Παίκτης ή θήραμα η Ελλάδα; – Γιατί έχουμε ανάγκη μια νέα Μεγάλη Ιδέα

<br /><br /><img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2019/06/ellines_slpress.png" width="640" /><br /><br /><b>Γρίβας Κώστας</b><br />Μάλλον δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, αν επισημαίναμε ότι μία από τις μεγάλες παθογένειες της Ελλάδας είναι η έλλειψη υψηλής στρατηγικής. Η έλλειψη αυτή εδράζεται σε μια διάχυτη στην κοινωνία φαταλιστική άποψη περί ανύπαρκτης, “τελειωμένης”, Ελλάδας και αυτή με τη σειρά της στηρίζεται πάνω σε μια άτυπη αντίληψη περί “τέλους της Ιστορίας”, που κυριαρχεί στις ελληνικές ελίτ. Δηλαδή στην πίστη ότι τα έθνη έχουν παρακμάσει ως διεθνοπολιτικά υποκείμενα και ότι πλέον ο έλεγχος στο παγκόσμιο σύστημα ασκείται και θα ασκείται από τις απρόσωπες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης ή από μεταεθνικά γεωπολιτικά σχήματα όπως είναι η ΕΕ.<br /><br />Άρα, η Ελλάδα καλώς έχει επιλέξει την γεωπολιτική αυτοεξάλειψή της, αφού “αυτό είναι το σωστό” ή έστω το “αναπόφευκτο”. Όμως, ο πραγματικός κόσμος δεν έχει καμία σχέση με αυτές τις φαντασιώσεις. Το πραγματικό παγκόσμιο σύστημα είναι σκληρά, αδυσώπητα και ανελέητα εθνοκεντρικό και ανταγωνιστικό. Για την ακρίβεια, είναι περισσότερο εθνοκεντρικό και ανταγωνιστικό από ό,τι ήταν στο παρελθόν. Ο ανταγωνισμός μάλλον θα ενταθεί παρά θα κοπάσει, γιατί βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά μεταβατική περίοδο. Αυτή θα αναδείξει τους ηγεμόνες του δεύτερου μισού του 21ου αιώνα και θα προσδιορίσει ποιοι θα επιζήσουν και ποιοι θα περάσουν στην ιστορική μνήμη.<br /><br />Έτσι, αν η Ελλάδα θέλει να επιβιώσει, πολλώ δε μάλλον να ευημερήσει, οφείλει να εναρμονιστεί με τον ιστορικό χρόνο και να αντιληφθεί τον πραγματικό κόσμο, μέσα στον οποίο υπάρχει και λειτουργεί. Όμως, αυτό δεν αρκεί. Μια ακαδημαϊκού τύπου κατανόηση της πραγματικότητας δεν αρκεί για να βγάλει την Ελλάδα από το τέλμα. Χρειάζεται κάτι περισσότερο. Ένα μακρόπνοο στρατηγικό όραμα. Ένας μακρινός ιδεατός στόχος. Μια νέα Μεγάλη Ιδέα.<br />Μία νέα Μεγάλη Ιδέα<br /><br />Αυτή η νέα Μεγάλη Ιδέα μπορεί να είναι η στόχευση της Ελλάδας να εξελιχθεί σε μια από τις σημαντικότερες χώρες του πλανητικού συστήματος των επόμενων δεκαετιών. Να αποτελέσει, θα μπορούσαμε να πούμε, μέλος ενός άτυπου G20 που θα περιλαμβάνει, όχι τις χώρες με τα μεγαλύτερα ΑΕΠ του πλανήτη, αλλά αυτές με τη μεγαλύτερη επιρροή και σημασία.<br /><br />Βέβαια, είναι αναμενόμενο ότι αυτός ο στόχος θα προκαλέσει θυμηδία και χλευασμό, αν όχι και οργή, των πολυποίκιλων εθνομηδενιστών εν Ελλάδι. Εθνομηδενιστών όλων των πολιτικών αποχρώσεων και κατηγοριών, ιδιαίτερα δε αυτών που ενδύουν τον εθνομηδενισμό τους κάτω από έναν μανδύα “καταγγελτικού εθνικισμού”. Και όμως, δεν είναι ένας στόχος που δεν μπορεί να επιτευχθεί.<br /><br />Η Ελλάδα, με γνώμονα την κρισιμότατη γεωγραφική της θέση στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, την τεράστια ιστορική και πολιτισμική της παράδοση (την καθιστά μια εν υπνώσει πολιτισμική υπερδύναμη), αλλά και για μια σειρά από δευτερεύοντες παράγοντες, έχει βάση έδρασης, πάνω στην οποία θα μπορούσε να στηρίξει την προσπάθεια της να επιτύχει έναν παρόμοιο στόχο.<br /><br />Βέβαια η επίτευξη αυτού του στόχου δεν είναι αυτοσκοπός. Μια παρόμοια στόχευση μπορεί να λειτουργήσει σαν το γύρισμα του κλειδιού στη μίζα για να επανεκκινήσει η ελληνική γεωπολιτική μηχανή, αλλά και σαν φάρος για να την κατευθύνει προς το μέλλον. Όμως, το ταξίδι είναι αυτό που μετράει περισσότερο, παρά ο τελικός προορισμός. Για να διεκδικήσει μια παρόμοια θέση η Ελλάδα πρέπει να μάθει να ξαναλειτουργεί εθνοκεντρικά.<br /><br />Πρέπει να αναπτύξει κάποια στοιχειώδη υψηλή στρατηγική, έτσι ώστε να μπορεί να ελίσσεται ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Να εκμεταλλεύεται τις συνέργειες και τις συνεργασίες μεταξύ τους, αλλά και τα ήρεμα νερά που προκύπτουν μεταξύ των ανταγωνισμών τους. Πρέπει, με δυο λόγια, να μάθει να σκέφτεται για τον εαυτό της. Και το κυριότερο να θυμηθεί ότι πρέπει να προστατεύει τον εαυτό της.<br /><br />Αντίσταση στον τουρκικό ηγεμονισμό<br /><br />Σημείο έναρξης αυτής της μακρόπνοης πολιτικής μπορεί και πρέπει να είναι μια αποφασιστική προσπάθεια της Ελλάδας να υπερασπίσει τη γεωπολιτική της υπόσταση, ακεραιότητα και συνέχεια έναντι της απόπειρας ακρωτηριασμού που δέχεται από την Τουρκία. Κι αυτό, όχι μόνο γιατί το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος είναι από τα πιο κρίσιμης σημασίας σημεία του πλανήτη. Η κυρίαρχη θέση σε αυτά θα αποτελέσει ένα από τα κλειδιά για να εξελιχθεί κάποιος σε σημαντικό παίκτη των διεθνών εξελίξεων στο μέλλον.<br /><br />Η αποφασιστική αντίσταση κατά της Τουρκίας είναι έτσι και αλλιώς θεμελιώδες ζήτημα για την ίδια την επιβίωση της Ελλάδας σε βάθος χρόνου, ανεξαρτήτως του τι διακυβεύεται. Έχουμε φτάσει σε σημείο που αν υποχωρήσουμε και εδώ δια κάποιου “συμβιβασμού” τότε δύσκολα θα βρούμε σύντομα σημείο στήριξης. Θα κινδυνεύσουμε να εγκλωβιστούμε σε έναν ολισθηρό δρόμο “υποχωρήσεων”, “συμβιβασμών” και “επίδειξης ρεαλισμού” που περίπου αναπόφευκτα θα οδηγήσει στη γεωπολιτική εξάλειψη της Ελλάδας.<br /><br />Με άλλα λόγια, έχουμε φθάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή. Οφείλουμε να το καταλάβουμε. Αν, όμως, επιδείξουμε μια πολιτική αποφασιστικής και ανυποχώρητης αντίστασης και καταφέρουμε και αντιμετωπίσουμε επιτυχώς τον τουρκικό ηγεμονισμό, τότε θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα σε μια πορεία εθνικής αναγέννησης. Έτσι θα κινηθούμε προς έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή και σημαντικό ρόλο στο διεθνές σύστημα.<br /><br />Η ίδια δε η ύπαρξη της Τουρκίας δίπλα μας αποτελεί δυνάμει στοιχείο αναβάθμισης της Ελλάδας. Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει σε προηγούμενο άρθρο του στο SLpress, στις διεθνείς σπουδές σήμερα έχει εμφανιστεί μια νέα αντίληψη για το τι σημαίνει Μεσαία Δύναμη (Middle Power). Μια Μεσαία Δύναμη, λοιπόν, δεν αναγορεύεται ως τέτοια χάρη στα μεγέθη της, αλλά για τη θέση που βρίσκεται, για τις ευρύτερες δυνατότητές της και κυρίως για το αν γειτνιάζει με μια φιλόδοξη αναθεωρητική χώρα, της οποίας μπορεί να λειτουργήσει ως ρυθμιστικός παράγοντας. Και η Τουρκία είναι ακριβώς μια τέτοια χώρα.<br /><br />Αδιαίρετη ενότητα Ελλάδα-Κύπρος<br /><br />Και όταν λέμε ότι η Ελλάδα μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο και να εξελιχθεί σε μέλος ενός άτυπου γεωπολιτικού G20 του πλανήτη, εννοούμε την “πλήρη” Ελλάδα, αυτήν που προκύπτει από τη σύνθεση των δύο κρατικών συνιστωσών του Ελληνισμού. Του ελλαδικού κράτους και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτά τα δύο, ναι μεν είναι ξεχωριστά κράτη, πλην όμως είναι και τα οργανικά στοιχεία μιας αδιαίρετης γεωπολιτικής ενότητας μεγάλων δυνατοτήτων.<br /><br />Άρα, η επίθεση που δέχεται σήμερα η Κύπρος είναι ξεκάθαρα και αναντίρρητα επίθεση στην Ελλάδα εν συνόλω. Και η αντιμετώπιση της Τουρκίας θα πρέπει να ξεκινήσει από εκεί. Το πώς θα γίνει αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Όμως, αυτό είναι ένα τακτικό πρόβλημα, για το οποίο υπάρχουν λύσεις. Για να εξεταστούν, όμως, αυτές οι λύσεις πρέπει να υπάρχει ένας στρατηγικός στόχος, ένα όραμα, το οποίο οι τακτικές επιλογές θα υπηρετούν. Και αυτό το όραμα μπορεί να είναι η διεκδίκηση από την Ελλάδα ενός πρωταγωνιστικού ρόλου στην ευρύτερη περιοχή μας.<br /><br />Αυτή η προσπάθεια μπορεί να αποτελέσει τον καταλυτικό παράγοντα που θα οδηγήσει στην ανάπτυξη πολιτικών και στρατηγικών εθνικής αναγέννησης και προκοπής σε όλα τα πεδία. Φυσικά, θα είναι μια δύσκολη πορεία και κανείς δεν εγγυάται την επιτυχία της. Όμως, από μόνη της, μια παρόμοια προσπάθεια θα επιτρέψει στην Ελλάδα να διεκδικήσει εκ νέου τον εαυτό της και τον έλεγχο της μοίρας της. Να ανακαλύψει ξανά τις δυνατότητές της και να επενδύσει σε αυτές. Κι αυτά είναι πολύ σημαντικά. Το εν υπνώσει γεωπολιτικό δυναμικό της Ελλάδας είναι τεράστιο και αν έλθουν στην επιφάνεια ακόμη και κομμάτια του, οι θετικές συνέπειες μπορεί να είναι μεγάλες.<br /><br />Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η διεκδίκηση αυτού του πρωταγωνιστικού ρόλου ενδέχεται να μην είναι πολυτέλεια, αλλά υπαρξιακή αναγκαιότητα για τη χώρα μας στα χρόνια που έρχονται. Κι αυτό, πολύ απλά, γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σε μια τόσο μεγάλης σημασίας περιοχή του διεθνούς συστήματος που μόνο με δύο τρόπους μπορεί να συμμετάσχει στο νέο μεγάλο παιχνίδι για την παγκόσμια ηγεμονία που στήνεται στην ευρασιατική σκακιέρα. Ή ως παίκτης-διεκδικητής ή ως θήραμα. Η επιλογή είναι δική της.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Παίκτης ή θήραμα η Ελλάδα; – Γιατί έχουμε ανάγκη μια νέα Μεγάλη Ιδέα

Γρίβας Κώστας Μάλλον δεν κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας, αν επισημαίναμε ότι μία από τις μεγάλες παθογένειες της Ελλάδας είναι η έλλειψη υψηλή...

Διαβάστε την συνέχεια

Το σχέδιο των ΗΠΑ για το μεγάλο Κουρδιστάν

<img height="360" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/04/11-4-21.jpg" width="640" /><br /><br />Ο γεωπολιτικός αναλυτής, συγγραφέας, αρθρογράφος, εκδότης και επικεφαλής του infognomonpolitics.gr, Σάββας Καλεντερίδης μιλά στην εκπομπή “Point Zero” του Pagenews.gr με τον Λάμπρο Καλαρρύτη.<div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="366" src="https://www.youtube.com/embed/1SVYnqVby_Y" width="680" youtube-src-id="1SVYnqVby_Y"></iframe></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div></div>

Το σχέδιο των ΗΠΑ για το μεγάλο Κουρδιστάν

Ο γεωπολιτικός αναλυτής, συγγραφέας, αρθρογράφος, εκδότης και επικεφαλής του infognomonpolitics.gr, Σάββας Καλεντερίδης μιλά στην εκπομπή “P...

Διαβάστε την συνέχεια

Η παγκόσμια ειρήνη διακυβεύεται στην Ουκρανία – Ο ρόλος της Ελλάδας και της Τουρκίας

<img height="385" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/04/Untitled-1-1.png" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Όλα θα παιχθούν στην Ουκρανία</span></h3>Του <b>Σάββα Καλεντερίδη</b><br />Μετά την τηλεφωνική συνομιλία που είχε ο Έλληνας Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης με τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, τις 25 Μαρτίου, εκδόθηκε ενημερωτικό σημείωμα από το πρωθυπουργικό γραφείο, σύμφωνα με το οποίο, εκτός των άλλων, «ο Τζο Μπάιντεν τόνισε ότι σήμερα η Ελλάδα είναι ένας κρίσιμος σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, με ενεργή δράση για την ειρήνη και την ευημερία στις περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και των Δυτικών Βαλκανίων υπογραμμίζοντας τη σημασία της αμυντικής συνεργασίας των δύο χωρών, με αιχμή τη φιλοξενία των αμερικανικών δυνάμεων στη Σούδα.»<br /><br />Τότε πολλοί παραξενεύθηκαν όταν διάβασαν ότι η Ελλάδα είναι σύμμαχος των ΗΠΑ με ενεργή δράση για την ειρήνη και στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου, καθότι η Ελλάδα δεν διαθέτει ακτές και πρόσβαση σ’ αυτήν την ιστορική θάλασσα, στην οποία οι Έλληνες δώσαμε το όνομά της, πρώτα Άξενος και μετά Εύξεινος Πόντος, μέχρι που ήλθαν οι Τούρκοι και οι Σκύθες και την έκαναν Μαύρη Θάλασσα, όνομα και πράμα, που λέει ο λαός μας.<br /><br />Η απορία λύθηκε όταν λίγες μέρες μετάτ, τις 1 Απριλίου, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν, σήκωσε το τηλέφωνο και συνομίλησε πρώτα με τον ομόλογό του στην Άγκυρα, αμετροεπή Χουλουσί Ακάρ και μετά με τον εν Αθήναις ομόλογό του, Νίκο Παναγιωτόπουλο.<br /><br />Το θέμα της ταυτόχρονης επικοινωνίας ήταν τι άλλο, η Ουκρανία, αφού την ίδια μέρα ο Λόιντ Όστιν συνομίλησε με τον Ουκρανό ομόλογό του Αντρίι Ταράν και «καταδίκασε την πρόσφατη κλιμάκωση των επιθετικών και προκλητικών ενεργειών στην ανατολική Ουκρανία», ανακοίνωσε το Πεντάγωνο.<br /><br />Σημειώνεται ότι τις ίδιες ώρες που συνομιλούσε ο κ. Όστιν με τους ομολόγους του στην Ελλάδα και την Τουρκία, είχαμε κινητοποίηση σε πολεμικές αεροπορίες 7 νατοϊκών χωρών. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Θανάση Αυγερινό, ανταποκριτή του OPEN TV στη Μόσχα, ο οποίος στηρίχθηκε σε αποκαλύψεις νορβηγικών ΜΜΕ, οι πολιτικές αεράμυνες και οι αεροπορίες της Νορβηγίας, Βρετανίας, Βελγίου, Τουρκίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας και Ιταλίας, υποχρεώθηκαν να σηκώσουν αεροσκάφη τους για αναγνώριση και αναχαίτιση ρωσικών βομβαρδιστικών που μπορεί να μεταφέρουν πυρηνικά και πέταξαν στον Βόρειο Ατλαντικό και τον Βόρειο παγωμένο ωκεανό, τον Εύξεινο Πόντο και τη Βαλτική. <br /><br />Το ίδιο βράδυ είχαν νυχτερινή τηλεφωνική συνομιλία οι αρχηγοί των γενικών επιτελείων ΗΠΑ και Ρωσίας με πρωτοβουλία μάλιστα της αμερικάνικης πλευράς, λόγω της αύξησης της έντασης στην Ουκρανία καθώς Μόσχα και Κίεβο αλληλοκατηγορούνται πως ακινητοποιούν στρατιωτικές τους δυνάμεις στα σύνορα των δυο χωρών.<br /><br />Η Μόσχα «έχει τώρα περισσότερο στρατό στα σύνορα με την Ουκρανία από οποιαδήποτε άλλη στιγμή, μετά το 2014», είπε η η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου κατά την ενημέρωση των δημοσιογράφων, αναφερόμενη στην εποχή που η Ρωσία προσάρτησε τη χερσόνησο της Κριμαίας, και πρόσθεσε ότι η Ουάσινγκτον συζητά με τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ τις ανησυχίες της για τις περιφερειακές εντάσεις και τις παραβιάσεις της εκεχειρίας.<br /><br />Άρα, με βάση τα παραπάνω δικαιούμαστε να πούμε ότι η αναφορά του κ. Μπάϊντεν στην ενεργή δράση της Ελλάδας στον Εύξεινο Πόντο αφορά τη δράση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στις κινήσεις που γίνονται ή θα γίνουν στην Ουκρανία από το ΝΑΤΟ, μια που η θάλασσα αυτή θα παίξει τον κεντρικότερο και σημαντικότερο ρόλο σε ό,τι είναι να γίνει στη χώρα αυτή.<br /><br />Την Παρασκευή, 9 Απριλίου το Στέιτ Ντιπάρτμεντ επιβεβαίωσε ότι δύο πολεμικά πλοία των ΗΠΑ θα περάσουν από τα Στενά με κατεύθυνση τον Εύξεινο Πόντο.<br /><br />Στη δήλωση αναφέρεται ότι οι ΗΠΑ ειδοποίησαν «μέσω διπλωματικών καναλιών 15 ημέρες νωρίτερα ότι 2 πολεμικά πλοία των ΗΠΑ θα εισέλθουν (από τα Στενά) στον Εύξεινο Πόντο, σύμφωνα με τη Σύμβαση του Μοντρέ. Τα πλοία θα παραμείνουν στη Εύξεινο Πόντο μέχρι τις 4 Μαΐου».<br /><br />Μιλώντας στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης σχετικά με το θέμα, αξιωματούχος των ΗΠΑ είπε ότι το αμερικανικό ναυτικό ασκεί συστηματικά συνεχείς δραστηριότητες στον Εύξεινο Πόντο και ότι η αποστολή δύο πολεμικών πλοίων στην περιοχή «θα δώσει στη Μόσχα το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ παρακολουθούν κατάσταση πολύ στενά».<br /><br />Να σημειωθεί ότι περισσότεροι από 13.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στον πόλεμο μεταξύ της φιλο-ρωσικής ομοσπονδιακής πολιτείας της Νοβορόσια και των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων από τις 6 Απριλίου 2014 στην περιοχή Ντομπάς.<br /><br />Όσον αφορά την επίλυση της κρίσης στην περιοχή αυτή, η Τριμερής Ομάδα Επαφής που αποτελείται από τη Ρωσία, την Ουκρανία και τον ΟΑΣΕ είχε λάβει απόφαση κατάπαυσης του πυρός από τις 27 Ιουλίου 2020, μια απόφαση που δεν ήταν δυνατόν να εφαρμοστεί χωρίς προβλήματα.<br /><br />Τις τελευταίες ημέρες του Μαρτίου ξέσπασαν και πάλι συγκρούσεις στην περιοχή του Ντομπάς, μετά τις οποίες ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Ουκρανίας, Ρούσλαν Χόματς, μιλώντας ομιλία του στο κοινοβούλιο στις 30 Μαρτίου, είπε ότι η Ρωσία έστειλε στρατεύματα κοντά στα σύνορα της Ουκρανίας, για διεξαγωγή άσκησης, κινητοποιώντας έτσι τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.<br /><br />Μετά από όλα αυτά αυξήθηκε η κινητικότητα στο θέμα της Ουκρανίας στους κόλπους του ΝΑΤΟ, εξ ου και τα προαναφερθέντα τηλεφωνήματα.<br /><br />Μετά από όλα αυτά και την κινητικότητα που παρατηρήθηκε για το θέμα, ο Ντμίτρι Κοζάκ, Αναπληρωτής Επικεφαλής της Προεδρικής Διοίκησης της Ρωσίας, δήλωσε ότι μπορούν να παρέμβουν στις εξελίξεις στην περιοχή Ντόμπας στην ανατολική Ουκρανία, για να βοηθήσουν τους πολίτες τους εάν είναι απαραίτητο. Ο Ντμίτρι Κοζάκ είπε: «Όλα εξαρτώνται από το πόσο μεγάλη θα είναι η φωτιά. Η κλιμάκωση της σύγκρουσης θα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους για την Ουκρανία». οι λέξεις ερμηνεύθηκαν ως η πιο σκληρή δήλωση που έκανε η Ρωσία σχετικά με την κρίση της Ουκρανίας.<br /><br />Μετά τη δήλωση αυτή η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τζεν Ψάκη, εξέφρασε για άλλη μια φορά τις ανησυχίες την για την συσσώρευση στρατευμάτων της Ρωσίας στα ουκρανικά σύνορα και ανακοίνωσε ότι έγιναν συζητήσεις με συμμάχους του ΝΑΤΟ για αυτό το θέμα.<br /><br />Τέλος, να σημειωθεί ότι ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ξεπερνώντας μια από τις «κόκκινες γραμμές» της Μόσχας, είπε στον ΓΓ της Συμμαχίας, Γενς Στόλτενμπεργκ ότι «το ΝΑΤΟ είναι ο μόνος τρόπος για να τελειώσει ο πόλεμος στο Ντονμπάς», προαναγγέλοντας την υποβολή αίτησης για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Προσπαθήσαμε να κάνουμε μια συνοπτική παρουσίαση της κατάστασης που επικρατεί στο θέμα της Ουκρανίας, όπου πλέον είναι καταφανές ότι ανά πάσα στιγμή μπορούν να έλθουν σε κατάσταση σύγκρουσης το ΝΑΤΟ με τη Ρωσία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.<br /><br />Αν η Ρωσία, για να προλάβει τις εξελίξεις και πριν η Ουκρανία γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, κινηθεί να προσαρτήσει την περιοχή Ντομπάς, κατά τα πρότυπα της Κριμαίας, μένει να δούμε πώς θα αντιδράσει το ΝΑΤΟ.<br /><br />Αν η Ουκρανία κινηθεί να καταλάβει την Κριμαία, με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, τότε θα πρέπει να θεωρείται σίγουρη η αντίδραση της Ρωσίας.<br /><br />Σε όλο αυτό το σκηνικό αποκτά πράγματι τεράστιο ενδιαφέρον η στάση που θα κρατήσει η Τουρκία, αφού μια ενεργός συμμετοχή της σε μέτωπα της Ουκρανίας, στο πλευρό του Κιέβου και του ΝΑΤΟ, θα φέρει αντιμέτωπη την Τουρκία με τη Ρωσία στα μέτωπα του Ιντλίμπ, της Αλ Μπαμπ και του Γκίρε Σπι-Σερεκάνιγιε.<br /><br />Όσο για την Ελλάδα, καλό είναι οι κυβερνώντες να ανοίξουν κανένα βιβλίο να διαβάσουν τι έγινε το 1919, τότε που αντί να στείλουν το καλύτερο σώμα στρατού που είχε ο ένδοξος Ελληνικός Στρατός να προστατεύσει τον Ελληνισμό του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Θράκης που σφαγιαζόταν από τους κεμαλικούς, το έστειλαν στην Κριμαία, όπου υπέστη άπειρες προσβολές από τους τότε συμμάχους μας, οι οποίοι ένα χρόνο μετά μας πούλησαν για τον αιμοσταγή Κεμάλ.<div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η παγκόσμια ειρήνη διακυβεύεται στην Ουκρανία – Ο ρόλος της Ελλάδας και της Τουρκίας

Όλα θα παιχθούν στην Ουκρανία Του Σάββα Καλεντερίδη Μετά την τηλεφωνική συνομιλία που είχε ο Έλληνας Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης με ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία είναι το πρόβλημα, όχι ο Ερντογάν: Είναι ψευδαίσθηση και παγίδα ότι χωρίς αυτόν θα πάψει η απειλή

<img height="448" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/04/210410235932_erdogan-emine-mouseio-gialiou.jpg" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η ψευδαίσθηση ότι αν εκλείψει ο Ερντογάν θα πάψει και η τουρκική απειλή, αποτελεί παγίδα αποπροσανατολισμού του ελληνικού λαού.</span></h3>Του <b>ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ</b><br />Στη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, το 1945, ένας ευπατρίδης Αμερικανός πολιτικός που έβλεπε πολύ μπροστά, υπουργός Οικονομικών τότε και επιστήθιος φίλος του προέδρου Ρούζβελτ, εξέδωσε ένα βιβλίο με τον επιγραμματικό τίτλο: «Το πρόβλημα είναι η Γερμανία».<br /><br />Ο Χένρι Μόργκενταου τζούνιορ, γιός του φιλέλληνα πρέσβη των ΗΠΑ στη Κωσταντινούπολη που πρώτος αποκάλυψε και κατήγγειλε στα διεθνή μέσα την γενοκτονία των Αρμενίων, εξηγούσε ότι ο κόσμος, μπορεί να ξεφορτώθηκε τους Ναζί, αλλά δεν απαλλάχθηκε από τους Γερμανούς. Και προέβλεψε ότι αν δεν τους επιβληθούν σκληρά μέτρα, θα ξανασηκώσουν ανάστημα. Με ή χωρίς κάποιον Χίτλερ. Γιατί απλούστατα αυτή είναι η ιδιοσυγκρασία τους.<br />Ο Ρούσβελτ πέθανε νωρίς, ο Μόργκενταου παροπλίστηκε και γρήγορα υπερίσχυσαν οι φωνές που υποστήριζαν ότι οι Γερμανοί… «είναι φίλοι μας, γιατί οι Ρώσοι είναι εχθροί μας».<br /><br />Σήμερα δυστυχώς έχει αποδειχτεί ότι η Γερμανία είναι το μεγάλο πρόβλημα της Ευρώπης. Ασκεί την ανέμπνευστη δεσποτεία της με την οικονομική της ισχύ, αλλά και με στοχοπροσήλωση που θυμίζει αυτή του Χίτλερ.<br /><br />Αμερικανοί και Ευρωπαίοι δεν θέλησαν να αντιληφθούν ότι η γερμανική παθογένεια δεν περιοριζόταν στην «ατυχή παρένθεση» της Ναζιστικής περιόδου, αλλά αποτελεί διαχρονικό χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου έθνους.<br /><br />Κατά την ίδια έννοια, στην σημερινή Ελλάδα κυριαρχούν ανεύθυνες φωνές που ισχυρίζονται ότι το πρόβλημα, δεν είναι η Τουρκία γενικώς, αλλά ο Ερντογάν και ο δεσποτικός του χαρακτήρας. Αν απαλλαγούμε από αυτόν, σωθήκαμε. Η Τουρκία θα γίνει ένα «φυσιολογικό κράτος» με το οποίο θα μπορέσουμε να διευθετήσουμε πολιτισμένα την γειτονική μας συνύπαρξη. Σε απλά ελληνικά αν εκλείψει ο Ερντογάν, η διπλανή χώρα θα εξανθρωπιστεί και οι διμερείς σχέσεις θα μπουν σε μήνα του μέλιτος.<br /><br />Αυτή την ψευδαίσθηση καλλιεργούν σήμερα ξεδιάντροπα τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, χοροστατούντος βεβαίως, του «τουρκολαγνικού» ΣΚΑΪ, ο οποίος όσο λούστρο και αν προσθέσει στις ειδησεογραφικές «αναλύσεις» του, συναγωνίζεται σε χυδαιότητα τις ευτελείς παραγωγές, made in Turkey, που σερβίρει σε καθημερινή βάση.<br /><br />Καθημερινά λοιπόν, τα ελληνικά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων προβάλουν εκτενείς ανταποκρίσεις από την Τουρκία, λες και αυτή είναι η «χώρα αναφοράς» για την διαμόρφωση της επικαιρότητας. «Κλονίζεται η λίρα, καταρρέει η τουρκική οικονομία, ξεσηκώνονται οι πολιτικές δυνάμεις κατά του δικτάτορα-Σουλτάνου». Οσονούπω δηλαδή ο Ερντογάν γκρεμίζεται και έρχεται η δική μας λύτρωση. Σα να ακούμε την ελεύθερη φωνή του… Κουρδιστάν, τον πειρατικό σταθμό του Φετουλάχ Γκιουλέν ή τα εκτός νόμου κανάλια της τουρκικής αντιπολίτευσης να εκπέμπουν από την Γερμανία!<br /><br />Δεν γνωρίζω πραγματικά αν πρόκειται περί πλάνης ή περί σκόπιμης πλύσης εγκεφάλου. Αλλά σε κάθε περίπτωση η εμμονική προσωποποίηση της τουρκικής απειλής στον Ερντογάν αποτελεί παγίδα αποπροσανατολισμού του ελληνικού λαού. Γιατί υπηρετεί την ευρω-γερμανική και την αμερικανική προτεραιότητα. Όχι την δική μας.<br />Οι δυτικές δυνάμεις έχουν κάθε λόγο να ξεφορτωθούν έναν δύστροπο και απρόβλεπτο Τούρκο ηγέτη που ορκίζεται στην σημαία του Ισλάμ και αλληθωρίζει προς τον Πούτιν. Όμως η αποκαθήλωση του δεν θα σημάνει την δική μας σωτηρία.<br /><br />Σήμερα οι Ευρωπαίοι κάνουν τούμπες στο σουλτανικό παλάτι με έναν Τούρκο ηγέτη που τους φτύνει στα μούτρα, τους προσβάλει και τους χλευάζει. Φανταστείτε τι έχει να γίνει αν αυτός γκρεμιστεί και αντικατασταθεί από ένα περισσότερο «φιλο-ευρωπαικό» έστω και κατ΄όνομα, πολιτικό σχήμα. Θα πνιγούμε από τα σορόπια και η πίεση θα μεταφερθεί αυτόματα στην ελληνική πλευρά: «Να βοηθήσουμε την Τουρκία να βρει τη δυτική περπατησιά της…».<br /><br />Μόνο που σε ότι αφορά την Ελλάδα, οι θέσεις της «φιλοευρωπαϊκής» αντιπολίτευσης στην Τουρκία είναι ίδιες και χειρότερες από αυτές του Ερντογάν. Αν εξαιρέσουμε ίσως το φιλοκουρδικό ΗDP που σήμερα βρίσκεται σε καθεστώς ημι-παρανομίας κανένα πολιτικό κόμμα στην Τουρκία δεν αμφισβητεί την πολιτική του Ερντογάν στο Αιγαίο. Μπορεί να ακούγονται διαφωνίες για την ανάμιξη του σε άλλες περιοχές του πλανήτη, αλλά δεν βρέθηκε Τούρκος κοινοβουλευτικός να αμφισβητήσει την «Γαλάζια Πατρίδα» και την πρόθεση της Άγκυρας να υφαρπάξει τις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες.<br /><br />Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πλέον «μετριοπαθής» πτέρυγα στην τουρκική πολιτική σκηνή. Και φυσικά δεν υπάρχουν «εθνομηδενιστές» και «δωσίλογοι», όπως στην Ελλάδα των μνημονίων.<br /><br />Με μια μοναδική πολιτική μαεστρία ο Ερντογάν πέτυχε να προκαλέσει ένα τεράστιο ρήγμα στον χώρο της παραδοσιακής τουρκικής κεντροδεξιάς, μπολιάζοντας την με το στοιχείο του Ισλάμ. Στην πραγματικότητα έστησε ένα ευρύ «πατριωτικό μέτωπο» με έντονα θεοκρατικά χαρακτηριστικά. Υφάρπαξε την αναθεωρητική ατζέντα από τους Κεμαλιστές και την εμπλούτισε με μια νέα επεκτατική ματιά που εκτός από τις παραδοσιακές βλέψεις στο Αιγαίο, εγείρει αξιώσεις και σε άλλες «ιστορικές κοιτίδες» της Οθωμανικής κυριαρχίας.<br /><br />Τα πάντα μπορούν να προσάψουν οι επικριτές της αντιπολίτευσης στον σημερινό Τούρκο πρόεδρο, αλλά όχι ότι στερείται πατριωτισμού. Γι αυτό και δυσκολεύονται να τον «κοντράρουν» στο γήπεδο του.<br /><br />Η πολιτική ατζέντα στην σημερινή Τουρκία καθορίζεται πλέον από το ποίος θα φανεί πιο «πατριώτης». Και η αμηχανία της ρεπουμπλικανικής μείζονος αντιπολίτευσης, με αρχηγό έναν παλαιομοδίτη «μπάρμπα» είναι μνημειώδης. Η κριτική που ασκεί για τα εξωτερικά θέματα αναγκαστικά γίνεται… εκ δεξιών. Εξαντλείται στο ότι ο Ερντογάν αναλώνεται σε ματαιόδοξες «λεβαντίνικες» περιπέτειες και δεν κοιτάει να πάρει πίσω τα νησιά που έχουν «κλέψει» οι Ελληνες!<br />Κάπως έτσι τοποθετείται και η ανερχόμενη «Λύκαινα» Μεράλ Ακσενέρ. Εψεξε τους συνταξιούχους ναυάρχους που την έπεσαν στον Ερντογάν για την αδράνεια τους απέναντι στην Ελλάδα. «Δεν είδα να αντιδράσατε όταν οι Ελληνες κατέλαβαν τα νησιά μας», είπε και ένας Θεός ξέρει τι εννοούσε.<br /><br />Η Ακσενέρ άλλωστε που ανήκει στην αντιπολίτευση προέρχεται από το εθνικιστικό κόμμα των Γκρίζων Λύκων που σήμερα συγκυβερνά με τον Ερντογάν. Και από το κόμμα του Ερντογάν προέρχονται οι νέοι σχηματισμοί που θα διεκδικήσουν την τουρκική ψήφο στις ερχόμενες εκλογές. Στενοί του συνεργάτες τα έφτιαξαν, όπως ο Αχμέντ Νταβούτογλου.<br /><br />Φανταστείτε λοιπόν να φύγει από το προσκήνιο ο Ερντογάν και να αναλάβει κάποιος από αυτούς τους επίγονους που έχουν ακριβώς τις ίδιες επιθετικές βλέψεις απέναντι στην Ελλάδα και θα θέλουν να φανούν βασιλικότεροι του βασιλέως.<br /><br />Η Δύση θα τρέξει να τους αγκαλιάσει, στον ΣΚΑΙ οι «Καιρίδηδες» θα πανηγυρίζουν ότι γλυτώσαμε και τα νησιά που (ακόμη) δεν χάσαμε επί Ερντογάν θα κινδυνεύουν από τους «φιλοευρωπαίους» διαδόχους του.<br /><br />Ας το καταλάβουμε λοιπόν πριν είναι αργά. Το πρόβλημα μας είναι η Τουρκία. Με ή χωρίς τον Ερντογάν. Και αυτό θα αργά ή γρήγορα να αντιμετωπίσουμε…<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Τουρκία είναι το πρόβλημα, όχι ο Ερντογάν: Είναι ψευδαίσθηση και παγίδα ότι χωρίς αυτόν θα πάψει η απειλή

Η ψευδαίσθηση ότι αν εκλείψει ο Ερντογάν θα πάψει και η τουρκική απειλή, αποτελεί παγίδα αποπροσανατολισμού του ελληνικού λαού. Του ΓΙΩΡΓΟΥ ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ντράγκι, ο «δικτάτορας» Ερντογάν και οι business των 18 δισ. ευρώ

<br /><br /><img height="427" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=shutterstock_1536058832_1.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Κωσταντίνος Μαριόλης</b><br />Την ώρα που ο Μάριο Ντράγκι αποκαλούσε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «δικτάτορα», γιατί… «αυτό είναι», όπως είπε χαρακτηριστικά ο Ιταλός πρωθυπουργός, ένα μεγάλο κύμα υποστήριξης στο πρόσωπο του «Super Mario» δημιουργείται στην Ευρώπη.<br /><br />Άλλοι λένε ότι ο Ντράγκι είπε αυτό που σκέφτονται πολλοί στη Γηραιά Ήπειρο αλλά κανείς δεν έχει τολμήσει να δηλώσει, ενώ πολλοί δεν χάνουν την ευκαιρία να εκφράσουν τις γνωστές και δικαιολογημένες σε μεγάλο βαθμό επικρίσεις για τη στάση της Γερμανίας.<br /><br />Αν προσθέσουμε και την «πληρωμένη» απάντηση από την τουρκική πλευρά που κάλεσε την Ιταλία να ψάξει για δικτάτορες στη δική της ιστορία, έχουμε μία νέα κρίση, της οποίας δύσκολα μπορεί να προβλέψει κάποιος τη συνέχεια. Μία κρίση που εκτός από πολιτικές έχει και οικονομικές προεκτάσεις.<br /><br />Το ξέσπασμα του Ντράγκι έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί η Ιταλία είναι ο 2ος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά τη Γερμανία. Η Γερμανία είναι η χώρα με τα μεγαλύτερα οικονομικά συμφέροντα στην Τουρκία, με το διμερές εμπόριο να ξεπερνά τα 30 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με τον οργανισμό εμπορίου και επενδύσεων της Ιταλίας, οι εμπορικοί δεσμοί μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας διαμορφώνονται σήμερα στα 15 δισ. ευρώ, εξαιτίας της πανδημίας, ενώ πριν την κρίση είχαν ανέρχονταν στα 18 δισ. ευρώ.<br /><br />Η ανησυχία στον επιχειρηματικό κόσμο της Ιταλίας είναι έκδηλη, κάτι που μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς με μία απλή επίσκεψη στις μεγαλύτερες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες της χώρας. Παρά ωστόσο τη σφοδρή επιδείνωση των σχέσεων μετά τις δηλώσεις Ντράγκι, έχει σημασία να πούμε ότι οι Ιταλοί επιχειρηματίες ανησυχούσαν και πριν για την κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στην τουρκική οικονομία, κάτι που αποδεικνύεται από τη μείωση των εμπορικών συναλλαγών.<br /><br />Στην παρούσα φάση δραστηριοποιούνται στην Τουρκία περί τις 1.500 ιταλικές επιχειρήσεις και όπως προαναφέρθηκε οι εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των δύο χωρών είναι στα 15 δισ. ευρώ, παρά τη μείωση εξαιτίας της πανδημίας. Άλλωστε ο ίδιος ο Ντράγκι πρόσθεσε ότι η Ιταλία πρέπει να συνεργαστεί με την Τουρκία παρά το γεγονός ότι έχουν εντελώς διαφορετικές απόψεις και πρεσβεύουν εντελώς διαφορετικές αξίες και αρχές.<br /><br />Είναι βέβαια πολύ νωρίς για να εκτιμήσει κανείς τον αντίκτυπο που θα έχουν οι δηλώσεις Ντράγκι στις διμερείς σχέσεις και ακόμη περισσότερο στις επιχειρηματικές και οικονομικές σχέσεις, οι οποίες πολλές φορές δεν κινούνται παράλληλα με τις πολιτικές σχέσεις.<br /><br />Οι εξαγωγές της Ιταλίας προς την Τουρκία κορυφώθηκαν το 2017, έτος κατά το οποίο πωλήθηκαν ιταλικά προϊόντα αξίας 10 δισ. ευρώ. Από κει και πέρα ξεκίνησε μία απότομη πτώση καθώς ο Ερντογάν προκαλούσε έντονες αναταράξεις στην οικονομία με τις ανορθόδοξες πολιτικές του επιλογές, ενώ και η δραστηριότητά του σε γεωπολιτικό επίπεδο ενίσχυε την αβεβαιότητα.<br /><br />Έτσι το 2018 σημειώθηκε μεγάλη πτώση 13,2% στις εξαγωγές ιταλικών προϊόντων προς την Τουρκία. Η τάση αυτή συνεχίστηκε και στο 2019 όπου καταγράφηκε μείωση εξαγωγών της τάξης του 5%, ενώ το 2020 είχαμε νέα μείωση 7,4%.<br /><br />Στον αντίποδα, οι εισαγωγές τουρκικών προϊόντων στην Ιταλία έχουν σημειώσει άνοδο τα τελευταία 10 χρόνια καθώς οι ιταλικές επιχειρήσεις εκμεταλλεύτηκαν τη μεγάλη πτώση της τουρκικής λίρας (κυρίως την τελευταία 5ετία), που καθιστούσε πολύ φθηνά τα τουρκικά προϊόντα. Η αξία των εισαγωγών τουρκικών προϊόντων κατέγραψε ιστορικό υψηλό στα 9,45 δισ. ευρώ το 2019 αλλά κατέρρευσε εξαιτίας της πανδημίας το 2020 σημειώνοντας πτώση 21,2%.<br /><br />Η Ιταλία είναι ο 5ος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας σε παγκόσμιο επίπεδο και ο 2ος στην Ευρώπη, που σημαίνει ότι η τουρκική αγορά είναι μία πολύ σημαντική αγορά για την Ιταλία και ειδικότερα για ορισμένους κλάδους, κάτι που αποδεικνύεται και από την παρουσία 1.500 επιχειρήσεων.<br /><br />Ο κλάδος του μηχανολογικού εξοπλισμού είναι αυτός που κυριαρχεί στις εμπορικές σχέσεις των δύο χωρών με πάνω από 1,7 δισ. ευρώ σε εξαγωγές από την Ιταλία προς την Τουρκία το 2020. Μάλιστα, παρά τη μεγάλη πτώση του εμπορίου εν καιρώ πανδημίας, ο συγκεκριμένος κλάδος είδε αύξηση στις εξαγωγές προς την Τουρκία της τάξης του 11%. Ακολουθεί ο κλάδος των αυτοκινήτων που σημείωσε άνοδο 5,3% το 2020 και των χημικών.<br /><br />Ταυτόχρονα, η Τουρκία θεωρεί την Ιταλία μία κρίσιμη πύλη εισόδου στην ενιαία ευρωπαϊκή αγορά των 500 εκατ. καταναλωτών και γι’ αυτό το λόγο οι τουρκικές επενδύσεις στην Ιταλία παρουσιάζουν σταθερή αύξηση.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο Ντράγκι, ο «δικτάτορας» Ερντογάν και οι business των 18 δισ. ευρώ

Κωσταντίνος Μαριόλης Την ώρα που ο Μάριο Ντράγκι αποκαλούσε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «δικτάτορα», γιατί… «αυτό είναι», όπως είπε χαρακτηρισ...

Διαβάστε την συνέχεια

Tι υποκρύπτει η νέα επίθεση της Άγκυρας κατά της Ελλάδας

<img height="425" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=shutterstock_4622577523.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Κώστας Λάβδας</b><br />Όταν ο υπεύθυνος επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας καταγγέλλει την Ελλάδα ως χώρα που αποτελεί καταφύγιο τρομοκρατών, ένα μειδίαμα μπορεί να είναι η αντίδραση πολλών παρατηρητών εκτός της περιοχής μας.<br /><br />Η σημερινή Τουρκία, με τη χρήση σε πολεμικά μέτωπα μισθοφόρων που προέρχονται από τζιχαντιστικές ομάδες, την ενίσχυση ριζοσπαστικοποιημένων ισλαμιστικών δικτύων στη Δύση, τις σχέσεις με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, την υπόθαλψη μαχητών του Ισλαμικού Κράτους, αυτή η Τουρκία κατηγορεί την Ελλάδα.<br /><br />Όμως –πέρα από τη γελοιότητα του πράγματος– τόσο οι διατυπώσεις που επιλέγονται όσο και η στιγμή που εξαπολύονται εκ νέου οι κατηγορίες περί «τρομοκρατίας» θα πρέπει να μας βάλουν σε σκέψεις. «Είναι ώρα να σταματήσουμε την ατιμωρησία της Ελλάδας», προτρέπει ο υπεύθυνος επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας.<br /><br />Οι κατασκευασμένες κατηγορίες για υποστήριξη της τρομοκρατίας που εκτοξεύονται από την Άγκυρα εναντίον της Ελλάδας προμηνύουν επιδείνωση των σχέσεων, ίσως και ραγδαία.<br /><br />Και είναι επιπόλαιη η εκτίμηση που ακούγεται ότι «το βαθύ κράτος» της Τουρκίας επιχειρεί να δυναμιτίσει τις συνομιλίες Δένδια – Τσαβούσογλου. Οι κατηγορίες περί τρομοκρατίας εκτοξεύτηκαν από την τουρκική προεδρία, όχι από τους γκρίζους λύκους ούτε από κάποιους απροσδιόριστους μιλιταριστικούς κύκλους.<br /><br /><img height="411" src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/Untitled(89).png" width="640" /><br /><br />Η πραγματικότητα είναι περισσότερο ανησυχητική. Όπως ακριβώς εξηγούσα προ ημερών από το Liberal, το καθεστώς της Άγκυρας ενδέχεται να προσεγγίσει ως απολύτως επιθυμητό το σενάριο μιας σύγκρουσης με την Ελλάδα, εάν δεν καταφέρει να κρατήσει τα ελληνοτουρκικά περιχαρακωμένα σε ένα διμερές πλαίσιο που δεν θα επηρεάζει τις ευρύτερες σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση.<br /><br />Από αυτή την άποψη, οι ημέρες είναι πλήρεις εξελίξεων αλλά και κινδύνων. Και η γεωπολιτική ανυπαρξία της ΕΕ θα έχει άθελά της ενθαρρρύνει ένα νέο, εξαιρετικά επικίνδυνο κύκλο τουρκικής αδιαλλαξίας.<br /><br />Ο σπασμένος καθρέφτης της Ευρώπης<br /><br />Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τα προφανή: η Ευρώπη στερείται σοβαρών ηγετικών προσωπικοτήτων. Σε μια πορεία που πρωταγωνίστησαν μεγέθη όπως ο Αντενάουερ, ο Κολ, ο Ντε Γκωλ, ο Μιτεράν, σήμερα περιφέρουν την μετριότητά τους προϊόντα πολιτικής τακτοποίησης σε πολυτελείς επικοινωνιακές συσκευασίες. Με την μοναδική εξαίρεση του Μακρόν, ο οποίος όμως αντιμετωπίζει ένα δύσκολο εσωτερικό στοίχημα στη Γαλλία, δεν υπάρχουν σήμερα φορείς οράματος και στρατηγικής στις χώρες κλειδιά της ΕΕ, ούτε οι θεσμοί της Ένωσης στελεχώνονται από πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους.<br /><br />Γι αυτό και η αυτονόητη αναφορά του Μάριο Ντράγκι στον Ερντογάν ως δικτάτορα προκάλεσε τέτοια εντύπωση. Βέβαια ο Ντράγκι – που άλλωστε απέδειξε το σθένος του κατά τη διάρκεια της θητείας του ως κεντρικός τραπεζίτης μιας ευρωζώνης σε περιδίνηση – πρόσθεσε και κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό αν και ίσως λιγότερο γοητευτικό. Είπε ότι δεν μπορεί κανείς παρά να συνεργάζεται και με τέτοιους δικτάτορες για να προωθήσει τα συμφέροντά του.<br /><br />Κάτι που πράττει ήδη η Ιταλία. Μέχρι τώρα, χάρη στις καλές εμπορικές σχέσεις με την Τουρκία αλλά και ένα αμφιλεγόμενο πλέγμα αντιλήψεων για την ανάγκη εξισορρόπησης της Γαλλίας, της μοναδικής, πια, στρατιωτικής δύναμης της ΕΕ που τυγχάνει και θαλάσσια δύναμη και Μεσογειακή, η Ρώμη – τασσόμενη επ’ αυτού με τη Γερμανία και την Ισπανία – αντιστέκεται σε προτάσεις για μια περισσότερο σθεναρή αντιμετώπιση της Άγκυρας.<br /><br />Μήπως η Ρώμη του Ντράγκι αντιλαμβάνεται σήμερα ότι τα συμφέροντά της στην Λιβύη προϋποθέτουν πια μια κάπως λιγότερο αλαζονική Τουρκία; Τα ιταλικά αλλά και γερμανικά σχέδια για την Λιβύη αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η τουρκική υπερέκταση θα πρέπει να μετριαστεί, όχι απαραίτητα γενικώς αλλά επί του συγκεκριμένου.<br /><br />Είναι σαφές ότι στην επίσκεψη στην Άγκυρα των Μισέλ και φον ντερ Λάϊεν, η έμφαση σε πτυχές της «θετικής ατζέντας» διανθίστηκε απλώς από παρατηρήσεις για την σημασία σεβασμού του κράτους δικαίου και των δικαιωμάτων. Όλα αυτά μερικές μόνον ώρες μετά την αποχώρηση της Τουρκίας από την Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας, γνωστής και ως Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης όπου υπογράφτηκε το 2011.<br /><br />Η επίσκεψη των δυο θεσμικών πρωταγωνιστών της ΕΕ στον Ερντογάν, πέρα από το θλιβερό αλλά και βαθύτατα συμβολικό ζήτημα που προέκυψε με την ταπείνωση της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επιβεβαίωσαν εκ νέου το γεγονός ότι τα καρότα για την Τουρκία παραμένουν ορατά, σε αντίθεση με τα μαστίγια.<br /><br />Βέβαια οι αιτίες πάνε βαθύτερα και αφορούν τους όρους συνύπαρξης στην ΕΕ, πριν και πέρα από τις σχέσεις με αυταρχικά καθεστώτα όπως το τουρκικό. Τα σημάδια υπάρχουν και όσοι τα αγνοούν αυταπατώνται: βιώνουμε τη νοσταλγία της ιδεολογίας του έθνους-κράτους και μάλιστα σε συνδυασμό με την αδυναμία των πολιτικών τάξεων να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Σε αυτή τη συγκυρία, μια συστηματικά αναθεωρητική Τουρκία ενθαρρυνόμενη μέχρι πρότινος από τις σχέσεις Τραμπ – Ερντογάν και ισορροπώντας μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μπόρεσε να εκμεταλλευτεί τον χώρο που αφήνει μια αμήχανη και άνευρη ΕΕ.<br /><br />Τίθενται πια ορισμένα ερωτήματα που όμως δεν θα καταστεί δυνατό να απαντηθούν πληρέστερα ούτε μετά και την επόμενη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Ιούνιο:<br /><br />Θα προκληθεί κάποτε ένα σοκ στις ευρωπαϊκές κοινωνίες από τις θλιβερές επιδόσεις των ηγεσιών τους;<br /><br />Θα τεθούν και σε ποια σημεία κάποια όρια στην αναθεωρητική συμπεριφορά της Άγκυρας;<br /><br />Πόσο θα εξακολουθήσει η ΕΕ να παραμένει αμυντικά ανίσχυρη αλλά παράλληλα να αξιολογεί αρνητικά τους αμυντικούς προϋπολογισμούς κρατών-μελών με δημοσιονομικά προβλήματα και υπαρκτούς εξωτερικούς κινδύνους;<br /><br />Πως θα αξιολογήσει η ΕΕ τις εξελισσόμενες ρωσο-τουρκικές σχέσεις;<br /><br />Πως θα εξελιχθεί η καταρχήν επικριτική προσέγγιση της νέας διοίκησης στις ΗΠΑ στην Άγκυρα και πόσο θα επηρεάσει τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες;<br /><br />Η δύσβατη πορεία προς μια βιώσιμη ειρήνη<br /><br />Σήμερα η Άγκυρα επιμένει ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ ενώ εντείνει τις πιέσεις για αποστρατικοποίηση. Επιμένει, επίσης, ότι το μέλλον του Κυπριακού θα πρέπει να αναζητηθεί σε λύση δυο κρατών. Συνολικά, το «στρατηγικό βάθος» της Τουρκίας και οι «πολλαπλές περιφερειακές ταυτότητές» της που προσπαθούσε να αναδείξει ο Νταβούτογλου, εκφράζονται σήμερα με τρόπο ταυτόχρονα πιο εξειδικευμένο αλλά και πιο επικίνδυνο.<br /><br />Στη θέση του υπερ-φιλόδοξου παγκόσμιου ρόλου στο οικονομικό πλαίσιο του G-20 και πιο πέρα, ο Ερντογάν εστιάζεται σε ένα αμεσότερα μιλιταριστικό παιχνίδι, αναβαπτίζοντας τις παραδόσεις του κεμαλικού μιλιταρισμού σε ένα νέο πλαίσιο οθωμανικής προβολής της ισχύος της χώρας ως προστάτιδας των καταπιεσμένων μουσουλμάνων.<br /><br />Η Άγκυρα αμφισβητεί συνολικά τη Συνθήκη της Λωζάνης. Ακόμη και η ημέρα που καθορίστηκε για την τελετή αλλαγής του χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας, η 24η Ιουλίου, επελέγη για να θυμίσει την ημέρα υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923.<br /><br />Θα πρέπει να είναι σαφές σε όλους ότι μια στρατηγική «Ελσίνκι 2» δεν είναι πια εφικτή, όσο και αν γοητεύει η απατηλή ασφάλεια των επαναλήψεων.<br /><br />Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι (Δεκέμβριος 1999) σήμανε την έναρξη μιας – τελικώς ατελέσφορης – ελληνικής προσπάθειας να χρησιμοποιηθεί θετικά η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας ως μέσον πίεσης επί της Άγκυρας ώστε να τροποποιήσει τις θέσεις της στα ειδικότερα ζητήματα που αφορούν την Ελλάδα και την Κύπρο. Όμως σήμερα η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας είναι κατ’ ουσίαν όχι απλώς παγωμένη αλλά νεκρή. Άλλωστε η στάση της επίσημης Τουρκίας απέναντι στην ΕΕ είναι πλέον καταφανώς προσχηματική.<br /><br />Αυτό σημαίνει ότι το εγχείρημα διατήρησης στενών σχέσεων ΕΕ – Τουρκίας τίθεται σήμερα σε άλλη βάση (όχι στην ένταξη) και είναι πολύ περισσότερο σύνθετο: θα πρέπει η Τουρκία να πειστεί για ένα καθεστώς σχέσεων το οποίο να αποτελέσει, ταυτόχρονα, κίνητρο και για συμμόρφωση ως προς τα ειδικότερα θέματα που μας απασχολούν.<br /><br />Με άλλα λόγια, το ζήτημα σήμερα είναι κατά πόσον μια νέα συνολική προσέγγιση της σχέσης ΕΕ-Τουρκίας στο νέο περιβάλλον και με τα νέα δεδομένα μπορεί να περιλαμβάνει και όρους για τα ελληνοτουρκικά και πώς αυτοί οι όροι θα καταστεί δυνατό να τύχουν εφαρμογής.<br /><br />Πέρα από την Γαλλία και την Αυστρία, ήδη σε ηγετικούς κύκλους της CDU-CSU διατυπώνονται και επιχειρήματα για την ανάγκη υιοθέτησης εναλλακτικών σεναρίων για τη μελλοντική σχέση ΕΕ – Τουρκίας. Αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε να αποτελέσει ενδιαφέρον σημείο εκκίνησης ή, αντίθετα, να λειτουργήσει και εντελώς αποπροσανατολιστικά.<br /><br />Διότι η Τουρκία δεν είναι απλώς χώρα με την οποία η ΕΕ επιθυμεί να διαμορφώσει ένα πλαίσιο περαιτέρω εμπορικής και οικονομικής σύμπλευσης. Είναι μια χώρα η οποία συστηματικά απειλεί το status quo στην περιοχή και διατηρεί σχέσεις έντασης και δυνητικά σύγκρουσης τουλάχιστον με δυο κράτη-μέλη της Ένωσης. Δεν μπορεί να είναι αποδεκτή από την Ελλάδα μια ειδική σχέση που θα επιτρέπει στην Τουρκία – εκτός πια ενταξιακής πορείας και προοπτικής – πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά χωρίς να της επιβάλλει (α) στοιχειώδεις υποχρεώσεις για το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα και (β) πλήρως διασαφηνισμένες υποχρεώσεις για τους όρους καλής γειτονίας και την απόρριψη προσφυγής στη βία ως μέσον επίλυσης διαφορών.<br /><br />Σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να βοηθήσει το κλίμα που έχει διαμορφωθεί εξαιτίας των τουρκικών επιδιώξεων και χειρισμών. Ακόμη και οι πλέον προσεκτικοί διεθνείς αναλυτές συγκλίνουν στην άποψη ότι η ΕΕ δεν μπορεί πια να προσεγγίσει την τουρκική επιθετικότητα μόνον με μέσα ήπιας ισχύος, προκρίνοντας ένα συνδυασμό αποφασιστικότητας και θετικής υποβοήθησης των τάσεων συνεργασίας.<br /><br />Παρότι η συμβολή στη διαμόρφωση ενός ειδικού ευρωπαϊκού πλαισίου για την Τουρκία οφείλει να είναι ανάμεσα στις βασικές στρατηγικές βλέψεις μας, θα πρέπει να παραμείνει σαφής η γενικότερη προσέγγισή μας στη διάσταση του χρόνου.<br /><br />Εφόσον τον αξιοποιήσουμε σωστά, με άμεση και ουσιαστική ενίσχυση των αποτρεπτικών ικανοτήτων της χώρας και παράλληλη ενδυνάμωση επιμέρους συμμαχιών, ο χρόνος ευνοεί την ανάδειξη της σχετικής υπεροχής της θεσμικά ωριμότερης Ελλάδας απέναντι σε μια Τουρκία που γίνεται περισσότερο αυταρχική, θεσμικά απαξιωμένη και εισέρχεται σε φάση βαθύτερης και απρόβλεπτης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.<br /><br />Όπως έχω εξηγήσει κατ’επανάληψη, αυτό που στρατηγικά έχει λόγο να επιθυμεί η Ελλάδα για τις σχέσεις με την Τουρκία είναι μια βιώσιμη ειρήνη που δεν υποκρύπτει φινλανδοποίηση. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε αποκλιμάκωση είναι προφανώς καλοδεχούμενη, αλλά η επίτευξη σχετικής ισορροπίας δυνάμεων απέναντι σε μια γείτονα με αναθεωρητικές τάσεις αποτελεί προϋπόθεση για διάλογο και –εάν οι εξελισσόμενες συνθήκες ευνοήσουν– για βιώσιμη ειρήνη.<br /><br />Τώρα είναι ώρα για εγρήγορση, για εντατικοποίηση των διπλωματικών προσπαθειών, για κτίσιμο συμμαχιών του αύριο και για ενίσχυση της αποτροπής. Η Ελλάδα είναι αλλά και πρέπει να φαίνεται ότι είναι προσανατολισμένη στην ειρηνική διευθέτηση των διαφορών με κάθε χώρα, οπότε δεν μπορεί να είναι γενικώς αρνητική απέναντι στις διερευνητικές συνομιλίες. Όμως μπορεί και οφείλει να επιμείνει ανοικτά και με στιβαρότητα στη θέση ότι, σε αυτή τη συγκυρία, η Τουρκία πρέπει οπωσδήποτε κάτι να δώσει, σε κάτι να υποχωρήσει.<br /><br />Σε διαφορετική περίπτωση η Άγκυρα θα έχει πετύχει τους στόχους της με τον προ-διαπραγματευτικό μαξιμαλισμό που επιδεικνύει και την πρόσθετη νομιμοποίηση μιας δήθεν εποικοδομητικής διαδικασίας συνομιλίων με την Αθήνα.<br /><br />Η Ελλάδα χρειάζεται περαιτέρω εμβάθυνση περιφερειακών συνεργασιών σε κάθε επίπεδο – να συγχαρούμε π.χ. την κυβέρνηση για την εξαιρετική συμφωνία με τα Εμιράτα – αλλά και ουσιαστική εμβάθυνση της σχέσης με την Γαλλία εντός του ευρωατλαντικού πλαισίου, χτίσιμο της αποτρεπτικής ικανότητας και ανάδειξη του ρόλου της Ελλάδας ως αξιόπιστου και αξιόμαχου συνόρου της Δύσης στα ανατολικά. Το 2021-23 θα σφραγίσει τη σχέση της Τουρκίας με τη Δύση, με πιθανότερο το σενάριο μιας ακόμη μεγαλύτερης απομάκρυνσης μεταξύ των δυο μερών. Κατά πάσα πιθανότητα, η απομάκρυνση της Τουρκίας από τη Δύση και οι επικίνδυνες αναζητήσεις με νεο-οθωμανικό πέπλο θα συνεχιστούν.<br /><br />Η Ευρώπη όπως είναι<br /><br />Ενώ υφίσταται σήμερα στην ΕΕ μια μινιμαλιστική αλλά σχετικά σταθερή συναίνεση σε επίπεδο ηγεσιών για την μη-διάλυση της Ένωσης, στις εξωτερικές σχέσεις και το περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον υποβόσκουν σοβαρές προκλήσεις. Στην ΕΕ χρειαζόμαστε μια άλλη αντίληψη περί εξωτερικών συνόρων – πέραν της κρίσης – αναφορικά π.χ. (όπως επισημαίνω από χρόνια) και με ειδικές πρόνοιες για τον αμυντικό προϋπολογισμό των συνοριακών κρατών ως κρατών. Μόνον έτσι θα μπορέσουμε να αναφερθούμε σε μερική, έστω, κάλυψη των αναγκών της Ελλάδας ως προς την ασφάλεια.<br /><br />Έχουμε κάθε λόγο να επιθυμούμε να επιτύχει η ΕΕ. Όμως η επιτυχία δεν είναι δεδομένη και οι ισορροπίες σήμερα τείνουν σαφώς να ενθαρρύνουν εθνικές στρατηγικές στο εσωτερικό της Ένωσης. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα σε μια συγκυρία όπως η παρούσα, η κατανόηση του τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας – χωρίς πολιτικάντικα φτιασιδώματα ή ιδεολογικές παραμορφώσεις – είναι όρος εθνικής επιβίωσης. Γι αυτό και πρέπει να αντιλαμβανόμαστε την Ευρώπη σήμερα όπως είναι, όχι όπως την φανταζόμαστε.<br /><br /><b><i>* Ο Κώστας Α. Λάβδας είναι Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έχει διατελέσει, μεταξύ άλλων, Senior Research Fellow στη London School of Economics και Καθηγητής στην Έδρα Ελληνικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών «Κωνσταντίνος Καραμανλής» στο Fletcher School of Law and Diplomacy στη Μασαχουσέτη.</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Tι υποκρύπτει η νέα επίθεση της Άγκυρας κατά της Ελλάδας

Κώστας Λάβδας Όταν ο υπεύθυνος επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας καταγγέλλει την Ελλάδα ως χώρα που αποτελεί καταφύγιο τρομοκρατών, ένα μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο γκρίζος κόσμος των εξοπλιστικών και οι συνήθεις μεθοδεύσεις στην “καμπούρα” της γεωπολιτικής

<img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/04/YPETHA-1-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Το κεντρικό επιχείρημα του σχολίου που ακολουθεί, είναι ότι το “σύστημα” των εξοπλισμών της Ελλάδας, αφήνει σκοπίμως τα πάντα να κινούνται σε μια “γκρίζα” περιοχή, χωρίς ξεκάθαρους κανόνες. Αυτό διασφαλίζει περιθώρια κινήσεων με στόχο την παράκαμψη όσων θα επέτασσε ένα πραγματικά διαφανές σύστημα, με το οποίο καλύπτονται (γεω)πολιτικές ή άλλες επιθυμίες. Παρότι αν υπήρχε σοβαρότητα, οποιοδήποτε νομικό πλαίσιο θα μπορούσε να επιτρέπει ευελιξία.<br /><br />Γράφει ο <b>ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ<br /></b><br />Σήμερα έχει γίνει “του συρμού” στα εξοπλιστικά, ο περίφημος “γεωπολιτικός παράγοντας“. Χωρίς κανείς να διευκρινίζει εάν έχει στάθμιση και πόση στη διαδικασία λήψης αποφάσεων! Δειλιάζουν ακόμα και να κάνουν χρήση του δικαιώματος μιας χώρας να επιλέξει να συνεργαστεί με αυτόν που επιθυμεί γι’ αυτούς ακριβώς του γεωπολιτικούς λόγους.<br /><br />Υπό την προϋπόθεση ότι καλύπτονται οι επιχειρησιακές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων, είναι από μόνο του ένα ισχυρότατο επιχείρημα. Ακόμα και η περίφημη υποχρέωση που απορρέει από το Ενωσιακό Δίκαιο και υποχρεώνει τη διενέργεια διαγωνισμού στις προμήθειες, έχει τα δικά της “παραθυράκια“. Ας δούμε όμως τα χαρακτηριστικά αυτής της “γκρίζας ζώνης” στην οποία κινούνται τα εξοπλιστικά.<br /><br />Δεν αποτελεί μυστικό το ότι οι προτεραιότητες των Κλάδων “ανεβοκατεβαίνουν” στον σχετικό αριθμημένο κατάλογο, αναλόγως των επιθυμιών της πολιτικής και της στρατιωτικής ηγεσίας. Καθένας μπορεί να έχει λόγους άλλους από την επιχειρησιακή αξιοπιστία των Ενόπλων Δυνάμεων για να επιθυμεί την κατά προτεραιότητα υλοποίηση κάποιου εξοπλιστικού προγράμματος.<br /><br />Όχι βέβαια ότι οι προτεραιότητες δεν μπορούν να αλλάζουν. Αυτό όμως πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μιας διαρκούς ζωηρής και γόνιμης συζήτησης εντός των Γενικών Επιτελείων με γνώμονα την αμυντική επάρκεια. Η οποία απαίτηση βέβαια μπορεί να αξιοποιηθεί προσχηματικά για να αξιοποιηθούν άλλες προτεραιότητες. Αυτά είναι όμως εν πολλοίς θεωρητικά. Το βέβαιο είναι ότι στην “πραγματική ζωή”, η ιδιοτέλεια είναι ιδιότητα συνυφασμένη με την ίδια την ανθρώπινη φύση.<br /><br />Ας πάμε όμως στα δυο τελευταία παραδείγματα εξοπλιστικών προγραμμάτων που έχουν απασχολήσει την επικαιρότητα. Αυτό του προγράμματος των φρεγατών και της ίδρυσης Διεθνούς Κέντρου Αεροπορικής Εκπαίδευσης για λογαριασμό της Πολεμικής Αεροπορίας στην Καλαμάτα.<br /><br />Πρώτη παρατήρηση αφορά το επίπεδο της “προτεραιότητας” των προγραμμάτων. Αυταπόδεικτα, αμφότερα αποτελούν κορυφαίες προτεραιότητες. Το δε επιχείρημα της αντιπολίτευσης περί δυνατότητας της Πολεμικής Αεροπορίας να προχωρήσει μόνη στην ίδρυση Διεθνούς Κέντρου Αεροπορικής Εκπαίδευσης, στερείται σοβαρότητας.<br /><br />Εάν η χώρα διέθετε τα χρήματα θα το είχε ήδη κάνει. Τουλάχιστον δεν θα είχε αντιμετωπίσει τα σοβαρότατα προβλήματα στον τομέα της εκπαίδευσης των Ιπταμένων που αντιμετώπισε την τελευταία δεκαετία. Χωρίς να επεκταθούμε για ευνόητους λόγους. Το κέντρο θα γίνει με την Ελλάδα δανειζόμενη από τον εταίρο που επέλεξε, χρήματα τα οποία θα αποπληρώσει σε βάθος δύο και πλέον δεκαετιών.<br /><br />Ποια είναι όμως η ομοιότητα στα δυο προγράμματα; Η “ανεπαρκής διαδικασία“. Η απουσία συγκεκριμένων “προδιαγραφών” που θα περιγράφουν αυτό που η Ελλάδα επιθυμεί να παραλάβει. Όχι πως αυτό διασφαλίζει 100% την ακεραιότητα της διαδικασίας. Πόσες φορές δεν έχει γίνει εκτεταμένη συζήτηση για “φωτογραφικούς διαγωνισμούς” όπου οι προδιαγραφές περιγράφουν επακριβώς το σύστημα που θέλουν να αγοράσουν οπωσδήποτε, το οποίο συχνά είναι υποδεέστερο τεχνολογικά του ανταγωνισμού;<br /><br />Εάν για παράδειγμα σε μια προμήθεια συστήματος ηλεκτρονικού πολέμου τεθεί ως απαράβατος όρος το να είναι “αναλογικό“, θα αποκλειστούν… “νόμιμα” τα ψηφιακά συστήματα, παρότι είναι τεχνολογικά πολύ πιο προηγμένα. Ακραίο παράδειγμα για να αντιληφθούν οι αναγνώστες την έννοια “φωτογραφικός διαγωνισμός”.<br /><br />Τι συνέβη λοιπόν με τις φρεγάτες; Δεν υπάρχει πουθενά λίστα προδιαγραφών, ή τουλάχιστον δεν δημοσιοποιείται. Ακόμα και να υπάρχει, η μη δημοσιοποίηση είναι “ύποπτη” και οι αναφορές περί “απορρήτου” αστείες. Διότι το δήθεν απόρρητο, εμποδίζει τη δυνατότητα έγκυρης έκφρασης οποιασδήποτε τεκμηριωμένης ένστασης, προστατεύοντας τη “μοναδική αλήθεια” της πολιτικής επιλογής.<br /><br />Στην περίπτωση του Αεροπορικού Κέντρου, πάλι η διαδικασία ήταν αστεία. Πάλι προσπαθούν να πείσουν ότι έκαναν διαγωνισμό! Δεν έκαναν διότι εξ αρχής δεν ήθελε κανείς! Επί ημερών της προηγούμενης κυβέρνησης απευθύνθηκαν στους Καναδούς της CAE. Η διαδικασία έφτασε μέχρι και την κατάρτιση της σύμβασης! Κι εκεί εμφανίστηκε ο “γεωπολιτικός παράγοντας”.<br /><br />Έπρεπε όμως να αιτιολογηθεί η υπαναχώρηση. Χωρίς οποιαδήποτε “προδιαγραφή” ζήτησαν προσφορά και από την ισραηλινή Elbit Systems, εταιρία τεχνολογικός κολοσσός, εκ των κορυφαίων του κόσμου. Η εμπειρία της ισραηλινής Αεροπορίας απαράμιλλη. Η δε αξία της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ την οποία όψιμα ανακάλυψαν πολλοί, εξαιρετικά υψηλή.<br /><br />Για ποιον λόγο θα πρέπει να εισέρχεται η χώρα σε αυτό το “γκρίζο περιθώριο” προσπαθώντας να πείσει ότι η απόφαση ελήφθη με κριτήριο του ποια πρόταση είναι φθηνότερη; Κινήθηκαν με την κλασική μέθοδο της δήθεν αξιολόγησης των προσφορών, χωρίς όμως να υπάρχουν συγκεκριμένοι απαράβατοι κανόνες τους οποίους θα τηρούσαν κατά την κατάρτιση της προσφοράς του οι προμηθευτές. Για να ξέρουμε τι συγκρίνουμε!<br /><br />Από τη στιγμή που η χώρα είχε εκτεθεί απέναντι στους Καναδούς -ας μην ξεχνάμε την επιστολή και του Αμερικανού πρεσβευτή Τζ. Πάιατ με την οποία στήριζε την πρόταση της CAE λίγο πριν την τελική απόρριψή της- θα μπορούσε η ίδια η κυβέρνηση να ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ συνεργασία ανάμεσα στις δυο πλευρές, ώστε να μην υπάρχουν δυσαρεστημένοι.<br /><br />Διαφορετικά, οι εκάστοτε προμηθευτές, είναι απολύτως λογικό να επιδιώκουν να εξασφαλίσουν το σύνολο της σύμβασης! Είναι απολύτως φυσικό και το να “στρατολογήσουν” για υποστήριξη τις κυβερνήσεις των χωρών από τις οποίες προέρχονται! Θα ήταν ανόητο εάν δεν γινόταν, αφού η επικράτηση του ενός ή του άλλου συνεπάγεται κέρδη για την οικονομία της χώρας προέλευσης του νικητή!<br /><br />Άρα ας σταματήσουμε επιτέλους να δουλευόμαστε μεταξύ μας. Είναι απογοητευτική η εικόνα που εκπέμπει η χώρα στο διεθνές περιβάλλον. Δυστυχώς, αυτοί που αντιλαμβάνονται σε βάθος τους χειρισμούς και τις επιδιώξεις είναι λίγοι, λόγω της τεχνοκρατικής φύσεως του αντικειμένου!<br /><br />Όπως στις φρεγάτες που δεν μπορεί κανείς να αποφανθεί παρά μόνο πολύ γενικά για την καταλληλότητά τους, έτσι και στο Διεθνές Αεροπορικό Κέντρο οι ελληνικές αρχές ΑΠΕΦΥΓΑΝ ΣΚΟΠΙΜΩΣ να καθορίσουν τις παραμέτρους που θα έπρεπε να ικανοποιούν οι προτάσεις. Με αποτέλεσμα ο ένας να συνυπολόγιζε στην προσφορά του την “τιμαριθμική αναπροσαρμογή” και ο άλλος όχι. Που ούτε αυτό είναι απόλυτα διευκρινισμένο! Όμως, ΔΕΝ ενοχλούσε τους αρμόδιους το ότι θα σύγκριναν ανόμοια πράγματα!<br /><br />Η ελληνική πλευρά, εάν υποτεθεί ότι επιθυμούσε να διεξάγει πραγματικό διαγωνισμό, θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει το πως θα κατέθεταν οι υποψήφιοι κάθε πρόταση! Να συμπεριλαμβάνεται ή όχι το “καπέλο” στην τελική τιμή; Ή να κατατεθούν δυο τιμές, η μία χωρίς το “καπέλο” και η άλλη με αυτό! Τόσο απλό!<br /><br />Διότι πλέον είναι εκτεθειμένοι στην κριτική ότι έβαλαν την Πολεμική Αεροπορία (κλασικό κόλπο να κρύβονται πίσω από τα Επιτελεία) να ενημερώσει τη Βουλή για ύψος σύμβασης 1,375 δισ. ευρώ και θα φέρουν για υπογραφή άλλη, η οποία προέκυψε από τη διμερή διαπραγμάτευση για την κατάρτιση της σύμβασης, η οποία θα κινηθεί τελικά γύρω στο 1,8 δισ. ευρώ.<br /><br />Και για να πείσουν για τη διαπραγματευτική τους… δεινότητα, θα ισχυριστούν ότι από το 3,5% ετήσιας επιβάρυνσης (μετά την παρέλευση πενταετίας για την ισραηλινή πρόταση) έριξαν το ποσοστό σε αρκετά κάτω του 3%! Ένα πρόβλημα που δεν θα υπήρχε εάν εξ αρχής συγκρίναμε την τελική πρόταση στην οποία θα ζητούνταν τα ίδια και από τους δυο!<br /><br />Για να μην ζητήσουμε να εξηγήσουν πόθεν προκύπτει το 3,5% ή οποιοδήποτε άλλο νούμερο και τι ακριβώς καλύπτεται από αυτό! Όχι π.χ. εκκαθάριση ανά πενταετία ή δεκαετία, με βάση τις αποκλίσεις που θα προκύψουν από τις γενικές παραδοχές της σύμβασης, λόγω των παγκόσμιων οικονομικών εξελίξεων!<br /><br />Η πενταετής περίοδος χάριτος ζητήθηκε και από τις δυο πλευρές; Ναι ή όχι; Αυτό θα μπορούσαμε να το συγκρίνουμε. Διότι υπάρχει και άλλο “μυστικό“! Εάν το ποσοστό της “αναπροσαρμογής” το υπολογίζεις επί του συνολικού ποσού του συμβατικού τιμήματος, θα είναι μεγαλύτερο από το το υπολογίζεις κάθε χρονιά ξεχωριστά, αφαιρώντας από το συνολικό ποσό της σύμβασης όσα η Ελλάδα θα έχει στο μεταξύ αποπληρώσει!<br /><br />Περίπλοκο; Ναι; Έξυπνο; Επίσης! Υπό την προϋπόθεση ότι στόχος είναι να τα μπερδέψουν με τρόπο που ο απλός καθημερινός πολίτης δεν θα μπορεί να τα παρακολουθήσει, Έτσι, θα πει στο τέλος “δεν ασχολούμαι” και το σύνηθες “όλοι τα ίδια κάνουν”! Να πεταχτεί δηλαδή άλλη μια φορά “η μπάλα στην εξέδρα” και άκρη να μη βρεθεί! Η πολιτική ηγεσία θα έχει όμως περάσει αυτό που επιθυμεί.<br /><br />Όποιος θεωρεί ότι τιμά την Ελλάδα τέτοια μεθόδευση και εκπέμπει μήνυμα οργάνωσης και σοβαρότητας στο διεθνές περιβάλλον, ας βγει ευθαρσώς να το υποστηρίξει. Το DP υποστηρίζει, ότι ΔΕΝ υπάρχει ανάγκη να καταφεύγει η χώρα σε τέτοια γελοία “μαγειρέματα”. Σοβαρότητα θέλει.<br /><br />Στην περίπτωση των φρεγατών γράφαμε ότι ΕΑΝ υπάρχει όντως πρόθεση αμυντικού συμφώνου με τη Γαλλία με ρήτρα αμυντικής συνδρομής, τότε αυτό συνιστά ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗ ΑΞΙΑ η οποία δικαιολογεί επιπρόσθετη δαπάνη, αρκεί το προϊόν που θα παραλάβει να καλύπτει τις επιχειρησιακές ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού.<br /><br />Στην περίπτωση του Διεθνούς Αεροπορικού Κέντρου ισχύει κάτι ανάλογο! Η ένταξη του προγράμματος στο πλαίσιο της στρατηγικής συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ έχει επίσης ξεκάθαρη γεωπολιτική και αποτρεπτική προστιθέμενη αξία! Η οποία επίσης δικαιολογεί επιπρόσθετη δαπάνη! Πόσο πιο απλά να το διατυπώσουμε…<br /><br />Κατά συνέπεια, το επιχείρημα είναι ότι η Ελλάδα ΔΕΝ έχει ανάγκη να καταφεύγει σε “λογιστικά τρικ” για να δικαιολογήσει τις επιλογές της, διότι το οικονομικό δεν μπορεί να είναι το μοναδικό κριτήριο. Εκτός κι αν υπάρχουν άλλα “πολιτικά” κριτήρια που δε γνωρίζουμε.<br /><br />Η κάλυψη των επιχειρησιακών απαιτήσεων είναι η μία “απολύτως ανελαστική” παράμετρος και ο “γεωπολιτικός παράγοντας” η άλλη. Η δε στάθμιση του δεύτερου παράγοντα μπορεί να ποικίλλει αναλόγως της συγκυρίας. Δεν μπορούν όμως να παραβιάζονται απλοί κανόνες της λογικής που προσδιορίζουν μια “νοικοκυρεμένη” διαδικασία. Όλα τα υπόλοιπα είναι για τις -γνωστής ποιότητας- πολιτικές “κραυγές” στο Κοινοβούλιο, όπου οι περισσότεροι μιλούν χωρίς να καταλαβαίνουν τι λένε.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο γκρίζος κόσμος των εξοπλιστικών και οι συνήθεις μεθοδεύσεις στην “καμπούρα” της γεωπολιτικής

Το κεντρικό επιχείρημα του σχολίου που ακολουθεί, είναι ότι το “σύστημα” των εξοπλισμών της Ελλάδας, αφήνει σκοπίμως τα πάντα να κινούνται σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η μεγάλη πρόκληση της αφρικανικής ηπείρου

<a href="https://slpress.gr/old/wp-content/uploads/2018/01/3434.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="338" src="https://slpress.gr/old/wp-content/uploads/2018/01/3434.png" width="640" /></a><br /><br /><div>Του <b>Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου</b><br /><br />Με 1,5 δισεκατομμύριο κατοίκους, η Αφρική είναι ήδη μια αγορά που αναπτύσσεται εντυπωσιακά και υπόσχεται πολλά. Πλην όμως είναι και μια ήπειρος με τεράστια κοιτάσματα πρώτων υλών και μεγάλο γεωστρατηγικό βάρος. Φυσικόν είναι έτσι να ενδιαφέρει άμεσα τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη μας και ιδιαίτερα την Ευρώπη που είναι γειτονική της ήπειρος.<br /><br />Υπό αυτές τις συνθήκες, όπως επισημαίνουν τρεις διαπρεπείς Αμερικανοί στρατιωτικοί στο περιοδικό «Foreign Affairs», στις μέρες μας βρίσκεται σε εξέλιξη ένας αγώνας για την Αφρική του 21ου αιώνα. Με τη Ρωσία και την Κίνα να έχουν αξιοσημείωτη παρουσία στη «Μαύρη ήπειρο».<br /><br />Αντιθέτως οι ΗΠΑ μετά την προεδρία Τραμπ υποχωρούν και η Ευρώπη «ψάχνεται», χωρίς ιδιαίτερο ζήλο. Κίνα και Ρωσία, όμως, βλέπουν ευκαιρίες για οικοδόμηση οικονομικών σχέσεων, ασφαλή πρόσβαση σε φυσικούς πόρους και ταχέως αναπτυσσόμενες αγορές.<br /><br />Η Ρωσία έχει έτσι επεκτείνει δραματικά το αποτύπωμά της στην Αφρική τα τελευταία χρόνια, υπογράφοντας στρατιωτικές συμφωνίες με τουλάχιστον 19 χώρες από το 2014 και έγινε ο κορυφαίος προμηθευτής όπλων στην ήπειρο. Λίγες μέρες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν τα σχέδιά τους να αποσυρθούν από τη Σομαλία τον Δεκέμβριο του 2020, η Ρωσία δήλωσε ότι είχε καταλήξει σε συμφωνία για τη δημιουργία νέας ναυτικής βάσης στο Πορτ Σουδάν. Οι μισθοφορικές εταιρείες της, συμπεριλαμβανομένου του Wagner Group, το οποίο πολέμησε σε μια θανατηφόρα ανταλλαγή πυρών εναντίον των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ στη Συρία το 2018, λειτουργούν τώρα σε ολόκληρη την ήπειρο, από τη Λιβύη έως την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και μέχρι τη Μοζαμβίκη.<br /><br />Η Κίνα επίσης ψάχνει για επιρροή στην Αφρική. Ίδρυσε την πρώτη της στρατιωτική βάση στο εξωτερικό στο Τζιμπουτί το 2017 και δαπανά τεράστια ποσά σε έργα υποδομής για να εξασφαλίσει πρόσβαση σε πόρους και να αγοράσει καλή θέληση και ψήφους σε διεθνείς οργανισμούς όπως τα Ηνωμένα Έθνη. Οι ηγέτες της Κίνας έχουν προωθήσει το αυταρχικό γραφειοκρατικό σύστημα της χώρας τους ως πρότυπο για τους Αφρικανούς ηγέτες που επιδιώκουν να επεκτείνουν τις οικονομίες τους χωρίς να επιτρέπουν δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Οι ελκυστικές πρακτικές δανεισμού και η πολιτική μη παρέμβασης σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την απελευθέρωση της αγοράς, και τη διαφθορά, τους δίνουν πρόσθετη επιρροή στις φτωχές αφρικανικές κυβερνήσεις.<br /><br />Η αυξημένη ρωσική και κινεζική δραστηριότητα μετατρέπει ήδη την Αφρική σε ένα θέατρο ανταγωνισμού με τις Ηνωμένες Πολιτείες - όπως ακριβώς ο σοβιετικός και αμερικανικός ανταγωνισμός έκαναν την ήπειρο τόπο ψυχροπολεμικής αντιπαλότητας.<br /><br />Σε απάντηση όμως της ρωσο-κινεζικής επιρροής στην Αφρική, οι ΗΠΑ δείχνουν ότι προτιμούν να αποφύγουν τα μπλεξίματα σε αφρικανικούς πολέμους δι’ αντιπροσώπων (proxy wars). Στο πλαίσιο αυτό, ήδη και η Λιβύη έχει γίνει θέατρο για τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων μεταξύ Ρωσίας, Τουρκίας και άλλων χωρών που υποστηρίζουν αντίθετες πλευρές σε έναν ολοένα και πιο αιματηρό εμφύλιο πόλεμο που μετατράπηκε σε proxy war.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά, Ευρώπη και Αμερική θα υποχρεωθούν να εντείνουν την παρουσία τους στην ανερχόμενη ήπειρο λόγω τρομοκρατίας. Οι τζιχαντιστές σαλαφιστές, η πολιτική αστάθεια και ο αυταρχισμός απειλούν οικονομικά και άλλα συμφέροντα της Δύσης, καθώς και την ασφάλεια της Ευρώπης. Κατά τους Μάρκους Χικς, Κάιλ Άτγουιλ και Μάρκος Κολίνι «όπως και οι Αφγανοί Ταλιμπάν τη δεκαετία του 1990, ομάδες ανταρτών στην Αφρική έχουν ως επί το πλείστον κίνητρα δράσης από τοπικές και περιφερειακές ανησυχίες. Αυτές οι ομάδες πραγματοποιούν στρατολογήσεις από τον μεγάλο και ταχέως αναπτυσσόμενο πληθυσμό της ηπείρου, ο οποίος είναι ιδιαίτερα ευάλωτος στη ριζοσπαστικοποίηση λόγω της επίμονης φτώχειας, της περιβαλλοντικής υποβάθμισης και πολύ συχνά της κακής διακυβέρνησης. Αλλά πολλοί από τους ηγέτες των ομάδων έχουν δεσμούς με την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος, επίσης γνωστό ως ISIS, και ευθυγραμμίζονται ολοένα και περισσότερο με τον διεθνή ισλαμισμό και τους σαλαφιστές εμπνευστές του.<br /><br />Σημειώνουμε ότι στο βόρειο τμήμα της Αφρικής ουσιαστική ανάμιξη στην τρομοκρατία έχει και η Τουρκία. Η οποία χρηματοδότησε μέχρι σήμερα την ανέγερση 10 τζαμιών σε Αλγερία, Λιβύη, Μάλι και Σουδάν. Αυτός εξάλλου είναι και ένας από τους λόγους της έντασης που υπάρχει στις σχέσεις της γείτονος με την Αίγυπτο. Είναι γνωστές οι κατηγορίες της αιγυπτιακής κυβερνήσεως για τουρκική συνεργασία με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, οργάνωση με πανισλαμικούς στόχους και εχθρούς προς τη Δύση.<br /><br />Είναι ξεκάθαρο έτσι ότι η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν στην Αφρική παίζει αντιδυτικά παιχνίδια, εσχάτως δε τείνει χείρα βοηθείας και προς το Ιράν, που και αυτό έχει αφρικανικές φιλοδοξίες.<br /><br />Με πιο απλά λόγια, τέσσερα από τα πιο αυταρχικά καθεστώτα στον κόσμο, θέλουν όχι μόνον η Αφρική να μιμηθεί τις μεθόδους διακυβέρνησής τους, αλλά να ασπαστεί και το ισλάμ. Ο κίνδυνος για την Ευρώπη είναι σοβαρός και πολύ σωστά η ελληνική κυβέρνηση τον λαμβάνει υπόψη της</div><div><br /></div><div><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Η μεγάλη πρόκληση της αφρικανικής ηπείρου

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου Με 1,5 δισεκατομμύριο κατοίκους, η Αφρική είναι ήδη μια αγορά που αναπτύσσεται εντυπωσιακά και υπόσχεται πολλά. ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ρωσικό σχέδιο σε απάντηση της Τουρκίας: Η σύνδεση της Κασπίας με τη Θάλασσα του Αζόφ

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBxmu5YpZ0MoH5UpMcFmicLmi6EfO8wf2reJAgzp7DNpHE8OEMN8aS23yt1ACJ0oMq1a3BPuiBFDIRsv8kLa_F18GZtA6dlBU7cn8jKHh3OcYywrC1qnAhl-cT0SrdBE3FCavw-57hv4M/s1276/13.JPG"><img border="0" height="441" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBxmu5YpZ0MoH5UpMcFmicLmi6EfO8wf2reJAgzp7DNpHE8OEMN8aS23yt1ACJ0oMq1a3BPuiBFDIRsv8kLa_F18GZtA6dlBU7cn8jKHh3OcYywrC1qnAhl-cT0SrdBE3FCavw-57hv4M/w640-h441/13.JPG" width="640" /></a><br /><br />Σήμερα, μία από τις σοβαρότερες απειλές για τη Ρωσία είναι η ενεργός επέκταση της Τουρκίας στα νότια σύνορά της, όπως αναφέρει ρωσικό δημοσίευμα.<br /><br />Ο «Σουλτάνος» Ρετζέπ ο Πρώτος προτίθεται προφανώς, στο πλαίσιο ενός παντουρκικού σχεδίου, να συγκεντρώσει γύρω του όλες τις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες στην Κεντρική Ασία και να αναλάβει τον έλεγχο των διαμετακομιστικών ροών από την Κίνα προς την Ευρώπη, περνώντας από τον «Μεσαίο Διάδρομο» [Ο δρόμος του Μεταξιού]. <br /><br />Η απειλή για τη χώρα μας- γράφει το ρωσικό κείμενο- που κρύβεται σε αυτήν την πρωτοβουλία είναι πραγματική και μεγάλη, επομένως είναι απαραίτητο να παρουσιάσουμε ένα εναλλακτικό έργο υποδομής που θα συνδέει σταθερά τις δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας όχι με την Άγκυρα, αλλά με τη Μόσχα. Και έχουμε μια τέτοια επιλογή.<br /><br />Το βασικό σημείο στις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας είναι η Κασπία, μέσω της οποίας πρέπει να περάσουν οι διαμετακομιστικές ροές φορτίου και οι αγωγοί θα διασχίζουν τον πυθμένα της.<br /><br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHMLBBl4qpcsm72MIi7tEVTQvAakj4HHzAYJtY9Bnvv_g-hSxVdUsfJ36SdZiBRnkIZgGIYyuXC8ajR9ZKca0D06Wg65r47ycDAT9x0sjA5U512X4DZFG2F0KFosvwelxdY5_E16SwIhg/s962/14.JPG"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjHMLBBl4qpcsm72MIi7tEVTQvAakj4HHzAYJtY9Bnvv_g-hSxVdUsfJ36SdZiBRnkIZgGIYyuXC8ajR9ZKca0D06Wg65r47ycDAT9x0sjA5U512X4DZFG2F0KFosvwelxdY5_E16SwIhg/w640-h480/14.JPG" /></a><br /><br /> Ο κύριος στόχος της συμμετοχής της Άγκυρας στη σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ στην πλευρά του Αζερμπαϊτζάν ήταν η απόκτηση διαδρόμου χερσαίων μεταφορών μέσω της αρμενικής επικράτειας στον πλησιέστερο σύμμαχό της και η πρόσβαση στην ακτή της Κασπίας. <br /><br />Αλλά εδώ είναι που η Μόσχα να δραστηριοποιηθεί. Στις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές συνθήκες, το έργο του ναυτιλιακού καναλιού της Ευρασίας, το οποίο θα πρέπει να συνδέει την Κασπία Θάλασσα και τη λεκάνη του Αζόφ-Μαύρης Θάλασσας, μπορεί να αποκτήσει νέα ζωή.<br /><br />Στην πραγματικότητα, αυτές οι δύο υδάτινες περιοχές συνδέονται ήδη με το κανάλι Βόλγα- Ντον, αλλά η χωρητικότητά του είναι εξαιρετικά χαμηλή. Λόγω των ρηχών βάσεων, τα σκάφη που διέρχονται από αυτό είναι σημαντικά περιορισμένα σε μετατόπιση, ή ακόμη και αναγκάζονται να πάνε μόνο μισά φορτωμένα. Η μέγιστη επιτρεπόμενη ικανότητα μεταφοράς είναι 7 χιλιάδες τόνοι. Το 2007, τέθηκε το ερώτημα σχετικά με την κατασκευή του δεύτερου υποκαταστήματος, το οποίο θα αύξανε τη συνολική απόδοση από 16,5 σε 30 εκατομμύρια τόνους ετησίως, αλλά το θέμα δεν προχώρησε περαιτέρω. Τι προτείνεται να γίνει ως εναλλακτική λύση;<div><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrZLl80JnYlANYIf2LmUk1mSSTwzUTwGP-Rua8nRxqh0jUN-rwf6Xxbzen2cj1eTCoI30KvsIMjMIY7btCpUrkrWURMgfI6tUiozeP58AM9KkaBJ-csyIYsV_hmAPLdRpoVSD52BeyFQM/s639/12.JPG"><img border="0" height="431" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrZLl80JnYlANYIf2LmUk1mSSTwzUTwGP-Rua8nRxqh0jUN-rwf6Xxbzen2cj1eTCoI30KvsIMjMIY7btCpUrkrWURMgfI6tUiozeP58AM9KkaBJ-csyIYsV_hmAPLdRpoVSD52BeyFQM/w640-h431/12.JPG" width="640" /></a><div><i>Ο Βόλγας - Ντον</i><br /><br />Η ιδέα να συνδέσουμε τα νερά της Κασπίας και της Αζοφικής Θάλασσας από ένα κανάλι προέκυψε τη δεκαετία του '30 του περασμένου αιώνα, και μάλιστα άρχισαν να δουλεύουν για αυτό, αλλά ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος τους σταμάτησε. <br /><br />Επέστρεψαν σε αυτό το 2007, και δύο χρόνια αργότερα, διατέθηκε χρηματοδότηση για ερευνητικές εργασίες. <br /><br />Από την πλευρά τους, οι Κινέζοι εμπειρογνώμονες θεωρούν ότι η κατασκευή του καναλιού Eurasia είναι ένα μεσαίου μεγέθους έργο.<br /><br />Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, το ναυτιλιακό κανάλι μεταξύ της Κασπίας και του Αζόφ θεωρήθηκε ως περιφερειακό ενδιαφέρον γύρω από την παραγωγή και την εξαγωγή υδρογονανθράκων, για το οποίο το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν ενδιαφέρθηκαν περισσότερο. Το χρειαζόταν για εύκολη πρόσβαση σε ξένες αγορές, καθώς και για τη Ρωσία, η οποία θα μπορούσε να κερδίσει χρήματα κατά τη διέλευση μέσω της επικράτειάς της. <br /><br />Όμως όλα βγήκαν έναντι χρημάτων: υπολογίστηκε, ότι η κατασκευή θα κόστιζε περίπου μισό τρισεκατομμύριο ρούβλια. Κατά κάποιο τρόπο, δεν υπήρχαν άνθρωποι πρόθυμοι να επενδύσουν. <br /><br />Ωστόσο, πολλά έχουν αλλάξει τώρα.<br /><br />Πρώτον , η Κίνα έχει συνάψει στρατηγική εταιρική σχέση με το Ιράν για μια περίοδο 25 ετών. Σε αντάλλαγμα για παραδόσεις πετρελαίου με έκπτωση, το Πεκίνο θα προσφέρει στην Τεχεράνη 400 δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις. Αυτή η συνεργασία θα είναι ολοκληρωμένη και μακροπρόθεσμη.<br /><br />Δεύτερον , το "περιστατικό Σουέζ" κατέδειξε σαφώς την ανάγκη να υπάρχουν κάποιες εναλλακτικές λύσεις σε αυτήν τη δημοφιλή θαλάσσια διαδρομή. Στην πραγματικότητα, η οικονομική συμμαχία μεταξύ του Πεκίνου και της Τεχεράνης δίνει ζωή στον διάδρομο των σινο-ιρανικών μεταφορών, στον οποίο η Ρωσία θα βρει επίσης θέση. Σε αυτήν την περίπτωση, δεν μιλάμε μόνο για την προμήθεια υδρογονανθράκων, αλλά και για αποστολές εμπορευματοκιβωτίων. <br /><br />Υπενθυμίζεται ότι το Ιράν εξέφρασε πρόσφατα δημόσια την ετοιμότητά του να προσχωρήσει στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση.<br /><br />Και εδώ επιστρέφουμε και πάλι στην Κασπία Θάλασσα, που είναι το σημείο διασταύρωσης και του «Μεσαίου Διαδρόμου», το οποίο προσπαθεί ενεργά να κατευθύνει η Τουρκία, και του διεθνούς διαδρόμου μεταφορών «Βορράς-Νότος», που διασχίζει τον Ινδικό Ωκεανό μέσω του Ιράν και της Ρωσίας στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. <br /><br />Συνοψίζοντας όσα ειπώθηκαν, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το νέο κανάλι μεταφοράς μεταξύ της Κασπίας και της Αζοφικής Θάλασσας είναι ικανό να παράγει ένα μεγάλο θετικό γεωπολιτικό αποτέλεσμα στη μακροπεριφέρεια.<br /><br /> Η Κίνα θα λάβει ένα επιπλέον παράθυρο στην Ευρώπη παρακάμπτοντας την Τουρκία, η οποία είναι σύμμαχος του ΝΑΤΟ των ΗΠΑ, το οποίο το Πεκίνο προτιμά να μην λησμονεί, και θα εμβαθύνει επίσης την ένταξή της με το Ιράν. <br /><br />Ναι, η κατασκευή ενός τέτοιου έργου υποδομής θα απαιτήσει τεράστιες επενδύσεις και θα χρειαστεί πολύς χρόνος. Υπάρχουν επίσης ορισμένοι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι. Ωστόσο, το δυναμικό της «Ευρασίας» είναι τόσο μεγάλο που είναι σκόπιμο να κατασκευαστεί αυτό το κανάλι αποστολής στο πλαίσιο μιας διεθνούς κοινοπραξίας, στην οποία θα πρέπει να συμμετέχουν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.echedoros-a.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Ρωσικό σχέδιο σε απάντηση της Τουρκίας: Η σύνδεση της Κασπίας με τη Θάλασσα του Αζόφ

Σήμερα, μία από τις σοβαρότερες απειλές για τη Ρωσία είναι η ενεργός επέκταση της Τουρκίας στα νότια σύνορά της, όπως αναφέρει ρωσικό δημοσί...

Διαβάστε την συνέχεια

Το... ''γεράκι'' μίλησε: ''Συμφωνία ή πόλεμος'' - Ο Κίσινγκερ προειδοποιεί την Ουάσινγκτον

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-04/original_2.png?itok=5CYiCLsX" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Νέα “προφητεία”: “Αποδεχτείτε το νέο παγκόσμιο σύστημα ή αντιμετωπίστε μια προπολεμική γεωπολιτική κατάσταση”</span></h3><b>Άγγελος Ρούσσος</b><br />Με τον Λευκό Οίκο να προκαλεί διαρκώς εντάσεις εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας, ο εγκέφαλος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, Χένρι Κίσινγκερ, προειδοποίησε την Ουάσιγκτον την περασμένη εβδομάδα είτε να συμφωνήσει σε ένα νέο διεθνές σύστημα, είτε να συνεχίσει να ενισχύει τις εντάσεις, κάτι που βέβαια θα οδηγήσει σε μια κατάσταση παρόμοια με τις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.<br /><br />Σε πρόσφατο διαδικτυακό σεμινάριο του Chatham House με τον πρώην βρετανό υπουργό Εξωτερικών Τζέρεμι Χαντ, ο 97χρονος πλέον Κίσινγκερ κάλεσε τις ΗΠΑ να δημιουργήσουν μια ισορροπία με τις υπάρχουσες παγκόσμιες δυνάμεις, προσθέτοντας:<br /><br />«Αν φανταστεί κανείς ότι ο κόσμος δεσμεύεται σε έναν ατελείωτο ανταγωνισμό που βασίζεται στην κυριαρχία όσων είναι ανώτεροι αυτή τη στιγμή, τότε είναι αναπόφευκτη η κατάρρευση της τάξης. Και οι συνέπειες μιας κατάρρευσης θα ήταν καταστροφικές».<br /><img src="" /><br /><br />Ο γνωστός διπλωμάτης προέτρεψε τις ΗΠΑ να κατανοήσουν ότι δεν έχουν όλα τα θέματα “τελικές λύσεις” και πρόσθεσε: «Αν δεν καταλήξουμε σε συμφωνία με την Κίνα σε αυτό το σημείο, τότε θα βρισκόμαστε σε μια κατάσταση σαν κι αυτήν πριν από τον Παγκόσμιο Πόλεμο, με πολυετείς συγκρούσεις που επιλύονται άμεσα, αλλά σε μία από αυτές ξεφεύγει έλεγχος σε κάποιο σημείο».<br /><br />Ωστόσο, η ιδέα ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να σταματήσουν να επιβάλλουν τη βούλησή τους σε όλους τους άλλους δεν θα γίνει εύκολα αποδεκτή στην Ουάσιγκτον.<br /><br />Ο υψηλόβαθμος Κινέζος αξιωματούχος Yang Jiechi είπε στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Anthony Blinken στις 18 Μαρτίου στην Αλάσκα ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν τα προσόντα να πουν ότι θέλουν να μιλήσουν με την Κίνα από μια θέση ισχύος». Στη συνέχεια, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και ο Κινέζος ομόλογός του Γουάνγκ Γι ανέφεραν λίγες ημέρες αργότερα στις 22 Μαρτίου κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στο Πεκίνο ότι «από κοινού προστατεύουν την πολυμέρεια, διατηρούν το διεθνές σύστημα με τον ΟΗΕ στον πυρήνα του και τη διεθνή τάξη βάσει του διεθνούς δικαίου , ενώ αντιτίθενται σθεναρά στις μονομερείς κυρώσεις καθώς και στην παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών»<br /><br />Είναι πάντα δύσκολο για τις Μεγάλες Δυνάμεις να αποδεχτούν ότι ο κόσμος έχει αλλάξει, ειδικά όταν είναι εις βάρος τους. Η Δύση δεν μπορεί πλέον να καταστείλει την οικονομική δύναμη της Κίνας ή τη στρατιωτική δύναμη της Ρωσίας.<br /><br />Στο τέλος, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να καταφύγει σε μια στρατηγική που μοιάζει με την πρόταση του Κίσινγκερ για εξεύρεση ισορροπίας, ενώ ταυτόχρονα αποδέχεται την πολυπολική πραγματικότητα που έχει αποδειχθεί.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το... ''γεράκι'' μίλησε: ''Συμφωνία ή πόλεμος'' - Ο Κίσινγκερ προειδοποιεί την Ουάσινγκτον

Νέα “προφητεία”: “Αποδεχτείτε το νέο παγκόσμιο σύστημα ή αντιμετωπίστε μια προπολεμική γεωπολιτική κατάσταση” Άγγελος Ρούσσος Με τον Λευκό Ο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ναύαρχοι σε Ερντογάν: ''Κινδυνεύει η ζωή μας στη φυλακή'

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-04/EyMbISYWEAEtgui.jpeg?itok=jKSlwdya" width="640" /><br /><br /><b>'Ανδρέας Μουντζουρούλιας</b><br />Επιστολές μέσα από την φυλακή είχαμε από τους τούρκους ναυάρχους! Σε κείμενά τους που θα συζητηθούν, προειδοποιούν τον Ερντογάν και προμηνύουν, πως όλα τώρα ξεκινάνε στην Τουρκία. <br /><br />Το κλίμα είναι ζοφερό στη γειτονική χώρα, με τους στρατιωτικούς να έχουν χωριστεί σε διαφορετικά στρατόπεδα. <br /><div><br />Ας δούμε τι αναφέρουν: <br /><br />Ramazan Cem Gürdeniz: "Είμαι ο πρώτος ναύαρχος που συνελήφθη. Η ιδέα της γαλάζιας πατρίδας ανήκει σε μένα. Είμαι ένας ναύαρχος που έχει αγωνιστεί για το έθνος. Αυτή η κατάσταση με πληγώνει. Η φυγή δεν ταιριάζει σε κάποιον σαν εμένα. Δεν μου δόθηκαν έγγραφα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας κράτησης. Κάποια στιγμή θα πάρουμε το αίμα μας πίσω."<br /><br />Kadir Sağdıç: "Είμαι 69 ετών. Νομίζω ότι δεν υπάρχαν οι σωστές συνθήκες κράτησης. Η έκθεση ειδοποίησης σχετικά με την κράτησή μου δεν κοινοποιήθηκε σε εμένα ή στον δικηγόρο μου. Κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας, πέθανε η μητέρα μου και δεν μπόρεσα να την φιλήσω. Έχω έναν ηλικιωμένο πατέρα. Έχω υψηλή αρτηριακή πίεση, δεν είναι κατάσταση αυτή. Ο λαός σας βλέπει, θα ξεσηκωθεί.''<br /><br />Ali Sadi Ünsal: "Μου στερήθηκε άδικα η ελευθερία μου. Πλήρωσα το τίμημα. Έλαβα θεραπεία καρκίνου μεταξύ 2010-2011. Εξαιτίας αυτού, εγώ έχασα μερικούς από τους σιελογόνους αδένες μου. Υπάρχει πρόβλημα με τα νεφρά μου. Έχω προβλήματα ούρων. Έχω πολύ υψηλές τιμές αίματος. Χρησιμοποιώ υψηλές δόσεις φαρμάκων επειδή η χοληστερόλη μου δεν μπορεί να μειωθεί. Για αυτούς τους λόγους, ζητώ την απόρριψη του αιτήματος του Εισαγγελέα για παράταση της περιόδου κράτησης. <br /><br />Alaettin Sevim: "Έχω νεφρική ανεπάρκεια. Έχω υποβάλει τις αναφορές μου μέσω του δικηγόρου μου, χρησιμοποιώ φάρμακο. Δεν θα δραπετεύσω.''<br /><br />Bülent Olcay: "Μου στερήθηκε η ελευθερία μου. Οι συνθήκες κράτησης δεν είναι κατάλληλες.''<br /><br />Nadir Hakan Eraydın: ''Έκανα εγχείρηση καρδιάς πριν από περίπου 1 μήνα. Η ζωή μου κινδυνεύει.''<br /><br />Atilla Kezek: ''Είμαι 65 ετών. Υποφέρω από διαβήτη και αρτηριακή πίεση λόγω της ηλικίας μου. Βρισκόμαστε υπό κράτηση σε πολυσύχναστους θαλάμους. Νομίζω ότι η υγεία μας κινδυνεύει λόγω πανδημικών καταστάσεων.''<br /><br />Ergun Mengi: ''Οι συνθήκες φύλαξης δεν είναι κατάλληλες για την υγεία μας.''<br /><br />Turgay Erdağ: ''Οι συνθήκες κράτησης είναι πολύ κακές. Είναι ένα μέρος που δεν πρέπει να ζείς κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Δεν είναι κράτος αυτό. Οδηγούμαστε σε εμφύλιο.'' <br /><br />Τι καταλαβαίνουμε από αυτές τις δηλώσεις; Ότι τους κρατάνε φυλακή μέσα στις χειρότερες συνθήκες, καθώς θέλουν να τους εκδικηθούν, αλλά ταυτόχρονα, να δείξουν ποιος έχει το πάνω χέρι στη Τουρκία. <br /><br />Η Τουρκία μπαίνει σε ''τροχιά'' περιδίνησης, με το ηθικό στο στράτευμα να έχει φτάσει στο ναδίρ. Ποιος θα πολεμήσει για τον Ερντογάν; <br /><br />Μπορεί να έχει δημιουργήσει μία νέα γενιά στρατιωτών ο Ερντογάν, που έχει γαλουχηθεί με τα ισλαμιστικά ιδεώδη, αλλά μην ξεχνάμε, πως ακόμα και τώρα, οι Κεμαλιστές έχουν την πλειοψηφία στις ΤΕΔ!</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ναύαρχοι σε Ερντογάν: ''Κινδυνεύει η ζωή μας στη φυλακή'

'Ανδρέας Μουντζουρούλιας Επιστολές μέσα από την φυλακή είχαμε από τους τούρκους ναυάρχους! Σε κείμενά τους που θα συζητηθούν, προειδοποι...

Διαβάστε την συνέχεια

Κόβει κάθε δίαυλο με την Άγκυρα ο Σίσι

<img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/06/2020-06-18-1.png" width="640" /><br /><br /><b>Λυκοκάπης Γιώργος</b><br />Η Αίγυπτος μοιάζει διατεθειμένη να κλείσει κάθε “ανοιχτή διπλωματική θύρα” με την Τουρκία, καθώς φέρεται να ανέστειλε τις συνομιλίες που πραγματοποιούσε με το τουρκικό κράτος (σε επίπεδο μυστικών υπηρεσιών) για ζητήματα ασφάλειας, για τις οποίες είχε κάνει αναφορά με δημόσια δήλωση του, ο υπουργός Εξωτερικών της ηγέτιδας δύναμης του αραβικού κόσμου Σάμεχ Σούκρι.<br /><br />Αυτό αναφέρει δημοσίευμα του Al Arabiya, το οποίο εμφανίζει δυσαρεστημένη την αιγυπτιακή κυβέρνηση από τις καθυστερήσεις “που παίζει” η Τουρκία στην Λιβύη, στο ζήτημα της αποχώρησης των στρατιωτικών συμβούλων και των φιλότουρκων μισθοφόρων-τζιχαντιστών που είχε κουβαλήσει, προς την υπεράσπιση του καθεστώτος Σαράτζ.<br /><br />Ήταν αυτά τα στίφη με τα οποία η Τουρκία και οι Λίβυοι εγκάθετοι της σχεδίαζαν να καταλάβουν τα πετρελαϊκά αποθέματα της Σύρτης το περασμένο καλοκαίρι και τελικώς σταμάτησαν χάρη στην αποφασιστική παρέμβαση της Αιγύπτου και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Η Τουρκία φέρεται να ζήτησε «περισσότερο χρόνο» για να αποσύρει τους στρατιωτικούς της συμβούλους και τους μισθοφόρους-τζιχαντιστές από τη Λιβύη, την οποία ζητεί εντόνως και ο ΟΗΕ, όπως και όλα τα κράτη που εμπλέκονται στην λιβυκή σύγκρουση.<div><br />“Παίζει καθυστερήσεις” η Τουρκία<br /><br />Η αιγυπτιακή κυβέρνηση φέρεται ιδιαίτερα εκνευρισμένη με την τακτική της Άγκυρας, παρόλο που η τελευταία επιδίδεται σε ορισμένες κινήσεις καλής θέλησης για να καλοπιάσει το αραβικό κράτος. Η κυβέρνηση Ερντογάν απαίτησε από τα μέσα ενημέρωσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (του κυριότερου κόμματος της αιγυπτιακής αντιπολίτευσης) που φιλοξενούνται στην Τουρκία να σταματήσουν να επικρίνουν το αιγυπτιακό καθεστώς.<br /><br />Ταυτόχρονα έσπευσε να καθησυχάσει το καθεστώς Σίσι για ορισμένες τουρκικές υπηκοότητες που παραχώρησε σε Αιγύπτιους αντικαθεστωτικούς (μεταξύ άλλων και στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), υποσχόμενη πως αυτοί θα τερματίσουν κάθε πολιτική τους δράση. Η Αίγυπτος φέρεται να απαίτησε πιο δραστικά μέτρα και συγκεκριμένα την έκδοση των ηγετικών στελεχών της Αδελφότητας, που από την άνοδο του στρατηγού Σίσι στην εξουσία έχουν καταφύγει στην Τουρκία.<br /><br />Ουσιαστικά το καθεστώς Σίσι ζητά “σε μία κόλλα χαρτί” τα στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με τον ίδιο τρόπο που ο Ερντογάν παραδίδει τους μουσουλμάνους Ουιγούρους στην Κίνα, προκειμένου να προσεγγίσει και το Πεκίνο! Ο Τούρκος πρόεδρος “πλάσαρε” στην Αίγυπτο πως θα μπορούσε να “αδρανοποιήσει” πολιτικά την Μουσουλμανική Αδελφότητα, κάτι που (πάντα με βάση το δημοσίευμα) δεν φαίνεται να ικανοποιεί το αιγυπτιακό καθεστώς.<br /><br />Το Al Arabiya σημειώνει πως η Τουρκία ήθελε να εφαρμόσει μέτρα «σε δύο φάσεις» έναντι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με την Αίγυπτο να απαιτεί να “κοπούν μαχαίρι” οι σχέσεις του Ερντογάν με την ιστορική οργάνωση του πολιτικού Ισλάμ στον αραβικό κόσμο. Η απαίτηση της Αιγύπτου μοιάζει δύσκολο να πραγματοποιηθεί, με δεδομένη την απόλυτη εργαλειοποίηση της οργάνωσης από το τουρκικό καθεστώς, όπως έχει συμβεί με την παλαιστινιακή Χαμάς (που έχει τις ρίζες στην Αδελφότητα) με τον Τούρκο πρόεδρο να αδυνατεί να διαρρήξει πλήρως τις σχέσεις μαζί της, όπως ζητεί το Ισραήλ.<br /><br /></div><div>Η “κακοπιστία” των Εμιράτων<br /><br />Ο Σάμεχ Σούκρι είχε αναφέρει πως «εάν διαπιστώναμε μία πραγματική μεταβολή στην τουρκική εξωτερική πολιτική, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για την αποκατάσταση των σχέσεων», κάτι που δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει ο Ερντογάν, που προσπαθεί να βρει ημίμετρα, όπως και τα γνωστά “παζάρια” που προτείνει στην Αίγυπτο με τις θαλάσσιες ζώνες, εις βάρος φυσικά των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας.<br /><br />Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια αντίδραση της αιγυπτιακής ή της τουρκικής κυβέρνησης για το δημοσίευμα, το οποίο πρέπει να σημειώσουμε πως προέρχεται από ένα διεθνές μέσο ενημέρωσης, που εδρεύει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ένα αραβικό κράτος που δεν επιθυμεί την παραμικρή “ανοιχτή θύρα” με τον Ερντογάν. Η τουρκική προπαγάνδα έχει αναφέρει παλαιότερα πως είναι η «κακοπιστία» των Εμιράτων που αποτρέπει την Αίγυπτο από το να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Τουρκία.<br /><br />Αξίζει να σημειώσουμε πως τα Εμιράτα δεν “ενθουσιάστηκαν” με την εξομάλυνση των σχέσεων της Σαουδικής Αραβίας με το τουρκόφιλο Κατάρ, με την Ντόχα να δίνει από τότε γραμμή στο Αλ Τζαζίρα, να περιορίσει την επικρίσεις του εις βάρος των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής. Ο Ερντογάν έχει στο νου του να πετύχει μία αντίστοιχη συμφωνία εξομάλυνσης με τις αραβικές χώρες, αλλά φαίνεται να μην μπορεί να καθησυχάσει την ανασφάλεια που νιώθουν τα αραβικά καθεστώτα, από τα νεοοοθωμανικά σχέδια του.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Κόβει κάθε δίαυλο με την Άγκυρα ο Σίσι

Λυκοκάπης Γιώργος Η Αίγυπτος μοιάζει διατεθειμένη να κλείσει κάθε “ανοιχτή διπλωματική θύρα” με την Τουρκία, καθώς φέρεται να ανέστειλε τις ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως οι αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες στοχεύουν την Τουρκία

<br /><img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/GID.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Η Γενική Υπηρεσία Πληροφοριών της Αιγύπτου (GIS), που συχνά αναφέρεται ως Mukhabarat, είναι υπεύθυνη για την παροχή πληροφοριών , από το εσωτερικό και διεθνώς, με έμφαση στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Οι αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες της Αιγύπτου δημιουργήθηκε από τον πρόεδρο Νάσερ το 1954 με πρώτο διοικητή τον Ζακαρίας Μοχεντίν.<br /><br />Η υπηρεσία αναδιοργανώθηκε κι αναβαθμίστηκε υπό την διοίκηση του Σαλάχ Νασρ το 1957-1967. Υπό την επίβλεψή του η GIS δημιούργησε τμήματα για επιχειρήσεις ραδιοφωνίας, ηλεκτρονικών υπολογιστών, πλαστογραφίας και μαύρων επιχειρήσεων. Για να εξασφαλίσει έσοδα, ο Νασρ δημιούργησε την Al Nasr Company, εταιρεία εισαγωγών-εξαγωγών, ως κάλυψη.<br /><br />Η GID βοήθησε σημαντικά πολλά αραβικά και αφρικανικά κράτη να αποκτήσουν ανεξαρτησία. Αν και το αιγυπτιακό υπουργείο Εξωτερικών ήταν επίσημα υπεύθυνο, η GIS βοήθησε πολλά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στο πλαίσιο της αντιιμπεριαλιστικής πολιτικής του Νάσερ. Ο Νασρ καθιέρωσε σχέσεις με άλλες υπηρεσίες πληροφοριών, οι οποίες βοήθησαν στην παροχή σιταριού στην Αίγυπτο και στην ίδρυση βιομηχανιών. Μία από τις κατασκευές του είναι ο Πύργος Gezeera στο Κάιρο.<br /><br />Για αρκετά χρόνια το όνομα του διευθυντή της GIS ήταν μυστικό. Ωστόσο, ο στρατηγός Ομάρ Σουλεϊμάν, επικεφαλής της υπηρεσίας (1993-2011), έσπασε το ταμπού. Το όνομά του δημοσιεύθηκε πριν γίνει ο ίδιος γνωστό πρόσωπο στα ΜΜΕ, αφού ήταν απεσταλμένος του Μουμπάρακ σε Ισραήλ, ΗΠΑ και Γάζα. Όταν ο στρατηγός Σουλεϊμάν διορίστηκε αντιπρόεδρος της Αιγύπτου, τον διαδέχθηκε ο στρατηγός Μουράτ Μουβάφι και αργότερα ο Μοχάμεντ Ραφάτ Σέχατα.<br /><br />Τον Ιούλιο 2013, ως αποτέλεσμα της εξέγερσης (“Αραβική Άνοιξη”), ο Σέχατα αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Μοχάμεντ Αχμέτ Φαρέντ, αλλά στο πλαίσιο των ισορροπιών διορίστηκε Σύμβουλος Υποθέσεων Ασφαλείας του προσωρινού προέδρου Αντλί Μανσούρ. Επί προεδρίας Μόρσι (ανήκε στη Μουσουλμανική Αδελφότητα), πάντως, η GIS υπέστη μαζικές εκκαθαρίσεις.<br /><br />Οι επιτυχίες της GIS<br /><br />Παρά τον κανόνα που λέει ότι «η επιτυχία στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών είναι ένα θαμμένο μυστικό, ενώ η αποτυχία είναι ένα παγκόσμιο σκάνδαλο», η GIS είχε πολλές επιτυχίες, μερικές από τις οποίες έγιναν έργα από την αιγυπτιακή τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Κατάφερε να “φυτέψει” έναν Αιγύπτιο πράκτορα μεταξύ των Εβραίων μεταναστών που εγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ.<br /><br />Ο πράκτορας Ρεφάατ Αλ Γκαμάλ, κατάφερε να ζήσει 18 χρόνια στο Ισραήλ, χωρίς να ανακαλυφθεί. Εκείνα τα χρόνια ίδρυσε ένα δίκτυο κατασκόπων σε διάφορους τομείς της, αν και ισραηλινές πηγές ισχυρίζονται ότι ο Ρεφάατ ήταν διπλός πράκτορας και βοήθησε το Ισραήλ να κερδίσει τον “πόλεμο των έξι ημερών”.<br /><br />Το 1970, η GIS κατόρθωσε να εντοπίσει μια ισραηλινή εξέδρα πετρελαίου ενώ είχε αποσταλεί από τον Καναδά στο Σινά (κατεχόμενο από το Ισραήλ εκείνη την εποχή). Οι πράκτορες της GIS εντόπισαν την εξέδρα στο Αμπιτζάν (Ακτή του Ελεφαντοστούν) και με εκρηκτικά την κατέστρεψαν σε μεγάλο βαθμό.<br /><br />Κατά ειρωνικό τρόπο, αυτό έγινε ενώ η πόλη ήταν γεμάτη, όχι μόνο από πράκτορες της Μοσάντ που προστάτευαν την εξέδρα πετρελαίου, αλλά και από πράκτορες της CIA που φύλαγαν τους αστροναύτες της NASA κατά την επίσκεψή τους στην Ακτή του Ελεφαντοστούν εκείνες τις ημέρες. Αυτή η επιχείρηση, την οποία διηύθυνε διευθυντή της GIS Αμίν Χοβέιντι, δημοσιοποιήθηκε το 1985 με την επωνυμία “Επιχείρηση Αλ Χαφάρ”.<br /><br /><div>Οι αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες στον πόλεμο του 1973<br /><br />Η μεγαλύτερη επιτυχία της GIS ήταν το αιγυπτιακό “Στρατηγικό Σχέδιο Εξαπάτησης”, το οποίο από τον Ιανουάριο 1970 έως τον Οκτώβριο 1973 είχε στόχο την απόκρυψη των αιγυπτιακών σχεδίων για την αιγυπτιακή επίθεση με σκοπό την απελευθέρωση του κατεχόμενου Σινά. Το σχέδιο περιλάμβανε διοχέτευση ψευδών πληροφοριών και υποτίθεται μυστικών δεδομένων. Για παράδειγμα, η GIS προετοίμασε μυστικά εκκένωσε τμήματα των νοσοκομείων του Καΐρου για να είναι έτοιμα να δεχθούν τραυματίες. Η εκκένωση λίγες μέρες πριν την έναρξη της επίθεσης, πραγματοποιήθηκε με το πρόσχημα ότι τα νοσοκομεία είχαν μολυνθεί με τέτανο.<br /><br />Το σχέδιο περιλάμβανε και μια σημαντική επιχείρηση, η οποία δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί. Η επιχείρηση αποσκοπούσε στη συγκέντρωση λεπτομερών πληροφοριών για τους αμερικανικούς κατασκοπευτικούς δορυφόρους που κάλυπταν τη Μέση Ανατολή. Γνωρίζοντας τις ακριβείς τροχιές και το χρονοδιάγραμμα των δορυφόρων, η GIS προετοίμασε περίπλοκα προγράμματα υλικοτεχνικής κίνησης για όλες τις αιγυπτιακές στρατιωτικές μονάδες, ώστε να μην εντοπιστούν από τους δορυφόρους.<br /><br />Ο Γκουμάα Αλ Σαγουάν παρείχε στη Μοσάντ ψευδείς πληροφορίες από το 1967 έως το 1973 και εξασφάλισε από την ισραηλινή υπηρεσία προηγμένες συσκευές μετάδοσης πληροφοριών, τις οποίες παρέδωσε στη GIS. Η GIS κατασκόπευε τη Μοσάντ εβδομάδες πριν από την αιφνιδιαστική αιγυπτιακή επίθεση στις 6 Οκτωβρίου 1973. Οι πληροφορίες που συγκέντρωσε επέτρεψαν να εντοπιστούν τα πιο αδύναμα σημεία της ισραηλινής αμυντικής γραμμής. Σχεδιάστηκε, μάλιστα, μια αποστολή αυτοκτονίας για εκτροπή της ισραηλινής αντεπίθεσης πριν φτάσει στην ηπειρωτική Αίγυπτο.<br /><br />Ο Αιγύπτιος κατάσκοπος Αμίν K., ο οποίος εργάστηκε ως υπάλληλος στην υπηρεσία Τύπου της γερμανικής κυβέρνησης είχε διαβιβάσει πλήθος πληροφοριών στη GIS μεταξύ 2010 και 2019. Προφανώς υπήρξαν και αποτυχίες, κάποιες μάλιστα θεαματικές, όπως η δολοφονία του Προέδρου Σαντάτ και άλλων αξιωματούχων από αντιφρονούντες στρατιωτικούς τον Οκτώβριο 1981.<br /><br />Προφανώς η άνοδος των Αδελφών Μουσουλμάνων είναι άλλη μια αποτυχία της αιγυπτιακής υπηρεσίας πληροφοριών, καθώς ο έλεγχος της εν λόγω οργάνωσης, όπως και άλλων ακραίων ισλαμιστικών οργανώσεων είναι αρμοδιότητα της GIS. Αποτυχία είναι και το γεγονός ότι η υπηρεσία δεν είχε καταφέρει να διεισδύσει στις φυλές στο Σινά και στους αντάρτες που προέρχονται από αυτές. Το αποτέλεσμα είναι οι ένοπλες δυνάμεις να δέχονται επιθέσεις και να έχουν απώλειες.</div><div><br />Ο Αμπάς Καμέλ<br /><br />Το 2018, ο Σίσι απέλυσε τον αρχηγό της υπηρεσίας πληροφοριών Καλίντ Φάουζι μετά από αμφιλεγόμενη διαρροή στους New York Times, η οποία αποκάλυψε μυστική απόπειρα της αιγυπτιακής κυβέρνησης να πείσει την κοινή γνώμη να υποστηρίξει το σχέδιο ειρήνευσης του Τραμπ. Στη θέση ορίστηκε ο επικεφαλής του προσωπικού του προέδρου Σίσι, Αμπάς Καμέλ.<br /><br />Ο μετέπειτα δολοφονηθείς Σαουδάραβας αναλυτής Τζαμάλ Κασόγκι σχολίασε: «Όταν ο Σίσι δεν μπορεί να βρει κανέναν άλλο εκτός από τον στενό συνεργάτη του για να του αναθέσει την υπηρεσία πληροφοριών, επιβεβαιώνεται ότι υπάρχει πρόβλημα εμπιστοσύνης στους κυβερνώντες κύκλους της Αιγύπτου». Ο νυν διευθυντής της GIS Αμπάς Καμέλ θεωρείται δεξί χέρι του Σίσι και χρησιμοποιείται ως επίσημος απεσταλμένος, υποκαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό το υπουργείο Εξωτερικών.<br /><br />Το τελευταίο διάστημα, η GIS έχει στρέψει την προσοχή της στην αντιμετώπιση της τουρκικής δραστηριότητας όχι μόνο στην Αίγυπτο (υποστήριξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), αλλά και στις χώρες της Αφρικής. Για το Κάιρο, η διείσδυση των Τούρκων στη “γειτονιά” της Αιγύπτου συνιστά αποσταθεροποιητική δράση και ως τέτοια αντιμετωπίζεται. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για τη Λιβύη.<br /><br />Ο Καμέλ επισκέφθηκε μυστικά τη Δαμασκό στις 2 Μαρτίου. Η αραβική εφημερίδα Al-Watan ανέφερε ότι ο Καμέλ είχε συνομιλίες με τον επικεφαλής του Γραφείου Εθνικής Ασφάλειας στρατηγό Αλί Μαμλούκ, ειδικό σύμβουλο ασφαλείας του Άσαντ. Προφανώς, θα συζητήθηκε και η επάνοδος της Συρίας στον Αραβικό Σύνδεσμο. Η επίσκεψη του Καμέλ δεν ανακοινώθηκε. Σύμφωνα με πληροφορίες, όμως, πραγματοποιήθηκε μετά από μυστικές επισκέψεις του Αιγύπτιου αξιωματούχου σε Τυνησία, Αλγερία και ανατολική Λιβύη, με σκοπό να σχηματιστεί ένας συνασπισμός διαχείρισης πληροφοριών ασφάλειας για την αντιμετώπιση της τουρκικής παρουσίας στο Μαγκρέμπ.</div><div><br />Η Τουρκία στο στόχαστρο<br /><br />Η αμέριστη τουρκική υποστήριξη προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και η δυναμική τουρκική παρουσία στη Λιβύη, όπως και η κατάληψη περιοχών στη βόρεια Συρία, διεύρυναν το χάσμα Άγκυρας-Καΐρου, με ανταλλαγή και δημόσιων ρητορικών επιθέσεων. Αντιμέτωπο με τον κίνδυνο απομόνωσης στην Ανατολική Μεσόγειο, το καθεστώς Ερντογάν προσπαθεί τελευταίως να “ρίξει γέφυρες” προς το Κάιρο, αλλά οι προσπάθειές του πέφτουν προς το παρόν στο κενό. Εξ ου και η σύμπλευση της Αιγύπτου με την Ελλάδα και την Κύπρο παραμένει αρραγής.<br /><br />Η GIS, πάντως, έχει δημιουργήσει δίκτυο για να παρακολουθεί επισταμένως τις δραστηριότητες των Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Τουρκία, όπου έχει το επιτελείο της. Η συνεχιζόμενη δράση της οργάνωσης, με την υποστήριξη των υπηρεσιών του τουρκικού κράτους καθιστούν αγεφύρωτο το χάσμα Άγκυρας-Καΐρου. Γι’ αυτό και η GIS έχει εστιάσει τις προσπάθειές της να υπονομεύσει με κάθε τρόπο την τουρκική παρουσία στη Λιβύη.<br /><br />Η αιγυπτιακή υπηρεσία πληροφοριών συνεχίζει να έχει στενούς δεσμούς με τον Εθνικό Στρατό του Χαλίφα Χαφτάρ, παρά την φθίνουσα πορεία του τελευταίου. Παράλληλα, χειρίζεται τις σχέσεις και με άλλους πολιτικούς παίκτες στη Λιβύη. Ένα δεύτερο κρίσιμο μέτωπο για την Αίγυπτο είναι και το γιγαντιαίο φράγμα που κατασκευάζει η Αιθιοπία στο Νείλο. Επί του παρόντος, η GIS προσπαθεί πυρετωδώς να χτίσει συμμαχίες αποτρεπτικού χαρακτήρα με υπηρεσίες γειτονικών χωρών και στο πλαίσιο αυτό ο Καμέλ επισκέφθηκε τον προηγούμενο Ιανουάριο το Σουδάν.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πως οι αιγυπτιακές μυστικές υπηρεσίες στοχεύουν την Τουρκία

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Η Γενική Υπηρεσία Πληροφοριών της Αιγύπτου (GIS), που συχνά αναφέρεται ως Mukhabarat, είναι υπεύθυνη για την παροχή πλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Φ. Αλτούν: Καταφύγιο τρομοκρατών η Ελλάδα - «Απαράδεκτα μυθεύματα», απαντά το ΥΠΕΞ

<div><br /><br /><img height="360" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=altoun.jpg" width="640" /><br /><br />Ευθεία επίθεση εναντίον της Ελλάδας εξαπέλυσε ο επικεφαλής επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας Φαχρετίν Αλτούν, ο οποίος με ανάρτησή του στο Twitter αναφέρει πως η χώρας μας αποτελεί καταφύγιο τρομοκρατών, οι οποίοι οργανώνουν επιθέσεις εναντίον της Τουρκίας μέσα από τα κέντρα φιλοξενίας. «Είναι ώρα να σταματήσουμε την ατιμωρησία της Ελλάδας!», καταλήγει η ανάρτηση του Φ. Αλτούν<br /><br />Αναλυτικότερα, στην ανάρτησή του ο Φ. Αλτούν αναφέρει πως «η Ελλάδα δίνει καταφύγιο σε τρομοκράτες, συμπεριλαμβανομένων στελεχών του PKK» και συνεχίζει παραθέτοντας ένα βίντεο όπου μεταξύ άλλων η Ελλάδα κατηγορείται για υπόθαλψη τρομοκρατών και οργάνωση επιθέσεων εναντίον της Τουρκίας μέσα από τα προσφυγικά camp που υπάρχουν στην ελληνική επικράτεια. <div class="main-article__text " style="background-color: white; box-sizing: inherit; color: #212529; font-family: -apple-system, BlinkMacSystemFont, "Segoe UI", Roboto, "Helvetica Neue", Arial, "Noto Sans", sans-serif, "Apple Color Emoji", "Segoe UI Emoji", "Segoe UI Symbol", "Noto Color Emoji"; font-size: 16px; margin: 0px; padding: 0px;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered tweetCustom" style="box-sizing: inherit; display: flex; margin-bottom: 10px; margin-left: auto !important; margin-right: auto !important; margin-top: 10px; max-width: 550px; padding: 10px !important; width: 665.9px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="1380620185011433475" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2hvcml6b25fdHdlZXRfZW1iZWRfOTU1NSI6eyJidWNrZXQiOiJodGUiLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfX0%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1380620185011433475&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.liberal.gr%2Fnews%2Ff-altoun-katafugio-tromokraton-i-ellada-aparadekta-mutheumata-apanta-to-upex%2F369709&sessionId=c7340b021e4614893cd5a4367d9f65a1f873c022&siteScreenName=LiberalGr&theme=light&widgetsVersion=1ead0c7%3A1617660954974&width=550px" style="box-sizing: inherit; display: block; flex-grow: 1; height: 622px; margin: 0px; max-width: 100%; padding: 0px; position: static; visibility: visible; width: 550px;" title="Twitter Tweet"></iframe></div><p style="box-sizing: inherit; color: #2d2d2d; font-family: literata, serif; font-size: 2rem; letter-spacing: 1px; line-height: 34px; margin: 0px 0px 3.8rem 44.3875px; padding: 0px; word-break: break-word;"></p></div></div>Το βίντεο επικεντρώνεται, στη συνέχεια, στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι κατά τη δεκαετία του ’90 ο ρόλος της χώρας ήταν κρίσιμος στη στήριξη του ΡΚΚ και στον τότε ηγέτη της Abdullah Ocalan να αποφύγει τις τουρκικές αρχές. Επιπλέον, καταγράφεται ότι, μετά τη σύλληψή του, ο ίδιος ομολόγησε ότι η Ελλάδα παρείχε όπλα επί σειρά ετών και εκπαίδευση στη δομή του Λαυρίου, ενώ υποστηρίζεται ότι αυτή η εν λόγω δομή εξακολουθεί να αποτελεί ‘καταφύγιο’ για το ΡΚΚ. <br /><br />Τονίζεται, ακόμα, ότι η Ελλάδα «στηρίζει ανοικτά» την FETO, πολλά μέλη της οποίας κατέφυγαν στη χώρα μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και ‘κυκλοφορούν ελεύθερα’ στους δρόμους της παρά τα αιτήματα της Τουρκίας για έκδοσή τους, ενώ ο ίδιος ο επικεφαλής της ευχαρίστησε τη χώρα που προστάτευσε τα μέλη του από τη δικαιοσύνη, αποκαλώντας την Ελλάδα ‘αδελφή-χώρα’.<br /><br />Τέλος, σημειώνεται ότι η Άγκυρα θεωρεί ότι αυτές οι «παραβάσεις» αντιβαίνουν στο πνεύμα της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, καλεί την Ελλάδα να αναλάβει δράση εναντίον της παρουσίας του ΡΚΚ και της FETO, όπως και του DHKP-C στη χώρα και να στηρίξει την Άγκυρα στον αγώνα της εναντίον όλων των μορφών τρομοκρατίας.<br /><br />Ελληνικό ΥΠΕΞ: Προσπάθεια σπίλωσης της χώρας<br /><br />Από την πλευρά του, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών απάντησε με ανακοίνωσή του στην οποία κάνει λόγο για «απαράδεκτα μυθεύματα» και απόπειρα σπίλωσης της εικόνας της χώρας, αναρωτώμενο, μάλιστα αναφορικά με την επιλογή του χρόνου εμφάνισης αυτών των ισχυρισμών.<br /><br />«Απορρίπτουμε κατηγορηματικά κάθε προσπάθεια σπίλωσης της εικόνας της Ελλάδας μέσω της προβολής απαράδεκτων μυθευμάτων. Ερώτημα δημιουργεί η επιλογή του χρόνου εμφάνισης τέτοιων ανυπόστατων και φαιδρών ισχυρισμών», ανέφερε σε ανακοίνωση του το ΥΠΕΞ.<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι για την ερχόμενη Τετάρτη είναι προγραμματισμένη επίσκεψη του Νίκου Δένδια στην Άγκυρα, για την οποία ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών έχει επαναλάβει αρκετές φορές ότι θα πραγματοποιηθεί αν το επιτρέψει η τουρκική συμπεριφορά.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a></div><div><br /></div><div><br /><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div></div>

Φ. Αλτούν: Καταφύγιο τρομοκρατών η Ελλάδα - «Απαράδεκτα μυθεύματα», απαντά το ΥΠΕΞ

Ευθεία επίθεση εναντίον της Ελλάδας εξαπέλυσε ο επικεφαλής επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας Φαχρετίν Αλτούν, ο οποίος με ανάρτησή του στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το παρασκήνιο πίσω από το «δικτάτορας» του Ντράγκι για τον Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.ethnos.gr/sites/default/files/styles/default_small/public/images/2021/04/erdogan_0.jpg?itok=OpHotPSJ" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="300" data-original-width="600" height="320" src="https://www.ethnos.gr/sites/default/files/styles/default_small/public/images/2021/04/erdogan_0.jpg?itok=OpHotPSJ" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Διπλωματικό επεισόδιο μετά το περιστατικό με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην Αγκυρα - Η οργή της Τουρκίας και η στάση του Μάριο Ντράγκι</span></h3>Στις εξελίξεις που καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει στραμμένο το βλέμμα ο διεθνής Τύπος με αφορμή το Sofagate και τις εκατέρωθεν δηλώσεις από τις δύο πλευρές, την ώρα που οι σχέσεις της Ιταλίας -και όχι μόνο- με την Τουρκία είναι ήδη στα άκρα. H Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έμεινε όρθια στην Αγκυρα, καθώς δεν είχε προβλεφθεί κάθισμα για εκείνη και όταν η ίδια θέλησε να κάτσει, είδε τους Μισέλ και Ερντογάν να κάθονται και εκείνη να κάνει ένα «εμ»... που έκανε το γύρο του κόσμου, προκαλώντας αντιδράσεις, το γεγονός όμως ήταν η αφορμή για ένα διπλωματικό επεισόδιο που δείχνει να κορυφώνεται.<br /><br />Κομβικός ο ρόλος της δήλωσης Ντράγκι<br /><br />Ο Μάριο Ντράγκι εξέφρασε την αντίθεσή του προς τη συμπεριφορά του προέδρου της Τουρκίας, ανεβάζοντας τους τόνους. «Δεν συμμεριζόμαστε την στάση του Ερντογάν, δεν ήταν η κατάλληλη συμπεριφορά. Λυπάμαι ιδιαίτερα που η πρόεδρος της ΕΕ την υπέστη. Με αυτούς τους δικτάτορες, ας τους αποκαλέσουμε έτσι, πρέπει να είμαστε σαφείς: Να εκφράζουμε τις διαφορετικές μας απόψεις αλλά να καταφέρνουμε να συνεργαζόμαστε υπέρ των χωρών μας» είπε χαρακτηριστικά ο Ιταλός πρωθυπουργός. Πίσω όμως από την δήλωση του Μάριο Ντράγκι, κρύβεται ολόκληρο παρασκήνιο. Κι αυτό γιατί, όπως τονίζει η Μαρία Ψαρά στο OPEN TV, ο Ντράγκι είναι ένας άνθρωπος που μιλά σπάνια κι αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν καλά όλοι οι ευρωπαϊκοί φορείς. <br /><br />Η επιλογή του, άρα, να προβεί στην συγκεκριμένη δήλωση, αποδεικνύει πως δεν έγινε τυχαία, καθώς ο ίδιος ήξερε πως αυτή θα προβληματίσει, αναφέρουν διπλωμάτες, σύμφωνα με το ρεπορτάζ. O Μάριο Ντράγκι είναι ένας άνθρωπος που έχει πάρει πολύ σοβαρά τον ρόλο του ως πρωθυπουργός αλλά και ως Ευρωπαίος πολιτικός. Μέσα από την στάση του ήθελε μεταξύ άλλων να προκαλέσει την αντίδραση της Γερμανίας, η οποία, σύμφωνα με την Μαρία Ψαρά, κρατά σιγή ιχθύος για το θέμα, ενώ γενικά έχει κάνει πάρα πολλά λάθη όσον αφορά την διαχείριση των ευρωπαϊκών θεμάτων. <br /><br />Η επιλογή του Γάλλου προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν να στηρίξει τον Μάριο Ντράγκι μέσω της δήλωσης του κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αναδεικνύει παράλληλα την έντονη φημολογία που το τελευταίο διάστημα θέλει την Γαλλία με την Γερμανία να στοχεύουν σε έναν κοινό άξονα απέναντι στην Γερμανία που λειτουργεί φοβικά.<br /><br />Αποστάσεις κρατούν οι Βρυξέλλες<br /><br />Στο μεταξύ, ξεκάθαρη θέση στο θέμα που έχει προκύψει δεν δείχνει να παίρνει η Κομισιόν, ο εκπρόσωπος της οποίας δήλωσε πως «η Τουρκία είναι μια χώρα που έχει εκλεγμένη Βουλή, εκλεγμένο πρόεδρο και επίσης είναι μια χώρα για την οποία έχουμε πολλές ανησυχίες, με την οποία συνεργαζόμαστε επίσης σε πολλά θέματα. «Είναι μια περίπλοκη εικόνα. Αλλά δεν είναι για την ΕΕ να χαρακτηρίσει ένα σύστημα ή έναν άνθρωπο», είπε χαρακτηριστικά ο Πίτερ Στάνο.<br /><br />Υπενθυμίζεται η Τουρκία κάλεσε τον πρεσβευτή της Ιταλίας στη χώρα στο υπουργείο Εξωτερικών, μετά το σχόλιο που έκανε ο Ιταλός πρωθυπουργός, Μάριο Ντράγκι, για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι «είναι δικτάτορας». Ο Μάριο Ντράγκι εξέφρασε την αντίθεσή του προς τη συμπεριφορά του προέδρου της Τουρκίας, ανεβάζοντας τους τόνους. «Δεν συμμεριζόμαστε την στάση του Ερντογάν, δεν ήταν η κατάλληλη συμπεριφορά. Λυπάμαι ιδιαίτερα που η πρόεδρος της ΕΕ την υπέστη. Με αυτούς τους δικτάτορες, ας τους αποκαλέσουμε έτσι, πρέπει να είμαστε σαφείς: Να εκφράζουμε τις διαφορετικές μας απόψεις αλλά να καταφέρνουμε να συνεργαζόμαστε υπέρ των χωρών μας» είπε χαρακτηριστικά ο Ιταλός πρωθυπουργός.<br />Η απάντηση Τσαβούσογλου στον Μάριο Ντράγκι<br /><br />«Καταδικάζουμε έντονα την απαράδεκτη λαϊκιστική ρητορική του διορισμένου πρωθυπουργού της Ιταλίας, Ντράγκι, και τις απαράδεκτες και αδικαιολόγητες δηλώσεις του για τον εκλεγμένο πρόεδρό μας, και του τις ανταποδίδουμε», σχολίασε στο Twitter o Μεβλούτ Τσαβούσογλου.<br /><br />Η Τουρκία ρίχνει τις ευθύνες στην Ευρώπη<br /><br />Νωρίτερα, η Τουρκία χαρακτήρισε άδικες τις κατηγορίες εναντίον της. Η Άγκυρα ρίχνει την ευθύνη για την αμήχανη – και προσβλητική- στιγμή στην Ευρώπη, υποστηρίζοντας πως η διάταξη των καθισμάτων είχε προταθεί από την ευρωπαϊκή πλευρά.<br /><br />«Τα αιτήματα της ΕΕ έγιναν σεβαστά. Αυτό σημαίνει πως η διάταξη των καθισμάτων έγινε με δικό της αίτημα. Οι υπηρεσίες μας για το πρωτόκολλο συναντήθηκαν πριν από τη σύνοδο και τα αιτήματά τους (της ΕΕ) έγιναν σεβαστά» υποστήριξε ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβουσογλου στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.<br /><br />«Οι κατηγορίες με στόχο την Τουρκία είναι άδικες».<br /><br />Ο ίδιος πρόσθεσε πως η Τουρκία αισθάνθηκε υποχρεωμένη να κάνει αυτή τη διευκρίνιση για «τις κατηγορίες των οποίων είναι στόχος». Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σάστισε όταν ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ κάθισε την Τρίτη στο μοναδικό κάθισμα που ήταν διαθέσιμο δίπλα στον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στο προεδρικό μέγαρο.<br /><br />Ένα βίντεο του επεισοδίου δείχνει την πρώτη γυναίκα επικεφαλής του εκτελεστικού οργάνου της ΕΕ και τη μοναδική γυναίκα στις συνομιλίες να στέκεται για λίγο έκπληκτη κοιτάζοντας του δύο ήδη καθισμένους άνδρες, πριν καθίσει και εκείνη σ’ έναν καναπέ κοντά στα κύρια καθίσματα. Το βίντεο αναμεταδόθηκε ευρύτατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και προκάλεσε αντιδράσεις εναντίον της Άγκυρας σχετικά με το πρωτόκολλο, καθώς και εναντίον του Μισέλ επειδή δεν υπερασπίστηκε την συνάδελφό του πρόεδρο.<br /><br />Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος καθόταν στον καναπέ που ήταν απέναντι από την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, υποστήριξε σήμερα πως η διάταξη των καθισμάτων ήταν σύμφωνη με το διεθνές πρωτόκολλο και πως η Τουρκία δέχεται «άδικες κατηγορίες».<br /><br />«Η Τουρκία είναι ένα κράτος με βαθιές ρίζες, δεν είναι η πρώτη φορά που φιλοξενεί έναν προσκεκλημένο. Το πρωτόκολλο που ακολουθήθηκε για τις συναντήσεις στην Τουρκία είναι μέσα στο πλαίσιο του διεθνούς πρωτοκόλλου. Το ίδιο έγινε κι εδώ», δήλωσε μιλώντας σε δημοσιογράφους στην Άγκυρα.<br /><br />Το Reuters σημειώνει πως υπήρχαν τρία καθίσματα όταν, στο παρελθόν, ο Ερντογάν επισκεπτόταν τις Βρυξέλλες για συνομιλίες με τους επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που εκπροσωπούν από κοινού τα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.<br />Ο Σαρλ Μισέλ εξηγεί γιατί δεν αντέδρασε όταν έμεινε όρθια η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν<br /><br />Στα αρνητικά σχόλια που δέχθηκε για τη στάση του στην Τουρκία, όταν ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν τον οδήγησε να καθίσει δίπλα του αλλά άφησε όρθια την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δίνει μέσω Facebook ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ.<br /><br />«Την Τρίτη, η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν και εγώ συμμετείχαμε σε μια συνάντηση στην Άγκυρα με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Μερικές εικόνες προκάλεσαν αντιδράσεις και ορισμένες σκληρές ερμηνείες. Αυτό με οδηγεί στο να αντιδράσω.<br /><br />Η επίσκεψή μας σηματοδότησε μια σημαντική στιγμή στη σύνθετη διαδικασία βελτίωσης των σχέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία. Ήταν το αποτέλεσμα της προσεκτικής προετοιμασίας και της διπλωματικής εργασίας που πραγματοποιήθηκε για πολλούς μήνες για να επιστρέψει αυτή η χώρα σε μια πιο εποικοδομητική προσέγγιση στη σχέση της με την ΕΕ» αναφέρει ο Σαρλ Μισέλ.<br /><br />Προσθέτει ότι «η αυστηρή ερμηνεία των κανόνων του πρωτοκόλλου από τις τουρκικές υπηρεσίες προκάλεσε μια δυσάρεστη κατάσταση: τη διαφορετική, ακόμη και μειωτική, μεταχείριση της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.<br /><br />Οι μερικές εικόνες που εμφανίστηκαν έδωσαν την εντύπωση ότι ήμουν αναίσθητος σε αυτήν την κατάσταση. Τίποτα δεν απέχει πιο πολύ από την πραγματικότητα ούτε από τα βαθιά συναισθήματά μου. Ούτε τέλος από τις αρχές του σεβασμού που μου φαίνονται απαραίτητες».<br /><br />«Εκείνη τη στιγμή, ενώ αντιλαμβανόμαστε τη λυπηρή φύση της κατάστασης, επιλέξαμε να μην την επιδεινώσουμε από ένα δημόσιο περιστατικό, και να αξιοποιήσουμε σε αυτήν την αρχή της συνάντησης την ουσία της πολιτικής συζήτησης που επρόκειτο να ξεκινήσουμε, η Ούρσουλα και εγώ, με τους οικοδεσπότες μας» επισημαίνει ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.<br /><br />Στη συνέχεια του μηνύματός του ο Σαρλ Μισέλ υπογραμμίζει ότι «η ουσία ήταν συγκεκριμένα η ομιλία που κάναμε στον Πρόεδρο Ερντογάν σχετικά με τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών και γενικότερα την υπεράσπιση των θεμελιωδών μας αξιών του κράτους δικαίου και της ελευθερίας της έκφρασης. Πριν από την επίσημη συνάντηση, είχα συναντηθεί με εκπροσώπους των Γυναικών του ΟΗΕ και άλλων υπηρεσιών του ΟΗΕ. Και θέλαμε να οργανώσουμε στην Άγκυρα, παρά τις αντίθετες πιέσεις, μια κοινή συνέντευξη τύπου με την Ούρσουλα για να κάνουμε μια αναφορά χωρίς ταμπού των συζητήσεων μας με την τουρκική πλευρά».<br /><br />«Λυπάμαι λοιπόν για δύο λόγους. Πρώτον, με την εντύπωση ότι ήμουν αδιάφορος για την αδεξιότητα του πρωτοκόλλου έναντι της Ούρσουλα. Και ακόμη περισσότερο επειδή έχω την τιμή να συμμετέχω σε αυτό το ευρωπαϊκό σχέδιο, στο οποίο δύο μεγάλοι θεσμοί από τους τέσσερις διευθύνονται από γυναίκες, την Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν και την Κριστίν Λαγκάρντ. Και επίσης είμαι υπερήφανος που μια γυναίκα, η πρώτη στην ιστορία, με αντικατέστησε ως πρωθυπουργό του Βελγίου.<br /><br />Τέλος, λυπάμαι, διότι αυτή η κατάσταση επισκιάζει τη μεγάλη και επωφελή γεωπολιτική δουλειά, που κάναμε μαζί στην Άγκυρα, και της οποίας ελπίζω ότι η Ευρώπη θα καρπωθεί τα οφέλη» καταλήγει ο Σαρλ Μισέλ.<div><br /></div><div><a href="https://www.ethnos.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το παρασκήνιο πίσω από το «δικτάτορας» του Ντράγκι για τον Ερντογάν

Διπλωματικό επεισόδιο μετά το περιστατικό με την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην Αγκυρα - Η οργή της Τουρκίας και η στάση του Μάριο Ντράγκι Στι...

Διαβάστε την συνέχεια