Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικά ισχυρά “επιχειρήματα” για να “πείσει” τους Τούρκους… πως θα το μετανιώσουν

<a href="https://cdn.sofokleousin.gr/sites/default/files/styles/node_full/public/2020-07/ellada-tourkia-f16.jpg?itok=DDHBwgvk" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="740" height="420" src="https://cdn.sofokleousin.gr/sites/default/files/styles/node_full/public/2020-07/ellada-tourkia-f16.jpg?itok=DDHBwgvk" width="740" /></a><br /><br /><div>Του<b> ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ*</b></div><div>Οι εξελίξεις στην περιοχή κινούνται πλέον με μεγάλη ταχύτητα. Με επίκεντρο την οικονομική κρίση στην Τουρκία που… μετατρέπει το καθεστώς Ερντογάν σε αρκούντως νευρικό και απρόβλεπτο, η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να προβληματίζεται πως θα αποτρέψει το χειρότερο σενάριο. το να καταφύγει η Άγκυρα σε έναν τυχοδιωκτισμό, χρησιμοποιώντας το στρατιωτικό εργαλείο, με στόχο τη δημιουργία τετελεσμένων.<br /><br />Αυτά τα τετελεσμένα, λογικά θα επιδιώκουν, κατά κύριο λόγο να βοηθήσουν τον Ερντογάν στον αποπροσανατολισμό της τουρκικής κοινής γνώμης από την οικονομική κρίση διά της αφύπνισης των ισχυρών εθνικιστικών αντανακλαστικών της. Αναλόγως της περιοχής ή του σημείου που θα επιλεγόταν για “υπερθέρμανση”, η Τουρκία θα μπορούσε να συνδυάσει και την επιθυμία ενεργητικής αμφισβήτησης των δραστηριοτήτων των ExxonMobil και QatarPetroleum στην κυπριακή ΑΟΖ. Σε περίπτωση αποτυχίας της Ελλάδας να αποτρέψει ενδεχόμενη τουρκική ενέργεια, η Τουρκία θα ενίσχυε το μήνυμα ότι είναι “αναντικατάστατη” για το ΝΑΤΟ κι ότι οι Αμερικανοί τελευταία ποντάρουν στην περιοχή σε “λάθος σύμμαχο”, στην Ελλάδα.<br /><br />Ας δούμε όμως πιο συστηματικά τη μεγάλη εικόνα, ώστε να οδηγηθούμε σε ασφαλές συμπέρασμα για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει η Ελλάδα να αντιδράσει, προκειμένου να αποτρέψει ενδεχόμενες επιθετικές κινήσεις εκ μέρους της Τουρκίας. Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μοιάζουν να είναι υποενότητα της αστάθειας που παρατηρείται σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως στην Ασία-Ειρηνικό. Αυτό όχι μόνο διότι εμπλέκονται ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα, αλλά και διότι η Τουρκία μιμείται σταθερά τη συμπεριφορά τους, επιχειρώντας να επιβληθεί ως περιφερειακή υπερδύναμη.<br /><br />Υπάρχουν, όμως, και αποδείξεις σύνδεσης από την πλευρά των πρωταγωνιστών. Η ανάπτυξη ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων στα σύνορα της Ρωσίας με τη δικαιολογία των ετήσιων συμμαχικών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, προφανώς έπαιξε ρόλο στην πρόσφατη αναφορά του Πούτιν περί πρόθεσης αποτροπής της εξάπλωσης του ΝΑΤΟ στην Ανατολή. Συνέπεσε δε με ιαπωνικές αναφορές ότι η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου δεν θα παρακολουθήσει παθητικά ενδεχόμενη επιθετική ενέργεια της Κίνας κατά της Ταϊβάν.<br /><br />Άρα, πρόκειται για μια έμμεση ρωσική χειρονομία χαλαρής έστω στήριξης του Πεκίνου, το οποίο με τη σειρά του σταθμίζει την πολιτική του στις άλλες γεωπολιτικές περιφέρειες ρωσικού ενδιαφέροντος. Διότι η σύνδεση των μετώπων σημαίνει ότι η σκόπιμη άνοδος της θερμοκρασίας στα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας, όπου η Μόσχα διατηρεί λόγω εγγύτητας τακτικό πλεονέκτημα, μπορεί να έχει αποτρεπτικό αποτέλεσμα σε ενδεχόμενη κλιμάκωση της έντασης ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.<br /><br />Η Τουρκία αντιγράφει σταθερά την κινεζική στρατηγική στη Νότια Σινική Θάλασσα, επιδιώκοντας έμπρακτα, με όχημα τη θεωρία της “Γαλάζιας Πατρίδας” (Mavi Vatan) να ελέγξει την περιοχή σε βάρος όλων των μικροτέρου μεγέθους δυνάμεων της Ανατολικής Μεσογείου. Στην προσπάθειά της αυτή, επίσης σταθερά τα τελευταία χρόνια, επιδιώκει να επωφεληθεί από τον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Ρωσίας, παρότι τυπικά παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ που ως βασική ή και αποκλειστική προτεραιότητα έχει την ανάσχεση της Ρωσίας. Παράλληλα φροντίζει να διατηρεί χαμηλά τη θερμοκρασία στις σχέσεις της με το Πεκίνο, αν και η έξαρση του Παντουρκισμού (πρόσφατο δείγμα ο χάρτης-δώρο του ακροδεξιού υπερεθνικιστή Μπαχτσελί στον Ερντογάν) ενοχλεί τους Κινέζους, εξαιτίας της εστίας τριβής με τους τουρκογενείς Ουιγούρους της κινεζικής επαρχίας Σινγιάνγκ.<br /><br />Θετικά vs. αρνητικά της παρουσίας ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη<div><br />Η Ελλάδα, από την πλευρά της, αντιμετωπίζει ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής, παρότι η στρατηγική της δεν προβλέπει ενεργητική εκμετάλλευση των ανταγωνισμών Ουάσιγκτον-Μόσχας. Όμως, η διέλευση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων από την περιοχή της Αλεξανδρούπολης, συνεπεία της αναπροσαρμογής των επιχειρησιακών σχεδίων της Συμμαχίας μετά τη θεαματική αύξηση της παρουσίας αμερικανικών δυνάμεων σε ελληνικό έδαφος, δημιουργεί εκ των πραγμάτων ένταση στις σχέσεις με τη Μόσχα.<br /><br />Η κατάσταση αυτή προφανώς οδηγεί την ελληνική πλευρά στην ανάγκη αποστολής μηνυμάτων στο Κρεμλίνο, σε μια προσπάθεια αιτιολόγησης της έμμεσης ελληνικής συμμετοχής. Πρώτον, λόγω ότι η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Δεύτερον, λόγω της ανάγκης για ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στην ευαίσθητη χερσαία περιοχή του Έβρου εκ των πραγμάτων λειτουργεί αποτρεπτικά σε ενδεχόμενο τουρκικό τυχοδιωκτισμό.<br /><br />Η προσπάθεια αυτή της ελληνικής διπλωματίας υπηρετείται και με την αύξηση των επαφών με τη Μόσχα, με αποκορύφωμα την προγραμματισμένη επίσκεψη εκεί του πρωθυπουργού στις αρχές Δεκεμβρίου. Η Μόσχα κατανοεί το περιοριστικό για την Ελλάδα “συμμαχικό πλαίσιο”, αλλά είναι φυσιολογικό να χρησιμοποιεί τις εξελίξεις για να πιέσει την Αθήνα, σε συνδυασμό με την αναμφισβήτητη αξία που έχει η Ρωσία στο πλαίσιο της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής απέναντι στην Τουρκία.<br /><br />Η εικόνα καθίσταται ακόμα πιο περίπλοκη, καθώς η συγκέντρωση στρατευμάτων στα σύνορα Ουκρανίας-Ρωσίας και η αναγνώριση της ρωσικής κυριαρχίας στην Κριμαία από τη Λευκορωσία, επιβαρύνει έτι περαιτέρω την κατάσταση. Δεν είναι σαφές εάν οι επαφές των υπουργών Εξωτερικών ΗΠΑ και Ρωσίας θα οδηγήσουν σε αποκλιμάκωση.<br /><br />Η Ρωσία “διαβάζει” πίσω από την κλιμάκωση τη σκόπιμη προώθηση της αντιρωσικής ατζέντας των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, η οποία εξουδετερώνει βραχυπρόθεσμα κάθε φωνή λογικής στην Ουάσιγκτον για την ενεργητική αναζήτηση τρόπου αποκλιμάκωσης στις σχέσεις με τη Μόσχα. Επειδή, όμως, ο ρυθμός συγκέντρωσης δυνάμεων είναι αρκούντως ανησυχητικός, εγείρονται εύλογες ανησυχίες για την οπτική τόσο των Αμερικανών όσο και των Ρώσων για τη σταθερότητα στην Ουκρανία.<br /><br />Η Μόσχα διαπιστώνει ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν ταχεία “κατοχύρωση θέσεων” εντός της Ουκρανίας. Στην Ελλάδα θα έπρεπε το δεδομένο αυτό να θυμίζει λίγο την περίπτωση της βεβιασμένης εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Ακόμα και σε περίπτωση διάλυσης της χώρας, οι συμμαχικές δυνάμεις θα έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στην αποτροπή των δυσμενέστερων σεναρίων, μίας νέας ανάφλεξης στη Βαλκανική. Ισχύει άραγε κάτι παρόμοιο και στην περίπτωση της Ουκρανίας; Οι δυο πλευρές έχουν “Σχέδιο Β” σε περίπτωση εκτροπής; Η έντονη στρατιωτική παρουσία, πάντως, μπορεί να λειτουργήσει ως επιταχυντής του σεναρίου αποσταθεροποίησης. Διότι άλλες είναι οι εμπλεκόμενες δυνάμεις στα Βαλκάνια και άλλες στην αυλή της Ρωσίας.<br /><br />Σ’ αυτό το μέτωπο υπάρχει ένα κρίσιμο ζήτημα που δεν φαίνεται να απασχολεί πολλούς. Η Δύση επιμένει να επιβάλει στη Ρωσία έναν “εξαμερικανισμό” της Ουκρανίας. Εάν, όμως, ασκηθεί υπερβολική πίεση στη Μόσχα, πώς μπορεί να αποκλειστεί μια ρωσική επιθετική ενέργεια; Πέραν του ότι θα επιτρέψει στην Τουρκία να συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι του “επιτήδειου ανεξάρτητου”, πιθανόν να πλήξει καθοριστικά και την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια.<br /><br />Όταν εθνικές και συμμαχικές προτεραιότητες δεν ευθυγραμμίζονται απολύτως<br />Η ελληνική διπλωματία καλείται να ισορροπήσει σε ένα τεντωμένο σκοινί. Σε κάθε επαφή που πραγματοποιεί οφείλει να ξεκαθαρίζει ότι πρωταρχική της μέριμνα είναι η διασφάλιση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Σε διπλωματικό επίπεδο προηγούνται οι εθνικές από τις συμμαχικές προτεραιότητες, οι οποίες δεν είναι ανεκτό να ανταγωνίζονται μεταξύ τους.<br /><br />Στο στρατιωτικό πεδίο, τα ομολογημένα από τους ίδιους τους Τούρκους επιτελείς προβλήματα στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, λογικά αποτρέπουν τον Ερντογάν από την αναζήτηση πολιτικού διεξόδου, μέσω ενός στρατιωτικού τυχοδιωκτισμού. Για να διασφαλιστεί, όμως, ότι δεν θα κάνει το σφάλμα να ποντάρει σε μια “εύκολη νίκη”, η ελληνική αποτρεπτική ρητορική πρέπει να καταστεί συγκεκριμένη και εξαιρετικά σαφής.<br /><br />Πρέπει να ξεκαθαριστεί προς την τουρκική πλευρά και προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι δεν θα πρέπει να ποντάρουν στη συνήθη “πολιτισμένη” αντιμετώπιση ενδεχόμενης κρίσης εκ μέρους της Ελλάδας. Η περιοχή βρίσκεται σε μετάβαση και τα περιθώρια είναι από στενά έως ασφυκτικά. Εάν η Ελλάδα, με σταθερότητα και πειστικότητα, επιδείξει στρατιωτικά την ετοιμότητα και πολιτικά τη βούληση να μην “προσαρμοστεί” σε ενδεχόμενο τετελεσμένο, στην Άγκυρα θα σκεφτούν πολλές φορές πριν αποτολμήσουν οτιδήποτε, δεδομένου ότι η κατάσταση που επικρατεί και στο εσωτερικό της Τουρκίας και στην περιοχή μπορεί να μετατρέψει έναν τουρκικό τυχοδιωκτισμό σε μπούμεραγκ.</div><div><br /></div><div><b><i>*Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA</i></b><br /><br />πηγή<br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικά ισχυρά “επιχειρήματα” για να “πείσει” τους Τούρκους… πως θα το μετανιώσουν

Του ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ* Οι εξελίξεις στην περιοχή κινούνται πλέον με μεγάλη ταχύτητα. Με επίκεντρο την οικονομική κρίση στην Τουρκία που… μετα...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολεμική Αεροπορία: Το μέλλον των F-16 Block.30/Block.50.

<a href="https://i.pinimg.com/originals/e0/43/4e/e0434e908fc7a31326ae01a34e53e49d.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="533" data-original-width="800" height="426" src="https://i.pinimg.com/originals/e0/43/4e/e0434e908fc7a31326ae01a34e53e49d.jpg" width="742" /></a><br /><br /><b>Ευθύμιος Λάζος</b><br />Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο-σχόλιο είναι η είδηση ότι η Ταιβάν χαρακτήρισε επιχειρησιακή την 4η Πτέρυγα Μάχης και τα αεροσκάφη F-16 Block.20 Fighting Falcon, τα οποία έχει αναβαθμίσει στο επίπεδο Viper. Ο συνειρμός είναι προφανής: Αφού η Ταιβάν αναβαθμίζει όλα της τα F-16 (Block.20, στην ουσία Block.15 OCU, εφάμιλλα των Block.50) στο επίπεδο Viper εμείς γιατί δεν πρέπει να το σκεφτούμε για τα πολύτιμα F-16 Block.30 και Block.50; Η έκδοση Viper είναι η τελευταία και ικανότερη έκδοση των F-16 και ήδη 83 ελληνικά F-16 Block.52 θα αναβαθμιστούν σ’ αυτό το επίπεδο. Η κίνηση αυτή, μαζί με την αγορά των 18 (+6) γαλλικών Rafale, δίνει νέα ώθηση στην ελληνική αεροπορική ισχύ και μας εξασφαλίζει πλεονέκτημα έναντι της Τουρκικής Αεροπορίας.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο το τουρκικό αίτημα για την προμήθεια 40 νέων Viper και την αναβάθμιση 80 εν υπηρεσία μαχητικών F-16 σ’ αυτό το επίπεδο. Τα βήματα που έχουν γίνει για την ενίσχυση της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) είναι σημαντικά, αλλά αν μείνουμε μόνο εδώ η προσπάθεια θα είναι ανολοκλήρωτη. Συνολικά έχουμε 153 F-16 σε υπηρεσία. Πριν αποφασίσουμε να αποκτήσουμε F-35 Lightening II δεν θα ήταν πιο πρακτικό να δρομολογήσουμε πρώτα την αξιοποίηση του υφιστάμενου στόλου; 153 F-16, όλα αναβαθμισμένα στο επίπεδο Viper, συν τα 24 Mirage-2000.5 Mk.2 και τα 18 (+6) Rafale θα έδιναν στην ΠΑ έναν στόλο 195 (+6) μαχητικών αεροσκαφών πρώτης γραμμής, όλα τους καλύτερα από τα εν υπηρεσία τουρκικά μαχητικά.<br /><br />Από το παραπάνω σενάριο λείπει η ενεργοποίηση της προμήθειας των έξι επιπλέον Rafale και η απόφαση αναβάθμισης των 38 F-16 Block.50 και των 32 F-16 Block.30 στο επίπεδο Viper. Κατά την άποψη μας είναι μια κίνηση επιτακτική, η οποία πρέπει να δρομολογηθεί το γρηγορότερο δυνατό, θέση που έχουμε πολλάκις δημοσιοποιήσει στην ιστοσελίδα μας. Όχι μόνο για επιχειρησιακούς λόγους, δηλαδή για την διεύρυνση της αεροπορικής υπεροχής της ΠΑ έναντι της τουρκικής απειλής, αλλά και για πρακτικούς, όπως η επίτευξη ομοιοτυπία που σημαίνει οικονομίες κλίμακας άρα και μικρότερες δαπάνες υποστήριξης. Συν το γεγονός ότι η ΠΑ θα έχει σχετική άνεση χρόνου να προγραμματίσει την αντικατάσταση των F-4E Phantom II AUP, περί το 2025, με ένα νέο μαχητικό αεροσκάφος ή με την προμήθεια επιπλέον Rafale.<br /><br />Επιστρέφοντας στο πρόγραμμα της Ταιβάν, η χώρα αναβαθμίζει το σύνολο των 144 F-16A/B Block.20 που διαθέτει στο επίπεδο Viper. Επιπλέον, ενισχύει το στόλο των F-16 με την απόκτηση 66 νέων F-16E/F Block.70, έναντι $ 8 δισεκατομμυρίων (για αεροσκάφη, όπλα, υποστήριξη, εκπαίδευση, υποδομές). Το κόστος της αναβάθμισης είναι $ 5,3 δισεκατομμύρια (με υποστήριξη, όπλα, εκπαίδευση και υποδομές). Η αναβάθμιση, όπως και στην ελληνική περίπτωση, περιλαμβάνει την εγκατάσταση των ραντάρ AN/APG-83 SABR (Scalable Agile Beam Radar), τεχνολογίας AESA, νέου ηλεκτρονικού υπολογιστή αποστολής, προηγμένων ηλεκτρονικών συστημάτων κ.ά. Επίσης, τα αναβαθμισμένα αεροσκάφη θα πιστοποιηθούν για χρήση νέων κατευθυνόμενων όπλων. Το όλο πρόγραμμα υλοποιεί η κρατική AIDC (Aerospace Industrial Development Corp.). Το πρώτο αναβαθμισμένο αεροσκάφος παραδόθηκε το 2018, ενώ το σύνολο των 144 αεροσκαφών θα έχει παραδοθεί έως το 2023.<br /><br />Στην ελληνική περίπτωση τώρα, το ερώτημα είναι αν έχουμε την πολυτέλεια της απαξίωσης των F-16 Block.50/30; Η απάντηση είναι σαφέστατα όχι. Η αναβάθμιση των 38 F-16 Block.50 και των 32 Block.30 θα συμβάλει στην αύξηση της εθνικής αεροπορικής ισχύος και θα δώσει όγκο εργασίας στην ΕΑΒ. Είναι 70 αεροσκάφη, καθόλου αμελητέα ποσότητα. Η αγορά 70 νέων μαχητικών αεροσκαφών, χωρίς όπλα και υποστήριξη, θα κοστίσει περί τα € 5-6 δισεκατομμύρια. Γιατί να μην αναβαθμίσουμε τα F-16 Block.30/Block.50 σε Viper με κλάσμα του κόστους και να αποκτήσουμε έναν ομοιογενή στόλο με 153 F-16 που θα επιχειρούν μέχρι το 2035-2040; Η ΠΑ δεν έχει την πολυτέλεια να απαξιώσει έναν τόσο μεγάλο αριθμό αεροσκαφών.<br /><br />Με 153 εν υπηρεσία F-16 ο κορμός της δύναμης της ΠΑ για τα επόμενα 20 χρόνια θα είναι τα συγκεκριμένα μαχητικά. Υπάρχει βέβαια και η οικονομικότερη λύση της αναβάθμισης των F-16 Block.30 και Block.50 με τα απάρτια από το πρόγραμμα αναβάθμισης των 83 F-16 Block.52. Αλλά, γιατί να μην πάμε τα αεροσκάφη στο ανώτατο δυνατό επίπεδο; Η Ταιβάν αυτό επέλεξε, δεν απαξίωσε ούτε ένα αεροσκάφος. Γιατί όχι κι εμείς; Πριν κάνουμε το επόμενο βήμα δεν θα ήταν λογικότερο και ορθολογικότερο να αξιοποιήσουμε στο ακέραιο τα διαθέσιμα αεροσκάφη, με την αναβάθμιση τους και με την απόκτηση νέων όπλων και ατρακτιδίων; Πιστεύουμε πως αυτός είναι ο λογικότερος, πιο ορθολογικός και παραγωγικός δρόμος.<div><br /></div><div><a href="https://defencereview.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Πολεμική Αεροπορία: Το μέλλον των F-16 Block.30/Block.50.

Ευθύμιος Λάζος Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο-σχόλιο είναι η είδηση ότι η Ταιβάν χαρακτήρισε επιχειρησιακή την 4η Πτέρυγα Μάχης και τα αερ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Διακομματική Επιτροπή για τη Θράκη, το ”μαντρί” και οι ”λύκοι”

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/12/vouli-thraki.jpg"><img height="427" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/12/vouli-thraki-696x464.jpg" width="744" /></a><br /><br /><i>Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα”, ψιθυρίζω συλλογισμένη περιτρέχοντας με το βλέμμα μου τους τίτλους των ειδήσεων του διαδικτύου.</i><div><i><br /></i>Γράφει η<b> Κρινιώ Καλογερίδου</b><br />Στα βόρεια σύνορά μας, μετά την παραίτηση Ζάεφ από την ηγεσία του SDSM και το άνοιγμα της διαδικασίας εκλογής νέου προέδρου του κόμματος για την διαδοχή του στη θέση του πρωθυπουργού των Σκοπίων (12/12/21 οι εσωκομματικές εκλογές), ο χρόνος φέρνει κοντύτερα στην εξουσία το εθνικιστικό VMRO και τον αλυτρωτισμό του, αφού έχει ήδη εκφράσει δια του αρχηγού του Χρίστιαν Μίτσκοσκι την άρνηση αναγνώρισης της ”Συμφωνίας των Πρεσπών” και την μετονομασία της χώρας του σε ”Βόρεια Μακεδονία”.<br /><br /> Στα νότια πάλι, στα πόδια μας, ο Ερσίν Τατάρ (Τουρκοκύπριος ηγέτης της μη αναγνωρισμένης διεθνώς ΤΔΒΚ.) ωρύεται ότι οι Οθωμανοί είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της Κύπρου., ενώ στα δυτικά οι Αλβανοί με τους Τσάμηδες και τους Κοσοβάρους ονειρεύονται μεγαλοϊδεατικά τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας σε βάρος της Ελλάδας και της Σερβίας.<br /><br /> Στα Ανατολικά οι Τούρκοι βιάζονται να κλείσουν ανοιχτά μέτωπα με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, για να μας αντιμετωπίσουν από θέση ισχύος διπλωματικά μετά την εμπορική συμφωνία μαμούθ που έκλεισε ο Ταγίπ Ερντογάν με τα ΗΑΕ αποδυναμώνοντας το αντιτουρκικό μέτωπο [Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος-Σ. Αραβία-Ισραήλ- (ΗΑΕ)] στο οποίο ανήκαν οι τελευταίοι μέχρι πρόσφατα.<br /><br /> Και εκεί που περίμενα αγωνιωδώς να πάρει κάποια πρωτοβουλία γι’ αυτό ο ΥΠΕΞ μας — ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, μας έχει τρελάνει στα διπλωματικά ανοίγματα εντυπωσιασμού που τον έφτασαν ως και την υποσαχάρια Αφρική (Ρουάντα, Γκάνα, Γκαμπόν για το ’21, για να ακολουθήσουν οι επισκέψεις σε Νιγηρία και Σενεγάλη στις αρχές του 2022) — σκάει είδηση για ένα αφελές και αχρείαστο φάουλ μας στη Θράκη.<br /><br /> Ένα φάουλ που το πήραν αψήφιστα στον Τύπο όσοι το πρόσεξαν, για να μην πω ότι εξέχοντες λειτουργοί του το χειροκρότησαν επηρεασμένοι απ’ το όλο πακέτο των μέτρων που δείχνει γενικά θετικό, αν εξαιρέσουμε το δικαίωμα το οποίο δίνουμε σε Βούλγαρους και Τούρκους να πατήσουν πόδι στη Θράκη… <br /><br /> Πρόκειται, συγκεκριμένα, για μια από τις προτάσεις της ”Διακομματικής Επιτροπής για την Ανάπτυξη της Θράκης 2020-21”, όπου γίνεται λόγος για τη δημιουργία συνδέσμου επικοινωνίας (φόρουμ ή οργανισμού) με σκοπό τη συνεργασία τριμερούς σχήματος (Ελλάδας – Βουλγαρίας- Τουρκίας) σε περιοχή δράσης τα νότια Βαλκάνια με έδρα την ελληνική Θράκη.<br /><br /> – Τι ωραία, τι καλά, τι… συμφιλιωτικά!!!, θα μου πείτε ασφαλώς εντυπωσιασμένοι, όπως είπα κι εγώ στην αρχή παρασυρμένη απ’ τον πολυπολιτισμικό… ρομαντισμό μου, πριν να με κατακλύσουν οι ιστορικοί συνειρμοί και να με κάνουν να σμίξω τα φρύδια μου ανατριχιάζοντας απ’ το σήμα κινδύνου που μου έστειλε ο συνετός εαυτός μου.<br /><br /> Τους ιστορικούς συνειρμούς, πολύ περισσότερο όταν προστίθενται σε γεωπολιτικούς, έμαθα να τους λογαριάζω πάντοτε, ειδικά όταν αφορούν εμπόλεμες καταστάσεις και επώδυνες διακρατικές σχέσεις με ουρά στο μακρινό παρελθόν, όπως αυτές που είχαμε εμείς οι Έλληνες με τη Βουλγαρία και την Τουρκία.<br /><br /> – Ο λύκος αρνί δε γίνεται, λέει μια παλιά λαϊκή παροιμία.<br /><br /> Και για μας λύκοι ήταν από αιώνες αμφότεροι οι γείτονες στα βόρεια και βορειοανατολικά σύνορά μας. Κι αυτό καλό είναι να μην το ξεχνούν οι πολιτικοί μας ταγοί που έχουν την έφεση να κάνουν ωραία, μακρόπνοα σχέδια στο χαρτί για… διαρκή καλή γειτονία, πρόοδο και ανάπτυξη με τους φίλους της διπλανής πόρτας ξεχνώντας ότι δεν είναι η Βουλγαρία και η Τουρκία Αυστρία και Ελβετία, αλλά χώρες με αρνητική προϊστορία για τα εθνικά μας συμφέροντα.<br /><br /> – Καλά, τα γνωρίζουμε αυτά, θα μου πείτε. Τα μάθαμε από το σχολείο όταν διαβάζαμε για τα 32 χρόνια αγώνων του αυτοκράτορα Βασιλείου Β’ Βουλγαροκτόνου εναντίον του τσάρου Σαμουήλ που μπαινόβγαινε στην Ελλάδα τρομοκρατώντας τους Έλληνες. Τα μάθαμε και μέσα απ’ τον Μακεδονικό Αγώνα και τους Βαλκανικούς Πολέμους που ακολούθησαν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Όμως αυτά πέρασαν, πάνε. Είναι μακρινό παρελθόν που ξεχάστηκε, αν όχι για τους Τούρκους, σίγουρα για τους Βούλγαρους…<br /><br /> Φευ!.. Η αλήθεια θα σας διαψεύσει, θα σας απαντούσα, γιατί δεν έχει να κάνει ούτε με την παλιά, αιματοβαμμένη ιστορία του 10ου-11ο αιώνα που έληξε με την Μάχη στο Κλειδί (1014) ούτε με την Νεότερη των αρχών του 20ου που σημαδεύτηκε απ’ τους αγώνες στην Κεντρική Μακεδονία και τη Θράκη με κατάληξη – σε πρώτη φάση – την απελευθέρωση αμφοτέρων (Β’ Βαλκανικός, 1913) και – σε δεύτερη – την απελευθέρωση της Ανατολικής Μακεδονίας από την Βουλγαρική Κατοχή (1916-’18).<br /><br /> Δεν έχει να κάνει ούτε με την Βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης το ’41-’44 (Τριπλή Κατοχή από Γερμανία, Ιταλία, Βουλγαρία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), αλλά με εκδηλώσεις αλυτρωτισμού των Βουλγάρων για τη Θράκη στον αιώνα μας και μάλιστα μόλις οκτώ χρόνια πριν, το 2013.<br /><br /> Ήταν κάτι που μας υπενθύμισε ότι τα όνειρα των Βουλγάρων για τη Θράκη (όπως και για τη Θεσσαλονίκη, τη Μακεδονία γενικότερα) δεν έχουν σβήσει και μοιάζουν με τη λαχτάρα των Τούρκων να μπουν κατακτητές στην Ιερουσαλήμ (¨Μια μέρα οι μουσουλμάνοι στην Ιερουσαλήμ, θα ακούσουν τα βήματα μας¨ είχε πει τον Φεβρουάριο του ’20 ο Μπουλέντ Γιλντιρίμ, συνεργάτης του Ερντογάν, κι αυτό καλά θα κάνουν οι Ισραηλινοί να το θυμούνται όταν ο παμπόνηρος Τούρκος τους προσεγγίσει).<br /><br /> Ας επανέλθουμε όμως στις φαντασιώσεις των Βουλγάρων για τη Θράκη — αντίστοιχες με εκείνες των Σκοπιανών στο ”Μακεδονικό” — με ένα ενδεικτικό γεγονός το οποίο συνέβη το καλοκαίρι του 2013. Τότε που, στο πλαίσιο προετοιμασίας της ελληνοβουλγαρικής αεροπορικής άσκησης ”Thracian Star”, Βούλγαροι αξιωματικοί έφτιαξαν χάρτες στη Σόφια οι οποίοι παρουσίασαν ως δική τους την ελληνική ακριτική Περιφέρεια.<br /><br /> Για να δικαιολογήσουν μάλιστα την ιστορική παραχάραξη που επιχείρησαν δια της οικειοποίησης τμήματος της ελληνικής επικράτειας, ισχυρίστηκαν ότι κατάγονται από τη Θράκη, ενώ — για να γίνουν πιστευτοί — παρουσίασαν και ιστορικό χάρτη με την αρχαία Μακεδονία χωρισμένη συνοριακά από την υπόλοιπη Ελλάδα.<br /><br /> Το εν λόγω γεγονός (που λίγο έλειψε να προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Αθήνας και Σόφιας) έληξε τελικά μετά από παρέμβαση του τότε ΥΠΕΘΑ Πάνου Παναγιωτόπουλου ο οποίος ζήτησε από τον αρχηγό του ΓΕΑ αντιπτέραρχο Ευ. Τουρνά να διαμαρτυρηθεί εγγράφως στον Βούλγαρο ομόλογό του Κωνσταντίν Ποπόφ διαμηνύοντας ότι — αν δεν αποσύρονταν οι προκλητικοί χάρτες εντός 16 ημερών — η Ελλάδα δεν θα συμμετείχε στην άσκηση.<br /><br /> Το αίτημα έγινε δεκτό με απαντητική συγγνώμη εκ μέρους του Βούλγαρου αρχηγού της Πολεμικής Αεροπορίας. Ωστόσο και μόνο το γεγονός ότι οι Βούλγαροι εκδήλωσαν διάθεση οικειοποίησης της Θράκης και παρουσίασης της Μακεδονίας ως ανεξάρτητης από την Ελλάδα, δείχνει πως είναι ίδιοι με τους προγόνους τους.<br /><br /> Με εκείνους που έναν αιώνα πριν εποφθαλμιούσαν τη Θεσσαλονίκη και την Ανατολική Μακεδονία [τις οποίες απελευθέρωσε ο ελληνικός στρατός υπό τον αρχιστράτηγο Διάδοχο Κωνσταντίνο το 1912 (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος) και το 1918 αντίστοιχα].<br /><br /> Γιατί τα ανέφερα, τώρα, όλα αυτά που μας γύρισαν πίσω έναν αιώνα; Το έκανα με αφορμή μια παράγραφο, όπως προείπα, από την πολυσέλιδη έκθεση της Διακομματικής Επιτροπής για την Ανάπτυξη της Θράκης 2020-2, που έχει τίτλο: ”Στρατηγικός Αναπτυξιακός Σχεδιασμός Αν. Μακεδονίας – Θράκης”.<br /><br /> Και τα ανέφερα όχι μόνο για να υπενθυμίσω του ”Κάλλιον του θεραπεύειν το προλαμβάνειν” των αρχαίων προγόνων μας (με την έννοια της ανάγκης να είμαστε προνοητικοί για να ελαχιστοποιήσουμε τις απώλειες από λανθασμένες επιλογές μας), αλλά και για να τονίσω ότι τα ιστορικά λάθη — αν αξιοποιηθούν ως παραδείγματα προς αποφυγή — μπορεί να αποδειχθούν τελικά χρήσιμα.<br /><br /> Η Διακομματική Επιτροπή για τη Θράκη, εν προκειμένω — πέραν των θετικών της προτάσεων ανά τομείς για τη διασφάλιση της κοινωνικής ευημερίας και συνοχής με αξιοποίηση της γεωγραφίας, του περιβάλλοντος και του πολιτισμού μέσω των προγραμμάτων εκπαίδευσης, απόκτησης κατοικίας, εργασιακής και οδικής ασφάλειας, πράσινης ενέργειας κλπ — διολίσθησε αφελώς στο θέμα των σχέσεων σύσφιξης σε ελληνικό έδαφος με τις γειτονικές χώρες.<br /><br /> Κι αυτό γιατί, είναι μεν θετική η εισήγησή της για διακρατική συμφωνία διαχείρισης των υδάτων του Έβρου ώστε να προστατευθεί και να αναπτυχθεί ο πρωτογενής τομέας της ευρύτερης περιοχής που εκτείνεται και σε εδάφη της Βουλγαρίας και της Τουρκίας, πλην όμως το τριμερές σχήμα συνεργασίας που προτείνει –το οποίο θα δραστηριοποιείται στην ευρύτερη περιοχή των νοτίων Βαλκανίων με στρατηγείο τη Θράκη — θα δώσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για δημιουργία προϋποθέσεων αλυτρωτισμού.<br /><br /> Όπερ σημαίνει μη τήρηση του σεβασμού των βορειοανατολικών και ανατολικών συνόρων μας από Βούλγαρους και Τούρκους εθνικιστές και παραβίαση των αρχών της καλής γειτονίας δια της διείσδυσης σε ελληνικό έδαφος της βουλγαρικής και της τουρκικής προπαγάνδας με στόχο τον αφελληνισμό της Θράκης.<br /><br /> Κοινώς θα βάλουμε δυο λύκους στη στάνη μας, να φυλάνε τα πρόβατά μας. Λύκους που, σε ρόλο ”δούρειου ίππου”, είναι πολύ πιθανόν να δημιουργήσουν σταδιακά εστίες αποσταθεροποίησης στο έδαφός μας για μελλοντικές διεκδικήσεις σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στη Θράκη…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Διακομματική Επιτροπή για τη Θράκη, το ”μαντρί” και οι ”λύκοι”

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα”, ψιθυρίζω συλλογισμένη περιτρέχοντας με το βλέμμα μου τους τίτλους των ειδήσεων του διαδικτύου. Γράφει η Κριν...

Διαβάστε την συνέχεια

Σοβαρή εξέλιξη! Η Τουρκία διασυνθέδηκε ακτοπλοϊκά με τη Λιβύη.

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-12/xaftar55.jpg?itok=aL2JV_13" width="640" /><br />Ο Ερντογάν δεν παραιτείται από το τουρκολιβυκό μνημόνιο<br />"Το 1ο πλοίο μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης αποπλέει μετά από 4 δεκαετίες" .Με αυτή την επικεφαλίδα άρθρο σε τουρκικό ΜΜΕ αναγγέλει το γεγονός της ακτοπολοϊκής σύνδεσης Τουρκίας-Λιβύης<br /><br />Συγκεκριμένα αναφέρει: "Το επιβατηγό πλοίο απέπλευσε την Τετάρτη από το λιμάνι Misrata της Λιβύης με προορισμό την Σμύρνη στις ακτές του Αιγαίου, για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια.<br />Η Λιβύη δεν εξυπηρετείται από διεθνή πορθμεία εδώ και 25 χρόνια.<br /><br />Οι ταξιδιωτικοί δεσμοί με της χώραα διαταράχθηκαν σοβαρά από την εξέγερση του 2011 που ανέτρεψε τον μακροχρόνιο δικτάτορα Μοαμάρ Καντάφι και τα χρόνια αναταραχής που ακολούθησαν.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Καντάφι, η χώρα τελούσε υπό καθεστώς κυρώσεων και σε μεγάλο βαθμό ήταν κλειστή για τους τουρίστες.<br /><br />Την ακτοπλοϊκή διασύνδεση με την Τουρκία διαχειρίζεται η λιβυκή εταιρεία Kevalay. Θα χρειαστούν 48 ώρες να φθάσει το πλοίο το οποίο πρόκειται να επιστρέψει στις 7 Δεκεμβρίου.<br /><br />«Έχουμε συμφωνίες για την έναρξη άλλων ακτοπλοϊκών διασυνδέσεων, μεταξύ άλλων με την Αίγυπτο και την Τυνησία», δήλωσε ο Taha Hadid, αξιωματούχος στο λιμάνι της Misrata, της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της Λιβύης.<br /><br />Η Μισράτα, η οποία βρίσκεται περίπου 200 χιλιόμετρα (125 μίλια) ανατολικά της Τρίπολης, φιλοξενεί πολλές τουρκικές επιχειρήσεις.<br /><br />Τα αεροπορικά ταξίδια έχουν επίσης αρχίσει να επιστρέφουν.<br /><br />Τα αεροδρόμια υπέστησαν σοβαρές ζημιές στις μάχες στη Λιβύη και πολλές αεροπορικές συνδέσεις ανεστάλησαν, αλλά ορισμένες έχουν ξαναρχίσει μετά την εκεχειρία του Οκτωβρίου 2020 μεταξύ της κυβέρνησης, που υποστηρίζεται από την Τουρκία, και των δυνάμεων του Στρατηγού Khalifa Haftar, με την υποστήριξη της Ρωσίας. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και η Αίγυπτος.<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι τον Νοέμβριο του 2019, η Τουρκία και η Λιβύη υπέγραψαν παράνομη συμφωνία οριοθέτησης της θάλασσας σε μια προσπάθεια από την Άγκυρα δημιουργίας τετελεσμένου γεγονότος , προκειμένου να υφαρπάξει μεγάλο μέρος της Ελληνικής ΑΟΖ νοτίως Κρήτης.<br /><br />Η παράνομη συμφωνία προσπαθεί να επιβεβαιώσει ότι η Τουρκία και η Λιβύη είναι θαλάσσιοι γείτονες, πέραν πάσης λογικής και των όσων υπαγορεύει το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της θάλασσας.<br /><br />Σύμφωνα με τους Τούρκους η οριοθέτηση ξεκινά από το Fethiye-Marmaris-Kaş στη νοτιοδυτική ακτή της Τουρκίας και εκτείνεται στην ακτογραμμή Derna-Tobruk-Bordia της Λιβύης.<br /><br />Η ακτοπλοϊκή διασύνδεση είχε αναγγελθεί πρό διμήνου<br /><br />Μόλις πρίν δύο μήνες περίπου ο πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων (DEİK) Τουρκίας-Λιβύης, Μουρτάζα Καρανφίλ, είχε δηλώσει αναφορικά με την ακτοπλοϊκή διασύνδεση Λιβύης-Τουρκίας :<br /><br />"Αυτή τη στιγμή, θα ξεκινήσουμε αυτά τα ταξίδια με δύο κρουαζιερόπλοια. Κάθε πλοίο έχει 400 κρεβάτια. Το ένα έχει χωρητικότητα 1200 και το άλλο 700 επιβάτες. Εκτός από εμπορευματικά και επιβατικά μεταφοράς, είναι επίσης δυνατή η μεταφορά οχημάτων". <br /><br />Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Επιχειρήσεων Τουρκίας-Λιβύης του Συμβουλίου Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων (DEIK) Μουρτάζα Καρανφίλ δήλωσε ότι τα ταξίδια πλοίων μεταξύ της λιβυκής πόλης Μισράτα και της Σμύρνης θα ξεκινήσουν σύντομα.<br /><br />Ο Καρανφίλ σημείωσε ότι οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης έχουν αναπτυχθεί περαιτέρω από τότε που ανέλαβε καθήκοντα η κυβέρνηση εθνικής ενότητας με επικεφαλής τον Αμπντουλχαμίντ Ντιμπεϊμπέ τον Μάρτιο.<br /><br />Επισημαίνοντας ότι υπήρξε μια σοβαρή αύξηση του εμπορικού όγκου συναλλαγών με τη Λιβύη, ο Καρανφίλ είπε:<br /><br />Οι εξαγωγές μας αυξήθηκαν κατά 65 %. Μέχρι το τέλος του έβδομου μήνα, έφτασε τα 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει ότι θα κλείσουμε το έτος με ένα ποσό άνω των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό σημαίνει ότι από τότε που εκλέχθηκε η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, βρισκόμαστε στη Λιβύη και η ελπίδα άρχισε να φυτρώνει ».<br /><br />Αναφέροντας ότι επισκέφθηκε την Κόνυα και περιηγήθηκε στη βιομηχανία της πόλης , ο Καρανφίλ είχε πεί : "Συναντήσαμε εγκαταστάσεις που μας έκαναν να νιώσουμε περήφανοι. Και είδαμε ότι δεν μπορούμε να παρουσιάσουμε την παραγωγή της Κόνυα στον κόσμο αρκετά."<br /><br />Σημειώνοντας ότι η Konya έχει υψηλή παραγωγική ικανότητα και θέλουν να μεταφέρουν προϊόντα της στη Λιβύη, ο Karanfil είπε:<br /><br />"Θα έχουμε μια κίνηση για τη δημιουργία μιας αγοράς Konya, ας το πούμε, στη Λιβύη στο μέλλον. Εργαζόμαστε για να δημιουργήσουμε την υποδομή για αυτό. Θέλουμε να εισαγάγουμε προϊόντα από την Konya, που είναι μία από τις σημαντικές βιομηχανικές πόλεις μας, ειδικά στη γεωργία , παραγωγή τροφίμων και ανταλλακτικών αυτοκινήτων, στη Λιβύη».<br /><br />Ποιά θα πρέπει να είναι η Ελληνική αντίδραση;<br /><br />Από τα παραπάνω διαφαίνεται ότι η Τουρκία, αργά και μεθοδικά συνεχίζει τη διείσδυσή της στη Λιβύη. Φυσικά ούτε λόγος για αποχώρηση Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και μισθοφόρων από τη χώρα. Το αντίθετο θα λέγαμε, αφού πλέον ανοίγει η κρουαζιέρα και το εμπόριο ακόμη περισσότερο με την ακτοπλοϊκή σύνδεση Μισράτα- Σμύρνης.<br /><br />Παρατηρώντας το χάρτη της Λιβύης διαπιστώνει κανείς ότι η Μισράτα βρίσκεται στα δυτικά της Λιβύης, ενώ στα ανατολικά της χώρας βρίσκεται λόγου χάρη το λιμάνι του Τομπρούκ, και της Δάρνης.<br /><br />Υπόψιν ότι για το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο ελήφθη από την Τουρκία ως ακτή εκκίνησης της Λιβύης αυτή που βρίσκεται μεταξύ Δάρνης και Τομπρούκ που βρίσκονται στα ανατολικά της χώρας και τελούν κάτω από τον έλεγχο του Στρατάρχη Χαφτάρ, εχθρού των Τούρκων.<br /><br />Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα μπορεί σε συνεννόηση με τον Πρόεδρο της Βουλής της Λιβύης και τον Στρατάρχη Χαφτάρ να πετύχει την ακτοπλοϊκή σύνδεση Κρήτης- Λιβύης, για παράδειγμα Ιεράπετρας-Τομπρούκ, με κρουαζιερόπλοια και εμπορικά πλοία, καθώς και της δημιουργίας ζώνης ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Ελλάδας-Λιβύης στο εν λόγω Λιβυκό λιμάνι, για προώθηση ελληνικών προϊόντων χωρίς δασμούς στη Λιβύη.<br /><br />Αυτό θα είχε ως όφελος των διεμβολισμό του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, και την Ελληνική αγκίστρωση στην ΒΑ Λιβύη.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Σοβαρή εξέλιξη! Η Τουρκία διασυνθέδηκε ακτοπλοϊκά με τη Λιβύη.

Ο Ερντογάν δεν παραιτείται από το τουρκολιβυκό μνημόνιο "Το 1ο πλοίο μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης αποπλέει μετά από 4 δεκαετίες" .Με...

Διαβάστε την συνέχεια

Το παρελθόν διδάσκει πως μια πανδημία επηρεάζει το αξιόμαχο.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/04/roosvelt-aeroplanoforo-slpress.gr_.jpg" /><br /><br /><b>Μαργαρίτης Γιώργος</b><br />Η υπόθεση του κυβερνήτη του αμερικανικού αεροπλανοφόρου USS Theodore Roosevelt στις αρχές της πανδημίας, είχε φέρει στο προσκήνιο, σε νεότερη εκδοχή, το πως οι πανδημίες συνδέονται με το αξιόμαχο, άρα και με τις γεωπολιτικές, ειρηνικές ή μη, εξελίξεις. Ο κυβερνήτης είχε θεωρήσει ότι, καθώς η χώρα του δεν βρισκόταν σε πόλεμο, δεν υπήρχε λόγος να τεθεί σε κίνδυνο η υγεία και η ζωή 4.000 και πλέον ναυτικών και αεροπόρων του αεροπλανοφόρου.<br /><br />Η ηγεσία του αμερικανικού ναυτικού τον είχε κατηγορήσει για έλλειψη ψυχραιμίας ως προς την κρίσιμη φάση της “διαχείρισης κρίσεων” και τον αντικατέστησε. Η ιστορία θα μπορούσε να είχε τελειώσει εκεί αν δεν είχε συνέπειες στο πολιτικό πεδίο: για την ακρίβεια στην αντιπαράθεση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους με την Κίνα στη Νότια Κινεζική Θάλασσα. Το εν λόγω αεροπλανοφόρο αποτελούσε το χειροπιαστό επιχείρημα των ΗΠΑ στην διακηρυγμένη θέση τους για μη αναγνώριση των διεκδικήσεων της Κίνας στην κρίσιμη αυτή ζώνη και το στήριγμα της έμπρακτης αμφισβήτησης της κινεζικής κυριαρχίας στο αρχιπέλαγος.<br /><br />Η εξουδετέρωση μέρους του πληρώματός του από τον κορονοϊό και η δημόσια –άμεσα ή μέσω διαρροής– παραδοχή της κατάστασης από τον κυβερνήτη του, ακύρωσε το βασικό επιχείρημα των ΗΠΑ και το κυριότερο εργαλείο προώθησης της δικής τους πολιτικής. Η απέναντι πλευρά έσπευσε να εκμεταλλευτεί την ομολογημένη αδύναμη στιγμή των ΗΠΑ, αναπτύσσοντας στην αμφισβητούμενη ζώνη ισχυρές ναυτικές δυνάμεις. Εκμεταλλεύθηκε δηλαδή την χαραμάδα ευκαιρίας για να δημιουργήσει ένα πολιτικό τετελεσμένο: την επίδειξη μονοπωλίου ναυτικής ισχύος.<br /><br />Πολλές φορές στο παρελθόν η έκβαση των πολέμων σχετίζεται με κάποιο τρόπο με ασθένειες ή επιδημίες, δεν χρειάζεται να πάμε πίσω στο Θουκυδίδη και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο για να το πιστοποιήσουμε. Αυτά συνέβησαν και στη δική μας εποχή. Το καλοκαίρι του 1918 η επιδημία της γρίπης κτύπησε –για λόγους που ακόμα συζητιούνται– τον γερμανικό στρατό λίγες εβδομάδες νωρίτερα απ’ ό,τι τους αντιπάλους του, Γάλλους και Βρετανούς, στο δυτικό μέτωπο.<div><br />Πανδημία και αξιόμαχο<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι γερμανικές μονάδες κρούσης ξεκίνησαν την τελευταία τους και πιο αποφασιστική επίθεση με οργανική δύναμη μειωμένη κατά 20-30% εξαιτίας της πανδημίας. Η επίθεση αποκρούστηκε και τα εύσημα για την “δεύτερη μάχη του Μάρνη” αποδόθηκαν λανθασμένα στο στρατάρχη Πεταίν. Θα ήταν πιο δίκαιο να αποδοθούν στο ιό της γρίπης.<br /><br />Στον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο, το φθινόπωρο του 1942, στο μέτωπο της βόρειας Αφρικής η μάχη του Ελ Αλαμέιν κρίθηκε, μεταξύ άλλων, από τη νοσηρότητα που είχε ενσκήψει στο γερμανο-ιταλικό στρατόπεδο. Ο Άξονας είχε επενδύσει πολύ λιγότερο απ’ ότι οι Σύμμαχοι στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των στρατιωτικών του, γεγονός που έρχεται σε κατανοητή (λόγω φασισμού-ναζισμού) αντίθεση με τις προόδους του στα θανατηφόρα αέρια.<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν ότι η ελονοσία, η δυσεντερία και τα συναφή ταλαιπώρησαν αφάνταστα τα στρατεύματά του σε όλα σχεδόν τα μέτωπα. Το Νοέμβριο του 1942 η στρατιά του Ρόμελ, σε επαφή με την άκρως ανθυγιεινή ζώνη του βαθύπεδου της Κατάρα, είχε ένα πολύ σημαντικό ποσοστό νοσούντων, μέσα στους οποίους περιλαμβανόταν και ο αρχηγός της: ο Ρόμελ βρισκόταν σε νοσοκομείο της Ρώμης για θεραπεία.</div><div><br />Στο ελληνοτουρκικό μέτωπο<br /><br />Τα παραπάνω ανήκουν στην ιστορία, στο παρελθόν, άρα είναι γνωστά. Πολύ λιγότερο γνωστή είναι η επίδραση που τυχόν θα έχει στο άμεσο ή στο απώτερο μέλλον η επίδραση της πανδημίας του κορονοϊού (η μία μετάλλαξη έρχεται μετά την άλλη) σε ενδεχόμενες καταστάσεις κρίσης στο Αιγαίο, στην Κύπρο ή στην Ανατολική Μεσόγειο. Μερικά ίχνη του μέλλοντος ήδη διαφαίνονται.<br /><br />Οι οικονομικές και ως εκ τούτου στρατιωτικές δυνατότητες της Ελλάδας θα είναι αύριο πιθανότατα περιορισμένες εξαιτίας των συνεπειών της πανδημίας, σε συνδυασμό με την πολύπλευρη παγίδευση μέσα στην οποία επιλέγει να κινηθεί η πολιτική ηγεσία (π.χ. αντιμετώπιση μιας οικονομικής κρίσης χωρίς δυνατότητα χρήσης ενός βασικού εργαλείου, όπως είναι το νομισματικό). Για την Ελλάδα η νέα κρίση σημαίνει περαιτέρω απαξίωση ως χώρα, και νέα συρρίκνωση δυνατοτήτων και στο εθνικό ζήτημα. Ίσως δε και κοινωνικό χάος.<br /><br />Το ερώτημα είναι μόνο το τι ακριβώς θα σημάνει η κρίση αυτή για την Τουρκία. Θα φέρει οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις ή όχι; Και για πόσο καιρό; Στο ζήτημα αυτό οι απαντήσεις κρύβονται και στον χρονισμό και στις επικείμενες διακυμάνσεις της εκάστοτε συγκυρίας. Και αυτές, δυστυχώς, δεν εξαρτώνται από την ελληνική πλευρά.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το παρελθόν διδάσκει πως μια πανδημία επηρεάζει το αξιόμαχο.

Μαργαρίτης Γιώργος Η υπόθεση του κυβερνήτη του αμερικανικού αεροπλανοφόρου USS Theodore Roosevelt στις αρχές της πανδημίας, είχε φέρει στο π...

Διαβάστε την συνέχεια

ΑΟΖ και “γαλάζιο έδαφος”. Η “Γαλάζια Πατρίδα” στοχεύει και τα νησιά.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/galazia_patrida.jpg" /><br /><br /><b>Γρίβας Κώστας</b><br />Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει αρκετές παθογένειες, αλλά μια σημαντική, αν και σχετικά παραγνωρισμένη, είναι ο επαρχιωτισμός της. Το ότι δηλαδή λειτουργεί μέσα στο στενό πλαίσιο της γεωπολιτικής “γειτονιάς”, σχεδόν αδιαφορώντας για το τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο. Όμως, το διεθνές σύστημα είναι ένα και ενιαίο και ό,τι συμβαίνει σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου ασκεί επιδράσεις στο σύνολο. Ο λόγος για την ΑΟΖ και την τάση μετατροπής της σε “γαλάζιο έδαφος”.<br /><br />Πράγματι, ο κοσμογονικός ανταγωνισμός, που βρίσκεται εδώ και μερικά χρόνια εν εξελίξει αναφορικά με τον έλεγχο των εγγύς ευρασιατικών υδάτων έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητος από τη δημόσια συζήτηση στη χώρα μας. Όμως, ο ανταγωνισμός αυτός θέτει νέα δεδομένα και στο Δίκαιο της Θάλασσας, που με τη σειρά τους έχουν τεράστιες δυνητικές επιδράσεις στο ελληνοτουρκικό σύστημα.<br /><br />Ο ανταγωνισμός αυτός ξεκίνησε από τις αξιώσεις της Κίνας στη Νότιο Σινική Θάλασσα. Για να το πούμε με όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια, η Κίνα αντιλαμβάνεται ολόκληρη τη Νότιο Σινική Θάλασσα ως χώρο εθνικής κυριαρχίας της, ως προέκταση του εδάφους της προς τη θάλασσα. Σε μια από τις πολυπληθείς μελέτες που εκδίδονται στις ΗΠΑ αναφορικά με τον ανταγωνισμό τους με την Κίνα, υπό τον τίτλο China’s vision of victory, του Jonathan D. T. Ward, το δεύτερο μέρος του βιβλίου αναφέρεται στο “Γαλάζιο Εθνικό Έδαφος” (Blue National Soil) της Κίνας, δηλαδή τη Νότιο Σινική Θάλασσα.<br /><br />Ο συσχετισμός με τη “Γαλάζια Πατρίδα” της Τουρκίας είναι εμφανής. Και ας μην βιαστεί κανείς να πει ότι αυτή είναι μια κινεζική ιδιαιτερότητα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τη Ρωσία στον Αρκτικό. Συγκεκριμένα, η διαφαινόμενη τήξη των αρκτικών πάγων στερεί από τη Ρωσία το “Μεγάλο Παγωμένο Τείχος”, που εξασφάλιζε την από Βορρά προστασία της. Έτσι, για τους Ρώσους η απόλυτη κυριαρχία στον Αρκτικό είναι μονόδρομος.<br />ΑΟΖ και “γαλάζιο έδαφος”<br /><br />Με άλλα λόγια, είναι απλά αδιανόητο για τη Ρωσία να βρίσκονται αμερικανικά αντιτορπιλικά στα 13 ναυτικά μίλια έξω από τις σιβηριανές ακτές. Έτσι, λοιπόν, και ο Αρκτικός αντιμετωπίζεται από τη Ρωσία σαν “Γαλάζια Πατρίδα”. Δηλαδή, ως χώρος πλήρους εθνικής κυριαρχίας, πολύ περισσότερο από ό,τι προβλέπει το γράμμα του ισχύοντος Δικαίου της Θάλασσας για τα χωρικά ύδατα και δραματικά περισσότερο από ό,τι προβλέπει για την ΑΟΖ.<br /><br />Παρόμοιες απόψεις φαίνεται να έχει και η Βραζιλία και η Ινδία και φυσικά και οι ΗΠΑ. Οι τελευταίες, διαχρονικά, αντιμετωπίζουν μια τεράστια θαλάσσια έκταση, εύρους τουλάχιστον χιλίων χιλιομέτρων ένθεν και ένθεν των ακτών τους στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό, ως χώρο όπου μπορούν να πράξουν ό,τι απαιτείται για να εξασφαλίζουν την ασφάλεια τους, αδιαφορώντας για τους περιορισμούς του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Με άλλα λόγια, έχει ξεκινήσει ήδη μια διαδικασία που τείνει να μετατρέψει την ΑΟΖ, ιδιαίτερα δε στις κλειστές θάλασσες, σε χώρο σχεδόν εθνικής κυριαρχίας, περίπου ισότιμο με τη στεριά. Αυτή η άτυπη αναβάθμιση της ΑΟΖ φαίνεται και από το πώς η διεθνής κοινότητα είχε αντιμετωπίσει τις δοκιμαστικές εκτοξεύσεις βορειοκορεατικών βαλλιστικών πυραύλων πριν από μερικά χρόνια. Τα διεθνή ΜΜΕ (των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων) είχαν καυτηριάσει το γεγονός ότι οι πύραυλοι αυτοί είχαν καταλήξει στην ΑΟΖ της Ιαπωνίας. Δηλαδή, αντιμετώπισαν την ΑΟΖ, όχι ως χώρο αποκλειστικής άσκησης οικονομικών δικαιωμάτων, αλλά ως χώρο σχεδόν εθνικής κυριαρχίας.<div><br />Θύλακοι σε ξένο “γαλάζιο έδαφος”<br /><br />Αυτή η νέα διεθνοπολιτική πραγματικότητα είναι αναπόφευκτο ότι θα επηρεάσει και το ελληνοτουρκικό σύστημα. Για την ακρίβεια ήδη το επηρεάζει. Ο όρος “Γαλάζια Πατρίδα”, που χρησιμοποιεί η Τουρκία είναι επιδεικτικά ξεκάθαρος για το πώς αντιλαμβάνεται η Άγκυρα το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Αναλυτικότερα, η άτυπη μετατροπή της ΑΟΖ σε χώρο εθνικής κυριαρχίας αυτομάτως τοποθετεί την Τουρκία και την Ελλάδα σε μια γεωπολιτική δυσαρμονία, πρωτοφανή στην ιστορία των δύο χωρών.<br /><br />Με βάση τη δυναμική του “γαλάζιου εθνικού εδάφους” που διαμορφώνεται διεθνώς, αν η Τουρκία επιτύχει να μην έχουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα τα ελληνικά νησιά, ή επιβάλει στην Ελλάδα να μην ασκεί σε αυτά τα κυριαρχικά της δικαιώματα, τότε προκύπτει σοβαρό πρόβλημα εθνικής κυριαρχίας. Κι αυτό, λόγω των γεωπολιτικών ζυμώσεων που βρίσκονται σήμερα εν εξελίξει διεθνώς και τείνουν να μετατρέψουν –ατύπως πλην αποφασιστικώς– την ΑΟΖ σε χώρο περίπου εθνικής κυριαρχίας.<br /><br />Αν τα ελληνικά νησιά (συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης) στερηθούν την ΑΟΖ τους μετατρέπονται σε χώρο ασαφούς κυριαρχίας. Κατά κάποιον τρόπο “ιμιοποιούνται”. Επομένως, όλο το Αιγαίο μεταβάλλεται σε μια “γκρίζα ζώνη” και στη χειρότερη ενσωματώνεται μέσα σε τουρκικό “θαλάσσιο έδαφος”. Στην τελευταία περίπτωση –ακόμη και υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις– πολλά ελληνικά νησιά θα γίνουν κάτι σαν το Λεσότο στη Νότιο Αφρική. Δηλαδή θα είναι θύλακοι μέσα στον χώρο εθνικής κυριαρχίας του αντιπάλου.<br /><br /></div><div>Η νέα διεθνής πραγματικότητα<br /><br />Στην πράξη, από τη στιγμή που τα νησιά δεν θα έχουν κυριαρχικά δικαιώματα, θα θεωρούνται προεκτάσεις του “περιβάλλοντος κράτους”, δηλαδή της Τουρκίας, με ό,τι αυτό σημαίνει και για την εθνική κυριαρχία επί των ίδιων των νησιών. Με άλλα λόγια, η νέα διεθνής πραγματικότητα στις κλειστές θάλασσες του πλανήτη τείνει να ενοποιήσει τη στεριά με τη θάλασσα σε μια ενιαία και αδιαίρετη ενότητα, με αποτέλεσμα αν χαθεί ή αν “γκριζάρει” το θαλάσσιο κομμάτι αυτής της ενότητας, να “γκριζάρεται” και το χερσαίο.<br /><br />Δυστυχώς, αυτή η νέα δυνητική διεθνής γεωπολιτική πραγματικότητα έχει περάσει απαρατήρητη(;) από τις ελληνικές ελίτ με αποτέλεσμα στο ελληνικό σύστημα εξουσίας να κυριαρχούν τραγικά επικίνδυνες αντιλήψεις. Αντιλήψεις που προωθούν την άποψη ότι οφείλουμε να αντιληφθούμε «την αλήθεια των άλλων», δηλαδή της Τουρκίας και να συμβιβαστούμε, ή στην “καλύτερη” περίπτωση να εγκαταλείπουμε στην πράξη τα νόμιμα κυριαρχικά δικαιώματα των νησιών μας!<br /><br />Η πολιτική της μη άσκησης των θαλάσσιων κυριαρχικών δικαιωμάτων, χάριν υποτίθεται μετριοπάθειας, όπως είναι η μη ανακήρυξη ΑΟΖ και η μη επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, καθίσταται πλέον εγκληματικά επικίνδυνη. Από τη στιγμή που οι εγγύς θάλασσες τείνουν να μετατραπούν σε προέκταση της στεριάς, αν δεν τις αντιμετωπίζεις ως τέτοιες, τότε ατύπως περνάς το μήνυμα ότι ούτε οι στεριές είναι δικές σου. Και αν δεν είναι δικές σου είναι κάποιου άλλου. Τόσο απλά.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

ΑΟΖ και “γαλάζιο έδαφος”. Η “Γαλάζια Πατρίδα” στοχεύει και τα νησιά.

Γρίβας Κώστας Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει αρκετές παθογένειες, αλλά μια σημαντική, αν και σχετικά παραγνωρισμένη, είναι ο επαρχιωτισμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Θέλουμε αποτροπή; Άμεση κινητοποίηση… συμμαχίες, βιομηχανίες, πανεπιστήμια

<img height="396" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2018/02/imia-790x400.jpg" width="781" /><br /><br />ΤΟΥ <b>ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ</b><br />Έχουμε καταστεί μάρτυρες, εσχάτως, μιας επαυξημένης και ενορχηστρωμένης φραστικής επιθετικότητας, που εκπορεύεται από τον νεοοθωμανό σουλτάνο και τα παντοειδή Ακάρ-εά του, σε μια πρόδηλη προσπάθεια κατατρομοκράτησης των Ελλήνων και των Κυπρίων, προκειμένου να μην αντιδράσουν δυναμικά σε προσχεδιαζόμενα τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι προφανές ότι ο σουλτάνος δοκιμάζει τις αντιδράσεις μας, ώστε να κλιμακώσει αναλόγως την αποτελεσματικότητα των κινήσεών του στη σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Όσο αυτός βλέπει ότι οι δύο υπερδυνάμεις, Ρωσία και Αμερική, παρά τη σαφώς επιφυλακτική στάση της τελευταίας έναντι της Τουρκίας, δεν προειδοποιούν σοβαρά την Τουρκία για τις συνέπειες των ενεργειών της, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και στη Λιβύη, ενώ ταυτόχρονα δυο ευρωπαϊκές δυνάμεις, η Γερμανία και η Μεγάλη Βρετανία, ή φανερά την ανέχονται ή κρυφά την υποστηρίζουν, με μόνη εξαίρεση στην Ευρώπη τη Γαλλία, η οποία σαφώς τηρεί μια δυναμικότερη κατά του τουρκικού επεκτατισμού στάση, είναι φυσικό να συνεχίζει να μπλοφάρει αλά Χίτλερ, δοκιμάζοντας την ανοχή και την αντοχή του ΟΗΕ, των συμμάχων και της ίδιας της Ελλάδος και της Κύπρου.<br /><br />Το πρώτο ερώτημα, που απορρέει από τις μπλόφες αυτές, είναι αν θα πραγματοποιήσει τις απειλές του, κάνοντας έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, παραβιάζοντας την ΑΟΖ της Κύπρου, εποικίζοντας την Αμμόχωστο, εγκαθιστώντας πραξικοπηματικά κυβέρνηση φιλοτουρκική στη Λιβύη και εξοντώνοντας τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ. Το δεύτερο ερώτημα, που ευλόγως απορρέει, είναι αν η πολιτική αυτή της μπλόφας αποτελεί στοιχείο του ερντογανισμού, το οποίο θα εκλείψει από τον ορίζοντα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, όταν εκλείψει και ο ερντογανισμός είτε λόγω φυσικών αιτίων είτε λόγω εκλογικής ήττας.<br /><br />Ξεκινώντας από το δεύτερο ερώτημα, η άποψή μας είναι ότι ο νεοοθωμανικός ιμπεριαλισμός αποτελεί έκφανση του τουρκικού επεκτατισμού, και επομένως, δεν εξαρτάται η ισχύς του από πρόσωπα, αλλά από μία σταθερή ιδεολογικοπολιτική και θρησκευτική συνιστώσα, που για ιστορικούς και γεωπολιτικούς λόγους επιδιώκει την παγίωση της τουρκικής κυριαρχίας στην Ανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα στην Κύπρο και την Ελλάδα. Μπορεί η Ελλάδα στην παρούσα συγκυρία να υπερέχει διπλωματικά, λόγω των επιλεκτικών διπλωματικών στρατηγικών της κινήσεων στην Ευρώπη (βλ. Γαλλία) και στη Μεσόγειο (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Λιβύη, Αίγυπτος), υψώνοντας έτσι ένα τείχος απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, στρατιωτικά όμως υπολείπεται κατά πολύ της Τουρκίας, η οποία τα τελευταία χρόνια μεθοδικά και συστηματικά οργάνωσε την πολεμική της βιομηχανία, όταν οι Έλληνες πολιτικοί περί άλλα ετύρβαζον.<br /><br />Οι διπλωματικές όμως αυτές ενέργειες χαρακτηρίζονται από επισφάλειες, όπως αποδείχθηκε από την τελευταία προσέγγιση Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Τουρκίας. Τα 10 δις δολάρια με τα οποία τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ενίσχυσαν τον Ερντογάν, ανεξαρτήτως της σκοπιμότητάς τους, αποτελούν πρόδηλη στήριξη του καθεστώτος του και πρέπει να προκαλέσουν σκεπτικισμό στην Ελλάδα.<br /><br />Με δεδομένη τη μακρόπνοη στρατηγική του νεοοθωμανικού επεκτατισμού, η οποία βέβαια σε καμία περίπτωση δεν είναι συνάρτηση προσώπων, αλλά πολιτικής γραμμής, η απάντηση στο πρώτο ερώτημα, ότι η Τουρκία θα προχωρήσει κατά τα σχέδιά της και στο Αιγαίο και στην Αμμόχωστο και στην Ανατολική Μεσόγειο, όσο η «ψύχραιμη στάση» της Ελλάδος και της Κύπρου, που υπαγορεύεται από ανασφάλειες, φοβικά σύνδρομα και αμυντικές ανεπάρκειες, δεν προτάσσει ένα casus belli στις στρατηγικές αυτές επιδιώξεις της Άγκυρας.<br /><br />Είναι καιρός να αντιληφθούν οι ηγήτορές μας ότι η ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ικανότητας και η διασφάλιση των δικαιωμάτων μας στο πλαίσιο του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, εκτός των διπλωματικών συμμαχιών, απαιτεί μια δυναμική συστράτευση με υπερτριπλάσια ισχύ πυρός από αυτή που διαθέτει ο εχθρός σε πυραυλικά συστήματα, αντιαεροπορικά και αντιαρματικά μέσα και όχι ευχολόγια και παρελάσεις. Αμυντικές βιομηχανίες, Πανεπιστήμια και Υπουργεία Άμυνας των χωρών μας πρέπει να αποδυθούν σε έναν τιτάνιο αγώνα και για να καλύψουν τα αμυντικά κενά βραχυπρόθεσμα και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις μιας σύγχρονης αμυντικής υποδομής που θα εγγυάται την ασφάλεια και την ανάπτυξη των χωρών μας.<div><br /></div><div><a href="https://www.apopseis.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Θέλουμε αποτροπή; Άμεση κινητοποίηση… συμμαχίες, βιομηχανίες, πανεπιστήμια

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ Έχουμε καταστεί μάρτυρες, εσχάτως, μιας επαυξημένης και ενορχηστρωμένης φραστικής επιθετικότητας, που εκπορε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ένα ακόμα βήμα προς τη “Μεγάλη Αλβανία”, μέσω των σχολικών βιβλίων.

<img src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/10/greater_albania_project-700x400.jpg" /><br /><br />Η Αλβανία και το Κόσοβο σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν κοινό αναγνωστικό βιβλίο για τους μαθητές των σχολείων τους από του χρόνου σε ένα ακόμα βήμα προς την “ένωσή” τους και τη δημιουργία της “Μεγάλης Αλβανίας”. Όχι τυχαία του χρόνου συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ανακήρυξη της αλβανικής ανεξαρτησίας.<br /><br />Όπως τόνισε Αλβανός αξιωματούχος το βιβλίο δεν θα μάθει μόνο γραφή και ανάγνωση στους μαθητές αλλά και την “αξία της αλβανικής γλώσσας, την αγάπη για τη χώρα, τον λαό και τον πολιτισμό της”… Αλβανία και Κόσοβο είχαν αποφασίσει την παραγωγή κοινών σχολικών βιβλίων το 2012 αλλά τα σχέδια δεν είχαν προχωρήσει.<br /><br />Τώρα προφανώς οι Αλβανοί νιώθουν πιο ισχυροί ώστε να κάνουν το επόμενο βήμα που τελικό στόχο έχει ξεκάθαρα τη δημιουργία της “Μεγάλης Αλβανίας”. Το ζήτημα είναι πως θα καταπιεί η Σερβία το νέο αλβανικό χάπι, αν το καταπιεί. Η ένταση τελευταία είχε αυξηθεί, αλλά δεν βέβαιο ότι το Βελιγράδι δεν θα αντιδράσει απέναντι στους Αλβανούς.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ένα ακόμα βήμα προς τη “Μεγάλη Αλβανία”, μέσω των σχολικών βιβλίων.

Η Αλβανία και το Κόσοβο σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν κοινό αναγνωστικό βιβλίο για τους μαθητές των σχολείων τους από του χρόνου σε ένα ακόμ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Αργά ή γρήγορα θα ανοίξει η κουβέντα για τα F-35, συζητάμε για 4 νέες κορβέτες»

<a href="https://doureios.com/wp-content/uploads/2020/11/F-35A-2-780x470.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="470" data-original-width="780" height="470" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2020/11/F-35A-2-780x470.jpg" width="780" /></a><br /><br />Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Όλγα Τρέμη και την ιστοσελίδα NewsBomb.gr παραχώρησε ο ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος. Τα κύρια σημεία της συνέντευξης του ΥΕΘΑ περιλαμβάνουν αναφορά στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, τα εξοπλιστικά, τη τουρκική προκλητικότητα, καθώς και την ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία.<br /><br />Ο ΥΕΘΑ ανέφερε χαρακτηριστικά πως κύρια στοιχεία στη συνεργασία μεταξύ της χώρας μας και των Αμερικανών είναι η αναβάθμιση των υποδομών στα πλαίσια της MDCA. Σημείωσε με έμφαση πως «Επιμείναμε στο να επενδύσουνε περισσότερα σε αυτά που ήδη έχουν» ενώ τόνισε πως επίκειται «Δημιουργία στρατοπέδου για τη φιλοξενία των αμερικανικών δυνάμεων στην Αλεξανδρούπολη».<br /><br />Ειδικότερα, διευκρίνισε πως λαμβάνει χώρα «Μεγάλη αποβίβαση συστημάτων και υλικού του αμερικανικού στρατού» και επισήμανε πως οι Αμερικανοί «βοήθησαν ώστε το λιμάνι να γίνει χρηστικό ώστε να ελλιμενίζονται μεγάλα πλοία και επενδύουν σε ένα στρατόπεδο που δεν χρησιμοποιείται από τον ελληνικό στρατό». Όπως είπε αυτολεξεί: «Η Αλεξανδρούπολη μετατρέπεται σε νέα Σούδα»<br /><br />Εξοπλιστικά<br /><br />Ως προς το κύριο σκέλος των εξοπλιστικών προγραμμάτων με έμφαση είπε πως το πρώτιστο μέλημα του είναι «η συνεπής συντήρηση και υποστήριξη των υπαρχόντων συστημάτων». «Αγοράζουμε φρεγάτες ένα πρόγραμμα ύψους 3 δις, Rafale 2.5 δις και όπλα τόσο για τα Rafale όσο και τα F-16 που διαθέτουμε» όπως ανέφερε στην Όλγα Τρέμη ο ΥΕΘΑ.<br /><br />Για τη προμήθεια του αμερικανικού μαχητικού πέμπτης γενιάς είπε πως «Αργά ή γρήγορα θα ανοίξει η κουβέντα για τα F-35» και «Θα είναι το επόμενο βασικό μαχητικό σε επίπεδο ΝΑΤΟ».<br /><br />Καταιγιστικός ήταν στο γεγονός πως σύμφωνα με τον ίδιο «Η κοινωνία ζητά η κυβέρνηση να ξοδέψει για την άμυνα και θέλει να γίνεται με σωστό τρόπο» ενώ ως προς τα εξοπλιστικά του ΠΝ υπεραμύνθηκε της γαλλικής πρότασης λέγοντας πως «Μόλις πρόσφατα συμφωνήσαμε στην αγορά τριών φρεγατών της επόμενης γενιάς, ότι καλύτερο θα πλεύσει αλλά ήδη ξεκινά η συζήτηση για την απόκτηση και επιπλέον τεσσάρων κορβετών».<br /><br />Για τους χρόνους υλοποίησης των εξοπλιστικών ανέφερε ως παράδειγμα τη σύμβαση των Rafale: «Καταρρίψαμε παγκόσμιο ρεκόρ στη συμφωνία για τα Rafale».<br /><br />Ελληνογαλλικά<br /><br />Για τη παρουσία των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων σε περίπτωση σύρραξης με τη Τουρκία ο ΥΕΘΑ τόνισε πως «Οι Γάλλοι θα είναι εκεί» και συνέχισε αναφέροντας το γεγονός πως ακόμη και εν καιρό ειρήνης «Η συμφωνία έχει αποτρεπτική ισχύ».<br /><br />Για την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στο Σαχέλ ο ΥΕΘΑ επισήμανε πως αυτό εξετάζεται. Συγκεκριμένα όπως είπε: «Εξετάζουμε την αποστολή μιας μικρής ομάδας στελεχών στο Σαχέλ για να συνδράμουμε τη Γαλλία».<br /><br />Η πλήρης συνέντευξη στον ακόλουθο σύνδεσμο:<br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="447" src="https://www.youtube.com/embed/dDyYE-kcfvY" width="747" youtube-src-id="dDyYE-kcfvY"></iframe><br /><br /><a href="https://defencereview.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Αργά ή γρήγορα θα ανοίξει η κουβέντα για τα F-35, συζητάμε για 4 νέες κορβέτες»

Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Όλγα Τρέμη και την ιστοσελίδα NewsBomb.gr παραχώρησε ο ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος. Τα κύρια σημεία της συνέντευξ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στό ράφι τῆς ἱστορίας ἡ Μεγάλη Ἰδέα γιά τήν κατασκευή τοῦ ἀγωγοῦ ΕastMed

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.offshorewind.biz/wp-content/uploads/sites/6/2020/04/28130640/EastMed-pipeline-project-seeks-offshore-EPCI-players.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="474" data-original-width="800" height="379" src="https://cdn.offshorewind.biz/wp-content/uploads/sites/6/2020/04/28130640/EastMed-pipeline-project-seeks-offshore-EPCI-players.jpg" width="809" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Κατέρρευσε καί ἐπισήμως μέ τήν συμφωνία Ἑλλάδος-Αἰγύπτου γιά δημιουργία ὑποθαλασσίου ἀγωγοῦ. Τά δέκα χρόνια μιᾶς «χαμένης ἐπενδύσεως» στήν ἐξωτερική πολιτική μας.</span></h3>ΣΕ ΜΙΑ δραματική ἀνατροπή μέ ἐθνικές προεκτάσεις ὁδηγεῖ τό Μνημόνιο Συνεργασίας Ἑλλάδος-Αἰγύπτου πού ὑπεγράφη κατά τήν ἐπίσκεψη τοῦ Ἕλληνος Ὑπουργοῦ Ἐνέργειας στό Κάιρο. Ἄν καί τό συγκεκριμένο μνημόνιο γιά τήν μεταφορά φυσικοῦ ἀερίου προβάλλεται διθυραμβικῶς ἐπειδή ὁ ἀγωγός θά διέρχεται ἀπό τήν ὁριοθετημένη ΑΟΖ μεταξύ τῶν δύο χωρῶν, στήν πραγματικότητα ἀποτελεῖ τήν ἐπισφράγιση τῆς καταρρεύσεως τῆς πολιτικῆς τῆς Ἑλλάδος πού ἐπί μία δεκαετία ἐπεκεντρώνετο στήν δημιουργία τοῦ ἀγωγοῦ EastMed. Ὁ ὁποῖος σύμφωνα μέ τόν σχεδιασμό θά μετέφερε τό φυσικό ἀέριο τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου στήν Εὐρώπη, μέσῳ Κύπρου – Κρήτης καί Ἰταλίας. Τό νέο Μνημόνιο, τό ὁποῖο ὑπέγραψαν ὁ Ὑπουργός Περιβάλλοντος καί Ἐνεργείας Κώστας Σκρέκας μέ τόν Αἰγύπτιο ὁμόλογό του, προβλέπει τήν ἐπέκταση τῆς διμεροῦς ἐνεργειακῆς συνεργασίας στούς τομεῖς τῆς ἐμπορίας LNG, τῆς ἐξερευνήσεως καί παραγωγῆς φυσικοῦ ἀερίου καί τήν προοπτική διασυνδέσεως τῶν συστημάτων φυσικοῦ ἀερίου τῶν δύο χωρῶν, μέ τήν κατασκευή ὑποθαλασσίου ἀγωγοῦ.<br /><br />Ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος Δημήτρης Οἰκονόμου ἀνέφερε χθές τά ἑξῆς: «Ἰδιαίτερης σημασίας γιά τή χώρα μας –γιά τήν ἀναπτυξιακή της πορεία, τήν ἀναβάθμιση τοῦ γεωπολιτικοῦ ἀποτυπώματός της καί τήν ἐπανατοποθέτησή της στόν παγκόσμιο ἐνεργειακό χάρτη– ἀποτελεῖ ἡ συνεχής διεύρυνση τῆς ἐνεργειακῆς συνεργασίας μέ τήν Αἴγυπτο. Ἡ στρατηγική αὐτή εἶχε συμφωνηθεῖ στή συνάντηση τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μέ τόν Πρόεδρο τῆς Αἰγύπτου τόν Νοέμβριο τοῦ 2020, καί ἔκτοτε ἔχουν γίνει πολύ καθοριστικά καί συγκεκριμένα βήματα.<br /><br />Μετά τήν συμφωνία ἠλεκτρικῆς διασύνδεσης τῶν δύο χωρῶν πού ὑπεγράφη τόν περασμένο Ὀκτώβριο, ὁ Ὑπουργός Περιβάλλοντος καί Ἐνέργειας Κώστας Σκρέκας μέ τόν ὁμόλογό του ὑπέγραψαν Μνημόνιο Κατανόησης γιά τήν στρατηγική συνεργασία Ἑλλάδος – Αἰγύπτου στόν τομέα τοῦ φυσικοῦ ἀερίου. Προβλέπει τήν ἐπέκταση τῆς διμεροῦς ἐνεργειακῆς συνεργασίας στούς τομεῖς τῆς ἐμπορίας LNG, τῆς ἐξερεύνησης καί παραγωγῆς φυσικοῦ ἀερίου καί τῆς προοπτικῆς διασύνδεσης τῶν συστημάτων φυσικοῦ ἀερίου τῶν δύο χωρῶν, μέ τήν κατασκευή ὑποθαλάσσιου ἀγωγοῦ. Πέρα ἀπό τήν ἐνεργειακή τους σημασία, οἱ σχέσεις ἀμοιβαίας εἰλικρινοῦς συνεργασίας, στό πλαίσιο τῆς διεθνοῦς νομιμότητας, συμβάλλουν στήν εὐημερία καί τήν ἀσφάλεια τῶν λαῶν τῆς Μεσογείου».<br /><br />Εἶναι προφανές ὅτι αὐτός ὁ ἀγωγός θά διέρχεται ἀπό τίς θαλάσσιες περιοχές στίς ὁποῖες ἔχει γίνει ὁριοθέτησις ΑΟΖ μεταξύ Ἑλλάδος καί Αἰγύπτου. Κάποια «γεωγραφικῶς εὐαίσθητα» σημεῖα στά ὁποῖα ἐκκρεμεῖ ἡ ὁριοθέτησις ἐκρίθη προφανῶς ὅτι θά δημιουργοῦσαν «ἀνεπιθύμητες τριβές». Ἤδη βεβαίως ἡ ἐξέλιξις αὐτή διεφαίνετο ἀπό τήν συνάντηση τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μέ τόν Πρόεδρο Σίσι τῆς Αἰγύπτου τόν Νοέμβριο τοῦ 2020. Μετά καί τήν ἐξέλιξη αὐτή μποροῦμε πλέον νά ὁμιλοῦμε γιά δέκα χαμένα χρόνια γιά τήν ἑλληνική ἐξωτερική καί ἐνεργειακή πολιτική. Γιά τόν ὁριστικό ἐνταφιασμό της. Στήν δημιουργία τοῦ ἀγωγοῦ EastMed εἶχαν ἐπενδύσει οἱ κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαρᾶ, Ἀλ. Τσίπρα καί Κυρ. Μητσοτάκη (μέχρι πρίν ἀπό ἕνα χρόνο).<br /><br />Πράγματι στόν ἀγωγό αὐτό ἐστράφη ὁ Γ. Παπανδρέου, ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου ἐψηφίσθη ὁ γνωστός νόμος Μανιάτη διά τοῦ ὁποίου ἐτέθησαν οἱ βάσεις τῆς ἐνεργειακῆς πολιτικῆς μας. Ἤδη μέ πρωτοβουλία τοῦ ἰδίου τοῦ Γ. Παπανδρέου, μέ τήν ἐπίκληση «περιβαλλοντικῶν λόγων» εἶχαν ἐγκαταλειφθεῖ τά σχέδια τόσο γιά τόν ἀγωγό South Stream ὅσο καί γιά τόν Μπουργκάς – Ἀλεξανδρούπολις. Ἄν πᾶμε δηλαδή πίσω δέν θά ἀνακαλύψουμε πολλά ἀκόμη χαμένα χρόνια ἐξωτερικῆς καί ἐνεργειακῆς πολιτικῆς. Πάντως μέ προσήλωση στήν πολιτική τοῦ ἀγωγοῦ EastMed καί ἡ κυβέρνησις τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ ἐπικεντρώθηκε στήν ὁριοθέτηση θαλασσίων ζωνῶν μέ τήν Κύπρο καί τήν υἱοθέτηση τοῦ δικοῦ της μοντέλου ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐκμετάλλευση ὑποθαλασσίου ἐνεργειακοῦ πλούτου. Στήν ἴδια γραμμή ἐκινήθη καί ἡ κυβέρνησις τοῦ Ἀλ. Τσίπρα δεδομένου μάλιστα ὅτι ἐκείνη τήν ἐποχή ἐνδιαφέρον γιά τόν ἀγωγό EastMed ἔδειχναν νά ἔχουν οἱ ΗΠΑ καί τό Ἰσραήλ.<br /><br />Ὅλα ἄρχισαν νά ἀλλάζουν στόν δεύτερο χρόνο τῆς διακυβερνήσεως Μητσοτάκη, ὁπότε διεφάνη ὅτι τό ἐνδιαφέρον τῶν Ἀμερικανῶν γιά τόν EastMed ἄρχιζε νά μειώνεται. Τότε ἄρχισαν δηλώσεις πού ἐνεθάρρυναν τήν προώθηση φυσικοῦ ἀερίου ἀπό τήν Κύπρο καί τό Ἰσραήλ πρός τήν Αἴγυπτο καί οἱ ἀναφορές σέ ἀμφισβητήσεις καί διεκδικήσεις. Ἀμέσως μετά, τόν περασμένο Σεπτέμβριο, ἀπό τοῦ βήματος τοῦ ΟΗΕ ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ὅτι «οἱ ἐξορύξεις εἶναι ξεπερασμένες» δεσμευόμενος στήν οὐσία, ὅτι ἡ Ἑλλάς ἀφίσταται τέτοιων προσπαθειῶν εἰς τό ἑξῆς. Εἶναι ἡ δεύτερη φορά πού ἡ χώρα μας ἐπικαλεῖται περιβαλλοντικούς λόγους γιά τήν ἐγκατάλειψη μιᾶς πολιτικῆς πού ἅπτεται στρατηγικῶν συνεργασιῶν καί ἐνεργειακῆς αὐτάρκειας. Τό χειρότερο εἶναι ὅτι ἐπί τῆς οὐσίας ἡ ἐγκατάλειψις τῶν ἑλληνικῶν σχεδίων στήν ἀνατολική Μεσόγειο παρέχουν, ἐμμέσως ἔστω, μιά ἐπιτυχία στόν Ἐρντογάν, ἀφοῦ ἡ πολιτική μας σχεδόν «εὐθυγραμμίζεται» μέ τήν ἀπαίτησή του νά μήν ἀναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες στήν Μεσόγειο, ἐρήμην τῆς Τουρκίας. Ὡς φαίνεται, ἡ Ἑλλάς θά ἐπικεντρώσει τήν προσοχή της στήν ἄσκηση κυριαρχίας νοτίως τῆς Κρήτης μέ τήν πόντιση καλωδίου καί τήν κατασκευή ἀγωγοῦ στό σημεῖο πού θεωρεῖ ἑαυτήν νομικώς ἰσχυρή. Στήν ὁριοθετημένη ΑΟΖ Ἑλλάδος-Αἰγύπτου. Ἡ μή ὁριοθετημένη περιοχή νοτίως τοῦ Καστελλορίζου δείχνει νά μήν εὑρίσκεται στά ἐνδιαφέροντά της.<div><br /></div><div><a href="https://www.estianews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Στό ράφι τῆς ἱστορίας ἡ Μεγάλη Ἰδέα γιά τήν κατασκευή τοῦ ἀγωγοῦ ΕastMed

Κατέρρευσε καί ἐπισήμως μέ τήν συμφωνία Ἑλλάδος-Αἰγύπτου γιά δημιουργία ὑποθαλασσίου ἀγωγοῦ. Τά δέκα χρόνια μιᾶς «χαμένης ἐπενδύσεως» στήν ἐ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Η ανθεκτική Τουρκία και ο «τεφλόν» Ερντογάν»;

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/10/24/erdogan-2537864_1280.jpg"><img height="465" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/10/24/erdogan-2537864_1280-1068x398.jpg" width="1068" /></a><br /><br />Του <b>Πέτρου Βαμβακά* </b> <br /><div>Την τελευταία εβδομάδα για πολλοστή φορά από το 2018, η «κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας», η «πτώση του Ερντογάν» και τα διαχρονικά σενάρια περί… διαμελισμού της γείτονος χώρας γέμισαν τις σελίδες των εφημερίδων και των διαφόρων κοινωνικών δικτύων. Η ίδια επαναλαμβανόμενη, λανθασμένη ανάλυση αναδημοσιεύεται ανά τακτά διαστήματα και μοιάζει περισσότερο σαν ευχή παρά σαν σοβαρή ανάλυση. Παρότι αντιμετωπίζουν διαδοχικές και πολυεπίπεδες κρίσεις την τελευταία δεκαετία, με τη νομισματική να είναι η πλέον σοβαρή σε εξέλιξη, η Τουρκία και ο Ερντογάν έχουν αποδειχθεί πολύ πιο ανθεκτικοί από το αναμενόμενο. <br /><br />Οι δύο δεκαετίες του μετασχηματισμού της Τουρκίας<br /><br />Πριν από καθετί άλλο χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι η Τουρκία των τελευταίων 20 χρόνων είναι μια «άλλη» χώρα σε σχέση με πριν από 30 ή 40 χρόνια, εμφανίζοντας συγκριτική ανάπτυξη και σταθερότητα σαφώς εντονότερη και μεγαλύτερης διάρκειας από την προ-Ερντογάν εποχή. Αυτός ο μετασχηματισμός της Τουρκίας και η αδυναμία να κατανοήσουμε αυτή τη δυναμική μάς δημιουργεί μία σύγχυση σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση του βαθμού της κρίσης κάθε φορά. Η εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας του 2021 δεν είναι σε καμία περίπτωση ταυτόσημη με εκείνη του 2002, όταν και ανέλαβε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως πρωθυπουργός, αλλά ούτε και η γεωπολιτική πραγματικότητα του 2021 μοιάζει με την συγκυρία του 2002. Η σταδιακή μετατόπιση ενδιαφέροντος των ΗΠΑ από την περιοχή έχει προξενήσει ρευστότητα και συνάμα μία τεράστια διπλωματική κινητικότητα ανάμεσα στις χώρες της ευρύτερης περιοχής, που ευνοεί την πολυδιάστατη διπλωματία της Τουρκίας και την ιδιαίτερη προϊστορία της. <br /><br />Η σύζευξη εθνικού και θρησκευτικού αλυτρωτισμού<br /><br />Η Τουρκία ως «κληρονόμος» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχει «ιδιοποιηθεί» όχι μόνον τη δυσμενή ιστορία, αλλά και τις αλυτρωτικές βλέψεις της, γεγονός εν μέρει εύλογο. Οι συγκριτικές αναλύσεις για την κατάσταση στην Τουρκία και τον Ερντογάν θα πρέπει να λάβουν υπόψη όχι μόνον τις παραπάνω επισημάνσεις, αλλά και το ορόσημο του Νοέμβριου του 2002, όταν το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚP) ανήλθε στην εξουσία. Η Τουρκία του 2021 έχει ένα ανατρεπτικό και αναθεωρητικό όραμα για την ευρύτερη περιοχή, να γίνει ο ρυθμιστής της, όραμα που βασίζεται στην αντίληψή της ως ανερχόμενης δύναμης στην Ευρασία και ισοδύναμης των μεγάλων δυνάμεων. Θεωρεί επίσης ότι η περιοχή επιρροής της εκτείνεται από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα και από το Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία μέχρι τα Δυτικά Βαλκάνια, και με παρουσία στην υποσαχάρια Αφρική και στη Λατινική Αμερική.<br /><br />Δεκαετία ’90, η δεκαετία της «ζύμωσης» <br /><br />Η Τουρκία σήμερα είναι μια χώρα με βλέψεις που έχουν καλλιεργηθεί και προωθηθεί από διάφορες εσωτερικές δυνάμεις, αλλά κατά καιρούς έχουν αποτραπεί από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες. Για πρώτη φορά από τα τέλη του 18ου αιώνα η Τουρκία του Ερντογάν αισθάνεται ότι οι παγκόσμιες συγκυρίες είναι με το μέρος της, αλλά και για πρώτη φορά βρίσκεται «απεγκλωβισμένη», αλλά και συνάμα δίχως τις «εγγυήσεις» από την ιδεολογική και γεωπολιτική επιρροή των Ευρωπαίων και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η δεκαετία της εξάπλωσης της φιλελεύθερης δημοκρατίας έφερε στο πολιτικό προσκήνιο και στη διακυβέρνηση της χώρας, μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, το ισλαμικό κόμμα του Ερμπακάν. Η νίκη του Ερμπακάν το 1995, άνοιξε την πόρτα διάπλατα -με δημοκρατικές διαδικασίες επίσης- στην εκλογή του Ερντογάν το 2002, παρά το αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1997. <br /><br />Η φιλελεύθερη ψευδαίσθηση<br /><br />Κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας της θητείας του Ερντογάν, ιδιαίτερα μέσα στα πλαίσια του ανερχόμενου πολιτικού Ισλάμ και τις συρράξεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, η Τουρκία του ΑΚP ήταν το μοντέλο της «Ισλαμικής Δημοκρατίας» που εν τέλει αποδείχθηκε «όνειρο θερινής νυκτός» και ανεκπλήρωτος πόθος των υποστηρικτών του μοντέλου της φιλελεύθερης δημοκρατίας, σύμφωνα με το οποίο κι εν μέσω της «ευφορίας» της εποχής, οι δημοκρατικοί θεσμοί θα αντικαθιστούσαν την κοινωνική και πολιτική δυναμική των παραδοσιακών και θρησκευτικών δυνάμεων στην κοινωνία και θα οδηγούσαν στην άνοδο του ατομισμού και της ισότητας προς την αγορά. <br /><br />Η ευρωπαϊκή αφορμή<br /><br />Τόσο η άνοδος του Σαρκοζί στην Γαλλία όσο και της Μέρκελ στην Γερμανία λειτούργησαν σαν ένα είδος «φραγμού» προς τον ευρωπαϊκό δρόμο της Τουρκίας αλλά και τον «εξευρωπαϊσμό» της. Η πρόθεση του Ερντογάν ήταν να χρησιμοποιήσει, εργαλειακά, τους θεσμούς της Δύσης και να μην συγκρουστεί ανοιχτά, έπειτα από την εμπειρία του Ερμπακάν το 1997 και τη δική του. Η Αντίδραση Μέρκελ και Σαρκοζί τον βόλευε. Αυτή η άρνηση των Ευρωπαίων για πραγματική προοπτική ένταξης της Τουρκίας θα θεωρηθεί ως μία αφορμή για ιστορική «στροφή» για τη χώρα διότι ώθησε ακόμα περισσότερο την κυβέρνηση Ερντογάν προς την κατεύθυνση μιας ισλαμικής εθνικιστικής Τουρκίας. <br /><br />Η «αυτονομημένη» και «μόνη» Τουρκία<br /><br />Η Τουρκία της δεύτερης δεκαετίας του 21ου πρώτου αιώνα έχει απελευθερωθεί από τις ιδεολογικές δεσμεύσεις του κεμαλικού οράματος, της δημιουργίας μιας δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας στα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή των Ηνωμένων Πολιτειών. Η μη αποδοχή της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το 2009 και το πραξικόπημα του 2016, πίσω από το οποίο η Τουρκία και ο Ερντογάν βλέπουν τις ΗΠΑ, έχει αποδεσμεύσει την Άγκυρα έναντι της Ευρωατλαντικής συμμαχίας, και την έχει σπρώξει στο να αναζητεί και να διεκδικεί «αυτόνομα» και «ισότιμα» στην ευρύτερη περιοχή της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επιρροή και παρουσία. Μια από τις επιπτώσεις αυτής της στροφής για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι ότι έχει επιδράσεις και επιπτώσεις στην εσωτερική πολιτική και ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών κρίσεων.<br /><br />Οι περισσότερες αναλύσεις γύρω από την πολιτική πραγματικότητα στην Τουρκία, συνεχίζουν να έχουν ως λανθασμένη αφετηρία την αξιολόγηση ότι η Τουρκία είναι μια χώρα μέσα στη δυτική συμμαχία η οποία θέλει την ευμένεια των συμμάχων της, ενώ οδεύει προς την ολοκλήρωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Η Τουρκία όμως έχει αλλάξει κατεύθυνση, αφού ακόμη και τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ερντογάν, η κυβέρνησή της χρησιμοποίησε θεσμούς όπως το ΔΝΤ ή το τουρκικό Κοινοβούλιο ως μοχλούς πίεσης για να αναδείξει την ανεξαρτησία της. <br /><br />Η έξοδος της Τουρκίας από το πρόγραμμα του ΔΝΤ το 2008, καθώς και η χρήση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με την ψηφοφορία στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση για το εάν θα επιτρεπόταν η εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών από το Βορρά στο Ιράκ το 2003, ήταν μία επίδειξη ανεξαρτησίας έναντι των θεσμών της Δύσης. Η σημερινή συγκυρία χαρακτηρίζεται από τη φαινομενική «έξοδο» των Ηνωμένων Πολιτειών από την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τη μειωμένη επήρεια της Ρωσίας, τη διάσπαση του αραβικού κόσμου, τον λήθαργο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ενεργή είσοδο της Κίνας στην Κεντρική Ασία και την αναδυόμενη παρουσία της στην Μεσόγειο. Για την Τουρκία η σκακιέρα της περιοχής όχι μόνο ξαναστήνεται, αλλά έχει διευρυνθεί. <br /><br />Συμπαγής προς τα έξω, παρότι εσωτερικά ευάλωτη<br /><br />Η Τουρκία είναι μια από τις λίγες χώρες στην περιοχή οι οποίες έχουν την δυνατότητα να αναπτύξουν αυτόνομη στρατηγική βάθους, η οποία της δίνει την δυνατότητα να παραμένει ανθεκτική και διαχρονικά ευέλικτη, παρά τις άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο σοβαρές κρίσεις που την ταλανίζουν στο εσωτερικό της. Η Τουρκία συνήθως δεν παίζει δυαδικά, αλλά στο πλαίσιο εμφωλευμένων παιγνίων (nested games), με γεωπολιτική στρατηγική προοπτική, με τον εσωτερικό παράγοντα, πάντα σε δεύτερη μοίρα. Η αντίληψη ότι η Τουρκία θα μετριάσει τις επιλογές της στην εξωτερική πολιτική λόγω των εσωτερικών πιέσεων είναι λανθασμένη. Η Τουρκία του Ερντογάν είναι μια διαφορετική σε σχέση με το παρελθόν χώρα, αλλά και πολύ προβλέψιμη σε βάθος χρόνου και γεωπολιτικής.<div><br /></div><div><b><i>* Αναπληρωτή Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Διεθνών Σπουδών του Emmanuel College της Βοστώνης, για το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ</i></b><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

«Η ανθεκτική Τουρκία και ο «τεφλόν» Ερντογάν»;

Του Πέτρου Βαμβακά*    Την τελευταία εβδομάδα για πολλοστή φορά από το 2018, η «κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας», η «πτώση του Ερντογάν»...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποστολή ελληνικής δύναμης στο Σαχέλ: «Γιατί πρέπει να πάμε»

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/10/sahel2.jpg"><img height="289" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/10/sahel2.jpg" width="741" /></a><br /><br /><div>Γράφει ο <b>ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΖΟΥΜΗΣ</b><br />Αντιστράτηγος ε.α <br /><br />«Ούτε ένας στρατιώτης στο Σαχέλ», δηλώνει ο ΣΥΡΙΖΑ και είναι λες και ακούς την ξύλινη γλώσσα του ΚΚΕ από περασμένες δεκαετίες. Στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δραστηριοποιούνται όπως έχει ανακοινωθεί τρεις τουλάχιστον πρώην Αρχηγοί Γενικών Επιτελείων των Ε.Δ.. Αυτές είναι οι εισηγήσεις τους στον κ. Τσίπρα ;</div><div><br />Να επισημάνουμε λοιπόν τα εξής :<br /><ul style="text-align: left;"><li>Στις αποστολές των Ε.Δ. στο εξωτερικό δεν συμμετέχουν οπλίτες θητείας παρά μόνον μόνιμα στελέχη, σε εθελοντική βάση και με μεγάλη διάθεση συμμετοχής.</li><li> Η χώρα μας εδώ και δεκαετίες έχει συμμετάσχει σε μια σειρά επιχειρήσεων στο παρελθόν σε διάφορες περιοχές του πλανήτη όπως π.χ. Κονγκό, Ιράκ, Κουβέιτ, Αφγανιστάν, Βοσνία, Κοσσυφοπέδιο, κ.λπ, σε αποστολές οι οποίες αφορούσαν ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων όπως π.χ. παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, διατήρηση και επιβολή ειρήνης, επιχειρήσεις εκκένωσης αμάχων, ακόμη και διεξαγωγή τακτικού αγώνα στην Κορέα, κ.λπ.</li></ul><a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/11/tzoumis.jpg.jpeg"><img height="480" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/11/tzoumis.jpg.jpeg" width="740" /></a><br /><br /></div><div>Την περίοδο 2010-2011 για 5 μήνες περίπου είχα την τιμή να συμμετέχω ως Διοικητής της Ελληνικής Δύναμης Κοσσυφοπεδίου. Τι κέρδισε η χώρα μας από τη συμμετοχή της σε αποστολές, όπως αυτή :</div><div><br /><ul style="text-align: left;"><li>Πρώτον : Σε πολιτικό επίπεδο την προβολή διεθνώς ως φάρο σταθερότητας και αρωγό στις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας για διαφύλαξη της ειρήνης.</li><li>Δεύτερον : Σε επιχειρησιακό επίπεδο τα στελέχη των Ε.Δ. :</li><li>Βίωσαν καταστάσεις ευρείας κλίμακας εξεγέρσεων, μέσα σε καθεστώτα κρατικής απουσίας και επικράτησης αναρχίας.</li><li>Ήρθαν σε επαφή με οπλισμό, οπλικά συστήματα και υλικοτεχνικό εξοπλισμό που χρησιμοποιούνται από συμμαχικούς στρατούς και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι πλέον σύγχρονα σε σχέση με τα αντίστοιχα των ελληνικών ΕΔ.</li><li>Διαμόρφωσαν χαρακτήρα πολεμιστή και απέκτησαν τις απαραίτητες παραστάσεις για μελλοντικούς ηγήτορες του ελληνικού στρατού.</li><li>Λειτούργησαν μέσα σε πολυεθνικά περιβάλλοντα όπου παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, με εθνοκαθάρσεις, βαθιές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των αντιμαχομένων, και ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο κινδύνου στην εκτέλεση της αποστολής.</li><li>Οι Ε.Δ., πέραν της κύριας αποστολής τους, αποτελούν ένα από τα εργαλεία εξωτερικής πολιτικής. Για την εξυπηρέτηση των ευρύτερων εθνικών στόχων και του εθνικού συμφέροντος είναι δυνατόν να αναλάβουν αποστολές και στο εξωτερικό. Το εθνικό συμφέρον εκφράζεται και υλοποιείται μέσω διακρατικών σχέσεων, στρατιωτικών συμμαχιών και κοινών δράσεων. Η χρήση των Ε,Δ. και της στρατιωτικής ισχύος με τη μορφή της διακρατικής παρέμβασης αποτελεί μία βασική προέκταση της εξωτερικής πολιτικής των κρατών.</li><li>Η προβολή ισχύος και επίδειξη σημαίας σε περιοχές πέραν των ελληνικών συνόρων προσδίδει κύρος στις Ε.Δ. και καθιστά τη χώρα υπολογίσιμο παράγοντα στο σχεδιασμό και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων.</li></ul>Η Τουρκία την παρούσα περίοδο έχει στρατιωτική παρουσία σε όλο σχεδόν τον κόσμο μέσω της συμμετοχής σε αποστολές του ΝΑΤΟ. Στελέχη των τουρκικών Ε.Δ. και ολόκληρες Μονάδες συμμετέχουν σε πολεμικές επιχειρήσεις και αποκτούν πολύτιμη εμπειρία σε περιοχές όπως π.χ. στη Συρία, Λιβύη, κ.λπ. Έχει αναπτύξει στρατιωτικές βάσεις σε περιοχές όπως στο Μογκαντίσου της Σομαλίας, στο Κατάρ, το Βόρειο Ιράκ, κ.λπ. Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία επιχειρεί προβολή στρατιωτικής ισχύος εμφανιζόμενη ως παγκόσμια περιφερειακή υπερδύναμη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Αποστολή ελληνικής δύναμης στο Σαχέλ: «Γιατί πρέπει να πάμε»

Γράφει ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΖΟΥΜΗΣ Αντιστράτηγος ε.α «Ούτε ένας στρατιώτης στο Σαχέλ», δηλώνει ο ΣΥΡΙΖΑ και είναι λες και ακούς την ξύλινη γλώσσα του ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκικό άρθρο εμφανίζει το ΠΕΠ Jobaria ως οπλικό σύστημα που τρομάζει την Ελλάδα.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-12/turkiyenin-jobariasi-koms-990_2-41.jpg?itok=rVGbe_5s" /><br /><br /><div><b>Παναγιώτης Νάστος</b><br />Η αποτελεσματικότητα και φονικότητα του Jobaria, όπως και κάθε ΠΕΠ, φθίνει σημαντικότατα όταν προσβάλλει μονίμως οχυρωμένες τοποθεσίες όπως αυτές των νησιών μας και του Έβρου<br /><br />Το «Jobaria» της Τουρκίας τρόμαξε τη γείτονα! «Η κυβέρνηση το γνωρίζει αυτό;». Με αυτον τον τίτλο φιλοξενείται άρθρο σε τουρκικό site συνήθους αξιοπιστίας, γνωστό για τις διασυνδέσεις του με το τουρκικό ΥΠΑΜ.<br /><br />Το εν λόγω τουρκικό άρθρο το οποίο εντάσσεται στο πλαίσιο ΨΕΠ (Ψυχολογικών επιχειρήσεων) σε βάρος της χώρας μας, αναφέρει τα εξής:<br /><br />"Ο Έλληνας καθηγητής Γρίβας είπε ότι το Jobaria Multi-Back Launcher που κατασκευάζει η Τουρκία αποτελεί κίνδυνο για την Ελλάδα. Σχολιάζοντας τις δηλώσεις του Γρίβα, ο ελληνικός Τύπος ανέφερε: «Το γνωρίζουν οι ελληνικές αρχές;»<br /><br />Ο Έλληνας καθηγητής Κωνσταντίνος Γρίβας υποστήριξε ότι ο εκτοξευτής Jobaria Multi-Back, που αναπτύχθηκε από τη ROKETSAN σύμφωνα με τις ανάγκες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων θεωρείται το ισχυρότερο πυραυλικό σύστημα πυροβολικού 122 mm στον κόσμο, και αποτελεί κίνδυνο για την Ελλάδα.<br /><br />Εφιστώντας την προσοχή στη συνεργασία της Τουρκίας με την Ισπανία και τα ΗΑΕ τις τελευταίες ημέρες, ο Γρίβας είπε ότι στην Ελλάδα επικράτησε σιωπή.<br /><br />Δηλώνοντας ότι η Τουρκία έχει μετατρέψει το Jobaria σε πλατφόρμα πυραύλων, ο Γρίβας είπε, "Μπορεί να εκτοξεύσει περισσότερους από 200 ρουκέτες μέσα σε λίγα λεπτά. Είναι ένα απλό όπλο στην κατασκευή, αλλά πολύ εντυπωσιακό από άποψη ιδέας, κατασκευασμένο από την τουρκική εταιρεία Roketsan".<br /><br />Δηλώνοντας ότι υπάρχει μια περίεργη αισιοδοξία στη χώρα για την ενίσχυση της Ελλάδας, ο Έλληνας καθηγητής είπε, «Τα τουρκικά μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα και ειδικά τα πυραυλικά συστήματα της Τουρκίας αποτελούν απειλή για την Ελλάδα. Πρέπει να παράγουμε αμυντικά συστήματα. Αυτό το Jobaria MCL είναι παράδειγμα. "<br /><br />Το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα αναπτύχθηκε από τη ROKETSAN σύμφωνα με τις ανάγκες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και θεωρείται το πιο ισχυρό σύστημα ΠΕΠ 122 mm στον κόσμο, ενώ ο εκτοξευτής πολλαπλών πυραύλων Jobaria μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες στην κατηγορία του<br /><br />Συμμετέχοντας στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες ως «ο μεγαλύτερος εκτοξευτής ρουκετών πυροβολικού στον κόσμο όσον αφορά τον αριθμό τους», το Jobaria Multi-Back Launcher έχει 4 έλικες πυραύλων 122 χιλιοστών τοποθετημένες σε ένα ημιρυμουλκούμενο 10 τροχών. Το σύστημα μπορεί να εκτοξεύσει 240 πυραύλους 122 χιλιοστών σε 2 λεπτά ταυτόχρονα. Η μέγιστη εμβέλεια του Jobaria Multi-Back Launcher είναι 37 χιλιόμετρα και το μέγεθος της περιοχής που μπορεί να καταστραφεί από όλους τους πυραύλους εκφράζεται ως 4 τετραγωνικά χιλιόμετρα.<br /><br />Έχοντας πραγματοποιήσει σημαντικά έργα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα από το 2003, η ROKETSAN έχει εξάγει μια σειρά από τα προϊόντα της στη χώρα αυτή. Παραδίδοντας ρουκέτες πυροβολικού 122 χιλιοστών για πρώτη φορά, η ROKETSAN έλαβε αίτημα για την ανάπτυξη ενός ειδικού οπλικού συστήματος, το οποίο αργότερα έγινε το θέμα του ρεκόρ Γκίνες.<br /><br />Το σύστημα, το οποίο προέκυψε ως αποτέλεσμα των μελετών που πραγματοποιήθηκαν, εκτέθηκε για πρώτη φορά το 2013 στη Διεθνή Έκθεση Άμυνας που πραγματοποιήθηκε στο Άμπου Ντάμπι, την πρωτεύουσα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.<br /><br />Η εμπειρία σε συστήματα που είχαν παραδοθεί προηγουμένως στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη του ΠΕΠ Πολλαπλός εκτοξευτής πυραύλων) Jobaria. Το σύστημα, το οποίο έχει μια πολύπλοκη δομή με στοιχεία όπως έλεγχος πυρός, καθοδήγηση και εξισορρόπηση, διασφαλίζει ότι μια συγκεκριμένη περιοχή δέχεται έντονο πυρ με μεγάλο αριθμό ρουκετών."<br /><br />Η τουρκική διαστρέβλωση και η ελληνική υπεροχή μέσω PESCO<br /><br /> Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ επισήμανσης και τρόμου, όπως και ότι κάθε οπλικό σύστημα αντιμετωπίζεται από άλλο ή άλλα οπλικά συστήματα.<br /><br />Αυτό είναι άλλωστε και ο βασικός άξονας στον οποίο εδράζεται η ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας. Συνεπώς παρά τους τουρκικούς κομπασμούς ότι το Jobaria τρόμαξε την Ελλάδα και τα περί βιβλίου Γκίνες, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική<br /><br />Είναι γεγονός ότι η τουρκική πολεμική βιομηχανία παράγει πυραυλικά συστήματα και drone, όπως είναι επίσης αλήθεια ότι υπάρχουν ανάλογα και καλύτερα οπλικά συστήματα πολεμικών βιομηχανιών άλλων χωρών της ΕΕ και των ΗΠΑ, ενώ η Ελλάδα είναι μέλος της PESCO που αποτελεί ουσιαστικά την κοινή αμυντική βιομηχανία των χωρών κρατών μελών της ΕΕ<br /><br />Συγκεκριμένα στα πλαίσια της PESCO σε διάφορα προγράμματα ανάπτυξης οπλικών συστημάτων και μέσων μετέχουν από κοινού πολεμικές βιομηχανίες κρατών της, με απώτερο σκοπό την δημιουργία κοινού οπλικού συστήματος για τις χώρες κράτη μέλη της Ένωσης<br /><br />Όπως αντιλαμβανόμαστε αυτό θα δώσει τεράστιες δυνατότητες στον εξοπλισμό των χωρών της ΕΕ με προηγμένα κοινά οπλικά συστήματα και κατά συνέπεια και στην Ελλάδα και την Κύπρο<br /><br />Η Τουρκία προσπάθησε να μπεί από το παράθυρο στην PESCO, αλλά το αίτημα της απορρίφθηκε.<br /><br />Το να επισημαίνεις την ύπαρξη ενός οπλικού συστήματος του εχθρού είναι ωφέλιμο και παραγωγικό ταυτόχρονα, αφού ενεργοποιεί γρήγορα αντανακλαστικά και τρόπους αντιμετώπισής του, από άλλα οπλικά συστήματα, τα οποία κυκλοφορούν στην αγορά των πολεμικών βιομηχανιών.<br /><br />Αεροπορία-UAV και φίλιο πυροβολικό κατά του Jobaria<br /><br />Τέλος επισημάνουμε ότι όπως κάθε οπλικό σύστημα έτσι και το Jobaria, αντιμετωπίζεται από άλλα οπλικά συστήματα, πράγμα που έχει επισημάνει άλλωστε σε προγενέστερο άρθρο του για το θέμα ο καθηγητής κ. Γρίβας, αναφέροντας χαρακτηριστικα:<br /><br />"Μια “κλασική” αντίρρηση που προκύπτει όταν αναφερόμαστε στις επιχειρησιακές αρετές παρόμοιων όπλων, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για “μέγα ρουκετοβόλα”, όπως είναι το Jobaria MCL των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που επίσης έχουμε εξετάσει σε παλαιότερο άρθρο, είναι ότι αυτά είναι τρωτά στη δράση της εχθρικής αεροπορίας, οπλισμένων UAV ή και του εχθρικού πυροβολικού"<br /><br />Εν κατακλείδι θα λέγαμε ότι η αδιαμφισβήτητη ελληνική αεροπορική υπεροχή είναι εκείνη που σε συνδυασμό με UAV και φίλιο πυροβολικό, είναι σε θέση να περιορίσουν σημαντικότατα τη δράση του Jobaria<br /><br />Κλείνω λέγοντας ότι η αποτελεσματικότητα και φονικότητα του Jobaria φθίνει σημαντικότατα όταν προσβάλλει μονίμως οχυρωμένες τοποθεσίες όπως αυτές των νησιών μας και του Έβρου, ενώ είναι αποτελεσματικότερο όταν προσβάλλει ακάλυπτο προσωπικό και συγκεντρώσεις εφεδρείας.<br /><br /> <iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="402" src="https://www.youtube.com/embed/pFAbNJHR0bU" width="768" youtube-src-id="pFAbNJHR0bU"></iframe><br /><br /><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Τουρκικό άρθρο εμφανίζει το ΠΕΠ Jobaria ως οπλικό σύστημα που τρομάζει την Ελλάδα.

Παναγιώτης Νάστος Η αποτελεσματικότητα και φονικότητα του Jobaria, όπως και κάθε ΠΕΠ, φθίνει σημαντικότατα όταν προσβάλλει μονίμως οχυρωμένε...

Διαβάστε την συνέχεια

Πρέπει η συμφωνία Εμιράτων-Τουρκίας να ανησυχεί την Ελλάδα;

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/11/erdogan-emirata.jpg" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Πολύς λόγος έγινε για την επίσκεψη του πρίγκιπα διαδόχου του Άμπου Ντάμπι, Σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ Αλ-Ναχιάν, ντε φάκτο ηγέτη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, στις 24 Νοεμβρίου στην Τουρκία. Πολλοί στην Ελλάδα θορυβήθηκαν και είδαν την επίσκεψη σαν μια καταστρατήγηση των σχέσεων που ανέπτυξε η Ελλάδα με τα Εμιράτα τα τελευταία χρόνια. Άλλοι θεώρησαν τη συμφωνία Εμιράτων-Τουρκίας σαν χείρα σωτηρίας προς τον Ερντογάν, του οποίου η χειμαζόμενη οικονομία υπονομεύει την εξουσία του.<br /><br />Αν το δούμε πιο ψύχραιμα ίσως δούμε μια προσπάθεια να εξομαλυνθούν οι σχέσεις των Εμιράτων με τον ταραξία της ευρύτερης περιοχής, ο οποίος απειλεί εμμέσως τα συμφέροντά τους. Η επίσκεψη στην πραγματικότητα ελάχιστα άλλαξε το τοπίο για τα Εμιράτα. Ο δε Ερντογάν είναι πολύ πιο δύσκολο να τα κατηγορήσει και πολύ περισσότερο να στραφεί εναντίον τους.<br /><br />Τα Εμιράτα έχουν πολλούς λόγους να είναι δυσαρεστημένα με τον Ερντογάν. Απειλεί τα ευρύτερα γεωστρατηγικά συμφέροντα τους, αν και δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τη χώρα, σε αντίθεση με την Σαουδική Αραβία, όπου η αντιπαλότητα περιλαμβάνει την πνευματική-συμβολική ηγεσία του σουνιτικού Ισλάμ. Ιστορικά, εξάλλου, τα Εμιράτα δεν αποτέλεσαν ποτέ κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε αντίθεση με ανατολικά και δυτικά παράκτια τμήματα της σημερινής Σαουδικής Αραβίας, συμπεριλαμβανομένων των “Ιερών Τόπων”, Μέκκας και Μεδίνας. Αντίθετα μάλιστα από τη Σαουδική Αραβία τα Εμιράτα, πολύ σύντομα μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας τους, κινήθηκαν προς πιο φιλελεύθερες μορφές οικονομίας και διακυβέρνησης, λόγω και του γεγονότος της αναγκαστικής συνύπαρξης διαφορετικών φυλών-εμιράτων.<br /><br />Επί δεκαετίες, η Τουρκία διατηρούσε δεσμούς με όλες τις αραβικές χώρες, αποφεύγοντας να αναμειχθεί στις μεταξύ τους τριβές. Αυτό άλλαξε ο Ερντογάν, στηρίζοντας μονόπλευρα το Κατάρ στη διαμάχη με τις άλλες χώρες του Κόλπου, όπως επίσης και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Αδελφότητα ευαγγελίζεται το τέλος των μοναρχιών στα αραβικά κράτη και κατηγορεί τα Εμιράτα επειδή συνήψαν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Η Άγκυρα, αν και διατηρούσε διπλωματικές σχέσεις τόσο με τα Εμιράτα όσο και με το Ισραήλ, ήταν αντίθετη στη σύναψη διπλωματικών σχέσεων μεταξύ δύο αυτών χωρών.<br /><br />Οι σχέσεις της Τουρκίας με τα Εμιράτα επιδεινώθηκαν όταν η Άγκυρα ισχυρίστηκε ότι είχαν υποστηρίξει οικονομικά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα του 2016. Τα Μίντια του Ερντογάν δημοσίευσαν ισχυρισμούς ότι τα Εμιράτα είχαν μεταφέρει κεφάλαια στην Τουρκία για την προετοιμασία του πραξικοπήματος. Ο γνωστός μαφιόζος Σεντάτ Πεκέρ, αφού επισκέφθηκε πολλές χώρες, εγκαταστάθηκε στο Ντουμπάι και από εκεί αναρτά βίντεο που αποκαλύπτουν τα “άπλυτα” του καθεστώτος Ερντογάν. Αυτό είναι ένα θέμα που μάλλον δεν τέθηκε στις διμερείς συνομιλίες. Ωστόσο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι μπορεί να έχει συζητηθεί διεξοδικά σε επίπεδο υπηρεσιών ασφαλείας των δύο χωρών. Το επόμενο μήνυμα του Πεκέρ θα αποκαλύψει εάν έχει γίνει συμφωνία γι’ αυτό το θέμα.<br /><br />Τι κέρδισαν οι Τούρκοι οικονομικά<br /><br />Ο απολογισμός των συμφωνιών Εμιράτων-Τουρκίας είναι μάλλον πενιχρός. Ακόμη και η αναφορά για 10 δισ. δολάρια που θα εισέλθουν στην τουρκική οικονομία, είναι μάλλον ψευδεπίγραφη. Στην πραγματικότητα Άγκυρα και Άμπου Ντάμπι υπέγραψαν σειρά από μνημόνια συνεννόησης (MoU). Τα μνημόνια συνεννόησης υπεγράφησαν μεταξύ της Abu Dhabi Development Holding (ADQ), του Turkish Wealth Fund (TVF) και του Γραφείου Επενδύσεων της Τουρκικής Προεδρίας, καθώς και με ορισμένες τουρκικές εταιρείες.<br /><br />Οι συμφωνίες υπογραμμίζουν την στροφή προς οικονομικές σχέσεις μετά από μια δεκαετία προστριβών που χρονολογείται από το ξέσπασμα των εξεγέρσεων, που αποκλήθηκαν “Αραβική Άνοιξη” και στις οποίες η Άγκυρα είχε έντονη ανάμειξη μέσω των επαφών της με διάφορα ισλαμιστικά κινήματα, κυρίως με την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Abu Dhabi Development υπέγραψε συμφωνία για επενδύσεις σε τουρκικές εταιρείες τεχνολογίας και για τη δημιουργία ταμείου προσανατολισμένου στην τεχνολογία.<br /><br />Η δε Abu Dhabi Ports υπέγραψε συμφωνία για τη συνεργασία σε θέματα λιμένων και logistics. Μια συμφωνία υπογράφτηκε μεταξύ της Abu Dhabi Development και της τουρκικής εταιρείας Kalyon για ενέργεια και υποδομές, μια άλλη με το CCN Group για συνεργασία στον τομέα της υγείας και μια τρίτη με το Γραφείο Επενδύσεων της Προεδρίας της Τουρκίας για ανανεώσιμες πηγές.<br /><br />Η συμφωνία Εμιράτων-Τουρκίας<br /><br />Τα Εμιράτα ανακοίνωσαν ότι ιδρύουν ταμείο 10 δισ. δολαρίων για τη στήριξη κυρίως στρατηγικών επενδύσεων στην Τουρκία, μεταξύ άλλων στους τομείς της υγείας και της ενέργειας, μετέδωσε το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων WAM. Οι κεντρικές τράπεζες Τουρκίας και Εμιράτων υπέγραψαν επίσης συμφωνία συνεργασίας την Τετάρτη. Νωρίτερα, είχαν κυκλοφορήσει πληροφορίες για πιθανή συμφωνία ανταλλαγής (swap) αλλά χωρίς λεπτομέρειες.<br /><br />Τίποτα από αυτά δεν προμηνύει άμεση “ένεση” στην τουρκική οικονομία. Αντίθετα, όλα παραμένουν υπό εξέταση, όπως ακριβώς περιλαμβάνεται στα μνημόνια. Με την φθίνουσα πορεία της λίρας, τα Εμιράτα έχουν όλο το χρόνο να παζαρέψουν σκληρά για όποια κεφάλαια διαθέσουν, τα οποία θα διοχετευθούν προς την πραγματική οικονομία και όχι προς τον κρατικό κορβανά.<br /><br />Αυτό βέβαια δεν θα εμποδίσει τον Ερντογάν να αφαιμάξει τα όποια κονδύλια εισρεύσουν στο Ταμείο Πλούτου, αλλά τα Εμιράτα θα πάρουν αυτό που θέλουν. Και θέλουν να βάλουν χέρι σε υποδομές σε μια περίοδο που αυτές, λόγω υποτίμησης της τουρκικής λίρας, πωλούνται σε τιμές ευκαιρίας. Σκοπός είναι οι τουρκικές υποδομές να μην περιέλθουν στον έλεγχο της Κίνας, ο οποίος μπορεί να διευκολύνει την πρόσβαση του Ιράν στην τουρκική αγορά αλλά και σε άλλες χώρες.<br /><br />Τα Εμιράτα έκαναν μια κίνηση οικονομικής συνεργασίας, η οποία λόγω της νεφελώδους υφής της τούς αφήνει περιθώρια να μελετήσουν σε βάθος την κατάσταση και να επωφεληθούν από την συνεχιζόμενη υποτίμηση της τουρκικής λίρας για να αποκομίσουν τα μέγιστα γι’ αυτούς οφέλη, τα οποία θα παγιώσουν εν ευθέτω χρόνω με μακροχρόνιες συμφωνίες, οι οποίες θα δεσμεύσου και τις μελλοντικές τουρκικές κυβερνήσεις.<br /><br />Ποια μνημόνια υπογράφηκαν<br /><br />Το Τουρκικό Ταμείο Πλούτου έχει μετοχές σε τράπεζες (μεταξύ των οποίων Ziraat 100%, Halkbank 75%, κ.α), ενεργειακούς ομίλους, όπως την Εταιρεία Αγωγών Πετρελαίου (BOTAŞ), την Turkish Petroleum (TPAO), τον όμιλος TWF (όλα κατά 100%), εταιρείες logistics (τουρκικά ταχυδρομεία και λιμάνι της Σμύρνης), εταιρείες εξόρυξης και εταιρείες τυχερών παιγνίων. Με το μνημόνιο συνεννόησης που υπέγραψαν με το Ταμείο, τα Εμιράτα βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση να απορροφήσουν δύο από τις μεγαλύτερες τουρκικές τράπεζες, όταν αυτές θα βρεθούν σε ακόμα πιο δύσκολη κατάσταση. Αλλά και οι βλέψεις σε λιμάνια και άλλες υποδομές θα δώσει άλλη ώθηση στις εξαγωγικές δραστηριότητες της αραβικής χώρας.<br /><br />Προφανώς, τα Εμιράτα δεν θέλουν η Τουρκία να καταστεί μια μη-βιώσιμη οικονομία, γιατί κανένας επενδυτής δεν θέλει να πετάξει τα λεφτά του σε “μαύρη τρύπα”. Η κίνησή τους έχει μακροπρόθεσμο ορίζοντα στο οικονομικό επίπεδο, αλλά υπηρετεί και πολιτική σκοπιμότητα. Οι εταιρείες των Εμιράτων έχουν τη φήμη ότι επενδύουν σε καλά αξιολογημένα έργα, πολύ περισσότερο που οι Τούρκοι βρίσκονται σε αδύναμη διαπραγματευτική θέση.<br /><br />Με την κίνησή τους αυτή, τα Εμιράτα αναγκάζουν τον Ερντογάν να τα αφήσει ήσυχα. Στη συνάντηση του Ερντογάν με τον Σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ Αλ-Ναχιάν δεν ελέχθη τίποτα, τουλάχιστον δημόσια, για τα διμερή προβλήματα. Τα Εμιράτα ενοχλούνται από τη σχέση της Τουρκίας με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, την εμπλοκή της σε Λιβύη και Συρία και από την προσέγγισή της με το Ιράν. Αντίστοιχη είναι και η ενόχληση της Άγκυρας.<br /><br />Είναι άγνωστο εάν τα προβλήματα στις διμερείς σχέσεις τους εθίγησαν και σε ποιο βαθμό. Προς το παρόν, πάντως, όλα δείχνουν ότι η επίσκεψη του Σεΐχη δεν σηματοδοτεί κάποια αλλαγή στις σχέσεις Ελλάδας-Εμιράτων. Κι αυτό έσπευσε να διαβεβαιώσει ο εμιρατινός πρεσβευτής στην Αθήνα. Αν, λοιπόν, θεωρήσουμε την επίσκεψη του Σεΐχη ένα “καρότο” προς τον Ερντογάν, τότε η συμμαχία των Εμιράτων με την Ελλάδα είναι “μαστίγιο” κατά της Άγκυρας και η πλούσια αυτή αραβική χώρα δεν φαίνεται διατεθειμένη να το εγκαταλείψει όταν έχει απέναντί της τον ταραχοποιό Ερντογάν.<div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πρέπει η συμφωνία Εμιράτων-Τουρκίας να ανησυχεί την Ελλάδα;

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Πολύς λόγος έγινε για την επίσκεψη του πρίγκιπα διαδόχου του Άμπου Ντάμπι, Σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζαγιέντ Αλ-Ναχιάν, ντε ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί η Πολεμική Αεροπορία ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να βρεθεί την επόμενη ημέρα μόνο με Rafale και F-35…

<img src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/12/F-16-Blck-50-341-sqn-790x400.jpg" /><br /><br />Του <b>Στέργιου Δ. Θεοφανίδη</b><br />Η Πολεμική Αεροπορία δεν είναι η Νορβηγική… Το F-35 θα γίνει πολλαπλασιαστής ισχύος για την Ελλάδα ΜΟΝΟ αν συνδυαστεί με ικανό αριθμό εκσυγχρονισμένων F-16. Η αναγκαιότητα εκσυγχρονισμού του στόλου των 153 μαχητικών F-16 που διατηρεί σε υπηρεσία η Πολεμική Αεροπορία, είναι ένα ζήτημα στο οποίο το DP έχει αφιερώσει πολύ χρόνο και χώρο. Παλιότερα με τη μορφή αναλύσεων με αντικείμενο το πόσο σημαντικό επιχειρησιακό πλεονέκτημα θα προσδώσει στην Πολεμική Αεροπορία, η συνδυασμένη αξιοποίηση του F-16 σε οποιαδήποτε εκσυγχρονισμένη μορφή, με το F-35 και τους προηγμένους αισθητήρες του. Δυστυχώς, στο χρονικό διάστημα των τεσσάρων περίπου ετών που έχει μεσολαβήσει από τότε που ανακοινώθηκε η απόφαση αναβάθμισης των 83 εναπομεινάντων F-16C/D Block 52+ και Block 52+ Advanced, σε Block 72 (Viper), δεν έχει ληφθεί καμία μέριμνα για την μελλοντική αξιοποίηση των παλαιότερων 70 συνολικά Block 30 και Block 50. Και, πέρα από κάθε λογική, εξακολουθεί να μην λαμβάνεται…<br /><br />Τα επιχειρήματα που επιβάλλουν την παράταση της ωφέλιμης ζωής αυτών των μαχητικών, είναι δεκάδες και δεν έχει κανένα νόημα να επανέλθουμε. Το πιο σημαντικό ίσως, είναι ότι ο στόλος των F-16 είναι μία μοναδική ευκαιρία για την Πολεμική Αεροπορία να δημιουργήσει επιτέλους, μία ομοιογενή, αξιόμαχη και ποσοτικά επαρκή δύναμη μαχητικών, στις τάξεις της.<br /><br />Για πρώτη φορά στην ιστορία της έχει στη διάθεσή της 153 μαχητικά του ίδιου τύπου, αλλά διαφορετικών εκδόσεων, που μπορούν με χαμηλό κόστος να ομογενοποιηθούν και να καταστούν αξιόμαχα για άλλα 15 έως 20 χρόνια. Εδώ και τέσσερα χρόνια η ελληνική Πολιτεία αρνείται να υλοποιήσει ένα τέτοιο, συνολικό πρόγραμμα… Είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν και υποστηρίζουν ότι η Πολεμική Αεροπορία, πρέπει να πάει στην “επόμενη ημέρα” με το Rafale και το F-35.<br /><br />Κι ενώ δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει με την άποψη αυτή, δεν μπορεί παράλληλα να παραγνωρίσει το γεγονός ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό μόνο μέσα από την πλήρη εκμετάλλευση του στόλου των F-16 σε εκσυγχρονισμένες εκδόσεις. Αυτό λένε τα διαθέσιμα οικονομοτεχνικά στοιχεία. Ας τα δούμε…<br /><br />Η Πολεμική Αεροπορία δεν είναι η νορβηγική, η ολλανδική, ή η βελγική Αεροπορία. Έχει ανάγκη από 200 τουλάχιστον αξιόμαχα μαχητικά αεροσκάφη για να καλύψει τις εκπαιδευτικές της ανάγκες και συνολικά το FIR Αθηνών, μαζί με την Κύπρο. Καθημερινά… Για τον λόγο αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει με τον πολύ μικρό αριθμό μαχητικών των προαναφερόμενων αεροπορικών δυνάμεων. Οι οποίες θα αποσύρουν τα F-16 και θα διατηρήσουν σε υπηρεσία δύο μόλις Μοίρες F-35A.<br /><br />Για τον ίδιο ακριβώς λόγο ΔΕΝ μπορεί να βασιστεί σε 24 μόλις Mirage 2000-5Mk.2, ισάριθμα Rafale F3R, 83 F-16V και – στο μέλλον – σε μία μόλις (ενισχυμένη ή μη) Μοίρα F-35A. Έχει απόλυτη ανάγκη αυτά τα 153 F-16. Αξιόμαχα, όχι όπως είναι σήμερα… Και με υψηλές διαθεσιμότητες. Τουλάχιστον 70%. Ποσοστό που εξ όσων γνωρίζουμε είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί στο διηνεκές. Όχι μόνο από την Πολεμική Αεροπορία αλλά και πολλές άλλες προηγμένες αεροπορίες του ΝΑΤΟ.<br /><br />Ποσοστό διαθεσιμότητας 70% (υπό ιδανικές συνθήκες επαναλαμβάνουμε…) σημαίνει ότι από τα 153 αυτά F-16, θα είναι καθημερινά διαθέσιμα για εκπαιδεύσεις και επιχειρήσεις τα 105 ή 106 και μάλιστα υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι εκσυγχρονισμένα. Δεν θα “φοράνε” δηλαδή συστήματα 30 και 35 ετών… Στην πραγματικότητα δηλαδή, ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι η Ελλάδα αποφασίσει ΤΩΡΑ την προμήθεια 20 ή 24 μαχητικών F-35A, το άθροισμα μαζί με τη δύναμη των γαλλικών μαχητικών θα δώσει 70 περίπου μονάδες. Με διαθεσιμότητα σε ποσοστό 70%, το νούμερο αυτό θα περιοριστεί σε 44 ή 45 μαχητικά, καθημερινά αξιοποιήσιμα στη γραμμή πτήσεων.<br /><br />Κόστος και χρόνος – Άγνωστες λέξεις για το ελληνικό πολιτικό σύστημα<br />Ακόμη και αν λοιπόν η Ελλάδα αποφασίσει άμεσα την αγορά 20 ή 24 μαχητικών F-35A, στο τέλος της τρέχουσας δεκαετίας θα έχει διαθέσιμα καθημερινά για επιχειρήσεις, περί τα 150 μαχητικά. Εφόσον βέβαια αναβαθμιστούν και τα Block 30 και Block 50 σε Block 50M. Γιατί αν δεν αναβαθμιστούν, δεν θα διαθέτει ούτε 100, ακόμα και αν επιτύχει διαθεσιμότητες της τάξης του 70%…<br /><br />Ο χρόνος πιέζει επομένως. Η αναβάθμιση των 70 συνολικά Block 30 και Block 50 θα έπρεπε να “τρέχει” παράλληλα με αυτή των νεότερων εκδόσεων σε Viper. Ταυτόχρονα… Γιατί πέρα από από τους αριθμούς, τις διαθεσιμότητες και το χρόνο, πρέπει να αντιμετωπιστεί και ο παράγοντας “κόστος”. Τα στοιχεία λένε ότι η Πολωνία θα καταβάλει 4,6 δισεκατομμύρια δολάρια για 32 F-35A. Τα πρώτα από αυτά θα παραδοθούν στην Αεροπορία της Πολωνίας το 2026 και η πρώτη Μοίρα θα κηρυχθεί επιχειρησιακή (IOC) το 2028!<br /><br />Δηλαδή οκτώ ολόκληρα χρόνια από την υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας προμήθειάς τους (Φεβρουάριος του 2020). Με βάση αυτό το δεδομένο, αν η Ελλάδα υπογράψει εντός του ερχόμενου εξαμήνου την προμήθεια 20 μαχητικών F-35A έναντι τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων, θα κηρύξει επιχειρησιακή τη Μοίρα που θα τα αξιοποιήσει, μεταξύ 2030 και 2031! Σε οκτώ χρόνια δηλαδή θα φορέσει ελληνικά εθνόσημα το F-35A, σε περίπτωση που παραγγελθεί ΤΩΡΑ!<br /><br />Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την οικονομικά εύρωστη Ελβετία. Αυτό αποκαλύπτει η πρόσφατη διεθνής ειδησεογραφία. Η Ελβετία λοιπόν για ελάχιστα μεγαλύτερο αριθμό αεροσκαφών (36 μονάδες) σε σχέση με την Πολωνία, θα κληθεί να καταβάλλει 6,352 δισεκατομμύρια δολάρια. Από αυτά τα 4,029 δισεκατομμύρια αντιπροσωπεύουν την αξία των 36 αεροσκαφών. Άλλα 2,028 δισεκατομμύρια θα δαπανηθούν για σκοπούς υποστήριξης, περιλαμβάνοντας εξοπλισμό επίγειας εξυπηρέτησης, ανταλλακτικά, βιβλιογραφία, εκπαίδευση τεχνικών και συντήρηση από τους κατασκευαστές (αεροσκάφους και συστημάτων) κατά την αρχική περίοδο της ένταξης σε υπηρεσία.<br /><br />Επίσης, 112 εκατομμύρια δολάρια θα δαπανηθούν για πυρομαχικά (;), 90 για την προμήθεια συστημάτων εκπαίδευσης ιπταμένων και σχεδίασης αποστολών και 82 ακόμη για την κάλυψη τεχνικών ρίσκων. Τέλος, διατίθεται και το ποσό των 5,2 εκατομμυρίων δολαρίων για το ενδεχόμενο πληθωριστικών αναπροσαρμογών. Σύμφωνα με το δημοσίευμα που επικαλούμαστε, η σχετική LOA έχει ήδη υπογραφεί από τις αρμόδιες Αρχές και τους εμπλεκόμενους φορείς στις ΗΠΑ. Απομένει η έγκριση της δανειοδότησης του προγράμματος από το ελβετικό κοινοβούλιο και η υπογραφή της LOA και από την ελβετική πλευρά για την ενεργοποίησή του.<br /><br />Η Ελβετία πέρα από το ότι έχει τη δυνατότητα χρηματοδότησης του προγράμματος F-35, μπορεί να περιμένει μέχρι το 2030–2031 για την ένταξή του σε υπηρεσία, βασιζόμενη στα 30 F/A-18C/D Hornet που αγόρασε (και συναρμολόγησε εγχώρια!) στη δεκαετία του ‘90. Η Ελλάδα ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ούτε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει 36 έως 40 F-35A (δύο Μοίρες) έχει, ούτε φυσικά μπορεί να περιμένει να κηρύξει μία μόλις Μοίρα επιχειρησιακή το μακρινό 2030 ή 2031…<br /><br />Κατά συνέπεια, ναι μεν έχει λογική η αγορά μίας Μοίρας F-35A σε πρώτη φάση και μέχρι τα δημοσιονομικά να το επιτρέψουν και δεύτερης, αλλά παράλληλα ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ η άμεση αναβάθμιση και όλων των παλιών F-16 Block 30 και Block 50, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν.<br /><br />Κάθε μέρα που περνά χωρίς να γίνεται τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση, είναι πολύτιμος χρόνος που χάνεται με καταστροφικές συνέπειες για τη μαχητική ισχύ της Πολεμικής Αεροπορίας και των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων συνολικά, αλλά και για την τσέπη του βαρύτατα φορολογούμενου Έλληνα πολίτη. Το κόστος της συνολικής αναβάθμισης των παλιών εκδόσεων του F-16 (κάτω από ένα δις δολάρια) που έχει επανειλημμένα εξηγηθεί και αναλυθεί από το DP, ΔΕΝ μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την απίστευτη χρονοτριβή τεσσάρων ετών…<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γιατί η Πολεμική Αεροπορία ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να βρεθεί την επόμενη ημέρα μόνο με Rafale και F-35…

Του Στέργιου Δ. Θεοφανίδη Η Πολεμική Αεροπορία δεν είναι η Νορβηγική… Το F-35 θα γίνει πολλαπλασιαστής ισχύος για την Ελλάδα ΜΟΝΟ αν συνδυασ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα - Τουρκία: Σημειώσατε 1

<img height="413" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/61a5ded12000000adb8d3c4c.jpeg?ops=scalefit_630_noupscale" width="742" /><br /><br /><div><b>Λεωνίδας Κουμάκης*  </b></div><div>Ο πολιτικός και διπλωματικός «αγώνας» μεταξύ Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Τουρκίας συνεχίζεται εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία.<br />Οι εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις των δύο χωρών σε περιφερειακά και διεθνή θέματα δημιούργησαν σταδιακά μια οξύτατη αντιπαλότητα σε στρατιωτικό, πολιτικό, διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο.<br /><br />Η απροκάλυπτη «υιοθέτηση» της Μουσουλμανικής Αδελφότητας από την Άγκυρα σαν μέσο πίεσης και απόκτησης οθωμανικού ελέγχου επί σημαντικών αραβικών χωρών, δημιούργησε ένα τεράστιο χάσμα, αμοιβαία εχθρότητα και ένα διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ τους.<br /><br />Οι εμπρηστικές εκπομπές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας από την Κωνσταντινούπολη στον αραβικό κόσμο- και όχι μόνο, ήταν μια επικίνδυνη πληγή όχι μόνο για τα ΗΑΕ, αλλά και για την Αίγυπτο (η οργάνωση ιδρύθηκε το 1928 στην αιγυπτιακή πόλη Ισμαϊλία, στη δυτική όχθη της Διώρυγας του Σουέζ), την Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ λόγω της δράσης της Χαμάς (ένα παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας) και πολλούς άλλους.<br /><br />Οι περισσότερες αραβικές χώρες του περσικού κόλπου (εκτός Κατάρ) κήρυξαν την Μουσουλμανική Αδελφότητα σαν τρομοκρατική οργάνωση, οδηγώντας τους υποστηρικτές της (Τουρκία και Κατάρ) σε περιφερειακή απομόνωση.<br /><br />Η Τουρκία τα τελευταία δύο χρόνια, σε στενή οικονομική συνεργασία με το Κατάρ και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, επιχειρεί την απόκτηση ελέγχου στην εμπόλεμη Λιβύη μέσω του στενά συνδεδεμένου με την Αδελφότητα καθεστώτος της Τρίπολης (Σάρατζ, Ντμπεϊμπά κ.α). <br /><br />Όπως είναι φυσικό, βρίσκει απέναντι της μια αποφασιστική Αίγυπτο, τα κράτη του Περσικού Κόλπου (εκτός βέβαια Κατάρ), το Ισραήλ και πολλές άλλες χώρες που αισθάνονται άμεσα τον κίνδυνο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. <br /><br />Ο Ρ. Τ. Ερντογάν, βουτηγμένος μέσα στις φαντασιώσεις ανασύστασης νέο-οθωμανικής αυτοκρατορίας αισθάνεται τον εαυτό του σαν Μεγάλο Χαλίφη και διαπράττει ένα ακόμα έγκλημα εναντίον της ιστορίας μετατρέποντας, έστω συμβολικά, τον χριστιανικό Ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας σε τέμενος (Ιούλιος 2020). <br /><br />Μόλις τρείς μήνες νωρίτερα (Απρίλιος 2020) ο φασίστας – συνέταιρος του Ερντογάν αποφυλάκισε τον διαβόητο αρχιμαφιόζο και μέλος των γκρίζων λύκων Alaattin Çakıcı με φωτογραφική διάταξη σε τουρκικό νόμο. Η αφοσίωση του αποφυλακισθέντος αρχιμαφιόζου στους Ερντογάν – Μπαχτσελή φαίνεται να οδήγησε στην «έξωση», από την κορυφή του τουρκικού υπόκοσμου, ενός άλλου αρχιμαφιόζου - του Σεντάτ Πεκέρ.<br /><br />Ο τελευταίος βρήκε στοργικό καταφύγιο στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, από όπου άρχισε να «κελαηδάει» με πολλά στοιχεία για την αποπνικτική μπόχα της διαπλοκής που βασιλεύει στο τουρκικό καθεστώς. Ο Ρ. Τ. Ερντογάν, ο Ν. Μπαχτσελή και οι αυλές τους πανικοβλήθηκαν.<br /><br />Οι εκπομπές του Σεντάτ Πεκέρ από τα ΗΑΕ γρήγορα απέκτησαν πολλά εκατομμύρια πιστών ακροατών, εξισώνοντας με απόλυτη επιτυχία την ενόχληση που αισθανόταν οι χώρες του Περσικού Κόλπου και της Β. Αφρικής από τις εκ Κωνσταντινουπόλεως εκπομπές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με την ενόχληση του τουρκικού καθεστώτος με τις εκ Αμπού Ντάμπι εκπομπές του Σεντάτ Πεκέρ.<br /><br />Οι συνεχείς προσπάθειες της τουρκικής ΜΙΤ να «εξαφανίσουν» του Σεντάτ Πεκέρ από προσώπου γης κατέληξαν σε παταγώδη αποτυχία. Η προστασία που παρείχαν τα ΗΑΕ στον τούρκο αρχιμαφιόζο ήταν απόλυτη. Ο ίδιος άλλωστε, μαζί με τις πολύτιμες πληροφορίες του, αποτελεί ένα πανίσχυρο διαπραγματευτικό όπλο απέναντι στην Τουρκία, ιδίως εν όψει των επερχόμενων τουρκικών «εκλογών». <br /><br />Οι εβδομαδιαίες αποκαλύψεις του Σεντάτ Πεκέρ από το Άμπου Ντάμπι δημιουργούσαν μέσα στην Τουρκία μεγάλη αίσθηση ροκανίζοντας συνεχώς την ισχύ του καθεστώτος. <br /><br />Κάπως έτσι φθάσαμε στον Αύγουστο του 2021 όταν ανακοινώθηκε ξαφνικά «συμφωνία» Τουρκίας – ΗΑΕ η οποία εξασφάλιζε την «διακοπή» των εβδομαδιαίων εκπομπών του Σεντάτ Πεκέρ έναντι άγνωστων ανταλλαγμάτων.<br /><br />Πράγματι, η φωνή του Σεντάτ Πεκέρ με συγκλονιστικές αποκαλύψεις σταμάτησε, αν και εμφανίζονται αραιά και που κάποια τουίτερ με «καυτές» πληροφορίες. Το ίδιο όμως συρρικνώθηκαν και οι διάφορες εκπομπές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας από την Κωνσταντινούπολη. <br /><br />Ακολούθησαν τρείς ακόμα μήνες μέχρι τις 24 Νοεμβρίου 2021 όταν ο πρίγκιπας διάδοχος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, σείχης Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ αλ Ναχιάν έκανε θριαμβευτής την εμφάνιση του στην Άγκυρα. Η συνεχιζόμενη κατρακύλα της τουρκικής λίρας δημιουργεί λαμπρές επενδυτικές ευκαιρίες-αγορές από το Wealth Fund, στο οποίο συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος της τουρκικής δημόσιας περιουσίας, με πρόεδρο τον ίδιο τον εξασθενημένο, πολιτικά και οικονομικά, Ερντογάν.<br /><br />Τα τουρκικά κυβερνητικά φερέφωνα των ΜΜΕ άρχισαν την θριαμβολογία για την υπογραφή δέκα χρυσοφόρων συμφωνιών, για την άμεση ενίσχυση της αναιμικής τουρκικής οικονομίας με 10 δισ. δολάρια και άλλα πολλά.<br /><br />Την 25/11/2021, ο Μετίν Γκιουρτζάν, ιδρυτικό μέλος του Κόμματος Δημοκρατίας και Προόδου (DEVA του Αλί Μπαμπατζάν), ανάρτησε στον λογαριασμό του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ένα «ενοχλητικό» για το καθεστώς σχόλιο: «Δεν υπάρχουν δέκα συμφωνίες ανάμεσα σε εμάς και στα ΗΑΕ όπως τα παρουσιάζουν τα ΜΜΕ και δεν έρχονται αμέσως 10 δισ. δολάρια στην Τουρκία. Τα περισσότερα από αυτά που υπογράφτηκαν χτες είναι προσύμφωνα και όχι συμφωνίες, είναι δηλαδή απλές δηλώσεις προθέσεων».<br /><br />Την επομένη βέβαια (χαράματα 26/11/2021) μια ειδική ομάδα αστυνομικών έκανε έφοδο στο σπίτι του και τον συνέλαβε με αφορμή μια παλαιότερη εναντίον του κατηγορία για υποτιθέμενη «πολιτική και στρατιωτική κατασκοπεία».<br /><br />Συμπεράσματα: Είναι γνωστό ότι ο πιο πιθανός «δράστης» του αποφασιστικού χτυπήματος στην τουρκική βάση της Αλ Ουατίγια (Ιούλιος 2020), που βύθισε τα φιλόδοξα σχέδια του Ερντογάν για κατάληψη της Σύρτης και τον έλεγχο του θησαυρού των ενεργειακών αποθεμάτων της Λιβύης, ήταν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.<br /><br />Είναι επίσης γνωστές οι απαξιωτικές αναφορές των ΗΑΕ για την μαύρη περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας και την διάλυση των Οθωμανών στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής από την Αραβική Εξέγερση του 1916. Όπως και η αντίθεση τους στους τουρκικούς βομβαρδισμούς στο Β. Ιράκ, ακόμα και στην μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος.<br /><br />Από την πλευρά τους οι Τούρκοι ισλαμιστές και φασίστες έβλεπαν τον πρίγκηπα διάδοχο των ΗΑΕ σαν κόκκινο πανί. Υπέγραψε με την Ελλάδα «Διακήρυξη Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης» και συμφωνία «Συνεργασίας στους τομείς της Εξωτερικής Πολιτικής και της Άμυνας», προέβη στην αναγνώριση του Ισραήλ, ενίσχυσε τις σχέσεις με την Κυπριακή Δημοκρατία και αποκατέστησε διπλωματικές σχέσεις με τον Μπάσαρ Αλ Άσσαντ. <br /><br />Η θριαμβευτική εμφάνιση του πρίγκιπα διαδόχου των ΗΑΕ στην Άγκυρα υποδηλώνει την επικράτηση των θέσεων του σε πολλά μέτωπα που παραμένουν ανοικτά με την Τουρκία: Οι ενοχλητικές εκπομπές της Μουσουλμανικής αδελφότητας από την Κωνσταντινούπολη συρρικνώθηκαν, η τουρκική δράση στην Λιβύη οδηγήθηκε σε αδράνεια και πολλά αδιέξοδα, το ίδιο και στην Συρία. <br /><br />Η Τουρκική οικονομία βυθίζεται στο χάος, ο Ρ. Τ. Ερντογάν και οι φασίστες συνέταιροι του βρίσκονται σε πρωτόγνωρη πολιτική και οικονομική αδυναμία, ένας τούρκος αρχιμαφιόζος καραδοκεί ασφαλής σαν εγγύηση «ήρεμης» συμπεριφοράς του Ερντογάν και της αυλής του, με πληροφορίες και αποδείξεις ικανές να τινάξουν το καθεστώς στον αέρα. <br /><br />Συνεπώς η στιγμή της επίσκεψης του πρίγκιπα διαδόχου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων στην Άγκυρα ήταν η πλέον κατάλληλη…<div><br /></div><div><b><i>*Νομικός, Συγγραφέας. Μέλος του International Hellenic Association (IHA)</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα - Τουρκία: Σημειώσατε 1

Λεωνίδας Κουμάκης*   Ο πολιτικός και διπλωματικός «αγώνας» μεταξύ Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Τουρκίας συνεχίζεται εδώ και τουλάχιστον μι...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Ερντογάν λέει «θα τα βρει» με Αίγυπτο και Ισραήλ όπως τα βρήκε και με τα Εμιράτα

<img height="393" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2021/03/erdogan-2-630x393.jpg" width="711" /><br /><br />Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πως η Τουρκία θα προχωρήσει σε κινήσεις για να βελτιώσει τις σχέσεις με αντίπαλες χώρες, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, παρόμοιες με εκείνες που έκανε τις τελευταίες εβδομάδες με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι οποίες οδήγησαν σε επενδύσεις.<br /><br />Παράλληλα ο Ερντογάν πρόσθεσε πως η χώρα του είναι επίσης έτοιμη να δράσει ως μεσολαβήτρια ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία.<br /><br />Η Άγκυρα και το Αμπού Ντάμπι υπέγραψαν την περασμένη εβδομάδα συμφωνίες για επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων και ο Ερντογάν δήλωσε πως αυτές θα σηματοδοτήσουν μια «νέα εποχή» στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.<br /><br />Στο πλαίσιο μιας επίθεσης γοητείας, την οποία εξαπέλυσε πέρυσι, η Τουρκία έχει επίσης κινηθεί για να διορθώσει τις σχέσεις με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, όμως οι συνομιλίες αυτές δεν έχουν οδηγήσει σε κάποια βελτίωση που να εκδηλώνεται δημόσια.<br /><br />Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο Ερντογάν είχε επίσης μια σπάνια τηλεφωνική επικοινωνία με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Ναφτάλι Μπένετ, μετά την απελευθέρωση από την Τουρκία ενός ισραηλινού ζευγαριού που είχε συλληφθεί.<br /><br />«Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα παρουσίασαν ένα επενδυτικό σχέδιο 10 δισεκ. δολαρίων.<br /><br />»Τοποθετώντας αυτά τα 10 δισεκ. δολάρια, θα οικοδομήσουμε ένα πολύ διαφορετικό μέλλον», δήλωσε ο Ερντογάν προς τους δημοσιογράφους επί του αεροπλάνου, με το οποίο επέστρεψε από το Τουρκμενιστάν, και πρόσθεσε πως θα επισκεφθεί τα ΗΑΕ το Φεβρουάριο.<br /><br />«Οποιουδήποτε είδους βήμα γίνει με τα ΗΑΕ, θα κάνουμε επίσης παρόμοια βήματα με τους άλλους (το Ισραήλ και την Αίγυπτο)», δήλωσε απαντώντας σε ερώτηση για τις σχέσεις με τα Ιεροσόλυμα και το Κάιρο.<br /><br />Εξάλλου, σύμφωνα με το NTV και άλλα τουρκικά τηλεοπτικά δίκτυα, ο Ερντογάν δήλωσε με την ίδια ευκαιρία πως η Άγκυρα είναι έτοιμη να ενεργήσει ως μεσολαβήτρια ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Ρωσία.<br /><br />Ρωσικές δυνάμεις έχουν συγκεντρωθεί στα σύνορα με την Ουκρανία, χώρα η οποία μάχεται επίσης εναντίον υποστηριζόμενων από τη Μόσχα αυτονομιστών που ελέγχουν τμήμα της επικράτειάς της στα ανατολικά. Η Τουρκία, χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, έχει καλές σχέσεις τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Ουκρανία, αλλά αντιτίθεται επίσης στις ρωσικές πολιτικές στη Συρία.<br /><br />«Είτε ως μεσολαβητής είτε μιλώντας τους για το θέμα, διεξάγοντας αυτές τις συνομιλίες με την Ουκρανία και τον κ. Πούτιν, αν θέλει ο Θεός, θέλουμε να έχουμε ένα μερίδιο στη λύση αυτού», δήλωσε ο Ερντογάν στους δημοσιογράφους επί του αεροπλάνου με το οποίο επέστρεψε από το Τουρκμενιστάν.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο Ερντογάν λέει «θα τα βρει» με Αίγυπτο και Ισραήλ όπως τα βρήκε και με τα Εμιράτα

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πως η Τουρκία θα προχωρήσει σε κινήσεις για να βελτιώσει τις σχέσεις με αντίπαλες χώρες, όπως η Αίγυπτος και ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ανάρτηση μιας νοσηλεύτριας που θα έκανε κάθε ψεκ να ντραπεί: Aν μπορούσε…

<img height="321" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/11/211130084923_sofia-manti.jpg" width="745" /><br /><br />Η κυρία Σοφία Μάντη είναι μία από τις εκατοντάδες νοσηλεύτριες που δίνουν καθημερινά σκληρή μάχη να κρατήσουν στη ζωή, δίπλα στους γιατρούς, συμπολίτες της που νόσησαν από τον κορωναϊό.<br /><br />Αγόγγυστα και με αυταπάρνηση αλλά όχι χωρίς συναισθήματα. Και ήταν αυτά τα συναισθήματα που φαίνεται ότι χθες την «έπνιξαν».<br /><br />Οδηγώντας την να «σηκώσει» λίγες αλλά βροντερές λέξεις στο Facebook που θα μπορούσαν να διαβαστούν και ως φωνή απόγνωσης αλλά μάλλον ως κραυγή ενάντια στην ηλιθιότητα της αλαζονείας.<br /><br /><img src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/11/211130100201_nosileftria.jpg" /><br /><br />Το έχουμε ξαναπεί, δεν είναι όλοι οι ανεμβολίαστοι, ψεκασμένοι, συνωμοσιολόγοι, αγράμματοι ή αδαείς.<br /><br />Υπάρχει όμως μία συγκεκριμένη μερίδα που αφού επί μήνες κατηγορεί κάθε μέλος της έλλογης κοινωνίας των πολιτών ως «πρόβατα» και «κυρ Παντελήδες», φθάνουν γρήγορα στο σημείο όπου οι δοξασίες τους προσκρούουν στην αλήθεια.<br /><br />Καταφεύγουν λοιπόν τότε στις δημόσιες δομές υγείας, με την ουρά στα σκέλια, αλλά από ό,τι φαίνεται δεν χάνουν το θράσος της αλαζονείας.<br /><br />Και εκεί ακόμη και κάποιοι από τους ήρωες νοσηλευτές, λυγίζουν. Όχι από την κόπωση. Από την απόγνωση της άνισης μάχης απέναντι στην -ανίκητη ως γνωστόν – ανθρώπινη βλακεία.<div><br /><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η ανάρτηση μιας νοσηλεύτριας που θα έκανε κάθε ψεκ να ντραπεί: Aν μπορούσε…

Η κυρία Σοφία Μάντη είναι μία από τις εκατοντάδες νοσηλεύτριες που δίνουν καθημερινά σκληρή μάχη να κρατήσουν στη ζωή, δίπλα στους γιατρούς,...

Διαβάστε την συνέχεια