Οι ευρωπαϊκές προοπτικές της "νέας Τουρκίας"

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDoDmN3OFmmugDudQOGuTu_KwmgsFfrSlYMWqypfpjeJRLbXpVoiZc8dtj7CojzZDrqavkhF2HduLWk_gjEt9mZ6BoyjwuHMyoldQQKRhcEAhCTCeoXvHimyeHbeEudI-RGlOzEQcMZsek/s1600/eyrwpi,toyrkia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="388" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDoDmN3OFmmugDudQOGuTu_KwmgsFfrSlYMWqypfpjeJRLbXpVoiZc8dtj7CojzZDrqavkhF2HduLWk_gjEt9mZ6BoyjwuHMyoldQQKRhcEAhCTCeoXvHimyeHbeEudI-RGlOzEQcMZsek/s1600/eyrwpi,toyrkia.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <a href="http://carnegie.ru/eurasiaoutlook/?fa=57599" target="_blank"><span style="color: #990000;"><b>CARNEGIE MOSCOW CENTER</b></span></a><br /> του <b><span style="color: #0b5394;">Pavel Shlykov  </span><span style="color: #990000;">  </span></b>   <br /> Η αύξηση των πολιτικών εντάσεων και των διαμαχών στην Τουρκία, σε συνδυασμό με τις μαζικές συλλήψεις γνωστών δημοσιογράφων από τα ΜΜΕ της αντιπολίτευσης, και η ρωσό-τουρκική συνεργασία για ένα νέο South Stream, ήταν στο επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής στην Τουρκία και έχουν οδηγήσει την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες να την επικρίνουν σοβαρά. Τα διακριτικά χαρακτηριστικά της τρέχουσας τουρκικής εξωτερικής πολιτικής είναι η αύξηση των εντάσεων στις σχέσεις με την Δύση και μια εικονική αναθεώρηση της φιλό-δυτικής συναίνεσης. Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψη, τα βήματα και οι πρωτοβουλίες της εξωτερικής πολιτικής του Recep tayyip Erdogan με τα χρόνια, έχουν δημιουργήσει αμφιβολίες για την διατήρηση του φιλο-δυτικού προσανατολισμού της Άγκυρας, και έχει εγείρει υποψίες ότι η Τουρκία φιλοδοξεί να δημιουργήσει μια νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η ενεργή παρέμβαση της Τουρκίας σε θέματα Μέσης Ανατολής, το φλερτ με την Χαμάς, η διαμεσολάβηση στη σχέση μεταξύ Δύσης και Ιράν, οι όλο και πιο τεταμένες σχέσεις με το Ισραήλ, και η απροθυμία να ακολουθήσει την δυτική πορεία στον αγώνα εναντίον της ISIS. Αυτά τα φαινόμενα λογικά οδηγούν στην αίσθηση ότι η Τουρκία απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την Δύση. Επίσης οδηγούν σε μια αναθεώρηση σχετικά με το πώς αντιλαμβανόμαστε την σχέση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.<br /> <br /> Παρά τις σχετικά επιτυχημένες μεγάλης κλίμακας μεταρρυθμίσεις που το ΑΚΡ προωθεί από το 2002, οι πιθανότητες της Τουρκία να γίνει πλήρες μέλος της ΕΕ, περιορίζονται. Στα τελευταία 10 χρόνια η Ευρώπη δεν έχει ξεπεράσει τον σκεπτικισμό της αναφορικά με τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Άγκυρας. Στην πραγματικότητα, έχει γίνει πιο σκεπτική. Αυτή η τάση μπορεί να εξηγηθεί: Η Τουρκία έρχεται όλο και πιο κοντά στην Ευρώπη μέσω των θεσμικών της οργάνων, ενώ αποξενώνεται από αυτή στη νοοτροπία και την ψυχολογία της. Το 2004, περισσότεροι από το 75% του πληθυσμού στην Τουρκία, ήταν υπέρ της ένταξης της χώρας στην ΕΕ. Το 2011 αυτός ο αριθμός είχε μειωθεί στο 48%. Σήμερα, ο αριθμός των ανθρώπων που υποστηρίζουν την εξέλιξη των σχέσεων με την Μέση Ανατολή και τις μουσουλμανικές χώρες, έχει αυξηθεί αισθητά. Όπως εμφανίζουν οι κοινωνιολογικές δημοσκοπήσεις, τόσο ο σκεπτικισμός της Τουρκίας έναντι της ΕΕ και ο σκεπτικισμός των Ευρωπαίων για την εμφατική φιλοδοξία της Τουρκίας να ενταχθεί στην ΕΕ, έχουν γίνει μεγαλύτεροι στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση Ευρωβαρόμετρο, που διεξήχθη για λογαριασμό της Κομισιόν αυτό το φθινόπωρο, αποκάλυψε ότι μόλις το 28% των Τούρκων πολιτών υποστηρίζουν την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Πρόκειται για ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά υποστήριξης της ένταξης στην ΕΕ που έχουν καταγραφεί στην Τουρκία. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Μάιο του 2014, το 38% όσων συμμετείχαν σε δημοσκόπηση στην Τουρκία, ήταν υπέρ της ένταξης στην ΕΕ. Διατηρώντας την επαφή με την κοινή γνώμη, ο Τούρκος πρόεδρος Recep tayyip Erdogan έχει δηλώσει ότι “η ΕΕ δε έχει κανένα δικαίωμα να δίνει μαθήματα δημοκρατίας και θα πρέπει να κοιταχθεί η ίδια στον καθρέφτη¨. Μετά από την 10ετη επέτειο της απόφασης της ΕΕ να δώσει το πράσινο φως από τις επίσημες διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα, ο Erdogan προχώρησε στην συναισθηματική δήλωση ότι “σερνόμαστε ήδη την τελευταία δεκαετία. Η Τουρκία δεν θα γίνει ποτέ θυρωρός της Ευρωπαϊκής Ένωσης”.<br /> <br /> Η επίσημη διακήρυξη του πρωθυπουργού Ahmet Davutoglu το φθινόπωρο του 2014, αποκάλυψε ότι η Άγκυρα επισήμως ακολουθεί ακόμη μια πορεία προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η Τουρκία αιτήθηκε για την πλήρη ένταξη το 1987 αλλά οι επίσημες διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν μόλις το 2005. Έκτοτε, μόλις 14 από τα 35 κεφάλαια της διαπραγμάτευσης έχουν ανοίξει, και μόλις ένα κεφάλαιο (Επιστήμη και Έρευνα), έχει κλείσει με επιτυχία.<br /> <br /> Η κυβέρνηση του ΑΚΡ δεν έχει απορρίψει το “ευρωπαϊκό project” και υποστηρίζει ακόμη την ένταξη στην ΕΕ. Ωστόσο, η απόφαση του ΑΚΡ να παραμείνει σε τροχιά πλήρους ενοποίησης με την ΕΕ, έχει ήδη αποκτήσει έναν ρεαλιστικό και εκτελεστικό χαρακτήρα, ο οποίος βάζει κατά μέρος τις ιδεολογικές και συναισθηματικές διαστάσεις. Αυτή η εμμονή βοήθησε το καθεστώς Erdogan να ξεπεράσει εν μέρει τις κατηγορίες ότι καταστρέφει το κεμαλιστικό project εκσυγχρονισμού και τον κοσμικό χαρακτήρα της Τουρκίας. Επιπλέον, εντός του πλαισίου των διοικητικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων που υπαγορεύονται από τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, το ΑΚΡ έχει κατορθώσει να διευρύνει την κοινωνική του βάση και να ακρωτηριάσει τους αντιπάλους του (την κεμαλική ελίτ και τον στρατό).<br /> <br /> Τόσο η επιμονή των Βρυξελλών όσο και η εντατικοποίηση των εσωτερικών προβλημάτων, έχουν αναγκάσει τους ηγέτες του ΑΚΡ να αλλάξουν την ρητορική τους. Αυτές τις ημέρες στην Τουρκία, η ιδέα της “εγγενούς αξίας” των μεταρρυθμίσεων, που αρχικά σχεδιάστηκε σύμφωνα με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής. Αυτή η ιδέα προβάλει ότι δεν υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της συνέχισης των μεταρρυθμίσεων εκσυγχρονισμού και της μελλοντικής ενοποίησης της Τουρκίας στην ΕΕ. “Θα συνεχίσουμε με τις μεταρρυθμίσεις ακόμη κι αν η ΕΕ δεν στέλνει πλέον ενθαρρυντικές ενδείξεις…. θα μετονομάσουμε τα κριτήρια της Κοπεγχάγης ως τα κριτήρια της Άγκυρας…. και τα κριτήρια Μάαστριχτ ως κριτήρια Κωνσταντινούπολης». Αυτές οι διακηρύξεις αποκαλύπτουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της προσέγγισης του ΑΚΡ προς τον εκσυγχρονισμό και τη δυτικοποίηση. ΤΟ ΑΚΡ θεωρεί τον θεσμικό/τεχνολογικό εκσυγχρονισμό και τον πολιτιστικό/ιδεολογικό εκσυγχρονισμό ως ξεχωριστά ζητήματα.<br /> <br /> Η διαδικασία ενοποίησης με την ΕΕ αποκτά νέες διαστάσεις. Πρώτον, φαίνεται τραβηγμένο να φανταστεί κανείς ότι η ΕΕ θα είναι απρόθυμη να δώσει πλήρη ένταξη σε μια μουσουλμανική χώρα. Πραγματικά, η Ευρώπη μόνη της πέρασε από μια διαδικασία εξευρωπαϊσμού μέσω της διάδοσης ενός συγκεκριμένου πολιτισμού. Η Τουρκία έχει όλες τις απαραίτητες ικανότητες για τον εξευρωπαϊσμό μέσω της ένταξής της σε πανευρωπαϊκές δομές (ακολουθώντας το μοντέλο με το οποίο η ΕΕ εξευρωποίησε την Ισπανία, την Ελλάδα, την Πολωνία, την Ρουμανία και άλλους). Και χάρη στην κοινή βυζαντινή κληρονομιά της (στα Βαλκάνια και στην Ελλάδα) και στα κοινά τους σύνορα, η Τουρκία ιστορικά βρίσκεται πολύ κοντά στην Ευρώπη.<br /> <br /> Η ερώτηση εδώ είναι σε ένα άλλο επίπεδο. Το οθωμανικό μοντέλο εκσυγχρονισμού σήμαινε ότι η εισαγωγή και προσαρμογή των ευρωπαϊκών τεχνολογιών και θεσμών χωρίς την υιοθέτηση μιας ευρωπαϊκής πολιτιστικής ταυτότητας. Ένας τέτοιος χρηστικός εκδυτικισμός απέτυχε να σταθεροποιήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και αντιθέτως, διευκόλυνε την παρακμή της Υψηλής Πύλης. Οι αρχιτέκτονες της κεμαλιστικής επανάστασης είχαν μπροστά στα μάτια τους παραδείγματα μη επιτυχημένων εμπειριών με projects εκσυγχρονισμού τόσο από τους Νέους Οθωμανούς όσο και από τους Νεοτούρκους. Στο δικό του πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, ο Mustafa Kemal έδωσε έμφαση τόσο στην αξιοποίηση των δυτικών τεχνολογιών όσο και στην εισαγωγή της δυτικής κουλτούρας (“οι αξίες του σύγχρονου πολιτισμού”). Η κεμαλιστική επανάσταση σήμαινε να επιβάλλει στους πολίτες της “Νέας Τουρκίας” πολύ διαφορετικές ταυτότητες, που θα είναι βασισμένες στις ευρωπαϊκές αξίες του λαϊκισμού, του ατομικισμού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου και της αστικής κοινωνίας, παρά της εθνικότητας. Η περιορισμένη επίδραση των μεταρρυθμίσεων του Ataturk και ο κεμαλιστικός εκδυτικισμός ήταν αναπόφευκτα, καθώς αυτές οι μεταρρυθμίσεις αντιπροσωπεύουν μια επανάσταση από τα άνω που δεν είχε μια κοινωνικό-πολιτιστική βάση. Οι Κεμαλιστές επικεντρώθηκαν σε αστικά κέντρα, με αποτέλεσμα οι μεταρρυθμίσεις να έχουν πολύ μικρή επίδραση στους μη αστικούς πληθυσμούς. Κατά συνέπεια, οι κεμαλιστικές μεταρρυθμίσεις είχαν ως αποτέλεσμα τον διχασμό της τουρκικής κοινωνίας σε ευρωπαϊκό πληθυσμό που ζει στις μεγάλες πόλεις (Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Σμύρνη κ.α.) και σε έναν συντηρητικό αγροτικό πληθυσμό που διατήρησε τις ισλαμικές παραδόσεις.<br /> <br /> Το ΑΚΡ του Recep Tayyip Erdogan έχει εφαρμόσει ένα μοντέλο εκσυγχρονισμού που διαφέρει από το κεμαλιστικό σε πολλές πτυχές (συμπεριλαμβανομένης της στάσης προς τον εκδυτικισμό και τα τεχνολογικά και πολιτιστικά επιτεύγματα της Δύσης). Τώρα, η ιδέα της Νέας Τουρκίας, που χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους Κεμαλιστές στις δεκαετίες του 1920 και 1930 (ως ο περίφημος “τρόπος της Νέας Τουρκίας” του Ataturk), έχει γίνει όλο και πιο δημοφιλής. Αλλά η σημερινή έκφραση της “Νέας Τουρκίας” έχει αντικατοπτρίζει μια πλήρη αναθεώρηση από τους κύριους πυλώνες της κεμαλιστικής ιδεολογίας. Η τουρκική κοινωνία υφίσταται μια πρωτοφανή διαδικασία εκ-δυτικισμού. Η πολιτική πρακτική του Recep Tayyip Erdogan έχει αποδείξει την προσήλωση στις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της φιλελεύθερης δημοκρατίας, αλλά αυτή η προσήλωση έχει περισσότερο ρεαλιστικό και πρακτικό χαρακτήρα παρά πολιτιστικό και ιδεολογικό. Στη σημερινή Τουρκία, η δημοκρατία δεν είναι το μοναδικό matrix για όλα τα επίπεδα κοινωνικό-πολιτικών σχέσεων. Από μια μακρά λίστα δημοκρατικών αρχών (πολιτικό πλουραλισμό, ισονομία, εφαρμογή του νόμου, πολιτικές ελευθερίες, ανθρώπινα δικαιώματα, αστική κοινωνία έξω από την κυβέρνηση), το ΑΚΡ έχει επιλέξει μόνο μερικές. Μία από τις αρχές που επιλέγησαν είναι οι ελεύθερες εκλογές, διότι “οι εκλογές αποδείχθηκε ότι είναι ο βέλτιστος και πιο νόμιμος τρόπος να κερδίσει κανείς την εξουσία”.<br /> <br /> Οι απειλές από τις Βρυξέλλες στο πλαίσιο της αύξησης των πολιτικών εντάσεων στην Τουρκία και της μαζικής κράτησης πολιτικών δημοσιογράφων, δεν έχει επηρεάσει πολύ τον  Erdogan. Η συναισθηματική αντίδραση του Τούρκου προέδρου στις ομιλίες της Ύπατης Εκπροσώπου για διεθνή θέματα, Federica Mogherini ή του Ευρωπαϊκού Επιτρόπου για θέματα Περιφερειακής Πολιτικής, Johannes Hahn, αντικατοπτρίζει περισσότερο εκνευρισμό παρά απογοήτευση.<br /> <br /> Ο Erdogan αξιολογεί πολύ υψηλά την δική του πολιτική κυριαρχία τόσο στα εσωτερικά όσο και σε εξωτερικά θέματα, και προσπαθεί να βρει μια καλή στρατηγική για να ελαχιστοποιήσει τους σημερινούς κινδύνους. Παρά την δυσαρέσκεια της ΕΕ, η οποία έχει γίνει σύνηθες χαρακτηριστικό της ρητορικής του Erdogan, και την τωρινή στάσιμη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η διαδικασία ένταξης της Τουρκίας, η ΕΕ διατηρεί την επιρροή της στην Τουρκία, λόγω της μεγάλης εξάρτησης της τουρκικής οικονομίας από την ΕΕ. Πραγματικά, η Τουρκία έχει γίνει ένας όλο και πιο σημαντικός εμπορικός εταίρος για τις χώρες τηςΕΕ, αλλά η άνιση οικονομική αλληλεξάρτηση μεταξύ της Τουρκίας και της ΕΕ ενισχύει την μόχλευση της ΕΕ πάνω στην Τουρκία. Ενώ η ΕΕ είναι ο πιο σημαντικός εταίρος εισαγωγών και εξαγωγών της ΕΕ, η Τουρκία κατατάσσεται μόλις στην έβδομη θέση της αγοράς εισαγωγών της ΕΕ και πέμπτη στην αγορά εξαγωγών. Το μερίδιο της ΕΕ στο συνολικό εμπόριο της Τουρκίας είναι εννέα φορές μεγαλύτερο από το τουρκικό μερίδιο στο συνολικό εμπόριο της ΕΕ. Επιπλέον, οι κάτοικοι της ΕΕ είναι υπεύθυνοι για τις περισσότερες άμεσες ξένες επενδύσεις στην Τουρκία (το 2013, περισσότερες από το 70% των FDI προερχόταν από την ΕΕ). Αυτό προκαλεί στον Erdogan άλλη μία ανησυχία, την πιθανή επίδραση στην τουρκική οικονομίας μιας ενδεχόμενης κοινής ζώνης ελεύθερου εμπορίου μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ, η οποία βρίσκεται τώρα σε διαπραγματεύσεις. Δεδομένου ότι οποιαδήποτε συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ε την ΕΕ ανοίγει την τουρκική αγορά σε αγαθά μέσω των ευρωπαϊκών duty-free, δεν χορηγεί το ίδιο duty-free status στα τουρκικά αγαθά που εξάγονται στην χώρα με την οποία η ΕΕ ολοκληρώνει την συμφωνία ελεύθερου εμπορίου, οι ανησυχίες του προέδρου Erdogan για την Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Εταιρική Σχέση (ΤΤΙΡ), είναι προφανείς. Η Άγκυρα θεωρεί ότι η τωρινή κατάσταση αποτελεί μια ευκαιρία να αναθεωρήσει τη θέση της στις διαπραγματεύσεις τόσο με την ΕΕ όσο και τις ΗΠΑ.<br /> <br /> Η Τουρκία βρίσκεται σε τροχιά ενίσχυσης του “ανατολικού φορέα” της πολιτικής της. Σήμερα τόσο η Ρωσία όσο και η Τουρκία έχουν βρεθεί σε παρόμοιες καταστάσεις. Και η Μόσχα και η Άγκυρα έχουν προσφάτως βρεθεί αποξενωμένες από τη δυτική παγκόσμια τάξη. Και ο Erdogan έχει υπολογίσει ότι μπορεί να συνειδητοποιήσει την φιλοδοξία του να είναι μια περιφερειακή υπερδύναμη μέσω της διευρυμένης συνεργασίας με τη Ρωσία και τις χώρες BRICKS. Οι νέες ρωσό-τουρκικές πρωτοβουλίες μπορεί να εκληφθούν ως ένα βήμα μακριά από την δυτική κυριαρχία στην περιοχή. Εκτός αυτού, αυτές οι νέες πρωτοβουλίες θα δώσουν επίσης την δυνατότητα στην Τουρκία να αυξήσει τη σημασία της στην Δύση γενικότερα και στην ΕΕ ειδικότερα (παρά τα αυξημένη αντί-τουρκικά αισθήματα στην Ευρώπη). Η Γερμανία έχει γίνει προσφάτως ένας από τους πιο σοβαρούς αντιπάλους της τουρκικής ενοποίησης στην Ευρώπη. Τόσο στην πολιτική όσο και στη ρητορική της Καγκελαρίου Angela Merkel, υπάρχει μια προφανής πρόθεση να ενισχυθεί η θέση της Γερμανίας στην Ανατολική Ευρώπη. Ωστόσο το project του νέου South Stream, τον οποίο ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Taner Yldiz χαρακτήρισε ως Turkish Stream, έχει ως στόχο να επηρεάσει αυτή την κατάσταση. Σε μια βραχυπρόθεσμη προοπτική, η Τουρκία περιμένει να γίνει ένας σημαντικός ενεργειακός κόμβος για τη Νότια Ευρώπη και να διαδραματίσει έναν ρόλο παρόμοιο με αυτόν που έχει η Γερμανία στη Βόρεια Ευρώπη. Με τον τρόπο αυτό, η τουρκική γεωπολιτική θέση στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, πρόκειται να αλλάξει. Αυτό ωστόσο, δεν είναι αρκετό για να αλλάξει τη δυναμική των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας.<br /> <br /> <a href="http://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Οι ευρωπαϊκές προοπτικές της "νέας Τουρκίας"

CARNEGIE MOSCOW CENTER του Pavel Shlykov       Η αύξηση των πολιτικών εντάσεων και των διαμαχών στην Τουρκία, σε συνδυασμό με τις μαζ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το “κούρεμα” του ελληνικού χρέους και ο προβληματισμός των Γερμανών

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6zCw-WyE7qjyvxsa5poPcZtYcQECBHdKqBGGDEtsp-5w2OFVIYzHfzgqxEVuocX8gNTz8tN9FyirexZl86DpYRm9JTDAaRyjYLQXw7ORAm1ee3I1vB_nAU7kHmuF5UqrbW2qnYYmQwaZO/s1600/to+koyrema+toy+ellinikoy+xreoys.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="358" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6zCw-WyE7qjyvxsa5poPcZtYcQECBHdKqBGGDEtsp-5w2OFVIYzHfzgqxEVuocX8gNTz8tN9FyirexZl86DpYRm9JTDAaRyjYLQXw7ORAm1ee3I1vB_nAU7kHmuF5UqrbW2qnYYmQwaZO/s1600/to+koyrema+toy+ellinikoy+xreoys.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <blockquote class="tr_bq" style="text-align: justify;"> <span style="background-color: #f3f3f3; color: #666666; font-size: large;">Και όμως ...κινείται. Η συζήτηση για το μέλλον του ελληνικού χρέους έχει αρχίσει να ξεπερνά τα όρια της συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων της πολιτικής και οικονομικής γερμανικής ελίτ και να αποκτά διαστάσεις ευρύτερου προβληματισμού για την νέα αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης .</span></blockquote> <br /> <strong>Του Γ. Αγγέλη</strong><br /> Το κεντρικό ζήτημα στην συζήτηση αυτή έχει τεθεί εδώ και καιρό, όχι από την Ελλάδα αλλά από το ΔΝΤ: το ελληνικό χρέος πρέπει να αναδιαρθρωθεί για να καταστεί βιώσιμο και αυτό μπορεί να έχει αποτέλεσμα μόνο με ένα νέο “κούρεμα”.<br /> <br /> Αυτή η αρχική τοποθέτηση του ΔΝΤ είχε απορριφθεί από το Βερολίνο και την Φρανκφούρτη (ΕΚΤ). Ο λόγος ήταν και παραμένει απλός: το ελληνικό κρατικό χρέος είναι πλέον στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του μία οφειλή προς το EFSF, τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης και την ΕΚΤ. <br /> <br /> Μόλις 15 με 16 δισ. ευρώ “κυκλοφορούν” ελεύθερα στην αγορά και μετά τα τελευταία γεγονότα με τα Hegde Funds και την Αργεντινή κανείς δεν σκέφτεται να τα ...πειράξει. <br /> <br /> Όλα τα υπόλοιπα δισ. ευρώ είναι υποχρεώσεις προς κράτη, κεντρικές τράπεζες, ΔΝΤ και το EFSF... Και μιας και τα κεφάλαια του ΔΝΤ δεν “κουρεύονται” μένουν οι άλλοι τρείς. <br /> <br /> Το ερώτημα κατά συνέπεια που έχει τεθεί είναι το κατά πόσο η συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους με την νέα κυβέρνηση στην Αθήνα – όποια και αν είναι αυτή – θα γίνει με όρους “κουρέματος” ή με όρους επιμήκυνσης και επιπλέον διευκόλυνσης όσο αφορά το “είδος” των επιτοκίων που θα το συνοδεύουν, κυμαινόμενα δηλαδή ή σταθερά επιτόκια. <br /> <br /> Η επίσημη γραμμή προς το παρόν στο Βερολίνο είναι ότι το ελληνικό χρέος “μένει να αξιολογηθεί αν είναι βιώσιμο και κατά συνέπεια δεν μπορεί να συζητήσει κανείς μέχρι τότε το πως θα αναδιαρθρωθεί” αλλά σε κάθε περίπτωση “αποκλείεται το “κούρεμα” στο ελληνικό χρέος...”. <br /> <br /> Δεν είναι όμως η μόνη “γραμμή”. Στο εσωτερικό της γερμανικής “συγκυβέρνησης” έχει αρχίσει να κερδίζει χώρο ένας προβληματισμός που δεν αφορά άμεσα το ελληνικό χρέος, αλλά το μεγάλο πρόβλημα του ιταλικού κατά πρώτο λόγο κρατικού χρέους (ξεπερνά τα 2 τρισ. ευρώ) και του ισπανικού καθώς και στις δύο περιπτώσεις <br /> το 2015 είναι χρονιά που ενδέχεται να υπάρξουν πολιτικές εξελίξεις ανάλογες εκείνων στην Ελλάδα. Η Ισπανία έχει εκλογές το φθινόπωρο και η Ιταλία ενδέχεται να έχει πολιτικές περιπέτειες αν η “ικανότητα” του κ. Ρέντζι δοκιμασθεί από τις αγορές. <br /> <br /> Η υπόθεση της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους αποκτά κατά συνέπεια διαστάσεις που δεν αφορούν το μέγεθός του, αλλά το κατά πόσο οι αγορές μέσα στο 2015 πιεσμένες από το ενδεχόμενο αύξησης των επιτοκίων στις ΗΠΑ μετά το τέλος της “ποσοτικής χαλάρωσης” δοκιμάσουν τις αντοχές και την αποφασιστικότητα της ΕΚΤ να υπερασπίσει με “ότι και αν χρειασθεί” το ευρώ. <br /> <br /> Το ενδιαφέρον είναι ότι ο προβληματισμός αυτός δεν προέρχεται μόνο από θιασώτες της Σοσιαλαδημοκρατίας στο εσωτερικό της Κυβέρνησης, αλλά και από στελέχη του CDU και ορισμένα (ελάχιστα) μέλη του Συμβουλίου της ΕΚΤ. <br /> <br /> H “αντίληψη” που βρίσκεται στο κέντρο αυτού του προβληματισμού είναι ότι το κόστος μίας “εφ΄ άπαξ” λύσης για το ελληνικό χρέος ίσως είναι μικρότερη από την επι μακρόν διατήρησή του σε εκκρεμότητα καθώς το οικονομικό πεδίο της Ευρωζώνης δεν έχει καθαρό ορίζοντα με τις εκκρεμότητες σε Ισπανία, Ιταλία και Γαλλία ανοικτές τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό πεδίο. <br /> <br /> Βέβαια η “εφ΄ άπαξ” αντιμετώπιση δεν σημαίνει για όλους το ίδιο πράγμα. <br /> Ορισμένοι συνδέουν αυτή την “εφ΄ άπαξ” λύση ακόμα και με το προσωρινό “πάγωμα” της σχέσης της Ελλάδα με το ευρώ με την βοήθεια διπλού νομίσματος ή ακόμα και την προσωρινή έξοδο από το ευρώ. <br /> <br /> Το ερώτημα που συνδέεται με την άποψη αυτή αφορά στο πλαίσιο οικονομικής πολιτικής που θα συνοδεύει μία τέτοιας κατεύθυνσης λύση. Και εδώ το ποιός θα είναι ο “συνομιλητής” στην Αθήνα βρίσκεται προς το παρόν ανοικτό λόγω των επικείμενων εκλογών. <br /> <br /> Για τον λόγο αυτό άλλωστε, όπως υποστηρίζεται από διπλωματικούς κύκλους στις Βρυξέλλες, η συζήτηση αυτή “δεν πρόκειται να ανοίξει προς το παρόν περισσότερο”, καθώς όλες οι πλευρές θα περιμένουν τον σχηματισμό κυβέρνησης στην Αθήνα και το ξεκαθάρισμα των όρων μέσα στους οποίους θα γίνει η συζήτηση για το χρέος. <br /> Στο μεταξύ όμως ο πολιτικός κύκλος στην Ευρώπη θα έχει δρομολογήσει την προεκλογική συζήτηση στην Μ. Βρετανία και – κυρίως – στην Ισπανία. <br /> <br /> “Θα είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση αυτή” σύμφωνα με τους ίδιους κύκλους καθώς “αν και θα ανοίξει με αφορμή το ελληνικό χρέος, θα συνεχίσει με την νέα αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης...”.<br /> <br /> <a href="http://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Το “κούρεμα” του ελληνικού χρέους και ο προβληματισμός των Γερμανών

Και όμως ...κινείται. Η συζήτηση για το μέλλον του ελληνικού χρέους έχει αρχίσει να ξεπερνά τα όρια της συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων τη...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Γερμανία μεταξύ φοβιών και αλαζονείας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_lTfcuz2JLmG4bPokDhREpn-Eljmt5akahVzThuFbxtWeQQXmuOtQioH_rc2KzeU7Ch2_VohbRlOWxzvYN1CZ-DDnX0lDP1Q_Q0wlWNQ652wZKPtOtfeEphhaGXfEjsbAn4_-wjp3QmPN/s1600/germania.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="354" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg_lTfcuz2JLmG4bPokDhREpn-Eljmt5akahVzThuFbxtWeQQXmuOtQioH_rc2KzeU7Ch2_VohbRlOWxzvYN1CZ-DDnX0lDP1Q_Q0wlWNQ652wZKPtOtfeEphhaGXfEjsbAn4_-wjp3QmPN/s1600/germania.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <strong>Του Κώστα Ράπτη</strong> <br /> <br /> Στη Γερμανία κάτι γεννιέται – και δεν έχει πρόσωπο διόλου θελκτικό. Οι τακτικές ανά Δευτέρα διαδηλώσεις που ξεκίνησαν τον Οκτώβριο στην Δρέσδη (με πρωτοβουλία μέσω Facebook του γραφίστα Lutz Bachmann) ενάντια στα σχέδια για την δημιουργία στην ανατολικογερμανική πόλη 14 νέων κέντρων υποδοχής για περίπου 2.000 πρόσφυγες, εξελίχθηκαν σε κάτι το ογκώδες και δυνάμει ανεξέλεγκτο: η τελευταία και μεγαλύτερη από όλες στις 22 Δεκεμβρίου συγκέντρωσε περισσότερα από 17.000 άτομα. Διοργανωτής η νεοσύστατη κίνηση Pegida (“Ευρωπαίοι Πατριώτες ενάντια στον Εξισλαμισμό της Δύσης”). <br /> <br /> Το φαινόμενο δεν είναι τοπικό: ένας στους οκτώ Γερμανούς δηλώνει ότι θα συμμετείχε ενεργά σε αντίστοιχη διαδήλωση, εάν διοργανωνόταν στην πόλη του, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτυο Forsa για λογαριασμό του περιοδικού Stern, ενώ η παθητική υποστήριξη στις ιδέες της Pegida είναι ακόμη μεγαλύτερη, καθώς το 29% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι το Ισλάμ έχει υπέρμετρη επιρροή στη γερμανική ζωή και η διοργάνωση των κινητοποιήσεων είναι δικαιολογημένη. <br /> <br /> Ο εμφανώς παράλογος φόβος του “εξισλαμισμού” της Ευρώπης διακρίνει και άλλα ξενόφοβα λαϊκιστικά κινήματα της (βόρειας) Ευρώπης (π.χ. το “Κόμμα Δανέζικου Λαού”) και τροφοδοτείται με παντοίες αναλύσεις Αμερικανών νεοσυντηρητικών περί της επερχόμενης “Eurabia” - ήτοι της αμαλγαματοποίησης της Ευρώπης με τον αραβικό κόσμο. Όμως η εμφάνισή του στη Γερμανία (δεύτερη πατρίδα εδώ και δεκαετίες εκατομμυρίων Τούρκων μεταναστών) αποκτά ιδιαίτερη σημασία, δεδομένου του ότι μιλάμε για την ηγέτιδα χώρα της Ε.Ε., η οποία μάλιστα λόγω του ναζιστικού ιστορικού τραύματος ήταν μέχρι πρότινος δυσανεκτική σε οποιαδήποτε αυτοτελή πολιτική εμφάνιση της λαϊκιστικής Δεξιάς. <br /> <br /> Η συγκυρία είναι λεπτή, καθώς οι ισχύοντες ελαστικοί κανόνες και βέβαια η γερμανική ευημερία έχουν οδηγήσει την καθαρή εισροή μεταναστών σε υψηλό εικοσαετίας. Επιπλέον, η πλήρης αποσταθεροποίηση του γεωπολιτικού περίγυρου της Ε.Ε. (βλ. λ.χ. την συριακή κρίση) είχε ως αποτέλεσεμα ο αριθμός των αιτουμένων ασύλου που κατέφθασαν στη Γερμανία το 2014 να φθάσει τα 200.000 πρόσωπα – αριθμός τετραπλάσιος του αντίστοιχου του 2012. <br /> <br /> Μικρή χρησιμότητα έχει το να υποδεικνύει κανείς τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έχουν στις διαδηλώσεις της Δρέσδης σεσημασμένοι ακροδεξιοί, όταν η πλειονότητα των (κάθε Δευτέρα και περισσότερων συμμετεχόντων) έχει εμφανώς χαρακτηριστικά “ανθρώπων της διπλανής πόρτας” και όταν ο λόγος που εκφωνούν, έστω και συγκεχυμένος, περιλαμβάνει πολύ περισσότερα στοιχεία δυσαρέσκειας με το “σύστημα” από το απλό “Έξω οι ξένοι”. <br /> <br /> Άλλωστε, παρά τις δηλώσεις καταδίκης του φαινομένου από τις περισσότερες πολιτικές δυνάμεις, η όσμωση της Pegida με το νεοσύστατο ευρωσκεπτικιστικό κόμμα της “Εναλλακτικής για τη Γερμανία” γίνεται όλο και πιο φανερή. Πρόκειται, ούτως ειπείν, για μια διαδρομή αντίστροφη από αυτήν που ακολουθεί στη Γαλλία το Εθνικό Μέτωπο υπό τη Marine Le Pen, υποβαθμίζοντας τα ξενοφοβικά στοιχεία της ρητορικής του υπέρ της ολομέτωπης αντιπαράθεσης με το ευρώ και την Ε.Ε. <br /> <br /> Το ότι δεν πρόκειται πλέον για κάτι το περιθωριακό, το φανέρωσε η ίδια η καγκελάριος Merkel με το πρωτοχρονιάτικο μήνυμά της, στο οποίο τόνισε ότι οι ηγέτες της Pegida έχουν “την προκατάληψη και το μίσος στην καρδιά τους”. Το σύνθημα των διαδηλώσεων της Δρέσδης “Είμαστε ο λαός”, πρόσθεσε, θα πρέπει να μεταφραστεί ως μήνυμα αποκλεισμού όσων δεν θεωρούνται τμήμα αυτού του λαού λόγω του δέρματος ή της θρησκείας τους. <br /> <br /> Ωστόσο, οι δικές της ευθύνες, για την ανάδειξη τέτοιων πολιτικών συμπεριφορών δεν μπορούν να παραγραφούν. Ο υπουργός Εσωτερικών της προηγούμενης κυβέρνησης Merkel, Hans-Peter Friedrich κατηγόρησε την καγκελάριο ότι με τους τακτικισμούς της και την οικειοποίηση μέρους της ατζέντας της κεντροαριστεράς (π.χ. χορήγηση διπλής υπηκοότητας στα παιδιά μεταναστών, απομάκρυνση από την πυρηνική ενέργεια) άφησε ένα μεγάλο κενά στα δεξιά της Χριστιανοδημοκρατίας. <br /> <br /> Ομως οι λόγοι είναι ακόμη βαθύτεροι. Το ότι η Pegida εμφανίσθηκε στη Δρέσδη ασφαλώς δεν είναι άσχετο με το γεγονός ότι 25 χρόνια μετά την κατάρρευσή του, το Τείχος που χωρίζει την ανατολική από τη δυτική Γερμανία εξακολουθεί να υφίσταται, σε άυλη πλέον μορφή. Συνδυάζεται, δε, τα τελευταία χρόνια με ένα νέο αναδυόμενο “Τείχος” ανάμεσα στον ευημερούντα γερμανικό Νότο και τον υπερχρεωμένο Βορρά. <br /> <br /> Η γερμανική “αμεριμνησία” για τις εξελίξεις στο διεθνές περιβάλλον επίσης δεν βοηθά: όταν λ.χ. η Γαλλία πρωτοστατεί στην καταστροφή της Συρίας ή δρομολογεί (μαζί με τη Βρετανία) τις εξελίξεις που μετέτρεψαν τη Λιβύη σε μια “Σομαλία επί της Μεσογείου” δεν είναι παράλογο να πολλαπλασιάζεται ο αριθμός όσων αναζητούν στην Ευρώπη όχι απλώς καλύτερες οικονομικές ευκαιρίες αλλά τη σωτηρία της ίδιας της ζωής τους. Πρόκειται για παρατήρηση στην οποία προέβη ένας.... ομιλητής των συγκεντρώσεων της Δρέσδης, καταγγέλλοντας μάλιστα τη γερμανική στάση στην ουκρανική κρίση που προιωνίζεται περαιτέρω αποσταθεροποίηση. <br /> <br /> Στα “πήλινα πόδια” του γερμανικού “γίγαντα” θα πρέπει βέβαια να συμπεριλάβουμε το δημογραφικό πρόβλημα, που συρρικνώνει το εργατικό δυναμικό και οδηγεί λ.χ. τις εργοδοτικές ενώσεις σε εκκλήσεις σε περισσότερο ευνοϊκές στην εισροή μεταναστών πολιτικές – την ώρα που ο γηράσκων πληθυσμός των γηγενών νιώθει ότι απειλούνται όσα έχει σωρεύσει ως “εθνικό κομπόδεμα”. <br /> <br /> Το “μας κλέβουν τα λεφτά μας”, που με την ανοχή πολιτικών και μέσων ενημέρωσης χρωμάτισε την ηθικολογίζουσα και υποτιμητική στάση έναντι των νοτιοευρωπαίων εταίρων, μετατρέπεται τώρα εντός των συνόρων στο σύνθημα “μας κλέβουν την ταυτότητά μας”. Με αυτή την έννοια, η φοβική και ταυτοχρόνως αλαζονική στάση των Γερμανών στην κρίση της ευρωζώνης μετεξελίσσεται σε ένα ευρύτερο αντανακλαστικό περιχαράκωσης, που η πολιτική ηγεσία δεν θα μπορεί εύκολα να ελέγχει εφεξής.<br /> <br /> <a href="http://www.capital.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η Γερμανία μεταξύ φοβιών και αλαζονείας

Του Κώστα Ράπτη Στη Γερμανία κάτι γεννιέται – και δεν έχει πρόσωπο διόλου θελκτικό. Οι τακτικές ανά Δευτέρα διαδηλώσεις που ξεκίνησαν ...

Διαβάστε την συνέχεια

Σαμπάχ: «Η εποχή των Ηνωμένων Πολιτειών έφτασε στο τέλος της»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCsFWavrSUvFyBcivAJe01sB2w3-XQVPVRBwtbEph7pdLZtvqK8g4zNy498qQj8eW77TJkNdyOQi6uyCKkYCcc5Ax6WeXJ1bYiyMjbhAXIMRyy9Dbg7MK6Fp1bUbbwfwVI8WSN9Uc7kBgh/s1600/%CE%97+%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE+%CF%84%CF%89%CE%BD+%CE%97%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD+%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD+%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B5+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82+%CF%84%CE%B7%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="390" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCsFWavrSUvFyBcivAJe01sB2w3-XQVPVRBwtbEph7pdLZtvqK8g4zNy498qQj8eW77TJkNdyOQi6uyCKkYCcc5Ax6WeXJ1bYiyMjbhAXIMRyy9Dbg7MK6Fp1bUbbwfwVI8WSN9Uc7kBgh/s1600/%CE%97+%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE+%CF%84%CF%89%CE%BD+%CE%97%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD+%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%8E%CE%BD+%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B5+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82+%CF%84%CE%B7%CF%82.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Μετά την κατάρρευση της σοβιετικής ένωσης, σε όλους τους «ενδιαφερομένους» ετέθη το ερώτημα: ποια θα είναι η νέα παγκόσμια τάξη; Ήδη εκείνη την εποχή η απάντηση προσπαθούσε να «εξευρεθεί» από τα Think Tanks , διανοούμενους και εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες στη Δύση, και κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, γράφει σε κύριο άρθρο της η τουρκική εφημερίδα sabah daily.<br />Μετά την κατάρρευση του παγκόσμιου γεωπολιτικού συστήματος των δύο πόλων, το οποίο «τροφοδοτούσε» τις δύο υπερδυνάμεις, και ειδικά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο , οι αλλαγές στην οικονομία και στην ισορροπία δυνάμεων με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έπρεπε να σχηματίσουν μια νέα εικόνα του νέου πολιτικού κόσμου, προσδιορίζοντας τις χώρες εκείνες, που θα ηγούνταν στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.<br /> Ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα βαθιάς αλλαγής. Οι ΗΠΑ δεν έχουν καταφέρει να διαδραματίσουν ορθά τον ηγεμονικό ρόλο τους , χάνοντας την ικανότητα να λύσουν τα παγκόσμια προβλήματα , και μαζί με την ΕΕ,το μόνο που κατάφεραν ήταν να «φτιάξουν» έναν «στενό δακτύλιο» γύρω από την Ρωσία. Από τώρα και στο εξής, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπαψαν να είναι η μόνη χώρα που θα κυβερνά τον κόσμο. Το ρόλο αυτό δεν είναι σε θέση να εκπληρώσει βέβαια ούτε και η ΕΕ. Δηλώνοντας η ευρωπαϊκή ένωση ως θεμελιώδεις τις πανανθρώπινες αξίες, της δημοκρατίας, της ελευθερίας, η συμμαχία αυτή, δυστυχώς, τις εγκατέλειψε όταν αγνόησε το πραξικόπημα στην Αίγυπτο και τις σφαγές στην Συρία, τονίζει με σκεπτικισμό η τουρκική εφημερίδα για την ΕΕ.<br /> Η κατάσταση αυτή, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές και πολιτικούς, είναι ένα σημάδι ότι η εποχή των ΗΠΑ και της ΕΕ πλησιάζει στο τέλος της, καθώς και το νέο κέντρο βάρους «μετατοπίζεται» από την Δύση στην Ανατολή. Σε αυτή την περίπτωση, όλες οι προσπάθειες να διατηρηθεί το ίδιο status quo στη Μέση Ανατολή, με παράλληλη μετατόπιση της Ρωσίας στην «γωνία», μπορεί να δώσει μόνο, λίγο ακόμη χρόνο ζωής στην Δύση, τίποτα περισσότερο.<br /> Ένας από εκείνους που επέστησε την προσοχή σε αυτή την παγκόσμια μεταστροφή, ήταν και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, και πρωταγωνιστής της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής σκηνής, Χένρι Κίσινγκερ. Στο βιβλίο του με τίτλο «Η διπλωματία» δίνει μια ενδιαφέρουσα εκτίμηση του σύγχρονου κόσμου, η οποία μπορεί να ρίξει άπλετο φως στα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σήμερα παγκοσμίως . Ταυτόχρονα, ο ίδιος διαβλέπει τις μεταβατικές καταστάσεις, από την εποχή των αυτοκρατοριών στα σύγχρονα κράτη-έθνη, σημειώνοντας ότι η αλλαγή «του παγκόσμιου ηγέτη» στο πρόσωπο μιας χώρας λαμβάνει χώρα μια φορά στα εκατό χρόνια.<br /> Στο XVII αιώνα ήταν η Γαλλία, τον XVIII ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα … Ο Κίσινγκερ πιστεύει ότι η αναβάθμιση των ΗΠΑ στην παγκόσμια πολιτική σκηνή , έλαβε χώρα το 1917, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν την τεράστια οικονομική τους δύναμη. Μετά την καταστροφή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ευρώπη δεν ήταν σε θέση να ανακτήσει την προγενέστερη ηγετική της θέση. Εισερχόμενη στην διεθνή αρένα, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να αποτελούν μια νέα ισχυρή δύναμη, διαθέτοντας όλα τα απαραίτητα πλεονεκτήματα «για να πείσουν» όλον τον κόσμο να αποδεχθεί την άποψη τους, για το σύστημα των διεθνών σχέσεων. Το 1945, οι ΗΠΑ αντιπροσώπευαν το 35% της παγκόσμιας παραγωγής. Λόγω της οικονομικής τους δύναμης οι ΗΠΑ , εξέρχονται, χωρίς να έχει προηγηθεί άμεση στρατιωτική σύγκρουση με την λήξη του Ψυχρού Πολέμου, ως απόλυτοι νικητές.<br /> Ο Κίσινγκερ συγκρίνει τις Ηνωμένες Πολιτείες με άλλες ισχυρές χώρες κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, λέγοντας ότι «η πρώην Σοβιετική Ένωση ήταν μια στρατιωτική υπερδύναμη, αλλά με την οικονομική έννοια ήταν ένας νάνος. Και αν πάρουμε το παράδειγμα της Ιαπωνίας, θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί ένας οικονομικός γίγαντας, αλλά στρατιωτικά, αμελητέα ποσότητα». Για να ηγείσαι του κόσμου δηλαδή σύμφωνα με τον Κίσινγκερ , πρέπει να συνδυάζεις και τα δύο.<br /> Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι την κατάρρευση των Σοβιετικών το 1991. Και από εκείνη τη στιγμή, λέει ο Κίσινγκερ, η ηγεσία των ΗΠΑ πλησίαζε στο τέλος της . Ο αμερικανός πολιτικός, υπογράμμισε ότι τώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να συμβαδίσουν με την «νέα παγκόσμια τάξη» που προέκυψε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, και είναι η πρώτη φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν , ούτε να ενεργούν ανεξάρτητα από τον υπόλοιπο κόσμο, ούτε να διαχειριστούν … την πάροδο του χρόνου, διότι η αμερικανική στρατιωτική δύναμη μειώνεται σημαντικά .<br /> Σε αυτό συμβάλει και η έλλειψη ενός συγκεκριμένου εχθρού, στην καθοδήγηση των πόρων για την άμυνα και σε άλλους τομείς προτεραιότητας. Αυτό δημιούργησε αναπόφευκτα εσωτερική πίεση, και μπορεί να παρατηρηθεί ότι η διαδικασία αυτή έχει ήδη αρχίσει να υλοποιείται , τονίζει το τουρκικό άρθρο .<br /> Μέσα σε όλα αυτά , υπάρχουν μια σειρά από καθεστώτα «μεγάλων» χωρών που διευρύνουν και δημιουργούν νέες συμμαχίες. Η Κίνα, η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Ινδία και πολλές χώρες βρίσκονται σε αυτή ακριβώς την φάση του μετασχηματισμού τους . Μια από αυτές τις χώρες , βέβαια, είναι και η Τουρκία … Σε αυτό το σημείο, ιδίως, η διατριβή του αμερικανού πολιτικού προτείνει «ένα κόσμο που τον ελέγχουν περισσότεροι από πέντε», το οποίο επιβεβαιώνει τις δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν, καθώς και τις προσπάθειες μιας νέας Τουρκίας, με τη βοήθεια των υπέρ-δυτικών δυνάμεων στη χώρα. Πηγή του πόνου στον σύγχρονο κόσμο και όλων των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα στον πλανήτη αποτελεί η γέννηση του νέου αυτού συστήματος, καταλήγει η εφημερίδα .<br /> πηγή

Σαμπάχ: «Η εποχή των Ηνωμένων Πολιτειών έφτασε στο τέλος της»

Μετά την κατάρρευση της σοβιετικής ένωσης, σε όλους τους «ενδιαφερομένους» ετέθη το ερώτημα: ποια θα είναι η νέα παγκόσμια τάξη; Ήδη εκεί...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκία: «Λασπώνει» η οικονομία… δεν προλαβαίνει το 2023

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEirrXIwTGluqMFNLkAcEBHXIHBI16ZgYPdGBcA9-_z8wzIbch1gt3DLTsBBGDcdDjkogb95bvxx-mXI4hHet0i9EVBKrUvkH_zaL7cC59M6U18BMikDdQNcgCkFdIsPJEOiDLfC523bsJXB/s1600/agia+sofia,+toyrkia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="354" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEirrXIwTGluqMFNLkAcEBHXIHBI16ZgYPdGBcA9-_z8wzIbch1gt3DLTsBBGDcdDjkogb95bvxx-mXI4hHet0i9EVBKrUvkH_zaL7cC59M6U18BMikDdQNcgCkFdIsPJEOiDLfC523bsJXB/s1600/agia+sofia,+toyrkia.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <strong>Άλλος ένας εθνικός στόχος που έχει βάλει ο Ερντογάν εν όψει της εκατοστής επετείου από την ίδρυση της σύγχρονης Τουρκίας, το 2023, αποδεικνύεται ολοένα και περισσότερο ανέφικτος, με τις ευθύνες να βαρύνουν προφανώς αυτούς που τον έθεσαν…</strong><br /> Ο στόχος δεν είναι άλλος από το να συμπεριλαμβάνεται η Τουρκία <strong>στις 10 μεγαλύτερες οικονομίες</strong> του πλανήτη. Όμως, μετά από <strong>το θαύμα της περιόδου 2003-2007</strong> όταν το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Τουρκία αυξήθηκε από τα 3.000 δολάρια στα 10.000 δολάρια, οι επιδόσεις της τουρκικής οικονομίας δεν είναι εξίσου εντυπωσιακές, αφού <strong>άλλη αύξηση δεν έχει σημειωθεί</strong>. Μέχρι πότε θα αποτελεί επιχείρημα αυτό για τον Ερντογάν;<br /> Σύμφωνα με τα στοιχεία του <strong>Centre for Economics and Business Research</strong>, η τουρκική οικονομία υποχώρησε <strong>από τη 17η θέση στην 19η</strong> με αποτέλεσμα, σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, να τίθεται σε αμφιβολία ακόμα και αυτή καθαυτή η συμπερίληψη της χώρας στις 20 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου.<br /> <br /> Τα προβλήματα της τουρκικής οικονομίας είναι <strong>δομικά</strong>, ενώ ρόλο παίζει και η ενασχόληση της κυβέρνησης με οποιαδήποτε αστειότητα την οποία <strong>βαφτίζει μεταρρύθμιση, αρκεί να είναι ισλαμικής έμπνευσης και περιεχομένου, </strong>με αποτέλεσμα να διχάζει την κοινωνία που η θρησκοληψία του προέδρου της χώρας συγκινεί περίπου του μισούς ψηφοφόρους…<br /> Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας είναι και<strong> η αυθαιρεσία των κυβερνώντων στην επιβολή του νόμου, με αποτέλεσμα την αποθάρρυνση των ξένων επενδυτών</strong>. Ενδεικτικό της δυσκολίας της κατάστασης είναι ότι η μοναδική χώρα που υποχώρησε κατά δυο θέσεις στη λίστα των 20 πιο ανεπτυγμένων χωρών, είναι <strong>η Ρωσία που από την όγδοη βρίσκεται στην δέκατη θέση </strong>πλέον.<br /> Αν και περισσότερο της Ρωσίας, και των δυο χωρών<strong> το νόμισμα έχει απολέσει σημαντικό τμήμα της αξίας του</strong> (στα μέσα Δεκεμβρίου η τουρκική λίρα είχε υποχωρήσει σε ιστορικό χαμηλό), που αποτελεί άλλη μια ένδειξη βίων παράλληλων των δυο χωρών.<br /> Η κεντρική τράπεζα της χώρας είναι<strong> συγκρατημένα αισιόδοξη, </strong>ότι η δυσμενής κατάσταση θα αρχίσει να αντιστρέφεται για τη χώρα στο τέταρτο τρίμηνο του 2015, μαζί με την αποκλιμάκωση του πληθωρισμού, αν και αυτό τι τελευταίο<strong> μάλλον θα είναι το αποτέλεσμα των χαμηλών τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου,</strong> παρά οτιδήποτε άλλο<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Τουρκία: «Λασπώνει» η οικονομία… δεν προλαβαίνει το 2023

Άλλος ένας εθνικός στόχος που έχει βάλει ο Ερντογάν εν όψει της εκατοστής επετείου από την ίδρυση της σύγχρονης Τουρκίας, το 2023, αποδει...

Διαβάστε την συνέχεια

Προκλήσεων συνέχεια! Η Τουρκία κρατά το Barbaros στην Κύπρο μέχρι τον Φεβρουάριο

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEherqScTQ8Wt7e-zuOrj96535ziHm3Qxaj3FAINDx10Dn4prH7sFoGbqybWp1pFB7m0K8ufN8skevUsZdDjfhxvP1ZCpY0WHxTtkhSNoRPIYlAEN32edWfMJFPMx7onLj8rGza5xmcBlMui/s1600/barbaros.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="354" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEherqScTQ8Wt7e-zuOrj96535ziHm3Qxaj3FAINDx10Dn4prH7sFoGbqybWp1pFB7m0K8ufN8skevUsZdDjfhxvP1ZCpY0WHxTtkhSNoRPIYlAEN32edWfMJFPMx7onLj8rGza5xmcBlMui/s1600/barbaros.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <br /> Επιμέλεια <strong>Λ.ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ </strong><br /> Eνώ το ''τουρκικό ερευνητικό σκάφος '<strong>'Μπαρμπαρός'' ( ''Barbaros'') </strong> βρίσκεται αγκυροβολημένο από νωρίς χθες στην Αμμόχωστο, πληροφορίες της <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> τουρκοκυπριακής εφημερίδας ''Κίπρις''  αναφέρουν ότι η <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Τουρκία εξέδωσε νέα παράνομη  <strong>NAVTEX</strong>  για έρευνες από τις <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> 5 Ιανουαρίου μέχρι και τα μέσα Φεβρουαρίου  νοτιοδυτικά της Κύπρου.<br /> <br /> Η <strong>''Κίπρις''</strong> αναφέρεται σε ανακοίνωση της ιδιοκτήτριας εταιρείας του Μπαρμπαρός, ωστόσο επίσημη ανακοίνωση στην ιστοσελίδα της εταιρείας προς το παρόν δεν υπάρχει, σημειώνεται  στην ιστοσελίδα του  ''Φιλελεύθερου''.Είναι προφανές ότι οι Τούρκοι - συνεχίζοντας την ακραία στρατηγική τους- συνδέουν τα επόμενα βήματά τους με την  δραστηριότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας στον τομέα των ερευνών του γεωτρυπάνου <strong>Saipem 10000 </strong>και συγκεκριμένα, την προγραμματισμένη νέα γεώτρηση στο οικόπεδο «Αμαθούσα». που αναμένεται να αρχίσει  την  Τρίτη.<br /> <br /> Χθες ο  εκπρόσωπος της Κυπριακής κυβέρνησης κ. Νίκος Χριστοδουλίδης, δήλωσε, ότι η Λευκωσία, αναμένει τις επόμενες κινήσεις της Τουρκίας, σε σχέση με το ''Μπαρπαρός''. Είπε ακόμη ότι η Ελληνοκυπριακή πλευρά, θέλει να δει τη συμπεριφορά της Τουρκίας έναντι συγκεκριμένων εξελίξεων που θα σημειωθούν τις επόμενες μέρες ή βδομάδες, ώστε όταν επαναρχίσει ο διάλογος να έχει θετική προοπτική. Έστειλε επίσης το ξεκάθαρο μήνυμα ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να αναστείλει τις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, όπως ζητά η Τουρκία για να επαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό. Τούτο για να γίνει, ανέφερε  ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, θα πρέπει πρώτα να αποχωρήσει το «Μπαρμπαρός» και να δοθούν διαβεβαιώσεις από την Άγκυρα για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας- που είναι αυτονόητο ότι νοούνται με την έναρξη και πραγματοποίηση της  γεώτρησης στο κοίτασμα ''Αμαθούσα''.<br /> Όλα αυτά επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του ΟNALERT.GR ότι η Άγκυρα παίζει παιγνίδι εντυπώσεων - για αποπροσανατολισμό της διεθνούς κοινής γνώμης του ΟΗΕ μη εξαιρουμένου - όταν επιχειρούσε να εμφανισει  την αποχώρηση του ερευνητικού σκάφους ''Μπαρμπαρός '' στο τέλος Δεκεμβρίου από την Κυπριακή ΑΟΖ ως δήθεν χειρονομία καλής θέλησης για να ξανακάτσει η Κυπριακή πλευρά στο τραπέζι των συζητήσεων για το Κυπριακό,αποκρύβοντας τοτε ότι το σκάφος φεύγει επειδή λήγει η ( παράνομη έτσι κι αλλιώς) NAVTEX που έχει εκδώσει για τις έρευνες.<br /> <br /> Μάλιστα τοτε ο  Τουρκοκύπριος διαπραγματευτής  κ. <strong>Εργκιούν Ολγκούν</strong>, είχε δηλώσει πως το τουρκικό πλοίο σεισμικών ερευνών  ''Μπαρμπαρός Χαϊρεντίν Πασά''  (''Barbaros Hayreddin Pasa''), ενδέχεται να αποχωρήσει από το νησί μετά την 30 Δεκεμβρίου, ενώ και η κρατική τηλεόραση της Τουρκίαςείχε κάνει ..''πανηγυρική'' σχετική αναφορά της (με τίτλο ''Αποχωρεί από τη Μεσόγειο το ''Μπαρμπαρός'' και υπότιτλο ''Πράσινο φως για επανέναρξη των ειρηνευτικών συνομιλιών στην Κύπρο'').<br /> <br /> Να θυμίσουμε ότι ήδη η ελληνοκυπριακή πλευρά αποφάσισε να επεκτείνει τη NAVTEX της σε σχέση με τη νέα ερευνητική δραστηριότητα που θα αναπτύξει η κοινοπραξία <strong>ENI-KOGAS</strong> στο θαλάσσιο τεμάχιο ''9'' της κυπριακής ΑΟΖ.( στο κοίτασμα «Αμαθούσα»).<br /> <br /> <br /> Η κίνηση αυτή, σύμφωνα με προχθεσινό δημοσίευμα της  ''Κίπρις'', προκάλεσε ανησυχία στην τουρκοκυπριακή πλευρά  για δημιουργία νέας κρίσης στις συνομιλίες του Κυπριακού, αφού είναι γνωστό ότι η Άγκυρα και η ψευτο-κυβέρνηση της ''ΤΔΒΚ'' θεωρούν ότι κακώς η Κυπριακή Δημοκρατία κάνει έρευνες για υδρογονάνθρακες και όλα πρέπει να γίνονται από τις δυο πλευρές. Θεωρεί δηλαδή την Κυπριακή Δημοκρατία ανύπαρκτη, χωρίς κυριαρχικά δικαιώματα. και ότι πρέπει να γίνει κοινή εκμετάλλευση των όποιων κοιτασμάτων . Μ'αλοιστα - όπως ήδη έγραψε το ONALERT.GR, αυτό το υποστηρίζει και στην απάντηση που έστειλε η Αγκυρα, μεσω Αθηνας. Η θεση της παραμενει ότι  το θεμα των υδρογονανθράκων είναι στοιχείο  του διακοινοτικού διαλόγου,  και αν αυτό δεν υιοθετηθεί τότε  να δημιουργηθεί μια επιτροπή από την Ελλάδα και την Τουρκία, που θα έχει την εποπτεία της αξιοποίησης των υδρογονανθράκων..<br /> <br /> Η τουρκοκυπριακή εφημερίδα έγραψε   ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά είχε εκφράσει την πεποίθηση - με βάσει τους παραπάνω ισχυρισμούς- ότι η λήξη της οδηγίας προς ναυτιλλομένους που είχε εκδώσει η Τουρκία για διενέργεια παράνομων ερευνών από το Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ και η αποχώρηση του ερευνητικού πλοίου, αλλά και η απόφαση της κοινοπραξίας ENI-Kogas για προσωρινή τεχνική διακοπή των εργασιών της, θα αποτελούσε μια ευκαιρία για επανέναρξη των συνομιλιών.- δηλαδή να δεχθεί η Κυπριακή Δημοκρατία να ...αυτοκαταργηθεί.    Έτσι, προαναγγέλοντας τα όσα φαίνεται ότι δρομολογούνται με την νέα NAVTEX  για το Μπάρμαρος,  η εφημερίδα ,χαρακτήριζε ως  αρνητική εξέλιξη, η οποία μπορεί να δημιουργήσει μια νέα κρίση.  το γεγονός ότι η ελληνοκυπριακή  πλευρά αποφάσισε να επεκτείνει την οδηγία της μέχρι της 19 Μαρτίου.<br /> <br /> Η  στάση που διαφαίνεται ότι ακολουθούν οι Τούρκοι  εξετάσθηκε  και καθορίστηκε σε σύσκεψη  στην Άγκυρα προχθές όπου είχε κληθεί και συμμετείχε και ο .Τουρκοκύπριος συνομιλητής κ. Εργκιούν Ολγκούν και ο «Διευθυντής πολιτικών υποθέσεων» του ψευτο-«υπουργείου» εξωτερικών του ψευδοκράτους κ. Γκιουνές Ονάρ.<br /> <br /> Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Ν.Αναστασδι'αδης έχει συγκαλέσει για την Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου, σύσκεψη αρχηγών για το Κυπριακό- και προφανώς όλες τις τρεχουσες πτυχες των προκλήσεων.. Η σύσκεψη θα γίνει στην προεδρική κατοικία στο Τρόοδος.<br /> <br /> <a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Προκλήσεων συνέχεια! Η Τουρκία κρατά το Barbaros στην Κύπρο μέχρι τον Φεβρουάριο

Επιμέλεια Λ.ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ  Eνώ το ''τουρκικό ερευνητικό σκάφος ' 'Μπαρμπαρός'' ( ''Barbaros'') ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόλεμος χωρίς τέλος στην κυπριακή ΑΟΖ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjt1BDEX0KuQf0c_3ihXdxER_ufsxYy9MvpbboeJr5Bw1lCslPiPuHteE2k2Q2YUvKogROM5OZYHNdHhj1O2MmOUPS9bSvmK6F4yYgtTjriYZHPmgrAbksWtox3m2VRssS2PkDOtXTakbZB/s1600/kypriaki+aoz.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="350" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjt1BDEX0KuQf0c_3ihXdxER_ufsxYy9MvpbboeJr5Bw1lCslPiPuHteE2k2Q2YUvKogROM5OZYHNdHhj1O2MmOUPS9bSvmK6F4yYgtTjriYZHPmgrAbksWtox3m2VRssS2PkDOtXTakbZB/s1600/kypriaki+aoz.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <strong>ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ</strong><br /> Παιχνίδι στα χέρια του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παραμένει το «Μπαρμπαρός», το οποίο βρίσκεται στο αγκυροβόλιο του κατεχόμενο λιμανιού της Αμμοχώστου. Παραμένοντας στην περιοχή το σκάφος συνεχίζει τις παραβιάσεις ενώ είναι προφανές ότι οι Τούρκοι συνδέουν τα επόμενα τους βήματα με την ενεργειακή δραστηριότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συγκεκριμένα, την προγραμματισμένη νέα γεώτρηση στο στόχο «Αμαθούσα». Ήδη, το Saipem 10000 έφθασε στο χώρο και την ερχόμενη Τρίτη θα αρχίσει η γεώτρηση.<span id="more-47379"></span><br /> Η Κυβέρνηση παρακολουθεί τις εξελίξεις, κυρίως τις τουρκικές κινήσεις και αξιολογεί την κατάσταση, όπως ανέφερε αρμόδια πηγή, παραπέμποντας και στη χθεσινή σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η αξιολόγηση της κατάστασης γίνεται και σε σχέση με αναμενόμενες κινήσεις που θα γίνουν σε διπλωματικό επίπεδο τις επόμενες εβδομάδες με στόχο την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων στο Κυπριακό. Τούτο για να γίνει, ανέφερε χθες ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Νίκος Χριστοδουλίδης θα πρέπει πρώτα να αποχωρήσει το «Μπαρμπαρός» και να δοθούν διαβεβαιώσεις από την Άγκυρα για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κοντολογίς να συνεχισθούν απρόσκοπτα οι έρευνες στα τεμάχια εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Επόμενη δοκιμή για την Τουρκία η γεώτρηση της ΕΝΙ στο κοίτασμα «Αμαθούσα».<br /> Είναι προφανές πως ο στρατηγικός σχεδιασμός της Άγκυρας παραμένει ο έλεγχος των υδρογονανθράκων και η απόφαση της τουρκικής ηγεσίας είναι πως θα τραβήξει το θέμα αυτό στα άκρα. Η Άγκυρα, η οποία έχει επιστρατεύσει και το εργαλείο της επιβολής διά της στρατιωτικής ισχύος στέλνοντας πλοία στην περιοχή, με τις προτάσεις που υπέβαλε μέχρι σήμερα θεωρεί το θέμα δικοινοτικό και παρουσιάζει την Κυπριακή Δημοκρατία ως εκλιπούσα. Με βάση το έγγραφο που διαβιβάσθηκε από το τουρκικό ΥΠΕΞ προς τη Λευκωσία μέσω της Αθήνας, η Άγκυρα επιμένει σε τρεις άξονες:<br /> Πρώτο, η τουρκική πλευρά επιμένει σε συνδιαχείριση του φυσικού πλούτου της Κυπριακής Δημοκρατίας.<br /> Δεύτερο, συζήτηση του κεφαλαίου της ενέργειας στα πλαίσια της διαδικασίας του διακοινοτικού διαλόγου. Να συνδεθεί, κοντολογίς, με τη διαδικασία και να εγκλωβιστεί στα γρανάζια μιας μακράς αντιπαραγωγικής συζήτησης, καθιστώντας αιχμάλωτο στις τουρκικές ορέξεις το θέμα του αερίου.<br /> Τρίτο, εάν δεν ισχύσουν τα πιο πάνω, τότε θα πρέπει, όπως αναφέρει η τουρκική πρόταση, να δημιουργηθεί μια επιτροπή από την Ελλάδα και την Τουρκία, που θα έχουν την εποπτεία της αξιοποίησης του φυσικού πλούτου.<br /> Περαιτέρω είναι σαφές πως τόσο ο Νταβούτογλου όσο και ο Τσαβούσογλου αναφέρονται στην προώθηση των θέσεων αυτών είτε λυθεί το Κυπριακό είτε όχι! Προκύπτει από διάφορες πηγές πως η Τουρκία θέλει την εμπλοκή της κρατικής εταιρείας πετρελαίων ΤΡΑΟ στις έρευνες. Τούτο αν και θεωρείται απομακρυσμένο και ανέφικτο αυτή τη στιγμή, ωστόσο αποτελεί στόχο και επιδίωξη και η Άγκυρα το συνδέει τόσο με σενάριο λύσης τόσο και μη λύσης. Σε περίπτωση λύσης, θα θεωρηθούν ως ισχύουσες- όπως συζητήθηκε στις συνομιλίες- όλες οι προηγούμενες συμφωνίες των συνιστώντων κρατιδίων. Όσες, δηλαδή, διεθνείς συμφωνίες έχουν υπογραφή θα ισχύουν σύμφωνα με την τουρκική προσέγγιση, η οποία είχε περιληφθεί και στο απορριφθέν σχέδιο Ανάν. Ως εκ τούτου η συμφωνία του ψευδοκράτους με τη ΤΡΑΟ για τη διενέργεια ερευνών θα θεωρηθεί σε ισχύ.<br /> Παράλληλα με όλα αυτά προωθείται και η ιδέα της δημιουργίας ταμείου υδρογονανθράκων. Με βάση την τουρκική πρόταση η δημιουργία ειδικού ταμείου εσόδων από τους υδρογονάνθρακες, τη διαχείριση του οποίου θα έχει η τεχνική επιτροπή ώστε τα χρήματα να χρησιμοποιηθούν κυρίως για τη χρηματοδότηση της εφαρμογής των προνοιών μιας συνολικής συμφωνίας. Αυτή την ιδέα φαίνεται να ασπάζονται και πολλοί τρίτοι, που θεωρούν πως τούτο θα μπορεί να λειτουργήσει από τώρα.<br /> <strong>ΣΥΣΚΕΨΗ ΑΥΡΙΟ</strong><br /> Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει συγκαλέσει για αύριο Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου, σύσκεψη αρχηγών για το Κυπριακό. Η σύσκεψη θα γίνει στην προεδρική κατοικία στο Τρόοδος και θα εξετάσει και τις τουρκικές προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ.<br /> <strong>ΟΗΕ: Γενικές αναφορές στην ένταση…</strong><br /> ΤΑ Ηνωμένα Έθνη εργάζονται επί προσχεδίου εκθέσεως για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ και αναμένεται ότι θα είναι όλα έτοιμα το πρώτο δεκαήμερο Ιανουαρίου. Με βάση τα σημερινά δεδομένα και λόγω του ρευστού σκηνικού που υπάρχει λόγω «Μπαρμπαρός», η Γραμματεία του Διεθνής Οργανισμού έχει περιορίσει την αναφορά στο Κυπριακό και στις «καλές υπηρεσίες του Γενικού Γραμματέα». Όπως σημείωναν πηγές του ΟΗΕ, στόχος είναι «να μην ρίξουν λάδι στη φωτιά». Γι αυτό και αναμένεται να υπάρξουν γενικές αναφορές σε εντάσεις που προκλήθηκαν, χωρίς όμως…λεπτομέρειες. Κοντολογίς ποιος τις προκάλεσε.<br /> <strong>ΗΠΑ: Το ενδιαφέρον «έσβησε» στο «Μπαρμπαρός» </strong><br /> ΤΟ κεφάλαιο της ενέργειας έχει προκαλέσει αναβαθμισμένο ενδιαφέρον από πλευράς των Αμερικανών. Αυτό το ενδιαφέρον οδήγησε και στην επίσκεψη του Αμερικανού Αντιπροέδρου, Τζο Μπάιντεν στην Κύπρο, στις 21 Μαΐου. Ήταν η πρώτη επίσκεψη μετά από 50 χρόνια Αμερικανού αξιωματούχου στο νησί. Η προσπάθεια τν ΗΠΑ να προκύψει, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης αποτέλεσμα και κυρίως να γίνει έστω και μικρό βήμα για την Αμμόχωστο (αποστολή εμπειρογνωμόνων στην κλειστή περιοχή), έπεσε στο κενό. Ο κατοχικός ηγέτης, Ντερβίς Έρογλου δεν πτοήθηκε από την παρουσία του υψηλού επισκέπτη. Υπενθυμίζεται πως το κοινό ανακοινωθέν της 11^ης Φεβρουαρίου 2014 ήταν αποτέλεσμα της παρέμβασης της Αμερικανίδας Υφυπουργού Εξωτερικών, Βικτώριας Νούλαντ, που ήλθε στο νησί για το σκοπό αυτό.<br /> Η κινητικότητα αυτή, έδωσε την εντύπωση στη Λευκωσία ότι θα μπορούσε να προχωρήσει με το ερευνητικό της πρόγραμμα χωρίς να επηρεάζεται από τις τουρκικές αντιδράσεις. Είχε φθάσει, μάλιστα, να αναφερθεί από τη Λευκωσία ότι «οι ΗΠΑ θωρακίζουν την ΑΟΖ μας». Όταν, όμως, εισέβαλε στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, η Τουρκία διά του «Μπαρμπαρός» αλλά και με πολεμική φρεγάτα, στην Ουάσινγκτον έχασαν τη λαλιά τους. Η αντίδραση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ περιοριζόταν στην ανάγνωση παλαιότερων ανακοινώσεων-κλισέ. «Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύξει τους πόρους της εντός της ΑΟΖ της. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι τα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της νήσου όπως κι όλοι οι πόροι της πρέπει να μοιραστούν ακριβοδίκαια μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης».<br /> Ο Μπάιντεν μετέβη στις 22 Νοεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη και συναντήθηκε με τον Ερντογάν και έθεσε το θέμα χωρίς αποτέλεσμα!<br /> Την ίδια ώρα, η Λευκωσία μαζί με την Αθήνα επενδύει στους άξονες <span lang="EL">συνεργασίας με Ισραήλ και Αίγυπτο, που ευνοούν και οι Αμερικανοί.</span><br /> <br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a>

Πόλεμος χωρίς τέλος στην κυπριακή ΑΟΖ

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ Παιχνίδι στα χέρια του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παραμένει το «Μπαρμπαρός», το οποίο βρίσκεται στο αγκυροβόλιο του κατεχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Παιχνίδι με τη φωτιά η απόφαση για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjbrld3uY5Hi_LxKpKrqkov6gRiZTnp7o0M4cgpb3XHLQ7gDhlP5g33cDSLkzrSuWfkFAg7L2BiOzj7DjHsbs0EjQ9ucSLGyudPAQaqzkraZOBG7BggJMmyLkKG8w__5GafYaa0y6J7-thV/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF803.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="416" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjbrld3uY5Hi_LxKpKrqkov6gRiZTnp7o0M4cgpb3XHLQ7gDhlP5g33cDSLkzrSuWfkFAg7L2BiOzj7DjHsbs0EjQ9ucSLGyudPAQaqzkraZOBG7BggJMmyLkKG8w__5GafYaa0y6J7-thV/s1600/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF803.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <blockquote class="tr_bq" style="text-align: justify;"> <span style="background-color: #f3f3f3; color: #666666; font-size: large;">Παρ’ ότι το ουκρανικό Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της ένταξης της χώρας σε συμμαχίες -ουσιαστικά δηλαδή στο ΝΑΤΟ- κοινή πεποίθηση είναι ότι δεν θα δεχθούν την Ουκρανία στον Οργανισμό μεσοπρόθεσμα. Εάν, πάντως, προχωρήσουν οι διαδικασίες ένταξης, η ένταση θα πιάσει κόκκινο. </span></blockquote> <span class="author"><b><span style="color: #990000;">Γκεβόργκ Μιρζγιάν</span></b>, ειδικά για τη <b>RBTH   </b> </span><br /> Στις 23 Δεκεμβρίου 2014, το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας υπερψήφισε το νομοσχέδιο που εισηγήθηκε ο πρόεδρος, Πιότρ Ποροσένκο, για εγκατάλειψη του καθεστώτος ουδετερότητας. Δηλαδή, της αδέσμευτης χώρας, έξω από κάθε στρατιωτικό Οργανισμό. Ωστόσο, ρώσοι αναλυτές εκτιμούν ότι η Μόσχα δεν θα πρέπει να λάβει σκληρά μέτρα ως απάντηση στην απόφαση της ουκρανικής Βερχόβνα Ράντα. <br /> Τυπικά, η απόφαση της 23ης Δεκεμβρίου, και η ενδεχόμενη ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ, δεν συνδέονται μεταξύ τους. Ωστόσο, Ουκρανοί πολιτικοί θεωρούν το νόμο που εγκρίθηκε ως προοίμιο για το βήμα αυτό. Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, Πάβελ Κλίμκιν, χαρακτήρισε την απόφαση του Κοινοβουλίου «επιλογή υπέρ της ελευθερίας και της ασφάλειας». Η Μόσχα όμως, έχει διαφορετική γνώμη. Σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, η ουκρανική ηγεσία «πλάθει την αυταπάτη ότι με την έγκριση τέτοιων νόμων μπορεί να διευθετηθεί η βαθιά εσωτερική κρίση στο ουκρανικό κράτος».<br /> <div style="text-align: center;"> <strong>Επικοινωνιακό πυροτέχνημα; </strong></div> Ρώσοι ειδικοί επισημαίνουν την προπαγανδιστική χροιά της συγκεκριμένης απόφασης. Ο πολιτικός αναλυτής, <a href="http://gr.rbth.com/author/%CE%A3%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BA%CE%AD%CE%B9+%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%86"><span style="color: #666666;">καθηγητής του Ρωσικού Κρατικού Πανεπιστημίου Ανθρωπιστικών Επιστημών, Σεργκέι Μαρκεντόνοφ</span></a>, ανέφερε στη RBTH ότι «η εγκατάλειψη του καθεστώτος ουδετερότητας είναι μια πράξη συμβολισμού και δεν έχει νόημα να αναζητά κανείς εδώ ρεαλιστικούς στόχους. Το Κίεβο απώθησε δημοσίως τη Ρωσία και έκανε ένα βήμα προς την πλευρά της Δύσης». Κατά τη γνώμη του, οι συνέπειες αυτής της απόφασης θα είναι μάλλον αρνητικές, τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική πολιτική. <br /> Σύμφωνα με τον Μαρκεντόνοφ, η παραίτηση από το καθεστώς αδέσμευτης χώρας ήταν ένα ακόμη βήμα της Ουκρανίας προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός κράτους βασιζόμενου στην «Δυτικο-ουκρανική ταυτότητα», γεγονός που θα επιδεινώσει ακόμα πιο πολύ τη σύγκρουση ανάμεσα στο Κίεβο και τους αυτονομιστές του Ντονμπάς, και επίσης, θα δυσχεράνει τις σχέσεις μεταξύ της κεντρικής εξουσίας και όλων των ρωσόφωνων περιοχών της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας. <br /> Από απόψεως εξωτερικής πολιτικής, η ακύρωση του αδέσμευτου καθεστώτος γκρέμισε τα απομεινάρια των υφιστάμενων κανόνων του «ουκρανικού» παιχνιδιού ελιγμών μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, στα πλαίσια του οποίου η Ουκρανία θεωρείτο έδαφος όπου κανείς δεν είχε απόλυτη επιρροή. Και κατέστη αυτή η απόφαση, όπως ανέφερε ο πρόεδρος της επιτροπής της ρωσικής Κάτω Βουλής για θέματα της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών, Λεονίντ Σλούτσκι, μια «πρόκληση απέναντι στη Ρωσία», η οποία «θα ανεβάσει ακόμη περισσότερο τη θερμοκρασία στις ρωσο-ουκρανικές σχέσεις». Μάλιστα, ο πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντιεφ πήγε ακόμη πιο μακριά, δηλώνοντας ότι ο νόμος που ψήφισε το ουκρανικό Κοινοβούλιο αποτελεί ουσιαστικά αίτημα για ένταξη στο ΝΑΤΟ και μετατρέπει την Ουκρανία σε δυνητικό αντίπαλο της Ρωσίας σε στρατιωτικό επίπεδο. <br /> <div style="text-align: center;"> <strong>Η αντίδραση του Κρεμλίνου</strong></div> Παρ’ όλα αυτά, η Μόσχα δεν φαίνεται ότι θα προχωρήσει πέρα από τη ρητορική -ακόμη και σκληρή- αντιπαράθεση. Οι λόγοι της αυτοσυγκράτησης της Μόσχας είναι αρκετοί. <br /> Πρώτον, στο Κρεμλίνο κατανοούν πως «η κλιμάκωση μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλα προβλήματα, και όχι μόνο για τη ρωσική οικονομία. Ο πρόεδρος του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάεβ και της Λευκορωσίας Αλεξάντρ Λουκασένκο έδωσαν σαφές μήνυμα ότι σε μια τέτοια περίπτωση, υποστήριξη από την πλευρά τους δεν θα υπάρξει. Ετσι, αν η Μόσχα προβεί σε κλιμάκωση, θα απωλέσει την Ευρασιατική Ένωση και πιθανόν, ακόμη και τον Οργανισμό της Συμφωνίας Συλλογικής Ασφάλειας, μένοντας στο τέλος μόνη της, όπως ανέφερε στη RBTH ο υποδιευθυντής του Κέντρου διεθνών μελετών της Ανώτατης Οικονομικής Σχολής, Ντμίτρι Σούσλοφ. <br /> Δεύτερον, η εγκατάλειψη του καθεστώτος ουδετερότητας της Ουκρανίας και οι συνεχείς συνομιλίες των πολιτικών της για ένταξη στο ΝΑΤΟ, δεν σημαίνουν ότι η Ουκρανία θα καταφέρει να ενταχθεί στη Συμμαχία. Ο Μαρκεντόνοφ θεωρεί ότι «η επιθυμία της Ουκρανίας δεν σημαίνει ότι θα ικανοποιηθεί. Πρέπει το ίδιο το ΝΑΤΟ να θελήσει να δεχθεί την Ουκρανία, αλλά αυτό για την ώρα δεν δείχνει πρόθυμο να αναθεωρήσει τις νομικές αρχές του και να κάνει δεκτή μια χώρα, η οποία έχει προφανή προβλήματα με έναν γείτονά του, αλλά και με την εδαφική ακεραιότητά της».<br /> <div style="text-align: center;"> <strong>Σε θολό τοπίο η ένταξη</strong></div> Το ΝΑΤΟ, βέβαια, υποστήριξε την εγκατάλειψη του καθεστώτος ουδετερότητας που προωθούσε το Κίεβο, με τη λογική ότι μια τέτοια κίνηση «παγιώνει τη “νίκη” της Δύσης και καθιστά την επιστροφή της Ουκρανίας στον ενιαίο χώρο που θέλει να σχηματίσει η Ρωσία με πρώην σοβιετικές περιοχές ελάχιστα πιθανή», αναφέρει ο Σούσλοφ. Ο υπουργός Άμυνας της Πολωνίας, Τόμας Σεμόνιακ, αποκάλεσε τη σχετική απόφαση της Ουκρανίας ως το πρώτο βήμα της προς την κατεύθυνση του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, η δήλωσή του δεν αποτελεί επίσημη θέση της ΕΕ. <br /> <div class="mastertag_pic"> <div class="mastertag_pic_title"> <br /></div> </div> Η Πολωνία θα επιθυμούσε την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, σύμφωνα με τον καθηγητή της Ανώτατης Οικονομικής Σχολής, Ντμίτρι Οφιτσέροφ-Μπέλσκι, καθότι κάθε βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα προσδώσει στην Πολωνία διεθνές βάρος. Όμως, η επίλυση αυτού του θέματος δεν εξαρτάται από την Πολωνία και τον υπουργό Αμύνης της. Όπως ανέφερε στη RBTH ο Οφιτσέροφ-Μπέλσκι, «τα λόγια του Σεμόνιακ δεν θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Πόσο μάλλον, αφού το θέμα δεν εξαρτάται από τον ίδιο. Όπως και να’ χει, ακόμη και αν εγερθεί μελλοντικά, τότε θα τεθεί ενώπιον της νέας γενιάς των πολιτικών της Δύσης, και φυσικά όχι των Πολωνών». <br /> Την απόφαση για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ θα λάβουν χώρες όπως η Γερμανία, αλλά ο υπουργός Εξωτερικών της, Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ, έχει δηλώσει ήδη ότι στο εγγύς μέλλον η Ουκρανία δεν θα βρεθεί στο ΝΑΤΟ. <br /> Το ΝΑΤΟ το εξυπηρετεί απόλυτα η σημερινή κατάσταση της «μακράς πορείας» της Ουκρανίας προς τη Συμμαχία (ανάλογη με την πορεία της Τουρκίας προς την ΕΕ). Ως εκ τούτου, «είναι απίθανο στο ορατό μέλλον να δώσουν στην Ουκρανία το καθεστώς συμμάχου εκτός ζώνης του ΝΑΤΟ, είτε ακόμη και Οδικό Χάρτη για την ένταξή της», υποστηρίζει ο Σούσλοφ. «Πιθανόν -αναφέρει ο ειδικός- να υπάρξει συμφωνία για κάποιου είδους ενισχυμένη συνεργασία». <br /> Εφόσον πραγματικές πιθανότητες για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ακόμη και μεσοπρόθεσμα, ουσιαστικά δεν υπάρχουν, οι αναλυτές θεωρούν ότι η Ρωσία δεν χρειάζεται να δώσει κάποιες σκληρές απαντήσεις.<br /> <a href="http://gr.rbth.com/" target="_blank">πηγή</a>

Παιχνίδι με τη φωτιά η απόφαση για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ

Παρ’ ότι το ουκρανικό Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της ένταξης της χώρας σε συμμαχίες -ουσιαστικά δηλαδή στο ΝΑΤΟ- κοινή πεποίθηση είναι ότι ...

Διαβάστε την συνέχεια

Απολογισμός των σχέσεων Ρωσίας – Ελλάδας - Κύπρου για το 2014, και οι προοπτικές το 2015

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiZIUwW6sk2SKBCEOGUxj1GXDN9Fi1Pch8zZ2vEhy2wbqo1x6gU9jtL4_T38LADzIIe0uHCqm5yV296gYu3BV4L7bBld_xtWfPUj5VlWmwz-pHKNdcY9dRFJDeTtQZGKBHW_J9C3OJh14pT/s1600/ellinorwsiki+synergasia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="416" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiZIUwW6sk2SKBCEOGUxj1GXDN9Fi1Pch8zZ2vEhy2wbqo1x6gU9jtL4_T38LADzIIe0uHCqm5yV296gYu3BV4L7bBld_xtWfPUj5VlWmwz-pHKNdcY9dRFJDeTtQZGKBHW_J9C3OJh14pT/s1600/ellinorwsiki+synergasia.jpg" width="640" /></a></div> <span class="author"><b><span style="color: #990000;"><br /></span></b></span> <span class="author"><b><span style="color: #990000;">Δημήτρης Λιάτσος</span></b>, ειδικά για τη <b>RBTH</b></span><br /> Το 2014 ήταν χρονιά όπου δοκιμάστηκαν -εκτός των άλλων- και αντοχές. Στο φόντο της σκληρής αντιπαράθεσης μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας, στην Ουκρανία, έγιναν και πολλαπλά κρας τέστ στις διμερείς σχέσεις πολλών χωρών με τη Ρωσία. Η διαχρονικότητα των διμερών, ελληνορωσικών σχέσεων εκφράστηκε με τη φράση του Βλαντίμιρ Πούτιν στη μεγάλη, ετήσια συνέντευξη Τύπου στα μέσα Δεκέμβρη, όταν τόνισε ότι με "την Ελλάδα έχουμε ιδιαίτερες σχέσεις, έχοντας υπόψιν και την κοινή μας πίστη. Αυτό είναι ένα "εσωτερικό", ιδιαίτερο ζήτημα, το οποίο αποτελεί ξεχωριστή σημασία για τους ανθρώπους μας".<br /> <br /> Αναφορικά με την Κύπρο και το Κυπριακό, πέρα από κάποιες "ελεύθερες" εκφράσεις που σε ορισμένους, οι οποίοι αναζητούν πρόσχημα για να βάλουν σφήνα στη άρρηκτη ρωσοκυπριακή σχέση, και, απλά για λόγους εντυπώσεων, αλόγιστα, ρίχνουν "μπαλωθιές" χωρίς συναίσθηση των συνεπειών, ο ρώσος ηγέτης μίλησε για "ισσοροπημένη λύση που θα ικανοποιεί και το βόρειο τμήμα και τη Κυπριακή Δημοκρατία στο Νότο". Με επιμέλεια και εθνική ευθύνη αναζητήσαμε, αμέσως μετά το ρεπορτάζ, στη ρωσική, την κυπριακή, την ελληνική διπλωματία κάποιο στοιχείο "απόκλισης" της Μόσχας από τη σταθερή στάση της έναντι του Κυπριακού. Η απάντηση ήταν κατηγορηματική: Δεν υπάρχει καμιά αλλαγή! Αλλωστε, ετοιμάζεται επίσκεψη Αναστασιάδη στη Μόσχα, πιθανόν μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου, άρα -για τους πιο απαιτητικούς "άπιστους Θωμάδες"- κοντός ψαλμός, αλληλούια!<br /> <div style="text-align: center;"> <strong>“Αδειασαν” τη Μόσχα</strong><br /> <div style="text-align: left;"> Μέσα στο 2014, το Κρεμλίνο ευελπιστούσε μια κάποια στήριξη από εκπροσώπους χωρών με "ιδιαίτερες σχέσεις", όπως η Ελλάδα και η Κύπρος.  Για παράδειγμα, στο θέμα των κυρώσεων που επέβαλλαν οι Βρυξέλλες στη Μόσχα. Τίποτα! Η καραμέλα της "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον. Παρά την αναστάτωση και τις απώλειες που επέφεραν οι απαντητικές κυρώσεις της Ρωσίας στην ελληνική αγροτική οικονομία. Ηταν τότε που η αλήστου -πλέον- μνήμης κυβερνητική εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης με απύθμενο θράσος ανακοίνωνε ότι "η Ελλάδα δεν κάνει εξωτερική πολιτική με τα ... ροδάκινα"!</div> </div> Προφανώς εννοούσε ότι κάνει "σοβαρή και μελετημένη" εξωτερική πολιτική. Σαν αυτή π.χ. που διατύπωσε ο Ευ.Βενιζέλος, ότι δηλαδή είναι λάθος να λέγεται ότι χάνουμε από τις κυρώσεις, αφού οι Ελληνες παραγωγοί πήραν κάποιες αποζημιώσεις, ή ότι από τη συνδιαλλαγή ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας για τη σημαντική μείωση της διεθνούς τιμής του πετρελαίου με στόχο να κάμψουν την αντίσταση της Ρωσίας, η Ελλάδα κέρδισε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια! Είναι, πράγματι, απίστευτη η προσέγγιση του ΥΠΕΞ χώρας με "ιδιαίτερες σχέσεις" με τη Ρωσία. Να χαίρεται από την άσκηση της καταστροφικής πολιτικής μιας χώρας ενάντια σε άλλη. Σαν τους ... πλιατσικολόγους στον πόλεμο, που θησαυρίζουν αμέσως μετά την καταστροφή και τον όλεθρο που σκορπούν οι επιτιθέμενοι!<br /> <div style="text-align: center;"> <strong style="line-height: 1.5;">Προεκλογικά θυμήθηκε ο Βενιζέλος τη Ρωσία</strong></div> <span style="line-height: 1.5;"></span><br /> <div class="mastertag_pic"> <span style="font-size: 100%;"> </span> <br /> <div class="mastertag_pic_title"> Ο “πολυμήχανος” Βενιζέλος, μετά τη σωρεία των αντιρωσικών "φιλιππικών" σε κοινοβουλευτικές διασκέψεις του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και αλλού, μετά τη νομιμοποίηση των φασιστών και ενόπλων εθνικιστικών ομάδων, με την επίσκεψή του στο Κίεβο, το Μάρτιο, μόλις προ εβδομάδων, και ενώ συναποφάσιζε την εσπευσμένη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στην Αθήνα, έστελνε ταυτόχρονα “αίτημα” στη Μόσχα να τον δεχτούν σε επίσημη επίσκεψη. Προφανώς, "θυμήθηκε" να απαντήσει στην πρόσκληση Λαβρόφ, την οποία του είχε κάνει δημόσια ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών, όταν βρέθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβρη του 2013!</div> </div> Κατά τη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας στην Ε.Ε. επί ένα εξάμηνο, δεν είχε χρόνο. Εστω, μετά το Κίεβο, γιατί δεν επεδίωξε να επισκεφθεί τη Μόσχα, ώστε η φίλη χώρα Ελλάδα με την προσφορά καλών υπηρεσιών να παίξει ένα ρόλο γέφυρας μεταξύ των δύο πλευρών; Ακολούθησε πιστά την πολιτική της "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης", αυτής που ώθησε τους εθνικιστές στον εμφύλιο σπαραγμό. Τώρα, εν όψει εκλογών στην Ελλάδα, θυμήθηκε την πρσόσκληση Λαβρόφ, και επιδίωξε επίσκεψη στη Μόσχα για να παίξει, προφανώς προεκλογικά, το ρωσικό χαρτί. Πόσο ισχυρό μπορεί να είναι το πολιτικό "εγώ" ενός ανθρώπου ώστε να βάζει σε δοκιμασία τη μακραίωνη διμερή σχέση; Παρά την προσπάθεια διαρροής στους διαδρόμους του ΥΠΕΞ στην Αθήνα τις τελευταίες μέρες, για πραγματοποίηση επίσκεψης μέσα στο Γενάρη, στη Μόσχα το θέμα "έχει απορριφθεί από την ημερήσια διάταξη". Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς δηλώσεις, χωρίς φανφάρες. Οπως αρμόζει σε μια σοβαρή χώρα.<br /> <div style="text-align: center;"> <strong>Το 2015</strong></div> Με το κλείσιμο του 2014, το γνωστό ρωσικό πρακτορείο "ΙΝΤΕΡΦΑΧ", έχει εκτενή συνέντευξη με τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νάντια Βαλαβάνη, η οποία αναφερόμενη στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας λέει: Δεν είναι δυνατόν να θεωρείς μια χώρα εταίρο σου και ταυτόχρονα να παίρνεις ενάντια σε αυτή περιοριστικά μέτρα. Η εταιρική σχέση προϋποθέτει ισότητα. Εκτός αυτού, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κατά των κυρώσεων και για σοβαρούς οικονομικούς λόγους. Γνωρίζουμε ότι οι κυρώσεις αποτελούν πλήγμα κατά της Ρωσίας αλλά ταυτόχρονα πλήττουν συχνά, ίσως πιο σκληρά, και τις χώρες που τις επιβάλλουν. Η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που βρέθηκε στη θέση αυτή .<br /> Η τοποθέτηση αυτή, και όχι του Βενιζέλου, είναι που δημιουργεί "αποχρώσεις, ενδείξεις" για άρση των ρωσικών αντικυρώσεων σε εύλογο χρονικό διάστημα. Αρκεί να συνοδευτεί με πράξεις. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Η απάντηση βρίσκεται χρονικά στο πρώτο δίμηνο του 2015 ! Οψόμεθα !<br /> Η ρωσική ιστοσελίδα " <a href="http://gazeta.ru/" style="line-height: 1.5;">gazeta.ru</a> στο άρθρο της για την προκύρηξη πρόωρων εκλογών είχε τίτλο: “Η φιλορωσική Αριστερά φαίνεται να κερδίζει στην Ελλάδα!”<br /> <br /> <a href="http://gr.rbth.com/" target="_blank">πηγή</a>

Απολογισμός των σχέσεων Ρωσίας – Ελλάδας - Κύπρου για το 2014, και οι προοπτικές το 2015

Δημήτρης Λιάτσος , ειδικά για τη RBTH Το 2014 ήταν χρονιά όπου δοκιμάστηκαν -εκτός των άλλων- και αντοχές. Στο φόντο της σκληρής αντιπαρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Αυστρία ηγείται του αντιτουρκικού μπλοκ εντός της ΕΕ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEih-yXV22irqMcDkLria70mI9hmcKHj1u_GjijCAS7nT0X-5pL6Ex0S-aHmc9cILhb1ZJ1x8Ak5nMnAYs6InrtufWu19KxDcdwHvzNegVWSHhq_1oyQniMhVAqd8ahWj-WcBDTl1fQq2UGp/s1600/antitoyrkiko+mplok+stin+EE.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="346" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEih-yXV22irqMcDkLria70mI9hmcKHj1u_GjijCAS7nT0X-5pL6Ex0S-aHmc9cILhb1ZJ1x8Ak5nMnAYs6InrtufWu19KxDcdwHvzNegVWSHhq_1oyQniMhVAqd8ahWj-WcBDTl1fQq2UGp/s1600/antitoyrkiko+mplok+stin+EE.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <strong>Η τεράστια αντιπάθεια που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία της Αυστρίας και τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ερντογάν, δεν μπορεί να κρυφθεί, ενώ η Βιέννη ηγείται κάθε αντιτουρκικής κίνησης στην Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς είναι η μοναδική μέχρι τώρα χώρα που συμπεριφέρεται αναλόγως των πεποιθήσεών της αποφεύγοντας συστηματικά ακόμα και τις διπλωματικές αβρότητες…</strong><br /> Ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Σεμπάστιαν Κουρτς, με συνέντευξη στην αυστριακή εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ», ζητά σκληρή αντίδραση της ΕΕ απέναντι στην Τουρκία, ξεκαθαρίζοντας ότι «δεν πρέπει να ανοίξουν νέα κεφάλαια και δεν πρέπει να προωθηθούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις».<br /> <strong>Αιτία της αυστριακής στάσης, οι εξαιρετικά αρνητικές εξελίξεις στη χώρα του Ερντογάν, που βυθίζεται ολοένα πιο βαθιά στον αυταρχισμό και τον ισλαμοσυντηρητισμό, με την ελευθερία του Τύπου και τα ανθρώπινα δικαιώματα να υποφέρουν.</strong><br /> Ο Αυστριακός υπουργός Εξωτερικών που δε χάνει ευκαιρία να ασκεί δριμύτατη κριτική κατά της Τουρκίας, ξεκαθαρίζει στους ομολόγους του πως δεν αντιλαμβάνεται το να καταδικάζονται από όλους οι παραβιάσεις των ελευθεριών στην Τουρκία και την ίδια στιγμή να θέλουν να συνεχίσουν τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις, επικροτώντας έτσι εμμέσως την απαράδεκτη συμπεριφορά.<br /> <strong><br /> Για μια φορά ακόμα, τα όνειρα της Τουρκίας να αλώσει την Ευρώπη, φαίνεται να συντρίβονται στα τείχη της Βιέννης…</strong><br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Η Αυστρία ηγείται του αντιτουρκικού μπλοκ εντός της ΕΕ

Η τεράστια αντιπάθεια που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία της Αυστρίας και τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ερντογάν, δεν μπορεί να...

Διαβάστε την συνέχεια

Το πετρέλαιο βάζει φωτιά και αλλού πέραν Μόσχας-Ουάσιγκτον

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJk_NMUMH9yESgK-HJNYgJA2Abh3yQ-L1IJgX1IQJGgPi7usuQtKaHjqbFT1ZBMz18sMdl_GTc9T-ZcEAVn3DGa2bjEoLsA-jIp-ztYuueVjzSRv7SYQnrn5pbYdpc7UnhNzixM1W2l0e3/s1600/energeia+2015.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="350" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJk_NMUMH9yESgK-HJNYgJA2Abh3yQ-L1IJgX1IQJGgPi7usuQtKaHjqbFT1ZBMz18sMdl_GTc9T-ZcEAVn3DGa2bjEoLsA-jIp-ztYuueVjzSRv7SYQnrn5pbYdpc7UnhNzixM1W2l0e3/s1600/energeia+2015.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <blockquote class="tr_bq" style="text-align: justify;"> <span style="background-color: #f3f3f3; color: #666666; font-size: large;">Άκρως ανησυχητικά είναι τα σημάδια στην αυγή του 2015 για τη σταθερότητα στον ταλαιπωρημένο – από τη δράση των ανθρώπων – πλανήτη μας, καθώς πέραν των κύριων εστιών έντασης που αφορούν τους «μεγάλους», δείχνουν τάσεις αναζωπύρωσης, επικίνδυνες εστίες «φωτιάς» οι οποίες είτε σοβούσαν είτε είχε επιτευχθεί μια ισορροπία δια της έξωθεν επέμβασης των ισχυρών…</span></blockquote> Η παρατήρηση αφορά τη σχέση ανάμεσα στους δυο μεγάλους αντιπάλους για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής, το σιιτικό Ιράν και τη σουνιτική Σαουδική Αραβία, με αφορμή την καταρρέουσα διεθνή τιμή του πετρελαίου. <strong>Η συμβατική σοφία ήθελε να επηρεάζει καθοριστικά την ισορροπία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας,</strong> αφού η μονοδιάστατη εξάρτηση του ρωσικού προϋπολογισμού από τα έσοδα που προκύπτουν από το εμπόριο υδρογονανθράκων, έχει οδηγήσει στην καθίζησή τους και στην ελεύθερη πτώση του ρουβλίου το οποίο έχει απολέσει μέχρι και το 80% της αξίας του απέναντι στο δολάριο.<br /> Γενικά, είναι πλέον ένας καθοριστικός παράγοντας των σύγχρονων διεθνών σχέσεων, ο οποίος στην παρούσα φάση, απειλεί να τινάξει στον αέρα κάθε έννοια ισορροπίας, αφού <strong>πλήττει καθοριστικά τα συμφέροντα ενός από τα δύο μέρη της εξίσωσης,</strong> εγείροντας το ενδεχόμενο κινήσεων αντεκδίκησης σε οποιαδήποτε άλλο μέτωπο μεταξύ τους, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.<br /> Εάν όμως το πρόβλημα αφορά μια φορά τη Ρωσία, φαίνεται ότι εξοντώνει κυριολεκτικά την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, που υποφέροντας πολλά χρόνια από τις κυρώσεις της Δύσης, βλέπει πλέον πίσω από τις εξελίξεις ένα <strong>σαουδαραβικό σχέδιο αποσταθεροποίησης του ιρανικού καθεστώτος με άξονα το πετρέλαιο</strong>. Αποτέλεσμα είναι, φωνές προερχόμενες κυρίως από το στρατιωτικό σώμα των Φρουρών της Επανάστασης (<strong>Pasdaran</strong>) να εξαπολύουν ευθείες απειλές εναντίον του σαουδαραβικού καθεστώτος.<br /> <br /> Ο ίδιος ο πρόεδρος του Ιράν, θεωρούμενος ως μετριοπαθής, Χασάν Ρουχανί, αποκάλεσε την υποχώρηση των τιμών του πετρελαίου ως το <strong>αποτέλεσμα πολιτικού σχεδιασμού εκ μέρους κρατών της περιοχής, «φωτογραφίζοντας» τη Σαουδική Αραβία</strong> και λέγοντας στη συνέχεια, ότι ο ιρανικός λαός δεν πρόκειται να ξεχάσει αυτή την προδοσία.<br /> Πολύ πιο σκληρές ήταν οι δηλώσεις από άλλους αξιωματούχους του καθεστώτος, κάτι που <strong>προδίδει μεγάλο εκνευρισμό για τα αποτελέσματα της κατάρρευσης των τιμών του πετρελαίου, </strong>αλλά και τα περιθώρια επικίνδυνης κλιμάκωσης που θα επιφέρει σημαντικές ανακατατάξεις στην περιοχή.<br /> Εάν εξεταστεί η εξέλιξη αυτή υπό το πρίσμα των περιφερειακών ισορροπιών, θα μπορούσε κανείς να το «αναγνώσει» ως τη <strong>μάχη του σαουδαραβικού καθεστώτος να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία στον σχεδιασμό των ΗΠΑ για την περιοχή,</strong> κάτι το οποίο έδειχνε τα τελευταία χρόνια να αμφισβητείται με τη στροφή της κυβέρνησης Ομπάμα προς τον σιιτικό παράγοντα στη Μέση Ανατολή, «ανακαλύπτοντας» αίφνης, ότι σε πολλά μέτωπα τα συμφέροντα είναι σχεδόν ταυτόσημα.<br /> <div style="text-align: center;"> <blockquote class="tr_bq" style="text-align: justify;"> <span style="background-color: #f3f3f3; color: #444444;"><b>Η στάση της Σαουδικής Αραβίας στο θέμα, αφενός εξυπηρετεί τις ΗΠΑ στην πολιτική τους απέναντι στη Ρωσία, αφετέρου όμως βάζει «βόμβα» στα θεμέλια της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στην Τεχεράνη, εκτός κι αν θεωρηθεί ότι την εξυπηρετεί, καθότι εξαιτίας της πίεσης που ασκείται, το να καταλήξει σε συμφωνία για το επίμαχο θέμα του πυρηνικού προγράμματος αναδεικνύεται σε άμεση ανάγκη.</b></span></blockquote> </div> Σε κάθε όμως περίπτωση, η Τεχεράνη δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει αναπάντητη την πρόκληση που θεωρεί ότι προέρχεται από τη Σαουδική Αραβία. Το προφανέστερο, είναι η<strong> ριζοσπαστικοποίηση του σιιτικού τμήματος της Σαουδικής Αραβίας, το οποίο μάλιστα κατοικεί στο τμήμα εκείνο του βασιλείου των Σαούντ που φιλοξενεί τα πετρελαϊκά κοιτάσματα…</strong><br /> Οι εξελίξεις φαίνεται πως θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον…<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Το πετρέλαιο βάζει φωτιά και αλλού πέραν Μόσχας-Ουάσιγκτον

Άκρως ανησυχητικά είναι τα σημάδια στην αυγή του 2015 για τη σταθερότητα στον ταλαιπωρημένο – από τη δράση των ανθρώπων – πλανήτη μας, κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι αλλάζει στο "Κόκκινο Βιβλίο" της Τουρκίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSGHG6SVLLCkGRHifExkc61-RlzmXei8VMQ4bMkufhTo108F8elrAQZZN__VW03XKKwXO-Odvl1LzqgIt6peGfPMFI6k3fPzlr6DgaXrM_5Z_Hk_XprhvnRKvnnTPzGUFM0KZmiHjX8bFh/s1600/%CE%A4%CE%B9+%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CE%9A%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF+%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%A4%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1%CF%82.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="352" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSGHG6SVLLCkGRHifExkc61-RlzmXei8VMQ4bMkufhTo108F8elrAQZZN__VW03XKKwXO-Odvl1LzqgIt6peGfPMFI6k3fPzlr6DgaXrM_5Z_Hk_XprhvnRKvnnTPzGUFM0KZmiHjX8bFh/s1600/%CE%A4%CE%B9+%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CE%9A%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF+%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%A4%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1%CF%82.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Επιμέλεια <strong>Λ. ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ </strong><br /> <br /> Ξανά στο ...τραπέζι το<strong> ''Κόκκινο Βιβλίο'' </strong>( Πολιτικό Έγγραφο Εθνικής Ασφαλείας ή  ''μυστικό Σύνταγμα'' ή ''δόγμα άμυνας'') της Τουρκίας και η πρόταση να περιληφθεί το Κίνημα του ιμάμη Γκιουλέν στις απειλές τις χώρας!<br /> <br /> Όπως μεταδίδεται από τα τηλεοπτικά δίκτυα έγινε η τελευταία Σύνοδος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (ΣΕΑ) της Τουρκίας στο νέο Προεδρικό Μέγαρο, υπό την Προεδρία του κ.Ερντογάν, που πραγματοποιείται κάθε δίμηνο. <br /> <br /> Μετά την τελευταία Σύνοδο του ΣΕΑ κατά το διάστημα που πέρασε, πραγματοποιήθηκαν έντονες επαφές αναφορικά με το ''Κόκκινο Βιβλίο'' και τις απειλές κατά της Τουρκίας. Ηδη υπαινιγμούς ή και δηλώσεις ως προς την αλλαγή του ''δόγματος'' των Ενόπλων Δυνάμεων ( στο  «Κόκκινο Βιβλίο») της Τουρκίας,είχε κάνει και  ο ίδιος ο κ. Ερντογάν , αφήνοντας να εννοηθεί ότι στις απειλές κατά της χώρας θα περιληφθεί και η λεγόμενη ''παράλληλη δομή'',  δηλαδή η οργάνωση του Κινήματος του αυτοεξόριστου ιμάμη Γκιουλέν με τον οποίο είναι σε σύγκρουση.Για το θέμα είχαν γίνει και σαφείς διαρροές Ωστόσο τελικά δεν έγιναν αλλαγές όπως  ανακοίνωσε αρχές Νοεμβρίου ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης και κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Μπουλέντ Αρίντς.<br /> <br /> Ο κ. Αρίντς που εμφανίσθηκε μπροστά από τις κάμερες έπειτα από τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου που διήρκεσε 8,5 ώρες, δήλωσε πως προς το παρόν δε τίθεται θέμα τροποποίησης του Πολιτικού Εγγράφου Εθνικής Ασφαλείας. Πάντως υπήρχαν αναφορές ότι η ''παράλληλη δομή'', φέρεται να συμπεριλήφθηκε στο Πολιτικό <br /> Έγγραφο Εθνικής Ασφάλειας (το λεγόμενο ''Κόκκινο Βιβλίο'') με τη διατύπωση «δομές που απειλούν την ηρεμία του λαού μας και την εθνική μας ασφάλεια».Αυτός ο χαρακτηρισμός ουσιαστικά θεωρήθηκε ως προαναγγελία ότι θα γίνουν αλλαγές και πέραν του ''Πολιτικού Έγγραφου Εθνικής Ασφάλειας'' (ας πούμε το λεγόμενο ''Αμυντικό Δόγμα'' στα δικά μας), δηλαδή και στο  ''Στρατηγικό Έγγραφο''.Στο εν λόγω Έγγραφο αναγράφονται τα μέτρα τα οποία θα ληφθούν κατά των απειλών που κατονομάζονται στο Πολιτικό Έγγραφο, καθώς επίσης οι τρόποι και τα Μέσα που θα χρησιμοποιηθούν.<br /> <br /> Ενδιαφέρον θα είναι να δούμε -κάτι βέβαια εξαιρετικά δύσκολο λόγω του απόρρητου- αν στο  ''Στρατηγικό Έγγραφο'' περιλαμβάνονται και ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ  φύσεως μέτρα και μέσα κατά των οπαδών του Κινήματος Γκιουλεν - και αν ναι σε ποιες περιπτώσεις, υπό ποιες προϋποθέσεις κ.λπ.<br /> Τόσο το Πολιτικό Έγγραφο, όσο και το Στρατηγικό Έγγραφο ανανεώνονται κάθε πέντε χρόνια- αλλάζουν δε σύμφωνα με τις εξελίξεις στη χώρα και στην περιοχή, εντός 5 ετών.Σε περίπτωση που προκύψει ανάγκη ανανέωσης μπορεί να μην αναμένεται η κάλυψη των 5 ετών<br /> Στην συνέχεια, όπως αποκαλύπτεται τώρα, έγιναν εργασίες προετοιμασίας σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία του ΣΕΑ, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> και ο Γενικός Γραμματέας του ΣΕΑ, κ. Σεϊφουλάχ Χατζημουφτίογλου, συναντήθηκε αρκετές φορές τόσο με τον Πρωθυπουργό όσο και με τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας.<br /> <br /> Κατά το διάστημα αυτό,οι εμπλεκόμενες υπηρεσίες και φορείς του κράτους και πρώτα το Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων, η αστυνομία και η ΜΙΤ προέβησαν σε εισηγήσεις αναφορικά με τα δικά τους σχέδια δράσης για το θέμα. . Στη Σύνοδο, εκτός από τις εξελίξεις στην περιοχή και το Κουρδικό και θα αξιολογηθούν οι προετοιμασίες σχετικά με την απόφαση να συμπεριληφθεί στο ''Κόκκινο Βιβλίο''και το θέμα του κινήματος Γκιουλέν.<br /> <a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Τι αλλάζει στο "Κόκκινο Βιβλίο" της Τουρκίας

Επιμέλεια Λ. ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ  Ξανά στο ...τραπέζι το ''Κόκκινο Βιβλίο''  ( Πολιτικό Έγγραφο Εθνικής Ασφαλείας ή  '...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι απαντήσεις των FT στα καυτά ερωτήματα του 2015

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjaP45giI_n8b9-dFLCH68C6D6Fu-Vv6lUCMv7dj9PVJ-iJV4SVIySuIctiMG8AZQRK_MPzny8SxWKWUcar_7RSOHSfZjHsqnNinTt1klM4fC0IcfAvrYva6_YuFl8BknpBiDHWsSxK58G1/s1600/financial+times.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjaP45giI_n8b9-dFLCH68C6D6Fu-Vv6lUCMv7dj9PVJ-iJV4SVIySuIctiMG8AZQRK_MPzny8SxWKWUcar_7RSOHSfZjHsqnNinTt1klM4fC0IcfAvrYva6_YuFl8BknpBiDHWsSxK58G1/s1600/financial+times.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <blockquote class="tr_bq" style="text-align: justify;"> <span style="background-color: #f3f3f3; color: #666666; font-size: large;">Οι συντάκτες των FT ξεσκονίζουν τις... κρυστάλλινες σφαίρες τους και κάνουν προβλέψεις για το 2015. Που θα πάει η τιμή του πετρελαίου και τι θα κάνει η ΕΚΤ με το QE. Η ουκρανική κρίση, η ανάπτυξη σε Κίνα - Ινδία και το μέλλον του bitcoin.</span></blockquote> Καθώς το 2014 έφτασε στο τέλος του οι Financial Times επιχειρούν για άλλη μια φορά μια ακίνδυνη άσκηση μαντείας.<br /> Όπως κάθε χρονιά, καλούμε ορισμένους από τους ειδικούς και τους σχολιαστές των FT να χαμηλώσουν τα φώτα, να ξεσκονίσουν τις κρυστάλλινες σφαίρες και να προβλέψουν τι θα συμβεί τους επόμενους 12 μήνες σε διάφορα θέματα, από τις βρετανικές εκλογές μέχρι τις προοπτικές της φορετής τεχνολογίας (wearable technology).<br /> Πρόκειται για ένα ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Στο περσινό άρθρο για τις προγνώσεις της πρωτοχρονιάς, υπήρχαν κάποιες εκτιμήσεις που δεν θα θέλαμε να τις θυμόμαστε. Ο Chris Giles είπε ότι η Τράπεζα της Αγγλίας θα αυξήσει τα επιτόκια το 2014. Ο Simon Kuper προέβλεψε ότι <strong>η Βραζιλία θα κερδίσει</strong> το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Clive Cookson προέβλεψε ότι η <strong>Virgin Galactic</strong> θα πραγματοποιήσει φέτος την πρώτη επιτυχημένη εμπορική της πτήση.<br /> Στον αντίποδα, πρέπει να απονείμουμε τα εύσημα σε κάποιους συναδέλφους. Ο Victor Mallet διακήρυξε ορθά ότι ο Narenda Modi θα κερδίσει τις εκλογές στην Ινδία. Ο Jonathan Ford έπεσε μέσα στο ότι <strong>η Σκωτία θα ψηφίσει όχι</strong> στην ανεξαρτησία (ακόμα και αν αυτό φαινόταν αμφίβολο πριν τις κάλπες). O Gideon Rachman προέβλεψε τις νίκες του γαλλικού Εθνικού Μετώπου και του βρετανικού κόμματος της Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (Ukip) στις ευρωεκλογές του Μαϊου.<br /> Φυσικά μια άσκηση σαν αυτή έχει μόνο εν μέρει να κάνει με την παροχή της σωστής απάντησης σε ένα δεδομένο ερώτημα. Ένα σημαντικό κομμάτι της προσπάθειας αφορά <strong>την επιλογή της σωστής ερώτησης</strong>. Πέρυσι, παραβλέψαμε να εξετάσουμε κατά πόσον ο Πούτιν θα εισβάλλει στην Ουκρανία, αν μια αμφιλεγόμενη ομάδα με το όνομα Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε θα γινόταν στρατηγική απειλή στην Μέση Ανατολή ή αν η Κούβα θα ανακτούσε διπλωματικές σχέσεις με τις ΗΠΑ μετά από 50 χρόνια.<br /> Θα συμβούν πράγματα στο θέατρο της παγκόσμιας ειδησεογραφίας που κανείς μας δεν μπορεί να φανταστεί ακόμα.<br /> <em><strong>James Blitz</strong></em><br /> <h3> Θα έχει η Βρετανία «εθνική» κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές ;</h3> Ναι. Οι προηγούμενες εκλογές το 2010 οδήγησαν στην πρώτη κυβέρνηση συνεργασίας από το 1945. Οι εκλογές του Μαϊου μπορεί να πάνε ακόμα πιο πέρα, αναβιώνοντας τις «εθνικές» κυβερνήσεις της δεκαετίας του 1930, φέρνοντας μαζί στην εξουσία τα δύο μεγάλα κόμματα, τους <strong>Εργατικούς </strong>και τους<strong> Συντηρητικούς</strong>. Όπως και το 1931 δεν θα είναι θέμα επιλογής αλλά αναγκαιότητας.<br /> Η μείωση των ποσοστών και των τριών κομμάτων θα καταστήσει αδύνατη την συγκρότηση ενός βιώσιμου συνασπισμού με την συμμετοχή των <strong>Φιλελεύθερων Δημοκρατών</strong> και των Εργατικών ή των Συντηρητικών.<br /> Το κόστος μιας συνεργασίας με το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας ή το Ukip, θα είναι πολύ υψηλό για να το αντέξουν οι Συντηρητικοί ή οι Εργατικοί. Το ίδιο ισχύει και για τον κίνδυνο μιας κυβέρνηση μειοψηφίας, που θα ακολουθηθεί από ένα γρήγορο δεύτερο γύρο εκλογών.<br /> Ο σχηματισμός εθνικής κυβέρνησης δεν θα είναι εύκολη υπόθεση και θα δοθεί μάχη για το ποιος θα αναλάβει τα ηνία. Οποιαδήποτε συμφωνία συνεργασίας θα δεχθεί μεγάλη αμφισβήτηση και θα οδηγήσει <strong>σε αποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές</strong>. Οι πολιτικοί θα χρειαστούν χρόνο για να προσαρμοστούν στο νέο κατακερματισμένο τοπίο.<br /> <em><strong>Jonathan Ford</strong></em><br /> <h3> Θα υποχωρήσει η τιμή του πετρελαίου κάτω από τα 50 δολάρια το βαρέλι ;</h3> Ναι. Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι η υπερπροσφορά στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου που οδήγησε την τιμή του πετρελαίου Brent να υποχωρήσει κατά περίπου 50% μεταξύ Ιουνίου και Δεκεμβρίου θα συνεχιστεί τουλάχιστον και μέχρι το <strong>πρώτο μισό του 2015</strong>.<br /> Πρώτον, η παραγωγή αναμένεται να αυξηθεί. Η βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ, που παρουσιάζεται ως ο πιο ευάλωτος τομέας στην βουτιά των τιμών, θα είναι σε θέση να αυξήσει την παραγωγή παρά τις οικονομικές πιέσεις που δέχεται. Εν τω μεταξύ, η<strong> Σαουδική Αραβία</strong> και άλλα μέλη του ΟΠΕΚ, η ομάδα των πετρελαιοπαραγωγών χωρών, δεν πρόκειται να κάνουν κάτι άλλο από μια ονομαστική μείωση στην παραγωγή.<br /> Δεύτερον, η αύξηση της ζήτησης θα παραμείνει υποτονική όπως και στο δεύτερο μισό του 2014. Μια σημαντική ανάκαμψη της ανάπτυξης <strong>στην Κίνα</strong> και σε άλλες αναδυόμενες οικονομίες μπορεί να το αλλάξει αυτό αλλά βρίσκεται μήνες μακριά στην καλύτερη των περιπτώσεων. Στις συνθήκες αυτές, το πετρέλαιο αναμένεται να υποχωρήσει κάτω από τα 50 δολάρια το βαρέλι.<br /> Με τον καιρό θα αρχίσουν να λειτουργούν <strong>οι δυνάμεις της αγοράς</strong>. Οι χαμηλότερες τιμές θα τονώσουν την ζήτηση και θα περιορίσουν την παραγωγή, ειδικά στις ΗΠΑ, και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι τιμές να είναι υψηλότερες στο τέλος του έτους από ότι στην αρχή. Ένα πράγμα είναι βέβαιο: όσο περισσότερο υποχωρούν οι τιμές, τόσο μεγαλύτερη η ζημιά στις επενδύσεις στην παραγωγή πετρελαίου και άρα τόσο πιο μεγάλη θα είναι η ανάκαμψη.<br /> <em><strong>Ed Crooks</strong></em><br /> <h3> Θα προχωρήσει η ΕΚΤ σε πλήρες πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης ;</h3> Ναι. Ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη έχει βουτήξει στο 0,3%, αρκετά κάτω από τον στόχο της ΕΚΤ του «κάτω, αλλά κοντά στο 2% μεσοπρόθεσμα». Ο κίνδυνος να ισχυροποιηθούν οι προσδοκίες για υπερβολικά χαμηλό πληθωρισμό ή αποπληθωρισμό είναι πλέον μεγάλος.<br /> Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο <strong>Μάριο Ντράγκι</strong>, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, ανακοίνωσε στα 4 Δεκεμβρίου του 2014 πως «ο ισολογισμός προορίζεται να κινηθεί προς τα επίπεδα που είχε στις αρχές του 2012». Η αύξηση στον ισολογισμό ανέρχεται στο 1 τρισ. ευρώ περίπου. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι κάτι άλλο από τις απευθείας αγορές κρατικών ομολόγων θα διασφαλίσει το αποτέλεσμα.<br /> Η αλλαγή στη γλώσσα από το «αναμένεται» στο «προορίζεται» έγινε, δυστυχώς, με την<strong> αντίθετη γνώμη έξι μελών</strong> του Συμβουλίου. Ωστόσο, όσο σκληρή και αν είναι η αντίσταση, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η ΕΚΤ θα αναγκαστεί να το δοκιμάσει. Mετά θα βγουν τα μαχαίρια.<br /> <em><strong>Martin Wolf</strong></em><br /> <h3> Θα καταλάβει η Ρωσία νέα εδάφη στην Ουκρανία ή την Ευρώπη ;</h3> Όχι. Αντιμέτωπος με μια οικονομική κρίση στο εσωτερικό και με κυρώσεις στο εξωτερικό, ο κ. Πούτιν θα βάλει στην άκρη τον επεκτατισμό του, τουλάχιστον το 2015. Αντίθετα, ο Ρώσος ηγέτης θα προσπαθήσει να εδραιώσει την παρουσία του στην Κριμαία και να κρατήσει τα αντιμαχόμενα μέρη στην «ανατολική Ουκρανία» σε μια ανεπίλυτη σύγκρουση (frozen conflict). Αυτό θα <strong>εμποδίσει το Κίεβο</strong> να κυβερνήσει αποτελεσματικά.<br /> Ωστόσο, πρέπει να ληφθούν υπόψη δύο παράμετροι που μπορεί να αλλάξουν τα δεδομένα.<br /> Πρώτον, ο Ρώσος ηγέτης έχει ξαφνιάσει επανειλημμένα τη Δύση – λίγοι περίμεναν την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014.<br /> Δεύτερον, μια πιθανή <strong>αντίδραση του Πούτιν</strong> στα οικονομικά προβλήματα στο εσωτερικό θα ήταν η τόνωση του εθνικισμού μέσω μιας κλιμάκωσης της σύγκρουσης στην Ουκρανία.<br /> Σε κάθε περίπτωση, οι οικονομικοί και στρατιωτικοί κίνδυνοι ενός πολέμου φαίνονται πολύ μεγάλοι για την Μόσχα το 2015.<br /> <em><strong>Gideon Rachman</strong></em><br /> <h3> Θα προχωρήσουν οι ΗΠΑ σε χερσαίες επιχειρήσεις κατά του ΙΚΙΛ στο Ιράκ και στην Συρία ;</h3> Όχι. Το ΙΚΙΛ, το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε, θα συνεχίσει να αποτελεί μια μεγάλη απειλή και το 2015. Το Πεντάγωνο θα παραμείνει επικεντρωμένο στην περιοχή, ειδικά στο Ιράκ, με στόχο να περιορίσει την ισχύ των τζιχαντιστών. Ειδικές δυνάμεις βρίσκονται ήδη στην περιοχή παρέχοντας στήριξη στην καθοδήγηση των αεροπορικών επιθέσεων.<br /> Την επόμενη χρονιά πρέπει να αναμένεται μια πιο εκτεταμένη ανάπτυξη των ειδικών ατών δυνάμεων. Οι ΗΠΑ θα στείλουν επίσης περισσότερους στρατιωτικούς συμβούλους στην Βαγδάτη και μπορεί να τους χρησιμοποιήσουν ακόμα για την υποστήριξη ιρακινών στρατιωτών σε επιχειρήσεις, αν και ο <strong>πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα</strong> αντιστέκεται ακόμα σε κάτι τέτοιο.<br /> Αυτό που δεν πρόκειται να κάνουν οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι είναι να παρατάξουν τις δικές τους δυνάμεις μάχης. Οι χερσαίες μάχες κατά του ΙΚΙΛ θα παραμείνουν μια υπόθεση του Ιράκ.<br /> Οι δυτικές δυνάμεις θα διατηρήσουν την θέση ότι το ΙΚΙΛ θα ηττηθεί μόνο όταν ο εθνικός στρατός του Ιράκ, οι τοπικές σουνιτικές δυνάμεις και οι ομάδες ανταρτών γίνουν αρκετά ισχυρές.<br /> <strong><em>Roula Khalaf</em></strong><br /> <h3> Θα υποχωρήσει ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας κάτω από το 7% το 2015 ;</h3> Ναι. Το Πεκίνο μπορεί να έχει σαν στόχο να κρατήσει τον επίσημο στόχο για το ΑΕΠ στο 7% και πάνω για να μην επιτρέψει μια απότομη υποχώρηση της εμπιστοσύνης. Δυστυχώς, η κινεζική οικονομία δεν αναμένεται να υπακούσει και θα επιβραδυνθεί λίγο κάτω από το νούμερο αυτό.<br /> Με το ΑΕΠ να προβλέπεται να καταγραφεί ελαφρώς χαμηλότερα από τις επίσημες εκτιμήσεις το 2014, η κινεζική ηγεσία θα θέλει να αποφύγει μια<strong> δεύτερη αστοχία το 2015</strong>. Ωστόσο, η αύξηση του εγχώριου χρέους, η επιβράδυνση των επενδύσεων, οι χαμηλές πωλήσεις στην στεγαστική αγορά και o αδύναμος μεταποιητικός τομέας θα επηρεάσουν αρνητικά τον δυναμισμό της κινεζικής οικονομίας.<br /> Η νομισματική πολιτική προβλέπεται να γίνει ακόμα πιο υποστηρικτική, καθώς το Πεκίνο θέλει να αποφύγει το περιβάλλον χαμηλού πληθωρισμού να μετατραπεί σε ένα αποπληθωριστικό σπιράλ. Οι κινήσεις αυτές αναμένεται να στηρίξουν την καταναλωτική δαπάνη, την τελευταία ελπίδα του Πεκίνου για μια ώθηση στην ανάπτυξη.<br /> <em><strong>James Kynge</strong></em><br /> <h3> Ποια κεντρική τράπεζα – η Fed ή η BoE – θα είναι πρώτη που θα αυξήσει τα επιτόκια ;</h3> Η Fed. To γνωμικό λέει πως δεν πρέπει ποτέ να στοιχηματίζεις κατά της Fed και παραμένει μια καλή συμβουλή όσον αφορά τα επιτόκια το 2015.<br /> Τα οικονομικά στοιχεία δεν αρκούν για να φτάσει κανείς σε αυτό το συμπέρασμα. Η απότομη ανάπτυξη στη <strong>Βρετανία</strong> και η κρίση παραγωγικότητας έχουν εκμηδενίσει την υπερβάλλουσα παραγωγική ικανότητα στην οικονομά, περιορίζοντας τα περιθώρια για περαιτέρω μη πληθωριστική ανάπτυξη. Με μικρότερη συμμετοχή, η αγορά εργασίας στις ΗΠΑ φαίνεται πως δεν έχει πλήρως εξυγιανθεί και μπορεί να κρατήσει τα επιτόκια χαμηλά για περισσότερο διάστημα.<br /> Η πρόβλεψη των επιτοκίων δεν έχει να κάνει μόνο με τα οικονομικά. Σημαντική είναι και η συμπεριφορά της κεντρικής τράπεζας. Ενώ η Fed είναι σχετικά προβλέψιμη, η <strong>BoE φυλάει πάντοτε εκπλήξεις.</strong> Τον ένα μήνα δείχνει να έχει το δάχτυλο στην σκανδάλη, τον επόμενο φαίνεται πως δεν θα μπορούσε να βρίσκεται πιο μακριά από μια αύξηση των επιτοκίων. Δεν θα θέλει να αναλάβει δράση πριν τις εκλογές του Μαϊου και προβλέπεται να βρει δικαιολογίες για να περιμένει την Fed από εκεί και έπειτα.<br /> <em><strong>Chris Giles</strong></em><br /> <h3> Θα εμφανιστεί ένας σοβαρός αντίπαλος για την Ηilary Clinton το 2015 ;</h3> Όχι. Δεν θα γνωρίζουμε το όνομα του Ρεπουμπλικάνου υποψήφιου ως το 2016. Ακόμα και τότε, ο ίδιος – δεν υπάρχουν γυναίκες με προοπτικές νίκης μεταξύ των 20 υποψηφίων που συζητούνται – θα έχει σπαταλήσει πολλές δυνάμεις, δίνοντας στην κα. Clinton σημαντικό προβάδισμα.<br /> Στο <strong>στρατόπεδο των Δημοκρατικών</strong>, θα αναμετρηθεί με έναν δύο δεύτερης κατηγορίας υποψηφίους, όπως ο Γερουσιαστής της Βιρτζίνια James Webb και ο Martin O’Malley, διοικητής του Maryland.<br /> Αλλά η κα. Clinton δεν θα απειληθεί στους προκριματικούς. Η μόνη πιθανή απειλή, η δημοφιλής Γερουσιαστής της Μασαχουσέτης<strong> Elizabeth Warren</strong>, θα αρνηθεί να λάβει μέρος στην κούρσα για το χρίσμα των Δημοκρατικών παρά τις ισχυρές εκκλήσεις από την φιλελεύθερη αριστερά. Η κα. Warren δεν θα θελήσει να σταθεί εμπόδιο στην πρώτη εκλογή γυναίκας στην θέση του προέδρου των ΗΠΑ.<br /> <em><strong>Edward Luce</strong></em><br /> <h3> Θα υποχωρήσουν οι τιμές των κατοικιών στο Λονδίνο ;</h3> Ναι. Οι τιμές θα πέσουν κατά 10% περίπου το 2015 εξαιτίας της υπερπροσφοράς από νέες πολυτελείς κατοικίες, αν και αυτό θα γίνει αισθητό μακριά από δημοφιλείς περιοχές όπως το<strong> Mayfair</strong> και το <strong>Knightsbridge.</strong><br /> Ορισμένα από τα νέες περιοχές πολυτελών κατοικιών, όπως οι <strong>Neo Bankside</strong> και <strong>Battersea</strong>, θα δυσκολευτούν να κρατήσουν την αξία τους. Η πρώτη προσφέρει μια εντυπωσιακή θέα στον Τάμεση και στον καθεδρικό του Αγίου Παύλου και εύκολη πρόσβαση στο City, αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με το Mayfair. Και ενώ ο σταθμός ηλεκτροπαραγωγής του Battersea διατηρεί μια αίγλη, ο περιβάλλον χώρος δεν παραπέμπει και τόσο σε ακριβό προάστιο.<br /> Επιπλέον, η απειλή του φόρου ακινήτων των<strong> Εργατικών</strong> κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τους πλούσιους αγοραστές.<br /> Oι «διορθώσεις» και «προσαρμογές» θα συνεχιστούν μέχρι τις εκλογές του Μαϊου.<br /> <em style="font-size: 8pt;"><strong>Jane Owen</strong></em><br /> <h3> Θα επιταχυνθεί η ινδική οικονομία υπό τον Narenda Modi ;</h3> Ναι, αλλά εξαρτάται από το πώς αντιλαμβάνεται κανείς την επιτάχυνση. Η Ινδία πρέπει να αναπτυχθεί ταχύτερα με πρωθυπουργό τον κ. Modi σε σχέση με την περσινή ζοφερή χρονιά της προηγούμενης κυβέρνησης.<br /> Στην πραγματικότητα, η ανάπτυξη είχε ήδη φτάσει στον πάτο όταν <strong>βούτηξε κάτω από το 5% το 2013</strong>. Αυξήθηκε στο 5,7% αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον κ. Μodi, αλλά δεν μπορεί να πάρει τα εύσημα για αυτό. Η επόμενη χρονιά θα είναι πιο ευνοϊκή για την Ινδία.<br /> Η χαμηλή τιμή του πετρελαίου θα χαλαρώσει την πίεση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Επιπλέον θα βοηθήσει να τεθεί υπό έλεγχο ο πληθωρισμός, ανοίγοντας το δρόμο για μια μείωση των επιτοκίων που θα τονώσει την ανάπτυξη.<br /> Ο κ. Modi έχει την τύχη να έχει και ένα κεντρικό τραπεζίτη παγκόσμιας κλάσης, τον <strong>Raqhuram Rajan.</strong> H πραγματική πρόκληση ωστόσο είναι να επιστρέψει η ανάπτυξη της Ινδίας στο επίπεδο του 7% με 9% που βρισκόταν πριν μερικά χρόνια.<br /> Κάτι τέτοιο θα απαιτήσει διαρθρωτικές αλλαγές. Θα πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο από το να τρομάξει μερικούς γραφειοκράτες. Ορισμένες πραγματικά μεγάλες μεταρρυθμίσεις – στην<strong> αγορά εργασίας,</strong> στην φορολογία ή στους κανονισμούς για τις ξένες επενδύσεις – είναι απαραίτητες για να πείσουν τους επενδυτές πως η Ινδία έχει επιστρέψει πίσω στο παιχνίδι.<br /> <em><strong>David Pilling</strong></em><br /> <h3> Θα έχει νικηθεί ο Έμπολα στην Δυτική Αφρική ως το τέλος του 2015 ;</h3> Ναι. Η επιδημία του Έμπολα στην Δυτική Αφρική ξεκίνησε στην Γουινέα και άρχισε να προκαλεί σοβαρή ανησυχία τον Σεπτέμβριο. Από τότε ο κόσμος έχει επιστρατέψει σημαντικούς ιατρικούς και οικονομικούς πόρους στην μάχη κατά του ιού για να σταματήσει την εκθετική ανάπτυξη των κρουσμάτων, αν και με τα θύματα να πλησιάζουν τις 7.000, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η επιδημία έχει τεθεί ακόμα υπό έλεγχο.<br /> Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η φύση του ιού - ο οποίος έχει υψηλά ποσοστά θνησιμότητας αλλά δεν μεταδίδεται εύκολα - επιτρέπουν την εξαφάνιση του, εφόσον οι άνθρωποι αποφεύγουν την <strong>άμεση φυσική επαφή</strong> με τους πελάτες.<br /> Το ντόπιο ιατρικό προσωπικό αντιμετωπίζει πιο αποτελεσματικά τον Έμπολα σήμερα και συνεχίζεται η παροχή βοήθειας από τον <strong>Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας</strong>, τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και πολλούς άλλους οργανισμούς. Θα υπάρξουν πισωγυρίσματα και αναζωπυρώσεις κατά τη διάρκεια του 2015, αλλά η Δυτική Αφρική μπορεί να προσβλέπει σε ένα 2016 χωρίς Έμπολα.<br /> <em><strong>Clive Cookson</strong></em><br /> <h3> Θα είναι το 2015 η χρονιά που θα καταρρεύσουν το bitcoin και άλλα ψηφιακά νομίσματα ;</h3> Όχι. Επενδυτές με πολύ βαθιές τσέπες είναι έτοιμοι να ρίξουν χρήματα για να υπερασπιστούν το πείραμα του ψηφιακού νομίσματος, αποτρέποντας μια άμεση ή δραματική κατάρρευση.<br /> Σε κάθε περίπτωση, οι πιθανότητες να καθιερωθεί το bitcoin ως ένα διαδεδομένο νόμισμα είναι αυτήν την στιγμή μηδενικές. Η τιμή του κινείται γύρω από τα 350 δολάρια εδώ και μήνες, ανεβάζοντας στα ύψη τις απώλειες για όσους επένδυσαν στα υψηλά του έτους στα <strong>1.200 δολάρια.</strong><br /> Αν προσθέσει κανείς μια σειρά από θορυβώδη σκάνδαλα, όπως η χρεοκοπία του ψηφιακού ανταλλακτηρίου Mt. Gox με έδρα το Τόκυο τον Φεβρουάριο, θα συνειδητοποιήσει πως δεν είναι ένα ερώτημα για το αν αλλά για το πότε ο κόσμος θα χάσει μια για πάντα το ενδιαφέρον για αυτό το πείραμα.<br /> <em><strong>Izabella Kaminska</strong></em><br /> <h3> Θα είναι το 2015 η χρονιά της «φορετής» τεχνολογίας ;</h3> Όχι. Το Apple Watch, το οποίο θα βγει σύντομα στις αγορές, έσπασε αναμφίβολα τον αισθητικό κώδικα: είναι ένα φορετό εξάρτημα που μπορεί πραγματικά να θέλει να το φορέσει κανείς. Θα γίνει επίσης ένα πανίσχυρο σύμβολο τεχνολογικού στάτους. Αλλά εκτός από κάποια χρήσιμα πράγματα όπως το να δείχνει την ώρα, δεν είναι ξεκάθαρο γιατί ακριβώς είναι χρήσιμο.<br /> Η άλλη μεγάλη ελπίδα της βιομηχανίας των φορετών εξαρτημάτων, το <strong>Google Glass,</strong> κινδυνεύει να γίνει ένα σύμβολο τεχνολογικής ύβρεως. Περιμένει πραγματικά η Google να υιοθετήσουν οι άνθρωποι στην καθημερινότητα τους αυτό το cyborg στιλ ; Το πιθανότερο είναι να επανεισάγει την ιδέα φέτος για ένα πιο περιορισμένο κοινό: υπάρχουν πολλές δουλειές όπου μια <strong>οθόνη HUD</strong> (heads-up display) θα είναι εξαιρετικά χρήσιμη.<br /> <br /> Για την μαζική αγορά, εφαρμογές για την παρακολούθηση της υγείας είναι εξαιρετικά σημαντικές. Αλλά τα φορετά εξαρτήματα θα συνεχίσουν να μοιάζουν με μια τεχνολογία που αναζητεί ακόμα την ταυτότητα της. Τα πραγματικά χρήσιμα εξαρτήματα δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα.<br /> <em><strong>Richard Waters</strong></em><br /> <br /> <a href="http://www.euro2day.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Οι απαντήσεις των FT στα καυτά ερωτήματα του 2015

Οι συντάκτες των FT ξεσκονίζουν τις... κρυστάλλινες σφαίρες τους και κάνουν προβλέψεις για το 2015. Που θα πάει η τιμή του πετρελαίου κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόσο πραγματικά ισχυρή ειναι η Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjaAHVDM9qEY4CHy2vFbfFuBXeli8eoVVKaDrJfeaUqS1tFdetaaOg93MOKcvJrE_4Qz694iQJvhy757fGv0hk92AgIMCeUi3iRjN6Ra31XGXkCRQ21JlAcCmGpZW5MTxKAnwbPXhIzIe-8/s1600/toyrkia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="370" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjaAHVDM9qEY4CHy2vFbfFuBXeli8eoVVKaDrJfeaUqS1tFdetaaOg93MOKcvJrE_4Qz694iQJvhy757fGv0hk92AgIMCeUi3iRjN6Ra31XGXkCRQ21JlAcCmGpZW5MTxKAnwbPXhIzIe-8/s1600/toyrkia.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <br /> Του <strong>ΠΑΝΤΕΛΗ Δ.ΚΑΡΥΚΑ</strong><br /> <br /> Η Τουρκία έχει προσπαθήσει και, εν μέρει, έχει καταφέρει να πείσει πολλούς, των εκάστοτε Ελλήνων κυβερνόντων, περιλαμβανομένων ότι είναι μια περιφερειακή υπερδύναμη. Επίσης το ισλαμιστικό καθεστώς Ερντογάν έχει καταφέρει να πείσει τους πρόθυμους, ούτως ή άλλως, Τούρκους, περί της «ισχύος και της μεγαλοσύνης  του μεγάλου και μοναδικού τουρκικού έθνους».<br /> Έχει όμως, τελικά, βάση, η θεώρηση αυτή ; Η απάντηση είναι απλή και μονολεκτική. Όχι. Η Τουρκία εμφανίζεται ισχυρή αλλά δεν είναι. Για αυτό άλλωστε καταφεύγει, συχνά πυκνά, σε τακτικές εκφοβισμού των γειτόνων της, εκμεταλλευόμενη ακριβώς τα φοβικά σύνδρομα που έχει καταφέρει να τους περάσει.<br /> <br /> Η ισχύς μιας χώρας δεν πηγάζει, αποκλειστικά, από την ισχύ των ενόπλων της δυνάμεων, η οποία, βέβαια είναι τεράστιος παράγοντας αποτροπής, αλλά από μόνη της δεν λέει κάτι στο σύγχρονο διεθνές σύστημα. Και η Ελλάδα έχει υπερπολλαπλάσια στρατιωτική ισχύ έναντι της ΠΓΔΜ αλλά δεν είναι σε θέση να επιβάλει τα δίκαιά της στηριγμένη σε αυτήν.<br /> <br /> Η Τουρκία, αυτήν την στιγμή, βρίσκεται ίσως στην δυσκολότερη στιγμή της, όντας πλήρως απομονωμένη διπλωματικά. Το όραμα του κωμικού διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου, είχε ως στόχο την αναβίωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όχι μέσω κατακτήσεων – απαραίτητα – αλλά μέσω της εξάπλωσης της τουρκικής επιρροής στις πάλαι ποτέ περιοχές που βρίσκονταν υπό οθωμανική διοίκηση/κατοχή.<br /> <br /> Ποντάροντας στο όραμα αυτό η Τουρκία άρχισε να ακολουθεί, από το 2010 περίπου, όταν ένιωσε αρκετά ισχυρή η ίδια, μια πολιτική που δεν θα μπορούσε παρά να την οδηγήσει σε τέλμα, ακριβώς διότι δεν είχε την ισχύ που η ηγεσία της φανταζόταν πως είχε. Σε πρώτη φάση η Τουρκία, εμφανιζόμενη ως φύλακας-άγγελος των απανταχού σουνιτών, ήρθε σε ρήξη με το Ισραήλ. Η ενέργειά της ήταν σαφώς σκόπιμη και προσχεδιασμένη. Ο στολίσκος για τη Γάζα δεν απέπλευσε με αγαθές προθέσεις το 2010. <br /> <br /> Ήταν μια κίνηση με σκοπό να προκαλέσει ανοικτά το Ισραήλ, για να κερδίσει την συμπάθεια των Αράβων. Αυτό που δεν υπολόγισαν οι Τούρκοι ήταν ότι το Ισραήλ θα τολμούσε να αντιδράσει τόσο δυναμικά, όσο τελικά αντέδρασε, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 10 Τούρκοι. Οι Τούρκοι υπολόγιζαν πως θα μπορούσαν να μπλοφάρουν έναντι του Ισραήλ όπως έπραξαν κατά της Ελλάδας το 1996 στα Ίμια. Απέτυχαν και το πλήρωσαν.<br /> <br /> Ο Ερντογάν δεν είχε άλλη επιλογή, μετά το χαστούκι στο γόητρό του που δέχτηκε, παρά να σηκώσει τους τόνους κατά του Ισραήλ, διαταράσσοντας δραματικά τις διμερείς σχέσεις. Δέσμιος των επιλογών του, ο Ερντογάν συνεχίζει την ίδια τακτική έως σήμερα, χρησιμοποιώντας την Χαμάς ως μέσο άσκησης πίεσης στο Ισραήλ, όπως έπραξε το περασμένο καλοκαίρι.<br /> <br /> Το 2011 ο Ερντογάν, αποφάσισε πως είχε έρθει η στιγμή να δοκιμάσει την τύχη του στη Μέση Ανατολή. Προφανής στόχος ήταν η Συρία, η οποία  δεν επελέγη τυχαία. Η ανατροπή του εκεί status Quo εξυπηρετούσε ποικιλοτρόπως τους Τούρκους. Στόχος ήταν η πτώση του καθεστώτος  Άσαντ και η αντικατάστασή του από ένα σουνιτικό, φιλοτουρκικό καθεστώς. Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία θα μπορούσε να ασκήσει άμεση πίεση στο Ισραήλ, το οποίο ακολουθώντας το παλαιό αγγλοσαξωνικό ρητό «better the devil you know» είχε βρει ισορροπίες με το συριακό καθεστώς και μάλλον δεν επιθυμούσε ανατροπές. Ανατρέποντας την υφιστάμενη κατάσταση στην Συρία, η Τουρκία κέρδιζε χώρο επιρροής, πίεζε το Ισραήλ, το οποίο επιθυμούσε να υποκαταστήσει ως, μουσουλμανική, περιφερειακή δύναμη στη Μέση Ανατολή και αδρανοποιούσε τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι ήταν και είναι φίλα προσκείμενοι στο ΡΚΚ.<br /> <br /> Έτσι η Τουρκία προκάλεσε το ξέσπασμα του πολέμου στην Συρία, που μαίνεται ακόμα, με θύματα πάνω από 200.000 ανθρώπους. Δεν ήταν βέβαια μόνη. Έμεινε όμως μόνη, καθώς οι άλλες σουνιτικές χώρες, πλην του Κατάρ, αντελήφθησαν ότι τελικά μεταξύ Άσαντ και τζιχαντιστών, ο πρώτος αποτελεί το μικρότερο κακό. Το σημαντικότερο όμως πλήγμα του συριακού πολέμου για την Τουρκία ήταν το χάσμα που δημιουργήθηκε με το Ιράν. Το Ιράν και η Τουρκία διατηρούσαν άριστες σχέσεις μέχρι την τουρκική εμπλοκή στην Συρία. Αυτό δεν ισχύει πια και για όσο διαρκεί ο πόλεμος η αποκατάσταση των μεταξύ τους σχέσεων είναι δύκολη, εκτός αν η Τουρκία αλλάξει άρδην την στάση της στο ζήτημα και πάψει να αντιμάχεται το καθεστώς Άσαντ.<br /> <br /> Ακολούθως η Τουρκία ενεπλάκη στη διαβόητη «Αραβική Άνοιξη», η οποία ελάχιστα αραβική ήταν και μάλλον καθόλου άνοιξη. Η Τουρκία ενεπλάκη στο διπλωματικό αυτό παιχνίδι με σκοπό να προωθήσει την εγκατάσταση φίλα προσκείμενων σε αυτή σουνιτικών, ισλαμιστικών καθεστώτων. Το επιχείρησε στη Λιβύη, το επιχείρησε και στην Αίγυπτο. Απέτυχε και στις δύο περιπτώσεις. Και μάλιστα, στην περίπτωση της Αιγύπτου, ιδιαίτερα οικτρά, οδηγώντας την μεγάλη, μεσογειακή, μουσουλμανική χώρα στον άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, ως τέταρτο πόλο.<br /> <br /> Χάρη επίσης στο καθεστώς Ερντογάν, η Τουρκία έχει καταφέρει να απομακρυνθεί πλήρως και απολύτως από την Ευρώπη. Η προοπτική ένταξή της στην ΕΕ είναι παραπάνω από απίθανη. Ο Ερντογάν το γνωρίζει και για αυτό επιχείρησε να προσεγγίσει τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάη, στον οποίο είναι ενταγμένες η Ρωσία και η Κίνα. Και εκεί όμως δεν υπάρχει προοπτική για την Τουρκία. Ρωσία και Τουρκία, παρά την οικονομική διασύνδεση που έχουν, δεν πρόκειται να βρεθούν ποτέ, μα ποτέ στο ίδιο στρατόπεδο. Ήταν και είναι γεωπολιτικοί αντίπαλοι, με εντελώς αντικρουόμενα συμφέροντα, στην Συρία, την Αρμενία, την Κριμαία, την Κεντρική Ασία και τον Καύκασο. Η Ρωσία δεν μπορεί να έχει τις καλύτερες διαθέσεις έναντι των ισλαμιστών, προστάτης των οποίων έχει αναδειχθεί η Τουρκία, καθώς και η ίδια έχει εντός συνόρων της 20 εκ. μουσουλμάνους και αντιμετωπίζει προβλήματα με τους Τσετσένους.<br /> <br /> Για την Κίνα η Τουρκία δεν είναι παρά μια μεγάλη αγορά προϊόντων και υπηρεσιών. Η άσχημη, όπως όλα δείχνουν, κατάληξη της συμφωνίας για την αγορά κινεζικών αντιαεροπορικών-αντιβαλλιστικών συστημάτων δεν ενθουσιάζει, σε καμία περίπτωση, το Πεκίνο. Ακόμα χειρότερα, η τουρκική υποστήριξη προς τους ομοαίματους Οιγουρούς του κινεζικού Τουρκεστάν (επαρχία Σινγιάνγκ της βορειοδυτικής Κίνας), έχει καταστήσει την Κίνα ιδιαίτερα επιφυλακτική έναντι της Τουρκίας.<br /> <br /> Στο εσωτερικό της μέτωπο η Τουρκία αντιμετωπίζει δύο σοβαρά προβλήματα. Το πρώτο είναι, βέβαια, το κουρδικό, όχι λόγω της ένοπλης δράσης του ΡΚΚ, πια, αλλά λόγω των παραχωρήσεων που θα είναι υποχρεωμένη να κάνει στους Κούρδους, στο εσωτερικό, ώστε να μην αρχίσουν πάλι οι εχθροπραξίες. Αλλά οι παραχωρήσεις προς τους Κούρδους, οι οποίοι μιλούν για αυτονομία, δεν αρέσουν και πολύ ούτε στην τουρκική κοινή γνώμη, ούτε στους αξιωματικούς, οι οποίοι, παρά τα πλήγματα που έχουν δεχτεί από τον Ερντογάν, παραμένουν τεράστιος παράγοντας ισχύος στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ο γνωστός Τούρκος αναλυτής Μπουράκ Μπεντίλ, όχι τυχαία, προειδοποίησε τον Τούρκο πρόεδρο να σταματήσει να επιδιώκει την αναβίωση της οθωμανικής γλώσσας και…καλού κακού, να μάθει κουρδικά!<br /> <br /> Από την άλλη ένα εσωτερικό πρόβλημα που υπάρχει και απλώς κρύβεται, επιμελώς, κάτω από το χαλί, είναι το οικονομικό. Αν και, θεωρητικά, η Τουρκία ανήκει στις 20 πιο ισχυρές οικονομικά χώρες του κόσμου, στην πραγματικότητα τα θεμέλια της οικονομίας της είναι σαθρά. Αυτό φάνηκε στην πίεση που ασκήθηκε και, εν μέρει, ασκείται ακόμα στην τουρκική λίρα. Όπως ανέφερε ο τουρκικός τύπος, η τουρκική λίρα έχει υποτιμηθεί κατά 15%, έναντι του δολαρίου. Για να αντιμετωπίσει την κατάσταση ο Ερντογάν, αύξησε το βασικό επιτόκιο της Τουρκικής Κεντρικής Τράπεζας, με αποτέλεσμα όμως, το 2014, να χαθούν τεράστια ξένα κεφάλαια. Το 2015 όλοι οι υπολογισμοί είναι ιδιαίτερα δυσοίωνοι και πιθανώς η τουρκική λίρα να ακολουθήσει την πορεία του ρουβλιού.<br /> <br /> Για το 2015 δεν προβλέπεται αύξηση εισροής ξένων κεφαλαίων στη χώρα, ενώ οι πληθωριστικές πιέσεις θα ενταθούν. Σε ένα περιβάλλον έντονης οικονομικής πίεσης, η Τουρκία δεν θα μπορέσει να περάσει αλώβητη από τις Συμπληγάδες. Ο ρυθμός ανάπτυξης της τουρκικής οικονομίας που η κυβέρνηση είχε υπολογίσει στο 4%, βρίσκεται στο 2,8% και οι προοπτικές δεν είναι καθόλου ευχάριστες. Οι τιμές βασικών ειδών διατροφής αυξάνονται ραγδαία, όπως και η ανεργία. Εξάλλου η Τουρκία χρωστά 402 δισ. δολάρια. Από αυτά όμως, τα 2/3 αφορούν δάνεια ιδιωτών, κυρίως επιχειρηματιών. Η δε υποτίμηση της λίρας έναντι του δολαρίου τους σφίγγει, κυριολεκτικά, τη θηλιά γύρω από τον λαιμό.<br /> <br /> Απομένουν οι ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί δεν είναι, σε καμία περίπτωση, ενθουσιασμένοι με τον Ερντογάν, αν και αυτοί τον άνδρωσαν, πολιτικά. Απλώς, κάποια στιγμή το υποτιθέμενο πιόνι ξέφυγε από τον έλεγχο. Ωστόσο δεν είναι σε θέση να τον εξουδετερώσουν, αυτή την στιγμή, λόγω τζιχαντιστών, αλλά και διατάραξης των σχέσεων με τη Ρωσία. Γνωρίζουν όμως πολύ καλά τις διασυνδέσεις της Τουρκίας με την ισλαμική τρομοκρατία και δεν ξεχνούν τα όσα προβλήματα τους έχει δημιουργήσει. Ειδικά οι Ρεπουμπλικάνοι περιμένουν την Τουρκία στη γωνία. Και από την 1η Ιανουαρίου θα έχουν την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ.<br /> <br /> Η Τουρκία λοιπόν δεν είναι και τόσο ισχυρή όσο φαντάζει. Βρίσκεται και η ίδια σε εξαιρετικά δυσχερή, διπλωματικά και οικονομικά θέση και αυτό θα αποδειχθεί σύντομα.<br /> <br /> πηγή

Πόσο πραγματικά ισχυρή ειναι η Τουρκία;

Του ΠΑΝΤΕΛΗ Δ.ΚΑΡΥΚΑ Η Τουρκία έχει προσπαθήσει και, εν μέρει, έχει καταφέρει να πείσει πολλούς, των εκάστοτε Ελλήνων κυβερνόντων, περ...

Διαβάστε την συνέχεια