«Μήπως θα αποδοθεί προσεχώς το βραβείο Νόμπελ Γενοκτονιών στη Τουρκία;»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1pQWSsBtNPSZ4iuOUEajzqGNX5-FgyfOcexiciUkbaYTZyZFmdVEKST6f600AoDiCzeqPwErkkqSu8Ueuip7rnQ0ZC9Grjag3IAMmCnojfLZYyeTXFSS22r18jDDIiJmX8CNcRPiOX4M/s1600/efdogan+assassin.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1pQWSsBtNPSZ4iuOUEajzqGNX5-FgyfOcexiciUkbaYTZyZFmdVEKST6f600AoDiCzeqPwErkkqSu8Ueuip7rnQ0ZC9Grjag3IAMmCnojfLZYyeTXFSS22r18jDDIiJmX8CNcRPiOX4M/s1600/efdogan+assassin.jpg" /></a></div> <h3 class="post-title entry-title" itemprop="name"> <b>Boualem Afir</b>, Siwel (<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Kabylie"><b>Καμπυλία</b></a>), Πρακτορείο Ειδήσεων της Καμπυλίας (Αλγερία)</h3> <div> Οι Κούρδοι γίνονται τακτικά θύματα επιθέσεων από τις τουρκικές δυνάμεις, αλλά η διεθνής κοινή γνώμη παραμένει τυφλή και κουφή για να μην «πειραχτεί η Άγκυρα». Οι πρώτοι θάνατοι καταγράφονται στο Κουρδιστάν, ενώ άλλες αιματηρές επιθέσεις γίνονται παντού όπου οι τουρκικές ειδικές δυνάμεις «υποπτεύονται» τη παρουσία ενεργών μελών του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ). Η Τουρκία, κάτω από αυτή τη ψεύτικη πρόφαση προσπαθεί στην ουσία να σπάσει τον κουρδικό λαό, με την έγκριση των λεγόμενων πολιτισμένων εθνών<br /><br />Θα πάρει η Τουρκία προσεχώς το βραβείο Νόμπελ για τις Γενοκτονίες; Η σιωπή που εκδηλώνεται από τα μέλη του ΝΑΤΟ, ενώπιον της επιθετικότητας και της βίας που αντιμετωπίζει ο κουρδικός λαός την τελευταία εβδομάδα και από πάντα από το στρατό και την αστυνομία του Ερντογάν, δεν κρύβει τη διαρκή υποστήριξη των μελών αυτής της Συμμαχίας στο τουρκικό καθεστώς. <br /><br /><br />Η άμεση συμμετοχή της Τουρκίας στη πυρκαγιά και το διηνεκές του εμφυλίου πολέμου στη Συρία και τη Μέση Ανατολή είναι αδιαμφισβήτητη. Από τον εξοπλισμό των δυνάμεων κατά του Μπασάρ αλ Άσαντ, των λεγόμενων «μετριοπαθών ισλαμιστών», έως τη χρηματοδότηση του Ισλαμικού Κράτους (Deach) μέσω της αγοράς του πετρελαίου του, η Τουρκία συνεχίζει να απολαμβάνει το προνομιακό καθεστώς της ως μέλος του Οργανισμού της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ) για να εδραιωθεί στην περιοχή, με την ενίσχυση της στρατιωτικής της παρουσίας. <br /><br /><br />«Το ΝΑΤΟ γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1949, ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων που ξεκίνησαν από πέντε ευρωπαϊκές χώρες υπογράφοντες της Συνθήκης των Βρυξελλών (Βέλγιο, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Κάτω Χώρες και Ηνωμένο Βασίλειο) με τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες πέντε ευρωπαϊκές χώρες που καλέστηκαν να συμμετάσχουν (Δανία, Ιταλία, Ισλανδία, Νορβηγία και Πορτογαλία). <br /><br />Άλλες δυτικές χώρες προσχωρήσαν αργότερα, αλλά πέντε ευρωπαϊκές χώρες (Αυστρία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Σουηδία και Ελβετία) δεν ανήκουν σε αυτό επειδή είναι στρατιωτικά ουδέτερες . Ωστόσο, οι στρατοί τους, ακολουθούν τους κανόνες που ορίζονται από το ΝΑΤΟ». <br /><br />«Η συμμαχία είχε ως αρχικό σκοπό τη διασφάλιση της ασφάλειας στην ευρωπαϊκή ήπειρο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, για πρόληψη των πιθανών αναβιώσεων του γερμανικού ιμπεριαλισμού και κατά κάθε προσπάθειας της επέκτασης της Σοβιετικής Ένωσης. Μεταξύ 1955 και 1991, ο ορισμένος αντίπαλος του ΝΑΤΟ παίρνει τη μορφή του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ένας συλλογικός οργανισμός ασφάλειας υπό σοβιετική υπακοή που δημιουργήθηκε μετά την στρατιωτική ολοκλήρωση της ΟΔΓ στο δυτικό μπλοκ που παρουσιάστηκε ως πολιτικά και στρατιωτικά συμμετρική ως προς την Ατλαντική Συμμαχία. Σύμφωνα με τις φιλοδοξίες του Βρετανού Γενικού Γραμματέα του, Hastings Lionel Ismay, ο ρόλος του ΝΑΤΟ ήταν, κατά τη διάρκεια των χρόνων του ψυχρού πολέμου, να «κρατηθούν οι Ρώσοι έξω, οι Αμερικανοί μέσα και οι Γερμανοί υπό κηδεμονία» <br /><br />Ο Ερντογάν και ο πρωθυπουργός του Αχμέτ Νταβούτογλου ξεκίνησαν έναν πόλεμο εναντίον του ΡΚΚ, το οποίο στα μάτια τους αντιπροσωπεύει «τη» τρομοκρατία. Μεταξύ του Ιουνίου και της 1ης Νοεμβρίου, μεταξύ των δύο βουλευτικών εκλογών -χειραγώγηση που σκόπευε να ενισχυθεί η εξουσία τους-, δεν έπαψαν ούτε στιγμή να αναβιώσουν έναν πόλεμο εναντίον των εκπροσώπων του κουρδικού λαού. <br /><br />Η Humanité, κατά το μήνα Αύγουστο, είχε αναφέρει τις πρώτες σφαγές που έγιναν από την τουρκική αεροπορία, η οποία, βομβαρδίζοντας χωριά στο Όρος Καντίλ (Ιράκ), με πρόσχημα ότι ήταν βάσεις του ΡΚΚ σκότωνε πραγματικά δεκάδες αμάχους. Από το τέλος του καλοκαιριού, σε πολλές πόλεις της Νοτιοανατολικής Τουρκίας, οργανώθηκε η αντίσταση. Στο Ντιγιαρμπακίρ, για παράδειγμα, τη μεγάλη κουρδική πόλη, η γειτονιά της Sur οργανώθηκε για να εμποδίσει την αστυνομία, τη χωροφυλακή και τις ένοπλες δυνάμεις να εισέλθουν. Αλλού, όπως στην Cizre, κηρύχτηκε η αυτονομία, προκαλώντας τη κατασταλτική οργή ​​της εξουσίας. Ήδη, αυτά που αρχικά έμοιαζαν με συγκρούσεις είχαν ως αποτέλεσμα θανάτους, τραυματίες, συλλήψεις, και κατεδαφίσεις σπιτιών».<br /><br />«Τις τελευταίες ημέρες, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν επιδεινωθεί. Το Ντιγιαρμπακίρ είναι υπό πολιορκία. "Θα κάνουμε τα πάντα για να κάνουμε τη Cizre, τη Silopi και κάθε μέρος της πατρίδας μας μια ζώνη ειρήνης, σταθερότητας και ελευθερίας", προειδοποίησε την Τρίτη ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου. «Οι τρομοκράτες θα εξαλειφθούν από αυτές τις περιοχές. Γειτονιά με γειτονιά, σπίτι με σπίτι, δρόμο με δρόμο», πρόσθεσε.<br />Το 2011, όταν ο πρόεδρος της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι είχε κάνει παρόμοιες απειλές, επί λέξει, οι δυτικές χώρες είχαν αποφασίσει να ξεκινήσουν μια στρατιωτική επίθεση εναντίον της Τρίπολης.<br /><br />Σήμερα, από το Παρίσι μέχρι το Βερολίνο, από το Λονδίνο μέχρι την Ουάσιγκτον, υφίσταται σιγή ασυρμάτου. Εκείνος και όλοι οι υπουργοί του μιλούν για «κάθαρση», γεγονός που μας θυμίζει τις κορυφές της αποικιοκρατικής καταστολής σε όλο τον κόσμο. Συνέτριψαν τις ειρηνευτικές συνομιλίες του τέλους του 2012 μεταξύ της κυβέρνησης των ισλαμιστών της Άγκυρας και του PKK, για να προσπαθήσουν να τερματίσουν μια σύγκρουση που έχει στοιχίσει πάνω από 40.000 ζωές από το 1984». <br /><br />«Οκτώ μέλη του PKK σκοτώθηκαν. Αυτοί οι Κούρδοι αντάρτες «εξουδετερώθηκαν» τη Τρίτη στην Cizre, στην επαρχία του Σιρνάκ (νοτιοανατολικά), δήλωσε το Γενικό Επιτελείο σε δήλωσή που αναφέρεται στην ιστοσελίδα του. Σημαντικά στρατεύματα του στρατού και των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας εισέβαλαν σε αρκετές πόλεις που υπόκεινται σε απαγόρευση της κυκλοφορίας, συμπεριλαμβανομένων της Cizre, Silopi, Ντιγιαρμπακίρ, Nusaybin και Dargeçit. Με σκληρές μάχες αντιτάθηκαν από νεαρούς υποστηρικτές του ΡΚΚ και μετέτρεψαν ολόκληρες γειτονιές σε εμπόλεμες ζώνες. <br /><br />Μέσω τηλεφωνικής συνδιάλεξης, κάτοικοι της Silopi και Cizre ανάφεραν την παρουσία αρμάτων μάχης του στρατού και ανάφεραν εκρήξεις και στήλες καπνού. Ο βουλευτής του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP, φιλοκουρδικού), Φερχάτ ENCU δημοσίευσε στο λογαριασμό Twitter του φωτογραφίες από στρατιώτες που κατεδάφισαν την πόρτα του κτιρίου στο οποίο βρισκόταν στην Silopi. «Δεν είμαστε ασφαλείς», έγραψε. Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Firat News, ένα 11χρονο παιδί σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής επιχείρησης στο Cizre. <br /><br />Μετά από περισσότερα από δύο χρόνια κατάπαυσης του πυρός, σφοδρές συγκρούσεις επαναλήφθηκαν το τελευταίο καλοκαίρι μεταξύ τουρκικής αστυνομίας στρατιωτών και του PKK, με πολλά θύματα. Τρεις αστυνομικοί σκοτώθηκαν και τρεις τραυματίστηκαν την Τρίτη στο Silvan σε μια βομβιστική επίθεση που αποδίδεται στο PKK, που είχε ως στόχο ένα θωρακισμένο όχημα. Την ανήμερη, δύο νεαροί διαδηλωτές πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με την αστυνομία, ενώ κατήγγειλαν την απαγόρευση της κυκλοφορίας σε ισχύ από τις 2 Δεκέμβριο στην περιοχή Sur στο Ντιγιαρμπακίρ. Χθες, σε αυτές τις πόλεις, οι εικόνες ήταν τρομερές. Εκατοντάδες άνθρωποι προσπαθούσαν να εγκαταλείψουν τις εμπόλεμες περιοχές και τα κέντρα των πόλεων. Όσοι αποφάσισαν να παραμείνουν, λόγω αδυναμίας αναχώρησης, αλλά συχνά με τη πολιτική βούληση να μην ενδώσουν στη στρατιωτική πίεση της κεντρικής κυβέρνησης, άρχισαν να αποθηκεύσουν τροφές εν αναμονή μακριάς και σκληρής πολιορκίας. <br /><br />Σύμφωνα με στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από το Ίδρυμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της Τουρκίας, 52 απαγορεύσεις κυκλοφορίας τέθηκαν σε ισχύ από τα μέσα Αυγούστου, σε επτά επαρχίες της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Τα μέτρα αυτά αφορούν συνολικά 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι». <br /><br />«Η κατάρριψη ενός ρωσικού αεροπλάνου πριν από μερικές εβδομάδες, δείχνει επίσης πως η Άγκυρα προτιμά να επιμείνει σε μια γραμμή αντιπαράθεσης. Όσο περισσότερο που ορισμένοι παρατηρητές αναρωτιούνται αν η τοποθέτηση τουρκικών στρατευμάτων κοντά στη Μοσούλη, δεν κρύβει, στην πραγματικότητα, την προσπάθεια δημιουργίας ενός διαδρόμου εξόδου για τους ισλαμιστές μαχητές». <br /><br />Boualem Afir. <a href="http://infognomonpolitics.blogspot.gr/" target="_blank">πηγή</a></div>

«Μήπως θα αποδοθεί προσεχώς το βραβείο Νόμπελ Γενοκτονιών στη Τουρκία;»

Boualem Afir , Siwel ( Καμπυλία ), Πρακτορείο Ειδήσεων της Καμπυλίας (Αλγερία) Οι Κούρδοι γίνονται τακτικά θύματα επιθέσεων από τις του...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο κύριος Ρίχτερ, οι 19 ακαδημαϊκοί και η αναθεώρηση της ιστορίας στη Γερμανία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggjOJUAYbOoNkW9-A5wN2BEcC9zBMgtu7rwjP6Ev4hrKwW-fjePNSCSZecdpCi9E43Gi7I_LffcfEgQc6IbOv-ao3pbaMLvMJlCsZ658MA9_kUnpKswRqxqZfYKaRwJa8FRwGLJsfsOYc/s1600/h+maxi+tis+kritis+.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggjOJUAYbOoNkW9-A5wN2BEcC9zBMgtu7rwjP6Ev4hrKwW-fjePNSCSZecdpCi9E43Gi7I_LffcfEgQc6IbOv-ao3pbaMLvMJlCsZ658MA9_kUnpKswRqxqZfYKaRwJa8FRwGLJsfsOYc/s1600/h+maxi+tis+kritis+.jpg" /></a></div> <span style="color: #444444; font-size: large;"><br /></span> <span style="color: #444444; font-size: large;">Εξισώνοντας το θύτη με τα θύματα</span><br /> <span style="color: #444444; font-size: large;"><br /> </span> <strong><em>Γράφει ο Χρήστος Τσαντής</em></strong><br /> Το γνωστό πίνακα του Πέτρου Βλαχάκη για τη Μάχη της Κρήτης επικαλείται ο κ. Ρίχτερ στο βιβλίο του για να υποστηρίξει τον ισχυρισμό του περί «βρώμικης και κτηνώδους» αντίστασης από την πλευρά των Κρητικών. Μιλά ακόμα για την «ιπποτική και δίκαιη» κατάκτηση της Κρήτης από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής. Η δίωξή του και η δίκη που διεξάγεται αυτή την περίοδο προφανώς και δεν απαντάει στην επιχείρηση αναθεώρησης της ιστορίας, την οποία μεθοδικά προωθεί η Γερμανία.<br /> Η αντιπαράθεση στο πεδίο της ιστορικής έρευνας και των ιδεών γίνεται με επιχειρήματα και όχι με διώξεις. Αυτό όμως απέχει πολύ από το να επιβραβεύουμε τα ανυπόστατα ψεύδη ή τη διαστροφή της ιστορίας και να αποδίδουμε τιμές σαν πολιτεία ή σαν πανεπιστημιακά ιδρύματα σε πλαστογράφους της ιστορίας. Γύρω από αυτό το ζήτημα όμως προκύπτουν και κάποια ακόμα σοβαρά θέματα.<br /> <h3> <span style="font-size: small;">Ο πίνακας του Βλαχάκη</span></h3> <img alt="η μάχη της Κρήτης Βλαχάκης" class="alignnone size-full wp-image-4180" src="https://christostsantis.files.wordpress.com/2015/05/ceb7-cebcceaccf87ceb7-cf84ceb7cf82-cebacf81ceaecf84ceb7cf82-ceb2cebbceb1cf87ceaccebaceb7cf82.jpg?w=1160" /><br /> <br /> Για να πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Τί απεικονίζει ο συγκεκριμένος πίνακας του Πέτρου Βλαχάκη; Ο ζωγράφος, επιζών της ναζιστικής θηριωδίας, κατέγραψε αυτό ακριβώς που είδαν τα μάτια του. Ο ναζί φαντάρος, μέλος της στρατιάς των εισβολέων μόλις έχει σκοτώσει τον Μανώλη Θεοδωράκη που πάλευε να υπερασπιστεί με πέτρες και λιανοτούφεκα την ζωή της οικογένειάς του και τη λευτεριά του. Ο άνδρας που σηκώνει την πέτρα, γείτονας του θύματος, θα έπρεπε κατά τον κύριο Ρίχτερ να πει στους εισβολείς: «Περάστε! Τί θα πάρετε;» Μόνο που οι ναζί δεν ήρθαν για… τουρισμό στην Κρήτη.<br /> Ο ερευνητής κύριος Ρίχτερ δεν κατάφερε να βρει φαίνεται τις ιστορικές πηγές έτσι ώστε να ενημερωθεί για την ιστορία του πίνακα του Βλαχάκη.<br /> <h3> <span style="font-size: small;">19 τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών για την υπόθεση της ποινικής δίωξης του Ρίχτερ</span></h3> Οι 19 ακαδημαϊκοί δημοσίευσαν κείμενο τους  στην εφημερίδα «Καθημερινή» την Κυριακή 20/12/2015. Όμως δεν μένουν απλά στο θέμα της δίωξης του Ρίχτερ. Θα περίμενε κανείς ότι τα τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών θα γνώριζαν για την ιστορία του πίνακα του Βλαχάκη. Θα περίμενε κανείς να γνωρίζουν ότι στη Γερμανία επιχειρείται, ειδικά μετά από την ενοποίησή της, μια έντονη προσπάθεια αναθεώρησης της ιστορίας.<br /> Γράφουν στο κείμενό τους ότι: <em>«Ο Ρίχτερ, συγγραφέας του βιβλίου «Η Μάχη της Κρήτης», διαπιστώνει ως πόρισμα της ιστορικής του έρευνας τέλεση και από την πλευρά αντιστασιακών Κρητών (απρόσωπα) πράξεων που παραβιάζουν το δίκαιο του πολέμου, όπως θανάτωση συλλαμβανόμενων αιχμαλώτων, σφαγιασμό τραυματιών, ατιμασμός νεκρών κλπ. Οι πράξεις αυτές αν τελέσθηκαν, παραβιάζουν ασφαλώς διεθνείς συνθήκες που επιβάλουν μεταχείριση των αιχμαλώτων (δηλαδή εξουδετερωμένων και άρα ακίνδυνων αντιπάλων) ως υποκείμενα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το πως μεταχειρίζεται τους αιχμαλώτους ο αντίπαλός τους είναι, άλλωστε, θέμα όχι μόνο του διεθνούς δικαίου αλλά και της ηθικής».</em><br /> <em><br /> </em> <img alt="Κατοχή" class="alignleft size-medium wp-image-3020" height="233" src="https://christostsantis.files.wordpress.com/2015/02/cebaceb1cf84cebfcf87ceae-cf80ceb1ceb9ceb4ceb9ceac-1.jpg?w=300&h=233" width="300" /><br /> <br /> Μόνο που στην Κρήτη δεν συγκρούστηκαν κάποιοι «αντίπαλοι» στρατοί. Από τη μια μεριά ήταν οι εμπειροπόλεμες στρατιές των ναζί και από την άλλη άμαχος πληθυσμός και λίγα στρατεύματα. Οι αλεξιπτωτιστές ήταν πάνοπλοι και οι Κρητικοί ουσιαστικά άοπλοι. Από τη μία πλευρά ο ουρανός γέμιζε με γερά εξοπλισμένους φανατισμένους δολοφόνους έτοιμους να σφάξουν και να κάψουν, με τα πιο σύγχρονα πολεμικά μέσα, ενώ από την άλλη βρίσκονταν οι υπερασπιστές της γης τους, άντρες, γέροι, γυναίκες και παιδιά, με πέτρες και με τσουγκράνες ή στην καλύτερη περίπτωση με πεπαλαιωμένο εξοπλισμό.<br /> Παρόλα αυτά έχουν καταγραφεί δεκάδες περιστατικά στην ιστορική έρευνα όπου οι Κρητικοί περιέθαλψαν ναζί τραυματίες που ήταν ανήμποροι για μάχη λόγω τραυματισμού τους, σε αντίθεση με τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής που έσφαζαν γυναικόπαιδα, άρρωστους, ηλικιωμένους και αιχμαλώτους. Εξολόθρευαν ολόκληρα χωριά παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, σκοτώνοντας τα ζωντανά και κλέβοντας τη σοδειά σαν κοινοί ληστές.<br /> <br /> <img alt="εκτελέσεις των Ναζί στην Κρήτη" class="alignleft size-medium wp-image-4145" height="300" src="https://christostsantis.files.wordpress.com/2015/05/ceb5cebacf84ceb5cebbceadcf83ceb5ceb9cf82-cf84cf89cebd-cebdceb1ceb6ceaf-cf83cf84ceb7cebd-cebacf81ceaecf84ceb7.jpg?w=167&h=300" width="167" /><br /> <br /> Αυτά δεν τα ξέρουν οι 19 ακαδημαϊκοί; Δεν έχουν ακούσει τα ονόματα των χωριών που βίωσαν τη φρίκη του φασισμού; Δεν ξέρουν τίποτα για τους βιασμούς, τις ομαδικές εκτελέσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους θαλάμους αερίων, για τους νεκρούς από την πείνα και τον αργό θάνατο στον οποίο καταδίκασε το λαό μας το Τρίτο Ράιχ; Δεν ξέρουν την ιστορική έρευνα που κατέθεσε με το πέρας του πολέμου η επιτροπή διερεύνησης με τον Νίκο Καζαντζάκη;<br /> Μα τα επιχειρήματα του Ρίχτερ δεν είναι καινούργια. Με τα ίδια ακριβώς λόγια «εγκαλούσαν» τους Κρητικούς οι συνεργάτες των ναζί, θορυβημένοι από την παλλαϊκή αντίσταση των κατοίκων του νησιού. Ο διορισμένος από τις κατοχικές αρχές πρωθυπουργός Γ. Τσολάκογλου έγραφε σε διάγγελμά του. <em>«Πληροφορήθηκα»</em>, λέει ο συνεργάτης των ναζί στις 29 Μαΐου του 1941, <em>«ότι η συμπεριφορά σας προς τους Γερμανούς αιχμαλώτους (!!) δεν είναι η αρμόζουσα προς τη διεθνή νομιμότητα και τον πολιτισμό μας (!!)… Επειδή δε εσείς έχετε ανεπτυγμένο το αίσθημα της φιλοξενίας (!!) πρέπει να το επιδείξετε εις τους ανδρείους αντιπάλους, με όλη σας την καρδιά. Συμπεριφερθείτε ευγενώς».</em><br /> <em><br /> </em> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="350" src="https://www.youtube.com/embed/TNx0AWIbq64" width="640"></iframe><br /> <h3> <span style="font-size: small;">Συμψηφισμός και σχετικοποίηση</span></h3> Είναι γνωστό ότι στη Γερμανία υπάρχει διαμάχη για το σκοτεινό της παρελθόν. Η περίφημη αποναζιστικοποίηση δεν προχώρησε σε βάθος και με εξαίρεση κάποιες από τις κορυφές τις ναζιστικής ιεραρχίας αλλά και αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για τον φύρερ στα πεδία των μαχών, ο βασικός πυρήνας της ναζιστικής κρατικής μηχανής έμεινε άθικτος. Αρκετά χρόνια μετά, το καλοκαίρι του 1986 ο Ερνστ Νόλτε δημοσίευσε ένα άρθρο στην εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung». Εκεί θα βρούμε τα σπέρματα της νέας ιστορικής οπτικής. Συμψηφισμός εγκλημάτων για να αντισταθμιστεί η ναζιστική φρίκη.<br /> <img alt="μαθητές ζωγραφίζουν για τη μάχη της Κρήτης" class="alignleft size-medium wp-image-4218" height="225" src="https://christostsantis.files.wordpress.com/2015/05/0081.jpg?w=300&h=225" width="300" /><br /> <br /> Ο Νόλτε αθώωνε ουσιαστικά τους ναζί για τις γενοκτονίες και τα φρικιαστικά εγκλήματα, καθώς παρουσίαζε αυτές τις πρακτικές της Γερμανίας ως… άμυνα ενάντια στην ΕΣΣΔ, λες και δεν ήταν η ναζιστική Γερμανία με την επεκτατική της πολιτική που προκάλεσε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /> <em>«Είναι καιρός να σταματήσουμε να επαναλαμβάνουμε τις συζητήσεις περί ενοχής των Γερμανών, τουλάχιστον γιατί αυτό αποτελεί συνέχεια του τρόπου σκέψης των ναζί, που είχαν πείσει τον εαυτό τους για την ενοχή των Εβραίων», </em>έγραφε σε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα<em>.</em><br /> Κάπως έτσι προέκυψαν οι συνδέσεις διαφόρων γενοκτονιών και η σχετικοποίησή τους έτσι που να μειώνεται το ιστορικό φορτίο της καταστροφής που προξένησε το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας. Μόνο που ο ναζισμός ήταν το μόνο πολιτικό ρεύμα που έχει θέση αρχής την γενοκτονία και την εξολόθρευση των πολιτικών του αντιπάλων. Είναι το μόνο καθεστώς που έχει ως θέση του την γενοκτονία των «φυλετικά κατώτερων λαών», θέσεις τις οποίες και εφάρμοσε σε μαζική κλίμακα.<br /> <em>«Αντί να αποκλείσουν το Τρίτο Ράιχ από το ιστορικό συνεχές, οι συντηρητικοί εκπρόσωποι του επαγγέλματός μας τείνουν προς τον συμψηφισμό και τη σχετικοποίηση», </em>γράφει πολύ σωστά ο ιστορικός Χανς Μόμσεν.<br /> Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν έφτασαν να προβάλουν και να βάζουν στην ίδια μοίρα την άμυνα του Ρώσικου λαού, την άμυνα του Ελληνικού λαού και της Κρήτης, για να αντισταθμίσουν τα ναζιστικά εγκλήματα.<br /> <br /> <div class="wp-caption aligncenter" data-shortcode="caption" id="attachment_755"> <img alt="θηριωδίες των ναζί" class=" size-full wp-image-755 aligncenter" src="https://christostsantis.files.wordpress.com/2013/07/ceb8ceb7cf81ceb9cf89ceb4ceafceb5cf82-cf84cf89cebd-cebdceb1ceb6ceaf.jpg?w=1160" /><br /> <i><span style="color: #444444;">Ομαδικές εκτελέσεις Εβραίων στην Ουκρανία το 1942. Φωτογραφίες σαν και αυτή βρέθηκαν, αφού οι εκτελεστές, οι Γερμανοί στρατιώτες και αξιωματικοί, τις έστελναν σαν ενθύμιο στις οικογένειές τους, πίσω στη Γερμανία, προφανώς περήφανοι για τα… «κατορθώματά» τους. Οι εκτελέσεις και η γενοκτονία από τους ναζί δεν ήταν τυχαίο γεγονός αλλά η καθημερινότητα του πολέμου στα εδάφη που είχαν υπό τον έλεγχό τους. Αποτέλεσμα της θέσης αρχής που διατυπώνει η ναζιστική ιδεολογία περί ανώτερων και κατώτερων φυλών.</span></i><br /> <br /></div> <b>Η ενοποιημένη Γερμανία ξαναγράφει την ιστορία</b><br /> <br /> Στη μεταπολεμική Γερμανία η κυρίαρχη αφήγηση της ιστορίας φόρτωνε τις ευθύνες της ναζιστικής φρίκης στον Χίτλερ και στο ηγετικό επιτελείο του ναζιστικού κόμματος. Πρόεδροι της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας σαν τον Βίλλυ Μπραντ γονάτιζαν μπροστά στο μνημείο του γκέτο της Βαρσοβίας. Το Άουσβιτς και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μετατρέπονταν σε μουσεία της μνήμης.<br /> Αργότερα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Το συντηρητικό ρεύμα που πέρασε από την οικονομία και την πολιτική, έπληξε και την ιστορική έρευνα. Έτσι αρκετοί επεδίωξαν τον συμψηφισμό και τη σχετικοποίηση στην οποία αναφερθήκαμε και προηγουμένως. Η αναθεώρηση της ιστορίας ακολούθησε τις αλλαγές στο επίσημο δόγμα της Γερμανικής εξωτερικής πολιτικής ως συνέπεια της ενίσχυσης της θέσης της στο διεθνές περιβάλλον μετά από την ενσωμάτωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.<br /> Παρόλα αυτά αναπτύχθηκαν ισχυρές αντιστάσεις μέσα στη γερμανική επιστημονική κοινότητα, όπως του ιστορικού Ντάνιελ Γκόλντχαγκεν, που υπενθυμίζει στους Γερμανούς ότι οι σφαγές στο Ανατολικό Μέτωπο, οι σφαγές στην Ελλάδα, στην Πολωνία και αλλού, η προετοιμασία και η εκτέλεση του Ολοκαυτώματος, η λειτουργία των στρατοπέδων συγκέντρωσης κοντά σε κατοικημένους τόπους όπου μπορούσε κανείς να μυρίσει τις ανθρώπινες σάρκες που καίγονταν στα κρεματόρια, δεν ήταν έργο μεμονωμένων φονιάδων ή κάποιων διεστραμμένων αξιωματικών των ες-ες αλλά προϋπέθεταν τη συνεργασία μεγάλων τμημάτων του στρατού, της Βέρμαχτ, αλλά και τμημάτων του πληθυσμού. Αλλά όλα αυτά αποτελούν την αρχή ενός καινούργιου άρθρου. Μέχρι τότε θα είχε ενδιαφέρον το άνοιγμα της συζήτησης για την λήθη της ιστορίας και στην Ελλάδα, για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης με σκοπό την αποδυνάμωση της φασιστικής ιδεολογίας που ενισχύεται και που κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις θα μπορούσε να κυλίσει τον τροχό της ιστορία και πάλι προς τη βαρβαρότητα και το σκοταδισμό.<br /> Χρήστος Τσαντής<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="350" src="https://www.youtube.com/embed/hRen559mzHc" width="640"></iframe><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://christostsantis.files.wordpress.com/2013/09/cebaceb1cf84cebfcf87ceae_0002.jpg?w=1160" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="526" src="https://christostsantis.files.wordpress.com/2013/09/cebaceb1cf84cebfcf87ceae_0002.jpg?w=1160" width="640" /></a></div> <i><span style="color: #444444;">Φώτο από το βιβλίο του Βασ. Μαθιόπουλου «Εικόνες Κατοχής. Φωτογραφικές μαρτυρίες από τα γερμανικά αρχεία», εκδόσεις Ερμής. Η λεζάντα που συνοδεύει την φωτογραφία γράφει: «Ο Λιστ ποζάρει μπροστά στο φακό για να έχει ενθύμιο από τις μέρες που η 12η Στρατιά του νικούσε στη Βαλκανική εκστρατεία. Η στρατιά εκείνη διαλύθηκε λίγο αργότερα στο Ανατολικό μέτωπο. Σχεδόν κάθε Γερμανός που πατούσε στη γερμανοκρατούμενη Αθήνα ήθελε ν’ ανέβει στην Ακρόπολη, γιατί κάτι είχε ακούσει για τον Παρθενώνα. Και αρκετοί ήξεραν από ποιόν πολιτισμό πήγασαν τα μοναδικά αυτά οικοδομήματα. Αλλά ποτέ δε συνειδητοποίησαν, οι περισσότεροι, πως τα αθάνατα αριστουργήματα του Φειδία και του Ικτίνου δεν ακτινοβολούν μόνο τη λάμψη του ελλληνικού ήλιου που οι ακτίνες τους αντανακλούν πάνω στους κίονες με το πεντελικό μάρμαρο, αλλά και από το αθάνατο ελληνικό πνεύμα με το οποίο εκφράζονται η λευτεριά και η δημοκρατία. Και ο ναζισμός μισούσε το ελληνικό πνεύμα, που φώτιζε το δικό του πηχτό σκοτάδι».</span></i><br /> <br /> <a href="http://christostsantis.com/" target="_blank">πηγή</a>

Ο κύριος Ρίχτερ, οι 19 ακαδημαϊκοί και η αναθεώρηση της ιστορίας στη Γερμανία

Εξισώνοντας το θύτη με τα θύματα Γράφει ο Χρήστος Τσαντής Το γνωστό πίνακα του Πέτρου Βλαχάκη για τη Μάχη της Κρήτης επικαλείται ο κ....

Διαβάστε την συνέχεια

Αποτίμηση της Τριμερούς Συνόδου Κορυφής Ελλάδος - Αιγύπτου - Κύπρου

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4mh92pq7clPs-k0Fm2HZM4Zl8e4iLSwEUPKATeBBd8NIuR7On6uXIS7rnYTebPIuSnQM2P9PPQ6G8_UfaeFDT9QMUncISREgqj6E2ROkAcONGwxfmP0iDrK4U_WI9HNC7HnR4M5cbwz0/s1600/trimeris+ellados+kyproy+aigyptoy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4mh92pq7clPs-k0Fm2HZM4Zl8e4iLSwEUPKATeBBd8NIuR7On6uXIS7rnYTebPIuSnQM2P9PPQ6G8_UfaeFDT9QMUncISREgqj6E2ROkAcONGwxfmP0iDrK4U_WI9HNC7HnR4M5cbwz0/s1600/trimeris+ellados+kyproy+aigyptoy.jpg" /></a></div> <br /> Του <b>Νίκου Αγγελή</b> *<br /><br />Στις 9 Δεκεμβρίου έλαβε χώρα η τρίτη κατά σειρά Τριμερής Σύνοδος Κορυφής ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο, η οποία αποτελεί ακόμη ένα σημαντικό βήμα για την εμβάθυνση των σχέσεων των τριών κρατών και επιστεγάζει τις διπλωματικές πρωτοβουλίες που υιοθέτησαν Αθήνα και Λευκωσία ήδη από το 2014. Η Ελλάδα, παρά τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της και την εναλλαγή των εθνικών κυβερνήσεων, διατήρησε μια συνεκτική εξωτερική πολιτική και πολιτική συνεργασίας με σημαντικά κράτη-δρώντες της Ανατολικής Μεσογείου. Αν και οι πολιτικές περιφερειακής συνεννόησης και συνεργασίας με το Κάιρο διαδραματίστηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα, έχουν επιτευχθεί σημαντικά βήματα στη διαμόρφωση ενός άξονα σταθερότητας και ασφάλειας στην περιοχή που αποκτά ιδιαίτερη δυναμική. Ωστόσο, θα πρέπει να αξιολογηθούν τα βήματα που παρουσιάζουν ποιοτική εξέλιξη και οι νέες μεταβλητές που εισήχθησαν από τη δεύτερη Τριμερή Σύνοδο Κορυφής έως σήμερα.<br /><br /><b>Οριοθέτηση Θαλασσίων Ζωνών</b><br /><br />Ένα από τα βασικότερα πλεονεκτήματα που δύναται να αξιοποιήσει η Ελλάδα από την εμβάθυνση των σχέσεων της με την Αίγυπτο είναι η δυνατότητα οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών τους, καθώς ήδη από το 2003 η Κύπρος και η Αίγυπτος έχουν οριοθετήσει τις δικές τους θαλάσσιες ζώνες. Παρά τις επίσημες δηλώσεις στις Τριμερείς Συναντήσεις του Απριλίου και του Δεκεμβρίου το 2015 των τριών κρατών, περί επιθυμίας για επιτάχυνση των απαραίτητων διαπραγματεύσεων και την ενεργοποίηση των αρμόδιων τεχνικών επιτροπών, αναφορικά με την οριοθέτηση των θαλασσιών ζωνών με σεβασμό στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της θάλασσας (UNCLOS), δεν έχουν επιτευχθεί ουσιαστικά βήματα. Η σταθερή θέση της Τουρκίας ως προς τη μηδαμινή επήρεια του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελορίζου, που συνεπάγεται την επαφή των θαλασσίων ζωνών της Άγκυρας και του Καΐρου, συνιστά τροχοπέδη για τις οριοθετήσεις στο διμερές επίπεδο Αθήνας - Καΐρου.<br /><br />Οι αρμόδιες τεχνικές επιτροπές παρέμειναν αδρανείς το τελευταίο χρονικό διάστημα, καθώς η Αίγυπτος, παρά τις ψυχρές σχέσεις της με τη Τουρκία, δεν προτίθεται να έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με τις διεκδικήσεις της τελευταίας. Χαρακτηριστική είναι η φράση στη διακήρυξη της Τριμερούς Συνόδου ότι θα επιταχυνθούν οι διαβουλεύσεις για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών «όπου αυτό είναι δυνατόν». Επομένως, τη δεδομένη χρονική στιγμή η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να αξιοποιήσει επαρκώς τις αναπτυσσόμενες σχέσεις με το Κάιρο, ώστε να κερδίσει την απαραίτητη υποστήριξη ενός συμμάχου που πρόθυμα θα αντιτασσόταν στις διεκδικήσεις της Τουρκίας, ενισχύοντας τις ελληνικές θέσεις. Από την άλλη πλευρά, η Αίγυπτος δεν ήταν πρόθυμη να υπογράψει συμφωνία οριοθέτησης με την Τουρκία κατά την περίοδο διακυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων, όταν οι σχέσεις των δύο κρατών ήταν ισχυρές.<br /><br />Τα ανωτέρω καταδεικνύουν ότι αφενός το Κάιρο δεν επιθυμεί την εμπλοκή του στις ελληνοτουρκικές διενέξεις της περιοχής και αφετέρου η Ελλάδα δεν θα πρέπει να προχωρήσει στην υπογραφή συμφωνίας μερικής οριοθέτησης, ενισχύοντας τη τουρκική επιχειρηματολογία περί των δικαιωμάτων της στην περιοχή. Σημαίνων στόχος, λοιπόν, της Αθήνας είναι η αξιοποίηση του διπλωματικού της κεφαλαίου και η εντατικοποίηση των απαραίτητων ενεργειών, ώστε να επιτευχθούν ουσιαστικά βήματα προς την ευνοϊκή, για τα ελληνικά συμφέροντα, οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μέχρι την επόμενη προγραμματισμένη Τριμερή Σύνοδο Κορυφής, που θα λάβει χώρα στο Κάιρο. Επιπλέον, η πρόσφατη ανακάλυψη του κοιτάσματος Zohr στην ΑΟΖ της Αιγύπτου δύναται να αποτελέσει κινητήρια δύναμη με στόχο την από κοινού προώθηση των συμφερόντων τους στην περιοχή και την ανάληψη αποφασιστικών πρωτοβουλιών. Επίσης, το νέο κοίτασμα προσφέρει τη δυνατότητα στην Ελλάδα να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στους ενεργειακούς διαδρόμους με προορισμό την αγορά της Ευρωπαϊκή Ένωσης, είτε με τη μεταφορά του φυσικού αερίου μέσω αγωγών, είτε με τη μεταφορά του σε υγροποιημένη μορφή, δια θαλάσσης, μέσω πλοίων LNG και τη δημιουργία των απαραίτητων εγκαταστάσεων υγροποίησης και επαναεριοποίησης. Τα ανωτέρω στοιχεία ενδυναμώνονται από τη διαφαινόμενη σύμπλευση των απόψεων της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, αναφορικά με την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων και την όδευσή τους στην ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας.<br /><br /><b>Ενίσχυση Οικονομικών και Εμπορικών Σχέσεων</b><br /><br />Ο τομέας της οικονομίας, η εμπορική συνεργασία και η ναυτιλία συνιστούν σημαντικές μεταβλητές στην εμβάθυνση των σχέσεων των τριών κρατών, ενώ οι επαφές και οι διαβουλεύσεις που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της Τριμερούς Συνόδου Κορυφής παρουσιάζουν ποιοτική εξέλιξη και πρόοδο. Η διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ, στα εγκαίνια της οποίας είχε παρευρεθεί ο Έλληνας πρωθυπουργός και η μετατροπή της σε διαμετακομιστικό κέντρο διεθνούς εμπορίου αναδεικνύουν νέες ευκαιρίες και προοπτικές συνεργασίας ανάμεσα στα τρία κράτη, που χαρακτηρίζονται από μια ιδιαίτερη ναυτική παράδοση.<br /><br />Η διώρυγα του Σουέζ δίδει τη δυνατότητα ανάπτυξης της ναυτιλιακής συνεργασίας και ενισχύει τις δυνατότητες διεύρυνσης και εμβάθυνσης των εμπορικών ανταλλαγών και των επενδύσεων. Τα τρία κράτη συμφώνησαν στη δημιουργία μιας εξειδικευμένης μικτής οικονομικής επιτροπής σε θέματα γαλάζιας οικονομίας, η οποία θα αφορά τις θαλάσσιες μεταφορές, την έρευνα, την τεχνολογία και την καινοτομία, το θαλάσσιο και παράκτιο τουρισμό, την εκπαίδευση και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος.<br /><br />Επιπρόσθετα, στο πλαίσιο του Επιχειρηματικού Συνεδρίου Ελλάδας – Αιγύπτου, υπεγράφησαν δύο συμφωνίες διαλιμενικής σύνδεσης και συνεργασίας των λιμένων της Καβάλας και της Αλεξανδρούπολης με τους λιμένες της Αλεξάνδρειας και της Δαμιέτης. Οι ανωτέρω συμφωνίες αποτελούν επιστέγασμα των από κοινού προσπαθειών αξιοποίησης των ευκαιριών που προσφέρονται στην περιοχή και προσδίδουν σημαντική δυναμική στη διμερή εμπορική και ναυτιλιακή συνεργασία. Επιπλέον, δεν θα πρέπει να υποβαθμισθεί η σημασία της κοινής αεροναυτικής άσκησης «Μέδουσα 2015» της Ελλάδος και της Αιγύπτου, που έλαβε χώρα την ίδια χρονική περίοδο στην ευρύτερη περιοχή της Κρήτης, γεγονός που αναδεικνύει την πρόθεση των δύο χωρών για την εμβάθυνση των σχέσεων τους και στο στρατιωτικό τομέα. Τέλος, η συμφωνία δημιουργίας ενός μόνιμου μηχανισμού συνεννόησης και συνεργασίας, που θα λειτουργεί σε τακτική βάση υπό το συντονισμό των υπουργείων Εξωτερικών των τριών χωρών, συνιστά ακόμη ένα ποιοτικό χαρακτηριστικό που προστέθηκε στον μηχανισμό συνεργασίας των τριών χωρών.<br /><br /><b>Πολιτικό Πλαίσιο</b><br /><br />Ο τριμερής άξονας συνεργασίας έχει σημαντικές πολιτικές προεκτάσεις και δύναται να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο για τη σταθερότητα και την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Τόσο η Ελλάδα, όσο και η Κύπρος, ως κράτη μέλη της Ε.Ε., μπορούν να συνδράμουν στη συνεργασία του Καΐρου με τις Βρυξέλλες και να ενισχύσουν τον περιφερειακό διάλογο, αναβαθμίζοντας τη σημασία της ευρω-μεσογειακής συνεργασίας. Παράλληλα, η Αίγυπτος, με τη συμβολή της στην Ισλαμική Διάσκεψη Συνεργασίας, έχει καταφέρει σημαντικά βήματα αναφορικά με το Κυπριακό, καθώς, όπως ανέφερε ο Πρόεδρος της Κύπρου, «τα ψηφίσματα είναι πλησιέστερα προς τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών σε σχέση με το παρελθόν».<br /><br />Επιπρόσθετα, η ελληνική πρωτοβουλία για τη διοργάνωση διαθρησκευτικού διαλόγου συνιστά ακόμη ένα σημαντικό βήμα ενίσχυσης των πολιτικών συνεργασίας και της καταπολέμησης του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Όλες οι ανωτέρω πρωτοβουλίες και ενέργειες του τριμερούς μηχανισμού έχουν ως στόχο τη δημιουργία και διεύρυνση μιας εποικοδομητικής περιφερειακής συνεργασίας, η οποία θα συμπεριλαμβάνει μια σειρά από σημαντικούς τομείς, με την Ελλάδα και τη Κύπρο να αποτελούν ένα άξονα σταθερότητας και κοινό παρανομαστή των μηχανισμών συνεργασίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου. Στόχος των μηχανισμών συνεργασίας είναι η περαιτέρω διεύρυνση και ένταξη και άλλων κρατών της περιοχής όπως το Ισραήλ, στην Τριμερή Σύνοδο Κορυφής με την Ελλάδα και τη Κύπρο να είναι προγραμματισμένη στα τέλη του Ιανουαρίου, αλλά και της Ιορδανίας με την οποία τόσο η Αίγυπτος όσο και το Ισραήλ διατηρούν καλές σχέσεις. Οι εν λόγω πρωτοβουλίες χαρακτηρίζονται από τις ΗΠΑ ως σημαντικά βήματα για την προάσπιση της ασφάλειας και της σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ την ίδια στιγμή η Τουρκία εκφράζει τη δυσφορία της, καθώς λαμβάνουν χώρα ενέργειες εν τη απουσία της. Εντούτοις, σημαντικές εξελίξεις διαδραματίζονται στην περιοχή που δύνανται να επηρεάσουν τις σχέσεις μεταξύ των κρατών.<br /><br />Η πρόσφατη ενεργειακή διένεξη ανάμεσα στο Ισραήλ και την Αίγυπτο συνιστά σημαντική εξέλιξη, καθώς δίδεται η δυνατότητα ελέγχου των αντανακλαστικών των μηχανισμών συνεργασίας, αλλά και η αντοχή τους στους τριγμούς. Η ανωτέρω διένεξη απασχολεί άμεσα τόσο την Κύπρο όσο και την Ελλάδα, καθώς δύναται να επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό ο σχεδιασμός όδευσης του φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο προς την ενεργειακή αγορά της Ε.Ε. Ο διαμεσολαβητικός ρόλος που διαδραμάτισε η Κύπρος και συγκεκριμένα ο κ. Αναστασιάδης, που στόχευε στη δημιουργία ενός πλαισίου διαλόγου ώστε να εκτονωθεί η διένεξη, αποτέλεσε θετικό στοιχείο, αναδεικνύοντας τα άμεσα αντανακλαστικά της Λευκωσίας. Οι ενέργειες και οι προθέσεις του Τελ Αβίβ και του Καΐρου θα διαφανούν στο άμεσο μέλλον, δεδομένου ότι αμφότερα τα κράτη μοιράζονται κοινά συμφέροντα στην περιοχή, ειδικότερα στον στρατηγικής σημασίας ενεργειακό τομέα.<br /><br />Η διαφαινόμενη επαναπροσέγγιση του Ισραήλ με τη Τουρκία συνιστά σημαίνουσα μεταβλητή, η οποία επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τους τριμερείς μηχανισμούς συνεργασίας που έχουν αναπτύξει η Ελλάδα και η Κύπρος, καθώς δύναται να διαμορφώσει ένα νέο πλαίσιο στην επιδιωκόμενη ενεργειακή συνεργασία με το Τελ Αβίβ και το Κάιρο. Το Ισραήλ, ύστερα από την ανακάλυψη του αιγυπτιακού κοιτάσματος Zohr, καλείται να λάβει πρωτοβουλίες για την εξαγωγή του φυσικού αερίου του. Εφόσον, υλοποιηθεί η εξομάλυνση των σχέσεων του Ισραήλ με τη Τουρκία και επιλεγεί η τροφοδοσία της τουρκικής ενεργειακής αγοράς, τότε είναι πολύ πιθανόν το Τελ Αβίβ να επιδιώξει τη μεταφορά του αερίου μέσω αγωγού στη Τουρκία. Εντούτοις, για να υλοποιηθεί η ανωτέρω ενέργεια, θα πρέπει να προηγηθεί συνεννόηση με τη Κύπρο, δεδομένου ότι ο αγωγός θα περνά μέσα από την κυπριακή ΑΟΖ και συνεπώς η Λευκωσία θα βρεθεί αντιμέτωπη με σειρά πιέσεων, αναφορικά με την επίλυση του Κυπριακού, ώστε να ολοκληρωθεί επιτυχώς ο σχεδιαζόμενος αγωγός. Παράλληλα, ο ενεργειακός άξονας συνεργασίας της Κύπρου με το Ισραήλ και την Ελλάδα θα τεθεί εν αμφιβόλω, γεγονός που θα προκαλέσει ισχυρούς τριγμούς στις σχέσεις των τριών κρατών. Αν και ο κ. Netanyahu, ενημέρωσε το Κύπριο ομόλογο του ότι δεν προτίθεται να υποβαθμίσει τον τριμερή μηχανισμό συνεργασίας, οι διπλωματικές ενέργειες του Ισραήλ δημιουργούν ανησυχίες στις ηγεσίες της Αθήνας και της Λευκωσίας. Σημαντικές μεταβλητές στην ανωτέρω γεωπολιτική εξίσωση συνιστούν αφενός οι κακές σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία και αφετέρου η ανάγκη διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών της Άγκυρας και η μείωση της εξάρτησής της από το ρωσικό φυσικό αέριο.<br /><br />Συμπερασματικά, τόσο η Τριμερής Σύνοδος Κορυφής της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου όσο και η επικείμενη Τριμερής με το Ισραήλ αποτελούν ουσιαστικά βήματα εμβάθυνσης και ενίσχυσης της ασφάλειας και σταθερότητας της Ανατολικής Μεσογείου. Εντούτοις, στο άμεσο μέλλον οι εν λόγω συνεργασίες θα πρέπει να καταγράψουν ταχύτερη πρόοδο και να μεταβούν από το επίπεδο της θεωρητικής επιβεβαίωσης στο επίπεδο της πρακτικής υλοποίησης των συμφωνηθέντων. Οι προαναφερθείσες εξελίξεις που αφορούν στην αλλαγή των συνισταμένων μεταξύ των σχέσεων του Ισραήλ με την Αίγυπτο και τη Τουρκία συνιστούν παράγοντες που ενδεχομένως θα δοκιμάσουν την αντοχή των τριμερών μηχανισμών συνεργασίας που έχουν αναπτύξει η Ελλάδα και η Κύπρος και θα αναδιαμορφώσουν το πλαίσιο διαλόγου που έχει αναπτυχθεί εισέτι.<div> <br /><div style="text-align: justify;"> <em><strong>* Ο Νίκος Αγγελής είναι μεταπτυχιακός φοιτητής του Παντείου Πανεπιστημίου στην κατεύθυνση «Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές» και ερευνητής στο  Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου του ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.</strong></em></div> <a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a></div>

Αποτίμηση της Τριμερούς Συνόδου Κορυφής Ελλάδος - Αιγύπτου - Κύπρου

Του Νίκου Αγγελή * Στις 9 Δεκεμβρίου έλαβε χώρα η τρίτη κατά σειρά Τριμερής Σύνοδος Κορυφής ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πούτιν για την παγκόσμια τάξη και τη ρωσική εξωτερική πολιτική

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWHjC1CN0RDOwDlVtzev9jgkDLzAhbVuqfvKSVPr8Rl9mQseuuulSyC57tt8iLgCwQbmy_09WOlhWoe4f2vKmQedMQYx5KhuO1Bg66A_QXtcEJBXQQtxwx01Br2GbxR7BDGdtW-V9W60k/s1600/anasystasi+tis+sobietikis+enwsis.....jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWHjC1CN0RDOwDlVtzev9jgkDLzAhbVuqfvKSVPr8Rl9mQseuuulSyC57tt8iLgCwQbmy_09WOlhWoe4f2vKmQedMQYx5KhuO1Bg66A_QXtcEJBXQQtxwx01Br2GbxR7BDGdtW-V9W60k/s1600/anasystasi+tis+sobietikis+enwsis.....jpg" /></a></div> <br /> <b><i>Ο Βλαδίμηρος Πούτιν, στο ενημερωτικό πρόγραμμα του Βλαδίμηρου Σολοβιώφ «Παγκόσμια Τάξη», μίλησε για το πως βλέπει την υφιστάμενη διεθνή κατάσταση και την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας.</i></b><br /> <br /> <b>Ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης; </b><br /> <br /> Κατά την άποψή του προέδρου της Ρωσίας, ένα από τα βασικά σημεία της μακροπρόθεσμης στρατηγικής των ΗΠΑ και των χωρών της Δυτικής Ευρώπης αποτελεί η εξάλειψη ακόμη και της υποθετικής δυνατότητας της αποκατάστασης της Σοβιετικής Ένωσης, κάτι το οποίο εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και τις θέσεις των «δυτικών εταίρων» για την Ουκρανία. «Όσον αφορά την Ουκρανία και τον μετασοβιετικό χώρο, γενικά είμαι πεπεισμένος, ότι η θέση των δυτικών εταίρων μας, Ευρωπαίων και Αμερικανών, δεν σχετίζεται με την υπεράσπιση των συμφερόντων της Ουκρανίας, αλλά συνδέεται με την προσπάθεια να παρεμποδίσουν την επανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης, και κανείς δεν μας πιστεύει, ότι δεν έχουμε στόχο να επανασυστήσουμε τη Σοβιετική Ένωση. Ακόμη και αυτή η υποθετική δυνατότητα, όπως φαίνεται, δεν επιτρέπει στους εταίρους μας να έχουν ένα βαθύ και ήρεμο ύπνο». Ωστόσο η οικονομική συνεργασία της Ρωσίας με την Ουκρανία θα έκανε τις χώρες πιο ανταγωνιστικές: «θα επέτρεπε στην Ουκρανία και στη Ρωσία να καταλάβουν πιο αξιόλογη θέση στο σύγχρονο σύστημα του καταμερισμού της εργασίας, στην παγκόσμια αγορά. Αλλά το κύριο καθήκον της Δύσης είναι να μην επιτρέψει αυτήν την ένωση δυνάμεων». <br /> <br /> <b>Η Ευρώπη δεν αποφασίζει ανεξάρτητα</b><br /> <br /> Όσον αφορά τις κυρώσεις, ο Πούτιν τόνισε ότι «δεν πρόκειται να κρατήσουμε θυμό λόγω των κυρώσεων. Εμείς περιμένουμε, τους περιμένουμε όλους» υπογράμμισε. Εξέφρασε, όμως, την άποψη ότι οι χώρες της Ευρώπης δεν έχουν επαρκή ανεξαρτησία στην επεξεργασία των τελικών αποφάσεων: «Δεν περιμένουμε από τους εταίρους μας στην Ευρώπη, να απαρνηθούν τον ευρωατλαντικό τους προσανατολισμό. Αλλά θεωρώ ότι θα ήταν ορθότερο, οι εταίροι μας χωρίς να τον αρνηθούν αυτόν τον προσανατολισμό, να έπαιρναν μέρος έστω στην επεξεργασία των αποφάσεων. Και όχι απλώς κάθε φορά, όταν έρχονται οδηγίες από κάπου πέρα από τον ωκεανό, να κρύβονται πίσω από ένα προσωπείο». <br /> <br /> Τόνισε ότι οι αποφάσεις των χωρών είναι απαραίτητο να καθορίζονται είτε από τα εσωτερικά τους συμφέροντα είτε από τα διεθνή συμφέροντα των κρατών «Αλλά μου φαίνεται ότι προς των συμφερόντων των ευρωπαϊκών χωρών -μπορεί να λαθεύω, ας με διορθώσουν αν δεν είναι έτσι- θα ήταν να ενώσουν τις προσπάθειές τους στην οικονομία, στην πολιτική, στην μάχη κατά της τρομοκρατίας, και στην μάχη για την επίλυση των οικολογικών προβλημάτων και ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα, να ενώσουν τις προσπάθειές τους με τη Ρωσία» είπε ο Πούτιν.<br /> <br /> <b>Σιράκ και Σρέντερ είχαν δίκιο</b><br /> <br /> Το πρόβλημα της Ευρώπης συνίσταται στο ότι δεν ακολουθεί ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. «Γενικά –διαπιστώνει ο Πούτιν- ως αρχή είναι απολύτως φυσιολογικό όταν τμήμα της κυριαρχίας του στρατιωτικο-πολιτικού μπλοκ μεταφέρεται στα υπερεθνικά όργανα». Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση μέρος της ευρωπαϊκής κυριαρχίας δεν μεταφέρεται τόσο στο ΝΑΤΟ, όσο στον ηγέτη της συμμαχίας, στις ΗΠΑ. Ως παράδειγμα έφερε την αποστολή αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ, υπενθυμίζοντας ότι τότε η Γερμανία και η Γαλλία εναντιώθηκαν σε αυτό και τους κατηγορούσαν ότι είχαν λάθος. <br /> <br /> Αποδείχθηκε, όμως, ότι τότε ο Ζακ Σιράκ, ο οποίος είχε πολύ στενές σχέσεις εμπιστοσύνης με τους σουνίτες της Μέσης Ανατολής, από τότε είχε προβλέψει –ήταν μάλιστα άνθρωπος πολύ ευρυμαθής- που θα οδηγούσε όλο αυτό. Και να τώρα που οδήγησε η καταστροφή των κρατών αυτών, οδήγησε στο να ανθίζει η τρομοκρατία, να γίνονται τρομοκρατικά κτυπήματα στο Παρίσι, ο Σιράκ το σκεφτόταν αυτό ήδη από τότε και είχε δίκιο. Όπως άλλωστε και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ». <br /> <br /> Κατά τη γνώμη του, «οι νέοι πολιτικοί ‘‘νεόπλουτοι’’ έχασαν μου φαίνεται την αίσθηση της πραγματικότητας. Δεν κατάλαβαν ακόμη ότι στο εσωτερικό τους δικού τους κόσμου ξεκίνησαν διαδικασίες μη αναστρέψιμες. Εάν τώρα όλοι στέκονται σε στάση προσοχής, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό θα συμβαίνει αιώνια, διότι υπάρχουν κάποιες χώρες και λαοί, οι οποίοι μέσα τους ποτέ δεν θα συμφιλιωθούν με τον δευτερεύοντα ρόλο, με το ρόλο της κατεχόμενης χώρας ή του υποτελούς σε κάποιον άλλον. Αργά ή γρήγορα αυτό θα συμβεί και νομίζω ότι θα είναι πολύ σύντομα». «Προκειμένου να επιμηκύνουν την ηγεμονία τους, κάποιες χώρες προσπαθούν να επιβάλουν τη θέση τους με τη βία. Αυτό βεβαίως είναι κακό», πρόσθεσε.<br /> <br /> <b>Η ισορροπία δυνάμεων έχει αλλάξει από την επαύριον του β΄ παγκοσμίου πολέμου</b><br /> <br /> Τόνισε ότι αν και η υφιστάμενη τάξη γεννήθηκε ως αποτέλεσμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου «η ισορροπία δυνάμεων έχει ολοφάνερα αλλάξει, και αναμφίβολα αυτό πρέπει να το λάβουμε υπ΄ όψιν». «Σ’ αυτήν την ίδια την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, δεν είναι δυνατόν όλες οι γενιές των Γερμανών να αισθάνονται ότι στερούνται τα δικαιώματά τους για το ότι διέπραξαν οι ναζιστές. Υπήρξαν Γερμανοί, οι οποίοι πολέμησαν τον ναζισμό, έπεσαν ως πρώτα θύματα στον πόλεμο με τον ναζισμό, και αυτοί ήσαν και χριστιανοί και κομουνιστές και το αντιφασιστικό κίνημα ήταν πολύ μεγάλο. Αυτό πρέπει επίσης να το σκεφτούμε. Και εγώ θεωρώ ότι έχω δικαίωμα να το πω. Όχι μόνον ως πρόεδρος, ως επικεφαλής του ρωσικού κράτους, αλλά και ως μέλος μιας οικογένειας, στην οποία πολλοί σκοτώθηκαν και υπέφεραν. Κι από την πλευρά της μητέρας μου κι από την πλευρά του πατέρα μου σκοτώθηκαν περισσότεροι απ’ όσους έμειναν ζωντανοί έπειτα από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Και δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον ρόλο της σύγχρονης Γερμανίας, η οποία μπορεί και πρέπει να παίξει ρόλο στη διεθνή σκηνή, στην παγκόσμια κατάσταση. Αυτά όλα πρέπει να τα έχουμε υπ΄ όψη μας, να τα υπολογίζουμε και να αναπτύξουμε τις διεθνείς σχέσεις σε μια κατεύθυνση που να τους δίνει μεγαλύτερη σταθερότητα». <br /> <br /> Ο Πούτιν έκανε κάλεσμα στη λήψη πιο ισορροπημένων αποφάσεων: «Μιλώ με πολλούς ηγέτες, και Ευρωπαίους και Αμερικανούς και όχι μόνον τον τελευταίο χρόνο. Και όταν άρχισαν οι διάφορες επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στην Λιβύη, είχα πάντοτε μια θέση, η οποία συνίσταται στο ότι πρέπει να δρούμε προσεκτικά. Δεν πρέπει τα δικά μας σχήματα και οι αντιλήψεις για το καλό και το κακό, στη συγκεκριμένη περίπτωση για το καλό, για τη δημοκρατία, να τα μεταφέρουμε αυτόματα, απλώς μηχανικά, σε άλλες χώρες και λαούς, με άλλη κουλτούρα, με άλλη θρησκεία, με άλλες παραδόσεις». <br /> <br /> <b>Καθολική αποβιομηχάνιση της Ουκρανίας</b><br /> <br /> Σχετικά με την ουκρανική ατζέντα ο Πούτιν εξέφρασε την άποψη ότι ήδη τώρα «οι εταίροι βλέπουν ότι επέτρεψαν ένα λάθος αλλά δεν θέλουν να το παραδεχθούν. Η Δύση εκμεταλλεύθηκε την κατάσταση, που δημιουργήθηκε στην Ουκρανία από τη στιγμή της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της –διαφθορά, κακές αποδόσεις του δικαστικού συστήματος και της τήρησης της δημόσιας τάξης, αλαζονική αυτονόμηση της γραφειοκρατίας. Και βέβαια να τα εκμεταλλευθείς όλα αυτά ήταν εύκολο. Ωστόσο δύσκολα κάποιος μπορεί να πει ότι τώρα η κατάσταση στην Ουκρανία έγινε καλύτερη. Η εξουσία παρέμεινε στα χέρια των ολιγαρχών. Την χώρα την έθεσαν υπό ξένο έλεγχο, επέβαλαν εκεί στις θέσεις-κλειδιά ανθρώπους από γειτονικές χώρες, ή πέρα από τον ωκεανό. Το επίπεδο της ζωής πέφτει καταστροφικά, το ΑΕΠ μειώθηκε κατ’ εντολήν. Λαμβάνει χώρα μια καθολική αποβιομηχάνιση της Ουκρανίας. Η Ουκρανία σε αντάλλαγμα μπορεί να πάρει μόνον το δικαίωμα εισόδου χωρίς βίζα στην Ευρώπη, αλλά και αυτό ακόμη είναι αμφίβολο. Και δεν μιλάμε για το δικαίωμα να βρουν εργασία, δεν είναι βίζα εργασίας. Αλλά ακόμη και εάν είναι για εργαζόμενους, για ποιους εργαζόμενους; Νταντάδες, κηπουρούς, οικοδόμους. Άραγε αυτή είναι η μοίρα και το μέλλον αυτής της υπέροχης χώρας και αυτού του υπέροχου λαού. Στην Ουκρανία υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να γίνει μια αναπτυγμένη βιομηχανική χώρα με υψηλό επίπεδο επιδόσεων στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας: κατασκευή πυραύλων, διάστημα, κατασκευές αεροσκαφών, ναυπηγεία, μικροηλεκτρονική, ανάπτυξη των επιστημών, εκπαίδευση. Που είναι όλα αυτά σήμερα; Τα υποβαθμίζουν!<br /> <br /> Ωστόσο να συντηρήσει οικονομικά την Ουκρανία κανείς δεν το θέλει. Θέλουν να μεταφέρουν το βάρος στη Ρωσία. Και τα δάνεια που δώσαμε δεν θέλουν να τα επιστρέψουν, αν και εμείς προτείναμε μια πολύ καλή, βολική, κατά τη γνώμη μου, επίλυση του χρέους», προσθέτοντας ότι «η ρωσική πλευρά πρότεινε να μοιραστεί η Μόσχα με τις δυτικές χώρες το ρίσκο, αλλά οι δυτικοί εταίροι το αρνήθηκαν. Αυτό σημαίνει ότι η Δύση δεν πιστεύει στην πιστοληπτική φερεγγυότητα της Ουκρανίας και στη σταθεροποίηση της οικονομίας της. Αυτό είναι ένα πολύ κακό σημάδι». <br /> <br /> Σχετικά με την κατάσταση στην ανατολική Ουκρανία τόνισε ότι «Δεν είναι δική μας δουλειά να επιτεθούμε κάπου ή να επιμείνουμε, εμείς ξεκινούμε από το ότι δεν μπορούμε να δώσουμε ως λεία στους εθνικιστές αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι ζουν στην νοτιο-ανατολική Ουκρανία» και όπως ξεκαθάρισε λόγος γίνεται για όλο τον ρωσόφωνο πληθυσμό του Ντονμπάς ο οποίος προσανατολίζεται προς τη Ρωσία». <br /> <br /> <b>Για τον Ερντογάν: «τίποτε δεν διαρκεί αιωνίως!»</b><br /> <div> <br /> Σχολιάζοντας την κατάσταση στην Μέση Ανατολή ο Πούτιν δήλωσε πως «όσον αφορά την συριακή κρίση δουλεύουμε εύκολα και με τον πρόεδρο Άσαντ και με την αμερικανική πλευρά. Μίλησα γι’ αυτήν πρόσφατα με τον πρόεδρο Ομπάμα και με τους φίλους μας από τη Σαουδική Αραβία, και τις άλλες αραβικές χώρες». Γιατί είναι εύκολο; Εμείς δεν υποκρινόμαστε και θέση δεν αλλάζουμε. Η Ρωσία διαμόρφωσε με σαφήνεια τη θέση της για τη διευθέτηση του συριακού προβλήματος. Εμείς ζητήσαμε αρχικώς απάντηση από όλους: έτσι ή όχι, σύμφωνοι ή όχι. Επί της αρχής, επί των βασικών παραμέτρων της διευθέτησης όλοι είπαν: ‘‘Ναι’’. Και τότε διαμορφώσαμε τη θέση μας με βάση αυτά τα στοιχεία, τα οποία θεωρούνται γενικά και αποδεκτά, και τώρα πρέπει να ‘‘πηδούμε’’ από την μια πλευρά στην άλλη». <br /> <br /> Σε ότι αφορά στη Τουρκία ο Πούτιν για μια ακόμη φορά σημείωσε ότι θεωρεί τους Τούρκους φιλικό λαό. «Ήδη μίλησα στην ομιλία στην Ομοσπονδιακή Συνέλευση και θέλω να το επαναλάβω εδώ για ακόμη μια φορά. Θεωρούμε τον τουρκικό λαό φίλο και δεν θέλουμε να χαλάσουν οι σχέσεις ακριβώς με τον τουρκικό λαό. Βέβαια όσον αφορά την παρούσα ηγεσία της Τουρκίας τίποτε δεν διαρκεί αιωνίως» είπε ο Πούτιν.</div> <div> <br /> <a href="http://sotiriosdemopoulos.blogspot.com.cy/" target="_blank">  πηγή</a></div>

Πούτιν για την παγκόσμια τάξη και τη ρωσική εξωτερική πολιτική

Ο Βλαδίμηρος Πούτιν, στο ενημερωτικό πρόγραμμα του Βλαδίμηρου Σολοβιώφ «Παγκόσμια Τάξη», μίλησε για το πως βλέπει την υφιστάμενη διεθνή κ...

Διαβάστε την συνέχεια

Συρία,Κούρδοι,ISIS: Η στρατιωτικοποίηση ενός πολιτικού προβλήματος

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfbq7YLLhdUiONhh93oCmBEFBKQNy0h1jQ9cIyBylF35FWcISXMbjQgRbYTm4lmNax8bGCozng8eZ1AlkF-nKOXDed2iS03c4-MfqWYbLreFYe_Dh7DFZP1G1TZ4tLrUFIeFOnKoylOE8/s1600/koyrdoi%252C+ISIS%252Csyria.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfbq7YLLhdUiONhh93oCmBEFBKQNy0h1jQ9cIyBylF35FWcISXMbjQgRbYTm4lmNax8bGCozng8eZ1AlkF-nKOXDed2iS03c4-MfqWYbLreFYe_Dh7DFZP1G1TZ4tLrUFIeFOnKoylOE8/s1600/koyrdoi%252C+ISIS%252Csyria.jpg" /></a></div> <br /> Μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία, υπήρξαν εκατέρωθεν δηλώσεις, με την <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Τουρκία <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> να ξεκαθαρίζει <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> πως <strong>«έχουμε δικαίωμα να υπερασπιστούμε τα σύνορα μας»</strong>, ενώ ο πρόεδρος της Ρωσίας <strong>Βλαντιμίρ Πούτιν</strong> προειδοποίησε πως <strong>«θα υπάρξουν σοβαρές συνέπειες»</strong>. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Μία πρώτη αντίδραση της Ρωσίας, ήταν να εφοδιάσει με <strong>10 τόνους στρατιωτικό υλικό (!) του Κούρδους</strong> <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> του «Κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης» (PYD) σε περιοχή της επαρχίας του Χαλεπίου της Συρίας. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Όπως είναι γνωστό, οι Κούρδοι της Συρίας συνεργάζονται στενά με τους Κούρδους της Τουρκίας του ΡΚΚ, που δίνουν καθημερινές μάχες με τις δυνάμεις της τουρκικής στρατοχωροφυλακής στην νοτιοανατολική <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Τουρκία. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> <br /> <br /> Ανάλυση του <strong>Χρήστου Καπούτση</strong><br /> <br /> Η επιδεικνυόμενη<strong> αδιαλλαξία </strong>των ηγετών Β. Πούτιν <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> και Τ. Ερντογάν, σχετίζεται και με τις στρατιωτικές ικανότητες των δύο χώρων, αλλά και με τις στρατιωτικές συμμαχίες στις οποίες <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> μετέχουν (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ- ΤΟΥΡΚΙΑ- ΚΑΤΑΡ) ή που θα συγκροτήσουν (Ρωσία – Ιράν- Συρία)<br /> <br /> <strong>Η Τουρκία διαθέτει ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις.</strong> Αιχμή της τουρκικής στρατιωτικής ισχύος είναι η <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> πολεμική της αεροπορία. Η Τουρκική Αεροπορία <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> διαθέτει περίπου 300 αμερικανικής κατασκευής μαχητικά πολλαπλών ρόλων όπως <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> τα F-16 (είναι αυτό που χτύπησε το ρωσικό), που θεωρούνται από τα πιο σύγχρονα παγκοσμίως. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Επίσης η Τουρκία διαθέτει μεγάλο αριθμό ελικοπτέρων, μεταξύ αυτών και τα ελικόπτερα Black Hawk, τα ίδια <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> που χρησιμοποιεί <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> και ο στρατός των ΗΠΑ. Οι <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Τούρκοι διαθέτουν <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> το <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> αμερικανικό πυραυλικό σύστημα MGM-140, το οποίο έχει την ικανότητα να χτυπάει στόχους που βρίσκονται σε απόσταση 100 μιλίων.<br /> <br /> Επιπλέον ο τουρκικός στόλος διαθέτει 13 γερμανικής κατασκευής υποβρύχια Τύπου 209. Κάθε ένα από αυτά είναι εξοπλισμένο με 14 τορπίλες και πυραύλους . Και ακόμη Κορβέτες με σύγχρονο οπλισμό , έτσι ώστε <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> η Τουρκία να παραμένει μια υπολογίσιμη δύναμη και στη θάλασσα.<br /> <br /> <strong>Η <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Ρωσία, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> διαθέτει ένα τεράστιο πυρηνικό και συμβατικό οπλοστάσιο, ώστε δικαίως να θεωρείται Παγκόσμια στρατιωτική Υπερδύναμη.</strong> Μικρό μόνο <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> μέρος του ρωσικού οπλοστασίου, αλλά όμως σύγχρονης στρατιωτικής <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> τεχνολογίας, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> έχει μεταφερθεί από τη Ρωσία <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> στην Ανατολική Μεσόγειο και <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> τη Συρία. <br /> <br /> Στη στρατιωτική βάση της Λατάκεια της Συρίας, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> φιλοξενούνται μοίρες μαχητικών αεροσκαφών <strong>Su-27SM και Su-30Μ</strong> , όπως και <strong>Su-34 και Su-24</strong> βομβαρδιστικά της Ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας, τα οποία διεξάγουν τις αεροπορικές επιδρομές κατά του Ισλαμικού Κράτους. Τα τελευταίας γενιάς μαχητικά αεροσκάφη, SU-34 και 35, θεωρούνται υψηλής αεροναυπηγικής τεχνολογίας και <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> διαθέτουν εκπληκτικές επιχειρησιακές <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> δυνατότητες διείσδυσης και προσβολής κάθε στόχου , επίγειου ή εναέριου, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> ενώ είναι αποτελεσματικά και εναντίον πλοίων επιφανείας. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Επίσης , σε διάφορες βάσεις της Συρίας βρίσκεται <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> μεγάλος αριθμός ρωσικών <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> μαχητικών ελικοπτέρων. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Η αεροπορική βάση <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> της Λατάκειας προστατεύεται από σύγχρονα συστήματα αεράμυνας και ραντάρ, μεταξύ αυτών και το «υπερόπλο» S-400. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Το S-400 είναι το πιο προηγμένο σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας της Ρωσίας. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Τα συστήματα <strong>S-400</strong> χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση της αεράμυνας με μεγάλου και μέσου βεληνεκούς πυραύλους που μπορούν να χτυπήσουν εναέριους στόχους έως και 400 χιλιόμετρα μακριά. Το S-400 είναι σε θέση να χτυπήσει αεροσκάφη, καθώς και βαλλιστικούς πυραύλους , αλλά και πυραύλους Κρουζ.<br /> <br /> Επίσης ισχυρή είναι η ρωσική ναυτική <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> δύναμη που πλέει στην Ανατολική Μεσόγειο. Αποτελείται <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> από το πυραυλοφόρο καταδρομικό Moskva, τη φρεγάτα Ladny, τη φρεγάτα Pytlivy, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> το αντιτορπιλικό Smetlivy <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> και ένα υπερσύγχρονο πλοίο συλλογής πληροφοριών και Ηλεκτρονικού πολέμου. Το Moskva, κλάσης Slava - η ναυαρχίδα του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας- <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> είναι ικανό και για αντιαεροπορική άμυνα περιοχής, καθώς είναι εξοπλισμένο με το <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> προηγμένο αντιαεροπορικό <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> σύστημα S-300. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Τα πλοία του ρωσικού στόλου βρίσκουν ασφαλές αγκυροβόλιο σε <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> λιμένες της Συρίας, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> όπως της Λαττάκιας και της Ταρτούς. Ο στόχος της Ρωσίας είναι να καταγράψει <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> ισχυρή στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Να εξουδετερώσει τις ασύμμετρες απειλές (τρομοκρατία, Τζιχαντιστές) και να στηρίξει το <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> καθεστώς Assad, ώστε να επιβιώσει πολιτικά. Και ακόμη, η Ρωσική πολιτική, έχει ως στόχο, να αναβαθμίσει τις σχέσεις συνεργασίας, με τους σιιτικούς κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες της Μέσης Ανατολής (αλαουιτικό συριακό καθεστώς, Hezbollah, σιιτική κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης και Ιράν), συμπεριλαμβανομένης και της Αιγύπτου. <br /> <br /> Μάλιστα έκλεισε η συμφωνία των δυο πρόεδρων Β. Πούτιν και Αλ –Σίσι και η Αίγυπτος θα αποκτήσει σύντομα <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα, πιθανόν και S-400. Και <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> ακόμη, στο πλαίσιο ενίσχυσης του καθεστώτος Ασαντ, η Ρωσία θα παραχωρήσει στη Συρία, αριθμό σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών Σουχόι 34 , αλλά και 4 υποβρύχια.<br /> Επισημαίνουμε και την κλιμακούμενη <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> συμμετοχή της Ελλάδας, επειδή ήδη στο Αιγαίο είχαμε το πρώτο ρωσοτουρκικό <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> ναυτικό επεισόδιο και διότι, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> για κάθε Νατοϊκή ή αμερικανική επιχείρηση στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, είναι απαραίτητες, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> η <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> αεροναυτική βάση της Σούδας και οι <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> αεροπορικές βάσεις της <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Καλαμάτας και του Αράξου, που προσφάτως <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> αναβαθμίστηκαν επιχειρησιακά. <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> Οι δηλώσεις Κυβερνητικών στελεχών (Π. Καμμένου, Ν. Κοτζιά, Δ. Βίτσα) ότι η Ελλάδα δεν θα έχει συμμετοχή , είτε έμμεση , είτε άμεση, σε πολυεθνικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, <a href="http://www.onalert.gr/tags/"></a> είναι περιορισμένης πολιτικής ευθύνης, παρότι οι προθέσεις είναι «αγαθές», αλλά δυστυχώς για όλους μας, «άλλοι» αποφασίζουν! <br /> <br /> <a href="http://www.onalert.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Συρία,Κούρδοι,ISIS: Η στρατιωτικοποίηση ενός πολιτικού προβλήματος

Μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία, υπήρξαν εκατέρωθεν δηλώσεις, με την Τουρκία να ξεκαθαρίζει πως «έχουμε δικαί...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι «κακοτοπιές» της Συρίας και η έξοδος από την κρίση

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLUg8R4mtzIJj8EJ40xDD03Y9ZxfqlyqidM3VIpVCV-CqOvANSdWARjNFeqVLeJ-Nq5cdVXDuuMca79Vo6geGruJxHHc02aN70SlqA7xUcY8Rt5z3D8TYTtApw2K0JkfPBYhndc4CMQwQ/s1600/oi+kakotopies+stin+syria+ki+h+exodos+apo+tin+krisi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLUg8R4mtzIJj8EJ40xDD03Y9ZxfqlyqidM3VIpVCV-CqOvANSdWARjNFeqVLeJ-Nq5cdVXDuuMca79Vo6geGruJxHHc02aN70SlqA7xUcY8Rt5z3D8TYTtApw2K0JkfPBYhndc4CMQwQ/s1600/oi+kakotopies+stin+syria+ki+h+exodos+apo+tin+krisi.jpg" /></a></div> <br /> <b>Valeriu Kurtu </b><br /> Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και στη χερσόνησο του Σινά, αλλά και πιο πριν, η ρωσική παρέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, αύξησαν απότομα το ενδιαφέρον των μεγάλων παγκόσμιων παικτών σε αυτή την περιφερειακή κρίση. Και το αποτέλεσμα είναι ήδη φανερό: Στις προσπάθειες για την καταπολέμηση της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος» («ΙΚ»), εντάσσονται ολοένα περισσότεροι νέοι παίκτες, και όχι μόνον από τη Μέση Ανατολή. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, μια τέτοια απόφαση πήραν η Μεγάλη Βρετανία και η Γερμανία, χώρες που στο παρελθόν δεν επεδείκνυαν μεγάλη επιθυμία για ενεργό συμμετοχή στο Συριακό.<br /> Τι να περιμένουμε περαιτέρω; Δημιουργείται στην πραγματικότητα ο Συνασπισμός ενάντια στην τρομοκρατία, για τον οποίο όλοι μιλάνε; Μάλλον όχι. Ο κύριος λόγος γι’ αυτό είναι το γεγονός ότι οι στόχοι και οι επιδιώξεις εκείνων που πρέπει υποχρεωτικά να συμμετάσχουν σε μια τέτοια συμμαχία, δεν συμπίπτουν.<br /> <h3 style="text-align: left;"> <span style="font-size: small;">Σύγκρουση  συμφερόντων</span></h3> Η κατάσταση είναι μάλλον παράδοξη. Παρά τις τεράστιες διαφορές στις προσεγγίσεις των μεγάλων παικτών (ΗΠΑ, Γαλλία, Ρωσία, Μεγάλη Βρετανία, κλπ.), οι δυνάμεις αυτές αναγνωρίζουν ποιος είναι ο κύριος εχθρός. Είναι η οργάνωση «ΙΚ», η οποία θα πρέπει να καταστραφεί, ή, στο πιο απαισιόδοξο σενάριο, να σταματήσει τη δραστηριότητά της. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού, απαιτείται η ενεργός κινητοποίηση όλων των παικτών, τόσο εντός της Συρίας, όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η ιδέα, λοιπόν, είναι να πραγματοποιήσουν οι ίδιοι τις σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ωστόσο, οι προτεραιότητές τους είναι διαφορετικές.<br /> <div class="incut i_wide"> <div style="text-align: left;"> Για την Τουρκία, η κύρια απειλή είναι το Κουρδικό ζήτημα, το οποίο θεωρείται για την Άγκυρα πολύ πιο επικίνδυνο απ’ ότι η «ΙΚ». Την ίδια στιγμή, στη Σαουδική Αραβία, ο τρόμος μιας ενδεχόμενης ιρανικής (σιϊτικής) επέκτασης είναι σαφώς μεγαλύτερος απ’ ότι ο φόβος απέναντι στους οπαδούς του  αλ-Μπαγκντάντι (του αυτοαποκαλούμενου ηγέτη του «Χαλιφάτου» - «ΙΚ»). Το Ιράν, από τη μεριά του, παίζει ένα πολύπλοκο περιφερειακό παιχνίδι και το «Ισλαμικό Κράτος» είναι μόνο ένα από τα ζητήματα που το ενδιαφέρουν. Επιπλέον, η γκάμα των αντιπάλων του Μπασάρ αλ-Άσαντ είναι αρκετά μεγάλη. Οι ριζοσπάστες ισλαμιστές περιλαμβάνονται σε αυτό το πάζλ, αλλά δεν είναι οι μοναδικοί αντίπαλοι του συριακού καθεστώτος. Στο μεταξύ, οι υπόλοιπες χώρες της περιοχής, σπασμωδικά, προσπαθούν να διατηρήσουν τον έλεγχο της κατάστασης στο εσωτερικό τους, κι’ έτσι είναι αναγκασμένες να ελίσσονται συνεχώς. Για το λόγο αυτό, δεν αντιλαμβάνονται πάντοτε την οργάνωση «ΙΚ» σαν τον κύριο εχθρό τους.</div> </div> <h3 style="text-align: left;"> <strong><span style="font-size: small;">Αμεση χερσαία επέμβαση</span></strong></h3> Αυτή η κατάσταση καθιστά -ρεαλιστικά- αδύνατη τη δημιουργία ενός μεγάλου Συνασπισμού. Ταυτόχρονα, μάλλον δυσάρεστες είναι οι προοπτικές που διαγράφονται για τις δυνάμεις εκτός της «στενής» περιφέρειας της Μ.Ανατολής. Όλοι το καταλαβαίνουν και όλοι μιλάνε γι’ αυτό: Χωρίς χερσαία επέμβαση και νίκες στο έδαφος, ο πόλεμος εναντίον της «ΙΚ» δεν θα κερδηθεί.<br /> Ετσι, η σκέψη είναι να διεξάγουν το πόλεμο οι ίδιοι οι «ένοικοι» της Μέσης Ανατολής. Πόσο μάλλον, αφού άπαντες στην περιοχή καταριούνται τους «αποικιοκράτες» για τις παρεμβάσεις τους εκεί. Όμως, αν θα πολεμήσουν, δεν θα είναι ενάντια στην τρομοκρατία, αλλά ο ένας ενάντια στον άλλο. Κι’ αυτό είναι ανεπίτρεπτο. Κατά συνέπεια, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τελικώς, η στρατιωτική παρουσία μάλλον είναι αναγκαία για τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, και για τους άλλους μεγάλους, παγκόσμιους παίκτες. Και, βέβαια, όλοι αυτοί γνωρίζουν τι σημαίνει και ποιους κινδύνους συνεπάγεται η άμεση επέμβαση στη Μέση Ανατολή.<br /> <h3 style="text-align: left;"> <strong><span style="font-size: small;">Αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού </span></strong></h3> Τα κίνητρα της Ρωσίας στη «συριακή εκστρατεία» είναι πολυεπίπεδα. Η απειλή της ανεξέλεγκτης εξάπλωσης της τρομοκρατίας, φυσικά, είναι το βασικό. Ένα άλλο είναι οι σχέσεις της Μόσχας με την επίσημη κυβέρνηση της Συρίας, η οποία είναι ένας παλιός και γνώριμος εταίρος της Μόσχας. Αυτό το καλοκαίρι κατέστη σαφές ότι οι δυνάμεις του καθεστώτος εξασθενούν. Ήταν πολύ μεγαλύτερες απ’ ότι υπέθεταν στη Δύση το 2011, αλλά ο εξαντλητικός πόλεμος έχει αφήσει τα σημάδια του. Εκτός των άλλων, τέλος, η πτώση Άσαντ θα θεωρούταν απ’ όλους μια μεγάλη ήττα της Μόσχας. Σημαντικό ρόλο έπαιξε επίσης η «εργαλειοθήκη» που χρησιμοποιήθηκε στην κρίση. Για παράδειγμα, η τάση να διευρυνθεί το πεδίο της διαβούλευσης με τη Δύση, που τα τελευταία δύο χρόνια έχει σχεδόν μονοπωληθεί από το Ουκρανικό ζήτημα και τη διαδικασία του Μινσκ.<br /> Ωστόσο, τις ενέργειες της Ρωσίας στη Συρία θα πρέπει να τις δούμε ενταγμένες στο ευρύτερο παγκόσμιο γεωπολιτικό πλαίσιο. Η Μόσχα έχει «καταπατήσει» ένα δικαίωμα, το οποίο, μονοπωλιακά εδώ και 25 χρόνια (από την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» το 1991), κατέχουν στην περιοχή οι ΗΠΑ: Αυτό της χρήσης στρατιωτικής ισχύος. Δηλαδή, της δράσης τους ως «παγκόσμιου χωροφύλακα». Η Ρωσία, εισέβαλε σε ένα πεδίο, στο οποίο αποφασίζονται θέματα ιεραρχίας στην κορυφή του παγκόσμιου γεωπολιτικού Ολύμπου.<br /> Ο «μονοπολικός κόσμος» θεωρούσε ότι πόλεμοι δήθεν «στο όνομα της ειρήνης», έχουν μόνο Ηνωμένες Πολιτείες με τους συμμάχους τους. Η Μόσχα, λοιπόν, ξεκινώντας τη στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία, άλλαξε την ισορροπία δυνάμεων και τις προοπτικές για τη διευθέτηση μιας σημαντικής διεθνούς σύγκρουσης, χωρίς μάλιστα να έχει κάποιο πρακτικό όφελος. Αυτό είναι προνόμιο της ανώτερης «στρατιωτικο-πολιτικής κατηγορίας», η οποία είναι σε θέση να υπαγορεύει την ατζέντα της ημέρας.<br /> <h3 style="text-align: left;"> <strong><span style="font-size: small;">Επιστροφή στην «Ρεάλ πολιτίκ» </span></strong></h3> Ένα άλλο σημαντικό σημείο της σημερινής κατάστασης στη Μέση Ανατολή, είναι ότι η σύγκρουση στη Συρία, πιθανόν, κλείνει την εποχή της «ανθρωπιστικής» - «ιδεολογικής» προσέγγισης για τη διευθέτηση τοπικών κρίσεων. Μέχρι πρόσφατα, το πιο σημαντικό στοιχείο της συζήτησης για τους αλληλοσκοτωμούς, ήταν οι κατηγορίες εναντίων κρατών για εγκλήματα κατά του ίδιου του λαού τους, η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων κ.ο.κ. Ο επικεφαλής κάθε χώρας που στιγματιζόταν από μια τέτοια συμπεριφορά, καταχωρείτο στην κατηγορία των ηγετών που έχουν «απωλέσει τη νομιμότητα». Συνακόλουθα, ο διάλογος με αυτούς, καθίσταται περιττός.<br /> Οι Σαντάμ Χουσεΐν και Μουαμάρ Καντάφι πέρασαν από αυτό το μονοπάτι, και ο Μπασάρ αλ-Άσαντ έπρεπε να το επαναλάβει. Αλλά τώρα, η ανθρωπιστική συνιστώσα φαίνεται ότι χάνει ξανά έδαφος από τη ρεαλιστική προσέγγιση. Η λογική του «μαύρου-άσπρου», η διαίρεση των ανθρώπων σε καλούς και κακούς, μας έφερε σε αδιέξοδο. Τώρα, θα πρέπει να διαπραγματευτούμε με όλους.<br /> Μια ριζικά νέα φάση για τη Συρία ήταν η συνάντηση στη Βιέννη. Αυτή είναι η δεύτερη -μετά τον ιρανικό «πυρηνικό» μαραθώνιο- περίπτωση διαπραγματεύσεων με ανοιχτό τέλος. Όταν, δηλαδή, τα σχήματα των αποφάσεων θα πρέπει να διαμορφώνονται κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων, χωρίς το αποτέλεσμα να καθορίζεται εκ των προτέρων. Έτσι, αυτό που απομένει στα εμπλεκόμενα μέρη, είναι να συζητήσουν μόνο τους τρόπους για να πετύχουν τη λύση.<br /> Το πώς θα διαμορφωθεί η Συρία μετά από τον πόλεμο, κανείς δεν το ξέρει. Και αυτό είναι καλό. Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει καμία εγγύηση επιτυχίας, αλλά εννοιολογικά, η προσέγγιση αυτή είναι πιο υγιής. Δυστυχώς, η οξεία ρωσο-τουρκική σύγκρουση που προκλήθηκε από την κατάρριψη ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους, αποτέλεσε ένα δυνατό χτύπημα στην παραπάνω περιγραφόμενη διαδικασία. Η Ρωσία δεν έχει ούτε τη βούληση, ούτε τους πόρους για να διεξάγει μια μεγάλη εκστρατεία στη Συρία. Και η Μόσχα χρειάζεται μια πολιτική λύση, όσο τη χρειάζονται και οι άλλοι. Τώρα, είναι αλήθεια, ότι η οποιαδήποτε διευθέτηση θα πρέπει να συμπεριλάβει στο σκεπτικό της και τη σημαντική στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας στην Συρία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Κρεμλίνο θα εγκαταλείψει γρήγορα τη στρατιωτική υποδομή που δημιούργησε εκεί, όπως άλλωστε και οι ΗΠΑ δεν έφυγαν εντελώς από το Αφγανιστάν μετά το τέλος της στρατιωτικής τους αποστολής στη χώρα.<br /> <h3 style="text-align: left;"> <strong><span style="font-size: small;">Στην κόψη του ξυραφιού</span></strong></h3> Η Ρωσία καλείται να ισορροπήσει με γνώση και εξυπνάδα. Καταρχάς, θα πρέπει να διασφαλίσει τη γεωπολιτική παρουσία της στη Συρία και στο μέλλον, ανεξάρτητα από το πώς θα διαμορφώνεται εκεί η εξουσία. Κατά δεύτερον, θα πρέπει να ενεργήσει έτσι ώστε να μην υπονομεύσει τις σχέσεις της με το Ιράν, έναν σημαντικό περιφερειακό εταίρο για μακροπρόθεσμη συνεργασία. Για την Τεχεράνη, η διατήρηση του σημερινού καθεστώτος, είναι ζωτικής σημασίας. Η Τεχεράνη εύλογα πιστεύει ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα ήταν μοιραία για την ιρανική κυριαρχία στη Συρία. Για τις δύο χώρες, η «συριακή εποποιΐα», είναι  σχεδόν το μόνο θέμα που «δένει» τις μεταξύ τους σχέσεις. Σε όλα τα άλλα, η Τεχεράνη βλέπει τη Ρωσία με μια δόση επιφυλακτικότητας.<br /> Τρίτον, η Ρωσία θα πρέπει να χειριστεί την κατάσταση, έτσι ώστε να μην μετατραπεί σε μια υπερδύναμη, η οποία εξυπηρετεί τα περιφερειακά συμφέροντα του Ιράν στον ίδιο βαθμό που οι ΗΠΑ, για παράδειγμα, εξυπηρετούν από καιρό τα συμφέροντα της Σαουδικής Αραβίας.<br /> Τέλος, οι ταχύτατες εξελίξεις τις τελευταίες εβδομάδες, μας αναγκάζουν να εξάγουμε ένα ακόμα απογοητευτικό συμπέρασμα. Η υπόθεση δεν αφορά μόνο τη Συρία. Αφορά το μέλλον ολόκληρης της περιοχής, και η διευθέτηση του Συριακού είναι αδύνατη χωρίς την πολιτική αναδιάρθρωση της Μέσης Ανατολής. Και αυτό το πρόβλημα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο σε μέγεθος και με πολλαπλώς υψηλότερους κινδύνους. Η σημερινή Ρωσία, ωστόσο, είναι σαφές ότι δεν πτοείται προ των κινδύνων.<br /> <br /> <em>Ο Φιόντορ Λουκιάνοφ, είναι ο διευθυντής σύνταξης του περιοδικού «</em><em>Russia</em> <em>in</em> <em>Global</em> <em>Affairs</em><em>»</em><em> και επισκέπτης καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομίας.</em><br /> <br /> <a href="http://gr.rbth.com/" target="_blank">πηγή</a>

Οι «κακοτοπιές» της Συρίας και η έξοδος από την κρίση

Valeriu Kurtu Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και στη χερσόνησο του Σινά, αλλά και πιο πριν, η ρωσική παρέμβαση στον εμφύλιο πόλεμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6V255Y2qk0aKkYzaCJuPTOJVsYRwp0QhorPhIz4A3ndtZK0O02MVLzWvS99YOEpf0Xsb7G9m0nJxhjECwbNL7cC4aPrXmhyo4mCvxdb000rZxrVU7IwQv4Q6RBivMAEYjMhobzuKQnFw/s1600/h+energeiaki+asfalia+tis+eurwpis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6V255Y2qk0aKkYzaCJuPTOJVsYRwp0QhorPhIz4A3ndtZK0O02MVLzWvS99YOEpf0Xsb7G9m0nJxhjECwbNL7cC4aPrXmhyo4mCvxdb000rZxrVU7IwQv4Q6RBivMAEYjMhobzuKQnFw/s1600/h+energeiaki+asfalia+tis+eurwpis.jpg" /></a></div> <br /> <strong>Του Μιχάλη Διακαντώνη *</strong><br /> Η ενεργειακή επανάσταση που συντελέστηκε στις ΗΠΑ κατά την τελευταία δεκαετία –μέσω της αξιοποίησης των κοιτασμάτων σχιστολιθικού αερίου που η χώρα διαθέτει– της έδωσαν τη δυνατότητα να αποκτήσει την ενεργειακή της αυτονομία και ταυτόχρονα να αρχίσει απ’ το προσεχές έτος τις εξαγωγές φυσικού αερίου προς την ευρωπαϊκή και την ασιατική ήπειρο. Είναι ικανή αυτή η εξέλιξη να απεξαρτήσει την Ευρώπη απ’ το φυσικό αέριο της Ρωσίας; Ποια είναι η επίδραση των αμερικανικών εξαγωγών στον προϋπολογισμό της ρωσικής κυβέρνησης και πώς πρέπει να προετοιμαστούν τα ευρωπαϊκά κράτη για να ανταποκριθούν στην εξέλιξη αυτή;<br /> <br /> <div style="text-align: justify;"> <strong>Η παγκόσμια και η ευρωπαϊκή «εικόνα» της αγοράς φυσικού αερίου</strong><br /> <strong><br /></strong></div> <div style="text-align: justify;"> Καταρχάς, θα πρέπει να τονιστεί ότι στην παρούσα χρονική συγκυρία, <strong>η παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου ευνοεί περισσότερο τους αγοραστές</strong>, παρά τους πωλητές (buyer’s market). Αυτό συμβαίνει, γιατί:</div> <div style="text-align: justify;"> <strong>*</strong> <strong>Η ζήτηση αερίου στην Ευρώπη και στην Ασία έχει περιοριστεί</strong>, εξαιτίας των χαμηλών ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης, ως απότοκο της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης που ξέσπασε το 2008.<br /> <strong>* Οι εξαιρετικά χαμηλές τιμές του άνθρακα κάνουν πολλές χώρες να τον χρησιμοποιούν ακόμα ως ενεργειακή πρώτη ύλη</strong>, παρά τις σοβαρές περιβαλλοντικές επιπτώσεις που αυτός προκαλεί.<br /> <strong>*</strong> Ενώ μετά το ατύχημα στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας αρκετές χώρες άρχισαν να περιορίζουν τα <strong>πυρηνικά τους προγράμματα</strong> (Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο), κάποιες άλλες (Γαλλία, Βρετανία) συνεχίζουν να επιθυμούν <strong>την επέκτασή τους</strong> για οικονομικούς αλλά και για περιβαλλοντικούς λόγους που σχετίζονται με τον περιορισμό των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα.<br /> <strong>*</strong> <strong>Η χρήση των ανανεώσιμων πηγών έχει αυξηθεί υποκαθιστώντας άλλες μορφές ενέργειας</strong>, αν και με ρυθμό αργότερο του προβλεπόμενου, εξαιτίας της έλλειψης ικανών επενδυτικών κεφαλαίων.<br /> <strong>*</strong> Στα τελευταία έτη, <strong>οι καιρικές συνθήκες ήταν σχετικά ήπιες</strong>, οδηγώντας σε μικρότερη ζήτηση φυσικού αερίου.</div> <div style="text-align: justify;"> Η δυνατότητα παραγωγής φυσικού αερίου σε ευρωπαϊκό επίπεδο προβλέπεται να μειωθεί μελλοντικά, ενώ, παράλληλα, η ζήτηση του θα αυξηθεί, δημιουργώντας ένα κενό της τάξης των 310 δισ. κυβικών μέτρων (bcm) μέχρι το 2020 και 420 bcm μέχρι το 2030, που θα πρέπει να καλυφθεί μέσω εισαγωγών. Ένα μέρος αυτών των ποσοτήτων θα μπορούσε δυνητικά να προέλθει απ’ το αέριο των χωρών της Β. Αφρικής, αλλά τα πολιτικά προβλήματα και η γραφειοκρατία στην Αλγερία και το πολιτικό-κοινωνικό χάος που επικρατεί στη Λιβύη αποκλείουν μια τέτοια πιθανότητα. Ταυτόχρονα, το νέο κοίτασμα Zohr στην Αίγυπτο, ενώ προβλέπεται να προσφέρει ενεργειακή αυτονομία στη χώρα, δύσκολα θα οδηγήσει σε σημαντικές ποσότητες εξαγωγών προς την Ευρώπη.</div> <div style="text-align: justify;"> Το ιρανικό αέριο είναι πιθανότερο να κατευθυνθεί προς την Ασία, ενώ η ασταθής πολιτική κατάσταση στο Ιράκ αποτρέπει την αξιοποίηση των σημαντικών κοιτασμάτων που η χώρα διαθέτει. Τα κοιτάσματα των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου (Ισραήλ και Κύπρου) θα πρέπει να αντιμετωπίσουν μια σειρά γραφειοκρατικών, πολιτικών αλλά και χρηματοδοτικών εμποδίων προτού κατευθυνθούν στις ευρωπαϊκές αγορές, ενώ το Αζερμπαϊτζάν δεν μπορεί να προσφέρει παραπάνω από 27 bcm μέχρι το 2030. Με βάση τα δεδομένα αυτά, προκύπτει ένα μεγάλο κενό ζήτησης που θεωρητικά μπορεί να καλυφθεί τόσο απ’ το ρωσικό φυσικό αέριο, που ικανοποιεί ήδη το 30% της ευρωπαϊκής ζήτησης, όσο και απ’ τις εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου από ΗΠΑ, Αυστραλία και άλλες χώρες.<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <strong>Η επίδραση των αμερικανικών εξαγωγών αερίου στη Ρωσία</strong><br /> <strong><br /></strong></div> <div style="text-align: justify;"> Στις ΗΠΑ αυτήν τη στιγμή είναι σε εξέλιξη δεκάδες projects παραγωγής υγροποιημένου αερίου, που δυνητικά θα μπορούσαν να αποφέρουν μια ποσότητα φυσικού αερίου από 93 έως και 186 bcm ετησίως στο χρονικό διάστημα μεταξύ 2020-2025. Η διαφορά αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι δεν αναμένεται όλα τα έργα να λάβουν χρηματοδότηση ή να ολοκληρωθούν, καθώς οι χαμηλές τιμές του αερίου και η πρόσφατη άνοδος των επιτοκίων απ’ τη Fed θα καταστήσουν πολλές απ’ τις επενδύσεις αυτές οικονομικά ασύμφορες. Πολλοί πιστεύουν ότι σε περίπτωση που επικρατήσει το θετικό σενάριο παραγωγής (186 bcm) η ποσότητα αυτή που επαρκεί για να καλύψει όλες τις σημερινές εισαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη (150 bcm το 2013) θα οδηγήσει <strong>στην πλήρη ενεργειακή απεξάρτησή της απ’ τη Ρωσία και ταυτόχρονα θα πλήξει σοβαρά τη ρωσική οικονομία</strong>. Είναι όμως η αλήθεια αυτή; <strong>Η απάντηση είναι όχι</strong>, γιατί:</div> <div style="text-align: justify;"> <strong>* Το μεγαλύτερο μέρος</strong> των αμερικανικών εξαγωγών αναμένεται να κατευθυνθεί <strong>προς τις ασιατικές αγορές</strong> (Ιαπωνία, Κορέα) και όχι στις ευρωπαϊκές.<br /> <strong>* Η καθαρή αύξηση της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής,</strong> λόγω των αμερικανικών εξαγωγών,<strong> θα είναι πολύ μικρή</strong> (18 bcm ετησίως), καθώς θα αντισταθμιστεί απ’ τη μείωση της παραγωγής κυρίως στη Β. Αφρική αλλά και στην Ευρώπη, λόγω κόστους και άλλων αντικειμενικών δυσκολιών.<br /> <strong>*</strong> <strong>Αρκετές αμερικανικές εταιρείες δεν θα μπορέσουν να ανταγωνιστούν τις τιμές του ρωσικού αερίου</strong>, ιδιαίτερα μακροχρονίως, καθώς η αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς αερίου αλλά και η αναμενόμενη διατήρηση ή και πτώση της τιμής του πετρελαίου (λόγω και της πρόσφατης άρσης του περιορισμού στις εξαγωγές αμερικανικού πετρελαίου) αναμένεται να δυσκολέψουν περαιτέρω τις συνθήκες για τους πωλητές, τουλάχιστον για τα επόμενα 5 έτη.<br /> <strong>*</strong> Τα έσοδα της <strong>Ρωσίας</strong> απ’ το φυσικό αέριο αποτελούν μόνο το 3% του ΑΕΠ της και το 14% της αξίας των εξαγωγών της, γεγονός που μαρτυρά ότι <strong>η σημαντικότερη πηγή εσόδων της είναι το πετρέλαιο</strong> (54% της αξίας των εξαγωγών). Συνεπώς, απ’ τα ανωτέρω προκύπτει ότι πιθανότερη εκδοχή –όπως εκτιμά και η BP σε πρόσφατη ανάλυσή της– είναι το ρωσικό αέριο να εξακολουθήσει να διατηρεί ένα σημαντικό μερίδιο της ευρωπαϊκής αγοράς (περίπου 30%) μέχρι το 2030.</div> <div style="text-align: justify;"> <strong>Η επίδραση των αμερικανικών εξαγωγών αερίου στην Ευρώπη</strong></div> <div style="text-align: justify;"> Το παραπάνω συμπέρασμα δεν σημαίνει όμως ότι η επίδραση των αμερικανικών εξαγωγών στην ευρωπαϊκή αγορά αερίου είναι μηδαμινή. Η αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς αερίου, καθώς και η δυνατότητα μεταπώλησης του από τις ασιατικές στις ευρωπαϊκές αγορές, θα αναγκάσει την Gazprom να ρίξει τις τιμές της, προκειμένου να μπορέσει να ανταποκριθεί στον ανταγωνισμό. Το γεγονός αυτό ήδη έχει αρχίσει να λαμβάνει χώρα μετά την οικονομική κρίση του 2008 αλλά και τα γεγονότα στην Ουκρανία, αναγκάζοντας τη ρωσική εταιρεία να μειώσει τις τιμές της κατά περίπου 15%, ενώ έχει προβεί και σε αναδιαπραγμάτευση πολλών συμβολαίων της σχετικά με τη ρήτρα take or pay, που αναγκάζει τους πελάτες της να προπληρώνουν μια σημαντική ποσότητα του αερίου ανεξαρτήτως αν θα το καταναλώσουν ή όχι. Το αποτέλεσμα θα είναι να μειωθεί το ενεργειακό κόστος των ευρωπαϊκών χωρών, ελαφραίνοντας έτσι τους κρατικούς προϋπολογισμούς και δίνοντας ώθηση στην ευρωπαϊκή βιομηχανία. Παράλληλα, θα περιοριστεί ο κίνδυνος της ενεργειακής απομόνωσης της Ευρώπης σε περίπτωση που διαταραχθούν ξανά οι ρωσο-ουκρανικές σχέσεις, όπως συνέβη το 2006 και το 2009.</div> <div style="text-align: justify;"> Βεβαίως, για να μπορέσουν τα ευρωπαϊκά κράτη να αποφύγουν μελλοντικά παρόμοιες προκλήσεις, θα πρέπει να προβούν σε μια σειρά από ενέργειες, όπως τη δημιουργία τερματικών σταθμών υγροποίησης, την ανάπτυξη μιας πιο ανταγωνιστικής και ενοποιημένης αγοράς ενέργειας, την κατασκευή νέων δεξαμενών αποθήκευσης, την αύξηση της ευρωπαϊκής παραγωγής αερίου και τη βελτίωση της ενεργειακής αποτελεσματικότητας. Για να ολοκληρωθούν οι δράσεις αυτές, απαιτείται αφενός πολιτική βούληση και αφετέρου επενδυτικά κεφάλαια, τόσο απ’ τον ιδιωτικό όσο και απ’ τον δημόσιο τομέα, που δεν θα είναι ιδιαίτερα εύκολο να ανευρεθούν υπό τις παρούσες συνθήκες.</div> <div style="text-align: justify;"> Συμπερασματικά, το αμερικανικό αέριο –μεσοπρόθεσμα τουλάχιστον– δεν θα μπορέσει να προκαλέσει την οριστική ενεργειακή απεξάρτηση απ’ τη Ρωσία. Θα δώσει, όμως, τη δυνατότητα στην Ευρώπη να διευρύνει τις επιλογές της στον ενεργειακό τομέα και να περιορίσει τις πιθανότητες ενεργειακού «στραγγαλισμού» της, εφόσον είναι πρόθυμη να πληρώσει υψηλότερες τιμές σε σχέση με το ρωσικό αέριο και να αναλάβει το πολιτικό και οικονομικό κόστος των νέων ενεργειακών επενδυτικών σχεδίων που απαιτούνται.</div> <div style="text-align: justify;"> <em><strong>* Ο Μιχάλη Διακαντώνη είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, συντονιστής στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ).</strong></em></div> <a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης

Του Μιχάλη Διακαντώνη * Η ενεργειακή επανάσταση που συντελέστηκε στις ΗΠΑ κατά την τελευταία δεκαετία –μέσω της αξιοποίησης των κοιτασμά...

Διαβάστε την συνέχεια

Η επίσκεψη Ντεμιρτάς στη Μόσχα, κίνηση ματ στο εσωτερικό της Τουρκίας

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4AbOymQ0rPCzJo5WomV9kQb4OXXRu5YjbSW9Q3NnWauIeXVSejQv5cAacygi297yOD9ozzD9tYos_ZC0Q_ibPCt7IyqY-gANxwh1dJ-jD3pWZ8w3BzIB3c2KoueQ4tuEHzJTCqY9-rcI/s1600/h+episkepsi+demitras+stin+mosxa.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4AbOymQ0rPCzJo5WomV9kQb4OXXRu5YjbSW9Q3NnWauIeXVSejQv5cAacygi297yOD9ozzD9tYos_ZC0Q_ibPCt7IyqY-gANxwh1dJ-jD3pWZ8w3BzIB3c2KoueQ4tuEHzJTCqY9-rcI/s1600/h+episkepsi+demitras+stin+mosxa.jpg" /></a></div> <br /> <strong>Του Γεωργίου Κ. Φίλη Ph.D.*</strong><br /> <div style="text-align: justify;"> Επίσημη επίσκεψη στη Μόσχα πραγματοποιεί ο ηγέτης του φιλο-κουδρικού κόμματος HDP της Τουρκίας, Σελαχαντίν Ντεμιρτάς, κάτι το οποίο σημαίνει πως η Ρωσία, στα πλαίσια των κλιμακούμενων αντιποίνων της προς την Τουρκία, προχωράει και σε άμεση εμπλοκή στις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες της χώρας, σε έναν τομέα όμως που άπτεται θεμάτων εθνικής ασφαλείας.<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Όπως μπορεί να γίνει κατανοητό, η κίνηση Ντεμιρτάς και κυρίως η στάση της Ρωσίας να προχωρήσει στη συγκεκριμένη συνάντηση αυτήν τη χρονική συγκυρία εξοργίζει την Άγκυρα ακόμα περισσότερο, εάν φυσικά ληφθεί υπόψη και το γεγονός πως η Μόσχα έχει διακόψει κάθε επίσημη επικοινωνία σε ανώτατο επίπεδο με την Άγκυρα, ενώ οι προγραμματισμένες συναντήσεις του Βλάντιμιρ Πούτιν με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχουν ματαιωθεί.<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Αξίζει να σημειωθεί πως, μεταξύ άλλων, ο Σ. Ντεμιρτάς θα γίνει δεκτός και από τον Ρώσο υπουργό εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, ενώ αναμένεται να εγκαινιάσει και τη λειτουργία γραφείων του κόμματός του στη ρωσική πρωτεύουσα. Αναφορικά δε με την ατζέντα της συζήτησης μεταξύ του ηγέτη του HDP και της ρωσικής ηγεσίας δεν έχει ανακοινωθεί κάτι το συγκεκριμένο.<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <strong>Κίνηση ματ της Ρωσίας</strong><br /> <strong><br /></strong></div> <div style="text-align: justify;"> Με βάση όλα τα παραπάνω και λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις εξελίξεις στη Συρία και το Ιράκ, αλλά κυρίως τη διάρρηξη των σχέσεων Μόσχας - Άγκυρας, είναι ξεκάθαρο πως η Μόσχα προχωράει σε μία πρώτης τάξεως στρατηγική κίνηση, η οποία σκοπό έχει να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την κατάσταση για την τουρκική ηγετική ελίτ για τους παρακάτω λόγους:</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> <ul> <li><strong> Πρώτον,</strong> η πραγματοποίηση της συγκεκριμένης επίσκεψης καταδεικνύει την απόφαση της Ρωσίας να χτυπήσει την Τουρκία όχι μόνο στο πεδίο της άμεσης και κατά μέτωπο σύγκρουσης στην Συρία και το Ιράκ αλλά σκοπό έχει <strong>να περάσει το μήνυμα πως έχει τη δυνατότητα να αποσταθεροποιήσει την Άγκυρα και στο εσωτερικό της</strong>.</li> </ul> </div> <div style="text-align: justify;"> Είναι ξεκάθαρο πως η Ρωσία θα δώσει τεράστια ώθηση στις απαιτήσεις και τις επιδιώξεις των Κούρδων της Τουρκίας. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμιστεί πως το HDP το υποστηρίζουν όχι μόνο Κούρδοι, αλλά και άλλοι Τούρκοι πολίτες οι οποίοι δεν βλέπουν θετικά την προσπάθεια ισλαμοποίησης της χώρας τους, ενώ εκτιμούν τον ηγέτη του κόμματος για τον γενικά μετρημένο βίο του, που έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τον τρόπο διαβίωσης της ηγετικής κάστας του AKP.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> <ul> <li><strong>Δεύτερον, η μη ανακοίνωση με ξεκάθαρο τρόπο της ατζέντας της επίσκεψης</strong> και της συζήτησης των δύο πλευρών, στην ουσία <strong>«φωνάζει» πως τα θέματα που θα προσεγγιστούν έχουν να κάνουν με τα πιεστικά ζητήματα των Κούρδων της Τουρκίας</strong>, οι οποίοι θα πρέπει να σημειωθεί πως έχουν πολύ στενούς δεσμούς με τους ομοεθνείς τους στη Συρία αλλά και στους τρόπους που θα πιέσουν την Άγκυρα να αλλάξει τη στάση τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό.</li> </ul> </div> <div style="text-align: justify;"> Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο είναι λογικό να υποτεθεί πως η Ρωσία μέσω της συνάντησης του υπουργού Εξωτερικών της με τον ηγέτη του HDP θα ανακινήσει με τον πλέον επίσημο τρόπο θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και το πώς αυτά καταπατώνται από την Τουρκία αναφορικά με τους Κούρδους και όχι μόνο.</div> <div style="text-align: justify;"> Η Ρωσία θα προσπαθήσει να διεθνοποιήσει ακόμα περισσότερο τα τεκταινόμενα ειδικά αυτήν την εποχή στη νοτιοανατολική Τουρκία, κάτι το οποίο θα οδηγήσει την τουρκική ηγεσία σε ακόμα πιο δύσκολη θέση, εάν κάποιος λάβει υπόψη του πως η Μόσχα έχει μεταβάλει σε σημαία της τις κατηγορίες για διαφθορά και συνεργασία –στην καλύτερη περίπτωση ανοχή– της τουρκικής ηγεσίας σε ζητήματα λαθρεμπορίας πετρελαίου προς όφελος των ισλαμιστών του ISIS.</div> <div style="text-align: justify;"> Είναι επίσης σίγουρο πως η Μόσχα θα εγκαινιάσει μία πολιτική υποστήριξης του HDP σε κάθε επίπεδο, ηθικό, πολιτικό ίσως και οικονομικό, έτσι ώστε να καταστεί δυνατό να σταθεροποιηθεί στην εσωτερική πολιτική κονίστρα της Τουρκίας αλλά και να ενισχυθεί περαιτέρω.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> <ul> <li><strong>Τρίτον, εάν κάποιος εκτιμήσει πως η Μόσχα κινείται σε ένα ορθολογικό πλαίσιο κλιμακούμενης έντασης με την Τουρκία, τότε η συγκεκριμένη κίνηση αναμένεται να οδηγήσει την Άγκυρα σε «αντίποινα» του τύπου όπως της άμεσης υποστήριξης οργανώσεων και ομάδων τόσο στην Ουκρανία, όσο και μέσα στον Καύκασο, οι οποίες αντιστρατεύονται τα συμφέροντα της Μόσχας</strong>. Κάτι τέτοιο φυσικά θα δώσει και άλλες αφορμές στο Κρεμλίνο να προχωρήσει σε νέα μέτρα.</li> </ul> </div> <div style="text-align: justify;"> Σε μία τέτοια περίπτωση είναι προφανές πως η Μόσχα, έχοντας λάβει τη στρατηγική απόφαση να αποδυναμώσει την Άγκυρα και την ηγεσία της, υπολογίζει στην «αμετροέπεια» των ηγετών της και ίσως να προκαλεί την Άγκυρα να προχωρήσει σε νέες «αψυχολόγητες» ενέργειες οι οποίες μεσο-μακροπρόθεσμα αναμένεται να την φέρουν σε μία ακόμα πιο δύσκολη θέση, όχι μόνο σε σχέση με τη Ρωσία, αλλά και σε σχέση με τους ίδιους της του συμμάχους στη Δύση.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> <ul> <li><strong>Τέταρτον, εάν κάποιος δεχτεί πως οι Κούρδοι του Βορείου Ιράκ ελέγχονται –σχεδόν– πλήρως από τις ΗΠΑ και εξαρτώνται από αυτές αναφορικά με την ασφάλεια και την περαιτέρω ανάπτυξη των κρατικών τους δομών στην περιοχή ελέγχου τους, η Ρωσία με την ανάπτυξη των σχέσεων με την πολιτική πτέρυγα των Κούρδων της Τουρκίας προχωράει σε μία εξισορροπητική προς την Ουάσιγκτον κίνηση.</strong> Δεχόμενοι το γεγονός πως η Ουάσιγκτον σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να «πλησιάσει» το HDP πέραν ενός ορισμένου σημείου, το οποίο δεν θα επιφέρει δυσφορία στην Άγκυρα, η Ρωσία –η οποία δεν έχει πλέον τέτοιες αναστολές αναφορικά με τις σχέσεις της με την Τουρκία– θα προσπαθήσει να «ελέγξει» προς όφελός της το κουρδικό στοιχείο της Τουρκίας, όπως η Ουάσιγκτον πράττει με αυτό του Βορείου Ιράκ.</li> </ul> </div> <div style="text-align: justify;"> Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν θα ήταν περίεργο να δούμε στο άμεσο μέλλον και πρωτοβουλίες της Μόσχας αναφορικά με τον έγκλειστο ηγέτη των Κούρδων της Τουρκίας Αμπντουλάχ Οτσαλάν αλλά και την άμεση εμπλοκή της Ρωσίας στον εσωτερικό «διάλογο» Τούρκων-Κούρδων προς επίλυση του ζητήματος.</div> <div style="text-align: justify;"> Τέλος, με την κίνηση αυτή η Μόσχα στην ουσία θα προσπαθήσει να «ευθυγραμμίσει» τη στρατηγική των Κούρδων της Τουρκία με αυτών της Συρίας, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις ισορροπίες στην περιοχή.<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <strong>Συμπεράσματα</strong><br /> <strong><br /></strong></div> <div style="text-align: justify;"> Η επίσκεψη του Σ. Ντεμιρτάς στη Ρωσία και το άνοιγμα γραφείων του κόμματός του στη Μόσχα ισοδυναμεί με την αναγνώριση κουρδικής πολιτικής οργάνωσης από το Κρεμλίνο, η οποία σκοπό έχει να μεταβάλλει όχι μόνο τις πολιτικές ισορροπίες στο εσωτερικό της Τουρκίας, αλλά φιλοδοξεί, εάν όχι να διαλύσει τη χώρα, τουλάχιστον να την (συν)ομοσπονδοποιήσει και σίγουρα να την αλλάξει. Με άλλα λόγια, η Ρωσία δείχνει στην Τουρκία πως έχει δυνατότητα μεταφοράς της αντιπαράθεσης στο «μαλακό της υπογάστριο» το οποίο δεν βρίσκεται πέραν των συνόρων της αλλά στο εσωτερικό της. Επιπροσθέτως, η Ρωσία προσπαθεί να εξισορροπήσει την επιρροή των ΗΠΑ επί του κουρδικού παράγοντα, ενώ εξωθεί την Άγκυρα σε περαιτέρω κλιμάκωση η οποία είναι σίγουρο πως θα της δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται πως θα επιλύσει.</div> <div style="text-align: justify;"> Η συνέχεια αναμένεται με ενδιαφέρον…<br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <strong>* Ο κ. Γεώργιος Φίλης είναι διδάκτωρ Γεωπολιτικής (Durham University, UK)</strong><br /> <br /> <a href="http://www.liberal.gr/" target="_blank">πηγή</a></div>

Η επίσκεψη Ντεμιρτάς στη Μόσχα, κίνηση ματ στο εσωτερικό της Τουρκίας

Του Γεωργίου Κ. Φίλη Ph.D.* Επίσημη επίσκεψη στη Μόσχα πραγματοποιεί ο ηγέτης του φιλο-κουδρικού κόμματος HDP της Τουρκίας, Σελαχαντίν ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ανεξαρτησία των Κούρδων συνάρτηση της αμερικανικής στήριξης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilw7vvr9nAy39w3_YZiU6oyWh_2OxPgXSf5vPZyGcjQDuL4Lr__-HeherPtjTd8zro-FjviGDS8ZRYBsVXcF3bPyPsdOx2JWsCSZ0jDWFNju7MgjwXCCqxA9n3L2aoTWdfBdN-o0rJFi8/s1600/dimioyrgia+koyrdistan.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEilw7vvr9nAy39w3_YZiU6oyWh_2OxPgXSf5vPZyGcjQDuL4Lr__-HeherPtjTd8zro-FjviGDS8ZRYBsVXcF3bPyPsdOx2JWsCSZ0jDWFNju7MgjwXCCqxA9n3L2aoTWdfBdN-o0rJFi8/s1600/dimioyrgia+koyrdistan.jpg" /></a></div> <br /> <br />Η πιθανότητα η κυβέρνηση του Μασουντ Μπαρζανί να προχωρήσει σύντομα σε δημοψήφισμα για την κουρδική ανεξαρτησία είναι μάλλον μικρή, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένες να στηρίξουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Άνευ κάποιας αλλαγής στην αμερικανική στάση, οποιοδήποτε νέο κουρδικό κρατικό μόρφωμα δεν θα είναι μακροχρόνια βιώσιμο, καθώς η γεωγραφική του θέση και η σχετική του αδυναμία θα το καταστήσουν εύκολη λεία για την ομοσπονδιακή ιρακινή κυβέρνηση.<br /><br />Η κήρυξη ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν χωρίς εξωτερική βοήθεια είναι πρακτικά δύσκολη υπόθεση για δύο λόγους:<br /><br />Πρώτον, οι κουρδικές ένοπλες δυνάμεις δεν διαθέτουν τον απαραίτητο βαρύ οπλισμό (π.χ. αεροσκάφη, πυροβόλα, τεθωρακισμένα) για να μπορέσουν να σταθούν στο πεδίο της μάχης απέναντι σε έναν σχετικά σύγχρονο στρατό. Η ανεξαρτησία δύσκολα θα αλλάξει αυτήν την κατάσταση. Ενδεικτικά, ακόμη και μία παλαιότερη <b><a href="http://archive.defensenews.com/article/20120729/DEFREG03/307290008/Kurds-Secret-Weapons-Deal-Iraqi-Official">μυστική προσπάθεια</a> </b>των Κούρδων να εισάγουν σχετικά μικρό όγκο βαρέων όπλων κατέληξε σε αποτυχία λόγω της άμεσης αντίδρασης της κεντρικής ιρακινής κυβέρνησης.<br /><br />Δεύτερον, το κουρδικό κρατικό μόρφωμα θα είναι εξαιρετικά ευάλωτο σε εμπορικούς αποκλεισμούς. Με δεδομένη την αρνητική στάση της ιρακινής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, η διεξαγωγή του διεθνούς εμπορίου, συμπεριλαμβανομένων των εξαγωγών πετρελαίου, της KRG βασίζεται στην καλή διάθεση των γειτονικών σε αυτό κρατών.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν, σε περίπτωση που το επιθυμούν, να αντισταθμίσουν άνετα τα δύο αυτά μειονεκτήματα. Αρχικά, μπορούν να παρακάμψουν την κεντρική ιρακινή κυβέρνηση και να παρέχουν οπλισμό και εκπαίδευση απευθείας στις ένοπλες δυνάμεις των Κούρδων, όπως έχει <b><a href="http://www.defensenews.com/story/defense/2015/05/08/kurds-push-us-to-arm-them-directly/26994063/">ζητήσει</a> </b>και ο ίδιος ο Πρόεδρος της KRG, Μασούντ Μπαρζανί. Κατά δεύτερον, μπορούν να προστατεύσουν όσες αμερικανικές εταιρίες συνάπτουν συμβόλαια, π.χ. στον κρίσιμο τομέα της ενέργειας, απευθείας με την Κουρδική Περιφερειακή Διοίκηση, παρακάμπτοντας την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι δύο αυτές ενέργειες θα προλειάνουν, σε περίπτωση που πραγματοποιηθούν, το έδαφος, καθιστώντας επί της ουσίας την κουρδική ανεξαρτησία μη αναστρέψιμη.<br /><br />Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι, όμως, τουλάχιστον μέχρι στιγμής αντίθετες προς οποιαδήποτε ενέργεια θα έθετε σε κίνδυνο την ενότητα του Ιράκ. Για παράδειγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν απλώς αρνηθεί να παρέχουν οι ίδιες άμεσα βαρύ οπλισμό στις κουρδικές δυνάμεις, αλλά έχουν <a href="http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/islamic-state/11712237/US-blocks-attempts-by-Arab-allies-to-fly-heavy-weapons-directly-to-Kurds-to-fight-Islamic-State.html"><b>αποτρέψει</b></a> και συμμαχικές τους κυβερνήσεις από το να το πράξουν.<br /><br />Με την αμερικανική αντίθεση στην κουρδική ανεξαρτησία δεδομένη, η μόνη εναλλακτική πηγή εξωτερικής υποστήριξης που διαθέτουν οι Κούρδοι του βορείου Ιράκ είναι η Τουρκία. Η Τουρκία αποτελεί τον κύριο δίαυλο διεξαγωγής του κουρδικού εξωτερικού εμπορίου (παρακάμπτοντας μάλιστα την κεντρική ιρακινή κυβέρνηση), διατηρεί <a href="http://e-amyna.com/?p=19891"><b>στενές σχέσεις</b></a> με την κυβέρνηση Μπαρζανί, και διαθέτει ένοπλες δυνάμεις που θα μπορούσαν να παρέχουν στήριξη σε ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Σε αυτό το πλαίσιο, μία συνεννόηση που θα καθιστούσε επί της ουσίας το ανεξάρτητο Κουρδιστάν προτεκτοράτο της Τουρκίας μάλλον δεν θα έβρισκε την Άγκυρα αντίθετη.<br /><br /><br /><a href="http://e-amyna.com/wp-content/uploads/2015/12/Davuto%C4%9Flu-ve-Barzani.jpg"><img height="456" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhYS6RWRxqS0KK2lzwxhT0HIT5sqRB-CBEI28AGahfmcGQngobucgCjZ34oLm4Xu9dVbHyCndwE0S-o-Yv-FPMlIxupnjQKRf_LBh2JPj1spLI-yvG0mRrR69gCKAwb1L1PIPJmNOOhjhszZjaGnkf7KY9GHqy36pL6uBqofjxXocUm5vJZkRzbF2rB=" width="640" /></a><br /><br />Οποιαδήποτε τουρκική υπόσχεση για βοήθεια δεν είναι όμως μακροχρόνια αξιόπιστη για τους Κούρδους. Αρχικά, η Τουρκία δεν έχει δείξει επαρκή βούληση άμεσης εμπλοκής του στρατού ξηράς της σε ευρείας κλίμακας επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, η Τουρκία δεν είναι διατεθειμένη να εμπλέξει τον στρατό ξηράς της (και ειδικά χωρίς την σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ) ούτε καν σε επιχειρήσεις ενάντια στις κυβερνητικές δυνάμεις στην Συρία. Επίσης, είναι σχετικά δύσκολο να είναι σίγουρος κανείς ότι η παρούσα τουρκική πολιτική ηγεσία θα είναι διατεθειμένη να απορροφήσει το πολιτικό κόστος μίας κουρδικής ανεξαρτησίας. Η τουρκική κοινή γνώμη δεν είναι έτοιμη να αποδεχθεί μία τέτοια κίνηση, καθώς <a href="http://www.dailysabah.com/opinion/2015/02/05/public-perception-of-turkeys-kurdish-question-what-has-changed-since-2009"><b>δημοσκοπήσεις</b></a> δείχνουν ότι ένα υψηλό ποσοστό είναι υπέρ της χρήσης στρατιωτικής ισχύος για την επίλυση του κουρδικού ζητήματος. Επίσης, το γεγονός ότι το AKP φαίνεται να ενίσχυσε στην πιο πρόσφατη αναμέτρηση σημαντικά τα εκλογικά του αποτελέσματα <b><a href="http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2015/11/turkey-elections-akp-unexpected-victory-erdogan.html">αντλώντας</a> </b>ψηφοφόρους από την βάση του Εθνικιστικού Κόμματος αποτελεί έναν ακόμη παράγοντα που μειώνει την δυνατότητα ελιγμών που διαθέτει η τουρκική πολιτική ηγεσία στο κουρδικό, ειδικά εν όψει του διαφαινόμενου δημοψηφίσματος για το πολιτειακό ζήτημα.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, με βάση την αρνητική αμερικανική στάση και με βάση την κρισιμότητα της παροχής αμερικανικών δεσμεύσεων ως προϋπόθεση για την διαδικασία ανεξαρτητοποίησης, καθίσταται μάλλον εμφανές ότι όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα θέτουν ως προτεραιότητά τους την διατήρηση της ενότητας του Ιράκ, η ανακήρυξη ενός ανεξαρτήτου Κουρδιστάν θα καθυστερεί.<br /><br />Ευριπίδης Τσακιρίδης<a href="http://e-amyna.com/" target="_blank">πηγή</a> <!-- Blogger automated replacement: "https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fe-amyna.com%2Fwp-content%2Fuploads%2F2015%2F12%2FDavuto%25C4%259Flu-ve-Barzani.jpg&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*" with "https://blogger.googleusercontent.com/img/proxy/AVvXsEhYS6RWRxqS0KK2lzwxhT0HIT5sqRB-CBEI28AGahfmcGQngobucgCjZ34oLm4Xu9dVbHyCndwE0S-o-Yv-FPMlIxupnjQKRf_LBh2JPj1spLI-yvG0mRrR69gCKAwb1L1PIPJmNOOhjhszZjaGnkf7KY9GHqy36pL6uBqofjxXocUm5vJZkRzbF2rB=" -->

Η ανεξαρτησία των Κούρδων συνάρτηση της αμερικανικής στήριξης

Η πιθανότητα η κυβέρνηση του Μασουντ Μπαρζανί να προχωρήσει σύντομα σε δημοψήφισμα για την κουρδική ανεξαρτησία είναι μάλλον μικρή, καθώς...

Διαβάστε την συνέχεια

Βίαιη καταστολή αντιτουρκικών διαδηλώσεων από τον στρατό του Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqQzyc_P9mec9mW4v8xG6tNsFsS-vVmz7D1CEpSuGndGODh0tV-yHAiMOtfzsYObCtsmEMQdAHJVztnLrcLCLV1w3FwiRAsenm1E7jk3-N82iLTcdvjVEAFmc-F0bZFShMoa0kWy8BP7E/s1600/biaih+katastoli+antitoyrkikwn+dhlwsewn.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqQzyc_P9mec9mW4v8xG6tNsFsS-vVmz7D1CEpSuGndGODh0tV-yHAiMOtfzsYObCtsmEMQdAHJVztnLrcLCLV1w3FwiRAsenm1E7jk3-N82iLTcdvjVEAFmc-F0bZFShMoa0kWy8BP7E/s1600/biaih+katastoli+antitoyrkikwn+dhlwsewn.jpg" /></a></div> <br /> Πολλές χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι διαδήλωσαν εναντίον της απαγόρευσης της κυκλοφορίας στο Ντιγιάρμπακιρ, την κυριότερη πόλη της νοτιοανατολικής Τουρκίας, όπου πλειοψηφεί το κουρδικό στοιχείο, διαλύθηκαν βίαια από την αστυνομία, όπως μετέδωσε φωτοειδησεογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου.<br /><br />Οι διαδηλωτές, ανάμεσά τους και βουλευτές της αντιπολίτευσης, προσπάθησαν να φθάσουν στη συνοικία Σουρ, θέατρο σφοδρών μαχών ανάμεσα σε δυνάμεις των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας, όπου έχει επιβληθεί αυστηρή απαγόρευση κυκλοφορίας, αλλά εμποδίστηκαν να προχωρήσουν από ένα οδόφραγμα της αστυνομίας.<br /><br />Όταν μια ομάδα νεαρών πέταξε πέτρες εναντίον τους, οι δυνάμεις επιβολής της τάξης έκαναν εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και εκτοξευτήρων νερού υπό πίεση για να διαλύσουν το πλήθος, μετέδωσε ο φωτοειδησεογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου.<br /><br />Οι τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας διεξάγουν εδώ και μία εβδομάδα την μεγαλύτερη επιχείρηση των τελευταίων ετών με στόχο την εξάλειψη πυρήνων νεαρών υποστηρικτών του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK) σε πολλές πόλεις της νοτιοανατολικής Τουρκίας, όπου οι μειονοτικοί Κούρδοι αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού.<br /><br />Στη Σουρ, οι μάχες που ακολούθησαν τον αποκλεισμό της συνοικίας στοίχισαν τη ζωή σε άλλα οκτώ πρόσωπα τα οποία ανήκαν στις τάξεις των Κούρδων ανταρτών χθες, σύμφωνα με το τουρκικό γενικό επιτελείο. Με τα νέα θύματα, ο απολογισμός της επιχείρησης σε αυτή τη συνοικία ανήλθε σε 15 νεκρούς. Εξάλλου επίσης χθες Δευτέρα σκοτώθηκε ένας στρατιώτης και τέσσερις άλλοι τραυματίστηκαν.<br /><br />Στην Τσιζρέ, στη γειτονική επαρχία Σιρνάκ, 103 «τρομοκράτες» σκοτώθηκαν μέσα σε μία εβδομάδα, σύμφωνα με την ίδια πηγή.<br /><br />Ήταν αδύνατον να επιβεβαιωθεί με ανεξάρτητο τρόπο ο απολογισμός αυτός άμεσα.<br /><br />Η εκεχειρία που διαρκούσε πάνω από δυο χρόνια κατέρρευσε το καλοκαίρι και ξανάρχισαν οι αιματηρές μάχες ανάμεσα στις τουρκικές δυνάμεις και το PKK, εξέλιξη που σηματοδότησε τον τερματισμό της ειρηνευτικής διαδικασίας που είχε αρχίσει το 2012 και είχε στόχο να τερματιστεί η σύρραξη η οποία έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 40.000 ανθρώπους από το 1984.<br /><br />Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατηγόρησε χθες το PKK ότι «δηλητηρίασε την ειρήνη στη χώρα μας με τις ενέργειές της» και διεμήνυσε πως «η τρομοκρατική οργάνωση θα θαφτεί στα χαρακώματα που έσκαψε».<strong>ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ, ΑΠΕ-ΜΠΕ</strong><br /> <br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a>

Βίαιη καταστολή αντιτουρκικών διαδηλώσεων από τον στρατό του Ερντογάν

Πολλές χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι διαδήλωσαν εναντίον της απαγόρευσης της κυκλοφορίας στο Ντιγιάρμπακιρ, την κυριότερη πόλη της νοτιοανα...

Διαβάστε την συνέχεια

Λόγω αμερικανικών απειλών δέχτηκε το Ισραήλ την επαναπροσέγγιση με Τουρκία

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMbGTlhwEa7aBJ1w7LziMHfK1qDvDAd07e2r8wH5PEXAIqjbJbYL67KoGXcQGT5B8s63xFhbtWGyNG3hBmEbL9hpcKm_gYzvs-jNOjelYA7nslIemG5L29kMMeV8Vs_O9x7GRq5QT9VAM/s1600/ntetaniaxoy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMbGTlhwEa7aBJ1w7LziMHfK1qDvDAd07e2r8wH5PEXAIqjbJbYL67KoGXcQGT5B8s63xFhbtWGyNG3hBmEbL9hpcKm_gYzvs-jNOjelYA7nslIemG5L29kMMeV8Vs_O9x7GRq5QT9VAM/s1600/ntetaniaxoy.jpg" /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <br /> Ισραήλ και Τουρκία μπορεί να αποκαταστήσουν τις διπλωματικές τους σχέσεις. Αυτός όμως θα έχει συμβεί μόνο υπό ισχυρές αμερικανικές πιέσεις. Το κόστος για το Ισραήλ είναι ήδη σοβαρό, όσον αφορά τις σχέσεις με την Ελλάδα και άλλες χώρες. <br /><br />Το ερώτημα είναι όμως για πόσο οι ΗΠΑ θα μπορούν να πιέζουν για την επαναπροσέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας και με πιο τρόπο ο Λευκός Οίκος απείλησε τον Νετανιάχου για να την επιτύχει. <br /><br />Η αμερικανική διπλωματική πίεση προς το Ισραήλ για την επαναπροσέγγιση γίνεται διότι η Ουάσινγκτον θέλει να είναι σίγουρη ότι η Τουρκία θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στη Ρωσική πίεση. Για την Τουρκία η μόνη δέσμευση που ανέλαβε ήταν η απομάκρυνση από τη χώρα του υψηλόβαθμου στελέχους της Χαμάς Σαλέχ Αρουρί. <br /><br />Ο Νετανιάχου δέχτηκε και εσωτερική πίεση, καθώς πολλοί Ισραηλινοί δυσπιστούν έναντι της Τουρκίας. Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν πάντως ακόμα και τον πρόεδρο του Ισραήλ για να πιέσουν τον Νετανιάχου. Όμως η απόφαση αυτή προκάλεσε την οργή της Αθήνας ή οποία απάντησε με την δέσμευση αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους. <br /><br />Η απόφαση της Ελλάδας όμως, δεδομένης της στρατηγικής συνεργασίας με Κύπρο, Αίγυπτο και Ισραήλ αποτελεί οπισθοδρόμηση. Η Ρωσία είναι δυσαρεστημένη από την επαναπροσέγγιση αλλά γνωρίζει πόσο μεγάλη αμερικανική πίεση ασκήθηκε στον Νετανιάχου για να την δεχτεί.<br /><br />Ο Νετανιάχου μπορούσε, έως τώρα, να αντιστέκεται στις αμερικανικές πιέσεις. Το ότι τώρα υποχώρησε σημαίνει πως οι πιέσεις-απειλές που δέχτηκε ήταν εξαιρετικά ισχυρές.<div> <br /><strong>Defense & Foreign Affairs Special Analysis</strong><br /> <br /> <a href="http://mignatiou.com/" target="_blank">πηγή</a></div>

Λόγω αμερικανικών απειλών δέχτηκε το Ισραήλ την επαναπροσέγγιση με Τουρκία

Ισραήλ και Τουρκία μπορεί να αποκαταστήσουν τις διπλωματικές τους σχέσεις. Αυτός όμως θα έχει συμβεί μόνο υπό ισχυρές αμερικανικές πιέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τα σχέδια των ΗΠΑ για πυρηνική επίθεση στο σοβιετικό μπλοκ!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEibjWapQW0iYXLT3mljXDcPT4FN-zXrZGVGfT92YjDdoHRodv8tc7ezX29ppHFhhBkSJ9Qmmn1Y5cglo122QgAmKhACxnXnqX57N-QhF8ipU-WwuYpAmyvFYPaNTKdjJHtL2x2NwSid7MU/s1600/pyrinika+USA-+Rwsiko+mplok+1959.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEibjWapQW0iYXLT3mljXDcPT4FN-zXrZGVGfT92YjDdoHRodv8tc7ezX29ppHFhhBkSJ9Qmmn1Y5cglo122QgAmKhACxnXnqX57N-QhF8ipU-WwuYpAmyvFYPaNTKdjJHtL2x2NwSid7MU/s1600/pyrinika+USA-+Rwsiko+mplok+1959.jpg" /></a></div> <br /> Ένας λεπτομερής κατάλογος -της εποχής του Ψυχρού Πολέμου- πυρηνικών στόχων, που φτιάχτηκε από την αμερικανική SAC (Στρατηγική Εναέρια Διοίκηση) στα τέλη της δεκαετίας του 1950, περιλάμβανε μια χωριστή κατηγορία στόχευσης «πληθυσμού», αποκάλυψαν τα Εθνικά Αρχεία και Στοιχεία Διοίκησης των ΗΠΑ (NARA).<br /><br />Σε ότι λέγεται ότι είναι η πιο ολοκληρωμένη λίστα πυρηνικών στόχων που αποχαρακτηρίστηκε μέχρι σήμερα και αποκαλύφθηκε την Τρίτη, η μελέτη των Απαιτήσεων Ατομικών Όπλων της SAC για το 1959, προσφέρει μια ανησυχητική εικόνα των αμερικανικών στρατιωτικών σχεδίων, για να προκαλέσουν «συστηματική καταστροφή» σε εχθρικές πόλεις και να στοχεύσουν τους «πληθυσμούς τους», σε περίπτωση πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση.<br /><br />Με στόχους να ορίζονται σε πάνω από 1.200 πόλεις, μεταξύ των οποίων η Μόσχα, το Πεκίνο, το Βερολίνο και η Βαρσοβία, ο κατάλογος στόχων για κάθε πόλη περιέχει την Κατηγορία στόχου Νο 275, «πληθυσμός», παράλληλα με κατηγορίες στόχων στη βιομηχανία και τις υποδομές.<br /><br />Μια άλλη λίστα, που περιέχει πάνω από 1.100 αεροδρόμια σε όλο τον Σοβιετικό μπλοκ, στόχευε ειδικά τη σοβιετική δύναμη βομβαρδιστικών αεροπλάνων, σύμφωνα με τη NARA. Φτιαγμένη σε μια εποχή πριν από την έλευση των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων (ICBM), η μελέτη έδινε προτεραιότητα στη στόχευση βομβαρδιστικών, τους μόνους φορείς πυρηνικών όπλων.<br /><br />Σύμφωνα με τη μελέτη του SAC, τα Σοβιετικά αεροδρόμια έπρεπε να στοχευθούν με βόμβες που κυμαίνονται από 1,7 έως 9 μεγατόνους, οι οποίες ήταν δυνατό να προκαλέσουν σημαντικές ζημιές. Το SAC επίσης πίστευε στην αναγκαιότητα μιας βόμβας 60 μεγατόνων (4.000 φορές μεγαλύτερη από ό,τι η βόμβα της Χιροσίμα 15 κιλοτόνων), για την παραγωγή «σημαντικών αποτελεσμάτων» σε περίπτωση πολέμου με το σοβιετικό μπλοκ.<br /><br /><a href="http://on-news.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Τα σχέδια των ΗΠΑ για πυρηνική επίθεση στο σοβιετικό μπλοκ!

Ένας λεπτομερής κατάλογος -της εποχής του Ψυχρού Πολέμου- πυρηνικών στόχων, που φτιάχτηκε από την αμερικανική SAC (Στρατηγική Εναέρια Διο...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισλαμικό ΝΑΤΟ θέλει το Ριάντ λόγω ΗΠΑ… σύνδρομο εγκατάλειψης

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0Hza74-1zXW8Bagd_BRwcWp8XlH0-HmkqCFc3543yRYmfrI9bjPdoj7-zEES7pimKohZlVguyeKWL-tTaIWtBOj8e8RYn3Evb6mogLMhFZUw9U1egvdoxWy1fvMcq2aotqaUmOdd6uFw/s1600/islamiko+NATO+thelei+to+riant.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0Hza74-1zXW8Bagd_BRwcWp8XlH0-HmkqCFc3543yRYmfrI9bjPdoj7-zEES7pimKohZlVguyeKWL-tTaIWtBOj8e8RYn3Evb6mogLMhFZUw9U1egvdoxWy1fvMcq2aotqaUmOdd6uFw/s1600/islamiko+NATO+thelei+to+riant.jpg" /></a></div> <br /> <em><strong><span style="color: #444444;">Στις 14 Δεκεμβρίου ο Σαουδάραβας υπουργός Άμυνας πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ανακοίνωσε τον σχηματισμό ενός ισλαμικού συνασπισμού κατά της τρομοκρατίας. Αν και ο χρόνος της ανακοίνωσης έπεισε ορισμένους στη Δύση ότι η Σαουδική Αραβία, με τον τρόπο αυτό επιδιώκει να ευθυγραμμιστεί με τη διεθνή κοινότητα και ιδίως με τις ΗΠΑ, επί του προκειμένου, τα κίνητρα μπορεί να είναι διαφορετικά. </span></strong></em><br /> <strong>Του Fahad Nazer</strong><br /> <strong>ΠΗΓΗ: <a href="http://www.al-monitor.com/">http://www.al-monitor.com/</a></strong><br /> Πιθανότατα η νέα συμμαχία αποτελεί αντίδραση στην αναποτελεσματική διεθνή εκστρατεία κατά του ΙΚ που για το Ριάντ στερείται καθαρής στρατηγικής και δεν αντιμετωπίζει τους δύο βασικούς παράγοντες που κατά τους Σαουδάραβες ενισχύουν τους τζιχαντιστές, η παραμονή του Άσαντ στην εξουσία και η παρουσία του Ιράν σε Συρία, Λίβανο και Υεμένη.<br /> <strong>Δεν είναι ξεκάθαρο αν ο τελικός στόχος του Ριάντ είναι ο σχηματισμός ενός ισλαμικού ΝΑΤΟ, δηλαδή μιας επίσημης συμμαχίας με συγκεκριμένες υποχρεώσεις για τα κράτη μέλη. Θεωρείται πάντως δεδομένο πως το Ριάντ αναζητά εναλλακτικό πλαίσιο ασφάλειας.</strong><br /> Το 2013 η Σαουδική Αραβία αρνήθηκε να καταλάβει τη θέση που είχε κερδίσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Επίσης αμέσως μετά συγκρότησε μια συμμαχία κατά των σιιτών Χούτι στην Υεμένη, η οποία στρέφονταν κατά του Ιράν. Τώρα έκανε το τρίτο βήμα σχηματίζοντας την ισλαμική συμμαχία. Οι κινήσεις αυτές δείχνουν πως το Ριάντ προσδιορίζει τον ρόλο του στη Μέση Ανατολή και στον ισλαμικό κόσμο, αλλά και σε σχέση με τις ΗΠΑ.<br /> <br /> <strong>Η Σαουδική Αραβία, μέχρι πρόσφατα, είχε ως στόχο την διατήρηση της σταθερότητας την οποία επιτύγχανε με άφθονο χρήμα και μυστική διπλωματία. Ωστόσο, η αλλαγή στα μεσανατολικά πράγματα, με την ανάδειξη του Ιράν και του ΙΚ, υποχρέωσε την Σαουδική Αραβία να υιοθετήσει μια πιο επιθετική εξωτερική πολιτική.</strong><br /> Το νέο σαουδαραβικό δόγμα απαντά επίσης στη θέση ότι οι ΗΠΑ έχουν αποφασίσει να απεμπλακούν από τη Μέση Ανατολή και ακόμα και όταν αντιδρούν η αντίδρασή τους στερείται καθαρής στρατηγικής. Η Σαουδική Αραβία έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι έχει διαφορετικές απειλές να αντιμετωπίσει από αυτές των ΗΠΑ. Τα βασικά για το Ριάντ ζητήματα, ο πόλεμος στην Υεμένη και την Συρία, δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τους Αμερικανούς.<br /> <strong>Την ώρα που το Ριάντ θεωρεί το Ιράν καίρια απειλή, οι ΗΠΑ υπογράφουν μια ιστορική συμφωνία με την Τεχεράνη. Αν και οι ΗΠΑ παρέχουν πληροφορίες και λογιστική υποστήριξη στον υπό την Σαουδική Αραβία συνασπισμό στην Υεμένη, ούτε η Ουάσινγκτον, ούτε η διεθνής κοινότητα, στο σύνολό της, ενδιαφέρεται για την ήττα των Χούτι στην Υεμένη. Αυτό που πέτυχε το Ριάντ είναι να πείσει 10 ακόμα αραβικές χώρες να συμμετάσχουν. Έτσι όμως το Ριάντ εκφράζει το νέο δόγμα της ανεξάρτητης εξωτερικής του πολιτικής.</strong><br /> Η Σαουδική Αραβία είχε προκαλέσει έκπληξη όταν τον 2013 αρνήθηκε να καταλάβει τη θέση που κέρδισε στο ΣΑ του ΟΗΕ διαμαρτυρόμενη για τις σφαγές στην Συρία. Στην πραγματικότητα το Ριάντ εξέφραζε απλώς την οργή του έναντι των ΗΠΑ τους που πρότασσαν τα δικά τους συμφέροντα αγνοώντας αυτά των συμμάχων τους.<br /> <strong>Μετά την ανακοίνωση της νέας ισλαμικής συμμαχίας ανακοινώθηκε πως μελετάται ακόμα και ο σχηματισμός μιας κοινής στρατιωτικής δύναμης με έδρα το Ριάντ. Ανακοινώθηκε επίσης ότι στόχος της νέας συμμαχίας θα είναι όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις, σουνιτικές και σιιτικές, στην περιοχή.</strong><br /> <!-- /metas --> <br /> Κατά συνέπεια δεν είναι και τόσο πιθανό ότι η ισλαμική συμμαχία θα υποστηρίξει απλώς τις δυτικές επιχειρήσεις σε Συρία και Ιράκ, ή τουλάχιστον θα ενεργεί απόλυτα ταυτιζόμενη με αυτές.<br /> <a href="http://www.defence-point.gr/" target="_blank">πηγή</a>

Ισλαμικό ΝΑΤΟ θέλει το Ριάντ λόγω ΗΠΑ… σύνδρομο εγκατάλειψης

Στις 14 Δεκεμβρίου ο Σαουδάραβας υπουργός Άμυνας πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ανακοίνωσε τον σχηματισμό ενός ισλαμικού συνασπισμού κατά...

Διαβάστε την συνέχεια