ΠΝ: Επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες για εξοπλιστικά, FOS και πρόθεση των ΗΠΑ για λύση με νέες μονάδες επιφανείας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxQ_XE_4XuxsbsbW2Tm9hrav8xOvJpafG3u6jtwMvl5HTvkfOHpBuxfN1-OaxkZE9Mtx2UP_uxWzzNHGVwWQTOl6e5Hrv5E8T8SUsHgFa4qpAQaHDkJlO_7Pkr-zbcpmaMfEIS8mPBrJQ/s1600/US-FFGX-program.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="405" data-original-width="780" height="332" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxQ_XE_4XuxsbsbW2Tm9hrav8xOvJpafG3u6jtwMvl5HTvkfOHpBuxfN1-OaxkZE9Mtx2UP_uxWzzNHGVwWQTOl6e5Hrv5E8T8SUsHgFa4qpAQaHDkJlO_7Pkr-zbcpmaMfEIS8mPBrJQ/s640/US-FFGX-program.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες για αριθμό προγραμμάτων που προωθούνται αυτήν την περίοδο για το Πολεμικό Ναυτικό, καθώς σύμφωνα με πηγές του ΥΠΕΘΑ, η επίσκεψη στην Ελλάδα του Διευθυντή Γραφείου Διεθνών προγραμμάτων του Ναυτικού των ΗΠΑ (NIPO), Υποναύαρχου (Rear Admiral) Francis D. Morley (την περίοδο 29-30 Ιουλίου), εντάσσεται ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο. Στις συναντήσεις που έγιναν με την ηγεσία του ΠΝ και του ΥΠΕΘΑ, εξετάστηκαν όλα τα προγράμματα που αφορούν το ΠΝ ενώ υπήρξε αναφορά και για την κάλυψη αναγκών σε ό,τι αφορά την απόκτηση νέων μονάδων επιφανείας. <br /> <br /> Όπως αναφέραμε και σε πρόσφατο δημοσίευμα του «Δούρειου Ίππου», οι αποφάσεις για τα εξοπλιστικά του ΠΝ αφορούν το πρόγραμμα αναβαθμίσεως των 4 φρεγατών ΜΕΚΟ 200ΗΝ, το πρόγραμμα προμήθειας τορπιλών και αντιμέτρων υποβρυχίων και τέλος την προμήθεια 4 ελικοπτέρων ναυτικής συνεργασίας MH-60R με δικαίωμα προαιρέσεως για 3 επιπλέον. <br /> <br /> Νεότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι επαφές αυτές έγιναν στο πλαίσιο «επανακαθορισμού απαιτήσεων από την Ελλάδα προς τις ΗΠΑ για υποστήριξη των συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων, με έμφαση στην επιτάχυνση των σχετικών διαδικασιών». <br /> <br /> Παράλληλα εξετάστηκε και το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμών που γίνεται με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους -βάσει των προτάσεων της ελληνικής πλευράς- προκειμένου να καταστεί βιώσιμο το σχέδιο χρηματοδότησης και το ΠΝ να προχωρήσει άμεσα σε φάση υλοποίησης των σχετικών συμβάσεων. <br /> <br /> <img height="426" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2019/08/NIPO-AGEN-1024x683.jpg" width="640" /> <br /> <br /> Θυμίζουμε ότι όπως ανακοινώθηκε επίσημα και από το ΓΕΝ, ο Αμερικανός αξιωματούχος επισκέφθηκε το ΓΕΝ, όπου συναντήθηκε με τον Α/ΓΕΝ Αντιναύαρχο Νικόλαο Τσούνη ΠΝ και συζήτησε «θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος και διμερούς συνεργασίας». <br /> <br /> Ακολούθως, ο Υποναύαρχος Morley συναντήθηκε με τον ΥΕΘΑ Νικόλαο Παναγιωτόπουλο, τον ΥΦΕΘΑ Αλκιβιάδη Στεφανή και στη συνέχεια με τον Α/ΓΕΕΘΑ Πτέραρχο (Ι) Χρήστο Χριστοδούλου. <br /> <br /> <img height="426" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2019/08/NIPO-1024x683.jpg" width="640" /> <br /> <br /> Ελικόπτερα, ΑΦΝΣ και FOS <br /> <br /> Οι επαφές αυτές σε κορυφαίο επίπεδο -σύμφωνα με τις ίδιες πηγές- μόνο τυχαίες δεν ήταν καθώς ο συγκεκριμένος αξιωματούχος με την ιδιότητα του NIPO, είναι υπεύθυνος μεταξύ άλλων για τα προγράμματα που αφορούν εναέρια μέσα και οπλικά συστήματα αμερικανικής προελεύσεως που έχουν παραγγελθεί ή επιχειρούν ήδη με το ΠΝ. <br /> <br /> Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τόσο τα νέα ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα MH-60R και τα υπό εκσυγχρονισμό αεροσκάφη ανθυποβρυχιακής συνεργασίας P-3B Orion αλλά και η τεχνική υποστήριξη (FOS) των υφιστάμενων S-70B6 Aegean Hawk του ΠΝ που προωθείται εκ παραλλήλου με την προμήθεια των “Romeo”. <br /> <br /> Επιπλέον, φαίνεται ότι συζητήθηκαν ζητήματα που άπτονται της τεχνικής υποστήριξης των αντιπυραυλικών συστημάτων Phalanx που διαθέτουν όλες οι μονάδες επιφανείας της Διοίκησης Φρεγατών αλλά και των πυροβόλων 5 ιντσών των φρεγατών ΜΕΚΟ 200HN. <br /> <br /> Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει την ευελιξία που επιδεικνύει η αμερικανική πλευρά στην χρηματοδότηση εξοπλιστικών προγραμμάτων αλλά και σε προγράμματα FOS που είναι κρίσιμης σημασίας για την επιχειρησιακή ικανότητα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς η Ουάσιγκτον την συγκεκριμένη περίοδο εξετάζει ενεργά την διεύρυνση της υφιστάμενης αμυντικής συνεργασίας με τη χώρα μας. <br /> <br /> Στο σημείο αυτό να τονίσουμε ότι το πρόγραμμα των ελικοπτέρων MH-60R είναι αυτό που θα “τρέξει” πιο γρήγορα. Ο κύριος λόγος είναι ότι η αμερικανική πλευρά έχει ενημερώσει για την δυνατότητα εξασφαλίσεως εκπτώσεως της τάξεως του 20%, εφόσον όμως ανατεθεί σύμβαση μέχρι την εκπνοή του 2019. <br /> <br /> <img height="426" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2019/08/NIPO-3-1024x683.jpg" width="640" /> <br /> <br /> Η αναφορά για νέες φρεγάτες <br /> <br /> Σημειώνεται ότι ο Αμερικανός υποναύαρχος ήταν άριστα πληροφορημένος τόσο για τις υφιστάμενες όσο και μελλοντικές ανάγκες του ΠΝ. Ειδικότερα, σύμφωνα με πληροφορίες, έγινε αναφορά και στην πρόθεση των ΗΠΑ να καλύψουν τις ανάγκες του ΠΝ, το οποίο είναι απολύτως επιβεβλημένο να προχωρήσει στην απόκτηση νέων ναυτικών μονάδων που θα επιτρέψουν τη σταδιακή αντικατάσταση παλαιότερων φρεγατών. <br /> <br /> Μάλιστα ο Διευθυντής του Γραφείου Διεθνών Προγραμμάτων του Ναυτικού των ΗΠΑ φέρεται να πρότεινε στην ελληνική πλευρά να μην λάβει οριστικές αποφάσεις για το θέμα προτού έλθει σε επαφή με την αμερικανική πλευρά, προκειμένου να διερευνηθούν όλες οι πιθανές επιλογές. <br /> <br /> Ερμηνεύοντας την παραπάνω πληροφορία, μια πιθανή αμερικανική πρόταση θα μπορούσε ενδεχομένως να εστιάσει (εφόσον μιλάμε για πλοία νέας ναυπήγησης) στην προτεινόμενη νέα κλάση φρεγατών FFG (X) η οποία προορίζεται για το Αμερικανικό Ναυτικό και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην κατάρτιση τεχνικών προδιαγραφών. <br /> <br /> <img height="395" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2019/08/US-FFGX-program-1.jpg" width="640" /> <br /> <br /> Κύριο χαρακτηριστικό της κλάσης FFG (X) είναι η ύπαρξη κατακόρυφου εκτοξευτή VLS (χωρητικότητας 32 κελιών για βλήματα SM-2) με ικανότητα ζεύξης για συνεργατική εμπλοκή (Cooperative Engagement Capability datalink), ώστε οι νέες φρεγάτες να συνεργάζονται και να ανταλλάσσουν τακτική εικόνα και δεδομένα στοχοποίησης με άλλα πλοία και αεροσκάφη. <br /> <br /> Η απαίτηση αυτή φαίνεται να ταιριάζει «γάντι» με τις απαιτήσεις του ΠΝ για νέα πλοία με ικανότητα αεράμυνας περιοχής (AAW) κάτι που σήμερα είναι αποκλειστικό προνόμιο των αντιτορπιλικών και καταδρομικών του USN εφοδιασμένα με ραντάρ AEGIS (εφόσον μιλάμε για σχεδιάσεις πλοίων προερχόμενες από τις ΗΠΑ). <br /> <br /> Οι νέες φρεγάτες προβλέπεται ότι θα είναι εξοπλισμένες με: <br /> Nέο ραντάρ Enterprise Air Surveillance Radar (EASR) της Raytheon το οποίο θα είναι υπεύθυνο για την πρωταρχική έρευνα στόχων αέρος. <br /> «Τουλάχιστον» 32 κελιά σε εκτοξευτή Mk 41 VLS, για βλήματα SM 2 Block IIIC ή εναλλακτικά βλήματα RIM-162 ESSM καθώς και ένα υπό ανάπτυξη κάθετα εκτοξευόμενο ανθυποβρυχιακό όπλο εναντίον υποβρυχίων. <br /> Σύστημα διαχείρισης μάχης COMBATSS-21 που βασίζεται στην τεχνολογία του Aegis Combat System. <br /> Ικανότητα Συνεργατικής Εμπλοκής (Cooperative Engagement Capability). <br /> Διαμόρφωση μεταφοράς 8-16 βλημάτων επιφανείας – επιφανείας. <br /> Υποδομή υποδοχής ελικοπτέρου MH-60R Seahawk και μη επανδρωμένων ελικοπτέρων MQ-8C Firescout Unmanned Aerial Vehicle. <br /> Ανθυποβρυχιακό σύστημα AN/SQQ-89(V)15. <br /> Σόναρ μεταβλητού βάθους AN/SQS-62. <br /> Σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου SLQ-32(V)6 SEWIP Block 2. <br /> Πρόβλεψη χώρου για τοποθέτηση όπλου τεχνολογίας laser ισχύος 150-kilowatt. <br /> <br /> <img height="361" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2019/08/US-FFGX-program.jpg" width="640" /> <br /> <br /> Τα προβλήματα για μια ενδεχόμενη προμήθεια από το ΠΝ <br /> <br /> Παρά τις αναμφισβήτητες ικανότητες που θα έχει η νέα κλάση FFG (X) το πρόβλημα εντοπίζεται στο κόστος ναυπήγησης που εμφανίζεται σύμφωνα με τις προκαταρκτικές εκτιμήσεις υψηλό (ακόμη και για τα δεδομένα του USN) με αποτέλεσμα η σχεδίαση να περνάει από αναθεώρηση, με στόχο να μειωθεί το κόστος ανά μονάδα. <br /> <br /> Το δεύτερο πρόβλημα είναι το χρονοδιάγραμμα παραδόσεων καθώς το USN, θα λάβει προτάσεις για τεχνικές προδιαγραφές (RPF) από τους υποψήφιους κατασκευαστές στις 26 Σεπτεμβρίου, προκειμένου με την επιλογή του επιθυμητού σχεδίου, το πρόγραμμα να χρηματοδοτηθεί στον προυπολογισμό του Οικονομικού Έτους 2020 για άμεση έναρξη ναυπήγησης 10 πλοίων (συν άλλα 10 σε δεύτερη φάση). Αυτό αφήνει μικρά περιθώρια για τυχόν εξαγωγικούς πελάτες της FFG(X) που επιθυμούν άμεση έναρξη παραδόσεων – εκτός και αν υπάρξει ειδική μέριμνα για κάτι τέτοιο. <br /> <br /> Σύμφωνα με πληροφορίες που αναφέρονται σε σχετικές αναφορές σε διεθνή δημοσιεύματα, το πρώτο πλοίο θα μπορούσε να παραδοθεί μετά από 72 μήνες (από τη στιγμή που θα υπογραφούν οι συμβάσεις με το USN) ενώ ανάμεσα στους υποψήφιους αναδόχους περιλαμβάνεται η Fincantieri Marine (η οποία κατασκευάζει τις φρεγάτες FREMM για το Ναυτικό της Ιταλίας με ικανότητα AAW) ενώ αντιθέτως η Lockheed Martin (που κατασκευάζει την έκδοση Freedom της κλάσης πλοίων παράκτιας μάχης LCS) ανακοινώθηκε ότι δεν θα συμμετέχει τελικά στο πρόγραμμα FFG(X). <br /> <br /> <img height="360" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2019/08/US-FFGX-program2.jpg" width="640" /> <br /> <br /> Συνεπώς μια επιλογή της FFG(X) (ή ενός παραγώγου της για το ΠΝ) φαντάζει ως μια ακριβή λύση και ενδεχομένως με χρονοδιάγραμμα παραδόσεων που δεν καλύπτει τις πιεστικές ελληνικές ανάγκες, με δεδομένο ότι τα πρώτα πλοία προορίζονται για το USN. Από την άλλη, οποιαδήποτε φρεγάτα νέας κλάσης όπως η προτεινόμενη BELH@RRA (η οποία αναπτύχθηκε με τις παρατηρήσεις και προτάσεις στελεχών του ΠΝ μετά την αρχική αξιολόγηση των FREMM το 2011) ενέχει επίσης υψηλό κόστος για την Ελλάδα, με χρονοδιάγραμμα παραδόσεων που «χάνεται» μετά τα μέσα της δεκαετίας του 2020. <br /> <br /> Εναλλακτικά, θα πρέπει να προσθέσουμε στην εξίσωση και μια τρίτη λύση (παρά τα όσα περί του αντιθέτου έχουν αναφερθεί κατά καιρούς τόσο από επίσημα χείλη όσο και από αναφορές στα ΜΜΕ), η οποία αφορά την περίπτωση απόκτησης δύο μεταχειρισμένων αντιτορπιλικών AEGIS κλάσης Arleigh Burke, που εξακολουθεί συνεχίζει να αποτελεί μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση για το ΠΝ. <br /> <br /> Ιδιαίτερα στην περίπτωση που μια αγορά νέων φρεγατών δεν γίνει εφικτό να χρηματοδοτηθεί, τότε το ΠΝ παραμένει με το δίλημμα να αποκτήσει μεταχειρισμένα πλοία κατηγορίας φρεγάτας με περιορισμένες ικανότητες και ορίζοντα αξιοποίησης (όπως η περίπτωση των φρεγατών Adelaide από την Αυστραλία που δεν κατάφερε να προσελκύσει το ενδιαφέρον του ΓΕΝ) ή να παραμείνει με τα υφιστάμενα πλοία αντιμετωπίζοντας το φάσμα της ολοκληρωτικής τεχνολογικής και ηλικιακής απαξίωσης (κάτι που φυσικά δεν είναι επιλογή). <br /> <br /> Κατά συνέπεια υπάρχει τεράστιο ενδιαφέρον για τις επικείμενες εξελίξεις τόσο για τα προγράμματα FOS για οπλικά συστήματα και την απόκτηση MH-60R, όσο και για το ποια επιλογή θα αποφασίσει επιτέλους να ακολουθήσει το ΠΝ, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αυξημένες απειλές στο Αιγαίο και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο. <br /> <br /> Το μόνο σίγουρο είναι ότι η νέα πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ φαίνεται ότι έχει αντιληφθεί το πιεστικό πρόβλημα του υφίσταται, επιχειρώντας να δώσει λύσεις τουλάχιστον σε πρώτη φάση σε απαιτήσεις που είναι εφικτό να υλοποιηθούν άμεσα. Μεταξύ αυτών, προτεραιότητα δίνεται στον εφοδιασμό της Διοίκησης Υποβρυχίων με νέες τορπίλες, προκειμένου να ενισχυθούν με κορυφαίες επιθετικές ικανότητες τα υπερσύγχρονα υποβρύχια Τύπου 214 HN και το εκσυγχρονισμένο Τύπου 209, «ΩΚΕΑΝΟΣ» (S118).<br /> <br /> <a href="https://doureios.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

ΠΝ: Επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες για εξοπλιστικά, FOS και πρόθεση των ΗΠΑ για λύση με νέες μονάδες επιφανείας

Επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες για αριθμό προγραμμάτων που προωθούνται αυτήν την περίοδο για το Πολεμικό Ναυτικό, καθώς σύμφωνα με πηγές...

Διαβάστε την συνέχεια

Μ.Τσαβούσογλου: «Η υφαλοκρηπίδα μας φτάνει νότια της Κρήτης»!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4iOzGpE0dGX2edDg-NaQbt5EQaoDulgjg9gw46sr3ucV6dysiUMqRI-3WTmoBDbXx4OMUHOpf5CzIM0R1EjRG9YOsRwO3Deh3ZUhIAno9aa7zpSRqJdxJyUV0YQI4FXkEEHTjSoqHsHo/s1600/tsavousoglou.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1366" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4iOzGpE0dGX2edDg-NaQbt5EQaoDulgjg9gw46sr3ucV6dysiUMqRI-3WTmoBDbXx4OMUHOpf5CzIM0R1EjRG9YOsRwO3Deh3ZUhIAno9aa7zpSRqJdxJyUV0YQI4FXkEEHTjSoqHsHo/s640/tsavousoglou.jpg" width="640" /></a></div> <h3> <span style="font-weight: normal;">Δήλωση a la Τ.Πάιατ: «Να μοιραστούμε τα κοιτάσματα»!</span></h3> Γράφει: <b>Θεόφραστος Ανδρεόπουλος</b><br /> H Τουρκία θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων στην κυπριακή ΑΟΖ μέχρι να μοιραστούν οι ενεργειακοί πόροι «δίκαια» δηλώνει ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου από την Άγκυρα ο οποίος μάλιστα αναφέρει την κυπριακή ΑΟΖ «υφαλοκρηπίδα μας».<br /> <br /> Εκεί παρουσίασε και χάρτη στον οποίο δεν υπάρχει κυπριακή ΑΟΖ παρά μόνο τουρκική «υφαλοκρηπίδα» η οποία φτάνει μέχρι την Κρήτη. Είναι σαφές ότι η Άγκυρα θέλει να εμποδίσει και την Ελλάδα να αποκτήσει μελλοντικά οικονομική δύναμη η οποία θα την καταστήσει σε βάθος χρόνου ισχυρότερη από την Τουρκία στο γεωπολιτικό και στο στρατιωτικό πεδίο.<br /> <br /> <img height="328" src="https://www.pronews.gr/sites/default/files/styles/default-inner/public/article/2019/8/05/tsvousoglou-xartis-1.jpg?itok=EjykB5qh" width="640" /><br /> <br /> Απειλεί μάλιστα πως δεν θα επιτρέψει η Άγκυρα σε κανέναν να κάνει γεωτρήσεις στην περιοχή μετά το γεωτρύπανο Φατίχ.<br /> <br /> «Στην υφαλοκρηπίδα μας», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών «μετά το γεωτρύπανο Φατίχ, δεν θα επιτρέψουμε καμία δραστηριότητα που δεν περιλαμβάνει τα συμφέροντα των Τούρκων και των Τουρκοκυπρίων. Επιθυμία μας είναι το δίκαιο μοίρασμα του πλούτου. Δεν αποκλείουμε κανένα μοντέλο επίλυσης του Κυπριακού, όπως και δεν επιβάλουμε κανένα μοντέλο. Από την άλλη δεν θα κάτσουμε στο τραπέζι μόνο για να κάτσουμε», πρόσθεσε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου.<br /> <br /> «Θέλουμε να δούμε την Ελλάδα ως εταίρο για όλα τα θέματα της περιοχής στα πλαίσια του Καζάν - Καζάν, δηλαδή του win - win. Ελάτε να εργαστούμε για την ευημερία των λαών μας. Το μήνυμά μας σε όλους όσους δείχνουν ενδιαφέρον για την περιοχή είναι να συναντηθούν μαζί μας στο επίπεδο συνεργασίας για να κερδίσουν όλοι», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου.<br /> <br /> Υπενθυμίζεται ότι την ίδια ακριβώς δήλωση για διαμοιρασμό των κοιτασμάτων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, έκανε πολύ πρόσφατα μιλώντας στο Συνέδριο Αεροπορικής Ισχύος του ΓΕΑ ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα Τζέφρι Πάιατ.<br /> <br /> <a href="https://www.pronews.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Μ.Τσαβούσογλου: «Η υφαλοκρηπίδα μας φτάνει νότια της Κρήτης»!

Δήλωση a la Τ.Πάιατ: «Να μοιραστούμε τα κοιτάσματα»! Γράφει: Θεόφραστος Ανδρεόπουλος H Τουρκία θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τα συμφέρο...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποβατική άσκηση Τουρκίας και Κατάρ στο Αιγαίο!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjMAjvAZlRy1VOkDSYiecXcLMjIA8tPhLg503sm9jyNyggR0ZOMC-cu31LLn1Q_O7PxvxTGDtn-8xAo8uLB5l2T1ufKmPoWqnqVzW-gMkXXtkNrD2zCpBOPgwcnh8Zbdggjl412sDE2T4/s1600/apobatiki+askisi+toyrkia-katar_egeo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="1366" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjMAjvAZlRy1VOkDSYiecXcLMjIA8tPhLg503sm9jyNyggR0ZOMC-cu31LLn1Q_O7PxvxTGDtn-8xAo8uLB5l2T1ufKmPoWqnqVzW-gMkXXtkNrD2zCpBOPgwcnh8Zbdggjl412sDE2T4/s640/apobatiki+askisi+toyrkia-katar_egeo.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Γράφει: <b>Θεόφραστος Ανδρεόπουλος</b><br /> Eν μέσω θέρους μια αποβατική άσκηση-μήνυμα με αποδέκτη την ελληνική πλευρά πραγματοποίησαν ομάδες του Μηχανικού της τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου στο πλαίσιο άσκησης με μονάδα του καταριανού Στρατού.<br /> <br /> Σε μια περίοδο δηλαδή κατά την οποία υποτίθεται ότι υπάρχει μορατόριουμ ασκήσεων οι Τούρκοι προχωρούν σε κινήσεις που δείχνουν ξεκάθαρα ποιος είναι ο στόχος τους.<br /> <br /> Η άσκηση εκτέλεστηκε στις ακτές του Αιγαίου και όπως δείχνουν και οι φωτογραφίες που δημοσίευσε το τουρκικό ΥΠΑΜ επρόκειτο για μονάδες «πρώτου κύματος» για ταχεία κίνηση των αποβατικών δυνάμεων.<br /> <br /> Είναι σαφές ότι η Άγκυρα ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για αιφνιδιαστικές ταχείες ενέργειες σε περίπτωση που επιχειρήσει να κάνει γεώτρηση νοτίως του Καστελόριζου και η Αθήνα αντιδράσει όπως πρέπει.<br /> <br /> Η στρατηγική συμμαχία Τουρκίας-Κατάρ είναι γνωστή καθώς η Άγκυρα διατηρεί την μεγαλύτερη βάση της εκτός τουρκικού εδάφους στο εμιράτο του Κατάρ, στην οποία έχουν εκγατασταθεί 3.000 στελέχη των τουρκικών ΕΔ. <br /> <br /> Η βάση αυτή ξεκίνησε την λειτουργία της τους πρώτους μήνες του 2016 και σύμφωνα με τα δημοσιεύματα η συμφωνία με την χώρα αυτή της Μέσης Ανατολή υπεγράφη με το σκεπτικό πως οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν τις «ίδιες απειλές»<br /> <br /> Η Άγκυρα την στηρίζει την ανεξαρτησία του Κατάρ από ισχυρούς γείτονες όπως το Ιράν και η Σαουδική Αραβία.<br /> <br /> Ο ίδιος αναλυτής υπογραμμίζει πως μετά την συμφωνία των ΗΠΑ με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα, το Κατάρ δεν θεωρεί τις ΗΠΑ φερέγγυες και στράφηκε για αυτό τον λόγο στην Τουρκία, η επιστροφή της οποίας στην περιοχή έναν αιώνα μετά την αποχώρησή της ήταν και θέμα γοήτρου για την Άγκυρα.<br /> <br /> Όμως οι πλανητικές επιδιώξεις της Άγκυρας έχουν οδηγήσει και στο πρόγραμμα συνεργασίας με την κυβέρνηση της Σομαλίας.<br /> <br /> Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας έδωσε στην δημοσιότητα βίντεο από την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης Σομαλών κομάντος από τις τουρκικές ένοπλες Δυνάμεις επισημαίνοντας πως θα υπηρετήσουν την χώρα τους «παρέχοντας ασφάλεια και ειρήνη» <a href="https://www.news.gr/kosmos/article/1877648/apovatiki-askisi-ton-tourkon-mazi-me-katarianous-sto-egeo.html">όπως αναφέρει</a> ο Μαρίνος Γκασιάμης από το news.gr<br /> <br /> Η Τουρκία διαθέτει και σε αυτή την χώρα στρατιωτική βάση που μάλιστα εγκαινιάστηκε και με τις ευλογίες του ΟΗΕ. Σύμφωνα με την Daily Sabah σε αυτή θα εδρεύουν 200 τούρκοι στρατιωτικοί και σε πρώτη φάση θα εκπαιδεύσουν 10.500 Σομαλούς στρατιώτες.<br /> <br /> Η Άγκυρα παρέχει εδώ και 7 τουλάχιστον χρόνια στρατιωτική βοήθεια στη Σομαλία.<br /> <br /> Με αυτή την βάση η Τουρκία αποκτά πρόσβαση στο «κέρας» της Αφρικής. Είναι σαφές ότι επιδιώκει να βάλει «πόδι» και στις μεγάλες θαλάσσιες οδούς.<br /> <br /> Σημειώνεται η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργού Άμυνας, ο εκπρόσωπος του οποίου έχει αναφέρει προ ημερών πως οι αντιπροσωπείες Ελλάδος και Τουρκίας κατέληξαν σε συμφωνία για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης μεταξύ Αθηνών–Άγκυρας.<br /> <br /> Συγκεκριμένα, έχει αναφέρει πως οι εκπρόσωποι των δυο χωρών συμφώνησαν στην εφαρμογή συνολικά 20 μέτρων εμπιστοσύνης τόσο στο Αιγαίο, όσο και στην ανατολική Μεσόγειο.<br /> <br /> ΤΗΝ ίδια ώρα, ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΑΜ έσπευσε να αναφέρει πως στην Ανατολική Μεσόγειο συνεχίζονται με αποφασιστικότητα οι έρευνες για υδρογονάνθρακες και φυσικό αέριο.<br /> <br /> Θέση που έχει επαναληφθεί και από την ανακοίνωση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας, μετά την τελευταία του συνεδρίαση. Την ώρα, λοιπόν, που συμφωνήθηκαν 20 Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, η Άγκυρα τα εξουδετερώνει όχι πριν υλοποιηθούν αλλά προτού ακόμη στεγνώσει το μελάνι από τη συμφωνία.<br /> <br /> Υπενθυμίζεται ότι σαράντα, περίπου, ναυτικά μίλια από το Καστελόριζο σχεδιάζουν να κάνουν σεισμικές έρευνες οι Τούρκοι σε χρόνο που τοποθετείται γύρω από τις 15 Αυγούστου όπως γράφει ο Κύπριος δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος στον κυπριακό «Φιλελεύθερο».<br /> Είναι σχεδόν η ίδια απόσταση, σύμφωνα με τον Κ. Βενιζέλο, στην οποία στάλθηκε το τουρκικό γεωτρύπανο, «Πορθητής», δυτικά της Πάφου για γεώτρηση (36,5 ναυτικά μίλια για την ακρίβεια).<br /> Όπως έγινε ήδη γνωστό, το νέο τουρκικό ερευνητικό σκάφος, «Ορούτς Ρέις», θα σταλεί στην περιοχή του Καστελόριζου.<br /> Σύμφωνα με την «Καθημερινή», η τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίων «TPAO» φέρεται να έθεσε αίτημα προς το αρχηγείο του τουρκικού πολεμικού ναυτικού για να διεξαγάγει σεισμικές έρευνες.<br /> <br /> Πληροφορίες του «Φιλελεύθερου» αναφέρουν πως στην Αθήνα αξιολογούν τις πληροφορίες, ενώ το θέμα έχει συζητηθεί και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, την περασμένη Δευτέρα και Τρίτη, του Έλληνα Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στη Λευκωσία.Η ελληνική Κυβέρνηση, που δεν έχει κλείσει έναν μήνα που ανέλαβε την εξουσία, βλέπει με ανησυχία τις τουρκικές κινήσεις και είναι ένα ενδεχόμενο που δεν θα ήθελε να βιώσει στα πρώτα της βήματα (όπως ο Σημίτης τα Ίμια).<br /> Είναι σαφές, πάντως, ότι η Αθήνα δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να αντιδράσει και να αποτρέψει την είσοδο του τουρκικού ερευνητικού σκάφους στην ελληνική θαλάσσια περιοχή.<br /> Όπως έπραξε πέρσι όταν το «Μπαρμπαρός» επιχειρούσε να μπει σε ελληνική θάλασσα.<br /> <br /> Στην Αθήνα πολλοί πιστεύουν (και έτσι είναι) ότι η Άγκυρα θα επιχειρήσει να κάνει γεώτρηση στα ανοιχτά του Καστελόριζου. Θέλει να δει πόσο αντέχει στην «ζέστη» η Αθήνα.<br /> <br /> <a href="https://www.pronews.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Αποβατική άσκηση Τουρκίας και Κατάρ στο Αιγαίο!

Γράφει: Θεόφραστος Ανδρεόπουλος Eν μέσω θέρους μια αποβατική άσκηση-μήνυμα με αποδέκτη την ελληνική πλευρά πραγματοποίησαν ομάδες του Μη...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί “εξαφανίστηκε” ο Νετανιάχου; Τι σημαίνει για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioEX8qRgjDLEgzxgcZnaiLBUdTlBUa-JyXh2H026wYhnVeKDjzQJ7iFeNSM_2uuKP2jVbqLh3x6FQKhLXH_ZgL5x55uCqbVgkhIpSVZBhyQOKak0SdHSW7kPYGtC5E_EQTXG9TMz9rDV0/s1600/netaniaxou.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="503" data-original-width="840" height="382" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioEX8qRgjDLEgzxgcZnaiLBUdTlBUa-JyXh2H026wYhnVeKDjzQJ7iFeNSM_2uuKP2jVbqLh3x6FQKhLXH_ZgL5x55uCqbVgkhIpSVZBhyQOKak0SdHSW7kPYGtC5E_EQTXG9TMz9rDV0/s640/netaniaxou.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του <b>Μιχάλη Ιγνατίου</b><br /> Στη σύγκρουση της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, που δεν οφείλεται μόνο στην αγορά του ρωσικού συστήματος S-400 από την Άγκυρα, παρά τις αντιρρήσεις της Ουάσιγκτον, απουσιάζει από τον περασμένο Απρίλιο ένας πολύ ισχυρός παράγοντας, που θεωρείται ο απόλυτος εχθρός για τον Ταγίπ Ερντογάν: ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου. <br /> Ποικίλουν οι αναλύσεις για την απουσία αυτή, αν και σύμφωνα με τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, ο κ. Νετανιάχου εργάστηκε υπόγεια για να έχει την γνωστή κατάληξη η υπόθεση των μαχητικών F-35 για την Τουρκία. Βεβαίως, η ακύρωση της πώλησης οφείλεται πρώτιστα στον 15μηνο αγώνα των μελών του Κογκρέσου, της οργάνωσης HALC, των Αρμενίων και του Εβραϊκού Λόμπι, που οδήγησαν τα πράγματα στο σημείο χωρίς επιστροφή. Δεν μπορούσε να γίνει με ένα τηλεφώνημα. <br /> Τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν έδεσαν τα χέρια του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος μέχρι τη σύνοδο των G20 στην Οσάκα της Ιαπωνίας αντιστεκόταν και στην ακύρωση της πώλησης των F-35. Αλλά, αποδείχθηκε πως δεν είχε άλλη επιλογή. <br /> <br /> Η αίσθηση που υπάρχει -παρά την κάθετη άρνησή του για τις κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας- είναι ότι ο κ. Τραμπ θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να συμφωνήσει για την τιμωρία της κατοχικής δύναμης. Όλες οι ενημερώσεις των μυστικών υπηρεσιών επιβεβαιώνουν τον πλήρη έλεγχο του Ταγίπ Ερντογάν από τον πρόεδρο της Ρωσίας, αλλά και τον κοινό σχεδιασμό τους για τη μελλοντική στρατιωτική συνεργασία τους, που αντιτίθεται στους κανόνες του ΝΑΤΟ. <br /> <br /> Οι πληροφορίες που διακινούνται, και δεν επιβεβαιώνονται επίσημα από την Ουάσιγκτον, είναι η απουσία εμπιστοσύνης των Αμερικανών προς τους Τούρκους, με τους οποίους δεν μοιράζονται απόρρητες πληροφορίες εκτός στο πλαίσιο της συνεργασίας για τη Συρία. <br /> <br /> Όσο και αν ακούγεται περίεργο, εκπρόσωπος του Πενταγώνου μιλώντας στο «Εθνος της Κυριακής» είπε ότι η συνεργασία μεταξύ των στρατιωτικών συνεχίζεται απρόσκοπτα. «Οι στρατιωτικές μας σχέσεις εξακολουθούν να είναι ισχυρές», τόνισε ο εκπρόσωπος και πρόσθεσε ότι η υπόθεση των S-400 είναι ένα άλλο θέμα: «Δεν θα βρεθούν ποτέ στον ίδιο χώρο (σ.σ: στην Τουρκία) με τα F-35”. <br /> <br /> Η απουσία του κ. Νετανιάχου από το σκηνικό των αμερικανοτουρκικών σχέσεων είναι παράξενη και ίσως οφείλεται σε διάφορους λόγους: <br /> Δεν εμπιστεύεται πλέον τον κ. Τραμπ, ο οποίος είναι αλλοπρόσαλλος και προβληματικός. Στο Ισραήλ πιστεύουν ότι δεν γνωρίζει τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ότι αδυνατεί να αντιληφθεί ότι ο επιχειρηματίας δεν μπορεί να μετατραπεί σε διπλωμάτη. Αυτό το πρόβλημα του, ότι τα πάντα είναι χρήμα, το χρησιμοποιεί με μαεστρία ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος στην Οσάκα τον εκβίασε ότι θα ακυρώσει την παραγγελία της Turkish Airlines των 100 πολιτικών αεροπλάνων Μπόινγκ και του τόνισε επανειλημμένα ότι τα 106 «τουρκικά F-35» θα προσφέρουν δισεκατομμύρια στην αμερικανική οικονομία. <br /> Υπάρχει και μία άλλη «σχολή» που οσμίζεται ότι πίσω από τη σιωπή του Νετανιάχου βρίσκονται οι πολεμικές προετοιμασίες εναντίον του Ιράν. Στο Ισραήλ φαίνεται ότι έχουν αποφασίσει να είναι απόλυτα προετοιμασμένοι στην περίπτωση που η Τεχεράνη τους δώσει την ευκαιρία. Δεν περιμένουν βοήθεια από την κυβέρνηση του κ. Τραμπ, ο οποίος θεωρούν ότι ήδη έχει «νερώσει» το κρασί του στο θέμα του Ιράν. <br /> <br /> Τονίζεται, πάντως, ότι η όποια πιθανότητα να έχει δημιουργηθεί υπόγειος δίαυλος επικοινωνίας με την Τουρκία αποκλείεται μετά και τη νέα επίθεση του Ερντογάν εναντίον του Εβραϊκού Κράτους, Άλλωστε, οι δημοσιεύσεις του Εβραϊκού Λόμπι για την κατοχική δύναμη χαρακτηρίζονται από έντονο και δικαιολογημένο «αντιτουρκισμό». <br /> <br /> Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς ως ένα σημαντικό παράγοντα που τον επηρεάζει, και τις δικαστικές περιπέτειες του Ισραηλινού πρωθυπουργού, ο οποίος βρίσκεται σε μία διαδικασία διευθέτησης των προβλημάτων του. Πιστεύεται επίσης ότι οι επόμενες εκλογές θα επιβεβαιώσουν την παντοδυναμία του στην εσωτερική πολιτική σκηνή του Ισραήλ. <br /> <br /> Η απουσία του κ. Νετανιάχου από το διεθνές προσκήνιο, προβληματίζει τη Λευκωσία, η οποία ανέμενε ότι μετά τις τουρκικές επιθέσεις στην κυπριακή ΑΟΖ το Ισραήλ θα έσπευσε σε (διπλωματική) βοήθεια, κάτι που δεν συνέβη. Η υποχώρηση του πρωθυπουργού του Ισραήλ -για ένα διάστημα, ελπίζουν οι Κύπριοι και Έλληνες διπλωμάτες- δεν πρέπει να σημαίνει και αλλαγή της στρατηγικής του στη Μεσόγειο, καθώς το Εβραϊκό Κράτος είναι αποφασισμένο να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία του στην ανατολική Μεσόγειο και γνωρίζει πως αν δημιουργηθεί κενό θα το εκμεταλλευθεί η Τουρκία με τη Ρωσία. <br /> <br /> Παρά τις καλές του σχέσεις με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός συνειδητοποίησε ότι ο πρόεδρος της Ρωσίας δεν έδειξε την ίδια εντιμότητα, αφού εκτός της Συρίας και της Τουρκίας σκέφτεται σοβαρά να εγκαταστήσει τους S-400 και στο Ιράν. <br /> Οι πληροφορίες των Ισραηλινών αναφέρουν ότι η εγκατάσταση των ρωσικών συστημάτων στην ευρύτερη γειτονιά μας, αποτελεί απειλή για το Εβραϊκό Κράτος, που θα πρέπει να επανασχεδιάσει τους κανόνες ασφάλειας και άμυνας του. <br /> <br /> Στο πλαίσιο αυτό, θα μπορούσε να προχωρήσει σε στρατιωτική συνεργασία με την Κυπριακή Δημοκρατία, που θα κάλυπτε το νησί και θα αντιμετώπιζε την τουρκική αεροπορική υπεροπλία πάνω από την Κύπρο. Σκέψεις και προτάσεις υπάρχουν πολλές, και η ψήφιση του νομοσχεδίου East Med Act των γερουσιαστών Ρόμπερτ Μενέντεζ και Μάρκο Ρούμπιο θα μπορούσε να λύσει τα χέρια των Ισραηλινών. <br /> <br /> Η Ελλάδα ήδη έχει ανέβει στο τρένο, τονίστηκε χαρακτηριστικά από ελληνική πηγή, που μας είπε ότι ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας άκουσε αυτά που ήθελε να ακούσει από τους Ισραηλινούς συνομιλητές του. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Εβραϊκό Λόμπι στην Ουάσιγκτον κινητοποίησε όλους τους μηχανισμούς για την υπερψήφιση του νομοσχεδίου. Και αυτή η κίνηση και μόνο σημαίνει πολλά…<br /> <br /> <a href="https://www.apopseis.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Γιατί “εξαφανίστηκε” ο Νετανιάχου; Τι σημαίνει για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία;

Του Μιχάλη Ιγνατίου Στη σύγκρουση της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, που δεν οφείλεται μόνο στην αγορά του ρωσικού συστήματος S-40...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί όλοι παίρνουν την Τουρκία στα σοβαρά; Μήπως ευθύνονται και όλοι οι Έλληνες ηγέτες;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVTQMkvKvqh5eoYSe8JDhYH7jcQEFMl9PK58PuK5travMJYuXxfnrs3bOKStJNkIfOHRduN7ArOadgewmgUeuXTMGmjMyXXZeOb4HM2CNVMt6naY6lRdhIiURwgOJuA1fMDHAWLYsiHkc/s1600/erdogan-bartholomaios.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="437" data-original-width="777" height="358" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgVTQMkvKvqh5eoYSe8JDhYH7jcQEFMl9PK58PuK5travMJYuXxfnrs3bOKStJNkIfOHRduN7ArOadgewmgUeuXTMGmjMyXXZeOb4HM2CNVMt6naY6lRdhIiURwgOJuA1fMDHAWLYsiHkc/s640/erdogan-bartholomaios.jpg" width="640" /></a></div> <div> <br /></div> Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ <div> Μία πρώτη και πολύ εύκολη απάντηση στο ερώτημα του τίτλου είναι ότι δεν υπάρχει κανείς για να αμφισβητήσει εμπράκτως την σοβαρότητα, αλλά και την ισχύ της γειτονικής χώρας. Οι εχθροί της είναι λίγοι, μικροί και αδύναμοι, στην περίπτωση δε της Ελλάδας και κατ’εξοχήν…ασόβαροι. </div> <div> <br /></div> <div> Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί κράτος που αντιμετωπίζει με όρους…lifestyle την υποχρέωση συλλογικής μνήμης για την ίδια την αιτία της ύπαρξης του; Και διορίζει πρωθιέρεια των εορτασμών για την Παλιγγενεσία μια ανέμελη κυρία του διεθνούς τζετ-σετ, που θυμίζει τον Μάικλ Τζάκσον έπειτα από τα πολλά…ρεκτιφιέ; </div> <div> <br /></div> <div> Η σοβαρότητα λοιπόν της Τουρκίας ενισχύεται, ίσως και υπερπροβάλλεται εξαιτίας της ανυπαρξίας των αντιπάλων της, αλλά και της πλήρους έλλειψης σοβαρότητας στις τάξεις των σύγχρονων Ελλήνων ηγετών. </div> <div> <br /></div> <div> Πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε βέβαια, με απογοήτευση, ίσως και με κάποια πικρία, γιατί ο ξένος παράγοντας αποφεύγει να «τζαρτζαριστεί» με την Τουρκία του Ερντογάν ακόμη και όταν η γειτονική χώρα τον φτύνει κατάμουτρα. </div> <div> <br /></div> <div> Η απάντηση είναι κι εδώ απλή. Από έναν τέτοιο καυγά θα φύγουν όλοι…μωλωπισμένοι. Επομένως κι οι μεγάλοι του πλανήτη τον αποφεύγουν μέχρι νεοτέρας. Οι Ευρωπαίοι δεν θίγονται άμεσα από τα «καουμπολίκια» του Ερντογάν και κάνουν τα στραβά μάτια, γιατί δεν έχουν καμία όρεξη να καθαρίσουν τη μπουγάδα στην Κύπρο, έστω και αν διακυβεύονται οικονομικά συμφέροντα εταιρειών τους. </div> <div> <br /></div> <div> Ομως οι Αμερικανοί που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους όταν προκύπτουν ζητήματα που αφορούν την δική τους εθνική ασφάλεια πώς και κάνουν μια τέτοια κραυγαλέα εξαίρεση; Είναι μήπως θέμα Τράμπ; Αποφεύγει να φέρει τα πράγματα στα άκρα με τους Ρώσους, γιατί υπάρχει η απειλή του Ιράν; Σχεδιάζει μπίζνες δισεκατομμυρίων ο πολυπράγμων γαμπρός του με τον άλλο γαμπρό του Σουλτάνου και δεν θέλουν αχρείαστες αναταράξεις; </div> <div> <br /></div> <div> Η απάντηση κι εδώ είναι δυστυχώς πολύ πιο απλή. Και δεν έχει σχέση με πρόσωπα ή ατομικές επιδιώξεις. Οι Ευρωπαίοι και πρωτίστως οι Γερμανοί παραβλέπουν όλες τις προκλήσεις στο Αιγαίο και την Κύπρο, επειδή είναι κατά βάσιν προκατειλημμένοι υπέρ της Αγκυρας, δηλαδή παραδοσιακά φιλό-Τουρκοι και οι Αμερικανοί δεν «ακουμπιούνται» με την Τουρκία επειδή αποδίδουν σ’ αυτήν τεράστια γεωστρατηγική αξία. </div> <div> <br /></div> <div> Ισως και πολύ μεγαλύτερη από όση πραγματικά διαθέτει. Είναι βαθιά ριζωμένη πεποίθηση στην κεντρική διοίκηση, το Στέητ Ντιπάρτμεντ, το Πεντάγωνο και το Ανώτατο Συμβούλιο Ασφαλείας, ότι δεν υπάρχει τίποτε που θα μπορούσε να ισοσκελίσει μία πιθανή απώλεια της Τουρκίας από το αμερικανικό δίχτυ επιρροής. Και δευτερευόντως δεν υπάρχει υποκατάστατο της τουρκικής συνεισφοράς στην Νοτιοανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ.</div> <div> <br /></div> <div>  Δεν τα λέει ο Τράμπ αυτά. Αν ήταν στο χέρι του άλλωστε θα έστελνε το ΝΑΤΟ στα αζήτητα, γιατί ο ίδιος βλέπει την παγκόσμια απειλή στο ριζοσπαστικό Ισλάμ και όχι στην Ρωσία του Πούτιν. Αυτοί που αντιθέτως που αποθεώνουν την στρατηγική αξία της γειτονικής χώρας, είναι οι κατ’ εξοχήν Ρωσοφοβικοί της αμερικανικής πολιτικής σκηνής. Εκείνοι που υπονόμευσαν την προσέγγιση Ουάσιγκτον-Μόσχας, προσπαθώντας να βγάλουν τον Τράμπ…πεκινουά του Κρεμλίνου.</div> <div> <br /></div> <div>  Η θεωρητική σχολή της «τουρκολαγνείας», πάντα με την επίκληση του ρωσικού κινδύνου, είναι δυστυχώς εξαιρετικά διαδεδομένη στις τάξεις του αμερικανικού διπλωματικού σώματος και των ενόπλων δυνάμεων. Την εκφράζει ανάγλυφα ένας άνθρωπος της προηγούμενης φρουράς, πολύ κοντά στην οικογένεια Κλίντον, ο ναύαρχος ελληνικής καταγωγής(ο παππούς του έφυγε κυνηγημένος από την Μικρασία το 22), αλλά αποκλειστικά αμερικανικής συνείδησης, Τζέιμς Σταυρίδης που έχει εξελιχθεί στον μεγαλύτερο υμνητή της στρατηγικής αξίας της Τουρκίας. </div> <div> <br /></div> <div> Πρόσφατα, «ξαναχτύπησε» με εκτενές άρθρο στο Bloomberg, λέγοντας ούτω λίγο ούτε πολύ πώς η Αμερική είναι κατ’ ουσίαν υποχρεωμένη να ανεχτεί οποιοδήποτε καπρίτσιο του Ερντογάν γιατί απλούστατα δεν μπορεί να κάνει χωρίς την Τουρκία. Είναι πραγματικά αηδιαστική η επιχειρηματολογία του Σταυρίδη για λογαριασμό των Τούρκων, παραπέμποντας σε έμμισθο προπαγανδιστή ή σε επαγγελματία φιλόΤουρκο και δεν έχω σκοπό να σας κουράσω αναπαράγοντας τα βασικά της σημεία. </div> <div> <br /></div> <div> Είναι όμως ενδεικτικό της σοβαρότητας της Τουρκίας ότι διαθέτει φανατικούς απολογητές σε τόσο κομβικές διεθνείς θέσεις και την ίδια ώρα αποκαλυπτικό της έλλειψης σοβαρότητας, αλλά και της δουλοπρέπειας των Ελλήνων πολιτικών οι τεμενάδες, οι προσκλήσεις καθώς και το διαρκές γλείψιμο στον ίδιο Αμερικανό ναύαρχο, μόνο και μόνο επειδή έφτασε ψηλά στην ιεραρχία του αμερικανικού στόλου και τυγχάνει να φέρει ελληνικό επίθετο. </div> <div> <br /></div> <div> Όμως σε τελική ανάλυση εκείνο το στοιχείο που κάνει τους πάντες να παίρνουν σοβαρά την Τουρκία και τον Ερντογάν είναι ότι αυτά που λένε τα κάνουν και δεν χαμπαριάζουν από προειδοποιήσεις και απειλές, απ΄όσο ψηλά κι αν αυτές εκπορεύονται. Εκτός από σοβαρότητα οι γείτονες για πρώτη φορά χτίζουν και αξιοπιστία. Δεν έκαναν πίσω με τους ρωσικούς πυραύλους σε αντίθεση με την Ελλάδα που συνέστησε στη Κύπρο να παραγγείλει τους S-300 κι όταν είδε τα δύσκολα τους έστειλε για τουρισμό στη Κρήτη…<br /><br /><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Γιατί όλοι παίρνουν την Τουρκία στα σοβαρά; Μήπως ευθύνονται και όλοι οι Έλληνες ηγέτες;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ  Μία πρώτη και πολύ εύκολη απάντηση στο ερώτημα του τίτλου είναι ότι δεν υπάρχει κανείς για να αμφισβητήσει εμπράκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το δράμα των σύγχρονων αγνοουμένων στην Τουρκία του Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjF-lRyPB05oQdSiuVYjecxaIcCKRBOq-r1TXMpp3cEkXHqFaNmZ4FMoeBMFp__8akVAD-cvUqUtIH7lWNIo9jR98dEAbZWqTf45mu6ZtHv5d94F9ZFDfgF906LVQoyXE_ARwkyezeJNes/s1600/Turkey-flag.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="720" height="354" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjF-lRyPB05oQdSiuVYjecxaIcCKRBOq-r1TXMpp3cEkXHqFaNmZ4FMoeBMFp__8akVAD-cvUqUtIH7lWNIo9jR98dEAbZWqTf45mu6ZtHv5d94F9ZFDfgF906LVQoyXE_ARwkyezeJNes/s640/Turkey-flag.jpg" width="640" /></a></div> <br /> “Δεν είναι απλώς αγνοούμενος, είναι εκτοπισμένος. Από τις 19 Φεβρουαρίου ψάχνουμε παντού για τον Μουσταφά Γιλμάζ, τον γιο μας. Δεν υπάρχει μέρος που δεν ψάξαμε. Παντού βρίσκαμε κλειστές πόρτες, μόνο πέντε βουλευτές καταδέχθηκαν να ασχοληθούν μαζί μας. Που είναι η ανθρωπιά, που είναι η ευσυνειδησία;” <br /> <br /> <a href="https://www.dw.com/el/">Deutsche Welle</a>, Χιλάλ Κοϊλού<br /> Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου <br /> <br /> Με αυτά τα λόγια η Νεβίν Γιλμάζ εκφράζει την αγωνία για το παιδί της. Είναι σαν να το κατάπιε η γη, λέει. Ρωτάει παντού τι έκανε το παιδί, ζητεί βοήθεια από το υπουργείο Εσωτερικών, αλλά και το υπουργείο Δικαιοσύνης. <br /> <br /> Στην Τουρκία έχουν απολυθεί εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 16ης Ιουλίου 2016. Ο Μουσταφά Γιλμάζ ήταν ένας από αυτούς. Τον περασμένο Φεβρουάριο εξαφανίστηκε. Το ίδιο έγινε με άλλους πέντε ανθρώπους: Σαλίμ Ζεϊμπέκ, Ερκάν Ιμάκ, Γιασίν Ουγκάν, Οζκιούρ Καγιά, Γκοκάν Τουρκμέν. <br /> <br /> Όλοι αυτοί έχουν να δώσουν σημεία ζωής από τον Φεβρουάριο. Οι συγγενείς τους, αλλά και κάποιες ΜΚΟ, πιστεύουν ότι οι αρχές ασφαλείας τους θεωρούν οπαδούς του ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Άγκυρα κατηγορεί ως υποκινητή του πραξικοπήματος. <br /> <br /> Αιφνιδιαστική εξαφάνιση (και επανεμφάνιση) <br /> <br /> Για περισσότερους από έξι μήνες οι συγγενείς των έξι αγνοουμένων δεν άκουσαν το παραμικρό για την τύχη των δικών τους ανθρώπων. Στα τέλη Ιουλίου τέσσερις από τις έξι οικογένειες δέχθηκαν τηλεφώνημα από την αστυνομία, στο οποίο τους ενημέρωναν ότι οι συγγενείς τους κρατούνται στην Άγκυρα και συγκεκριμένα στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία. <br /> <br /> Παραμένει άγνωστο που βρίσκονταν τους προηγούμενους έξι μήνες, πότε θα ολοκληρωθεί η ανάκριση, πότε θα επιστρέψουν στις οικογένειές τους. Ο δικηγόρος Εμίρ Σεϊντί Καγιά, μιλώντας στη DW, λέει ότι θεωρεί “εξαιρετικά αξιοπερίεργο” το γεγονός ότι τέσσερις από τους αγνοούμενους επανεμφανίζονται από το πουθενά την ίδια στιγμή. <br /> <br /> Οι οικογένειες των αγνοουμένων προσπαθούν να ενημερώσουν την κοινή γνώμη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο Ομέρ Φαρούκ Γκεργκελίογλου, βουλευτής του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, προσπαθεί να παρέμβει στην υπόθεση. <br /> <br /> Ο ίδιος αμφιβάλλει αν ευσταθεί η πληροφορία ότι οι τέσσερις από τους έξι αγνοούμενους επανεμφανίζονται ταυτόχρονα. Το γεγονός και μόνο ότι οι άλλοι δύο εξακολουθούν να αγνοούνται δίνει την εντύπωση ότι έχουν απαχθεί, υποστηρίζει. <br /> <br /> Μιλώντας στην DW ο Γκεργκελίογλου λέει τα εξής: “Επισκέφθηκα τις οικογένειες των αγνοουμένων, καθώς και αυτόπτες μάρτυρες οι οποίοι μου είπαν ότι είχαν έρθει κάποιοι άνδρες, τους είπαν ότι είναι αστυνομικοί και απλώς τους απήγαγαν”. <br /> <br /> Η ίδια η αστυνομία διαψεύδει μετ’ επιτάσεως ότι συνέβη κάτι τέτοιο. “Ειδικές μονάδες” εντός του κράτους; Η ανθρωπιστική οργάνωση IHD, ο δικηγορικός σύλλογος της Άγκυρας καθώς και άλλες οργανώσεις υπέβαλαν επανειλλημμένα αναφορές στο τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών, χωρίς αποτέλεσμα. <br /> <br /> “Φτάσαμε μέχρι την επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Κοινοβουλίου, ζητήσαμε να παρέμβουν τα υπουργεία Εσωτερικών και Δικαιοσύνης, περιμέναμε να ολοκληρωθεί η εξέταση των σχετικών εγγράφων από την εισαγγελία της Άγκυρας, αλλά ακόμη παραμένουμε στο σκοτάδι”, λέει ο πρόεδρος της οργάνωσης IHD Οζκούρ Τουρκντογκάν. <br /> <br /> Ο ίδιος θεωρεί, μετά από τις επαφές του με κρατικούς αξιωματούχους, ότι οι αγνοούμενοι έπεσαν θύματα απαγωγής. “Είμαστε σίγουροι ότι οι απαγωγές έγιναν από ειδικές μονάδες, που φαίνεται ότι δρουν ανεξέλεγκτα στο κράτος”, επισημαίνει. <br /> <br /> Και αν ισχύει ότι οι τέσσερις αγνοούμενοι επανεμφανίστηκαν τον περασμένο Ιούλιο, που είναι οι άλλοι δύο; Οι αρχές δεν δίνουν απάντηση, γεγονός που επιτείνει την ανησυχία των συγγενών. <br /> <br /> “Είμαι απελπισμένη, είμαι σαν ζωντανή-νεκρή”, λέει η Σουμεγιέ Γιλμάζ, σύζυγος του Μουσταφά, που ακόμη αναζητείται. “Για μένα είναι όλο και πιο ξεκάθαρο ότι ο άνδρας μου έπεσε στα χέρια μία κρατικής οργάνωσης, παρακαλώ την τουρκική κυβέρνηση και όλον τον κόσμο να βοηθήσει, για να τον ξαναβρώ”, συμπληρώνει. <br /> <br /> Ο βουλευτής Γκεργκελίογλου απαιτεί να βρεθεί άλλος εισαγγελέας για τη διερεύνηση της υπόθεσης, ενώ καταγγέλλει ότι από τη δεκαετία του ’90 υπάρχει μία “σειρά ανεξιχνίαστων υποθέσεων και πρέπει να σταματήσει επιτέλους αυτό το σκάνδαλο με τις απαγωγές”. <br /> <br /> Η οργάνωση Human Rights Watch, σε έκθεσή της, απαριθμεί πολλές υποθέσεις “απαγωγών και συστηματικών βασανισμών” στην Τουρκία μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, ενώ καλεί την τουρκική κυβέρνηση να παρέμβει για να αντικρούσει τις κατηγορίες.<br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Το δράμα των σύγχρονων αγνοουμένων στην Τουρκία του Ερντογάν

“Δεν είναι απλώς αγνοούμενος, είναι εκτοπισμένος. Από τις 19 Φεβρουαρίου ψάχνουμε παντού για τον Μουσταφά Γιλμάζ, τον γιο μας. Δεν υπάρχε...

Διαβάστε την συνέχεια

ΗΠΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ: Η ιστορική ρίζα της αρρωστημένης προσκόλλησης της Ουάσιγκτον…

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9cFv3GBmUNWut1sM75VOyP2-XEGLvFVD0hxyLQCXC06dd0dnZBH8UG6PzxQr40wjLK-DqRbKbeHN-MA6hrhD9wvxfctl5sMOWj9QAHuwKFBf-tVQqWkHI-mXugG2iqQY945NFagyjA1U/s1600/trump_erdogan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="541" data-original-width="963" height="358" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9cFv3GBmUNWut1sM75VOyP2-XEGLvFVD0hxyLQCXC06dd0dnZBH8UG6PzxQr40wjLK-DqRbKbeHN-MA6hrhD9wvxfctl5sMOWj9QAHuwKFBf-tVQqWkHI-mXugG2iqQY945NFagyjA1U/s640/trump_erdogan.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Του <b>Μάριου Ευρυβιάδη</b><br /> Μετά τον Β’ Παγκοσμίου Πόλεμο κυριάρχησαν δύο σχολές σκέψης στην Ουάσινγκτον για την Τουρκία:<br /> Η μία που υποστήριζε πως η εκτελεστική εξουσία στην Ουάσινγκτον δεν κάνει αρκετά για την τόσο στρατηγικά σημαντική για τη Δύση Τουρκία και η άλλη που υποστήριζε πως πρέπει να γίνονται περισσότερα από την εκτελεστική εξουσία των ΗΠΑ για την Τουρκία. Κοινό στοιχείο και των δύο σχολών είναι πως η Τουρκία είναι μια «αδικημένη» και «παραμελημένη» από την Ουάσιγκτον και τους λοιπούς Ατλαντικούς της συμμάχους χώρα, και πως δικαιολογημένα συμπεριφέρεται και αντιδρά κατά της «αγνωμοσύνης» που εισπράττει. <br /> <br /> Αυτή είναι και η θέση που εκφράζει σήμερα ο Πρόεδρος Τραμπ με τη δημόσια εκφρασμένη στεναχώρια του, πως η προηγούμενη κυβέρνηση Ομπάμα είχε «αδικήσει» το καθεστώς Ταγίπ Ερντογάν, αρνούμενη να του πουλήσει το αντιπυραυλικό/αντιαεροπορικό σύστημα Patriot, εξαναγκάζοντάς τον έτσι να προμηθευτεί το αντίστοιχο ρωσικό σύστημα S-400. <br /> <br /> Ανάλογη υπήρξε και η θέση της κυβέρνησης Ομπάμα, έναντι της προηγούμενης κυβέρνησης Μπους του Νεότερου. Υπενθυμίζω πως η πρώτη επίσημη επίσκεψη του Ομπάμα στο εξωτερικό το 2009 ήταν στην Άγκυρα, όπου έπλεξε το εγκώμιο του Ερντογάν, της χώρας του και ευρύτερα του Ισλάμ. Η επίσκεψη Ομπάμα αποφασίσθηκε κατόπιν επισταμένων διαβουλεύσεων στη μεταβατική περίοδο της εκλογής του και με το σκεπτικό πως έπρεπε να αρθεί η «αδικία» κατά της Τουρκίας από τη σχετική διπλωματική «απομόνωση» που της είχε επιβάλει η κυβέρνηση Μπους. Η τότε περιστασιακή «απομόνωση» είχε προκύψει από την άρνηση του καθεστώτος Ερντογάν, το 2003, να επιτρέψει σε αμερικανικά στρατεύματα να ανοίξουν δεύτερο πολεμικό μέτωπο κατά του Σαντάμ του Ιράκ, μέσω Τουρκίας. <br /> <br /> Στην περίπτωση των Patriots –που οι Τούρκοι θα «αγόραζαν» με χαριστικούς οικονομικούς όρους, όπως ανέκαθεν– η Άγκυρα απαιτούσε και τα «κλειδιά» του λογισμικού τους συστήματος, μαζί με μεταφορά τεχνολογίας, κάτι που η Ουάσινγκτον και οι κατασκευαστικές εταιρείες δεν παραχωρούν σε κανένα, για ευνόητους λόγους (Οι Τούρκοι δεν πήραν ούτε από τους Ρώσους τίποτα ανάλογο). Αυτή ήταν η μεγάλη «αδικία» του Ομπάμα κατά των Τούρκων, που θέλει τώρα να θεραπεύσει ο Τραμπ. <br /> Στην περίπτωση του 2003 η «αδικία» προέκυψε από το γεγονός πως οι Τούρκοι ζήτησαν, διά στόματος του τότε Πρωθυπουργού Γκιουλ, 90 δισ. δολάρια (!) ως αποζημίωση για τις «ζημιές» τους από τον επικείμενο πόλεμο. Και οι «αγνώμονες» Αμερικανοί τούς πρόσφεραν μόνο 30(!), αλλά «και την Κύπρο υπό τη μορφή του Σχεδίου Ανάν», και την οποία τους έδωσαν, όπως κυνικά παραδέχθηκε ο τότε αξιωματούχος Daniel Fried. Ζήτησαν επιπλέον και το ελεύθερο να κινηθούν στρατιωτικά –και παράλληλα με τους Αμερικανούς– κατά των Κούρδων του Ιράκ, κάτι που οι Αμερικανοί αρνήθηκαν. Και βρέθηκαν «αδικημένοι» οι φουκαράδες οι Τούρκοι. <br /> <br /> Ακριβώς λόγω της ύπαρξης των δύο σχολών –που ανταγωνίζονταν η μια την άλλη– η Άγκυρα πείστηκε πως ήταν «αναντικατάστατη» για τους ατλαντικούς σχεδιασμούς κατά της Μόσχας, την ψυχροπολεμική περίοδο. Και απαιτούσε διαρκές χαράτσι όλων των μορφών από τη Δύση. «Πρέπει να πληρώνετε τους λογαριασμούς μας, γιατί μας έχετε ανάγκη» δήλωσε σε Αμερικανό πρώην αξιωματούχο –κατά μαρτυρία του– πρώην Τούρκος Πρωθυπουργός, πιθανότατα ο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, το 1979, παραμονές του πραξικοπήματος του Εβρέν, με την οικονομία της Τουρκίας υπό κατάρρευση. Η ίδια αντίληψη συνεχίσθηκε μεταψυχροπολεμικά, αφού η κυβέρνηση Κλίντον παρουσίαζε την Τουρκία ως πιο σημαντική για την επιβίωση της Δύσης, από όσο ήταν η Δυτική Γερμανία στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. <br /> <br /> Μία από τις πρώτες κυνικές, άλλα ταυτόχρονα και σημαδιακές, απαιτήσεις των Τούρκων μετά το τέλος του Β´Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η άρνησή τους να επιστρέψουν στο συμμαχικό ταμείο για επιστροφή στους δικαιούχους, το χρυσάφι των Ναζί, που οι τελευταίοι έκλεψαν από Εβραίους και άλλους, και φύλαγαν στην Τουρκία. Από τότε δημιουργήθηκε ένα προηγούμενο ως προς τις απαιτήσεις της Άγκυρας και την ικανοποίησή τους από τη Δύση. <br /> <br /> Ενώ, για παράδειγμα, η Τουρκία δεν συμμετείχε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και δεν είχε απώλειες, αλλά πολλαπλά κέρδη στη διάρκειά του, απαίτησε και πήρε μεγάλη βοήθεια από το Σχέδιο Μάρσιαλ, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της Ουάσινγκτον. Οι δομές της χώρας και η οικονομία της οικοδομήθηκαν με δωρεάν βοήθεια και χαριστικά δάνεια από τη Δύση και το ΝΑΤΟ. <br /> <br /> Το ίδιο συνέβη με τις ένοπλες δυνάμεις και τις συναφείς στρατιωτικές δομές. Από το 1980 μέχρι το 1990, για παράδειγμα, η Ουάσινγκτον ξόδεψε κοντά στα 20 δισ. δολάρια σε στρατιωτικές υποδομές στην Ανατολική Τουρκία. Και με εξαίρεση τον πόλεμο του 1990-’91 για το Κουβέιτ, όπου το καθεστώς Οζάλ εισέπραξε δεκάδες δισ. δολάρια σε δωρεάν βοήθεια, χαριστικά δάνεια και μαζί την κατασκευή του αγωγού Μπακού – Τσεϊχάν, η Άγκυρα επανειλημμένα αρνήθηκε πρόσβαση στους Αμερικανούς στις βάσεις της. Αρνήθηκε το 1958 στην περίπτωση ανωμαλιών στον Λίβανο. Το 1983 αρνήθηκε τη χρήση της βάσης Ιντσιρλίκ για ανθρωπιστική βοήθεια, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των Αμερικανών πεζοναυτών στον Λίβανο – ένα κενό που παρεμπιπτόντως θεράπευσε η Κύπρος μέσω Λάρνακος. Το 1989-’90 αρνήθηκε τη χρήση της βάσης για πτήσεις των U-2, χωρίς τη συναίνεση της Μόσχας. Και κατά καιρούς και για να εξασφαλίσει μικρο-απαιτήσεις, απαγόρευε ακόμη και την παροχή σκευασμάτων γάλακτος για μικρά παιδιά, σε οικογένειες Αμερικανών που υπηρετούσαν στη βάση. <br /> <br /> Είναι γεγονός πως για τρία περίπου χρόνια, από το 1975-’78, όχι η εκτελεστική εξουσία άλλα η νομοθετική, δηλ. το Κογκρέσο, επέβαλε ένα μερικό εμπάργκο όπλων στην Άγκυρα, λόγω της παράνομης χρήσης αμερικανικών όπλων στην τουρκική επιδρομή κατά της Κύπρου το 1974. «Αδικήθηκαν» τότε οι Τούρκοι, κατά τις δύο σχολές και άλλους. Τότε όμως: <br /> <br /> α) η εκτελεστική εξουσία πολέμησε με νύχια και με δόντια το μερικό εμπάργκο, <br /> <br /> β) παρείχε μέσω ΝΑΤΟϊκών χωρών, της Ιαπωνίας, της Νοτίου Κορέας και άλλων, περισσότερη στρατιώτη και οικονομική βοήθεια προς την Άγκυρα από ό,τι πριν το εμπάργκο, και <br /> <br /> γ) και πολύ πιο σημαντικό, οι πολιτικές Νίξον – Κίσινγκερ – Φορτ επέτρεψαν στην Άγκυρα να κατακτήσει τη μισή σχεδόν Κύπρο και να παραμένει εδώ ως κατοχική δύναμη από τότε. Έτσι «αδικήθηκαν» οι Τούρκοι το 1974. Αντίθετα, το 1956 ο Πρόεδρος Άιζενχαουερ εξεδίωξε τις επιδρομικές χώρες Αγγλία, Γαλλία και Ισραήλ από τα εδάφη της Αιγύπτου, τα οποία κατέκτησαν με τον τότε επιδρομικό τους πόλεμο του Σουέζ. <br /> <br /> Είναι γεγονός πως τούτη τη φορά υπάρχει σοβαρό ρήγμα και στις δύο σχολές σκέψεις. Υπάρχει σε πολιτικό επίπεδο η μετωπική σύγκρουση και αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας από μια ΝΑΤΟϊκή χώρα που τύγχανε προνομιακού χειρισμού μεταπολεμικά όσο καμιά άλλη. Χωρίς υπερβολή η Τουρκία υπήρξε το πιο κακομαθημένο κράτος της Ατλαντικής συμμαχίας. Και το οποίο σήμερα πρωτοστατεί στην υπόσκαψη του πιο αποτελεσματικού «μη πολεμικού» όπλου της Ουάσινγκτον, αυτού των κυρώσεων. Αν δεν επιβληθούν κυρώσεις σε μια τέτοια κατάφωρη καταπάτηση αμερικανικών συμφερόντων, η πολιτική αυτή πάει «περίπατο». Και μαζί η αξιοπιστία του ηγεμόνα. <br /> <br /> Ο πόλεμος ΗΠΑ – Ρωσίας και η Κίνα <br /> <br /> Στο δε στρατιωτικό επίπεδο μιλάμε για 5ης γενιάς σύγκρουση οπλικών συστημάτων (κομπιούτερ ηλεκτρονικού πολέμου, όπως ουσιαστικά είναι οι ρωσικοί S-400 και τα αμερικανικά F-35) μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, αλλά και με την Κίνα στην κορνίζα. Ο Τράμπ μπορεί να ενδιαφέρεται μόνο μη χάσει την «μπίζνα» με την Τουρκία. Το Πεντάγωνο όμως ενδιαφέρεται να μην τεθεί σε κίνδυνο η ασφάλεια της χώρας με την υποκλοπή 5ης γενιάς λογισμικών οπλικών συστημάτων, τα οποία απαιτεί να έχει η Άγκυρα ώστε να τερματίσει τούς κατά τακτά διάστημα εκβιασμούς της. <br /> <br /> Προς το παρόν το ζήτημα της υποκλοπής αποκλείστηκε με την αναστολή του προγράμματος συνεργασίας ΗΠΑ – Τουρκίας. Η «αναστολή» υποδηλώνει μελλοντική συνεργασία, εφόσον η Τουρκία καταστήσει, με κάποιο τρόπο, ανενεργό το ήδη στην κατοχή της σύστημα S-400. Eδώ καλλιεργείται επισταμένα η αυταπάτη, όχι μόνο στην Ουάσιγκτον αλλά και στα λοιπά δυτικά κέντρα στο ΝΑΤΟ από τον Γραμματέα και από διάφορους κονδυλοφόρους που επιστρατεύονται σε τέτοιες περιπτώσεις –όπως τον γραφικό πλέον Ελληνοαμερικανό ναύαρχο James Stavridis– πως όλα όσα συμβαίνουν στις σχέσεις Τουρκίας και Δύσης αποτελούν πολιτικά τερτίπια του ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν και πως, με το «πέρασμά» του, η Τουρκία θα «ξαναβρεί» τον δυτικο-ευρωπαϊκό της προσανατολισμό. Και εδώ εδράζεται και το όλο σκεπτικό που υποβόσκει για τη μη επιβολή κυρώσεων ώστε να μην καούν, τάχατες, οι γέφυρες. <br /> <br /> Ό,τι και να συμβεί οι δύο σχολές σκέψεις για την Τουρκία έχουν εξαντλήσει τον ρόλο τους. Ας ελπίσουμε πως μέχρι οι σχέσεις Ουάσινγκτον – Άγκυρας εκτονωθούν, θα περάσει αρκετός χρόνος ώστε η Αθήνα, κυρίως, να μπορέσει να αποκτήσει ερείσματα και να υλοποιήσει μια πολιτική που να περιορίζει, ακόμη και να ακυρώνει, τη μέχρι πρόσφατα ικανότητα της Άγκυρας να ποδηγετεί την αμερικανική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /> <br /> <a href="https://www.apopseis.com/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

ΗΠΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ: Η ιστορική ρίζα της αρρωστημένης προσκόλλησης της Ουάσιγκτον…

Του Μάριου Ευρυβιάδη Μετά τον Β’ Παγκοσμίου Πόλεμο κυριάρχησαν δύο σχολές σκέψης στην Ουάσινγκτον για την Τουρκία: Η μία που υποστήριζε...

Διαβάστε την συνέχεια

Να επιζητά και να εύχεται η Ελλάδα… βελτίωση των σχέσεων των ΗΠΑ με την Τουρκία;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWO9snwDhmoasL0-ibqCMlfcP0DynUZZx6XBezuMSplhpwMDfCtfsDt_8OD5XGAoSZs0Rn-3uEXqdlrI9RvKdva_-1BB_WJktm21SS5hSONhBVW92VywqkAPRVEYNI-DUYYS0SgTPqrIo/s1600/ellada-tourkia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="486" data-original-width="800" height="388" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWO9snwDhmoasL0-ibqCMlfcP0DynUZZx6XBezuMSplhpwMDfCtfsDt_8OD5XGAoSZs0Rn-3uEXqdlrI9RvKdva_-1BB_WJktm21SS5hSONhBVW92VywqkAPRVEYNI-DUYYS0SgTPqrIo/s640/ellada-tourkia.jpg" width="640" /></a></div> <br /> Η αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα παραγωγής των αεροσκαφών F35, επήλθε λόγω της προμήθειας από την Άγκυρα των ρωσσικών αντιαεροπορικών πυραύλωνS400. Το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών αντέτεινε ότι: «Αυτό το μονομερές μέτρο αντίκειται προς το πνεύμα της συμμαχίας και δεν βασίζεται σε θεμιτούς λόγους (…). Ο αποκλεισμός της Τουρκίας, ενός από τους εταίρους του προγράμματος F-35, είναι άδικος». Ο Αμερικανός Πρόεδρος Donald Trump, επίσης αναφέρθηκε στο άδικο της απόφασης και για τα δύο μέρη. Η αναγκαιότητα του συμφέροντος φαίνεται ότι επικράτησε του αμοιβαίου αισθήματος αδικίας, για τον ένοικο του Λευκού Οίκου. <br /> <br /> Γράφει ο <b>Χρήστος Ζιώγας</b><br /> <br /> Σταδιακά, αντιλαμβάνεται ο εν λόγω πολιτικός ότι η διατήρηση της αμερικανικής ηγεμονίας είναι αρκετά πιο σύνθετη υπόθεση από την, πιο οικεία για αυτόν, επιχειρησιακή διοίκηση. <br /> <br /> Η αντιπαράθεση Τουρκίας – Ηνωμένων Πολιτειών προκύπτει από την φιλοδοξία της Άγκυρας να γνωστοποιήσει προς την διεθνή κοινότητα την αξίωση προβιβασμού της στον περιφερειακό καταμερισμό ισχύος. Βέβαια, τέτοιου είδους επιδιώξεις έχουν και ανάλογο αντίτιμο, πόσο μάλλον όταν αμφισβητεί τις επιλογές και στοχεύσεις του, κυρίαρχου στην περιοχή, δυτικού συνασπισμού. <br /> <br /> Ο δυτικός ηγεμόνας άρχισε ήδη να προσδιορίζει το κόστος της τουρκικής προσπάθειας για χειραφέτηση, μέσω στρατηγικών αποτροπής. Επιθυμεί η Ουάσινγκτον να καταδείξει στην Άγκυρα ότι το κόστος της στρατηγικής απεξάρτησής της θα είναι μεγαλύτερο από το πιθανό όφελος. <br /> <br /> Ο σωφρονισμός της Τουρκίας συντελείται ήδη και σκοπό έχει την διατήρησή της στο συμμαχικό πλέγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο συνιστά αναπόσπαστο τμήμα της αμερικανικής ηγεμονίας. <br /> <br /> Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις διάγουν την καλύτερη περίοδο της μεταπολεμικής τους πορείας, όμως ακόμη απέχουν ώστε να προσδιορίζονται ως ανεξάρτητες των αμερικανοτουρκικών. <br /> <br /> Στο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, μετά την κρίση των Ιμίων (1996) δρομολογήθηκε η διαδικασία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, ως μία νέα στρατηγική αλλά και ως ένδειξη εγχώριας αυτοπεποίθησης για την εξομάλυνσή τους. Είναι γνωστό, πως για την εν λόγω απόφαση πρωτοστάτησε η Ουάσινγκτον, όπως επίσης ποια ήταν η τροπή των γεγονότων την εικοσαετία που μεσολάβησε. <br /> <br /> Η πρόγνωση, ότι ο εξευρωπαϊσμός της γείτονος και η «ισχύς» των νομικών μας ερεισμάτων θα επιφέρει την επίλυση των διμερών ζητημάτων, αφίσταται της διάγνωσης. Αναμφίβολα, συνιστά θετική εξέλιξη για την Ελλάδα και την Κύπρο, η επιδείνωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων κατά την τελευταία δεκαετία. <br /> <br /> Ταυτόχρονα, εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες, η τουρκική διπλωματία πορεύεται θεωρώντας -όχι άδικα- πως η Αθήνα έχει απολέσει την πρωτοβουλία των κινήσεων, ικανοποιημένη απλώς με την αποφυγή κάποιας νέας κρίσης και έναν πιθανό επιζήμιο συμβιβασμό. <br /> <br /> Βέβαια, με την συγκεκριμένη πρακτική η Ελλάδα απέτυχε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της, προσδιορίζοντάς τα ως αναφαίρετα δικαιώματα που θα τα ασκήσει συν τω χρόνω. <br /> <br /> Οι ορθολογικές διπλωματικές πρωτοβουλίες και συνεργασίες με το Τελ Αβίβ και το Κάιρο -με την συμμέτοχη και της Λευκωσίας-, είναι προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά δεν πρέπει να αυτοϋπονομεύονται από εμπεδωμένες πρακτικές. Η εκκωφαντική απουσία της Αθήνας από την κυπριακή ΑΟΖ, δεν συνάδει με το πνεύμα των δομών ασφαλείας που συγκροτήσαμε. <br /> <br /> Θα είναι εξόχως επιζήμιο, ως και καταστροφικό, αν τα Ισραήλ και η Αίγυπτος θεωρήσουν ότι βλέπουμε τις συγκεκριμένες στρατηγικές συμπράξεις ως μέσο «μεταφοράς βαρών» (ορολογία του John Mearsheimer) δηλαδή να επωμιστούν κυρίως τα δύο κράτη το βάρος του τουρκικού αναθεωρητισμού. <br /> <br /> Τα επιμύθια της προηγούμενης περιόδου, σχετικά με την ερμηνεία της τουρκικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, όχι μόνο δεν εξυπηρέτησαν τα συμφέροντα της ελληνικής και κυπριακής κοινωνίας, αλλά θέτουν σε κίνδυνο την σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο. <br /> <br /> Οι εταίροι και σύμμαχοί μας πιθανόν «να μακαρίζουν την αθωότητά μας» σίγουρα όμως «δε ζηλεύουν την αφροσύνη μας», σύμφωνα με την γνωστή φράση των Αθηναίων προς τους Μηλίους στον γνωστό και ιστορικά επαναλαμβανόμενο μεταξύ τους διάλογο. (Θουκυδίδου, Ιστορία, Βιβλίο Ε΄,105) <br /> <br /> Η νεοεκλεγείσα ελληνική κυβέρνηση, για να μπορέσει να εφαρμόσει της διατάξεις του δικαίου της θάλασσας ώστε να εξυπηρετήσει τα ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα, οφείλει να τα εντάξει σ’ ένα ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο, στο οποίο θα εξυπηρετούνται συμφέροντα και άλλων κρατών, όχι όμως μόνο από άλλα κράτη. <br /> <br /> Η ευρύτερη αμερικανική στρατηγική στην ανατολική Μεσόγειο, προκρίνει περισσότερο την διατήρηση του υπάρχοντος status quo, το οποίο προφανώς εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά της. <br /> <br /> Η ελληνική εξωτερική πολιτική θα ήταν επωφελέστερο να εκμεταλλευτεί την επιδείνωση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, παρά να επιζητά ή να εύχεται την βελτίωσή τους. <br /> <br /> Επίσης, εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου ας αντλούμε τα οφέλη τα οποία αντικειμενικά δύναται να μας παρέχει, και να μην έχουμε αβάσιμες προσδοκίες. <br /> <br /> Οι ελληνικές και κυπριακές ζώνες κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων, εκτός από διατάξεις του διεθνούς δικαίου, δύνανται να λειτουργήσουν ως μέσο παρακώλυσης ρωσικών και άλλων αναθεωρητισμών, ποσό μάλλον αν εντός τους υπάρχουν σημαντικοί ενεργειακοί πόροι. <br /> <br /> Ας αδράξουμε την ευκαιρία, διότι αν αναταχθούν οι σχέσεις Ουάσιγκτον-Άγκυρας θα διαφοροποιηθούν και τα υπόλοιπα πλαίσια άσκησης της ελληνικής και κυπριακής εξωτερικής πολιτικής. <br /> <br /> Εκτός κι αν θεωρούμε ότι αν αποκατασταθούν οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών–Τουρκίας θα μείνουν ανεπηρέαστες οι δομές ασφάλειας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, καθώς επίσης και η όψιμη προθυμία των εταίρων μας στην ΕΕ να επιβάλουν κυρώσεις στην Άγκυρα. <br /> <br /> Τότε πάλι, θα «δείχνουν ολοφάνερα ότι θεωρούν τα ευχάριστα έντιμα και τα συμφέροντα δίκαια» (Κατηγορία των Αθηναίων για τους Σπαρτιάτες, προσπαθώντας να πείσουν τους Μηλίους να αποδεχθούν την ηγεμονία των πρώτων, Θουκυδίδου, Ιστορία, Βιβλίο Ε΄,105) και μέρος της ελληνικής κοινωνίας θα μυκτηρίζει τον αμερικανικό παράγοντα, την ευρωπαϊκή απροθυμία και τους επιτήδειους συμμάχους.<br /> <b>HUFFINGTON POST</b><br /> <br /> <a href="https://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Να επιζητά και να εύχεται η Ελλάδα… βελτίωση των σχέσεων των ΗΠΑ με την Τουρκία;

Η αποβολή της Τουρκίας από το πρόγραμμα παραγωγής των αεροσκαφών F35, επήλθε λόγω της προμήθειας από την Άγκυρα των ρωσσικών αντιαεροπορι...

Διαβάστε την συνέχεια

Stratfor: Ο κίνδυνος διάσπασης του ΑΚP βάζει δύσκολα στον Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgT3uvfTewFe0enPiGTcD5pnxs1b09v7jfGAXUygCv1XgMAuksJpd94MspmPRxGgCZxR5H2Htpv5v8JPBj0ZC2xySEAS1O8oJzeltloKgsR5J-nIwsDOeJoR02nVoEd3g5cdCMhWXTk4bM/s1600/stratfor.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="390" data-original-width="605" height="412" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgT3uvfTewFe0enPiGTcD5pnxs1b09v7jfGAXUygCv1XgMAuksJpd94MspmPRxGgCZxR5H2Htpv5v8JPBj0ZC2xySEAS1O8oJzeltloKgsR5J-nIwsDOeJoR02nVoEd3g5cdCMhWXTk4bM/s640/stratfor.jpg" width="640" /></a></div> <br />Ακόμα και για τον παμπόνηρο Ερντογάν η διακυβέρνηση της Τουρκίας γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Η οικονομία μαραζώνει από την ύφεση, καθώς ΗΠΑ και Ευρώπη εξετάζουν κυρώσεις κατά της Άγκυρας, ενώ τα ασταθή νότια σύνορα με τη Συρία και το Ιρακ προκαλούν προβλήματα στις σχέσεις της Άγκυρας με τη Μόσχα, τη Συρία και το Ιράν και, για άλλη μια φορά, με τις ΗΠΑ.<br /><br />Το χειρότερο για τον Ερντογάν και το κόμμα του, το AKP, είναι ότι η κάποτε ακλόνητη πολιτική μηχανή που έχτισε φαίνεται πως μένει από καύσιμα μετά τις σοκαριστικές ήττες στις δημοτικές εκλογές σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη.<br /><br />Αν και κατόρθωσε να στηθούν για δεύτερη φορά κάλπες στην Πόλη, η πολιτική μηχανή του AKP απέτυχε να κερδίσει τον αναγεννημένο υποψήφιο του CHP. Στην πραγματικότητα, η ήττα στις δεύτερες εκλογές ήταν χειρότερη από αυτή στις πρώτες, στις 31 Μαρτίου.<br /><br />Μια νέα αναποδιά για τον τούρκο πρόεδρο είναι ότι πρώην πιστά μέλη του AKP εμφανίζονται έτοιμα να εγκαταλείψουν το σκάφος και να ιδρύσουν νέο κόμμα. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ο Ερντογάν θα έχει λίγες επιλογές για να σταματήσει τις αποστασίες που θα τον αδυνατίσουν στο κοινοβούλιο και να οδηγήσει την χώρα μέχρι τις προγραμματισμένες εκλογές τον Ιούνιο του 2023.<br /><br />Ρωγμές στο οικοδόμημα<div> <br />Οι άλλοτε λαμπρές προοπτικές του ΑΚP φαίνονται σήμερα αβέβαιες, ειδικά όσον αφορά την κυριαρχία του στο κοινοβούλιο. Για χρόνια, το κόμμα επωφελούνταν από την οικονομική άνθηση, την αποδιοργάνωση της αντιπολίτευσης, το χάρισμα του Ερντογάν και την προσωπική του απήχηση και από μια σειρά ιδεολογικών και πολιτικών συμμάχων που μετέτρεψαν το AKP στο κυρίαρχο κόμμα της Τουρκίας. Αυτή η θέση υπεροχής φαινόταν διασφαλισμένη μετά τις εκλογές του 2018, στις οποίες ο Ερντογάν κέρδισε εύκολα τη νέα ενισχυμένη προεδρική εξουσία. Η γενική εκτίμηση ήταν πως μια εποχή σταθερής ανόδου του AKP ήταν δεδομένη.<br /><br />Αλλά ακόμα και στις εκλογές του 2018 υπήρχαν ενδείξεις ότι δεν ήταν όλα καλά για το AKP. Αν και ο Ερντογάν θριάμβευσε, αρκετές αρνητικές εξελίξεις φανέρωναν ρωγμές στην πολιτική μηχανή του.<br /><br />Το AKP δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει πλειοψηφία στη βουλή, κερδίζοντας τις 295 έδρες από τις 600. Σήμερα, το κόμμα έχει τη δυνατότητα να περνάει τους ετήσιους προϋπολογισμούς ή τις νομοθεσίες χάρη στη συμμαχία με το ακροδεξιό MHP, η οποία του δίνει κυβερνητική πλειοψηφία.<br /><br />Η μειωμένη ισχύς του AKP έγινε πιο εμφανής αυτή την άνοιξη όταν έχασε τα άλλοτε εκλογικά του προπύργια στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη. Κατά τη διάρκεια αυτών των εκλογικών αποτυχιών, το AKP δέχτηκε χτύπημα από πρώην συντρόφους, καθώς μέλη της παλιάς φρουράς του κόμματος, όπως ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Αλί Μπαμπακάν, ο πρώην πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιουλ και ο πρώην πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου αμφισβήτησαν ανοιχτά την αφοσίωσή τους στον οργανισμό του οποίου υπήρξαν συνιδρυτές.<br /><br />Τότε, στις 8 Ιουλίου, ο Μπαμπακάν παραιτήθηκε από το AKP και διακήρυξε την πρόθεση του να σχηματίσει νέο κόμμα, ανάβοντας τις φλόγες της εσωτερικής εξέγερσης στο κόμμα.<br /><br /><br />Η συρρίκνωση της βάσης του AKP</div> <div> <br />Οι αποχωρήσεις αντανακλούν τη φθίνουσα στήριξη προς το AKP στην Τουρκία. Από τότε που ανήλθε στην εξουσία το 2002, το AKP βασίστηκε στους συντηρητικούς μουσουλμάνους, στο πολιτικό Ισλάμ, σε επιχειρηματικά συμφέροντα, στους εργαζόμενους και τους εθνικιστικές, για να κερδίσει την πλειονότητα των ψηφοφόρων στο συχνά κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα της Τουρκίας. Αυτή η ευρεία συμμαχία έδωσε στο AKP την πολιτική ισχύ που είχε ανάγκη για να περιορίσει και στο τέλος να διαλύσει το κοσμικό, στρατιωτικό κεμαλικό κατεστημένο το οποίο παρενέβαινε συστηματικά στην τουρκική πολιτική ζωή από την ίδρυση της δημοκρατίας το 1923.<br /><br />Με τα χρόνια, ωστόσο, ο συνασπισμός αυτός αντιμετώπισε ρήξεις, ορισμένες από τις οποίες είχαν βαθιές συνέπειες για το σύνολο της Τουρκίας. Προς το τέλος του 2013, το ΑΚP ήρθε σε σύγκρουση με το ισλαμιστικό κίνημα που ίδρυσε ο Φετουλάχ Γκιουλέν, το οποία είχε βαθιά συμφέροντα στον επιχειρηματικό κόσμο και τα μέσα ενημέρωσης. Το 2016 το κίνημα Γκιουλέν αποπειράθηκε σύμφωνα με τον Ερντογάν και το AKP να ανατρέψει την κυβέρνηση με πραξικόπημα, το οποίο οδήγησε σε εκατοντάδες θανάτους. Ως επακόλουθο, το κίνημα κινείται σήμερα υπογείως ή στο εξωτερικό.<br /><br />Μετά τη βουτιά της λίρας το καλοκαίρι του 2018, τα οικονομικά προβλήματα προκάλεσαν ανησυχία μεταξύ των επιχειρηματικών συμφερόντων και των εργαζομένων που αποτελούν τη βάση του AKP, δημιουργώντας το περιθώριο σε πρώην ηγετικές φιγούρες όπως ο Μπαμπακάν, ο Νταβούτογλου και ο Γκιούλ – όλοι από τους οποίους είχαν προσωπικές διαφορές με τον Ερντογάν – να εξετάσουν το ενδεχόμενο να ιδρύσουν το δικό τους αντίπαλο κόμμα.<br /><br />Την ίδια στιγμή, μέλη της αποδιοργανωμένης τουρκικής αντιπολίτευσης – τα κόμματα της οποίας έκλεβαν ουσιαστικά ψήφους το ένα από το άλλο και επιδίδονταν περισσότερο σε μια εσωτερική μάχη αντί να κυνηγούν το AKP – έχουν επιτέλους καταφέρει να συνεργαστούν και να αποσπάσουν μέρος της εξουσίας της κυβέρνησης. Ψηφοφόροι που ανησυχούσαν ότι το AKP επιβάλλει μια κανονική απολυταρχία με ολοένα και πιο ισλαμιστικό χαρακτήρα συντάχτηκαν πίσω από το κοσμικό CHP, ειδικά στις δημοτικές εκλογές στις μητροπόλεις της χώρας.<br /><br />To κουρδικό HDP έχει ανακόψει τις προσπάθειες του κυβερνώντος κόμματος να καταστείλει την ψήφο προς το κόμμα και αντιμετώπισε με επιτυχία τις απόπειρες του AKP να του αποσπάσει ψηφοφόρους, με πιο πρόσφατη την υπόσχεση ότι θα χαλαρώσει τους περιορισμούς στον ήρωα τους, τον ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος είναι φυλακισμένος στο νησί Ιμραλί στη Θάλασσα του Μαρμαρά για τρομοκρατία.<br /><br />Όλα τα παραπάνω δημιουργούν μια νέα πολιτική κατάσταση την οποία το AKP δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ στο παρελθόν: μια αποδυναμωμένη βάση στήριξης και μια ενισχυμένη αντιπολίτευση που μπορεί να αλλάξουν την πολιτική ζωή στην Τουρκία πολύ νωρίτερα από τις προγραμματισμένες για τον Ιούνιο του 2023 εθνικές εκλογές.<br /><br />Ειδικότερα, αυτό θα εκδηλωθεί στο κοινοβούλιο, όπου το AKP είναι πιο ευάλωτο.<br /><br />Γιατί το κοινοβούλιο έχει ακόμα σημασία<br /><br />Το AKP έχει θεωρητικά περιθώριο ως τον Ιούνιο του 2023 για να απαντήσει και να αναρρώσει από τα χτυπήματα αυτά χρησιμοποιώντας τον έλεγχο που έχει πάνω στα μέσα ενημέρωσης και τα δικαστήρια της χώρας, καθώς και το υφιστάμενο κοινοβουλευτικό πλεονέκτημα, αλλά αν τα μέλη της παλιάς φρουράς που αποχώρησαν καταφέρουν να πάρουν με το μέρος τους βουλευτές του AKP, το κόμμα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να προκηρύξει εκλογές νωρίτερα από ότι έχει προγραμματιστεί και με όρους που δεν είναι βέβαιο ότι ευνοούν την ταλαιπωρημένη κυβέρνηση του Ερντογάν.<br /><br />Αυτό το σενάριο των πρόωρων εκλογών είναι ακόμα πιο ρεαλιστικό δεδομένου ότι το τουρκικό σύνταγμα προβλέπει σημαντικά θεσμικά αντίβαρα στην εξουσία του προέδρου, μολονότι οι πρόσφατες μεταρρυθμίσεις δίνουν στον Ερντογάν περισσότερη ισχύ από ότι στο παρελθόν.<br /><br />O προϋπολογισμός, για παράδειγμα, πρέπει να λάβει έγκριση από την πλειοψηφία των βουλευτών, και αν και ο Ερντογάν μπορεί να αγνοήσει ένα δύστροπο κοινοβούλιο και να εφαρμόσει προηγούμενους προϋπολογισμούς, αυτός ο έλεγχος στην εξουσία του περιορίζει τη δυνατότητα του να επιβάλλει πλήρως τη βούλησή του στην οικονομία της χώρας.<br /><br />To κοινοβούλιο μπορεί επίσης να εμποδίσει την έκδοση προεδρικών διαταγμάτων και την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης με απλή πλειοψηφία και να προκηρύξει εκλογές με το 60% των ψήφων. Για το AKP, η πιο ισχυρή προεδρία δίνει στο κόμμα περισσότερες λύσεις από πριν, αλλά δεν λύνει όλα τα προβλήματα.<br /><br />Ως αντιστάθμισμα, ο Ερντογάν θα επιστρέψει στα παλιά του κόλπα. Άλλωστε, έχει αντιμετωπίσει και στο παρελθόν εκλογικούς πονοκεφάλους. Αφού απέτυχε να κερδίσει την πλειοψηφία στις εκλογές του Ιουνίου του 2015, ο Ερντογάν προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τον Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς. Εν τω μεταξύ, έπαιξε το χαρτί του εθνικισμού, διατράνωσε τις οικονομικές επιτυχίες του AKP και εκμεταλλεύτηκε την επιρροή του κόμματος στους θεσμούς για να τους στρέψει ενάντια στην αντιπολίτευση. Η στρατηγική του απέδωσε στο τέλος καρπούς, καθώς η δεύτερη εκλογική αναμέτρηση έδωσε στον Ερντογάν τη νίκη που αναζητούσε.<br /><br />Φθίνουσες αποδόσεις</div> <div> <br />Σήμερα, ωστόσο, οι ιδεολογικές και πατριωτικές εκκλήσεις του Ερντογάν δεν πρόκειται να ανακόψουν τη φθορά, ενώ οι οικονομικές του πολιτικές είτε θα αποτύχουν ή θα έρθουν σε σύγκρουση με τις ιδεολογικές του διακηρύξεις, το οποίο θα του κοστίσει σκληροπυρηνικούς υποστηρικτές.<br /><br />Την ίδια στιγμή, οποιαδήποτε προσπάθεια να εκμεταλλευτεί τον έλεγχο που ασκεί στους θεσμούς για να καταστείλει τους αποστάτες ή άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης μπορεί να βλάψει περαιτέρω τις σχέσεις του με συμμάχους και να πυροδοτήσει κοινωνική αναταραχή.<br /><br />To AKP χρησιμοποιεί επί μακρόν τον πατριωτισμό για να συσπειρώσει τους οπαδούς του κόμματος και να περιορίσει τις αποχωρήσεις και τις διαιρέσεις, κάτι που συνέβη ιδίως κατά τη ρήξη με το κίνημα Γκιουλέν, το οποίο το AKP κατηγορεί για προδοσία. Έχει ακολουθήσει επίσης εθνικιστικές πολιτικές για να προσελκύσει ακροδεξιούς ψηφοφόρους, όπως η αμφισβήτηση των δικαιωμάτων της Κύπρου στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο και οι επιχειρήσεις κατά Κούρδων ανταρτών στην νοτιοανατολική Τουρκία, τη Συρία και το Ιράκ. Και έχει χρησιμοποιήσει τη Θρησκεία σαν μέσο για να κερδίσει μεγαλύτερη στήριξη, κατασκευάζοντας θρησκευτικά σχολεία εντός και εκτός χώρας, δίνοντας μεγαλύτερη βαρύτητα στην ισλαμική σκέψη στην κατάρτιση των σχολικών προγραμμάτων και κατασκευάζοντας τζαμιά στην Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και την Αμερική.<br /><br />Αλλά αυτές οι ιδεολογικές κινήσεις απευθύνονται κυρίως στους πιστούς οπαδούς και όχι στους αμφισβητίες, οι οποίοι επικρίνουν την οικονομική πολιτική του ΑKP και τον τρόπο διακυβέρνησης του Ερντογάν, το οποίο σημαίνει ότι κάνουν λίγα για να περιορίσουν τις διαρροές από το AKP.<br /><br />Το AKP θα μπορούσε να δοκιμάσει διάφορους οικονομικούς ελιγμούς για να αποφύγει τη διάσπαση, αλλά είναι δύσκολο να φέρουν αποτελέσματα τέτοιες προσπάθειες. Στην πραγματικότητα, μπορεί να επιδεινώσουν την οικονομική κατάσταση της Τουρκίας.<br /><br />Η Τουρκία χρηματοδότησε την ανάπτυξη της δανειζόμενη φθηνά τη δεκαετία του 2000, αλλά το χρέος της εποχής εκείνης αρχίζει να λήγει και η ασταθής λίρα δεν βοηθάει τη χώρα να περάσει ομαλά την περίοδο αυτή. Υπάρχουν λίγα που μπορεί να κάνει το AKP για να αποφύγει τις αναπόφευκτες χρεοκοπίες στον υπερχρεωμένο ιδιωτικό τομέα της χώρας και κάποιο είδος επώδυνης αναδιάρθρωσης είναι δεδομένο. Αν και η Τουρκία θα μπει στον πειρασμό να βρει ένα πρόγραμμα διάσωσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, μια τέτοια κίνηση μπορεί να προκαλέσει την οργή των υπερεθνικιστών και να συνοδεύεται από όρους που θα αναγκάζουν το AKP να υιοθετήσει πολιτικές στις οποίες είχε αντισταθεί για ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους.<br /><br />Ωστόσο συνεχίζουν να έχουν περισσότερα μέσα για να αντισταθούν στην πίεση της αντιπολίτευσης. Το AKP εξακολουθεί να έχει μεγαλύτερη θεσμική επιρροή έναντι όλων των αντίζηλων μέσω του ελέγχου που ασκεί στα μέσα ενημέρωσης της χώρας, της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο, την κυριαρχία του στο εκλογικό συμβούλιο και την εξουσία του στα δικαστήρια της χώρας. Καταφεύγοντας σε εθνικιστική ρητορική στα μέσω ενημέρωσης και ασκώντας εξουσία μέσω του εκλογικού συμβουλίου και των δικαστηρίων, το AKP μπορεί να αποπειραθεί να απονομιμοποιήσει οποιοδήποτε νέο κόμμα δημιουργηθεί και να αποτρέψει δυνητικούς αποστάτες να φύγουν από τις τάξεις του. Αλλά για όσους είναι αποφασισμένοι να αποχωρήσουν, αυτές οι τακτικές απονομιμοποίησης δύσκολα θα επιτύχουν τον στόχο τους.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η απονομιμοποίηση μπορεί να είναι μόνο ένα πρελούδιο σε μια πιο αποφασιστική δράση. To ΑΚP είχε στο παρελθόν χρησιμοποιήσει έκτακτες εξουσίες για να απομακρύνει δημάρχους σε κουρδικές περιοχές στα νοτιοανατολικά – μπορεί να μπει στον πειρασμό να το ξανακάνει, ειδικά για να ανακτήσει τον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης και της Άγκυρας. Aλλά οι διεθνείς και εγχώριες αντιδράσεις θα ήταν άμεσες αν έπαιρνε μια τέτοια απόφαση.<br /><br />Το AKP θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιήσει παροχές, αναθέσεις έργων και μια χαλαρή νομισματική πολιτική για να διατηρήσει την προσωπική αφοσίωση πιθανών αποστατών. Αλλά χωρίς την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη στα χέρια της, δεν θα είναι σε θέση να επωφεληθεί από τα παχυλά συμβόλαια των μεγαλύτερων δημογραφικών και πολιτικών κέντρων της χώρας. Και η πιο χαλαρή νομισματική πολιτική απλά θα αυξήσει τον πληθωρισμό, κάτι που ήδη δημιουργεί προβλήματα στην οικονομική νομιμοποίηση του AKP. Επιπρόσθετα, οι παροχές που δόθηκαν σε οπαδούς του κόμματος έχει εξοργίσει πολλούς Τούρκους ψηφοφόρους, οι οποίοι απεχθάνονται την ευνοιοκρατία σε μια εποχή που η χώρα δεινοπαθεί. Αυτές οι δοκιμασμένες τακτικές δεν είναι με άλλα λόγια τόσο αξιόπιστες όσο στο παρελθόν.<br /><br />Τέλος, το AKP μπορεί να χρησιμοποιήσει την κυριαρχία του στο κοινοβούλιο και το εκλογικό συμβούλιο για να προσπαθήσει να εμποδίσει την αντιπολίτευση να κερδίσει τις εκλογές. Εδώ έχει στη διαθέσει του κάποιες επιλογές, όπως τροποποιήσεις στην εκλογική νομοθεσία της Τουρκίας.<br /><br />Πρώτον, μπορεί να αυξήσει το ποσοστό των ψήφων που πρέπει να λάβουν τα κόμματα για να μπουν στο κοινοβούλιο πάνω από το 10%, ένα πολύ υψηλό νούμερο το οποίο περιπλέκει τα πράγματα για το HDP, το Καλό Κόμμα (το οποίο έχει αποσχιστεί από το MHP), και δυνητικά για ένα κόμμα αποστατών από το AKP. Επίσης, μπορεί να ακυρώσει τον κανόνα που προβλέπει ότι τα μικρότερα κόμματα μπορούν να συνασπιστούν για να περάσουν το όριο του 10% – πλήττοντας τα μικρότερα κόμματα τα οποία χρειάζονται συμμαχίες για να περάσουν το όριο αυτό.<br /><br />To ΑKP μπορεί επίσης να εγκαταλείψει το σύστημα της αναλογικής εκπροσώπησης και να εφαρμόσει ένα σύστημα σχετικής πλειοψηφίας (first past the post), το οποίο θα αύξανε την επιτυχία του κόμματος δεδομένου ότι είναι το κυρίαρχο κόμμα σε πολλές περισσότερες περιφέρειες από οποιονδήποτε άλλο ανταγωνιστή του.<br /><br />Πράγματι, στις εκλογές του Ιουνίου του 2018, το AKP κέρδισε τις 64 από τις 81 περιφέρειες. Το CHP αντίθετα, κέρδισε μόλις έξι. Και για να περιορίσει ακόμα περισσότερο την αιμορραγία σε νέες δημοτικές εκλογές στο μέλλον, το AKP θα μπορούσε να εμπλακεί σε εκλογικές αυθαιρεσίες αναδιαμορφώνοντας εκλογικές περιφέρειες με τρόπο που να το ευνοεί.<br /><br />Αλλά στο τέλος, αυτή η θεσμική επιρροή ενέχει σημαντικά ρίσκα και καμία εγγύηση ότι θα έχει αποτελέσματα. H χρησιμοποίηση των κρατικών θεσμών για κομματικό όφελος θα εξοργίσει την αντιπολίτευση και θα ενισχύσει το λαϊκό έρεισμα των ανταγωνιστών. Σε διαφορετική περίπτωση, τέτοιες κινήσεις θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα προκαλώντας εξεγέρσεις, απεργίες ή ακόμα και βία. Εν τω μεταξύ, λίγοι από τους μεγάλους συμμάχους της Τουρκίας στη Δύση θα καλωσόριζαν τέτοιες απόπειρες για την ενίσχυση του AKP, καθώς θα αύξανε τις τριβές με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία βρίσκεται ήδη σε κόντρα με την Άγκυρα για τις εξορύξεις στην Κύπρο, και με τις ΗΠΑ για την απόφαση της Τουρκίας να αγοράσει το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα των S-400.<br /><br />Εν τω μεταξύ, οποιαδήποτε θεσμική κίνηση δεν θα αντιμετώπιζε τον βασικό λόγο για τον οποίο η εξέγερση του AKP απειλεί την κυριαρχία του Ερντογάν: τις κακές επιδόσεις της οικονομίας και την αυταρχική προσωπικότητα του ίδιου του Ερντογάν, δύο παράγοντες που το AKP δεν μπορεί να ελέγξει.<br /><br />Τoύτο αφήνει το AKP με λίγες διαθέσιμες επιλογές για την αποτροπή των αποσκιρτήσεων και τη διατήρηση της κυριαρχίας του. Ακόμα και έτσι, το AKP δεν θα αποδεχθεί ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα μέσα για να παραμείνει στην εξουσία. Στο τέλος, το κόμμα θα πάρει ρίσκα, θα υποστεί αντιδράσεις από το εσωτερικό και το εξωτερικό και θα καταπατήσει το κράτος δικαίου στην προσπάθεια του να κρατήσει τον έλεγχο της διακυβέρνησης.<br /><br />Ακόμα και με την πλάτη στον τοίχο, το AKP θα παραμείνει μια μεγάλη δύναμη που θα καθορίζει το μέλλον της Τουρκίας για κάποιο καιρό ακόμα.<br /><br /><a href="http://www.euro2day.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Stratfor: Ο κίνδυνος διάσπασης του ΑΚP βάζει δύσκολα στον Ερντογάν

Ακόμα και για τον παμπόνηρο Ερντογάν η διακυβέρνηση της Τουρκίας γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Η οικονομία μαραζώνει από την ύφεση, καθώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Της Αμύνης τα παιδιά έφεραν τον Μεταξά!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfbNigooJ0vIoqPmyz5nTD6gkLRvUVzeV0MQ-t2Pi6Fr-RuzqeAh-gtvld-Kkcw6XyKaP1dX0B7bwdhJ4rx-Le9ys2eXK9zKcswh5diiXsqqAkwFcw_feL7ilvytZKDjaKJzqNKlkDLN0/s1600/venizelos_metaxas.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="759" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfbNigooJ0vIoqPmyz5nTD6gkLRvUVzeV0MQ-t2Pi6Fr-RuzqeAh-gtvld-Kkcw6XyKaP1dX0B7bwdhJ4rx-Le9ys2eXK9zKcswh5diiXsqqAkwFcw_feL7ilvytZKDjaKJzqNKlkDLN0/s640/venizelos_metaxas.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <b>Γιώργος Λυκοκάπης</b><br />"Θα κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία που χάρις στον φασισμό προοδεύει". Αυτά ήταν τα λόγια του στρατηγού Νικόλαου Πλαστήρα προς τον αρχηγό των Φιλελευθέρων Ελευθέριο Βενιζέλο τον Μάρτιο του 1933. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές η αντιβενιζελική παράταξη, το Λαϊκό Κόμμα. Οι μνήμες του Εθνικού Διχασμού ήταν ακόμα νωπές. Υπήρχε ο φόβος πως η κυβέρνηση των Λαϊκών σχεδίαζε μαζικές συλλήψεις στελεχών του βενιζελικού κόμματος, ακόμα και εκτελέσεις. <br /><br />Για τον Πλαστήρα η επιβολή δικτατορίας ήταν μονόδρομος, όχι όμως (ακόμα) για τον Βενιζέλο. Θεωρούσε πως μία απόπειρα πραξικοπήματος θα αποτύχει. Απέρριψε την ιδέα λέγοντας το μνημειώδες, "Άστο Πλαστήρα, δεν είσαι Μουσολίνι". Ο σπουδαίος Έλληνας αξιωματικός, ο βενιζελικός κινηματίας που είχε ανατρέψει δύο φορές την μοναρχία στην Ελλάδα, δεν ήταν ο μόνος που επιδοκίμαζε το φασιστικό φαινόμενο εκείνη την εποχή.<br /><br />Τα θυμηθήκαμε αυτά, λόγω της ημέρας. Έχουν περάσει 82 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, αλλά έχει σημασία να δούμε το κλίμα της εποχής. Η ελίτ της μεσοπολεμικής Ελλάδας θαύμαζε τον Ιταλό δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Το 1928 στο "Κοινοβούλιο ή δικτατορία" ο Σεραφείμ Μάξιμος έγραφε εμφατικά πως "κάθε επιχειρηματίας, βιομήχανος ή τραπεζίτης καταλήγει στο συμπέρασμα πως η Ελλάδα χρειάζεται έναν δικτάτορα"!<br /><br />Τα δημοσιεύματα των μεγαλύτερων ελληνικών εφημερίδων της εποχής αποθέωναν τον Ντούτσε. Πληθώρα άρθρων επαινούσαν τον δικτάτορα που "έκανε την Ιταλία παγκόσμια δύναμη, εξουδετερώνοντας την κομμουνιστική απειλή". Δεν αναπτύχθηκε, όμως, στην Ελλάδα ένα μαζικό φασιστικό κόμμα με ερείσματα στους μικροαστούς και παραστρατιωτικές ομάδες κρούσης, σε αντίθεση με την Ιταλία και τον εθνικοσοσιαλισμό στην Γερμανία. <br /><br />Η ελληνική φασιστική οργάνωση "3Ε" είχε μερικές εκατοντάδες ένοπλα μέλη, όταν οι στρατιές των Μελανοχιτώνων και των Ταγμάτων Εφόδου έφτασαν να αριθμούν εκατομμύρια. Το πελατειακά δίκτυα των παραδοσιακών κομμάτων παρέμειναν ισχυρά στον Μεσοπόλεμο, επομένως δεν υπήρχε γόνιμο έδαφος να αναπτυχθεί ο φασιστικός ακτιβισμός στις μάζες.<br /> <br />Η περίπτωση του Πάγκαλου <br /><br />Οι κοινωνικές συνθήκες επέτρεψαν την εκδήλωση μίας σειράς στρατιωτικών κινημάτων, επικεφαλής των οποίων ήταν παλιοί βενιζελικοί αξιωματικοί. Υιοθέτησαν μερικά στοιχεία του φασισμού, σαν ιδεολογικό προκάλυμμα για τα αυταρχικά τους καθεστώτα. Ήταν όμως ένας φασισμός χωρίς φασίστες. <br /><br />Χαρακτηριστική η περίπτωση του παλιού βενιζελικού στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου που κατέλαβε την εξουσία με αναίμακτο πραξικόπημα το καλοκαίρι του 1925. Ο "Έλλην Μουσολίνι" όπως αυτοαποκαλούνταν, ήταν αρχικά δημοφιλής στα λαϊκά στρώματα, λόγω της διαφθοράς των κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων. <br /><br />Η απεχθής πραιτωριανή φρουρά του Παγκάλου, τα "Δημοκρατικά Τάγματα", ήταν μία παραστρατιωτική οργάνωση που προσπάθησε να μιμηθεί τα ένοπλα αποσπάσματα του φασιστικού καθεστώτος, χωρίς όμως επιτυχία. Ήταν ίσως το μοναδικό πραξικόπημα στην Ελλάδα που δεν επικαλέστηκε τον "κομμουνιστικό κίνδυνο". Πανούργος ο στρατηγός είχε κατορθώσει να συμμαχήσει ευκαιριακά με το Κομμουνιστικό Κόμμα, για να μετατραπεί λίγο μετά σε αμείλικτο διώκτη του. <br /><br />Η παντελής αποτυχία του καθεστώτος στην οικονομία και οι πολεμικοί του τυχοδιωκτισμοί προκάλεσαν την ανατροπή του τον Αύγουστο του 1926 από ένα στρατιωτικό κίνημα που επανέφερε τον κοινοβουλευτισμό. Όπως έγραψε ο Τύπος της εποχής "ούτε ένα χέρι δεν υψώθηκε εναντίον της ανατροπής του". Έμοιαζε να μην υπήρχαν πλέον οι συνθήκες για την εκδήλωση ενός πραξικοπήματος στην Ελλάδα. Μέχρι που ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση το 1929. <div> <br />Το αποτυχημένο "Κίνημα του Μαρτίου" <br /><br />Η τότε κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερο αυταρχική έναντι των αυξανόμενων εργατικών διεκδικήσεων. Αποκορύφωμα η ψήφιση του αντιδημοκρατικού νόμου που έμεινε γνωστό ως "Ιδιώνυμο" (καλοκαίρι του 1929). Ακόμα και οι συμμετέχοντες σε μια ειρηνική διαδήλωση κινδύνευαν πλέον με φυλάκιση. <br /><br />Ακολούθησε ένα κύμα συλλήψεων εις βάρος στελεχών της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Να σημειωθεί ότι ο Βενιζέλος απέρριψε τη σύσταση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου να διώκονται με το Ιδιώνυμο και οι φασιστικές ομάδες, ταυτόχρονα με τις οργανώσεις των κομμουνιστών και της Αριστεράς. <br /><br />Όπως είδαμε παραπάνω, ο στρατηγός Πλαστήρας πίεζε τον Βενιζέλο να εγκρίνει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα μετά την ήττα των Φιλελευθέρων στις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Μάρτιο του 1933. Ο Βενιζέλος δίσταζε αρχικά. Άλλαξε, όμως, γνώμη μετά από την απόπειρα δολοφονίας που εκδηλώθηκε εναντίον του, δύο μόλις μήνες μετά την εκλογική του ήττα. <br /><br />Έχοντας την πεποίθηση ότι παράγοντες του Λαϊκού Κόμματος σχεδίασαν την απόπειρα πήρε μία μοιραία απόφαση. Έδωσε το πράσινο φως στον Πλαστήρα να οργανώσει ένα πραξικόπημα το 1935. Το "Κίνημα του Μαρτίου" όπως έμεινε στην ιστορία απέτυχε παταγωδώς. Η τότε κυβέρνηση το κατέστειλε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ενώ καμία ξένη χώρα δεν υποστήριξε τους κινηματίες. Ο Πλαστήρας και ο Βενιζέλος κατέφυγαν ταπεινωμένοι στο εξωτερικό. </div> <div> <br />Ο "Ντούτσε" της Ελλάδας <br /><br />Ακόμα και τα μετριοπαθή στελέχη των Βενιζελικών δεν γλίτωσαν τις μαζικές διώξεις που ακολούθησαν εναντίον τους. Η ακραία πτέρυγα των αντιβενιζελικών απαιτούσε να εκτελεστούν οι κινηματίες, με τον Γεώργιο Βλάχο από την στήλη της Καθημερινής να υποστηρίζει μέχρι και τη δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού. Σε αυτήν την τεταμένη ατμόσφαιρα ο στρατηγός Γεώργιος Κονδύλης θεώρησε πως ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για πραξικοπηματική παλινόρθωση της μοναρχίας. <br /><br />Ο Κονδύλης ήταν ένας αποστάτης του βενιζελικού στρατοπέδου. Από ορκισμένος εχθρός της μοναρχίας μετατράπηκε σε φανατικό υποστηρικτή της. Ήταν ένας ιδιαίτερα φιλόδοξος και ικανός αξιωματικός, με σημαντικά ερείσματα στο στράτευμα. Ήταν ο κινηματίας που είχε ανατρέψει τον δικτάτορα Πάγκαλο το 1926 και είχε συντρίψει την εξέγερση των "Δημοκρατικών Ταγμάτων" που ακολούθησε. <br /><br />Η κοινοβουλευτική κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος, υπό τον Παναγή Τσαλδάρη, ήταν εύκολη λεία για τον Κονδύλη. Τον Οκτώβρη του 1935 ο στρατηγός επέβαλε ένα δικτατορικό καθεστώς, χωρίς να ρίξει ούτε έναν πυροβολισμό. Οργάνωσε με συνοπτικές διαδικασίες δημοψήφισμα για την επαναφορά της μοναρχίας, στο οποίο σημειώθηκε νοθεία πρωτοφανούς έκτασης. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 98% των ψήφων καταμετρήθηκε υπέρ της βασιλείας! <br /><br />Θαύμαζε απεριόριστα τον Μουσολίνι, με τον οποίο είχε άριστες σχέσεις. Είχε το όραμα να γίνει ο Ντούτσε της Ελλάδας, ο ισχυρός άνδρας ενός αυταρχικού καθεστώτος, με τον μονάρχη ως ανδρείκελο. Υπολόγιζε όμως χωρίς τον βασιλιά Γεώργιο, ο οποίος δεν είχε ξεχάσει το αντιμοναρχικό παρελθόν του στρατηγού. </div> <div> <br />Ο δρόμος προς τον Μεταξά <br /><br />Αιφνιδιάζοντας τους πάντες, ο βασιλιάς κατόρθωσε να εξαναγκάσει τον στρατηγό σε παραίτηση τον Νοέμβριο του 1935. Δεν θα μάθουμε ποτέ πως θα αντιδρούσε ο Κονδύλης, καθώς απεβίωσε αιφνιδίως δύο μήνες μετά. Με τη στάση του ο μονάρχης κέρδισε την εκτίμηση του πολιτικού κόσμου, ακόμα και του εξόριστου Βενιζέλου. <br /><br />Ο βασιλιάς Γεώργιος φυσικά δεν εμφορούνταν από δημοκρατικές ευαισθησίες. Θα υποστήριζε την επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα μόνο αν ο επικεφαλής της ήταν άτομο της απολύτου εμπιστοσύνης του. Ο Γεώργιος μόνο έναν άνθρωπο εμπιστευόταν τυφλά. Ήταν ο παραδοσιακός φίλος της μοναρχίας, ο στρατηγός Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος επέβαλε την δικτατορία της 4ης Αυγούστου του 1936, με τις ευλογίες του Παλατιού.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Της Αμύνης τα παιδιά έφεραν τον Μεταξά!

Γιώργος Λυκοκάπης "Θα κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία που χάρις στον φασισμό προοδεύει". Αυτά ήταν τα λόγια του στρατηγού Νικόλαου...

Διαβάστε την συνέχεια

Κυπριακή ΑΟΖ και Καστελλόριζο - Το γεωστρατηγικό διακύβευμα του Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_bXvF9jitzOI62m1bu-xAkbdq-F3TimjcJ2_liYBvdZKn-jEvrP6ZPgFaqoZZ2hH5B00m78hykX5nH2nJSPNnvxKQh6BKaqrbkzosFKGFSzJFb67-ab_c__ByyuwLVuz7LIA0lhjt8GY/s1600/tourkia_geotrisi-kypriaki_aoz.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_bXvF9jitzOI62m1bu-xAkbdq-F3TimjcJ2_liYBvdZKn-jEvrP6ZPgFaqoZZ2hH5B00m78hykX5nH2nJSPNnvxKQh6BKaqrbkzosFKGFSzJFb67-ab_c__ByyuwLVuz7LIA0lhjt8GY/s640/tourkia_geotrisi-kypriaki_aoz.jpg" width="640" /></a></div>     <i>Χάρτης του τουρκικού ΥΠΕΞ. Οι περιοχές F και G που σχεδιάζουν να κάνουν γεωτρήσεις. </i><div>   <br /><b> Σταύρος Λυγερός</b><br />Για μία ακόμα φορά, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας επιδόθηκε σε λεονταρισμούς. Αυτή τη φορά, μάλιστα, απείλησε ότι η Τουρκία δεν θα διστάσει να κάνει ό,τι είχε κάνει το 1974, δηλαδή με νέα εισβολή να μετατρέψει σε κατεχόμενη και την ελεύθερη Κύπρο. Αντίστοιχη είναι και η κατά καιρούς επιθετική ρητορική του έναντι της Ελλάδας, η οποία τον τελευταίο καιρό εστιάζεται στο Καστελλόριζο. Η διαφορά είναι ότι για την Ελλάδα οι Τούρκοι αξιωματούχοι θυμούνται και παραπέμπουν στη Σμύρνη του 1922. <br /><br />Η Άγκυρα δεν μπορεί να καταπιεί το γεγονός ότι η προσπάθειά της να “γκριζάρει” την κυπριακή ΑΟΖ έχει πέσει στο κενό, λόγω της ανάμιξης μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών όπως η ExxonMobil και η Total. Μην μπορώντας να αντιδράσει στο επίμαχο, κατέφυγε στην δοκιμασμένη μέθοδο των προκλήσεων και όταν ούτε αυτές απέδωσαν πέρασε στην πρόκληση τετελεσμένων. Αρχικά έστειλε το σκάφος “Μπαρμπαρός” για σεισμικές έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Αργότερα έστειλε τον “Πορθητή” για παράνομη γεώτρηση δυτικά της Μεγαλονήσου και το άλλο γεωτρύπανο ετοιμάζεται να τρυπήσει στον κόλπο της κατεχόμενης Καρπασίας.<br /><br />Αυτά όσον αφορά στην Κύπρο, γιατί αν πιστέψουμε τις πληροφορίες που έρχονται από την Άγκυρα, ετοιμάζονται μετά το Δεκαπενταύγουστο για σεισμικές έρευνες στη θαλάσσια περιοχή στον άξονα Ρόδος-Καστελλόριζο. Οι Τούρκοι, άλλωστε, έχουν επανειλημμένως δεσμεύσει αυτές τις θαλάσσιες περιοχές στην Ανατολική Μεσόγειο, οι οποίες εκτείνονται δυτικά εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας (η Ελλάδα δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ) και ανατολικά εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, μονάδα του ελληνικού ναυτικού παρακολουθεί από απόσταση οπτικής επαφής το τουρκικό σκάφος, προκειμένου να διαπιστώσει εάν πραγματοποιεί σεισμικές έρευνες.<br /><br />Σύμφωνα με την Άγκυρα η φρεγάτα “Νικηφόρος Φωκάς” το περασμένο φθινόπωρο είχε με ελιγμούς εμποδίσει το “Μπαρμπαρός” να πραγματοποιήσει σεισμικές έρευνες, εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Τότε, τόσο ο Ερντογάν όσο ο υπουργός Άμυνας Ακάρ είχαν εκτοξεύσει απειλές πως η Τουρκία θα αντιδράσει δυναμικά εάν μελλοντικά υπάρξει άλλη παρενόχληση. Η Άγκυρα επιδιώκει όχι μόνο την ανεμπόδιστη πραγματοποίηση σεισμικών ερευνών, αλλά και τη δημιουργία της εντύπωσης ότι θα υποχρεώσει την Αθήνα να υποχωρήσει. <div> <br />Η εξαγγελία Κοτζιά για τα χωρικά ύδατα <br /><br />Το φοβικό σύνδρομο της ελληνικής πολιτικής ελίτ για ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο την έχει εμποδίσει όλα αυτά τα χρόνια όχι μόνο να επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα μονομερώς, όπως επιτρέπει το Διεθνές Δίκαιο, αλλά ακόμα και να κλείσει τους κόλπους, χαράζοντας ευθείες γραμμές βάσης, όπως επίσης της δίνει το δικαίωμα το Διεθνές Δίκαιο. Κι αυτό παρότι η Άγκυρα δεν έχει ποτέ προβάλει σχετική αντίρρηση (για τις γραμμές βάσης). Ας σημειωθεί ότι μόνο αυτή η κίνηση θα προσέθετε στα ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο 6.250 τετρ. χλμ., όχι μεγάλη, αλλά ούτε και μικρή έκταση.<br /><br />Στις ελληνικές καλένδες έχει κατά πάσα πιθανότητα παραπεμφθεί και η εξαγγελία του Κοτζιά για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια στο Ιόνιο. Εάν είχε προηγηθεί η κατάλληλη διπλωματική προεργασία, η εικόνα ενδεχομένως να ήταν ευνοϊκότερη. Η Αθήνα πιθανότατα θα μπορούσε να νομοθετήσει την επέκταση ταυτοχρόνως στο Ιόνιο, στο Λιβυκό, αλλά και στο Κρητικό και στο Μυρτώο και στο δυτικό Αιγαίο, δηλαδή σε ακτές οι οποίες δεν γειτνιάζουν με την Τουρκία. <br /><br />Ανακοινώνοντας την επέκταση μόνο στο Ιόνιο, οι Κοτζιάς-Τσίπρας είχαν δώσει την ευκαιρία στην Άγκυρα να επαναφέρει το casus belli, το οποίο υποτίθεται πως είχε αποσυρθεί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η κυβέρνηση Τσίπρα να παγώσει το θέμα. Και εάν κρίνουμε από την τότε στάση της ΝΔ, αλλά και από τις προγραμματικές δηλώσεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα το κρατήσει παγωμένο. </div> <div> <br />Οριοθέτηση κατά Ακάρ! <br /><br />Η τουρκική αντεπίθεση τότε, δεν είχε περιορισθεί στην καλλιέργεια πολεμικού κλίματος. Ο υπουργός Άμυνας Ακάρ όχι μόνο είχε ζητήσει την αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών, αλλά και είχε παρουσιάσει χάρτη, ο οποίος έδειχνε την τουρκική υφαλοκρηπίδα να εκτείνεται παραλλήλως με τη γραμμή Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη και να εισέρχεται από ανατολικά στα νότια του νομού Λασηθίου. <br /><br />Ο χάρτης είχε συνταχθεί με βάση την τουρκική θέση ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Θέση, η οποία είναι απολύτως αντίθετη όχι μόνο με το διεθνές δίκαιο, αλλά και με την κοινή λογική. Η Άγκυρα δεν αναφέρεται μόνο σε νησίδες, αλλά σε όλα τα νησιά, μη εξαιρώντας τα νησιά-κράτη, όπως π.χ. η Κύπρος. Αν, όμως, η Κύπρος δεν έχει υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ γιατί να έχει η Βρετανία, η Ινδονησία, η Ιαπωνία, ακόμα και η Αυστραλία; Ο τουρκικός παραλογισμός είναι εξόφθαλμος. <br /><br />Ο χάρτης του Ακάρ είχε οριοθετήσει αυθαιρέτως την υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο με βάση τον τουρκικό ισχυρισμό ότι τα νησιά (και η Κρήτη) έχουν μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων και όχι υφαλοκρηπίδα! Το γιατί η Άγκυρα κατέφυγε σ' αυτή την ακρότητα το εξηγεί η ίδια: για να κερδίσει (με βάση την αρχή της μέσης γραμμής) 104.000 τετρ. χλμ θαλάσσια έκταση. <br />Νέα ματιά για το Καστελλόριζο <br /><br />Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Πάγιος στόχος των Τούρκων είναι όχι μόνο να αποκόψουν την Ελλάδα από την Κύπρο, αλλά και να την εκτοπίσουν ολοσχερώς από την Ανατολική Μεσόγειο. Και για να μην αφήσουν καμία αμφιβολία για τις προθέσεις τους, φροντίζουν εδώ και χρόνια να δεσμεύουν τη θαλάσσια περιοχή γύρω από το Καστελλόριζο για την πραγματοποίηση αεροναυτικών ασκήσεων, αλλά και για σεισμικές έρευνες, δημιουργώντας συνθήκες μίας ιδιότυπης περικύκλωσης. <br /><br />Με τον τρόπο αυτό επιβεβαιώνουν για μία ακόμα φορά την κρίσιμη στρατηγική σημασία που έχει το μικρό αυτό νησιωτικό σύμπλεγμα και σε ό,τι αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, αλλά και σε αμιγώς στρατηγικό επίπεδο. Είναι αληθές ότι από τη δεκαετία του 1970 και για δεκαετίες η Ελλάδα είχε αυτοεγκλωβισθεί στρατηγικά και επιχειρησιακά στο Αιγαίο, όπου θεωρούσε ότι δεχόταν την τουρκική επεκτατική πίεση. Το Καστελλόριζο ήταν ένα γεωγραφικά ακραίο μικρό σύμπλεγμα, το οποίο το αντιλαμβάνονταν σαν μία νησιώτικη "απόφυση" του Αιγαίου στην Ανατολική Μεσόγειο. <br /><br />Εξαίρεση ήταν η παρένθεση του Δόγματος για τον Ενιαίο Αμυντικό Χώρο μετά το 1993 στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Αλλά και εκείνη η παρένθεση ήταν μονοδιάστατη. Επανέφερε την Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο αποκλειστικά και μόνο για να επεκτείνει την αμυντική ομπρέλα κατά τρόπο που να καλύπτει και την ελεύθερη Κύπρο. Δεν εντασσόταν σε μία στρατηγικού χαρακτήρα σφαιρική επιστροφή της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, παρότι ο Ανδρέας Παπανδρέου από τη δεκαετία του 1970 μιλούσε για τις τρεις διαστάσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής (ευρωπαϊκή, βαλκανική και μεσογειακή). </div> <div> <br />Επανεγκλωβισμός στο Αιγαίο <br /><br />Η επιστροφή άρχισε να πραγματοποιείται πολύ αργότερα και μάλιστα με πρωτοβουλία των Ισραηλινών, λόγω κυρίως του ρήγματος που είχε προκληθεί στις σχέσεις τους με την Τουρκία του Ερντογάν. Έτσι προέκυψαν οι τριγωνικές συνεργασίες Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος και τελευταία η συνεργασία Ελλάδα-Κύπρος-Ιορδανία. Στην πραγματικότητα αυτές οι συνεργασίες που αποκτούν σταδιακά στρατηγικού χαρακτήρα εμβέλεια, ήταν αποτέλεσμα της σύγκρουσης του Τελ Αβίβ με την Άγκυρα, όπως επίσης και του καθεστώτος Σίσι στην Αίγυπτο με το καθεστώς Ερντογάν. <br /><br />Δεν θα είχαν, ωστόσο, ευδοκιμήσει εάν δεν είχε μεσολαβήσει το αμερικανοτουρκικό ρήγμα, το οποίο συνεχώς βαθαίνει, παρά την προσπάθεια του προέδρου Τραμπ να αποτρέψει τη μετατροπή του σε ρήξη. Στην πραγματικότητα, στην Ανατολική Μεσόγειο έχει διαμορφωθεί και τείνει να παγιωθεί ένα γεωστρατηγικό πλέγμα, το οποίο αποκλείει και απομονώνει την Τουρκία παρότι αυτό δεν ομολογείται. <br /><br />Η τουρκική εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ και η σχεδιαζόμενη εισβολή (με σεισμικές έρευνες) στην ελληνική υφαλοκρηπίδα στην αυξημένης πλέον στρατηγικής σημασίας γραμμή Ρόδος-Καστελλόριζο δεν έχει μόνο ενεργειακό στόχο, αν και αυτή η συνιστώσα είναι και υπαρκτή και σημαντική. Έχει και υψηλό γεωστρατηγικό στόχο: να σπάσει τον άξονα Ελλάδα-Κύπρος και να επανεγκλωβίσει την Ελλάδα στο Αιγαίο. Εάν το καταφέρει αυτό ο Ερντογάν θα έχει καταφέρει ουσιαστικά να κατακερματίσει το προαναφερθέν οικοδομούμενο γεωστρατηγικό πλέγμα που απομονώνει την Τουρκία, σημειώνοντας μία ιστορικών διαστάσεων επιτυχία.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div> </div>

Κυπριακή ΑΟΖ και Καστελλόριζο - Το γεωστρατηγικό διακύβευμα του Ερντογάν

    Χάρτης του τουρκικού ΥΠΕΞ. Οι περιοχές F και G που σχεδιάζουν να κάνουν γεωτρήσεις.    Σταύρος Λυγερός Για μία ακόμα φορά, ο Τούρκος...

Διαβάστε την συνέχεια

Εξωτερική πολιτική χωρίς ιθαγένεια - Η Δύση έχει αναθέσει ρόλο στην Ελλάδα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYezv83moDuFntoOg6DsUuRWZDSdN-ovBvIHHfaQT1P6pSxLglwN2nqTu9R-QE4dZ-ObJKhu92aVOxxcawLrZUtXcYfdeoyj4QdwEagTcIC9mP7kEie538kyPH5FcazywKIQV1ijzGVbk/s1600/exoteriki_politiki_.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="758" height="336" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYezv83moDuFntoOg6DsUuRWZDSdN-ovBvIHHfaQT1P6pSxLglwN2nqTu9R-QE4dZ-ObJKhu92aVOxxcawLrZUtXcYfdeoyj4QdwEagTcIC9mP7kEie538kyPH5FcazywKIQV1ijzGVbk/s640/exoteriki_politiki_.png" width="640" /></a></div> <br /> <b>Κώστας Γρίβας</b><br />Εδώ και λίγο καιρό τείνει να κυριαρχήσει στη χώρα μας μια αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η ολοκληρωτική ταύτιση της χώρας μας με τις ΗΠΑ, εν όψει μάλιστα της "αναπόφευκτης σύγκρουσης" Ουάσιγκτον-Άγκυρας (που συνεχώς έρχεται χωρίς να φθάνει ποτέ…) είναι το καταλυτικό στοιχείο που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να αναβαθμιστεί γεωπολιτικά. Σ' αυτές τις ράγες κινείται ήδη η ελληνική εξωτερική και επί κυβέρνησης Τσίπρα και επί κυβέρνησης Μητσοτάκη. <br /><br />Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, η Ελλάδα όφειλε να φέρει εις πέρας ορισμένες αποστολές για λογαριασμό των ΗΠΑ. Μία εξ αυτών ήταν να κλείσει, όπως-όπως, το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, όπως και έγινε. Κι αυτό γιατί η Ουάσιγκτον ήθελε να εντάξει όσο το δυνατόν πιο σύντομα τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ. Έτσι εγκλωβίζει έτι περαιτέρω τη Σερβία μέσα σε ένα ΝΑΤΟϊκό κλοιό, ωθώντας την να κινηθεί και αυτή προς μια φιλοδυτική κατεύθυνση. Γενικώς επιδιώκει να εντάξει όλα τα Βαλκάνια στην αρχιτεκτονική ασφαλείας της Δύσης, εξαλείφοντας τη ρωσική επιρροή στην περιοχή.<br /><br />Όμως, ακόμη και στο πλαίσιο μιας άνευ όρων ταύτισης με τις ΗΠΑ, αυτή η πολιτική είναι απλά λάθος για τη χώρα μας. Συγκεκριμένα, αν πράγματι η Ελλάδα θα ήθελε να αποτελέσει το κομβικό στοιχείο της αμερικανικής στρατηγικής στην περιοχή, το συμφέρον της θα ήταν οι άλλες χώρες των Βαλκανίων να βρίσκονται εκτός του ελέγχου των ΗΠΑ. Ή ακόμη καλύτερα να είναι εχθρικές έναντι αυτών.<br /><br />Άλλωστε, κάτι τέτοιο ίσχυε και στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, όπου η Ελλάδα αποτελούσε ένα είδος "νησιού" μέσα στο κομμουνιστικά Βαλκάνια, με αποτέλεσμα να έχει έναν σαφώς αυξημένο ρόλο μέσα στη γεωπολιτική αρχιτεκτονική της Δύσης. Μέρος του ρόλου αυτού ήταν να λειτουργεί και ως φάρος ευημερίας στην περιοχή. <br />Εξωτερική πολιτική και παθογένεια <br /><br />Αντιθέτως, όσο οι γειτονικές μας χώρες εντάσσονται στη σφαίρα επιρροής της Ουάσιγκτον, ο ρόλος της Ελλάδας μειώνεται. Με άλλα λόγια, στο πλαίσιο μιας απόλυτα φιλοαμερικανικής πολιτικής, τα συμφέροντα της χώρας μας δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην με αυτά των ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον θα ήθελε όσο το δυνατόν πιο σταθεροποιημένα και υπό τον έλεγχό της τα Βαλκάνια. Αντιθέτως, η Αθήνα, λογικά, θα επεδίωκε το αντίθετο, ώστε να μεγιστοποιήσει τον βαθμό που είναι χρήσιμη και πολύτιμη για την αμερικανική στρατηγική.<br /><br />Αυτό, όμως, το απλό δεδομένο δεν φαίνεται να γίνεται κατανοητό από τις ελληνικές ελίτ που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική. Κατά την άποψη του γράφοντος, αυτή και άλλες παρόμοιες αντιφατικές ενέργειες δεν αποτελούν απλώς κάποιες δυσλειτουργίες του μηχανισμού άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Εκφράζουν μια πολύ βαθιά παθογένεια της Ελλάδας, που είναι η ίδια η έλλειψη εθνοκεντρικής γεωπολιτικής λειτουργίας. Και αυτή η έλλειψη εντοπίζεται στα ίδια τα θεμέλια του σύγχρονου ελλαδικού κράτους. <br /><br />Συγκεκριμένα, όταν φάνηκε ότι ήταν πλέον αδύνατη η αποφυγή της δημιουργίας του ελλαδικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821, οι "προστάτιδες δυνάμεις" της Δύσης ανέθεσαν σε αυτό γεωπολιτική αποστολή: να λειτουργεί ως φράγμα έναντι της Ρωσίας ώστε να αποτρέψει την έξοδό της στην κρίσιμης σημασία εσωτερική "λίμνη" του γεωσυστήματος Ευρασίας-Αφρικής, δηλαδή στην Ανατολική Μεσόγειο. <div> <br />Σε ρόλο φράγματος <br /><br />Όμως, τη στιγμή που η Ελλάδα καλούνταν να παίξει το ρόλο του φράγματος ενάντια στη Ρωσία, ταυτοχρόνως είχε ισχυρούς πολιτισμικούς, θρησκευτικούς και ιστορικούς δεσμούς μαζί της. Οι δε λαϊκές μάζες ήταν σε σημαντικό βαθμό φιλορωσικές. Για να επιλυθεί ο γόρδιος δεσμός αυτής της αντιφατικής κατάστασης, οι "προστάτιδες δυνάμεις" κατανόησαν ότι θα έπρεπε να δημιουργήσουν στο νέο κράτος μια ελεγχόμενη από αυτές εσωτερική πραγματικότητα. <br /><br />Έτσι, η πολιτική εξουσία, καθώς και οι αναγκαίες προεκτάσεις της στην κρατική γραφειοκρατία, στον πνευματικό κόσμο και κυρίως στους μηχανισμούς σχεδιασμού και άσκησης εξωτερικής πολιτικής, έπρεπε να μην υπηρετούν τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Να υπηρετούν πρωτίστως τη λειτουργία του ελλαδικού κράτους ως φράγματος έναντι της Ρωσίας. <br /><br />Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να αποκτήσει έναν μηχανισμό εθνοκεντρικής εξωτερικής πολιτικής, γιατί η ίδια η έννοια του εθνικού συμφέροντος αντέβαινε τη λειτουργία που της είχαν αναθέσει: να λειτουργεί σαν φράγμα ενάντια στη Ρωσία. Κι αυτό, επειδή η ελληνική εθνική και λαϊκή ταυτότητα προωθούσε τη σύζευξη και όχι την εχθρότητα μαζί της. <br />Από τις κανονιοφόρους στο ΔΝΤ <br /><br />Όποτε δε αυτός ο εσωτερικός μηχανισμός δεν μπορούσε να φέρει εις πέρας την αποστολή του, η ευρωπαϊκή στρατιωτική ισχύς αναλάμβανε να δώσει λύση. Μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, βρετανικά και ενίοτε και γαλλικά πολεμικά πλοία υπενθύμιζαν δια των πυροβόλων τους στην Ελλάδα τη δουλειά που είχε να κάνει. Από τον Εμφύλιο η κατάσταση έγινε πιο πολύπλοκη και την αποστολή αυτή ανέλαβαν οι ΗΠΑ, που είχαν πάρει στο μεταξύ τη σκυτάλη από την παραπαίουσα Βρετανική Αυτοκρατορία. Η αμερικανική στρατιωτική ισχύς συνδυάστηκε με τη δημιουργία ενός αστυνομικού-αυταρχικού κράτους, αλλά και με τεράστιες ροές κεφαλαίων προς την ελληνική οικονομία. <br /><br />Από τη Μεταπολίτευση και μετά, με τη σταδιακή παρακμή του αστυνομικού κράτους αλλά και την επικίνδυνη γιγάντωση του αντιαμερικανισμού στην ελληνική κοινωνία, οι Δυτικοί επικυρίαρχοι κατανόησαν ότι έπρεπε να αλλάξουν στρατηγική. Έτσι, επένδυσαν σχεδόν ολοκληρωτικά στο ευρωπαϊκό μέλλον της Ελλάδας. Οι κρουνοί των ευρωπαϊκών ταμείων άνοιξαν και ποταμοί χρήματος εισέρρευσαν στη χώρα, ανεβάζοντας το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, αλλά και διαιωνίζοντας την κυριαρχία των υπαρχόντων δυτικότροπων ελίτ. <br /><br />Όμως, το ευρωπαϊκό χρήμα είχε και αυτό τα όριά του και σύντομα έδωσε και πάλι την σκυτάλη στην ωμή ισχύ. Τη φάση του απατηλού πλούτου διαδέχθηκε, αναπόφευκτα, η φάση της παραλυτικής φτώχειας και επιστρέψαμε στην εποχή της βίας και των απειλών. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν τα πυροβόλα των αγγλικών πολεμικών που θα αναλάμβαναν να διατηρήσουν την Ελλάδα στη δυτική σφαίρα επιρροής. Ήταν οι "διεθνείς" (δηλαδή οι ελεγχόμενοι από τη Δύση) οίκοι αξιολόγησης, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Έτσι, η έλλειψη γεωπολιτικής αυθυπαρξίας της Ελλάδας και η συνεπακόλουθη λειτουργία της ως χώρα-οχυρό της Δύσης εξασφαλιζόταν πλέον δια της απειλής ακόμη πιο ακραίας φτώχειας. </div> <div> <br />Η "ελπίδα" στις ΗΠΑ <br /><br />Και αυτή η περίοδος, όμως, δεν μπορούσε να κρατήσει για πάντα. Ο φόβος έπρεπε να δώσει σταδιακά τη θέση του σε κάποιας μορφής ελπίδα. Στην αρχή αυτής της φάσης φαίνεται πως βρισκόμαστε σήμερα. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι μια ανορθολογική ταύτιση με τις ΗΠΑ. Η επιλογή αυτή θα είχε, ίσως, κάποιο νόημα εάν εδραζόταν πάνω σε μια δομή διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής, η οποία θα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή θα ήταν η βέλτιστη πολιτική για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. <br /><br />Όμως, αυτό προϋποθέτει μια εθνοκεντρική γεωπολιτική λειτουργία, την οποία --όπως υποστηρίξαμε πιο πάνω-- η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να αναπτύξει. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λειτουργήσει εις βάρος της πρωταρχικής γεωπολιτικής αποστολής της στο πλαίσιο της δυτικής στρατηγικής. Είναι δεδομένο ότι αν δεν υπάρχει αυτή η εθνοκεντρική γεωπολιτική λειτουργία δεν μπορούμε να μιλάμε για ελληνική εξωτερική πολιτική (φιλοαμερικανική, φιλοευρωπαϊκή ή οτιδήποτε άλλο), αλλά για ανυπαρξία πολιτικής. Άρα, δεν μπορούμε να περιμένουμε και τίποτε καλό να προκύψει για τη χώρα μας. <br /><br />Είναι βέβαιο ότι όλα τα παραπάνω θα ακούγονται σε πολλούς από ανεδαφικά, αφελή και υπεραπλουστευτικά έως συνωμοσιολογικά. Το γεγονός, όμως, παραμένει ότι η Ελλάδα δείχνει διαχρονικά να ακολουθεί μια πολιτική που δεν έχει στον πυρήνα της τα εθνικά συμφέροντα, αλλά συμφέροντα άλλων χωρών και γεωπολιτικών σχηματισμών. Και αυτό με τη λογική ότι η Ελλάδα "είναι πολύ μικρή για να έχει δικά της συμφέροντα"! Θα πρέπει να "ανήκει εις την Δύσιν", αποτελώντας ουσιαστικά περιουσιακό της στοιχείο και όχι λειτουργώντας ως ανεξάρτητο στοιχείο μιας γεωπολιτικής δομής. Και κάτι τέτοιο φαίνεται πως ισχύει ακόμη και σήμερα. <br /><br />Αν θέλουμε λοιπόν να σχεδιάσουμε την όποια εθνική στρατηγική για το μέλλον, το πρώτο βήμα είναι να διεκδικήσουμε τον εαυτό μας. Να αποκτήσουμε μια αυτόνομη, αυτόφωτη και εθνοκεντρική γεωπολιτική λειτουργία και μετά να δούμε αν οι πολιτικές που θα ακολουθήσουμε θα είναι φιλοαμερικανικές, φιλορωσικές, φιλοσουηδικές ή οτιδήποτε άλλο. Έως ότου, λοιπόν, επιτευχθεί κάτι τέτοιο, νομιμοποιούμαστε να έχουμε και αναγνώσεις της πραγματικότητας, όπως αυτή που εκθέσαμε ανωτέρω.<br /><br /><a href="https://slpress.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Εξωτερική πολιτική χωρίς ιθαγένεια - Η Δύση έχει αναθέσει ρόλο στην Ελλάδα

Κώστας Γρίβας Εδώ και λίγο καιρό τείνει να κυριαρχήσει στη χώρα μας μια αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η ολοκληρωτική ταύτιση της χώρας μ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πόσο μακριά είναι τελικά η Ανατολική Μεσόγειος «επιχειρησιακά» για την Ελλάδα;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9bD39b8NkFam636HBtsAW-Pye0Pt2lxGeUm9HtPcWzc2lbEZmjKPy42x1yWbu6K1f07FcHCPR8ojGKwpI-M5LnIJmlvgufgzHUHZk3fR_M9Kkm-efCDkcwLNzqpMsu38t56E9kkhcKPs/s1600/Screenshot.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="594" data-original-width="1119" height="338" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9bD39b8NkFam636HBtsAW-Pye0Pt2lxGeUm9HtPcWzc2lbEZmjKPy42x1yWbu6K1f07FcHCPR8ojGKwpI-M5LnIJmlvgufgzHUHZk3fR_M9Kkm-efCDkcwLNzqpMsu38t56E9kkhcKPs/s640/Screenshot.jpg" width="640" /></a></div> <br />Σε αυτό το άρθρο θα δούμε πόσο μακριά είναι το θέατρο επιχειρήσεων της Ανατολικής Μεσογείου σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα, κι αν η Ελλάδα (σ.σ οι Ένοπλες Δυνάμεις) μπορεί τελικά να αμυνθεί σε αυτό τον χώρο έναντι της Τουρκίας. Τέλος, θα δούμε τι προσθήκες χρειάζονται για να βελτιωθεί η θέση μας στο συγκεκριμένο ΘΕ, με αποτέλεσμα να ανατραπούν οι ισορροπίες υπέρ μας.<div> <br />Γεωγραφία<div> <br />Η Ανατολική Μεσόγειος είναι ένα μεγάλο τμήμα της Μεσογείου, με έκταση 700.000 τ.χλμ, όσο δηλαδή η έκταση της Τουρκίας, ή 5,5 φορές η έκταση της Ελλάδας (κατά προσέγγιση).<br />Η περιοχή όμως της Ανατολικής Μεσογείου όπου αναμένεται να υπάρξουν αψιμαχίες σε μια μελλοντική αντιπαράθεση Ελλάδας-Τουρκίας, είναι μόνο ένα μικρό τμήμα της ευρύτερης Ανατολικής Μεσογείου, έκτασης 75.000 τ.χλμ. Η περιοχή συνεπώς της Ανατολικής Μεσογείου που αναφερόμαστε, έχει σαν σύνορα τις εξής χερσαίες περιοχές (από δυτικά προς ανατολικά)<br /><br />Ανατολική Κρήτη.Κάσος.Κάρπαθος.Ρόδος.ΝΔ-Νότια ακτή της Τουρκίας.Δυτική Κύπρος.<br />Σε Ελληνική κυριότητα βρίσκονται όλες οι παραπάνω περιοχές, πλην της ΒΔ Κύπρου και των ακτών της Τουρκίας, που ανήκουν στην τελευταία. Συνεπώς τα σύνορα της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου είναι μοιρασμένα.<br />Το μοναδικό χερσαίο έδαφος που υπάρχει εντός της παραπάνω περιοχής, είναι το σύμπλεγμα Μεγίστης, το οποίο ανήκει κι αυτό στην Ελλάδα.<br />Συνεπώς από γεωγραφικής άποψης, τα πράγματα είναι μοιρασμένα, χωρίς κάποιος να έχει σοβαρό γεωγραφικό πλεονέκτημα.<div> <br /></div> <div> <img height="389" src="https://i0.wp.com/www.onisilos.gr/wp-content/uploads/2019/08/Screenshot_2-4.jpg?resize=584%2C355&ssl=1" width="640" /><br /><i>Ο ευρύτερος χώρος της Ανατολικής Μεσογείου (κόκκινο), καθώς και η περιοχή όπου έχει άμεσο «επιχειρησιακό» ενδιαφέρον για την Ελλάδα (κίτρινο)</i><div> <br />Υποδομές<br />Η Γεωγραφία είναι ο βασικός παράγοντας για την διαμόρφωση των επιχειρήσεων, αλλά από μόνη της δεν λέει πολλά. Βασικό και συνδετικό ρόλο παίζουν επίσης και οι υποδομές που υπάρχουν σε ένα Θέατρο Επιχειρήσεων. Διότι χωρίς υποδομές, το έδαφος από μόνο του δεν μπορεί να υποστηρίξει επαρκώς επιχειρήσεις σύνθετες και μεγάλης διάρκειας.<div> <br />Αεροδρόμια<br />Σε περίοδο επιχειρήσεων, όλα τα αεροδρόμια μια χώρας μπορούν να μετατραπούν σε στρατιωτικά αεροδρόμια, με την ανάπτυξη τεχνικών κλιμακίων, καθώς και υλικών (ανταλλακτικών, όπλων κοκ). Τα συγκεκριμένα αεροδρόμια δεν θα λειτουργούν σαν ένα κανονικό αεροδρόμιο στρατιωτικών προδιαγραφών, αλλά σαν χώροι ανεφοδιασμού των μαχητικών σε καύσιμο και όπλα (αν απαιτείται). Τα αεροδρόμια που μπορούν να υποστηρίξουν μαχητικά αεροσκάφη εκατέρωθεν φαίνονται στην παρακάτω εικόνα.<div> <br /></div> <div> <img src="https://i1.wp.com/www.onisilos.gr/wp-content/uploads/2019/08/Screenshot_5-2.jpg?resize=584%2C310&ssl=1" /><br /><i>Αεροδρόμια της Ελλάδας και της Τουρκίας, από όπου μπορούν να υποστηριχθούν αεροπορικές επιχειρήσεις στην Αν.Μεσόγειο.</i><div> <i><br /></i>Για την Ελλάδα, τα αεροδρόμια που βρίσκονται πιο κοντά στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι τα εξής:ΡόδουΜαριτσών (Ρόδος)Καρπάθου.ΣητείαςΠάφου (Κύπρος).Μεγίστης (το εξαιρέσαμε λόγω εγγύτητας με την Τουρκία).<br />Όσον αφορά την Τουρκία, τα πιο κοντινά αεροδρόμιά της είναι τα εξής:ΝτάλαμανΑττάλειαςΓκαζίπασαΨευδοκράτους.<br />Από τα παραπάνω είναι κατανοητό πως τα Ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη μπορούν να εξυπηρετηθούν εξίσου καλά με τα Τουρκικά μαχητικά.<div> <br /></div> <div> <img height="472" src="https://i2.wp.com/www.onisilos.gr/wp-content/uploads/2019/08/Screenshot_10.jpg?resize=584%2C431&ssl=1" width="640" /><br /><i>Οι Ελλάδα διαθέτει τις υποδομές για να υποστηρίξει επιτυχώς τυχόν αεροπορικές επιχειρήσεις στην Αν. Μεσόγειο. Εδώ το Α/Δ της Καρπάθου.</i><br />Λιμάνια<br />Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στον τομέα της εξυπηρέτησης των πλοίων-υποβρυχίων του Πολεμικού μας Ναυτικού, καθώς η χώρα μας διαθέτει αρκετά λιμάνια στην περιοχή.<div> <br /></div> <div> <img height="337" src="https://i2.wp.com/www.onisilos.gr/wp-content/uploads/2019/08/Screenshot_3-7.jpg?resize=584%2C308&ssl=1" width="640" /><br /><i>Λιμάνια Ελλάδας-Τουρκίας πλησίον της Αν.Μεσογείου.</i><div> <i><br /></i>Θέσεις χερσαίων ραντάρ (μόνο ΣΑΕ)<br />Όσον αφορά τους αισθητήρες των ΣΑΕ της Ελλάδας και της Τουρκίας, κι εδώ τα πράγματα είναι «μοιρασμένα», με την έννοια πως και οι δυο χώρες έχουν προηγμένα 3D ραντάρ στην περιοχή, τα οποία όμως λόγω της καμπυλότητας της Γης (όπως εξηγήσαμε σε παλαιότερο άρθρο μας), έχουν περιορισμένες εμβέλειες εντοπισμού μαχητικών αεροσκαφών που κινούνται σε χαμηλά (κυρίως) και χαμηλά-μέσα υψόμετρα. Συνεπώς το κύριο έργο της έγκαιρης αεροπορικής προειδοποίησης θα το αναλάβουν τα μη χερσαία τμήματα του ΣΑΕ, όπως είναι τα ρανταρ των πλοίων και τα ΑΣΕΠΕ (κυρίως).<div> <br /></div> <div> <img height="330" src="https://i0.wp.com/www.onisilos.gr/wp-content/uploads/2019/08/Screenshot_8-2.jpg?resize=584%2C302&ssl=1" width="640" /><br /><i>Προσεγγιστικές θέσεις χερσαίων ραντάρ. Τονίζεται ότι και οι 2 χώρες δύνανται να πυκνώσουν πιο πολύ το υφιστάμενο δίκτυο ραντάρ με κινητά ραντάρ.</i></div> <div> <br />Αναμενόμενες Αποστολές των ΕΕΔ στην Ανατολική Μεσόγειο<br />Οι αποστολές που αναμένεται να κληθούν να φέρουν εις πέρας οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι οι κάτωθι:<br /><br />Άμυνα στο σύμπλεγμα της Μεγίστης.<div> <br /></div> <div> Αποστολή ενισχύσεων δια θαλάσσης, ή αέρος στην Κύπρο.Καταστροφή του Τουρκικού στόλου.<br />Για το σύμπλεγμα της Μεγίστης, έχουμε αναφερθεί διεξοδικά σε παλαιότερο άρθρο μας. Πιστεύουμε πως η σωστή οργάνωση που γίνεται και η ενδεχόμενη υποστήριξη του συμπλέγματος από τη Ρόδο με MLRS (ATACMS), μπορεί να διατηρήσει τα επίπεδα αποτροπής σε υψηλά επίπεδα.<br />Για την αποστολή ενισχύσεων όμως στην Κύπρο, καθώς και για τον έλεγχο της παραπάνω περιοχής, απαιτούνται πλοία ισχυρά, τόσο σε όπλα, όσο και σε αισθητήρες. Πλοία τα οποία θα έχουν την ακτίνα δράσης και το εκτόπισμα για να μπορούν να επιχειρούν ανεξάρτητα και μερικώς απομονωμένα στις ανοιχτές θάλασσες της Ανατολικής Μεσογείου.<br />Η καλύτερη λύση γι’αυτές τις αποστολές είναι τα πλοία αεράμυνας περιοχής, με εκτόπισμα φρεγάτας έως αντιτορπιλικού.<div> <br />Μία από τις πολλές αξιόλογες λύσεις που επιλέξαμε να εξετάσουμε είναι οι Γαλλικές φρεγάτες FTI (Belh@rra) και για την οποία έχουν γίνει εκτενή άρθρα παλαιότερα.<br />Πρόκειται για πλοίο με μεγάλο εκτόπισμα (<4.000 τόνων), αισθητήρες κι εξοπλισμό τεχνολογίας αιχμής, καθώς και φονικότατα όπλα (Exocet MM40Blk3, Aster 30/15).<br />Από την χώρα μας όμως δεν λείπουν μόνο φρεγάτες αεράμυνας περιοχής. Λείπουν κι άλλα οπλικά συστήματα – πολλαπλασιαστές, που πρέπει κάποια στιγμή να μπουν σε προγραμματισμό. Οι σημαντικότερες ελλείψεις της στον τομέα αυτόν εκτιμούμε πως είναι:<br /><br />Η απόκτηση των 2 επιπλέον Υ/Β U-214, και η απόκτηση βαρέων τορπιλών.Η απόκτηση ή μετασκεύη Αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού.Η ταχεία ολοκλήρωση της αναβάθμισης των Αεροσκαφών Ναυτικής Συνεργασίας P-3B.Η προμήθεια επιπλέον ΑΣΕΠΕ, για την ταυτόχρονη υπσοτήριξη των ΘΕ του Αιγαίου και της Αν.Μεσογείου.<div> <br />Επίλογος<br />Άποψη μας είναι λοιπόν πως η Ελλάδα διαθέτει τις υποδομές για να υποστηρίξει αεροναυτικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, και πως δεν έχει κανένα μειονέκτημα σε αυτόν τον τομέα. Το ότι η Τουρκία έχει «συνεχόμενο» χερσαίο χώρο πάνω στην Ανατολική Μεσόγειο δεν σημαίνει τίποτα, διότι αυτό που μετράει πιο πολύ είναι οι υπάρχουσες υποδομές για να μπορεί να υποστηρίξει τα όπλα που επιχειρούν. Και σε αυτόν τον τομέα τα πράγματα είναι σχεδόν μοιρασμένα.<br />Διότι αν το προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα, αν η Ανατολική Μεσόγειος θεωρείται χώρος με γεωγραφικό μειονέκτημα για την Ελλάδα, τότε το Αιγαίο για την Τουρκία είναι «απαγορευμένη περιοχή».<div> <br /><img src="https://i1.wp.com/www.onisilos.gr/wp-content/uploads/2019/08/Screenshot_1-6.jpg?resize=584%2C411&ssl=1" /><br /><i>Τα Θέατρα επιχειρήσεων του Αιγαίου και της Αν.Μεσογείου. Είναι εμφανές ότι στο Αιγαίο οι υποδομές που διαθέτει η Ελλάδα είναι πολύ περισσότερες και σε καλύτερη θέση από τις αντίστοιχες Τουρκικές.</i><br /><b>AmynaGR</b><br /><br /><a href="https://defencereview.gr/" target="_blank">πηγή</a><br /> <br /> <br /> Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div> </div>

Πόσο μακριά είναι τελικά η Ανατολική Μεσόγειος «επιχειρησιακά» για την Ελλάδα;

Σε αυτό το άρθρο θα δούμε πόσο μακριά είναι το θέατρο επιχειρήσεων της Ανατολικής Μεσογείου σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα, κι αν η Ελλάδ...

Διαβάστε την συνέχεια