Η Ευρώπη «στρώνει το χαλί» στην Άγκυρα και ζητά από την Αθήνα να το πατήσει.

<img height="394" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2025/10/875_d0339b15-1d8e-4918-bc7a-36e4ee950e58.jpg" width="697" /><br /><br />Προβληματισμός επικρατεί στην Αθήνα για το «πράσινο φως» του Βερολίνου στην Άγκυρα για την προμήθεια 40 Eurofighters Typhoon, τα οποία κατασκευάζει κοινοπραξία στην οποία συμμετέχουν η Γερμανία, η Βρετανία, η Ιταλία και η Ισπανία, αλλά και τη συμμετοχή της Τουρκίας στον ευρωπαϊκό αμυντικό μηχανισμό SAFE.<br /><br />Σε συνέντευξη που παραχώρησε πάντως ο Γιόχαν Βάντεφουλ, πριν από μερικές ημέρες στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, όταν ρωτήθηκε ποιες εγγυήσεις θα υπάρχουν ώστε όταν η Τουρκία αποκτήσει τα Eurofighter, να μην τα χρησιμοποιήσει εναντίον της Ελλάδας, χαρακτήρισε αδιανόητο το ενδεχόμενο μία χώρα του ΝΑΤΟ να επιτεθεί σε μία άλλη χώρα του ΝΑΤΟ, αλλά… κουβέντα για εγγυήσεις.<br /><br />Και μπορεί το ταξίδι του στην Αθήνα την προηγούμενη εβδομάδα να αναβλήθηκε λόγω της Διάσκεψης της Ειρήνης στο Σαρμ-Ελ-Σέιχ της Αιγύπτου, ωστόσο ο νέος Υπουργός Εξωτερικών θα έρθει μέσα στις επόμενες ημέρες, με σκοπό να ασκήσει πιέσεις στην Αθήνα να αποδεχτεί την Τουρκία στη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης και μέσω SAFE.<br /><br />Και δεν είναι μόνο ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών ο οποίος ασκεί πιέσεις αλλά και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, ο οποίος συναντήθηκε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο περιθώριο της Συνόδου Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας στην Κοπεγχάγη.<br /><br />Τότε, μάλιστα, ο κ. Μητσοτάκης επανέλαβε ρητά ότι όσο η Άγκυρα διατηρεί ενεργή την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας, η Αθήνα δεν πρόκειται να συναινέσει στην πρόσβαση της Τουρκίας στους ευρωπαϊκούς πόρους για την άμυνα.<br /><br />Με τη νέα πολιτική της Ευρώπης για την Άμυνα αλλά και τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή με τη δημόσια αναγνώριση του ίδιου του Ντόναλντ Τραμπ, η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον μίας νέας πραγματικότητας και ενός τελείως διαφορετικού συσχετισμού δυνάμεων.<br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από το βήμα της Βουλής έσπευσε να ανακοινώσει την πρόθεσή του να καλέσει μία πενταμερή Διάσκεψη με τη συμμετοχή Ελλάδας, Κύπρου, Τουρκίας, Αιγύπτου και Λιβύης, προκειμένου να συζητηθούν πέντε θεματικές: Μεταναστευτικό, συνδεσιμότητα, προστασία θαλάσσιου περιβάλλοντος, πολιτική προστασία και θαλάσσιες ζώνες.<br /><br />Το Υπουργείο Εξωτερικών έχει αναλάβει να διερευνήσει το επόμενο διάστημα πόσο εφικτή είναι αυτή η προοπτική και εάν μπορεί να αποκτήσει και μόνιμο χαρακτήρα.<br /><br />Το ερώτημα είναι τι έχει αλλάξει από το 2020, όταν πρώτος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε προτείνει μία τέτοια Διάσκεψη λέγοντας μάλιστα, ότι στη Μεσόγειο «εμείς δεν είμαστε επισκέπτες, είμαστε οικοδεσπότες» προσκαλώντας και τα Κατεχόμενα.<br /><br />Στη συνέχεια, την ιδέα επανέφερε ο τότε Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ, προχωρώντας και σε σειρά επαφών, χωρίς ωστόσο, αποτέλεσμα.<br /><br />Οι λόγοι για τους οποίους η ιδέα έμεινε «στα χαρτιά», δεν έχουν αλλάξει και αφορούν την ίδια την ουσία των διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο, από το ποιοι θα συμμετέχουν έως το πλαίσιο και το πεδίο εφαρμογής.<br /><br />Το πρώτο και αξεπέραστο «αγκάθι» είναι ότι η Τουρκία για να συμμετάσχει βάζει ως προϋπόθεση να εξαιρεθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, εκτός εάν συμμετάσχει και το ψευδοκράτος, συνθήκη την οποία η Αθήνα δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθεί.<br /><br />Την ίδια ώρα, ενώ η Αθήνα και δια στόματος Πρωθυπουργού διαμηνύει ότι το πλαίσιο για τη σύγκληση της Διάσκεψης δεν μπορεί να είναι άλλο από το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, για την Άγκυρα αυτό αποτελεί «κόκκινη γραμμή» καθώς ποτέ δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και άρα δεν αποδέχεται να δεσμευτεί από τις προβλέψεις της.<br /><br />Και ενώ η προοπτική του εγχειρήματος φαίνεται μάλλον αδύναμη, έρχεται να προστεθεί στη δύσκολη εξίσωση και ο αμερικανικός παράγοντας με έντονο ενδιαφέρον για την περιοχή και μεγάλες αμερικανικές εταιρείες να είναι έτοιμες να επενδύσουν μεγάλα κεφάλαια κυρίως στον τομέα της ενέργειας.<br /><br />Σε αυτό το κλίμα, λοιπόν, η Αθήνα έχει κάθε λόγο να επιχειρεί να στείλει το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν είναι αυτή που πυροδοτεί εντάσεις, αλλά αντιθέτως, αποτελεί τον χρήσιμο εταίρο που επιδιώκει συνεννόηση και σταθερότητα.<br /><br />Σημαντική εξέλιξη είναι και η έλευση της Κίμπερλί Γκίλφοϊλ στην Αθήνα το αμέσως προσεχές διάστημα, η οποία θα καλύψει το κενό της αμερικανικής εκπροσώπησης στη χώρα μας και θα μπορεί να μιλάει απευθείας και με τον έτερο πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία Τομ Μπάρακ.<br /><br />Με τα εθνικά θέματα, παράλληλα, να έχουν εξελιχθεί και σε πεδίο έντονης πολιτικής σύγκρουσης και εντός των τειχών, η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα θα κληθεί να βρει ένα νέο modus operandi με την Τουρκία, γιατί οι εκκρεμότητες είναι πολλές, οι πιέσεις ακόμη περισσότερες και η Διακήρυξη των Αθηνών με ημερομηνία λήξης που έχει παρέλθει εδώ και καιρό.<div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Ευρώπη «στρώνει το χαλί» στην Άγκυρα και ζητά από την Αθήνα να το πατήσει.

Προβληματισμός επικρατεί στην Αθήνα για το «πράσινο φως» του Βερολίνου στην Άγκυρα για την προμήθεια 40 Eurofighters Typhoon, τα οποία κατασ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αρχίζει το πόκερ στη Μεσόγειο. Το κουιντέτο και οι σκόπελοι

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2025/10/d1c9caa7b4e26bddc11427fb7eaf9d8a_4843657-1.jpg"><img height="427" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2025/10/d1c9caa7b4e26bddc11427fb7eaf9d8a_4843657-1.jpg.pagespeed.ce.94AQziERoo.jpg" width="701" /></a><br /><br />Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ<br />Το σχέδιο μιας αμερικανικής διαμεσολάβησης για τη διακεκαυμένη ζώνη από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και, αναπόφευκτα, την Ανατολική Μεσόγειο δεν γεννήθηκε χθες. Ηδη από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου οι Αμερικανοί ήθελαν να δημιουργήσουν διάφορους «διαδρόμους» συνεργασίας στον κόσμο που αναδυόταν.<br /><br />Τα τελευταία 25 χρόνια, τα δεδομένα στην περιοχή έχουν αλλάξει ραγδαία και τα σχέδια αυτά ήλθαν με διάφορους τρόπους (ανολοκλήρωτα παραδείγματα αυτών έχουν καταγραφεί και πρόσφατα όπως ο EastMed, ο IMEC κ.λπ.) είτε από την Ουάσιγκτον είτε από τις Βρυξέλλες και την Ε.Ε. Σε ανύποπτο χρόνο, σχέδια για τη συνεννόηση ανάμεσα στις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου είχε συνεισφέρει και η τουρκική πλευρά, αν και κάπως απρόθυμα, κυρίως για να αποσείσει την κατηγορία της αδιαλλαξίας έναντι των γειτόνων.<br /><br />Η πρώτη αντίδραση<br /><br />Η ανακίνηση μιας τέτοιας πρωτοβουλίας από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, την περασμένη Πέμπτη, κατά την προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή, δεν συμβαίνει σε γεωπολιτικό κενό, αλλά αποτελεί ενεργή προσπάθεια της Αθήνας να διαμορφώσει το πλαίσιο πιθανών διαπραγματεύσεων για τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Γι’ αυτό, άλλωστε, την Παρασκευή η κυβέρνηση έσπευσε να διευκρινίσει ότι εκείνο που προτείνει η ελληνική πλευρά είναι επί της ουσίας ένα πενταμερές σχήμα με τη συμμετοχή Ελλάδας, Τουρκίας, Αιγύπτου, Λιβύης, αλλά και της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία δεν μπορεί να αποκλειστεί.<br /><br />Οι πρώτες αντιδράσεις της Τουρκίας ήταν, φυσικά, αναμενόμενες, καθώς η Αγκυρα δεν επιθυμεί τη συμμετοχή της Λευκωσίας, αν στο τραπέζι δεν έχει θέση και το ψευδοκράτος.<br /><br />Η άριστη σχέση των προέδρων των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όπως αυτή αποτυπώθηκε και στη συμφωνία που επέτρεψε στην Αγκυρα να επισημοποιήσει την επιρροή και παρουσία της και στη Γάζα, προφανώς προκαλεί ανησυχία στην Αθήνα.<br /><br />Η εκπεφρασμένη βούληση του κ. Τραμπ να αξιοποιήσει τη δεύτερη θητεία για την επίλυση διαφόρων διεθνών διενέξεων, θερμών ή «παγωμένων», είχε από καιρό απασχολήσει την ελληνική διπλωματία, η οποία αντιλαμβανόταν ότι μια μεσολάβηση και στα ελληνοτουρκικά δεν θα πρέπει να αποκλείεται.<br /><br />Η απευθείας γραμμή ανάμεσα στους κ. Τραμπ και Ερντογάν δημιουργεί ερωτήματα και στην ελληνική διπλωματία για το τι ακριβώς μπορεί να συζητούν και, κυρίως, αν ο πρόεδρος της Τουρκίας επιχειρεί να πείσει τον πρόεδρο των ΗΠΑ για την ανάγκη κάποιας διευθέτησης στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Μάλιστα, εντός και εκτός του υπουργείου Εξωτερικών καταγράφονταν διαρκείς συζητήσεις σχετικά με την ανάγκη η Αθήνα να μη βρεθεί ενώπιον τετελεσμένων, εν προκειμένω κάποιας φόρμουλας που θα αντικατοπτρίζει τις απόψεις της Αγκυρας.<br /><br />Η αναφορά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, την περασμένη Πέμπτη, για «φόρουμ παράκτιων κρατών» και εν συνεχεία η διευκρίνιση ότι πρόκειται για ένα πενταμερές σχήμα με τη συμμετοχή Ελλάδας, Τουρκίας, Αιγύπτου, Λιβύης και της Κυπριακής Δημοκρατίας (και με ηχηρή εξαίρεση το Ισραήλ) με θεματικές την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, το μεταναστευτικό, την πολιτική προστασία, τη συνδεσιμότητα και την προστασία του περιβάλλοντος, αποτελούν μέρος αυτής της προσπάθειας της Αθήνας να τοποθετηθεί εμπροσθοβαρώς, δίχως, όπως όλα δείχνουν, να έχει γίνει κάποια ουσιαστική προετοιμασία σχετικά με την πιθανή μακροπρόθεσμη εξέλιξη ενός τέτοιου εγχειρήματος.<br /><br />Στη κυβέρνηση φαίνεται να εκτιμάται πως με τον τρόπο αυτόν η Αθήνα αποκτά κάποιο στρατηγικό πλεονέκτημα σε μια πιθανή συζήτηση για την ετοιμότητα της Ελλάδας να διαπραγματευθεί, υπάρχει όμως πλήρης αντίληψη για τα όρια του εγχειρήματος υπό τις παρούσες συνθήκες.<br /><br />Ο Γιώργος Γεραπετρίτης θα αναλάβει τις αμέσως επόμενες ημέρες να μιλήσει με τους ομολόγους του των άλλων τεσσάρων χωρών του πενταμερούς σχήματος που προτείνει η Αθήνα. Στο υπουργείο Εξωτερικών αντιλαμβάνονται, πάντως, ότι η πρόταση αυτή εκ των πραγμάτων δύσκολα θα γίνει επί της ουσίας αποδεκτή από τους Τούρκους, λόγω της συμμετοχής της Κυπριακής Δημοκρατίας και μόνον, ωστόσο θα πρέπει να αναλάβει και το κόστος της απόρριψης μιας τέτοιας πρότασης.<br /><br />Αμερικανικοί σύνδεσμοι<br /><br />Αρκετοί στην Αθήνα εκτιμούν ότι παρά την κινητικότητα κάποιων στενών συνεργατών του κ. Τραμπ, οι οποίοι έχουν αναλάβει θέσεις-κλειδιά (όπως ο ανώτερος σύμβουλος για την Αφρική Μασάντ Μπούλος, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Aγκυρα Τομ Μπάρακ, ο απεσταλμένος για τη Μέση Ανατολή Στιβ Γουίτκοφ), οι ελληνοτουρκικές διαφορές αυτή τη στιγμή περνούν κάτω από το ραντάρ του προέδρου των ΗΠΑ, αφού αυτός έχει, εύλογα, άλλες προτεραιότητες, όπως αυτό φαίνεται άλλωστε και από το πρόγραμμά του, που αυτό το χρονικό διάστημα στρέφεται ξανά προς τον ρωσοουκρανικό πόλεμο.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, οσονούπω φτάνει στην Αθήνα και η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, επίσης πρόσωπο του κύκλου Τραμπ, που διαθέτει απευθείας επικοινωνία με όλους τους παραπάνω φίλους και συνεργάτες του προέδρου, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό για την ανακίνηση μιας ελληνοτουρκικής ατζέντας στον Λευκό Οίκο.<br /><br />Είναι απολύτως σαφές ότι μέρος της αμερικανικής αντίληψης για την κατάσταση αφορά την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων που βρίσκονται στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Chevron ήδη έχει ανακοινώσει τη δραστηριοποίησή της σε ελληνικά ύδατα, η Exxon Mobil ερευνά σε περιοχή λιβυκής δικαιοδοσίας, ενώ οι αμερικανικές εταιρείες είναι παρούσες στη Κύπρο, στην Αίγυπτο και στο Ισραήλ.<br /><br />Πληροφορίες από την Ουάσιγκτον έκαναν λόγο για δυσαρέσκεια του ισραηλινού παράγοντα για το γεγονός ότι η πρωτοβουλία περιλαμβάνει την Τουρκία, αλλά όχι το Ισραήλ, που, όπως λέγεται, δεν είχε καν ενημερωθεί, παρ’ ότι έχει ζωτικά συμφέροντα στην περιοχή και στρατηγική σχέση με την Ελλάδα.<br /><br />Eνα σενάριο πάντως που θα δρομολογείτο με την ενεργό εμπλοκή των ΗΠΑ θα οδηγούσε εκ των πραγμάτων σε έναν πρώτο σκόπελο, που δεν είναι άλλος από την εκκρεμότητα του Κυπριακού.<br /><br />Μια επιτάχυνση των διαδικασιών θα μπορούσε να οδηγήσει τη σημερινή Ουάσιγκτον σε θέσεις που θα πρόκριναν μια «λύση-εξπρές» και είναι απολύτως βέβαιο ότι ο κ. Ερντογάν θα προσπαθήσει να πείσει τον κ. Τραμπ ότι, ύστερα από 51 χρόνια, το Κυπριακό μπορεί να επιλυθεί μόνο στη βάση μιας λύσης των δύο κρατών. Ο συγκεκριμένος κίνδυνος απασχολεί έμπειρους διπλωμάτες, οι οποίοι αντιλαμβάνονται ότι ο κ. Ερντογάν ήδη έχει προετοιμάσει το έδαφος προς αυτή τη κατεύθυνση.<br /><br />Το καλώδιο<br /><br />Oλη αυτή η συζήτηση εκ των πραγμάτων φέρνει στην επιφάνεια και εκκρεμότητες που είναι πιο πρόσφατες, όπως η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κυπριακής Δημοκρατίας. Από την Αθήνα έχει αναδειχθεί η περίπτωση των ερευνών του «Πίρι Ρέις» στο Αιγαίο ως μια περίπτωση ευθέως ανάλογη εκείνων που διακόπηκαν στα ανοιχτά της Κάσου, δηλαδή επί στήλης υδάτων, δίχως να επηρεάζεται η υφαλοκρηπίδα κάποιου κράτους.<br /><br />Εφόσον επέλθει η όχι αυτονόητη επίλυση των προβλημάτων ανάμεσα στην Αθήνα και στη Λευκωσία, τότε δεν αποκλείεται να ξεκινήσουν οι έρευνες των πλοίων στα νότια και στα ανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου. Κάποιοι στην κυβέρνηση είναι αισιόδοξοι πως αυτή τη φορά η Aγκυρα δεν θα αντιδράσει. Πλην όμως, η διαρκής αλλαγή των δεδομένων, όπως αυτά έχουν καταγραφεί λίγες μόλις εβδομάδες από την ακύρωση του τετ α τετ των κ. Μητσοτάκη – Ερντογάν, δεν δημιουργεί απολύτως καμία βεβαιότητα για την εξέλιξη των πραγμάτων, αντιθέτως αυξάνει τα ερωτήματα για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων κατά το επόμενο χρονικό διάστημα.<br /><br />Οι πυκνές επαφές του κ. Μπούλος<br /><br />Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ συνηθίζει να αξιοποιεί σε διάφορα πόστα μέλη της ευρύτερης οικογένειάς του ή φίλους του. Ο Μασάντ Μπούλος, γεννημένος στον Λίβανο από ελληνορθόδοξους γονείς, δραστηριοποιείται στις ΗΠΑ και στη Νιγηρία, ωστόσο βρίσκεται στον κύκλο εμπιστοσύνης του κ. Τραμπ ως συμπέθερος. Ο 28χρονος γιος του, Μάικλ Μπούλος, παντρεύτηκε το 2022 την Τίφανι Τραμπ, κόρη του Ντόναλντ Τραμπ από τον γάμο του με τη δεύτερη σύζυγό του Μάρλα Μέιπλς.<br /><br />Πριν από λίγους μήνες είχε έλθει στην επιφάνεια μια περίεργη ιστορία, όπου οι δύο γαμπροί του κ. Τραμπ, ο Μάικλ Μπούλος και ο Τζάρεντ Κούσνερ (σύζυγος της Ιβάνκα Τραμπ) φαίνεται να είχαν σχεδόν παρεξηγηθεί, καθώς ο πρώτος είχε επιχειρήσει να προωθήσει στον δεύτερο ένα γιοτ που ναυπηγείται (ακόμη) στο Πέραμα, αλλά ήταν υπερτιμολογημένο.<br /><br />Τελικά ο κ. Κούσνερ δεν το αγόρασε και έχει ζητήσει τα χρήματα που προκατέβαλε πίσω, όχι από τον υιό Μπούλος, αλλά από έναν μεσάζοντα. Ως προς τον Μασάντ Μπούλος, πολύ πριν διοριστεί από τον κ. Τραμπ αρχικά ως ειδικός σύμβουλος του προέδρου και στη συνέχεια ως ανώτερος σύμβουλος για αφρικανικές υποθέσεις, ανήκε στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, όπου επί 30 χρόνια είχε υποστηρίξει διάφορες καμπάνιες.<br /><br />Ο κ. Μπούλος ήταν και την περασμένη εβδομάδα στην περιοχή, καθώς την Πέμπτη έγινε δεκτός από τον πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Ο κ. Μπούλος μίλησε με τον κ. Μητσοτάκη στη Νέα Υόρκη στις 27 Σεπτεμβρίου, σε μια συνάντηση που συμμετείχαν ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης και η υφυπουργός Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου.<br /><br />Στη Νέα Υόρκη ο κ. Μπούλος είχε επαφές με τον πρόεδρο της Λιβύης Μοχάμεντ Μένφι, ενώ δύο εβδομάδες νωρίτερα (12 Σεπτεμβρίου) είχε υποδεχθεί στην Ουάσιγκτον αντιπροσωπεία από τη Λιβύη με κύριο θέμα συζήτησης τις επενδύσεις στη χώρα. Στις 8 Αυγούστου ο κ. Μπούλος επισκέφθηκε την Aγκυρα όπου συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας Χακάν Φιντάν, παρουσία και του Αμερικανού πρεσβευτή στη χώρα –επίσης στενού φίλου του προέδρου των ΗΠΑ– Τομ Μπάρακ.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αρχίζει το πόκερ στη Μεσόγειο. Το κουιντέτο και οι σκόπελοι

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ Το σχέδιο μιας αμερικανικής διαμεσολάβησης για τη διακεκαυμένη ζώνη από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια ...

Διαβάστε την συνέχεια

“Οι Ουκρανοί χάνουν τον πόλεμο”. Σάλος από δήλωση Βρετανού Στρατάρχη.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2025/10/DR-DOF-e1760895869771-825x601.jpg" /><br /><br /><b>ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΣ</b><br />Αίσθηση προκαλεί ο Στρατάρχης Λόρδος Ντέιβιντ Ρίτσαρντς με τις πρόσφατες δηλώσεις του αναφορικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, στο πλαίσιο του podcast World of Trouble της βρετανικής εφημερίδας The Independent. Σε αυτές αποδομεί την μέχρι πρότινος κρατούσα άποψη ότι η Ουκρανία δύναται να κερδίσει τον πόλεμο έναντι της Ρωσίας.<br /><br />«Η άποψή μου είναι ότι δεν θα κερδίσουν χωρίς τη στήριξη του ΝΑΤΟ, το οποίο όμως δεν θέλει να εμπλακεί επί του εδάφους» λέει ο Ρίτσαρντς, τονίζοντας έτσι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Δύση και δεν είναι άλλο από την απροθυμία των μελών-κρατών του ΝΑΤΟ να συμμετάσχουν επί του εδάφους. «Τους ενθαρρύνουμε [σ.σ. τους Ουκρανούς] να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο χωρίς να τους παρέχουμε τα μέσα» δηλώνει επίσης στον <a href="https://www.independent.co.uk/news/world/europe/ukraine-russia-war-defeat-david-richards-world-of-trouble-podcast-b2844349.html">Independent</a>.<br /><br />Και δεν μένει εκεί, αφού εκτιμά πως ακόμη και με την παροχή της κατάλληλης νατοϊκής βοήθειας δεν πρόκειται η Ουκρανία να κερδίσει. «Η Ουκρανία δεν διαθέτει το αναγκαίο ανθρώπινο δυναμικό για να αντέξει έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς απέναντι στη Ρωσία» δηλώνει συγκεκριμένα και συμπληρώνει: «Οι Ουκρανοί θα είχαν ελπίδα μόνο αν πολεμούσαμε στο πλάι τους. Έχουμε αποφασίσει όμως να μην εμπλακούμε γιατί η Ουκρανία δεν αποτελεί υπαρξιακό ζήτημα για εμάς».<br /><br />Στο καλύτερο σενάριο, εκτιμά ο Ρίτσαρντς, ο πόλεμος θα μπορούσε να οδηγηθεί σε ένα είδος «ισοπαλίας» – και αυτό μόνο αν υπάρξει πολιτική λύση και συμφωνία με τη Μόσχα. «Το ένστικτό μου λέει ότι το καλύτερο που μπορεί να πετύχει η Ουκρανία είναι κάποιου είδους ισοπαλίας και βλέπετε τον πρόεδρο Ζελένσκι να προσαρμόζεται» λέει ο Βρετανός στρατηγός. Οι δηλώσεις του Ρίτσαρντς έρχονται σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη συγκυρία, αμέσως μετά την επίσκεψη του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να αρνήθηκε να δεσμευτεί για την αποστολή πυραύλων Tomahawk στην Ουκρανία, ενώ λίγες ώρες νωρίτερα είχε συνομιλήσει τηλεφωνικά με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.<br /><br />Η τοποθέτηση Ρίτσαρντς έρχεται ως πανηγυρική επιβεβαίωση της άποψης που θέλει την όλη στάση των ΗΠΑ να συνιστά απεγκλωβισμό από το μέτωπο της Ουκρανίας, στο οποίο τα αριθμητικά δεδομένα δείχνουν πως η πλάστιγγα του πολέμου έχει αρχίσει να γέρνει με το πλευρό των Ρώσων, καθώς όπως συνομολογούν μια σειρά από επίσημα στατιστικά οι ανάγκες του Κιέβου σε οικονομική βοήθεια και έμψυχο δυναμικό δεν δύναται να αντικατασταθούν με ικανοποιητικό ρυθμό.<div><br />Ιράκ και Μπλερ<br /><br />Αποκαλυπτικός για τις πολιτικές παρεμβάσεις κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Μπλερ είναι επίσης ο Ρίτσαρντς, κάνοντας αναφορά στο διαβόητο “αναξιόπιστο ντοσιέ” που δήθεν περιείχε αποδείξεις για την ύπαρξη χημικών όπλων από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν και το οποίο είχε παρουσιάσει ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας για να δικαιολογήσει την εισβολή στο Ιράκ.<br /><br />«Είχαμε ζητήσει από τον τότε Επικεφαλής του Προσωπικού Άμυνας [σ.σ. ανώτατος στρατιωτικός σύμβουλος της κυβέρνησης] να ρωτήσει επανειλημμένα σχετικά με τα στοιχεία που περιλαμβάνονταν στον φάκελο, κατά πόσο ήταν νόμιμα και βάσιμα με όρους πληροφοριών» λέει ο Ρίτσαρντς και συνεχίζει δίνοντας στην επιφάνεια όλο το ανατριχιαστικό κλίμα της περιόδου. «Θα βρούμε κάτι να βάλουμε στον φάκελο ώστε να ταιριάζει και να το δικαιολογήσουμε μας απάντησε στέλεχος της υπηρεσίας πληροφοριών» είναι τα συγκεκριμένα λόγια του Ρίτσαρντς, σε μια γκροτέσκα επιβεβαίωση της πολιτικοποίησης των βρετανικών υπηρεσιών προς όφελος των πολιτικών σκοπιμοτήτων της κυβέρνησης του Μπλερ.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

“Οι Ουκρανοί χάνουν τον πόλεμο”. Σάλος από δήλωση Βρετανού Στρατάρχη.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΣ Αίσθηση προκαλεί ο Στρατάρχης Λόρδος Ντέιβιντ Ρίτσαρντς με τις πρόσφατες δηλώσεις του αναφορικά με τον πόλεμο στην Ουκρανί...

Διαβάστε την συνέχεια

Λύση «made in USA» για το Αιγαίο με πενταμερή και διεθνή διαιτησία.

<a href="https://www.ekathimerini.com/wp-content/uploads/2022/07/AP22199671275563.jpg?1658208039613"><img border="0" height="427" src="https://www.ekathimerini.com/wp-content/uploads/2022/07/AP22199671275563.jpg?1658208039613" width="698" /></a> <br /><br /><div>Ελλάς, Κύπρος, Τουρκία, Αίγυπτος, Λιβύη στο τραπέζι του διαλόγου σε διεθνή διάσκεψη για ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και ορυκτό πλούτο – Δεκτή η πρότασις Ερντογάν από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη<br /><br />Δεν μας έχουν συνηθίσει στην Ελλάδα σε γρήγορα αντανακλαστικά οι ηγεσίες μας ούτε σε άμεση ανταπόκριση σε σχέδια και προγράμματα. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, συνήθως είναι αποτέλεσμα έξωθεν επιρροών και πιέσεων.<br /><br />Έτσι, σε πρώτη φάση, έκπληξη μας προεκάλεσε το γεγονός πως την μία ημέρα (προχθές) ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε στην Βουλή την δημιουργία «Φόρουμ Παρακτίων Κρατών» της ανατολικής Μεσογείου και την επομένη (χθες) το Υπουργείο Εξωτερικών προχώρησε ταχέως στην εφαρμογή της «ιδέας» αρχίζοντας διαβουλεύσεις για την διαμόρφωση ενός πενταμερούς σχήματος με συμμετοχή της Ελλάδος, της Κύπρου, της Τουρκίας, της Αιγύπτου και της Λιβύης.<br /><br />Μάλιστα «κυβερνητικές πηγές» έσπευσαν να ενημερώσουν ότι τα αντικείμενα που θα συζητούνται στο «Φόρουμ» θα έχουν να κάνουν με το μεταναστευτικό, την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος, την συνδεσιμότητα (καλώδιο), τις οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών και την πολιτική προστασία. Είναι δε άξιο προσοχής το γεγονός ότι προσδιορίσθηκαν από την πρώτη στιγμή οι προαναφερθείσες πέντε χώρες, ενώ δεν έγινε η παραμικρή μνεία περί ενδεχομένης συμμετοχής των τριών ακόμη κρατών που είναι «παράκτιες χώρες της ανατολικής Μεσογείου», δηλαδή του Ισραήλ, της Συρίας και του Λιβάνου.<br /><br />Όλα όμως εξηγούνται και το παρασκήνιο το είχε αποκαλύψει η «Εστία» ήδη από τις 16 Ιουνίου με κύριο θέμα της υπό τον τίλο «ΗΠΑ: Λύσις υπέρ της Τουρκίας με διεθνή διαιτησία στο Αιγαίο». Όπως είχαμε αναφέρει, η αμερικανική παρέμβασις είχε ανατεθεί στον σύμβουλο του Ντόναλντ Τράμπ επιφορτισμένο με «ειδικές αποστολές» Ρίτσαρντ Γκρενέλ, ο οποίος εργάζεται σε στενή συνεργασία με τον πρέσβυ των ΗΠΑ στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ (ο οποίος έχει αναλάβει ευρύτερο ρόλο στην ανατολική Μεσόγειο) και τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν.<br /><br />Μάλιστα η «Εστία» έγραφε τότε για «εφιαλτικό άξονα» των τριών αυτών προσώπων. Και, από ο,τι φαίνεται, ο άξων αυτός διεμόρφωσε το σχέδιο της πενταμερούς διασκέψεως, την υλοποίηση του οποίου ανέλαβε προθύμως το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, χωρίς ίσως να αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος φαλκιδεύσεως ζωτικών συμφερόντων της χώρας μας. Χαρακτηριστικό είναι ότι ήδη παράγοντες του ΥΠΕΞ ομιλούν για τις προοπτικές να αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά ένα τέτοιο σχήμα, θεωρώντας εκ των προτέρων δεδομένη την αποδοχή του. Αλλά γιατί να μην την θεωρούν δεδομένη, αφού στον ίδιο άξονα εκινήθη και ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος, κατά την ομιλία του στον ΟΗΕ, είχε ομιλήσει πρώτος για «Διάσκεψη Ανατολικής Μεσογείου» με στόχο την ανάπτυξη κοινού εδάφους. Το ερώτημα είναι αν και κατά πόσον υπάρχει προοπτική για «κοινό έδαφος» με την Τουρκία όσο ισχύει το τουρκολιβυκό μνημόνιο, είναι εν ισχύι η απειλή του casus belli και εξακολουθεί η Άγκυρα να απαιτεί διεθνή αναγνώριση του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους υπονομεύοντας την λύση του Κυπριακού.<br /><br />Από ο,τι φαίνεται λοιπόν, η πενταμερής θα είναι η δικαιολογία για την διεθνή διαιτησία στην οποία κινδυνεύει να συρθεί η Ελλάς. Και να υποχρεωθεί να δεχθεί λύσεις που θα της υποδειχθούν, όχι μόνον για την συνδιαχείριση του Αιγαίου, αλλά και για την λύση του Κυπριακού. Το πρώτο βήμα, βεβαίως, είναι το τραπέζι του διαλόγου. Στο οποίο ευκολώτερα θα δικαιολογηθεί η συμμετοχή της Ελλάδος εάν μετέχουν πέντε χώρες και όχι μόνον δύο. Τονίζοντας ότι το σχέδιο Γκρενέλ για διάλογο ήταν ακόμη υπό διαμόρφωσιν, η «Εστία» ανέφερε στις 16 Ιουνίου: «Ο Γκρενέλ φέρεται να έχει ήδη συζητήσει το θέμα τόσο με τον Αμερικανό πρέσβυ στην Άγκυρα (που είναι αρκετά δραστήριος και στην Συρία) Τομ Μπάρακ όσο και με την αναμενομένη στην Αθήνα πρέσβυ Κίμπερλυ Γκίλφοϋλ, καθώς και με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν.<br /><br />Οι δύο πρέσβεις αναφέρεται ότι έχουν, επί της αρχής, αντιμετωπίσει θετικά την πρωτοβουλία, θεωρώντας ότι η τρέχουσα συγκυρία της σχετικής αποκλιμακώσεως στις διμερείς σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας επιτρέπει την διερεύνηση του ενδεχομένου ενός πιο δομημένου διαλόγου μεταξύ Αθηνών και Αγκύρας. Αν και το ακριβές περιεχόμενο των ενδεχομένων συνομιλιών δεν έχει ακόμη προσδιορισθεί, οι πρώτες σκέψεις φαίνεται πως περιλαμβάνουν την έναρξη μιάς διαδικασίας που θα μπορούσε να οδηγήσει στην λύση της διεθνούς διαιτησίας για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Αυτό σημαίνει απομάκρυνση από την διαδικασία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης με όλα τα ενδεχόμενα “λύσεως” ανοικτά, χωρίς καν την θεωρητική δέσμευση της ευθυγραμμίσεως με τα θέσμια του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης, τα οποία η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι πρέπει να διέπουν οιαδήποτε διευθέτηση της οριοθετήσεως των θαλασσίων ζωνών στο Αιγαίο.<br /><br />Η προώθησις της λύσεως της διεθνούς διαιτησίας, στην παρούσα χρονική συγκυρία και ιδιαιτέρως μετά τις επιθέσεις του Ισραήλ κατά του Ιράν, αποτελεί μέρος των “ιδεών” που αναπτύσσονται στην αμερικανική πρωτεύουσα για μία συνολική διευθέτηση στην Μέση Ανατολή, με την Τουρκία να αναλαμβάνει τον κεντρικό ρόλο, υποκαθιστώντας και το Ιράν, καθώς άλλως τε ήδη έχει επεκτείνει την επιρροή της στην τελευταία σύμμαχο της Τεχεράνης, Συρία».<br /><br />Ακόμη τονίζαμε: «Είναι γεγονός ότι η πολιτική των ΗΠΑ θεωρεί επιβεβλημένο να εξευρεθεί μια λύσις στα ελληνοτουρκικά, τα οποία θεωρεί “αγκάθι” για τις συμμαχικές σχέσεις. Αλλά ενώ σε εποχές σχετικής σταθερότητος η διευθέτησις των ελληνο-τουρκικών δεν είναι ζήτημα προτεραιότητος, σε περιόδους γενικωτέρας διαταράξεως της ομαλότητος οι διαδικασίες επιταχύνονται». Και αυτήν την στιγμή οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή καθιστούν για τις ΗΠΑ ζήτημα προτεραιότητος την διευθέτηση των ελληνο-τουρκικών, δεδομένου μάλιστα ότι «επιφυλάσσουν για την Τουρκία έναν σημαντικό ρόλο για την επομένη ημέρα», οπότε «μάλλον έχουν ήδη αποφασίσει προς ποίαν πλευρά θέλουν να κλίνει η πλάστιγγα και ποιόν θα υποχρεώσουν σε επώδυνες υποχωρήσεις». Είναι προφανές ότι στην ατραπό των επωδύνων υποχωρήσεων εισερχόμεθα εκουσίως.<br /><br /><a href="https://www.estianews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div><div><br /></div>

Λύση «made in USA» για το Αιγαίο με πενταμερή και διεθνή διαιτησία.

Ελλάς, Κύπρος, Τουρκία, Αίγυπτος, Λιβύη στο τραπέζι του διαλόγου σε διεθνή διάσκεψη για ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και ορυκτό πλούτο – Δεκτή η πρότα...

Διαβάστε την συνέχεια

Είναι ο Μητσοτάκης ο εμπνευστής του «φόρουμ» για την Ανατολική Μεσόγειο; Ποιός του έδωσε το «πράσινο φως»;

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhP89JR-Tb4D1oTiurZI6CHCXuNwuCrDgvG1XGoYnKg7JA-yaDPhmRqrD8ed8nGOWut7f3SsGzcDz_TwTTycnLzF-VkFD0ObwIDHWJFxeMt75oorA0h8CUESL5k14uakI6dhaH09M_TrwAGYQF2YqSFvtiSnr97VgakDzC_DbWEl8yxBwl745JvmHIa3FA/s930/1000003581.jpg"><img border="0" height="344" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhP89JR-Tb4D1oTiurZI6CHCXuNwuCrDgvG1XGoYnKg7JA-yaDPhmRqrD8ed8nGOWut7f3SsGzcDz_TwTTycnLzF-VkFD0ObwIDHWJFxeMt75oorA0h8CUESL5k14uakI6dhaH09M_TrwAGYQF2YqSFvtiSnr97VgakDzC_DbWEl8yxBwl745JvmHIa3FA/w696-h344/1000003581.jpg" width="696" /></a> <br /><br /><div>Επειδή η κοινή ασθένεια πολλών φαίνεται να είναι η κοντή μνήμη -κάποιων ακουσίως και άλλων εκουσίως-, θα επιχειρήσουμε να δώσουμε μια οφειλόμενη απάντηση σε όσους εσφαλμένα υποστηρίζουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο εμπνευστής της δημιουργίας ενός «φόρουμ» για την Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Από την σειρά των γεγονότων λοιπόν συνάγεται, ότι το «φόρουμ» ήταν ένας από τους λόγους της παρουσίας του Έλληνα Πρωθυπουργού στη διάσκεψη για τη Γάζα, -την οποία σχολιάσαμε και αποκωδικοποιήσαμε σε προηγούμενο σημείωμα (14/10/25)-, κατά τη διάρκεια της οποίας πήρε το «πράσινο φως» για την σχετική ανακοίνωση στο ελληνικό κοινοβούλιο. <br /><br />Η «Καθημερινή» επιβεβαίωσε (17/10/25) ότι η ανακοίνωση Μητσοτάκη σχετίζεται άμεσα με την πρωτοβουλία του συμπέθερου του Ντ. Τραμπ, Μασάντ Μπούλος, οποίος φέρεται να είχε ήδη συνομιλήσει με Έλληνες, Τούρκους, Λίβυους και Αιγύπτιους εκπροσώπους προκειμένου να «ενθαρρύνει τις τέσσερις χώρες να επιλύσουν τις διαφορές τους». Με άλλα λόγια ο Τραμπ συνεχίζει την πολιτική που χάραξε το επιτελείο Μπάιντεν για την Ανατολική Μεσόγειο, όπως γίνεται αντιληπτό από τη σύντομη ιστορική αναδρομή που ακολουθεί:<br /><br />Σε παλαιότερο άρθρο (16/02/23) εξηγήθηκε η λύση που προωθείται από τους Αμερικανούς για τα ενεργειακά της περιοχής μας και επιβεβαιώθηκε από τις δηλώσεις του Σύμβουλου Εθνικής Ασφαλείας Θάνου Ντόκου, ο οποίος μίλησε για τη δημιουργία ενός «μεγάλου συνεταιρισμού κρατών» κατά τα πρότυπα της συνεργασίας Κατάρ-Ιράν «που θα συνεκμεταλλευτεί τους ενεργειακούς πόρους της Μεσογείου».<br /><br />Στην ουσία η δήλωση Ντόκου επιβεβαίωνε τον Αμερικανό τέως υφυπουργό Τζέφρι Πάιατ, ο οποίος τον Δεκέμβριο του 2022 είπε ότι, «υπάρχει μεγάλη ευκαιρία σήμερα να αυξηθεί η συλλογικότητα στην περιοχή» ενώ πρόσθεται ότι, «οι ΗΠΑ εστιάζουν στο πώς θα δημιουργήσουν μια ΕΤΑΙΡΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ για να αποφύγουμε τις διαμάχες που συνοδεύονται με ένα οικονομικό κόστος». <br /><br />Ο Τζέφρι Πάιατ αντίστοιχες δηλώσεις έκανε και σε συνέδριο του «Economist» (Ιούλιο 2024) όταν διευκρίνισε ότι μέσα από τη συνεργασία επί των ενεργειακών, ουσιαστικά διευκολύνεται ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων μεταξύ των κρατών της περιοχής. «Εάν συνεχίσουμε να διευκολύνουμε την ενεργειακή συμμαχία, τότε η αφθονία σε ενέργεια θα λύσει το μεγάλο δίλημμα σε όλη την περιοχή».<br /><br />Την βάση για την «εταιρική» συνεκμετάλλευση βέβαια, την έβαλε πολύ νωρίτερα ο ίδιος ο τέως πρόεδρος Τζο Μπάιντεν -τότε αντιπρόεδρος- το 2014 όταν έλεγε ότι, «αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ταξίδεψα πρόσφατα [σσ. Μάιο του 2014] στην Κύπρο -ο υψηλότερος αξιωματούχος των ΗΠΑ που επισκέφθηκε την Κύπρο εδώ και πέντε δεκαετίες- επειδή ήθελα να ενθαρρύνω τους Κύπριους [σσ. Κυπριακή Δημοκρατία] να αναπτύξουν τους ενεργειακούς πόρους τους σε συνεργασία με όλους -ΟΛΟΥΣ(!)- τους γείτονές τους, και να καταστεί σαφές ότι ΟΛΟΙ ωφελούνται εάν το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου μπορεί να συνεργαστεί για να γίνει κόμβος για τις αγορές φυσικού αερίου». Γι' αυτό άλλωστε οι Αμερικάνοι ανέκαθεν επιθυμούσαν να εντάξουν την Τουρκία στο υφιστάμενο East Med Gas Forum... <br /><br />Υπενθυμίζεται επίσης και σχετική δήλωση του «αρχιτέκτονα» του γνωστού χάρτη Μπάιντεν, του πρώην Ανώτερου Σύμβουλου Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άμος Χόκσταϊν, οποίος είπε ότι: «Υπάρχουν πολλές επιλογές για την ενίσχυση του 3+1, του Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου (East Med Gas Forum) και ιδανικά τη χρήση της ενέργειας ως τρόπο για ενίσχυση των συνεργασιών ανάμεσα σε αυτές τις χώρες ώστε να επωφεληθούν πολιτικά, πέραν των ενεργειακών ζητημάτων. Από το 2015-2017 [περίοδο κατά την οποία ο γνωστός χάρτης Μπάιντεν παρουσιάστηκε στον Ερντογάν και τους Ε/κ ενώ χρησιμοποιήθηκε ως δέλεαρ κατευνασμού μετά την ισραηλοτουρκική κρίση του Μαβί Μαρμαρά] υπήρχε πολιτική δραστηριότητα για να υποστηρίξουμε μια λύση στο κυπριακό πρόβλημα και η ενέργεια ήταν νέο αντικείμενο για τη διαπραγμάτευση και την ειρηνευτική διαδικασία επί του εδάφους». <br /><br />Εν συντομία, ο χάρτης Μπάιντεν καταλύει τον χάρτη της Σεβίλλης και ισοπεδώνει τις πρόνοιες του Δικαίου της Θάλασσας, οδηγεί στην απώλεια της ελληνικής δυνάμει ΑΟΖ ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού που τέμνει την Ρόδο, καθώς και του κοινού θαλάσσιου συνόρου με την Κύπρο (<a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2023/01/2014-eastmed.html">1</a>, <a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2023/04/2011.html">2</a> και <a href="https://i-epikaira.blogspot.com/2022/01/eastmed.html">3</a>).<br /><br /><a href="https://www.washingtoninstitute.org/sites/default/files/2021-05/Selected-Energy-Infrastructure-East-Mediterranean-2019-21.jpg"><img border="0" height="418" src="https://www.washingtoninstitute.org/sites/default/files/2021-05/Selected-Energy-Infrastructure-East-Mediterranean-2019-21.jpg" width="640" /></a><br /><i>Χάρτης Μπάιντεν. Πηγή: mcclatchydc.com</i><br /><br />Στις 23/02/24 γράφαμε ότι σε πρώτη φάση θα γίνει η είσοδος της Τουρκίας στο East Med Gas Forum -διόλου απίθανη η δημιουργία νέου φόρουμ ή πιο πιθανό, μιας διάσκεψης με παρόμοια ονομασία και σκοπούς υπό την αιγίδα του East Med Gas Forum-, ώστε να αναγνωριστούν τα ανύπαρκτα δικαιώματά της στην Αν. Μεσόγειο -στην πραγματικότητα, πολύ περιορισμένα βάσει του χάρτη της Σεβίλλης-, και επί της ουσίας, θα ανοίξει ο δρόμος για την εφαρμογή του εκτρωματικού χάρτη Μπάιντεν, ο οποίος δημιουργήθηκε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.<br /><br />Αυτά όσον αφορά στους αμερικανικούς σχεδιασμούς, τους οποίους το παρόν βήμα έχει σχολιάσει εκτενέστατα τα προηγούμενα χρόνια. Επειδή όμως τα σχέδια χρειάζονται και εγχώριους εκτελεστές, παρακάτω παρατίθενται και σχετικές δηλώσεις οι οποίες καταδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ποιοί κινούν τα νήματα στην πολιτική ζωή της χώρας:<br /><br />-Τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2015, σύμφωνα με αποκάλυψη της ελληνοκύπριας δημοσιογράφου Φανούλας Αργυρού, σε δύο κλειστά σεμινάρια -ένα στην Άγκυρα (28/02/15) και ένα στο Φόρεϊν Όφις του Λονδίνου (02/03/15)-, με στόχο την προώθηση λύσης «δύο κρατών» στο Κυπριακό, ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε ανοικτά ότι πρότεινε ο ίδιος στον Ρ.Τ. Ερντογάν να εργαλειοποιηθεί η ενέργεια για την επίλυση του Κυπριακού, ενώ ταυτόχρονα αναφέρθηκε σε πιθανά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην υφαλοκρηπίδα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, κλείνοντας το μάτι στη «συνεκμετάλλευση»  Σημειώνεται επίσης, ότι οι δηλώσεις Παπανδρέου, συμπίπτουν χρονικά και με την περίοδο κατά την οποία, όπως προαναφέρθηκε, παρουσιάστηκε ο χάρτης Μπάιντεν στον Ερντογάν... Σύμπτωση(;)<br /><br />-Η Ντόρα Μπακογιάννη στις 17/02/23 δήλωσε ότι: «Κάποια στιγμή θα γίνει διεθνής διάσκεψη για τα ενεργειακά στη Μεσόγειο, θα υπάρξει ευρύτερη συμφωνία. Η Μεσόγειος είναι μικρή θάλασσα με πολλά κράτη». Πρόσθεσε δε με νόημα ότι «δεν είναι ταμπού η συνεκμετάλλευση, εγώ δεν έχω κανένα ταμπού...»<br /><br />-Ο δε επίτιμος διδάκτορας του τουρκικού ιδιωτικού Πανεπιστημίου της οικογένειας Κοτς στην Κωνσταντινούπολη, Αλέξης Τσίπρας, είπε κατά την παραλαβή του τίτλου τον Ιούνιο του 2024: «σε αυτή την περίοδο σχετικής ηρεμίας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, πρέπει να εργαστούμε σκληρά για να παραπέμψουμε την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μας». Είπε επίσης ότι «οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας, αξίζουν ένα μέλλον ειρήνης στη βάση του διεθνούς δικαίου» και πως «με βάση αυτά τα κρίσιμα βήματα στην Ανατολική Μεσόγειο, μπορούμε και πρέπει να ανοίξουμε την προοπτική για την αναβάθμιση των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας στο σύνολό τους». <br /><br />Σημειώνεται ότι μεταξύ των επιχειρήσεων της δυναστείας Κοτς στην Τουρκία, συγκαταλέγεται και το πλειοψηφικό πακέτο στην κρατική τουρκική εταιρεία πετρελαίου (ΤΡΑΟ)! Ναι... αυτήν που διενεργεί ανενόχλητη έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και έχει ήδη διαμοιράσει βυθοτεμάχια σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Για τον ρόλο του Τούρκου επιχειρηματία Ραχμί Κοτς -ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη-, έχουμε αναφερθεί εκτενώς, και όπως γράψαμε και παλαιότερα (04/07/24), «υπάρχει οργιώδες παρασκήνιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στο οποίο εμπλέκονται και επιχειρηματίες, κυρίως από τον τομέα της ενέργειας που ωθούν τις κυβερνήσεις σε συμφωνίες με κοινές ελληνοτουρκικές επιχειρήσεις στο Αιγαίο. Ωστόσο η επιχειρηματική συνεργασία δεν μπορεί να γίνει στο κενό, δεδομένου ότι η Τουρκία έχει πάντα ως βάση την συνεκμετάλλευση...» </div><div><br />Στις 10/10/25 επίσης γράφαμε: «Και για να γίνει ακόμη πιο σαφές [για το τι ακριβώς συμβαίνει], δεν είναι καθόλου τυχαίες οι δηλώσεις Μητσοτάκη-Ερντογάν στο περιθώριο των εργασιών της Εβδομάδας Υψηλού Επιπέδου της 80ής Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη (Σεπτέμβριος 2025), όπου ο μεν πρώτος είπε: «Εάν κάποιες φορές, εάν αυτό που κάνουμε προκαλεί κάποια δυσφορία στη Τουρκία, ας είναι. [...] Αλλά θα συνεχίσουμε να συνομιλούμε μαζί τους εποικοδομητικά και να προσπαθούμε να βρούμε project αμοιβαίου ενδιαφέροντος», ο δε δεύτερος δήλωσε με νόημα: «Θα πάρουμε το μερίδιο που μας αναλογεί και θα συνεργαστούμε με τους γείτονές μας με την αρχή του “win-win”»». <br /><br />Κλείνοντας, σε απάντηση όσων αναρωτιούνται, ποιόν θα ευνοήσει το κυοφορούμενο «φόρουμ» για την Ανατολική Μεσόγειο, υπενθυμίζεται ότι ο ίδιος ο Ερντογάν διεμήνυε με ύφος από τον Οκτώβριο του 2020 πως «η Τουρκία αναμένει σαφή βήματα για τη σύγκληση της διεθνούς διάσκεψης των χωρών της ανατολικής Μεσογείου»! Ηλίου φαεινότερον γιατί ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν είπε σε συνέντευξή του ότι ελπίζει τα διμερή -κατά τον ίδιο- ζητήματα να επιλυθούν με τον κ. Μητσοτάκη στην εξουσία...<br /><br /><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Είναι ο Μητσοτάκης ο εμπνευστής του «φόρουμ» για την Ανατολική Μεσόγειο; Ποιός του έδωσε το «πράσινο φως»;

Επειδή η κοινή ασθένεια πολλών φαίνεται να είναι η κοντή μνήμη -κάποιων ακουσίως και άλλων εκουσίως-, θα επιχειρήσουμε να δώσουμε μια οφειλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραήλ-Χαμάς: Παραβιάστηκε η εκεχειρία. Σημάδια διαιώνισης της Ισραηλινής κατοχής.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/10/GAZA-3.webp"><img height="360" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/10/GAZA-3-696x392.webp" width="700" /></a><br /><br />Το Ισραήλ και η Χαμάς δοκιμάζουν αλλήλους επί του πεδίου. Οι συγκρούσεις εντείνονται εκατέρωθεν των νέων συνόρων, παρά την εκεχειρία, η οποία ουσιαστικά έχει παραβιαστεί. Την Κυριακή, η ισραηλινή αεροπορία και το ναυτικό πραγματοποίησαν βομβαρδιστικές επιδρομές στη νότια Λωρίδα της Γάζας, μετά από πυροβολισμούς μαχητών της Χαμάς εναντίον στρατιωτών.<br /><br />Την Παρασκευή, δώδεκα άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, σκοτώθηκαν ενώ ταξίδευαν με αυτοκίνητο. Ο Ισραηλινός Στρατός ισχυρίστηκε ότι το όχημα είχε πλησιάσει πολύ κοντά στην «κίτρινη γραμμή», η οποία οριοθετεί την περιοχή που εξακολουθεί να κατέχεται από τον ισραηλινό στρατό. Ο τελευταίος καλύπτει το μισό μέγεθος της Λωρίδας της Γάζας, όπως ορίζεται στο ειρηνευτικό σχέδιο που παρουσίασε ο Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />Ο ίδιος ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας, Ισραήλ Κατζ, περιέγραψε αυτή τη γραμμή ως «σύνορα ασφαλείας και πολιτικής που έχουν σχεδιαστεί για να καταστήσουν σαφές στους τρομοκράτες της Χαμάς και στους κατοίκους της Γάζας ότι οποιαδήποτε παραβίαση αυτής της γραμμής θα προκαλέσει πυρά» από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις.<br /><br />Η ανθρωπιστική βοήθεια αναστέλλεται<br /><br />Στρατιωτικοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι το τμήμα που ελέγχεται από τις ισραηλινές δυνάμεις θα τύχει προτιμησιακής μεταχείρισης, με προτεραιότητα στην ανοικοδόμηση σχολείων, κέντρων υγείας, δικτύων διανομής ηλεκτρικού ρεύματος και νερού, ενώ το άλλο μισό του θύλακα είναι πιθανό να βυθιστεί στο χάος. Με άλλα λόγια, αυτό που ήταν μόνο μια προσωρινή γραμμή θα μπορούσε να διαιωνίσει μια ισραηλινή κατοχή.<br /><br />Σε μια ακόμη ένδειξη έντασης, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου διέταξε το κλείσιμο του περάσματος Ράφα μεταξύ Λωρίδας της Γάζας και Αιγύπτου, διακόπτοντας την παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας. Αυτό επίσης αποτελεί πλήγμα στην ειρηνευτική συμφωνία 20 σημείων του Ντόναλντ Τραμπ, η οποία προέβλεπε το άμεσο άνοιγμα του συνοριακού περάσματος. «Η μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας στη Λωρίδα της Γάζας έχει ανασταλεί μέχρι νεωτέρας, μετά την κατάφωρη παραβίαση της συμφωνίας από τη Χαμάς», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο μια ισραηλινή πηγή ασφαλείας.<br /><br />Ο πρωθυπουργός δικαιολόγησε αυτήν την κύρωση κατηγορώντας τη Χαμάς ότι αρνείται να επιστρέψει τις σορούς 16 ομήρων που σκοτώθηκαν από το ισλαμικό κίνημα στις 7 Οκτωβρίου 2023. Δύο από αυτούς επιστράφηκαν την Κυριακή. Ωστόσο, σύμφωνα με Ισραηλινούς αξιωματούχους, η Χαμάς παρατείνει σκόπιμα την έρευνα για να διατηρήσει την επιρροή της στο Ισραήλ.<div><br />Συνοπτικές εκτελέσεις<br /><br />Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, η Χαμάς έχει ξεκινήσει μια αιματηρή εκστρατεία «εκκαθάρισης», πυροβολώντας στους δρόμους ακόμη και νεκρούς Παλαιστίνιους για τους οποίους υπάρχουν υποψίες ότι «συνεργάστηκαν» με το Ισραήλ ή ότι αντιτάχθηκαν στο σκληρό καθεστώς που επιβλήθηκε από το ισλαμιστικό κίνημα από τότε που ανέλαβε την εξουσία στη Λωρίδα της Γάζας το 2007.<br /><br />Η Χαμάς δικαιολόγησε αυτές τις δολοφονίες ισχυριζόμενη ότι στόχευαν μέλη «συμμοριών ληστών». Αυτές οι συνοπτικές εκτελέσεις έφτασαν σε τέτοια κλίμακα που το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ προειδοποίησε: «Θα ληφθούν μέτρα για την προστασία του παλαιστινιακού πληθυσμού και τη διατήρηση της εκεχειρίας», χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.<br /><br />Ανησυχώντας ότι τα επόμενα δύο στάδια του ειρηνευτικού του σχεδίου θα μπορούσαν να ξεχαστούν, ο Ντόναλντ Τραμπ απέστειλε τον Στιβ Γουίτκοφ, τον ειδικό απεσταλμένο του, στο Ισραήλ. Αναμένεται να τον συνοδεύσει αργότερα αυτή την εβδομάδα ο Τζ. Ντ. Βανς, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.<br /><br />«Ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει»<br /><br />Υπάρχει επείγον. Όπως δήλωσε η Μίρι Ρεγκέβ, Υπουργός Μεταφορών και μέλος του υπουργικού συμβουλίου ασφαλείας, στο Στρατιωτικό Ραδιόφωνο την Κυριακή, «ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει», σε αντίθεση με όσα διακήρυξε ο Αμερικανός πρόεδρος την περασμένη εβδομάδα.<br /><br />Το Χρηματιστήριο του Τελ Αβίβ, το οποίο είχε γιορτάσει με φανφάρα την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός, φοβάται τώρα μια αναζωπύρωση του πολέμου. Ο δείκτης TA-35, ο οποίος περιλαμβάνει τις 35 μεγαλύτερες κεφαλαιοποιήσεις της αγοράς, υποχώρησε κατά 1,5% την Κυριακή, αφού σημείωσε ιστορικά υψηλά.</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ισραήλ-Χαμάς: Παραβιάστηκε η εκεχειρία. Σημάδια διαιώνισης της Ισραηλινής κατοχής.

Το Ισραήλ και η Χαμάς δοκιμάζουν αλλήλους επί του πεδίου. Οι συγκρούσεις εντείνονται εκατέρωθεν των νέων συνόρων, παρά την εκεχειρία, η οποί...

Διαβάστε την συνέχεια

Κύπρος: Ανατροπή στα Κατεχόμενα. Ο Τουφάν Ερχιουρμάν νέος ηγέτης στο ψευδοκράτος, ήττα για τον Τατάρ που στηριζόταν από την Άγκυρα

<img height="400" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2025/10/EHIOUMAN-630x400.jpg" width="707" /><br /><br />Σημαντική πολιτική αλλαγή καταγράφηκε στην τουρκοκυπριακή πλευρά, μετά την ήττα του Ερσίν Τατάρ, ο οποίος στηριζόταν από τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, στις πρόσφατες «προεδρικές εκλογές» του ψευδοκράτους στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο.<br /><br />Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που ανακοίνωσε το «Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο», νικητής των ψευδοεκλογών αναδείχθηκε ο υποψήφιος της «αντιπολίτευσης», Τουφάν Ερχιουρμάν, συγκεντρώνοντας το 62,76% των ψήφων, έναντι 35,81% του ηττημένου Ερσίν Τατάρ.<br /><br />Ο Ερχιουρμάν, υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος (ΡΤΚ), διαδέχεται τον Τατάρ ως ο έκτος «πρόεδρος» του παράνομου κατοχοχικού και αποσχιστικού καθεστώτος, στην 9η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη του Τουρκοκύπριου ηγέτη από το 1985.<br /><br />Η επικράτηση του Ερχιουρμάν σηματοδοτεί μια διαφοροποίηση, καθώς ο ίδιος έχει εκφράσει την άποψη ότι η εμμονή του προκατόχου του σε λύση δύο κρατών και η διεκδίκηση κυριαρχικής ισότητας (και όχι πολιτικής) μεταξύ των δύο μερών δεν είναι ρεαλιστική.<br /><br />Το ποσοστό συμμετοχής στις «εκλογές» ανήλθε στο 64,87%, με 141.615 ψηφίσαντες, επί συνόλου 218.313 δικαιούχων.<br />Το ποσοστό αυτό είναι παρόμοιο με τον δεύτερο γύρο του 2010 (64,12%), όταν ο Μουσταφά Ακιντζί, υποστηριζόμενος από την ευρύτερη τουρκοκυπριακή αριστερά, είχε νικήσει τον Ντερβίς Έρογλου.<div><br />Ποιος είναι ο νέος Τουρκοκύπριος κατοχικός ηγέτης<br /><br />Ο Τουφάν Ερχιουρμάν γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 11 Σεπτεμβρίου 1970. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Άγκυρας το 1992, όπου και δίδαξε «Εισαγωγή στο δίκαιο, διοικητικό και συνταγματικό δίκαιο», ενώ δίδαξε και σε άλλα πανεπιστήμια της Τουρκίας (Χατζέτεπε, Τεχνικό Πανεπιστήμιο Μέσης Ανατολής).<br /><br />Στα κατεχόμενα, έχει εργαστεί στις νομικές σχολές των «πανεπιστημίων» Ανατολικής Μεσογείου και Εγγύς Ανατολής.<br /><br />Διαθέτει διδακτορικό στη νομική από το 2001 με θέμα «Εξωδικαστικός έλεγχος της Διοίκησης και του Συνηγόρου του Πολίτη».<br /><br />Η πολιτική του διαδρομή περιλαμβάνει τη συμμετοχή του στην διαπραγματευτική ομάδα του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ (2008-2010), την εκλογή του ως «βουλευτή» με το ΡΤΚ το 2013, τη Γενική Γραμματεία του κόμματος (2015-2016) και την εκλογή του ως Προέδρου του ΡΤΚ το 2016.<br /><br />Διετέλεσε επίσης «πρωθυπουργός» στην τετρακομματική «κυβέρνηση» συνασπισμού από τον Φεβρουάριο του 2018 έως τον Μάιο του 2019.<br />«Η Εξωτερική Πολιτική σε Διαβούλευση με την Τουρκία»<br /><br />Παρά τη διαφοροποίηση του από την πολιτική των δύο κρατών, ο νέος Τουρκοκύπριος ηγέτης έσπευσε να υπογραμμίσει τη σημασία των σχέσεων με την Άγκυρα.<br /><br />Σε δήλωσή του στο τουρκικό πρακτορείο «Αναντολού», ο Τουφάν Ερχιουρμάν τόνισε πως «ο καθορισμός μιας εξωτερικής πολιτικής στην Κύπρο χωρίς διαβούλευση με την Τουρκία δεν θα είναι ποτέ ζήτημα κατά τη διάρκεια της θητείας μου».<br /><br />Υπογράμμισε τις «πολύ καλές σχέσεις» με την Τουρκία, προσθέτοντας: «Θεωρώ αποστολή μου να συμβάλω στην περαιτέρω ανάπτυξη των σχέσεων μας με την Τουρκία», ενώ εξέφρασε «θερμούς χαιρετισμούς και σεβασμό προς ολόκληρο τον τουρκικό λαό στην Δημοκρατία της Τουρκίας».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κύπρος: Ανατροπή στα Κατεχόμενα. Ο Τουφάν Ερχιουρμάν νέος ηγέτης στο ψευδοκράτος, ήττα για τον Τατάρ που στηριζόταν από την Άγκυρα

Σημαντική πολιτική αλλαγή καταγράφηκε στην τουρκοκυπριακή πλευρά, μετά την ήττα του Ερσίν Τατάρ, ο οποίος στηριζόταν από τον Τούρκο Πρόεδρο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία διαλύει και τις τελευταίες αυταπάτες των Ελλήνων “προθύμων”.

<img height="429" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2025/09/FIDAN-HAKAN-ERDOGAN20.jpg" width="703" /><br /><br /><div>Για όσους συνεχίζουν να έχουν αυταπάτες στην Κύπρο και την Έλλάδα: “Η μόνη ρεαλιστική λύση του Κυπριακού έγκειται στην αποδοχή της ύπαρξης δύο ξεχωριστών κρατών” δήλωσε ο απαράδεκτος Φιντάν<br /><br />«Μόνη ρεαλιστική λύση στο Κυπριακό είναι τα δύο κράτη», δήλωσε ο Τούρκος Υπουργών Εξωτερικών Χακάν Φιντάν σε μήνυμά του με αφορμή την παράνομη εκλογική διαδικασία στα κατεχόμενα.<br /><br />Σε ανάρτηση στον λογαριασμό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Χακάν Φιντάν αναφέρει: «Είμαστε βέβαιοι ότι οι (παράνομες) “εκλογές” θα καταδείξουν για άλλη μια φορά την κρατική παράδοση και τον πολιτισμό της δημοκρατίας στην (παράνομη) “τδβκ”».<br /><br />Αναφέροντας ότι «η Τουρκία, η μητέρα πατρίδα και εγγυήτρια χώρα, θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τη δίκαιη υπόθεση του τουρκοκυπριακού “λαού”», ο κ. Φιντάν δήλωσε:<br /><br />«Η μόνη ρεαλιστική λύση στο κυπριακό ζήτημα έγκειται στην αποδοχή της ύπαρξης δύο ξεχωριστών κρατών στο νησί. Θα συνεχίσουμε να τονίζουμε αυτό το γεγονός με τον πιο έντονο τρόπο σε κάθε πλατφόρμα».</div><div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία διαλύει και τις τελευταίες αυταπάτες των Ελλήνων “προθύμων”.

Για όσους συνεχίζουν να έχουν αυταπάτες στην Κύπρο και την Έλλάδα: “Η μόνη ρεαλιστική λύση του Κυπριακού έγκειται στην αποδοχή της ύπαρξης δ...

Διαβάστε την συνέχεια

Καλή η ιστορία, οι πρόγονοι… Σήμερα γιατί ακριβώς είμαστε περήφανοι;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://img.bbmd.gr/img/1260/max/90/2018/03/30/elliniki-simaia.jpg?t=XjM1bnQv19lgJ4ZsXADpKw" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="756" data-original-width="1260" height="384" src="https://img.bbmd.gr/img/1260/max/90/2018/03/30/elliniki-simaia.jpg?t=XjM1bnQv19lgJ4ZsXADpKw" width="680" /></a></div><div><br /></div>ΤΟΥ <b>ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ</b><br />Ομολογώ ότι έχω κουραστεί να ακούω κομπλιμέντα για τη χώρα μας, τα οποία αισθάνομαι ότι δεν αφορούν το σήμερα. Τι εννοώ; Κάθε φορά που ένας ξένος ηγέτης θα έλθει στην Ελλάδα, θα μας πει πόσο σημαντικό είναι που επισκέπτεται το λίκνο της Δημοκρατίας.<br /><br />Ναι, είμαστε, είμαι πολύ περήφανος για το τι σημαίνει η λέξη «Ελλάδα» και «Έλληνας» για τον Κινέζο, τον Αμερικανό ή τον Γάλλο πολίτη. Και έχουμε συνείδηση της κληρονομιάς και της ιστορίας μας, αν και πρέπει να πω ότι πιο συχνά συναντώ μη Έλληνες που απαγγέλλουν στίχους του Αισχύλου ή επισκέπτονται με δέος τον Τύμβο του Μαραθώνα παρά συμπολίτες μας.<br /><br />Εξίσου κουραστικά βρίσκω τα κομπλιμέντα για το «πόσο όμορφη είναι η χώρα σας». Ναι, είναι, και το λένε ξένοι που έχουν ταξιδέψει κυριολεκτικά παντού στον κόσμο. Και αυτό, όμως, το θείο δώρο το κληρονομήσαμε, δεν το φτιάξαμε. Αντιθέτως, έως και στις μέρες μας έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για να το κακοποιήσουμε και να το αλλοιώσουμε, αν και αντιστέκεται…<br /><br />Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις ήταν το κομπλιμέντο του Ντόναλντ Τραμπ στην ομιλία του στην Κνεσέτ: «Αυτό το κομμάτι γης είναι πολύ μικρό. Είναι απίστευτο τι έχετε κάνει με μία τόσο μικρή χώρα. Είναι απίστευτο». Προφανώς αναφερόταν στα επιτεύγματα του Ισραήλ στην τεχνολογία, σε startups, στην πολεμική βιομηχανία, στη γεωργία κ.α. Ηταν ένα κομπλιμέντο που αφορούσε το σήμερα.<br /><br />Ξέρουμε, εμείς οι Έλληνες, τι μας λείπει και ψάχνουμε να βρούμε παραδείγματα για να μας ανεβάσουν. Πανηγυρίζουμε ξέφρενα με μία αθλητική επιτυχία, μας κάνουν περήφανους ακόμη και τα ελληνικά ονόματα που αναζητούμε καθώς κυλούν στην οθόνη οι τίτλοι τέλους στο σινεμά. Ενίοτε παρασυρόμαστε και κάνουμε «δικό μας» έναν Κροάτη…<br /><br />Έχουμε, βεβαίως, αληθινά παραδείγματα αριστείας σε πολλούς τομείς, δεν το υποτιμώ καθόλου. Δεν συνιστούν, όμως, κρίσιμη μάζα, ούτε δημιουργούν το brand μιας χώρας που διεκδικεί ρόλο παγκόσμιου ή έστω ευρωπαϊκού «πρωταθλητή» στη βιομηχανία, στην έρευνα, στα πανεπιστήμια, σε νέες αμυντικές τεχνολογίες.<br /><br />Νιώσαμε για μια στιγμή περήφανοι την περίοδο της COVID με τα πρώτα ψηφιακά επιτεύγματα, αλλά μετά δεν ακολούθησαν άλλα, δυστυχώς. Το παράδοξο, και το πιο εξοργιστικό για όποιον πιστεύει στις δυνατότητες αυτού του λαού, είναι τι καταφέρνουν οι Έλληνες μόλις φύγουν από τον τόπο τους. Αλλά και αυτό έχει γίνει ένα κλισέ που αναμασάμε σαν μοιρολογίστρες, αναμένοντας κάποιον από μηχανής θεό να μας απογειώσει.<br /><br />Δεν ξέρω πού θα βρούμε τη φιλοδοξία και τη δύναμη να ανεβούμε λίγο ψηλότερα. Μας λείπει δυστυχώς πολύ η δύναμη και η αισιοδοξία των 400.000 συνελλήνων που έφυγαν. Επειδή όμως έχουμε περάσει τους γνωστούς επτά κύκλους καταστροφών και θριάμβων του Στάθη Καλύβα, δεν μπορεί, κάπως, κάποτε, θα πετύχουμε αυτό που μας αξίζει. Μέχρι τότε, θα ακούμε τα γνωστά κομπλιμέντα που μπορεί να τονώνουν το Εγώ μας, αλλά μας υπνωτίζουν ταυτόχρονα.<div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Καλή η ιστορία, οι πρόγονοι… Σήμερα γιατί ακριβώς είμαστε περήφανοι;

ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ Ομολογώ ότι έχω κουραστεί να ακούω κομπλιμέντα για τη χώρα μας, τα οποία αισθάνομαι ότι δεν αφορούν το σήμερα. Τι εννοώ; ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μας συμφέρει μια παρέμβαση Τραμπ στα ελληνοτουρκικά και ποιες είναι οι πιθανότητες;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ6jleGzVrCh9tJyA4E3bqKT-GNjy3fdcc7gg&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="316" height="369" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQ6jleGzVrCh9tJyA4E3bqKT-GNjy3fdcc7gg&s" width="686" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Πόσο πιθανό είναι άραγε να δούμε αμερικανική παρέμβαση και στα ελληνοτουρκικά, με την ίδια μεθοδολογία που ακολουθήθηκε στην περίπτωση του πολέμου στη Γάζα; Αυτό είναι ένα ερώτημα που τίθεται στις συζητήσεις σε τηλεοπτικά πάνελ, αλλά είναι βέβαιο ότι ανησυχεί και την κυβέρνηση. Είναι όμως η Αθήνα έτοιμη για ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Έχει άραγε μελετήσει τρόπους αντιμετώπισης και αν χρειαστεί ακόμα και την απόκρουσή της, ή περιμένει απλά να συμβεί το μοιραίο, οπότε για μια ακόμη φορά είμαστε στο “βλέποντας και κάνοντας”;<br /><br />Η αίσθησή μου είναι ότι πρόκειται για δυο εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις. Υπό κανονικές συνθήκες, θα ήταν πολύ επιπόλαιο να θεωρήσουμε νομοτέλεια την εκδήλωση παρόμοιας παρέμβασης στο ελληνοτουρκικό μέτωπο. Ωστόσο, εξίσου επιπόλαιο θα ήταν και να αποκλειστεί, για έναν πολύ απλό λόγο: Την πρότερη συμπεριφορά της Αθήνας! Δεν είναι υπερβολή η προβολή του επιχειρήματος, ότι είναι τόσο πολλοί οι “εθελοντές” και οι έτοιμοι να δεχθούν μια παρέμβαση που θα έκλεινε το θέμα όπως-όπως. Σίγουρα όχι προς το ελληνικό συμφέρον. Αρκεί να διασφαλίζεται η διαθεσιμότητα του γνωστού μοιρολατρικού επιχειρήματος ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα άπαξ και αποτελεί επιθυμία των Αμερικανών, συνοδευόμενη μάλιστα με τη γνωστή μέθοδο doing business του Τραμπ.<br /><br />Εάν υπάρξει παρέμβαση της Ουάσινγκτον, αυτή λογικά θα εκδηλωθεί για το κεντρικό ζήτημα που άπτεται των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή: Τη χάραξη ΑΟΖ, που θα επιτρέψει την αξιοποίηση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, με την εμπλοκή αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών. Και αν το σκεπτικό αυτό ισχύει, τότε η παρούσα περίοδος είναι για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα η καλύτερη για την εκδήλωση αμερικανικής παρέμβασης.<br /><br />Η πρόταση Μητσοτάκη για τη διοργάνωση Διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο, πιθανότατα εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο. Να επιχειρεί δηλαδή προληπτική κίνηση με στόχο να προλάβει οποιαδήποτε παρέμβαση και να δείξει ότι η Ελλάδα επιχειρεί ενεργά την εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα. Και το δίλημμα να περάσει στην τουρκική πλευρά που θα πρέπει να δικαιολογήσει τη μη συμμετοχή της, είτε διότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, είτε διότι θα απαιτήσει την παρουσία του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους για να συναινέσει. Θα φανεί τι θα συμβεί. Η διπλωματική εξίσωση είναι πολύπλοκη και για την Αθήνα.<div><br />Ενεργειακά κίνητρα<br /><br />Αρχικά, η παρούσα αμερικανική κυβέρνηση δείχνει να αποδέχεται το επιχείρημα που προβαλλόταν επί τόσα χρόνια, χωρίς να λαμβάνει πειστική απάντηση: Πώς είναι δυνατόν να προωθείται η πλήρης απεξάρτηση από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες, χωρίς παράλληλα να προωθείται επιθετικά ο εντοπισμός κοιτασμάτων σε περιοχές όπως η Μεσόγειος, που θα τους αντικαταστήσουν; Από τη μία πλευρά η προώθηση του ακριβού αμερικανικού LNG στην ευρωπαϊκή αγορά και από την άλλη οι βεβιασμένες προσδοκίες περί επιτυχίας της “πράσινης μετάβασης”, που ασφαλώς διαψεύστηκαν, σε συνδυασμό με την προηγούμενη κυβέρνηση των Δημοκρατικών, προσφέρει μια πειστική εξήγηση. Στην εποχή όμως του δόγματος “drill baby drill”, τα δεδομένα έχουν μεταβληθεί δραματικά.<br /><br />Είναι με βάση αυτή την παράλογη μερικές φορές λογική, που μια συμπεριφορά μπορεί σε τακτικό επίπεδο να σε ευνοήσει! Το επιχείρημα είναι απλό: Για ποιον λόγο η Ουάσινγκτον να μην επιθυμεί να συναλλάσσεται με μια Αθήνα που ιδιαίτερες αντιρρήσεις δεν της φέρνει και να προτιμά ως αντισυμβαλλόμενο τον Τούρκο πρόεδρο που απαιτεί πολύ περισσότερα από όσα εξασφαλίζει στη χώρα του το διεθνές δίκαιο; Άρα, υπάρχει αντικίνητρο για την προώθηση μιας λύσης που απλά θα έκανε το χατίρι στον Ερντογάν. Μπορεί ο Τραμπ να μη φείδεται καλών λόγων για τους ηγέτες που συναντά. Δεν σημαίνει, όμως, αυτό ότι είναι διατεθειμένος να τους κάνει τη χάρη, σε περίπτωση που τα αμερικανικά συμφέροντα δεν είναι συμβατά.<br /><br />Σε τελική ανάλυση, τα καλά λόγια εξυπηρετούν τον εκάστοτε ηγέτη στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο. Κι έχοντας απέναντι τον Τραμπ, δεν θα ήταν υπερβολή να ζητηθεί και αντάλλαγμα γι’ αυτή τη… ρητορική συνδρομή! Σε μια εποχή που η Ουάσινγκτον προωθεί το βίαιο ανακάτεμα της τράπουλας με στόχο την επιβολή γρήγορων λύσεων, έχει κάθε λόγο να αποφεύγει εμπλοκή με μια χώρα γνωστή για τα αέναα παζάρια της. Ως τελική επιλογή οι ΗΠΑ μπορούν να εφαρμόσουν απέναντι στον Ερντογάν την ίδια πολιτική που εφαρμόζει ο ίδιος απέναντι στους υπόλοιπους: Την πολιτική του στρατιωτικού καταναγκασμού. Μπορεί να έχει πει πολλά ο Τούρκος ηγέτης, αλλά απέναντι στο αμερικανικό Ναυτικό δεν τόλμησε να παρατάξει το τουρκικό.<br /><br />Όλα τριγύρω αλλάζουνε…<br /><br />Και μια τελευταία παρατήρηση: Επειδή στο τέλος της ημέρας οι πολλοί χαριεντισμοί δεν σημαίνουν τίποτε απολύτως, η μεγάλη εικόνα των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας, μάλλον πρέπει να διατηρεί τον Ερντογάν σε συνεχή κατάσταση ύψιστου συναγερμού. Εξάλλου, ο ίδιος και το περιβάλλον του, ποτέ δεν έκρυψαν ότι το πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 το θεωρούν έργο των Αμερικανών. Με ό,τι κι αν θα μπορούσε να σημαίνει αυτό. Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν… λέει γνωστό τραγούδι, το οποίο όμως στην περίπτωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, από τη μία ο Ερντογάν φωνάζει διαρκώς αλλά σε γενικές γραμμές πειθαρχεί, αποφεύγοντας να παραβιάσει τις κόκκινες γραμμές της Ουάσινγκτον. Από την άλλη όμως, η διαρκής κατατριβή, έστω διπλωματική, σε πολλαπλά μέτωπα, είναι ένα δεδομένο που δεν ταιριάζει με την ψυχοσύνθεση Τραμπ. Ούτε είναι διασφαλισμένο ότι η Τουρκία δεν θα υπερβεί τα όρια σε κάποιο από τα μέτωπα, στα οποία, σημειωτέον, ο κίνδυνος στρατιωτικής εκτροπής είναι παρών. Εν ολίγοις, δεν γνωρίζουμε αν κάποια μέρα θα ξυπνήσει ο Τραμπ και η ανοχή του στην τουρκική αποκλίνουσα συμπεριφορά θα έχει απλά τελειώσει…</div><div><br />Διπλωματικά αντικίνητρα<br /><br />Ένα άλλο βασικό ζήτημα που λογικά λειτουργεί ως αντικίνητρο στην ανάληψη εκ μέρους των ΗΠΑ πρωτοβουλίας στα ελληνοτουρκικά, είναι το ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία που παραμένει ανοικτό, παρά τις προσδοκίες για άμεσο τερματισμό που είχε καλλιεργήσει προσωπικά ο Αμερικανός πρόεδρος. Είναι καλύτερα να διακινδυνεύσει άλλη μια αποτυχία, ή να αφήσει ένα μέτωπο, επίφοβο μεν, αλλά που πάντα υπήρχε, ενώ δείχνει να κινείται εντός πλαισίου, το οποίο στην παρούσα συγκυρία δεν δείχνει ικανό να οδηγήσει σε εκτροπή;<br /><br />Ατυχής και μη αναλογική είναι και η σύγκριση μεταξύ του μετώπου της Γάζας με τα ελληνοτουρκικά. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε το υποσύνολο μιας ευρύτερης σύγκρουσης, καθώς η Χαμάς θεωρείται εκτός από τρομοκρατική οργάνωση, ένας μη κρατικός δρων, με πλάτες του Ιράν και του διδύμου Τουρκίας-Κατάρ. Η ανταγωνιστική σχέση Ελλάδας-Τουρκίας επηρεάζει μια κρίσιμη γεωστρατηγικά περιφέρεια του πλανήτη, όμως μπορεί να θεωρηθεί ότι βρίσκεται υπό έλεγχο, τουλάχιστον με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Η Αθήνα, άλλωστε, ούτε μη κρατικούς ένοπλους δρώντες υποστηρίζει, ούτε αμφισβητεί την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα οποιουδήποτε, ούτε χρησιμοποιεί τον στρατιωτικό καταναγκασμό και την απειλή εκτροπής ως διπλωματικό όπλο.<br /><br />Το μέτωπο της Γάζας δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα κλείσει. Άρα χρήζει διαρκούς ενασχόλησης, παρακολούθησης και παρέμβασης. Ο Τραμπ, όμως, έχει καταγράψει τεράστια διπλωματική επιτυχία: την απελευθέρωση όλων των εν ζωή ομήρων της Χαμάς και αριθμούς σορών νεκρών Ισραηλινών. Το ερώτημα δηλαδή που πρέπει να απαντηθεί, είναι ποιο χειροπιαστό και άμεσο αποτέλεσμα μπορεί να προσδοκά ο Τραμπ από μια παρόμοια παρέμβαση στα ελληνοτουρκικά.<br /><br />Καταληκτικά, η προοπτική εκδήλωσης αμερικανικής παρέμβασης με τρόπο παρόμοιο μ’ αυτόν της Γάζας, δεν συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες. Αυτό που θα πρέπει η ελληνική πλευρά να θυμάται, όμως, είναι ότι ο Τραμπ αφενός σέβεται την επίδειξη πυγμής και αποφασιστικότητας, αφετέρου δεν ασχολείται ιδιαίτερα με το διεθνές δίκαιο. Τα καλά λόγια για τον Ερντογάν δεν πρέπει να υποτιμώνται, αλλά ούτε να προκαλούν πανικό. Υπό προϋποθέσεις μία παρέμβαση του Τραμπ θα μπορούσε να αποτελεί και ευκαιρία.<br /><br />Μια Ελλάδα αποφασισμένη να προασπίσει την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα και μη ανεχόμενη απόπειρες στρατιωτικού καταναγκασμού, θα μπορούσε να είναι πολλαπλώς ωφέλιμη στην Ουάσινγκτον. Η “συμπάθεια” του Τραμπ για τον Ερντογάν έχει συγκεκριμένη ερμηνεία, την οποία έχει εξηγήσει ο ίδιος ο Τραμπ. Τα προβλήματα στις διμερείς σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας είναι πολλά. Και η παρουσία στην περιοχή μιας Ελλάδας με άλλη νοοτροπία θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μας συμφέρει μια παρέμβαση Τραμπ στα ελληνοτουρκικά και ποιες είναι οι πιθανότητες;

Του  Ζαχαρία Μίχα Πόσο πιθανό είναι άραγε να δούμε αμερικανική παρέμβαση και στα ελληνοτουρκικά, με την ίδια μεθοδολογία που ακολουθήθηκε στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι σχέσεις Trump με Μητσοτάκη είναι τραγικές και με τον Putin εχθρικές. Η Ελληνική εξωτερική πολιτική για βραβείο αποτυχίας.

<img height="358" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/61605b9292387b687c4248e374912249_XL.jpg?v=2" width="700" /><br /><br /><div>Ο Putin είναι ηγέτης για την Ρωσία, ο Erdogan είναι ηγέτης για την Τουρκία, ο Trump είναι ηγέτης για τις ΗΠΑ… ο Μητσοτάκης είναι απλά ο πρωθυπουργός της Ελλάδος<br /><br />Ιστορικά η Ελλάδα διατηρούσε καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ λόγω του ΝΑΤΟ και της σημασίας που έχουν οι ΗΠΑ ως στρατιωτική και οικονομική υπερδύναμη.<br />Ιστορικά η Ελλάδα διατηρούσε καλές σχέσεις με την Ρωσία, ένα από τα ελάχιστα κράτη που είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και προφανώς σήμερα αποτελεί την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο, ενώ είναι κορυφαία στον κλάδο της ενέργειας.<br /><br />Οι σχέσεις Trump με Μητσοτάκη είναι τραγικές και με τον Putin εχθρικές<br /><br />Πρόσφατα όταν ο Μητσοτάκης ο Έλληνας πρωθυπουργός πήγε στις ΗΠΑ και μεταξύ άλλων είχε εθιμοτυπική συνάντηση με τον Trump… ο Trump ακούστηκε να λέει «ποιος είναι αυτός»…<br /><br />Επίσης τόνισε ότι αντιπαθεί δύο πολιτικούς αρχηγούς κρατών και για ορισμένα αμερικανικά μέσα ο ένας είναι ο Μητσοτάκης…<br />Πρόκειται για χλεύη, διασυρμό όταν η Ελλάδα διατηρεί τόσες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στο έδαφος.<br />Προφανώς όλοι θυμούνται ότι ένας ασήμαντος πολιτικός με βάση την διεθνή του ισχύ ο Μητσοτάκης χλεύαζε τον Trump και είχε ταχθεί υπερ του Biden και της Kamala Harris<br />Οι εμπορικές συναλλαγές με τις ΗΠΑ δεν είναι μεγάλης κλίμακας αλλά η συνεργασία σε στρατιωτικό επίπεδο πρωτοφανούς κλίμακας.<br />Ο Ελληνικός στρατός στηρίζεται λανθασμένα στα αμερικανικά όπλα που αποδείχθηκαν κατώτερα των περιστάσεων, είναι ανεπαρκώς εκπαιδευμένος και οι 185.000 στρατιώτες δεν αποτελούν ετοιμοπόλεμη μηχανή.<br /><br />Η Ελλάδα είναι από τα πιο αδύναμα κράτη στρατιωτικά… ο πόλεμος στην Ουκρανία απέδειξε ότι μια χώρα πρέπει να κατασκευάζει όπλα και να έχει αυτάρκεια και σε αυτόν τον τομέα έχει αποτύχει παταγωδώς…<br />Ταυτόχρονα η Ελληνική κυβέρνηση και ειδικά ο Μητσοτάκης έχουν εχθρικές σχέσεις με την Ρωσία.<br />Ο Putin είναι ηγέτης για την Ρωσία, ο Erdogan είναι ηγέτης για την Τουρκία, ο Trump είναι ηγέτης για τις ΗΠΑ… ο Μητσοτάκης είναι απλά ο πρωθυπουργός της Ελλάδος.<br />Τι σημαίνει αυτό ότι απουσιάζει το όραμα.<br />Το 75% των Ελλήνων στον πόλεμο στην Ουκρανία είναι με την Ρωσία κόντρα στην επίσημη κυβερνητική γραμμή, η Ρωσία στον πόλεμο στην Ουκρανία είναι στην σωστή πλευρά της ιστορίας… η Ελλάδα είναι ενσωματωμένη στο άρμα των πρόθυμων ή ηλίθιων χωρών ή πολεμοκάπηλων.<br /><br />Η Ελληνική εξωτερική πολιτική για τα μπάζα…<br /><br />Η Ελλάδα έχει σοβαρό έλλειμμα στρατηγικής στην εξωτερικής της πολιτική.<br />Πολιτικές μετριότητες ηγούνται ενός κρίσιμου υπουργείου ανίκανες να επιτύχουν και τα ελάχιστα.<br />Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα.<br />Το ελληνικό κράτος ανήκει απλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και πάλι ως έθνος μας διέσυραν… δάνεισαν την Ελλάδα 260 δισεκ. επιβάλλοντας τρία μνημόνια και χάρισαν αντίστοιχα στην Ουκρανία σχεδόν 180 δισεκ. ευρώ.<br />Αυτή είναι η Ευρώπη σήμερα, η κλίκα των Βρυξελλών ακολουθεί στρατηγικές… όλα λάθος και προσκρούει σε αδιέξοδο.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι σχέσεις Trump με Μητσοτάκη είναι τραγικές και με τον Putin εχθρικές. Η Ελληνική εξωτερική πολιτική για βραβείο αποτυχίας.

Ο Putin είναι ηγέτης για την Ρωσία, ο Erdogan είναι ηγέτης για την Τουρκία, ο Trump είναι ηγέτης για τις ΗΠΑ… ο Μητσοτάκης είναι απλά ο πρωθ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποκαλύπτουμε τώρα τι θα συμβεί στην Ουκρανία μετά τη συνάντηση Putin με Trump.Έρχονται ραγδαίες εξελίξεις.

<img src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/156c386be3ef4c327daa22913a9c7cff_XL.jpg?v=2" /><br /><br />Η στάση του Αμερικανού ηγέτη Donald Trump απέναντι στον Ουκρανό πρόεδρο Volodymyr Zelensky αποκαλύπτει σημαντικές στρατηγικές εξελίξεις που επηρεάζουν όχι μόνο τη σύγκρουση στην Ουκρανία, αλλά και τη συνολική γεωπολιτική εικόνα στη βόρεια Ευρώπη.<br />Οι αντιφάσεις στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, οι οποίες εκφράζονται μέσω της αμφίσημης στάσης του Trump προσφέρουν ελπίδες και ανησυχίες για το μέλλον της περιοχής και τη θέση της Ρωσίας.<br />Το ΒΝ παρακολουθώντας από την πρώτη μέρα της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24/2/2022 τις εξελίξεις τόσο στο επιχειρησιακό όσο και στο διπλωματικό κομμάτι σας αποκαλύπτει τι θα συμβεί μετά τη συνάντηση του Donald Trump με τον Vladimir Putin κατά το πρώτο 10ήμερο του Νοεμβρίου 2025 στη Βουδαπέστη.<br /><br />Στρατηγική Trump: Διπλωματία και υπομονή, όχι πίεση<br /><br />Ο Trump με τις δηλώσεις του, εμφανίζεται να ακολουθεί μια πολιτική «διάλογος πρώτα, πίεση αργότερα».<br />Παρά την προσδοκία του Zelensky να λάβει νέα στρατιωτική βοήθεια, όπως οι πύραυλοι Tomahawk ή η επέκταση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, ο Trump αρνήθηκε να προχωρήσει σε αυτά τα βήματα.<br />Αντί να επιδιώξει κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης, υπερασπίστηκε την ανάγκη για διπλωματική προσέγγιση και αποκλιμάκωση, αναγνωρίζοντας τις επικίνδυνες συνέπειες μιας παγκόσμιας σύγκρουσης.<br />Αυτός ο τρόπος σκέψης εντάσσεται σε μια στρατηγική που δεν αποσκοπεί στη «συγκράτηση» ή «εκδίωξη» της Ρωσίας από την Ουκρανία, αλλά στο να διασφαλιστεί ότι ο πόλεμος δεν θα επεκταθεί και δεν θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη αναταραχή στην περιοχή.<br />Από αυτήν την οπτική, ο πρόεδρος των ΗΠΑ υπογραμμίζει την αναγκαιότητα σταδιακής απομάκρυνσης της Δύσης από την εμπλοκή στην Ουκρανία και τη μεταφορά της βοήθειας στο Κίεβο με όρους εμπορικής συμφωνίας, αποφεύγοντας να προκαλέσει περαιτέρω κλιμάκωση.<br /><br />Τα πιθανά σενάρια και η θέση της Ρωσίας<br /><br />Τα σενάρια που αναλύονται δείχνουν τα πιθανά μονοπάτια που μπορεί να ακολουθήσουν οι διεθνείς δυνάμεις, με την Ρωσία να είναι αποφασιστική στο θέμα της στρατηγικής της ακεραιότητας και της αποκατάστασης του ελέγχου στις προσαρτημένες περιοχές της Ουκρανίας.<br /><br />1. Το πρώτο σενάριο δείχνει μια συνέχιση της ενεργής πολιτικής της Ρωσίας, όπου ο Putin δεν αποδέχεται την πρόταση για ανακωχή και συνεχίζει να απαιτεί την αποχώρηση των Ουκρανών από την περιοχή του Donetsk. Υπό αυτήν την εκδοχή, ο Trump αναμένεται να μην πάρει σκληρές θέσεις και να επιμείνει στην πολιτική εμπορικής βοήθειας, με την Ουκρανία να δέχεται ένα μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς.<br /><br />2. Το δεύτερο σενάριο είναι πιο θετικό για την Ουκρανία, καθώς προβλέπει μια συναίνεση για την αναστολή των εχθροπραξιών, υπό την πίεση διεθνών παραμέτρων, όπως η άρση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, η αναγνώριση της δικαιοδοσίας της Μόσχας σε προσαρτημένα εδάφη και η αναστολή της αποστολής όπλων στην Ουκρανία.<br />Ωστόσο, αυτό το σενάριο παραμένει μακρινό και ενδεχομένως αδύνατο δεδομένων των εντάσεων.<br /><br />3. Το τρίτο και τέταρτο σενάριο είναι πιο ακραία, εστιάζοντας σε μια ρήξη μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, με την αποστολή όπλων και την επιβολή κυρώσεων που θα επιδεινώσουν τη σύγκρουση.<br />Πάντως, η σοβαρή κλιμάκωση με τη Ρωσία αποτελεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη κίνηση που ο Trump αναμένεται να αποφύγει, για να μη ρισκάρει μια παγκόσμια σύγκρουση.<br /><br />Το πρώτο σενάριο είναι ασφαλώς και το επικρατέστερο, καθώς η Ρωσία είναι αποφασισμένη να φέρει σε πέρας τους στόχους της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης ενώ ο Trump θα αποφύγει τη λήψη σκληρών μέτρων κατά της Μόσχας. Έτσι η Ρωσία θα συνεχίσει την ειδική στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία και το 2026. <br /><br />Η πολιτική του Trump για Ευρώπη και Ουκρανία<br /><br />Η στρατηγική του Trump για την Ευρώπη παραμένει επίσης αμφίσημη, με τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αντιμετωπίζουν προβλήματα στη χρηματοδότηση της Ουκρανίας και στην αναζήτηση λύσεων για το «δάνειο αποκατάστασης» μέσω των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων.<br />Εν τω μεταξύ, η επιδίωξη για την πολιτική στήριξη από τις ευρωπαϊκές χώρες καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολη, καθώς τα χρηματοοικονομικά βάρη και οι αντιφάσεις στην εξωτερική πολιτική αναδεικνύουν τις εντεινόμενες εντάσεις στην περιοχή.<br />Ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, όπως ο Σουηδός υπουργός Άμυνας, Paul Johnson προειδοποιούν για την ανάγκη να περάσει η Δύση σε καθεστώς πολέμου, κάτι που σημαίνει ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι έτοιμη για έναν αποφασιστικό πόλεμο κατά της Ρωσίας.<br />Στο πλαίσιο αυτής της οπτικής, η Ρωσία εμφανίζεται ως μια στρατηγική απειλή για την Ευρώπη, και ορισμένοι υπαινίσσονται ότι η Δύση πρέπει να συνεχίσει την υποστήριξη προς την Ουκρανία και να ενισχύσει την άμυνά της.<br /><br /><div>Ρωσική αντίδραση με στρατιωτική ενίσχυση αλλά και διπλωματία<br /><br />Η Ρωσία, από την πλευρά της, έχει ήδη αναφέρει ότι η πλήρης αποχώρηση των Ουκρανών από τα προσαρτημένα εδάφη αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης.<br />Ο Ρώσος πρόεδρος, Vladimir Putin, έχει καταστήσει σαφές ότι η Μόσχα δεν επιθυμεί έναν πόλεμο με την Ευρώπη, αλλά προσπαθεί να αποκαταστήσει το διάλογο και τις εμπορικές σχέσεις με τον Δυτικό κόσμο.<br />Επιπλέον, η αναγκαιότητα περιορισμού της στρατιωτικής παρουσίας του ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορα της Ρωσίας παραμένει αδιαπραγμάτευτη.<br />Ορισμένοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, όπως ο Armando Mema από την Φινλανδία, υπογραμμίζουν ότι η ρητορική περί επίθεσης της Ρωσίας στην Ευρώπη είναι απλώς επικίνδυνος μύθος, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δυτικής στρατιωτικής βιομηχανίας και όχι τις πραγματικές επιδιώξεις της Ρωσίας.<br />Σύμφωνα με τον Mema, η Ρωσία θέλει να αποκαταστήσει τον διάλογο και να εμποδίσει περαιτέρω στρατιωτική διείσδυση της Δύσης στην περιοχή της.<br /><br />Η απόφαση ελήφθη - Ο Trump θέλει να αποκαταστήσει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία<br /><br />Η εξωτερική πολιτική του Donald Trump σε σχέση με την Ουκρανία δεν είναι απλώς θέμα στρατηγικής για το Κίεβο αλλά επηρεάζει τη σταθερότητα της Ευρώπης και την αποκατάσταση του διαλόγου με τη Ρωσία.<br />Ο Trump με την πολιτική του για «σταδιακή απομάκρυνση» και «διπλωματία πρώτα», φαίνεται να ενισχύει την προοπτική μιας μακροπρόθεσμης και αργής αποκλιμάκωσης, ελαχιστοποιώντας τους κινδύνους για έναν ευρύτερο πόλεμο.<br />Η δυνατότητα της Ρωσίας να ενισχύσει τις θέσεις της στην Ουκρανία παραμένει ισχυρή, και με τα πολιτικά και οικονομικά όπλα της μπορεί να συνεχίσει να αποδυναμώνει την ευρωπαϊκή υποστήριξη στo Κίεβο, εξαναγκάζοντας την Δύση να αναθεωρήσει τις στρατηγικές της.<br />Η διαχείριση αυτής της κρίσης απαιτεί ισχυρή πολιτική θέληση για την αποφυγή στρατηγικών κινδύνων και τη διασφάλιση μιας πραγματικής και βιώσιμης ειρηνικής λύσης, που θα εξασφαλίσει την ασφάλεια και την κυριαρχία όλων των εμπλεκομένων μερών.<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αποκαλύπτουμε τώρα τι θα συμβεί στην Ουκρανία μετά τη συνάντηση Putin με Trump.Έρχονται ραγδαίες εξελίξεις.

Η στάση του Αμερικανού ηγέτη Donald Trump απέναντι στον Ουκρανό πρόεδρο Volodymyr Zelensky αποκαλύπτει σημαντικές στρατηγικές εξελίξεις που ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι είναι οι πύραυλοι Τόμαχοκ και γιατί φέρνουν εξελίξεις στο Ουκρανικό,

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2025/10/shutterstock_1068214901-scaled.jpg"><img height="360" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2025/10/shutterstock_1068214901-scaled.jpg.pagespeed.ce.rRj5OO8elP.jpg" width="699" /></a><br /><br />Η χθεσινή εξαγγελία Τραμπ για ενδεχόμενη συνάντηση με τον Πούτιν στη Βουδαπέστη –ένα 24ωρο πριν ο Αμερικανός πρόεδρος συναντήσει ξανά τον Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο– δημιουργεί νέα δεδομένα στο Ουκρανικό, με διεθνείς αναλυτές να συσχετίζουν τις εξελίξεις με τους πυραύλους Τόμαχοκ και την πιθανή αποστολή τους στο Κίεβο.<br /><br />Εκτιμάται δηλαδή ότι η προθυμία του Ρώσου προέδρου να καθίσει και πάλι στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης αποδεικνύει ότι το ζήτημα των Τόμαχοκ απασχολεί σοβαρά το Κρεμλίνο.<br /><br />«Η Μόσχα εμφανίστηκε πρόθυμη να επιστρέψει στο τραπέζι του διαλόγου μόλις άκουσε για τους Τόμαχοκ», δήλωσε χαρακτηριστικά χθες ο Ζελένσκι, κινούμενος στο ίδιο μήκος κύματος. Aλλωστε, η προμήθεια των εν λόγω πυραύλων αναμένεται να αποτελέσει το βασικό ζήτημα στο τραπέζι των συνομιλιών απόψε στην Ουάσιγκτον.<br /><br />Eνδεχόμενη απόφαση του Τραμπ να προμηθεύσει την Ουκρανία με πυραύλους Τόμαχοκ θα σηματοδοτούσε μια άμεση αντίδραση στην απόρριψη από τον Πούτιν των ειρηνευτικών προτάσεων του Τραμπ για τον πόλεμο στην Ουκρανία, σύμφωνα με τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία και ανώτερο διευθυντή του Κέντρου Ευρασίας του Atlantic Council, Τζον Χερμπστ.<br /><br />«Οι αντιδράσεις του Κρεμλίνου για την πιθανή παράδοση αυτών των όπλων στην Ουκρανία δείχνουν ότι θα μπορούσε να επηρεάσει την πολιτική του Πούτιν», δήλωσε ο Χερμπστ στην DW. Ο ίδιος εκτιμά πως, αν και οι Τόμαχοκ δεν είναι πιθανό να καθορίσουν την έκβαση του πολέμου, θα μπορούσαν να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα στον Πούτιν και να ωθήσουν το Κρεμλίνο προς ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.<br /><br />Λόγω του μεγάλου εύρους τους, της ακρίβειας και του χαμηλού κόστους σε σχέση με τα επανδρωμένα μαχητικά, οι Τόμαχοκ «θεωρούνται από καιρό ως το όπλο πρώτης επιλογής στο οπλοστάσιο του Πενταγώνου», σημειώνουν οι New York Times, με τις ΗΠΑ να έχουν εκτοξεύσει πάνω από 2.300 Τόμαχοκ τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες.<br /><br />Είναι οι Τόμαχοκ κάτι νέο;<br /><br />Οι πύραυλοι κρουζ (cruise) –στους οποίους εντάσσονται οι Τόμαχοκ– τροφοδοτούνται από έναν μικρό κινητήρα τζετ και φέρουν πτερύγια, παράγοντας άνωση, κάτι που τους επιτρέπει να κινούνται σαν αεροσκάφη κατευθυνόμενοι προς τον στόχο τους.<br /><br />Σύμφωνα με τα ιστορικά αρχεία της αμερικανικής κυβέρνησης, η ανάπτυξη των Τόμαχοκ ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1970.<br /><br />«Ο Τόμαχοκ είναι ένας αρκετά παλιός πύραυλος που οι Αμερικανοί σχεδίασαν αρχικά ως σύστημα μεταφοράς πυρηνικών κεφαλών σε τρεις παραλλαγές: αεροπορική, χερσαία και θαλάσσια», εξηγεί ο στρατιωτικός εμπειρογνώμων, Κοστιαντίν Κρυβόλαπ, στην Deutsche Welle.<br /><br />Ο αμερικανικός στρατός τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε μάχη κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Περσικού Κόλπου το 1991 και έκτοτε τον έχει χρησιμοποιήσει σε δεκάδες συγκρούσεις.<br /><br />Ως προς το κόστος τους, όπως σημειώνει ο αρχισυντάκτης του Defense Express, Ολεχ Κάτκοφ στην DW, είναι ακριβοί, αν και η τιμή ποικίλλει αναλόγως τον αγοραστή. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ολλανδία πληρώνει 12,5 εκατ. δολάρια ανά πύραυλο, ενώ η Ιαπωνία μόλις 4,25 εκατ. δολ., «πιθανώς επειδή οι ΗΠΑ θεωρούν την Κίνα, γείτονα της Ιαπωνίας, ως σημαντική απειλή για την ασφάλειά της».<br /><br />Τι εμβέλεια έχουν;<br /><br />Αρχικά, είχε εμβέλεια έως 2.500 χιλιόμετρα. Ομως, καθώς οι πυρηνικές κεφαλές αντικαταστάθηκαν με συμβατικές, η εμβέλεια των πυραύλων Tόμαχοκ μειώθηκε στα 1.600 χιλιόμετρα, αν και ο Κριβόλαπ αναφέρει ότι ορισμένες παραλλαγές εξακολουθούν να έχουν εμβέλεια 2.500 χιλιομέτρων.<br /><br />Σημειώνεται πως η απόσταση Κιέβου – Μόσχας είναι 800 χιλιόμετρα.<br /><br />Ποια είναι τα πλεονεκτήματά τους;<br /><br />Οταν βρίσκονται σε κατάσταση «πτήσης», μπορούν να πετούν χαμηλά πάνω από το έδαφος, γεγονός που τους καθιστά δυσκολότερα ανιχνεύσιμους από τα ραντάρ.<br /><br />Επιπλέον, κινούνται με σχετική ταχύτητα: Με περίπου 880 χλμ./ώρα ή περίπου το 70% της ταχύτητας του ήχου.<br /><br />Ισως το πιο χρήσιμο για την Ουκρανία είναι πως οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν πολλές εκατοντάδες Τόμακοκ.<br /><br />Πώς εκτοξεύονται;<br /><br />Οπως κάθε πύραυλος κρουζ, οι Τόμαχοκ χρειάζονται υποβοήθηση για να αρχίσουν να κινούνται προς τον στόχο τους.<br /><br />Οι πύραυλοι αυτού του είδους του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ χρησιμοποιούν έναν κινητήρα πυραύλου στερεού καυσίμου για να εκτοξεύσουν τον πύραυλο σε ύψος περίπου 1.500 ποδών πάνω από την επιφάνεια. Ο κινητήρας του πυραύλου αποσπάται από το κύριο σώμα του, στη συνέχεια ξεδιπλώνονται τα φτερά του και ενεργοποιείται το σύστημα εισαγωγής αέρα του κινητήρα, επιτρέποντας στον Τόμαχοκ να αρχίσει να πετάει σαν αεροσκάφος.<br /><br />Πώς θα τους εκτοξεύσει η Ουκρανία;<br /><br />Το 2024, ο αμερικανικός στρατός ανέπτυξε τον Typhon, έναν νέο χερσαίο εκτοξευτή για Τόμαχοκ και άλλους ναυτικούς πυραύλους.<br /><br />Ο στρατός πραγματοποίησε την πρώτη δοκιμαστική εκτόξευση Τόμαχοκ από αυτόν τον εκτοξευτή το 2023.<br /><br />Αν καρποφορήσει η συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον – Κιέβου, θα πρόκειται για τα αμερικανικά όπλα με τη μεγαλύτερη εμβέλεια που έχουν δοθεί μέχρι στιγμής στην Ουκρανία.<br /><br />Απαιτείται ειδική εκπαίδευση για τη χρήση τους;<br /><br />Στην πραγματικότητα, ο ουκρανικός στρατός δεν χρειάζεται να εκπαιδευτεί ιδιαίτερα για τη χρήση των Τόμαχοκ.<br /><br />Το καλοκαίρι του 2022, οι δυνάμεις της Ουκρανίας εκπαιδεύτηκαν στη χρήση ενός άλλου αμερικανικού κινητού συστήματος πολλαπλής εκτόξευσης, του HIMARS, που εκτοξεύει κατευθυνόμενους πυραύλους σε απόσταση μεγαλύτερη των 110 χλμ. και πυραύλους ATACMS σε απόσταση έως 300 χλμ. Αν και το σύστημα Typhon διαφέρει σε ορισμένα σημεία, απαιτεί επίσης από τους στρατιώτες να εισαγάγουν δεδομένα σε έναν υπολογιστή ελέγχου πυρός πριν από την εκτόξευση.<br /><br />Το Πεντάγωνο –εφόσον υπάρξει συμφωνία για προμήθεια των Τόμαχοκ– θα στείλει πιθανώς και τον εξοπλισμό που απαιτείται για τη συλλογή των πληροφοριών σχεδιασμού πτήσης που χρειάζεται ο πύραυλος ή θα προμηθεύσει την Ουκρανία με πακέτα δεδομένων για στόχους εντός της Ρωσίας.<br /><br />Τι εξοπλισμό φέρουν οι Τόμαχοκ;<br /><br />Οι πύραυλοι Τόμαχοκ φέρουν συνήθως μια κεφαλή με εκρηκτική ισχύ ισοδύναμη με περίπου 180 κιλά TNT.<br /><br />Υπάρχουν επίσης παραλλαγές του πυραύλου με όπλα διασποράς, με την πιο κοινή να μεταφέρει 166 μικρές βόμβες – που, ωστόσο, είναι επιρρεπείς σε αστοχίες.<br /><br />Μια άλλη εκδοχή του πυραύλου, η οποία παραμένει απόρρητη, έχει σχεδιαστεί για να απενεργοποιεί προσωρινά το ηλεκτρικό δίκτυο του αντιπάλου, απελευθερώνοντας μικρά δοχεία με ίνες άνθρακα που καλύπτουν τις γραμμές μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας και προκαλούν βραχυκύκλωμα στους μετασχηματιστές και σε άλλο εξοπλισμό.<br /><br />Οι τελευταίας γενιάς Τόμαχοκ του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού έχουν τη δυνατότητα επίθεσης και σε εν κινήσει πλοία.<br /><br />Πώς εντοπίζουν τον στόχο τους;<br /><br />Οι Τόμαχοκ σχεδιάστηκαν για να χρησιμοποιούν δεδομένα που εισάγονταν στον υπολογιστή καθοδήγησης πριν από την εκτόξευση – χάρτες αναγλύφου εδάφους για την επαλήθευση της θέσης του, καθώς και ψηφιακές φωτογραφίες του στόχου.<br /><br />Οι μεταγενέστερες εκδόσεις ενσωμάτωσαν GPS και κεραίες ραδιοσυχνοτήτων που επιτρέπουν την ανακατεύθυνση των πυραύλων προς νέο στόχο μετά την εκτόξευση.<br /><br />Πρόκειται για ευέλικτα όπλα που μπορούν να αλλάξουν πορεία για να παρακάμψουν εμπόδια όπως αμυντικά συστήματα του εχθρού, κτίρια ή βουνά προτού φτάσουν στον στόχο τους.<br /><br />Πώς απειλούν τη Ρωσία;<br /><br />Το μεγάλο βεληνεκές του συγκεκριμένου πυραύλου μπορεί να δώσει τη δυνατότητα στις ουκρανικές δυνάμεις να πλήξουν σημαντικούς στρατιωτικούς στόχους βαθιά μέσα στη Ρωσία, σε απόσταση έως και 1.600 χιλιομέτρων, και να προκαλέσουν φθορές ή να καταστρέψουν κρίσιμες εγκαταστάσεις, όπως το εργοστάσιο drone στην Αλαμπούγκα του Ταταρστάν ή την αεροπορική βάση Engels-2 στο Σαράτοφ – την οποία η Ρωσία χρησιμοποιεί για την απογείωση βομβαρδιστικών για μεγάλης κλίμακας επιθέσεις κατά της Ουκρανίας.<br /><br />Επιπλέον, οι Τόμαχοκ χρησιμοποιούν πολύπλοκα συστήματα πλοήγησης, δίνοντας στους αντιπάλους περιθώριο αντίδρασης μόλις λίγων δευτερολέπτων από τη στιγμή ανίχνευσης των πυραύλων από τα ραντάρ.<br /><br />«Τα ρωσικά [αμυντικά] συστήματα κάλυπταν τους συριακούς στόχους εκείνη την εποχή (σ.σ.: 2017 – 2018), αλλά απέτυχαν [να καταρρίψουν τους Τόμαχοκ]», δήλωσε ο Αντρέι Κοβαλένκο του ουκρανικού κέντρου για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης, προσθέτοντας ότι οι πύραυλοι είναι «ιδιαίτερα αποτελεσματικοί όταν εκτοξεύονται σε ομοβροντία, καθώς η υπερφόρτωση των αεροπορικών αμυντικών συστημάτων αυξάνει το ποσοστό επιτυχίας τους». Σύμφωνα με τον ίδιο, τα ρωσικά συστήματα S-400 ή Pantsir είναι «αδύναμα έναντι των Τόμαχοκ».<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Τι είναι οι πύραυλοι Τόμαχοκ και γιατί φέρνουν εξελίξεις στο Ουκρανικό,

Η χθεσινή εξαγγελία Τραμπ για ενδεχόμενη συνάντηση με τον Πούτιν στη Βουδαπέστη –ένα 24ωρο πριν ο Αμερικανός πρόεδρος συναντήσει ξανά τον Ζε...

Διαβάστε την συνέχεια

Εκλογές στα κατεχόμενα με τον Ερντογάν να έχει τον τελευταίο λόγο. Στόχος του η επιβολή λύσης 2 κρατών στην Κύπρο.

<img height="372" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2025-10/%CE%95%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%BD.jpg?itok=xiz6e6wu" width="691" /><br /><br />Οι αναλυτές αμφισβητούν πόση πραγματική αυτονομία θα έχει ο νικητής των εκλογών της Κυριακής.<br /><br />Οι Τουρκοκύπριοι πηγαίνουν στις κάλπες σήμερα για να εκλέξουν νέο Πρόεδρο, αλλά όπως δείχνει η ιστορία, η Άγκυρα είναι πιθανό να έχει τον τελευταίο λόγο, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.<br /><br />Το ψευδοκράτος στην Κύπρο<br /><br />Το Ψευδοκράτος, η αποκαλούμενη μόνο από τους Τούρκους και τους Τουρκοκύπριους, «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ)» κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1983 - σχεδόν μια δεκαετία μετά την στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας το 1974, η οποία ακολούθησε ένα πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από την ελληνική χούντα.<br /><br />Έκτοτε, το βόρειο τμήμα του νησιού παρέμεινε υπό τουρκικό έλεγχο.<br /><br />Μέχρι σήμερα, η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που αναγνωρίζει την ΤΔΒΚ - κανένα άλλο έθνος, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στην ΕΕ, δεν έχει επεκτείνει την διπλωματική αναγνώριση.<br /><br />Η διαίρεση της Κύπρου παραμένει μια ανοιχτή πληγή, καθώς η Λευκωσία είναι η τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα της ΕΕ. Ο διεθνώς αναγνωρισμένος ελληνοκυπριακός νότος είναι μέλος της ΕΕ, ενώ οι προσπάθειες επανένωσης έχουν επανειλημμένα σταματήσει.<div><br />Εκλογές στα κατεχόμενα -Ο Ερντογάν έχει τον τελευταίο λόγο<br /><br />Δύο υποψήφιοι ανταγωνίζονται, ο νυν συντηρητικός Ερσίν Τατάρ και ο σοσιαλιστής Τουφάν Ερχούρμαν, με πρόσφατες δημοσκοπήσεις να δίνουν στον Ερχούρμαν προβάδισμα 10 μονάδων.<br /><br />Απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, διαφορετικά, θα διεξαχθεί επαναληπτικός γύρος την επόμενη εβδομάδα.<br /><br />Ωστόσο, οι αναλυτές αμφισβητούν πόση πραγματική αυτονομία θα έχει ο νικητής, αφού ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, η ιστορία δείχνει ότι ο κύριος παίκτης είναι η Τουρκία - και ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει τον τελευταίο λόγο.<br /><br />Το ΑΚΡ του Ερντογάν ισχυρίζεται ότι προστατεύει τους Τουρκοκύπριους, αλλά έχει κατηγορηθεί ότι παρεμβαίνει στις υποθέσεις της κοινότητας, συμπεριλαμβανομένης της επιρροής στις εκλογές.<br />Διαφορετικές οπτικές γωνίες για το Κυπριακό<br /><br />Ο Τατάρ, ο οποίος υποστηρίζεται ανοιχτά από την Άγκυρα, υποστηρίζει μια λύση δύο κρατών - την επίσημη θέση της Τουρκίας για το κυπριακό.<br /><br />Αντίθετα, ο Ερχούρμαν τάσσεται υπέρ μιας ομοσπονδιακής διευθέτησης βασισμένης στις παραμέτρους του ΟΗΕ και υποστηριζόμενης σθεναρά από την ΕΕ: μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία.<br /><br />Ο Ηλίας Δημητρίου, επικεφαλής του Γραφείου Επαναπροσέγγισης του κυπριακού αριστερού κόμματος ΑΚΕΛ, δήλωσε στο Euractiv ότι ο Έρχουρμαν είναι έμπειρος και συμμετείχε στις αποτυχημένες συνομιλίες επανένωσης του Κρανς-Μοντάνα το 2017.<br /><br />Ωστόσο, προειδοποίησε ότι το βασικό ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό ο επόμενος Τουρκοκύπριος ηγέτης θα εκπροσωπεί τους Τουρκοκύπριους και δεν θα είναι «μαριονέτα του Ερντογάν - όπως συνέβη με τον Τατάρ».<br /><br />Πρόσθεσε ότι κανένας Τουρκοκύπριος ηγέτης δεν έχει επανεκλεγεί από το 2005, υποδηλώνοντας ότι μια αλλαγή ηγεσίας θα μπορούσε να είναι στον ορίζοντα στο κατεχόμενο από την Τουρκία τμήμα του νησιού της Αφροδίτης.<br />Τράμπ: "O Τούρκος Πρόεδρος ξέρει καλύτερα από τον καθένα για στημένες εκλογές"<br /><br />Τα κατεχόμενα για την Τουρκία είναι όχι μόνο το "πόδι της" στην Κύπρο, αλλά και ο άξονας πάνω στον οποίο εδράζονται οι διεκδικήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο και το ιδεολόγημα της "Γαλάζιας Πατρίδας" σε αυτήν.<br /><br />Αναφορικά με τις εκλογές στο ψευδοκράτος και το ποιός τελικά θα εκλεγεί, δεν πρέπει να ξεχνάμε την φράση του Τράμπ προς τον Ερντογάν κοιτώντας τον, "ο Τούρκος Πρόεδρος ξέρει καλύτερα από τον καθένα για στημένες εκλογές".<br /><br />Συνεπώς είτε ο Ερντογάν θα μαγειρέψει το τελικό αποτέλεσμα-κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρξει δεύτερος γύρος- υπέρ του Τατάρ, είτε αν τελικά εκλεγεί ο Έρχουρμαν θα τον ανατρέψει ή θα του επιβάλλει τους όρους του για λύση 2 κρατών στην Κύπρο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Εκλογές στα κατεχόμενα με τον Ερντογάν να έχει τον τελευταίο λόγο. Στόχος του η επιβολή λύσης 2 κρατών στην Κύπρο.

Οι αναλυτές αμφισβητούν πόση πραγματική αυτονομία θα έχει ο νικητής των εκλογών της Κυριακής. Οι Τουρκοκύπριοι πηγαίνουν στις κάλπες σήμερα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο Φιντάν ελπίζει ότι «τα θέματα του Αιγαίου θα λυθούν όσο ο Μητοτάκης είναι στην εξουσία».

<img height="378" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2025/01/fidan2-930x550.jpg" width="701" /><br /><br />Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν σε συνέντευξη του στον τηλεοπτικό σταθμό ULKE TV, δήλωσε πως ελπίζει τα θέματα του Αιγαίου θα λυθούν με τον κ.Μητσοτάκη στην εξουσία.<br /><br />Το πως ελπίζει ότι θα λυθούν έχει σημασία.<br /><br />Μεταξύ άλλων είπε:<br /><br />«Eγώ δεν αποδέχομαι τα 12 μίλια, εσύ δεν αποδέχεσαι τα 6 μίλια, αυτά μπορούν να συζητηθούν… σε ορισμένα σημεία… αυτά συζητήθηκαν με τις διερευνητικές επαφές, προχώρησαν σε κάποια σημεία. Το πρόβλημα στο Αιγαίο δεν είναι πρόβλημα το οποίο δεν μπορεί να επιλυθεί».<br /><br />Ώστε έχουν συζητηθεί τέτοια θέματα με την Τουρκία και οι Έλληνες πολίτες δεν έχουν ενημερωθεί από την κυβέρνηση τους; Το μάθαμε κι αυτό…<br /><br />Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκτός από το να «πιπιλάει» την καραμέλα των «ήρεμων υδάτων» στο Αιγαίο, δεν έχει βγάλει τσιμουδιά για το τι συζητά με την Τουρκία. Δεν έχει εξηγήσει γιατί έχει παραχωρήσει την αλιεία στο Αιγαίο, στους Τούρκους. Δεν έχει εξηγήσει γιατί αδιαφορεί για τα όσα προκλητικά κάνει η Τουρκία στο Αιγαίο. Υποχώρησε ατάκτως στο θέμα της Κάσου και παρουσίασε θαλάσσια πάρκα «κομμένα και ραμένα» στα «θέλω» της Τουρκίας!<br /><br />Τι είπε ο Φιντά στη συνέντευξη του. Η περιφρόνηση κυριαρχεί:<br /><br />«Ο πρόεδρός μας δίνει ευκαιρία σε κάθε εκλεγμένο πρωθυπουργό της Ελλάδας. Δεν υπάρχει κανένας που να μην του έχει δώσει. Ο πρόεδρός μας είναι ο μόνος άνθρωπος με πολιτική νομιμότητα που μπορεί να λύσει τα προβλήματα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Το λέω αυτό με βάση μια ρεαλιστική πολιτική ανάλυση. Το γνωρίζουν οι Έλληνες, το γνωρίζουν οι Κύπριοι, το γνωρίζουν όλοι. Στην Ελλάδα, καμία πολιτική νομιμότητα δεν είναι αρκετά ισχυρή ώστε να τερματίσει τα προβλήματα με την Τουρκία».<br /><br />«Η ελληνική πολιτική τροφοδοτείται από την αντιτουρκική στάση. Ας πούμε ότι υπάρχει μια υπόθεση διαφθοράς στο εσωτερικό, αμέσως βγάζουν το χαρτί της Τουρκίας. Έγινε ένα λάθος στο εσωτερικό, άρχισαν διαδηλώσεις, φέρνουν την Τουρκία στην ημερήσια διάταξη. Θέλω να απευθυνθώ και σε αυτούς από εδώ: οι Τούρκοι και οι Έλληνες είναι οι αρχαίοι λαοί της περιοχής. Δηλαδή, πρέπει να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο. Το μέλλον μας περιμένει. Ας καθίσουμε λοιπόν και ας συζητήσουμε με πολιτισμένο τρόπο τα υφιστάμενα προβλήματά μας. Αν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε απειλητική γλώσσα, η Τουρκία θα ανταποδώσει δέκα φορές περισσότερο. Δεν υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Ας μην χτίζουμε την πολιτική μας σε αυτή τη βάση. Χτίζουμε εμείς την πολιτική μας στην Τουρκία με βάση ανθελληνικές θέσεις; Μιλάμε μέρα νύχτα για την Ελλάδα; Γιατί το κάνετε αυτό;».<br /><br />«Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας υπερηφανεύεται στο ελληνικό Κοινοβούλιο για το πώς δεν θα δεχτούν την Τουρκία στο πρόγραμμα SAFE για να υπερασπιστεί τον εαυτό του είναι ένα θέμα που πρέπει να διδάσκεται. Το σύστημα ασφάλειας της Ευρώπης, έχει καταληφθεί από μία ή δύο χώρες, όπως η Ελλάδα. Αυτές οι χώρες δεν έχουν καμία σχέση με την ασφάλεια της Ευρώπης. Όπως γνωρίζετε, το 1974 η Ελλάδα αποχώρησε από το στρατιωτικό σύμφωνο του ΝΑΤΟ και το 1980 επέστρεψε. Τότε η Τουρκία το αποδέχτηκε. Θα μπορούσε να μην το είχε αποδεχτεί».<br /><br />«Τη Δευτέρα θα πραγματοποιηθεί η συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο. Είμαστε προσκεκλημένοι. Ελπίζουμε να πάμε εκεί. Ο Έλληνας συνάδελφός μας (σ.σ. ο Γιώργος Γεραπετρίτης) ζήτησε να πραγματοποιήσουμε μια συνάντηση εκεί. Ειλικρινά, δεν νομίζω ότι οι Έλληνες συνάδελφοί μας, οι συνομιλητές μας, είναι πολύ ικανοποιημένοι με αυτό το θέμα».<br /><br />«Επειδή η πολιτική βασίζεται στην εχθρότητα προς την Τουρκία, δηλαδή οι άνθρωποι εκεί αναγκαστικά λένε κάποια πράγματα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αλλά όταν αυτά τα λόγια μετατρέπονται σε πράξεις, αυτό το παρακολουθούμε στενά. Ούτε οι αντιτουρκικές πρωτοβουλίες στην Ευρώπη, ούτε οι προσπάθειες στην Ανατολική Μεσόγειο δεν ξεφεύγουν της προσοχής μας. Έχουμε απίστευτα καλές ευκαιρίες για να τα λύσουμε με ειρηνικούς τρόπους. Υπάρχει η βούληση, ας λύσουμε αυτά τα προβλήματα. Δηλαδή, αν συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε απειλητική γλώσσα μεταξύ μας, αυτό δεν θα έχει καλή κατάληξη».<br /><br />«Κοιτάξτε, δεν είμαστε η πρώτη χώρα που ξεκίνησε να μιλά αυτή τη γλώσσα. Εσείς χρησιμοποιείτε αυτή τη γλώσσα. Όταν χρησιμοποιείτε αυτή τη γλώσσα, μην περιμένετε να σας απαντήσουν με άλλη γλώσσα. Αλλά δεν θα είμαστε ποτέ οι πρώτοι που θα ξεκινήσουμε. Η πρώτη μας γλώσσα είναι ο χαιρετισμός, η ειρήνη. Ελάτε, ας συμφιλιωθούμε, ας καθίσουμε, ας μιλήσουμε. Αυτή είναι η μέθοδος του προέδρου μας».<br /><br />«Eγώ δεν αποδέχομαι τα 12 μίλια, εσύ δεν αποδέχεσαι τα 6 μίλια, αυτά μπορούν να συζητηθούν… σε ορισμένα σημεία… αυτά συζητήθηκαν με τις διερευνητικές επαφές, προχώρησαν σε κάποια σημεία. Το πρόβλημα στο Αιγαίο δεν είναι πρόβλημα το οποίο δεν μπορεί να επιλυθεί».<br /><br />«Όλοι φοβούνται το εξής: Αν λύσω το τάδε πρόβλημα, θα έχει πολιτικό κόστος; Αυτό είναι το πρόβλημα στην Ελλάδα. Ελπίζουμε ότι, όσο ο κ. Μητσοτάκης είναι στην εξουσία, θα έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε αυτό».<br /><br />«Όπως γνωρίζετε, η Κύπρος ήταν μία από τις δύο χώρες που φιλοξένησαν τη γενοκτονία στη Γάζα. Τώρα σκέφτονται να αποκαταστήσουν αυτή την εικόνα με τις αεροπορικές μεταφορές. Ελπίζουμε ότι αυτό θα εξιλεώσει τις αμαρτίες τους, δηλαδή τώρα με την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας. Αλλά όπως γνωρίζετε, τα αεροπλάνα που απογειώθηκαν από την Κύπρο προκάλεσαν τον θάνατο πολλών Παλαιστινίων».<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Ο Φιντάν ελπίζει ότι «τα θέματα του Αιγαίου θα λυθούν όσο ο Μητοτάκης είναι στην εξουσία».

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν σε συνέντευξη του στον τηλεοπτικό σταθμό ULKE TV, δήλωσε πως ελπίζει τα θέματα του Αιγαίου θα λυθούν με τον κ.Μη...

Διαβάστε την συνέχεια

Η μη διακυβερνήσιμη Ελλάδα και η ιστορική πρόκληση της πολιτικής αλλαγής.

<img height="427" src="https://omegapress.gr/images/vouli.jpg" width="694" /><br /><br />Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Ο Κώστας Καραμανλής κατά δήλωσή του, φοβάται θεσμική και πολιτική κρίση. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είπε ότι “ το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι η χώρα έχει καταστεί μη διακυβερνήσιμη». Σε άλλες εποχές αυτή η δήλωση θα μπορούσε να είναι το προοίμιο πραξικοπήματος, κοινωνικής εξέγερσης , σήμερα ερμηνεύθηκε ως επείγουσα ανάγκη πολιτικής αλλαγής. Ποιός θα τη φέρει όμως; Ο Τσίπρας , έχει αναστατώσει το πολιτικό σκηνικό. Ο Σαμαράς απειλεί ανοιχτά τον Μητσοτάκη με νέο κόμμα . Η Ευρωπαική Εισαγγελία είναι πανταχού παρούσα και το κύρος της χώρας, το κύρος της Δικαιοσύνης, του πρωθυπουργού , της εκκλησίας και άλλων θεσμών, εφάπτεται του εδάφους. <br /><br />Σε αυτόν τον κατήφορο, περικυκλωμένος από έναν μηχανισμό ασυλίας και προστασίας , αποκομμένος από την κοινωνία και τις πραγματικές της ανάγκες, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πλέον τη χώρα στον αυτόματο πιλότο αδυνατώντας να διορθώσει την δική του πορεία και να φρενάρει την πολιτική και θεσμική κρίση. Ο πρωθυπουργός που έχει γίνει η φωτογραφική γλάστρα του Τραμπ χλευάζει όλους όσοι του ασκούν κριτική, αλλά είναι κενός επιχειρημάτων. Πως θα αναχαιτιστεί ο εθνικός κατήφορος;<br /><br />Εσωτερική και Εξωτερική πολιτική σε φωτογραφία<br /><br />Αν μιλούσε ένας Αριστερός πολιτικός για μη διακυβερνήσιμη χώρα, θα δέχονταν σφοδρές επιθέσεις για προσπάθεια αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης και της χώρας. Και αντί από το βήμα του κοινοβουλίου ο πρωθυπουργός να απαντήσει αναλυτικά και να επιχειρηματολογήσει για τα έργα και τις ημέρες του, για την υπεράσπιση των θεσμών και της Δημοκρατίας, προσπάθησε να κάνει έναν ακόμη φθηνό αντιπερισπασμό, γιατί γνωρίζει ότι ο ίδιος έχει καταστήσει την Ελλάδα μη διακυβερνήσιμη. <br /> Για την ακρίβεια απέδειξε πόσο χυδαίος μπορεί να γίνει ένας πρωθυπουργός όταν βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Είπε ότι “είμαι πρωθυπουργός της Ελλάδας, υπερασπίζομαι τα εθνικά μας συμφέροντα και φροντίζω να μην είναι η χώρα το ρεντίκολο της Ευρώπης, όπως ήταν επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ». Το είπε γνωρίζοντας ότι λέει ψέματα, αλλά ουσιαστικά το είπε επειδή , λίγες ώρες πριν οι Καραμανλής και Βενιζέλος του είπαν χειρότερα πράγματα. Ότι είναι ανίκανος να κυβερνήσει τη χώρα ή ότι είναι τόσο σάπια η κυβέρνηση που έχει οδηγήσει σε διάλυση τον εθνικό κορμό, που είναι οι θεσμοί. <br /><br />Αν δεν έχανε την ψυχραιμία του και αν δεν ήταν τόσο ανίκανος όσο του καταλογίζουν, θα μπορούσε να αξιοποιήσει την ευκαιρία και να μιλήσει για την σύμπηξη ενός εθνικού μετώπου που θα αντιμετωπίσει την διεθνή αναταραχή, την κρίση στην περιοχή και τον κυριαρχικό ρόλο της αναβαθμισμένης Τουρκίας και την κρίση θεσμών. Έκανε ακριβώς το αντίθετο. Επιτέθηκε κατά άλλων, δεν έδειξε να έχει αντίληψη της κρισιμότητας της εποχής, δεν παρουσίασε καμία εθνική πυξίδα και υπερασπίζεται φανατικά τη Δικαιοσύνη, γιατί, κατά κοινή ομολογία είναι αυτή που τον διατηρεί ακόμη στην εξουσία . Η διακυβέρνηση της χώρας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ελάχιστα διαφέρει από τις φωτογραφίες δίπλα στον Τραμπ. Κάτι σαν γλάστρα που φαίνεται αλλά στην ουσία εκεί, σε αυτά τα δευτερόπλεπτα τελειώνει και η εικόνα του. <br /> <br />Λίγη αυτοκριτική μήπως;<br /><br />Ούτε ο Κώστας Καραμανλής, ούτε ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι άμοιροι ευθυνών για την θεσμική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα. Ο πρώτος την χρεοκόπησε καθώς ήταν πρωθυπουργός από το 2004 και επί έξι σχεδόν χρόνια παρακολουθούσε τη χώρα να οδηγείται στην καταστροφή χωρίς να παρεμβαίνει,. Ο δεύτερος , εκτός από τη βουλιμία του για εξουσία και την εκλεκτική σχέση που είχε με το σύστημα, ήταν ο εισηγητής κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος επί Σημίτη, όταν και διατηρήθηκε ο περίφημος νόμος περί ευθύνης υπουργών, για τον οποίο τους κατακεραύνωσε η Κοβέσι. <br />Ο Βενιζέλος , αν και σιωπά συστηματικά γι αυτό, έχει ισχυριστεί ότι για το άρθρο 86 υπήρξε συναίνεση των κομμάτων. Ο ίδιος όμως ως συνταγματολόγος, αν διαφωνούσε θα μπορούσε να προκαλέσει μια μικρή επανάσταση υποβάλλοντας την παραίτησή του. Δεν το έκανε και θριαμβολογούσε μάλιστα. Μοιραία το θέμα αυτό, δηλαδή της ασυλίας του πολιτικού προσωπικού , σε συνδυασμό με την εικόνα μεγάλης κρίσης αξιών της Δικαιοσύνης, έχουν συμπαρασύρει τη χώρα στη δίνη μιας μεγάλης θεσμικής κρίσης, που πολλές φορές, εμφανίζεται και ως πολιτική κρίση. <br /><br />Κανείς τους δεν κάνει αυτοκριτική. Έχουν όμως απαίτηση όλοι αυτοί , δηλαδή τα κόμματα που εκπροσωπούσαν , τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να απαιτούν αυτοκριτική από τον Τσίπρα και όλους τους άλλους, για αμιγώς πολιτικές αποφάσεις σε μια ήδη χρεοκοπημένη ώρα. Και τώρα είτε επειδή το θέλουν, επειδή ανησυχούν για το μέλλον της Ελλάδας, θέλοντας και μη ωφελούν το σχέδιο Τσίπρα για διάσωση των θεσμών της Δημοκρατίας.<div>  <br />Ποια αλλαγή; Ο Τσίπρας, η Καρυστιανού και οι άλλοι<br /><br />Στο επίκεντρο της συζήτησης των κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά και των πολιτών, όπως λένε οι δημοσκοπήσεις , βρίσκεται το αίτημα για πολιτική αλλαγή. Οι πολιτικοί που εμφανίζονται να θέλουν να ηγηθούν αυτής της προσπάθειας είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ο Αντώνης Σαμαράς και υποχρεωτικά , τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αλλά μόνο ο Τσίπρας, που δεν έχει κόμμα φαίνεται να κερδίζει τους πολίτες και όχι τα σημερινά κόμματα. <br /><br />Ως παίχτης που μπορεί να κερδίσει και τον Τσίπρα φαίνεται να είναι η Μαρία Καρυστιανού. Αλλά η Μαρία Καρυστιανού ηγήθηκε ενός συγκεκριμένου κινήματος με συγκεκριμένα αιτήματα και κέρδισε την στήριξη όλου του λαού. Ως πιθανή αρχηγός κόμματος κινείται γύρω στο 30%. Αλλά αν η Καρυστιανού κάνει κόμμα , κάτι που διαψεύδει μέχρι τώρα, δεν θα αντιμετωπίζεται πλέον ως η μητέρα που αγωνίζεται για Δικαιοσύνη, αλλά θα κριθεί από τις θέσεις, το πρόγραμμα και το σχέδιό της. Η συμπάθεια θα της δώσει δύναμη εκκίνησης , αλλά όχι για πολύ.<br /><br />Στην πορεία, θα χάσει σημαντικό κεφάλαιο και φυσικά εκ των πραγμάτων δεν θα είναι σε θέση να απαντήσει σε ερωτήσεις για την εξωτερική πολιτική, την άμυνα, την ασφάλεια της χώρας, την οικονομία, ό,τι δηλαδή πρέπει να κάνει ένας αρχηγός κόμματος. Προφανώς και η ιδεολογική της ταυτότητα, όταν τη μάθει ο λαός, θα έχει οπαδούς και αντιπάλους. Οπότε θα περιμένουμε…<br />Είναι προφανές ότι ο Αντώνης Σαμαράς, ο Καραμανλής, ο Δένδιας, οποιοσδήποτε από τη ΝΔ δεν μπορεί να μιλήσει για πολιτική αλλαγή, γιατί ανήκουν στην ίδια παράταξη παράταξη με τον Μητσοτάκη, τον οποίο κατηγορούν για σήψη και για ενδοτισμό. Οι επιμέρους διαφοροποιήσεις δεν μεταβάλλουν την ιδεολογική τους εικόνα και στάση. Υπό αυτή την οπτική, αν όλοι αυτοί έχουν πρόβλημα με τον Μητσοτάκη ας το λύσουν πρώτα εντός της ΝΔ και της παράταξής τους γιατί δεν είναι καθόλου πειστικοί ότι θέλουν αλλαγή. Εξουσία θέλουν σίγουρα, ο καθένας με τον τρόπο του. <br />Κατά συνέπεια, ο μόνος πολιτικός που μπορεί να γίνει φορέας αλλαγής είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Αλλά όχι μόνος και σίγουρα όχι όπως κινείται. Για να συνθέσει μια ισχυρή παράταξη, πρέπει να απευθυνθεί και στην κοινωνία κυρίως, αλλά και όλο τον κόσμο της Αριστεράς και τους απλούς δημοκράτες, επιστήμονες, στελέχη κομμάτων, καλλιτέχνες, διανοούμενους, εργαζόμενους και κόμματα , με στόχο να αποτελέσει έναν ισχυρό πόλο ανατροπής. <br /><br />Αν το κάνει, θα είναι σε θέσει να αντιμετωπίσει με μεγάλη επιτυχία και τις εσωτερικές φυλές της ΝΔ και της ακροδεξιάς, αλλά και κάθε νέο κόμμα ή κίνηση που θα εμφανιστεί, ακόμη και την Μαρία Καρυστιανού, <br />Χρέος του Τσίπρα και των προοδευτικών κομμάτων είναι να αποκαλύψουν στο λαό και να τον πείσουν ότι η εκ δεξιών κριτική στον Μητσοτάκη και οι διεργασίες στο εσωτερικό της ΝΔ δεν αποσκοπούν στο να αλλάξει πορεία η χώρα, αλλά να επαναπροσδιοριστεί η φυσιογνωμία της ΝΔ που δεν θα είναι προς θετική κατεύθυνση, αλλά μάλλον προς τα δεξιά και προς αντιδραστική πορεία. <br />Κάτι κινείται και μάλιστα πολύ δυναμικά και στο σύστημα, ως συνέπεια της κοινωνικής οργής και του αιτήματος για αλλαγή. Αλλά το ποια αλλαγή είναι το μείζον. Γιατί αλλαγή ψήφισαν και οι ΗΠΑ και η Γαλλία και άλλες χώρες και οδηγήθηκαν σε μεγαλύτερη κρίση.</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η μη διακυβερνήσιμη Ελλάδα και η ιστορική πρόκληση της πολιτικής αλλαγής.

Του Σωτήρη Σιδέρη Ο Κώστας Καραμανλής κατά δήλωσή του, φοβάται θεσμική και πολιτική κρίση. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είπε ότι “ το μεγάλο μας π...

Διαβάστε την συνέχεια

Washington Post: «Ο Πούτιν είπε στον Τραμπ ότι θέλει όλο το Ντονέτσκ για να τερματιστεί ο πόλεμος».

<img src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2025/08/PUTIN-TRUMP-REUTERS-750x375.jpg" /><br /><br />Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, στην τηλεφωνική συνομιλία που είχε την περασμένη εβδομάδα με τον Ντόναλντ Τραμπ, απαίτησε τον πλήρη έλεγχο του Ντόνετσκ, μιας στρατηγικής σημασίας περιοχής στην ανατολική Ουκρανία, ως προϋπόθεση για τον τερματισμό του πολέμου, σύμφωνα με σημερινό (19.10.2025) αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της Washington Post.<br /><br />Ο Πούτιν προσπαθεί ανεπιτυχώς εδώ και 11 χρόνια να κατακτήσει το Ντονέτσκ, απωθούμενος επανειλημμένα από τις ουκρανικές δυνάμεις που είναι βαθιά εδραιωμένες σε μια περιοχή που πιστεύουν ότι αποτελεί σημαντικό προπύργιο ενάντια στην ταχεία προέλαση της Ρωσίας προς τα δυτικά, προς την πρωτεύουσά τους.<br /><br />Η εστίαση του Πούτιν στο Ντόνετσκ υποδηλώνει ότι δεν υποχωρεί από τις πάγιες θέσεις του, παρά την αισιοδοξία του Τραμπ για την επίτευξη συμφωνίας, ανέφεραν οι αξιωματούχοι, μιλώντας Washington Post υπό τον όρο της ανωνυμίας. Η Ρωσία ή οι υποστηριζόμενοι από τη Ρωσία αυτονομιστές έχουν διεκδικήσει τμήματα της περιοχής από το 2014, αλλά δεν κατάφεραν ποτέ να κατακτήσουν ολόκληρη την περιοχή με τη βία.<br /><br />Ο Τραμπ δεν έχει σχολιάσει δημοσίως το αίτημα του Πούτιν για το Ντόνετσκ – ο Αμερικανός πρόεδρος δεν υποστήριξε το αίτημα της Ρωσίας στις δηλώσεις του την περασμένη Παρασκευή (17.10.2025), μετά από τη συνάντηση στον Λευκό Οίκο με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Σχεδιάζει να συναντήσει τον Πούτιν στην Ουγγαρία τις επόμενες εβδομάδες για να συνεχίσει τις συζητήσεις σχετικά με τον τρόπο τερματισμού του πολέμου.<br /><br />«Ήρθε η ώρα να σταματήσει το αίμα και να γίνει μια ΣΥΜΦΩΝΙΑ! Αρκετό αίμα έχει χυθεί. Ας σταματήσουν εκεί που είναι, ας δηλώσουν και οι δύο νίκη, κι ας αποφασίσει η Ιστορία», έγραψε ο Τραμπ στα social media μετά τη συνάντηση με τον Ζελένσκι.<br /><br />Στην τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ Τραμπ και Πούτιν, ο Ρώσος ηγέτης πρότεινε ότι θα ήταν διατεθειμένος να παραδώσει τμήματα δύο άλλων περιοχών της Ουκρανίας που έχει κατακτήσει εν μέρει, τη Ζαπορίζια και τη Χερσόν, σε αντάλλαγμα για τον πλήρη έλεγχο του Ντόνετσκ, ανέφεραν οι αξιωματούχοι.<br /><br />Αυτή είναι μια ελαφρώς λιγότερο ριζοσπαστική εδαφική αξίωση από αυτή που διατύπωσε τον Αύγουστο στη σύνοδο κορυφής μεταξύ Τραμπ και Πούτιν στο Άνκορατζ. Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου το χαρακτήρισαν ως πρόοδο, σύμφωνα με έναν από τους δύο ανώτερους αξιωματούχους, ο οποίος ενημερώθηκε για την τηλεφωνική συνομιλία με τον Πούτιν.<br /><br />Οι Ουκρανοί είναι απίθανο να το δουν με αυτόν τον τρόπο, σημείωσε ανώτερος Ευρωπαίος διπλωμάτης. «Είναι σαν να τους πουλάς το ίδιο τους το πόδι σε αντάλλαγμα για το τίποτα», είπε ο διπλωμάτης.<div><br />Στασιμότητα<br /><br />Οι γραμμές του μετώπου έχουν σε μεγάλο βαθμό παραμείνει στάσιμες κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της σύγκρουσης, χωρίς καμία από τις δύο πλευρές να έχει αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα. Η Ρωσία ελέγχει περίπου το 20% του ουκρανικού εδάφους.<br /><br />Ο Τραμπ στρέφει την προσοχή του στο τερματισμό του πολέμου, μετά την εξασφάλιση εκεχειρίας και συμφωνίας ανταλλαγής ομήρων και αιχμαλώτων στη Γάζα. Ο πρόεδρος ταλαντεύεται εδώ και μήνες μεταξύ της ρωσικής και της ουκρανικής οπτικής για τη σύγκρουση. Οι Ουκρανοί ήλπιζαν να βγουν από τη συνάντηση της Παρασκευής με πυραύλους Tomahawk μακράς εμβέλειας, αλλά έφυγαν με άδεια χέρια.<br /><br />Σύμφωνα με τους αξιωματούχους, ο απεσταλμένος του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, πίεσε την ουκρανική αντιπροσωπεία να παραδώσει το Ντόνετσκ κατά τη διάρκεια της συνάντησης της Παρασκευής, επισημαίνοντας ότι η περιοχή είναι κυρίως ρωσόφωνη, ένα επιχείρημα του Κρεμλίνου που οι ουκρανοί και ευρωπαίοι αξιωματούχοι θεωρούν προπαγανδιστικό και προσχηματικό.<br /><br />Πολλοί Ουκρανοί – μαζί και ο Ζελένσκι -μεγάλωσαν μιλώντας ρωσικά ως πρώτη γλώσσα και στην ουκρανική κοινωνία η χρήση της ρωσικής γλώσσας δεν θεωρείται ιστορικά ως ένδειξη συμπάθειας προς τη Μόσχα. Οι Ουκρανοί έχουν στραφεί προς τη χρήση της ουκρανικής γλώσσας τα χρόνια που ακολούθησαν την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014.<br /><br />Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έχει αναλάβει την προετοιμασία της επικείμενης συνόδου στη Βουδαπέστη, όπου Τραμπ και Πούτιν αναμένεται να συζητήσουν εκ νέου για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Η κυβέρνηση Ζελένσκι έχει στηρίξει την πρόταση Τραμπ για εκεχειρία, επιδιώκοντας παράλληλα ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ώστε να αποτραπεί νέα ρωσική επίθεση.<br /><br />Καθώς πλησιάζει ένας ακόμη δύσκολος χειμώνας, με τη Ρωσία να πλήττει ενεργειακές υποδομές της Ουκρανίας, ο Τραμπ εμφανίζεται πρόθυμος να αποφύγει την αποστολή βαρέων όπλων και να επικεντρωθεί στην επίτευξη μιας διπλωματικής λύσης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Washington Post: «Ο Πούτιν είπε στον Τραμπ ότι θέλει όλο το Ντονέτσκ για να τερματιστεί ο πόλεμος».

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, στην τηλεφωνική συνομιλία που είχε την περασμένη εβδομάδα με τον Ντόναλντ Τραμπ, απαίτησε τον πλήρη έλεγχο του Ντόνετσκ,...

Διαβάστε την συνέχεια

Νέα μεταστροφή Τραμπ στο ζήτημα της Ουκρανίας και νέο «δώρο» στον Πούτιν.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/08/trump-Poutin-3.webp"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2025/08/trump-Poutin-3-696x392.webp" /></a><br /><br />Νέα μεταστροφή Τραμπ στο ζήτημα της Ουκρανίας. Μέχρι την τηλεφωνική επικοινωνία της Πέμπτης με τον πρόεδρο Πούτιν, ο Τραμπ φαινόταν έτοιμος να ενισχύσει το οπλοστάσιο και τη διαπραγματευτική θέση της Ουκρανίας με πυραύλους cruise Tomahawk. Όμως μετά από αυτήν και τη μετέπειτα συνάντηση με τον Ζελένσκι, ο Τραμπ υποβάθμισε κάθε συζήτηση για τους πυραύλους και εστίασε αντ’ αυτού σε ακόμη μια Σύνοδο Κορυφής με τον Πούτιν στην Βουδαπέστη.<br /><br />Ήταν η πιο πρόσφατη μεταστροφή στις θέσεις του Τραμπ για τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, που συχνά αλλάζουν μετά από επαφή με τον Πούτιν, ο οποίος έχει δείξει μεγάλη ικανότητα στο να πείθει τον πρόεδρο των ΗΠΑ για την δική του οπτική της σύγκρουσης.<br /><br />Μέχρι στιγμής, η Ρωσία έχει πετύχει να αποτρέψει τον Τραμπ από το να επιβάλει περαιτέρω κυρώσεις – ή να στείλει πιο ισχυρά όπλα στην Ουκρανία – διατηρώντας συνεχώς ανοιχτή την προοπτική μιας ειρηνευτικής συμφωνίας, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει τις επιθέσεις της.<br />Νέο «δώρο» Τραμπ στον Πούτιν<br /><br />Αντί για νέα υποστήριξη στην Ουκρανία ή κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ο Τραμπ ανακοίνωσε μια νέα Σύνοδο Κορυφής με τον Πούτιν – ένα «δώρο» για τον Ρώσο ηγέτη. Δεν έγινε καμία αναφορά στο να περιορίσει η Ρωσία τους συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς της υποδομής ενέργειας της Ουκρανίας ενόψει του χειμώνα.<br /><br />Με παρόμοιο τρόπο, μετά τη σύνοδο Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα τον Αύγουστο, ο Τραμπ εγκατέλειψε την πίεση προς τη Ρωσία να συμφωνήσει σε κατάπαυση πυρός και η Μόσχα ενέτεινε τις επιθέσεις της, ενώ ο Πούτιν αγνοούσε τις εκκλήσεις των ΗΠΑ να συναντηθεί με τον Ζελένσκι.<br />«Κακή χημεία» μεταξύ των Ρώσων και Ουκρανών ηγετών<br /><br />Ο Τραμπ την Παρασκευή αγνόησε τις ανησυχίες ότι ο Πούτιν προσπαθούσε και πάλι να κερδίσει χρόνο.Καταλόγισε τη συνέχιση των μαχών όχι στην άρνηση του Πούτιν να προσφέρει παραχωρήσεις, αλλά στην «κακή χημεία» μεταξύ των Ρώσων και Ουκρανών ηγετών, προφανώς κατηγορώντας και τις δύο πλευρές για το «μίσος που τρέφουν η μία για την άλλη».<br /><br />Παραμένει ασαφές ποιες προτάσεις μπορεί να έχει κάνει ο Πούτιν για να πείσει τον Τραμπ ότι θα μπορούσε να επιτύχει μια ειρηνευτική πρόοδο με μια συνάντηση με τον Ρώσο ηγέτη στη Βουδαπέστη. Ο Τραμπ δεν έδωσε κανένα στοιχείο όταν απαντούσε σε ερωτήσεις των μέσων ενημέρωσης μαζί με τον Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο την Παρασκευή, απλώς δηλώνοντας την πεποίθησή του ότι «νομίζω ότι ο πρόεδρος Πούτιν θέλει να τελειώσει τον πόλεμο», ένα μότο που επαναλαμβάνει εδώ και μήνες ενώ ο Πούτιν καθυστερεί τις εξελίξεις.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Νέα μεταστροφή Τραμπ στο ζήτημα της Ουκρανίας και νέο «δώρο» στον Πούτιν.

Νέα μεταστροφή Τραμπ στο ζήτημα της Ουκρανίας. Μέχρι την τηλεφωνική επικοινωνία της Πέμπτης με τον πρόεδρο Πούτιν, ο Τραμπ φαινόταν έτοιμος ...

Διαβάστε την συνέχεια