεύνησης για ενδεχόμενη απαγόρευση του φιλοκουρδικού κόμματος, η γερμανική κυβέρνηση εξέφρασε σαφείς αμφιβολίες για την κατάσταση του κράτους δικαίου στην Τουρκία. «Η περίπτωση του ΗDP δημιουργεί σημαντικές αμφιβολίες για την τήρηση της αρχής της αναλογικότητας» ανέφερε την Πέμπτη εκπρόσωπος του γερμανικού υπ. Εξωτερικών. Το γερμανικό υπ. Εξωτερικών υπενθύμισε στην Άγκυρα ότι η απαγόρευση κομμάτων «θα ήταν μόνο η τελευταία λύση σε μια δημοκρατία».<br /><br />H ανοδική πορεία του HDΡ</div><div><br /><a href="https://www.dw.com/el/%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BA%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B7dp/a-56921927#"><img height="360" src="https://static.dw.com/image/51945614_404.jpg" width="640" /></a><br /><i>Ο φυλακισμένος συμπρόεδρος του HDP Σελαχατίν Ντεμιρτάς</i><br /><br />Στις δημοτικές εκλογές του 2019 το φιλοκουρδικό κόμμα αποτέλεσε το κλειδί της επιτυχίας και για το αντιπολιτευόμενο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα CHP. Το φιλουρκουρδικό κόμμα σε ορισμένες κρίσιμες πόλεις δεν κατέβασε δικούς του υποψηφίους και στήριξε το CHP. Χωρίς την υποστήριξη του HDP η νίκη του CHP δεν θα ήταν εκεί εφικτή. Αυτή όμως την κίνηση πλήρωσε λίγους μήνες αργότερα το HDP. Σε περισσότερες από τις 65 επαρχίες στις οποίες το HDP κέρδισε τις εκλογές,δήμαρχοι και κοινοτικά συμβούλια απολύθηκαν και αντικαταστάθηκαν από διοικητές διορισμένους από την Άγκυρα. Το κόμμα κατάφερε να διατηρήσει την επικράτησή του μόνο σε έξι μικρoύς δήμους.<br /><br />«Ένα κόμμα που δεν ορίζει το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση και δεν αποστασιοποιείται από αυτό δεν μπορεί να είναι πολιτικό κόμμα σε αυτήν τη χώρα» δήλωσε από την πλευρά του ο τούρκος υπ. Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϋλού. Το HDP κατηγορείται ότι έχει δεσμούς με το απαγορευμένο Κουρδικό Εργατικό Κόμμα PKK, το οποίο ΗΠΑ και ΕΕ χαρακτηρίζουν επίσης τρομοκρατική οργάνωση. Ωστόσο, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις τα αποδεικτικά στοιχεία είναι ελάχιστα ή αυθαίρετα. Στις αρχές Μαρτίου, ο κυβερνητικός εταίρος Ντεβλέτ Μπαχτσελί, επικεφαλής του εθνικιστικού MHP, κάλεσε δημόσια το Ανώτατο Δικαστήριο να απαγορεύσει το φιλοκουρδικό κόμμα το συντομότερο δυνατό. Για πολλούς επικριτές, η κίνηση αυτή ήταν μια προσπάθεια επηρεασμού της τουρκικής δικαιοσύνης.<br /><br />Εκλογικοί τακτικισμοί;</div><div><br /><a href="https://www.dw.com/el/%CF%84%CE%B9-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BA%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B7dp/a-56921927#"><img height="360" src="https://static.dw.com/image/55726332_404.jpg" width="640" /></a><br /><i>O Toύρκος πολιτικός επιστήμονας Μπερκ Εσέν</i><br /><br />Σύμφωνα με τον καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης Μπερκ Εσέν από το Πανεπιστήμιο Σαμπανσί πρόκειται πάντως για κινήσεις εκλογικής τακτικής.Όπως λέει: «Τα καλά εκλογικά αποτελέσματα του HDP είναι υπεύθυνα για το γεγονός ότι το ισλαμο-συντηρητικό AKP δεν μπόρεσε να κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2015».Για τον λόγο αυτό θέλει τώρα με κάθε τρόπο να το ωθήσει κάτω από το 10%. Την ίδια ώρα και το MHP, ο κυβερνητικός εταίρος του ΑΚΡ, βρίσκεται σε κρίση διότι δεν φαίνεται να υπερβαίνει το κρίσιμο όριο του 10%. Στην Τουρκία εικάζεται ότι ο Ερντογάν θα μπορούσε να αντικαταστήσει στη θέση του κυβερνητικού εταίρου το ΜΗΡ μελλοντικά με το επίσης εθνικιστικό κόμμα IYI.<br /><br />Tαυτόχρονα ανεξάρτητοι παρατηρητές στην Τουρκία, μεταξύ αυτών και ο Μπερκ Εσέν, θεωρούν ότι η τουρκική κυβέρνηση προσπαθεί να διασπάσει συλλήβδην την τουρκική αντιπολίτευση ποινικοποιώντας το HDP. Με τον τρόπο αυτόν, κατά το ΑΚΡ, θα μπορούσε πιθανώς να αποφευχθεί μελλοντικά μια πιθανή συνεργασία των κομμάτων της αντιπολίτευσης με το φιλοκουρδικό κόμμα.<br /><b><i>Ντάνιελ Ντέρυα Μπελούτ</i></b></div><div><br /><a href="https://www.dw.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τι επιδιώκει ο Ερντογάν απαγορεύοντας το ΗDP;

Ούτε οι συλλήψεις ούτε οι κατηγορίες για «τρομοκρατία» δεν μειώνουν την δημοτικότητα του φιλοκουρδικού κόμματος. Τώρα η δικαιοσύνη εξετάζει ...

Διαβάστε την συνέχεια