Άγκυρα: 36 Rafale και Mirage του Κατάρ θα ξεκινήσουν να επιχειρούν από τα Τούρκικα αερ/μια.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-12/Rafale-16.jpg?itok=blSQKswD" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="800" height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-12/Rafale-16.jpg?itok=blSQKswD" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;">  <span style="font-weight: normal;"> Επικίνδυνη η συμφωνία της Τουρκίας με το Κατάρ για την Ελλάδα.</span></h3>Η συμφωνία Τουρκίας – Κατάρ εμπλέκει τα στρατιωτικά αεροσκάφη του σε εμπόλεμες επιχειρήσεις κατά της Ελλάδας, γράφουν τα τουρκικά ΜΜΕ.<br />Τελικά αποδεικνύεται ότι η διμερής αμυντική συμφωνία που υπέγραψε η Τουρκία με το Κατάρ, για την παρουσία σε τουρκικές αεροπορικές βάσεις μαχητικών αεροσκαφών του (πρόκειται για rafale και mirage), προβλέπει ότι αυτά θα μπορούν να συμμετέχουν και σε πολεμικές επιχειρήσεις στο πλευρό της Τουρκίας.<div><br />Οι αρχηγοί των δύο επιτελείων<br /><br />Τη συμφωνία υπέγραψαν οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων των δύο χωρών, οι στρατηγοί Yaşar Güler και Ganim bin Şahin el Ganim, στις 2 Μαρτίου 2021, και στηρίζεται στη συμφωνία που είχαν υπογράψει οι δύο χώρες στις 23 Μαΐου 2007 για «Στρατιωτική συνεργασία στους τομείς της Εκπαίδευσης, καθώς και της Τεχνικής και Επιστημονικής Συνεργασίας».<br /><br />Σύμφωνα με όσα γράφει η τουρκική εφημερίδα cumhuriyet, μαχητικά αεροσκάφη του Κατάρ έρχονται στην Τουρκία.<br /><br />Με τη διεθνή συμφωνία που έγινε δεκτή από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της τουρκικής βουλής, εγκρίθηκε 36 μαχητικά αεροσκάφη και 250 στρατιωτικοί που ανήκουν στο Κατάρ να σταθμεύουν μόνιμα στην Τουρκία.<br />Εάν η συμφωνία γίνει αποδεκτή στη Βουλή, αυτό το προσωπικό και τα μαχητικά αεροσκάφη θα μπορούν να προετοιμαστούν για να συμμετέχουν σε πόλεμο που θα ξεσπάσει στα σύνορα της Τουρκίας.</div><div><br />Διευκολύνσεις<br /><br />Με τη διμερή συμφωνία που έγινε αποδεκτή στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας, 36 αεροσκάφη και 250 στρατιωτικοί που ανήκουν στο Κατάρ μπορούν να αναπτυχθούν στους χώρους που καθορίζονται από το Γενικό Επιτελείο.<br />Με την ίδια συμφωνία, τα αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας του Κατάρ θα μπορούν να πετούν στον τουρκικό εναέριο χώρο και τα τουρκικά αεροδρόμια θα ανοίξουν στα αεροπλάνα του Κατάρ.<br /><br />Θα εκχωρηθεί ξεχωριστός αριθμός πτήσης σε αυτά τα αεροσκάφη και θα διασφαλιστεί ότι θα μπορούν να ξεχωρίζουν από τα αεροσκάφη της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας.<br /><br />Με βάση τη συμφωνία, όλες οι δραστηριότητες των στρατιωτικών αεροσκαφών του Κατάρ θα υπόκεινται στην προέγκριση του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας.<br /><br />Αυτά τα αεροσκάφη και το στρατιωτικό προσωπικό του Κατάρ θα μπορούν να πραγματοποιούν εκπαιδευτικές πτήσεις για την προετοιμασία του πολέμου εντός των συνόρων της Τουρκίας. Για τον σκοπό αυτό, οι πτήσεις θα συντονίζονται από τον διοικητή της αεροπορικής βάσης όπου θα πραγματοποιηθεί η εκπαίδευση.</div><div><br />Θα διατεθεί γραφείο εργασίας<br /><br />Σύμφωνα με όσα γράφει ο Hüseyin Şimşek από την εφημερίδα Birgün, η οποία πρώτη αποκάλυψε το θέμα, το Κατάρ θα πρέπει να επιτρέψει στην Τουρκία να χρησιμοποιήσει τα αεροπλάνα του στο πλαίσιο της συμφωνίας.<br /><br />Η Τουρκία θα μπορεί να μεταφέρει στρατιωτικό εξοπλισμό, επικίνδυνα εμπορεύματα, πυρομαχικά και το στρατιωτικό της προσωπικό στο εσωτερικό και στο εξωτερικό με αεροπλάνα του Κατάρ.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, η Τουρκία θα διαθέσει επίσης ένα γραφείο εργασίας για το στρατιωτικό προσωπικό του Κατάρ.<br /><br />Εγκαταστάσεις όπως χώροι γραφείων εργασίας, υπόστεγα, χώροι στάθμευσης αεροσκαφών, εγκαταστάσεις συντήρησης, εξοπλισμός, ηλεκτρικό ρεύμα και νερό θα παρέχονται δωρεάν στο στρατιωτικό προσωπικό του Κατάρ.</div><div><br />Ενστάσεις από την αντιπολίτευση<br /><br />Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης που ανήκουν στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της τουρκικής βουλής είπαν ότι τα όρια της συμφωνίας δεν είναι ξεκάθαρα.<br /><br />Ο Utku Çakırözer του CHP, ο οποίος προειδοποίησε ότι για να ισχύσει μια διμερής συμφωνία μπορεί να απαιτείται ψήφισμα από τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, είπε:<br /><br />«Το πώς θα συμβάλει η τουρκική πολεμική αεροπορία στην εκπαίδευση των πιλότων του Κατάρ δεν είναι καλά κατανοητό. Το Κατάρ διαθέτει γαλλικά μαχητικά αεροσκάφη και ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά αεροσκάφη.<br /><br />»Για τον λόγο αυτόν, δεν έχει γίνει ακόμα κατανοητό για τι είδους εκπαίδευση θα πρόκειται. Οπως γνωρίζετε, το Κατάρ είναι μια χώρα που εγκυμονεί κινδύνους για την ασφάλεια στην περιοχή λόγω των πολιτικών που ακολουθεί.<br /><br />»Φυσικά, το γεγονός ότι οι σχέσεις μας είναι καλές, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρχουν τέτοιοι κίνδυνοι για την Τουρκία. Η είσοδος 36 αεροσκαφών και 250 στρατιωτικών στην Τουρκία είναι ίσως ένα θέμα που απαιτεί επίλυση με νομοθετική ρύθμιση.<br /><br />»Θα πρέπει να το συζητήσουμε και νομικά, ίσως στη Βουλή, γιατί κατά κάποιο τρόπο θα έρθουν οι ένοπλες δυνάμεις μια ξένης χώρας στην πατρίδα μας».<div><br /></div><div><a href="https://warnews247.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Άγκυρα: 36 Rafale και Mirage του Κατάρ θα ξεκινήσουν να επιχειρούν από τα Τούρκικα αερ/μια.

   Επικίνδυνη η συμφωνία της Τουρκίας με το Κατάρ για την Ελλάδα. Η συμφωνία Τουρκίας – Κατάρ εμπλέκει τα στρατιωτικά αεροσκάφη του σε εμπόλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τουρκα: Η Βάση της Λάρισας θα αντικαταστήσει το Ιντσιρλίκ.

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-12/ok-iddia-yunanistanin-larissa-ussu-incirlikin-yerini-alacak-2-1638363984.jpg?itok=mcyExsWR" width="758" /><br /><br /><b>Παναγιώτης Νάστος</b><br />Tα τουρκικά ΜΜΕ βρίσκονται σε κατάσταση αναβρασμού αναφορικά με την πιθανή, αυτό μένει να το δούμε στο μέλλον, αντικατάστασης της βάσης των ΗΠΑ στο Ινσιρλίκ με αυτή της Λάρισας.<br /><br />Συγκεκριμένα αναφέρει άρθρο που φιλοξενείται σε τουρκικό site το οποίο έχει πληροφορίες και παίρνει απευθείας γραμμή από το τουρκικό ΥΠΑΜ, τα εξής:<br /><br />"Έχει αναφερθεί ότι οι ΗΠΑ θα επενδύσουν 33,5 εκατ. δολάρια στη Βάση της Λάρισας στην Ελλάδα. Τον περασμένο μήνα, ο αμερικανικός στρατός έστειλε UAV και πολεμικά αεροσκάφη F-22 Raptor στην αεροπορική βάση της Λάρισας.<br />Ενώ οι ΗΠΑ αύξησαν τις στρατιωτικές τους επενδύσεις στην Ελλάδα, προβλήθηκε νέος ισχυρισμός.<br /><br />Υποστηρίχθηκε ότι αυτή η βάση, στην οποία επένδυσαν οι ΗΠΑ, θα αντικαταστήσει τη βάση του Ιντσιρλίκ.<br /><br />Αναφέρθηκε σε ελληνική εφημερίδα ότι μετά τη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) που υπέγραψαν οι ΗΠΑ με την Ελλάδα τον Οκτώβριο, θα επενδύσει 33,5 εκατ. δολάρια για την κατασκευή δύο υπόστεγων και ενός κτιρίου υποστήριξης στην Αεροπορική Βάση της Λάρισας.<br /><br />Στις ειδήσεις σημειώθηκε ότι η βάση θα χρησιμοποιηθεί ως "σταθερό αγκυροβόλιο" από τις αμερικανικές αεροπορικές μονάδες στην Ευρώπη (USAFE), ενώ αναμένονται και νέες προτάσεις από τις ΗΠΑ για το εξοπλιστικό πρόγραμμα της Ελλάδας.<br /><br />Στην είδηση, η οποία υπογράμμιζε ότι η Αθήνα μπορεί να αγοράσει μαχητικά αεροσκάφη F-35 από τις ΗΠΑ, αλλά εντός 5 ετών από την έναρξη της διαδικασίας, αναφέρθηκε ότι η ελληνική Πολεμική Αεροπορία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτή τη διαδικασία για την ολοκλήρωση των απαραίτητων έργων υποδομής και προσωπικού εκπαίδευση.<br /><br />Σημειώνεται επίσης ότι 73 ελικόπτερα και 995 οπλικά συστήματα και απάρτια αυτών, των ΗΠΑ θα έρθουν στην Ελλάδα αυτή την εβδομάδα μέσω του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, οπότε ο συνολικός αριθμός του αμερικανικού στρατιωτικού εξοπλισμού που θα φτάσει στο λιμάνι θα φτάσει τις 2000.<br /><br />Ενώ αναφέρεται ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν επενδύσει 300.000 δολάρια στην Αλεξανδρούπολη, μόνο για την άσκηση με την ονομασία «Defender 21», φέτος έχουν σταλεί στη Βάση Στεφανοβίκειο κοντά στο Βόλο 15 ελικόπτερα «Apachi» και 9 «Black Hawk» "<br /><br />Η τουρκική ανησυχία είναι μεγάλη ΄με την προοπτική της αντικατάστασης του Ινσιρλίκ από τη Λάρισα, αφού βλέπουν ότι οι ΗΠΑ σε τέτοια περίπτωση παίρνουν ένα δρόμο χωρίς επιστροφή για την Τουρκία.<br /><br />Υπενθυμίζουμε ότι στην τουρκική βάση οι ΗΠΑ φιλοξενούν και 50 πυρηνικές βόμβες, οι οποίες εννοείται ότι θα μετακινηθούν από την Τουρκία, ενώ για να γίνει αυτό δεν απαιτείται η σύμφωνη γνώμη της Άγκυρας.<br /><br />Αυτό θα σημαίνει ότι η Τουρκία θα πάψει να είναι ο προκεχωρημένος σταθμός πυρηνικών του ΝΑΤΟ και δεν θα αποτελεί κομβική χώρα στην πυρηνική αποτρεπτική δύναμη της Συμμαχίας.<br /><br />Παράλληλα γίνεται αντιληπτό σε όλους ότι η Λάρισα και η ελληνική πολεμική αεροπορία που βρίσκεται εκεί, ότι τίθεται στο απυρόβλητο από ενδεχόμενη προσβολή της από την τουρκική αεροπορία, αφού θα φιλοξενεί αμερικανικές αεροπορικές δυνάμεις και ίσως και πυρηνικά όπλα, στην περίπτωση που εγκατασταθούν εκεί οι πυρηνικές βόμβες του Ινσιρλίκ.<br /><br />Οι Τούρκοι αντιλαμβάνονται ότι κάτι ανάλογο ισχύει για την Αλεξανδρούπολη, το Βόλο και τη Σούδα, με αποτέλεσμα η αμερικανή παλίροια στην Ελλάδα να αποτελεί πάρα πολύ μεγάλο εμπόδιο στα επιθετικά τους σχέδια σε βάρος της χώρας μας.<br /><br />Να επισημάνουμε ότι σε εδώ και 11 μήνες, είχαμε προβεί στην εκτίμηση ότι η αμερικανική παρουσία στη βάση του Ινσιρλίκ στην Τουρκία θα τερματιστεί και θα μεταφερθεί σε ελληνικό έδαφος, ενώ 30 τουλάχιστον πυρηνικές κεφαλές έχουν ήδη απομακρυνθεί από την τουρκική βάση. από τον περασμένο Μάρτιο μάλιστα.<br /><br />Η απόφαση αυτή λήφθηκε τότε, λόγω της επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας και λόγω της πιθανότητας αποκλεισμού της πρόσβασης στην εν λόγω στρατιωτική βάση των ΗΠΑ.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τουρκα: Η Βάση της Λάρισας θα αντικαταστήσει το Ιντσιρλίκ.

Παναγιώτης Νάστος Tα τουρκικά ΜΜΕ βρίσκονται σε κατάσταση αναβρασμού αναφορικά με την πιθανή, αυτό μένει να το δούμε στο μέλλον, αντικατάστα...

Διαβάστε την συνέχεια

Θα ρίξει η Κίνα σωσίβιο στην τουρκική οικονομία και με ποιο αντάλλαγμα;

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/erdogan-xi.jpg" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Μπορεί ο Ερντογάν να αναζητά απελπισμένα ξένους επενδυτές για να στηρίξει την κλυδωνιζόμενη τουρκική οικονομία, αλλά τα δυτικά κεφάλαια περισσότερο φεύγουν παρά έρχονται. Η συμφωνία-πλαίσιο με τα Εμιράτα ήταν μία αχτίδα φωτός, αλλά απέχει από τη φάση της υλοποίησης και βέβαια από το να λύνει το πρόβλημα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν ο Ερντογάν θα καταφύγει στην Κίνα για να αποφύγει την οικονομική κατάρρευση.<br /><br />Όπως φάνηκε και αυτές τις ημέρες, η Τουρκία έχει εξαντλήσει τα αποθέματα σε συνάλλαγμα, γεγονός που εκ των πραγμάτων ενισχύει τον “κινέζικο πειρασμό”. Από την εποχή που ο Ερντογάν εξαπέλυε μύδρους κατά του Πεκίνου για να υποστηρίξει την μειονότητα των Ουιγούρων στην Κίνα, μια τουρκόφωνη μουσουλμανική φυλή στην επαρχία Σιντζιάνγκ, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι «Τα περιστατικά στην Κίνα είναι απλά μια γενοκτονία», είχε δηλώσει ο Ερντογάν το 2009. Η Τουρκία αποτελούσε, μάλιστα, ασφαλές καταφύγιο για τους Ουιγούρους, με αποτέλεσμα να φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες κοινότητες Ουιγούρων στον κόσμο.<br /><br />Αυτό διακόπηκε απότομα το 2016, όταν η Τουρκία συνέλαβε τον Ουιγούρο ακτιβιστή Αμπντουλκαντίρ Γιαπτζάν που ζούσε στην Τουρκία από το 2001 και δρομολόγησε την έκδοσή του. Το 2017, η Τουρκία και η Κίνα υπέγραψαν συμφωνία που επιτρέπει την έκδοση ακόμη και αν το υποτιθέμενο αδίκημα είναι παράνομο μόνο σε μία από τις δύο χώρες. Από τις αρχές του 2019 η Τουρκία συνέλαβε εκατοντάδες Ουιγούρους και τους έστειλε σε κέντρα απέλασης. Τα σχόλια του Ερντογάν έχουν εξαφανιστεί, όπως και τα θετικά για τους Ουιγούρους ρεπορτάζ σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ.<br /><br />Δύο ήταν τα ζητήματα που επέβαλαν την μεταστροφή του Ερντογάν ως προς την Κίνα και της Κίνας προς τον Ερντογάν. Πρώτον, τα συνεχιζόμενα προβλήματα της τουρκικής οικονομίας κυρίως λόγω της μεγάλης υποτίμησης της λίρας. Δεύτερον, ο στρατηγικός ρόλος που μπορεί να παίξει η Τουρκία στο χερσαίο τμήμα του “Νέου Δρόμου του Μεταξιού” που οικοδομεί το Πεκίνο.<div><br />Πως άλλαξε το σκηνικό<br /><br />Τον Ιούνιο 2020, η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας επέκτεινε μια ανταλλαγή (swap) τουρκικών λιρών για γιουάν αξίας 400 εκατ. δολαρίων. Η συμφωνία ανταλλαγής νομισμάτων υπογράφηκε αρχικά το 2012, αλλά αναβίωσε όταν η Άγκυρα βρήκε κλειστές όλες τις πόρτες στην προσπάθειά της να σταματήσει την κατάρρευση της λίρας. Το Πεκίνο έχει κάθε λόγο να χαίρεται με την ευκαιρία να καταστήσει την Τουρκία ζωτικό μέρος του Belt and Road Initiative – BRI.<br /><br />Μια κινεζική εταιρεία logistics αγόρασε το 2020 το 48% του Kumport Terminal για 940 εκατ. δολάρια. Βρίσκεται στη βορειοδυτική ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά και είναι ο τρίτος μεγαλύτερος σταθμός εμπορευματοκιβωτίων της Τουρκίας, αποτελώντας στρατηγική σύνδεση με την Ευρώπη. Το Νοέμβριο 2019 η Τουρκία καλωσόρισε το πρώτο φορτηγό τρένο από την επαρχία Ζιάν μέσω της σήραγγας του Μαρμαρά που χτίστηκε και χρηματοδοτήθηκε από την Κίνα. Χρησιμοποιώντας αυτήν τη σήραγγα, τρένα μπορούν να μεταβούν απευθείας από την Κίνα στην Ευρώπη.<br /><br />Ο Γκάο Τιαν, διευθυντής του έργου σιδηροδρομικής σύνδεσης Κίνας-Γερμανίας, υποστηρίζει ότι η Τουρκία θα είναι το κέντρο των σιδηροδρομικών έργων και υποδομών του “Δρόμου του Μεταξιού” που συνδέει την Ανατολή με τη Δύση. Το σχέδιο περιλαμβάνει την ανάπτυξη της Τουρκίας από έναν απλό κόμβο διαμετακόμισης σε στρατηγικό κόμβο διεθνούς εμπορίου, τον αποκαλούμενο “Μεσαίο Διάδρομο” της κινεζικής οικονομικής ζώνης του BRI. Πρόσθετα βοηθητικά έργα για την ανάπτυξη του “Μεσαίου Διάδρομου” περιλαμβάνουν το έργο θερμικής μονάδας παραγωγής ενέργειας, αξίας περίπου 1,7 δισ. δολαρίων.</div><div><br />Τι θα κερδίσουν οι Κινέζοι<br /><br />Οι τρέχουσες κινεζικές επενδύσεις, ωστόσο, δεν είναι αρκετές για να αναχαιτίσουν τη νομισματική κρίση της Τουρκίας και να λύσουν το πρόβλημα του μακροπρόθεσμου ιδιωτικού χρέους της. Ζητήματα αφερεγγυότητας έχουν ήδη επηρεάσει έργα που χρηματοδοτούνται από την Κίνα. Η γέφυρα Yavuz Sultan Selim (μια από τις ψηλότερες στον κόσμο) χρηματοδοτήθηκε από την Κίνα με 2,7 δισ. δολάρια. Όταν έγινε σαφές ότι η Τουρκία δεν θα μπορούσε να επιστρέψει το δάνειο, η γέφυρα πωλήθηκε σε Κινέζους επενδυτές για 688 εκατ. δολάρια.<br /><br />Πέρα από τους τομείς της οικονομίας που καρκινοβατούν, ο μόνος τομέας στην Τουρκία που εξακολουθεί να αναπτύσσεται είναι η τεχνολογία, πράγμα που ενδιαφέρει την Κίνα. Η μεγαλύτερη πλατφόρμα ηλεκτρονικού εμπορίου της Τουρκίας, το Trendyol, με 2.000.000 ενεργούς αγοραστές και 25.000.000 μέλη, αγοράστηκε για 750 εκατ. δολάρια από την Alibaba. Ο κινεζικός γίγαντας ηλεκτρονικού εμπορίου υπόσχεται εξοικονόμηση κόστους με προϊόντα κινεζικής κατασκευής, πιστεύοντας ότι η τεράστια τεχνογνωσία της Alibaba σε υποδομές, μεταφορές και logistics θα τροφοδοτήσει τους Τούρκους καταναλωτές με φθηνότερα προϊόντα και με δωρεάν αποστολή εντός τριών ημερών.<br /><br />Καθώς δυτικές εταιρείες εγκαταλείπουν την Τουρκία, πουλώντας μετοχές που κατέχουν, η Κίνα πρέπει να καλύψει όχι μόνο το επενδυτικό κενό, αλλά και το διογκούμενο κενό σε συνάλλαγμα. Ο Ερντογάν έχει αποφασίσει να αφήσει τη λίρα να υποτιμηθεί, αλλά η υποτίμηση-σοκ προκαλεί μεγάλο οικονομικό πόνο σε μια χώρα ναι μεν εξάγει πολλά, αλλά και εισάγει πολλά. Με μεγάλες ξένες επενδύσεις, μια σταδιακή υποτίμηση θα ήταν δυνατή, αλλά αυτές δεν βρίσκονται, ή περιμένουν ακόμα φτηνότερες ευκαιρίες.</div><div><br />Η τουρκική οικονομία κοιτάζει δυτικά<br /><br />Η Κίνα δεν θέλει να απαξιωθούν οι επενδύσεις της στην Τουρκία, όπως έπαθαν οι ΗΠΑ στη δεκαετία του 1990 με τις επενδύσεις τους στην Αργεντινή. Μπορεί μεν να αποσπάσει τουρκικά περιουσιακά στοιχεία, αλλά αν αυτά είναι απαξιωμένα θα χρειαστούν επιπλέον επενδύσεις για να αποβούν κερδοφόρα σε μια διαλυμένη οικονομία. Κάτι ακόμη που εμποδίζει το Πεκίνο να στηρίξει την Άγκυρα οικονομικά είναι ότι οι τρέχουσες εμπορικές και χρηματοοικονομικές τους σχέσεις είναι σχετικά μικρές.<br /><br />Αν και ο Ερντογάν έχει διαφοροποιήσει τους εμπορικούς εταίρους της Τουρκίας, κανένας δεν έχει αναδειχθεί ισχυρή εναλλακτική λύση στις παραδοσιακές δυτικές αγορές για τις τουρκικές εξαγωγές. Οι εξαγωγές προς την Κίνα αποτελούν μικρό κλάσμα εκείνων προς την Ευρώπη και Αμερική, το δε έλλειμμα της Τουρκίας στο εμπορικό ισοζύγιο με την Κίνα είναι μεγάλο. Και ενώ το μη δυτικό μερίδιο στο τουρκικό εξωτερικό εμπόριο έχει αυξηθεί σε σχεδόν 30%, η ΕΕ μόνο αντιπροσώπευε το 2020 το 42%, σε σύγκριση με μόλις 6% για την Κίνα.<br /><br />Ενώ οι επενδυτικοί εταίροι της Τουρκίας έχουν διαφοροποιηθεί τα τελευταία χρόνια, το μερίδιο των ΗΠΑ και της Ευρώπης στις εισροές ξένων επενδύσεων στην Τουρκία έχει επίσης αυξηθεί. Το 2005, η ΕΕ ήταν ο μεγαλύτερος επενδυτής στην Τουρκία, αντιπροσωπεύοντας το 58% των άμεσων ξένων επενδύσεων. Το 2018 το ποσοστό είχε αυξηθεί στο 61%. Αντιθέτως, οι κινεζικές επενδυτικές ροές παρέμειναν κάτω από 1%.<br /><br />Η Τουρκία είναι χώρα φτωχή σε φυσικούς πόρους. Εισάγει ενέργεια αξίας περίπου 30 δις δολαρίων ετησίως, ποσό που μεγαλώνει απότομα, λόγω της αύξησης των τιμών φυσικού αερίου και πετρελαίου. Έτσι χρειάζεται δεκάδες δις δολάρια άμεσες ξένες επενδύεις, ή ογκώδεις ταμειακές ροές για να διατηρήσει την οικονομική της ανάπτυξη και για να μην διαρρήξει ο Ερντογάν τους εκλογικούς δεσμούς με την κοινωνική βάση του.<br /><br />Για να προσελκύσει τέτοιους πόρους από την Κίνα η Άγκυρα “πουλάει” τους Ουιγούρους, αλλά και απομακρύνεται περαιτέρω από την Δύση. Εφόσον, οι τουρκικές επιχειρήσεις δυσκολεύονται να βρουν πιστώσεις από τη Δύση, δημιουργείται ένα κενό που οι Κινέζοι ενδέχεται να καλύψουν. Εάν συμβεί αυτό, η πολιτική ισχύς του Πεκίνου στην Άγκυρα θα αυξηθεί κατακόρυφα, φέρνοντας την Τουρκία πιο κοντά στον αναδυόμενο άξονα Κίνας-Ρωσίας στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Εδώ κολλάει και ο ευρασιανισμός…</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Θα ρίξει η Κίνα σωσίβιο στην τουρκική οικονομία και με ποιο αντάλλαγμα;

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Μπορεί ο Ερντογάν να αναζητά απελπισμένα ξένους επενδυτές για να στηρίξει την κλυδωνιζόμενη τουρκική οικονομία, αλλά τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ως πότε θα πτωχεύουμε την Τουρκία και θα πεθαίνουμε τον Ερντογάν;

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/12/tourkia_oikonomia_erntogan_SLpress.gr_.jpg" /><br /><br /><b>Αδαλής Γιώργος</b><br />Στην Ελλάδα, κοντεύει να γίνει συνήθεια η δημιουργία ψευδών συναγερμών στην οικονομία. Ανά χρονικά διαστήματα, ζούμε false alarm και το χειρότερο είναι ότι μονίμως ξεχνάμε ποιοι τα δημιουργούν, με αποτέλεσμα να επανέρχονται δριμύτεροι με νέα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Τουρκία. Κατά ένα εξίσου περίεργο τρόπο, όταν πραγματικά διαφαίνονται σοβαρές οικονομικές κρίσεις στον ορίζοντα, μονίμως υποβαθμίζονται!<br /><br />Ένα false alarm ήταν η κρίση της κινεζικής EverGrande. Σε Ελλάδα και Ευρώπη γράφτηκαν απίστευτα πράγματα! Την αποκάλεσαν από “νέα Lehman Brothers” ως και “παγκόσμιο κραχ”. Όσοι αναλυτές τα έλεγαν απέτυχαν παταγωδώς, μιας και φτάσαμε στον Δεκέμβριο και ούτε κατάρρευση τύπου Lehman Brothers είχαμε, ούτε μετάδοση της κρίσης στην Δύση!<br /><br />Η EverGrande ήταν σοβαρό πρόβλημα, το οποίο όμως δεν οδηγεί σε κραχ την Κίνα και πολύ περισσότερο δεν θα μεταδοθεί στην Δύση. Ένα άλλο false alarm αφορά στην Τουρκία. Από το 2018 που ξεκίνησε η πτώση της συναλλαγματικής ισοτιμίας της λίρας, κλείνουμε σε λίγο τέσσερα χρόνια και κάθε τρεις και λίγο κάποιοι “προφητεύουν” την πτώχευση της Τουρκίας. Κάποιοι από το 2013 “προβλέπουν” θάνατο του Ερντογάν. Έχει καταντήσει σαν το παραμύθι με τον λύκο και τα πρόβατα!<br /><br />Πόσα χρόνια πρέπει να περιμένουμε ακόμα για να επαληθευτούν οι “προφητείες”; Γιατί αποτυγχάνουν όμως Έλληνες και Ευρωπαίοι αναλυτές; Γιατί πεθαίνουν διαρκώς τον Ερντογάν και ταυτόχρονα πτωχεύουν την Τουρκία; Πρόκειται απλά για αστοχία, ή μήπως υπάρχει βαθύτερη πολιτικο-οικονομική αιτία; Κατά κανόνα, οι αναλυτές παρασύρονται διότι δεν έχουν πάει στην Τουρκία και κυρίως διότι σκέπτονται δυτικά. Όσο ερμηνεύουν δυτικά την Τουρκία τόσο οι προβλέψεις τους θα καταλήγουν στον κουβά!<div><br />Γιατί κερδίζει εκλογές ο Ερντογάν;<br /><br />Για να εξηγήσει κάποιος γιατί δεν πτωχεύει η Τουρκία, πρέπει προηγουμένως να εξηγήσει για ποιο λόγο ο Ερντογάν βρίσκεται στην εξουσία σχεδόν 20 χρόνια, παρότι έχει διαπράξει σωρεία διώξεων στο εσωτερικό. Για να το αντιληφθούμε, ας δούμε τι έχουν ζήσει τρεις γενιές Τούρκων. Θα ξεκινήσουμε, χρησιμοποιώντας τα βιώματα τριών Τούρκων: Ο 65χρονος σήμερα Αχμέτ, έχει έναν 45χρονο γιο τον Ιμπραήμ και έναν 25χρονο εγγονό τον Ιλκέρ. Και οι τρεις έχουν μάθει από τους παππούδες τους, ότι στις αρχές του 1900, όταν υπήρχε ακόμα Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο πληθωρισμός ήταν ήδη εργαλείο του Σουλτάνου.<br /><br />Όταν ο Σουλτάνος Μεχμέτ Ε’ θέλησε να χρηματοδοτήσει τη συμμετοχή στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο διπλασίασε το “καϊμέ” (χάρτινο χρήμα), με αποτέλεσμα να ακριβύνουν τα προϊόντα ως και 20 φορές. Από τότε οι Τούρκοι εκπαιδεύονται να ζουν σε μια άκρως πληθωριστική οικονομία. Πάντοτε το νόμισμα υποτιμάτο με σκοπό την διεύρυνση της παραγωγής και την χρηματοδότηση πολέμων. Και έμαθαν να αντισταθμίζουν τις απώλειες από την πτώση του “καϊμέ” είτε με χρυσό, είτε με άλλες μεθόδους.<br /><br />Εάν ρωτήσετε τον 65χρονο σήμερα Αχμέτ, θα σας πει ότι μόλις ενηλικιώθηκε, τον έντυσαν φαντάρο και το 1974 ο Ετσεβίτ τον έστειλε να καταλάβει την Κύπρο. Ο Αχμέτ θυμάται ότι το 1974 ο πληθωρισμός στην Τουρκία έτρεχε με 18,6%. Όσο ακριβώς και σήμερα! Το δολάριο επίσημα ισούτο με 5 τουρκικές λίρες, αλλά στην αγορά έπρεπε να δώσεις 10 λίρες για να αγοράσει 1 δολάριο. Κι αυτό χειροτέρευε κάθε χρόνο.</div><div><br />Από πληθωρισμό σε πληθωρισμό<br /><br />Το 1987, ξαναφόρεσαν το χακί στον Αχμέτ ως επίστρατος στην κρίση του “Σισμίκ”. Ο Αχμέτ, εκείνη την χρονιά ζούσε με 55% πληθωρισμό και με το δολάριο να ισούται επισήμως με 855 λίρες! Ο σημερινός Αχμέτ θυμάται ότι κάποιες χρονιές η Τουρκία κατέγραφε ακόμα και τριψήφιο πληθωρισμό, όπως επί Ντεμιρέλ το 1980 (115%). O γιος του Αχμέτ ο 45άχρονος σήμερα Ιμπραήμ, έμαθε από τον πατέρα του την τέχνη της αντιστάθμισης του πληθωρισμού. Ως έφηβος το 1994 ο Ιμπραήμ έζησε πληθωρισμό 125%!<br /><br />Όταν ενηλικιώθηκε, τον ντύσανε φαντάρο στην κρίση των Ιμίων. λέγοντάς του πως είναι τουρκικά. Ο νεοσύλλεκτος Ιμπραήμ θυμάται ότι το 1996 ο πληθωρισμός στην Τουρκία έτρεχε με 79.8% και την επόμενη χρονιά με 99,1%. Ενώ 1 δολάριο το 1996 ισοδυναμούσε με 78.221 λίρες, το 1997 απογειώθηκε στις 143.843 λίρες. Την περίοδο εκείνη θυμάται ότι είχαν γίνει πέντε φορές εκλογές στην Τουρκία.<br /><br />Ο γιος του Ιμπραήμ, ο Ιλκέρ, είναι σήμερα 25 ετών. Την περίοδο 2001-2003, μεγάλωσε με πληθωρισμούς της τάξης του 30% και 60%. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα, ήταν 8 χρονών και σίγουρα ήθελε να έρθει να δει τους Τούρκους αθλητές. Αλλά πώς να ερχόταν αφού το 2003-4, ένα δολάριο στην Τουρκία ισούταν με 1.542.509 τουρκικές λίρες κι ένα ευρώ περίπου 1.750.000 τουρκικές λίρες;</div><div><br />Ο Κεμάλ Ντερβίς<br /><br />Όταν έφεραν από τις ΗΠΑ τον διάσημο Τούρκο τραπεζίτη Κεμάλ Ντερβίς, ο πληθωρισμός το 2001 ήταν 68,5% και το 2002 29,7%. Το 2001 ένα δολάριο ισούτο με 1.084.000 λίρες και το 2002 εκτοξεύτηκε στις 1.456.000 λίρες. Για την ιστορία, ο Ντερβίς διετέλεσε σύμβουλος του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου και συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ. Μην τρίβετε τα μάτια σας, ορθά διαβάσατε!<br /><br />Πάμε πάλι στους Αχμέτ, Ιμπραήμ και Ιλκέρ, που μεγάλωσαν μέσα σε ένα τέτοιο οικονομικό περιβάλλον, αδιανόητο για οποιονδήποτε δυτικό. Ερωτώ: Παρά την έλευση του ΔΝΤ, πτώχευσε ποτέ η Τουρκία; Σταμάτησε να εξοπλίζεται με πανάκριβα συστήματα; Ποια άλλη χώρα έχει καταγράψει τόσο αξιοθρήνητους οικονομικούς δείκτες στον πλανήτη για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;<br /><br />Η σημερινή συναλλαγματική ισοτιμία (ένα δολάριο = 13 λίρες με κομμένα έξι μηδενικά) φαίνεται μεγάλη στο μυαλό των Αχμέτ, Ιμπραήμ και Ιλκέρ, όταν και οι τρεις μια ζωή ζουν την απίστευτη κατρακύλα της λίρας; Και οι τρεις γενιές Τούρκων έχουν μεγαλώσει, μαθαίνοντας μεθόδους για να καλύπτονται σε περιόδους έξαρσης του πληθωρισμού και νομισματικής υποτίμησης. Το φαινόμενο δεν το δημιούργησε ο Ερντογάν. προϋπήρχε.</div><div><br />Έκοψε έξι μηδενικά<br /><br />Ο Ερντογάν έγινε πρωθυπουργός τον Μάρτιο 2003 μετά από νομικές περιπέτειες. Τo 2005, η συναλλαγματική ισοτιμία ήταν 1.330.000 λίρες το δολάριο. Με πολιτική απόφαση, έκοψε έξι μηδενικά και το επόμενο πρωί ένα δολάριο είχε μόλις 1,33 τουρκικές λίρες! Θα συμφωνήσετε ότι δεν είναι και πολύ μακριά το 2005 για να το έχουν ξεχάσει οι τρεις πρωταγωνιστές της ιστορίας μας! Άλλωστε, τα χαρτονομίσματα των 10 και 20 εκατομμυρίων λιρών που εκδόθηκαν το 1999, αποσύρθηκαν το 2010. Λέτε οι Τούρκοι να ξέχασαν σε 11 χρόνια τα υπερ-πληθωριστικά τους χαρτονομίσματα;<br /><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/12/adalis1.jpg" /><br /><br />Η πολιτική απόφαση του Ερντογάν δεν έγινε μονομερώς αλλά σε συμφωνία με το ΔΝΤ, το διεθνές τραπεζικό σύστημα και με τις ευλογίες των G-20. Όταν ο Ερντογάν ανέλαβε πρωθυπουργός, βρήκε την Τουρκία με ΑΕΠ 314 δισ. δολάρια. Το 2005 πήγε στα 506 δισ. και το 2013 ακούμπησε το 1 τρισ. (957 δισ.$). Στην περίοδο αυτή το δολάριο κινούνταν μεταξύ 1,3 και 1,9 λίρες. Το 2016 ξεκινά η περίοδος στασιμοπληθωρισμού (stagflation) με τα γνωστά αποτελέσματα.<br /><br />Οι Δυτικοί δεν κατανοούν ότι οι τουρκικές λαϊκές τάξεις μπορεί να δυσαρεστούνται, αλλά θυμούνται ότι έχουν περάσει χειρότερες καταστάσεις! Στη Δύση δεν αντιλαμβάνονται ότι ο “ερντογανισμός” αποτελεί πλέον βαθιά πολιτική κουλτούρα, η οποία δεν συνδέεται μόνο με το Ισλάμ, αλλά και με το εξωτερικό εμπόριο. Μήπως σήμερα οι Τούρκοι εξαγωγείς βγάζουν περισσότερα χρήματα από ποτέ; Ειδικά όσοι έχουν εταιρίες στο εξωτερικό! Γιατί να φέρουν κάποιον που θα αυξήσει τα επιτόκια και θα βάλει τη χώρα ξανά στο ΔΝΤ; Σκέφτηκε κανείς ότι οι τουρκικές τράπεζες είναι καλά κεφαλαιοποιημένες οπότε δεν ασκούν πίεση στον Ερντογάν; Μόνο η ισπανική BBVA έχει μεγάλη έκθεση, ενώ οι υπόλοιπες έχουν μικρό ελεγχόμενο κίνδυνο.<br /><br />Εάν λοιπόν τρεις γενιές ψηφοφόρων, συγκρίνουν τον Ερντογάν με τους τελευταίους 20 προκατόχους του και τον θεωρούν καλύτερο, εάν αρκετοί Τούρκοι επιχειρηματίες κερδίζουν σήμερα περισσότερα κι εάν οι ζάμπλουτες ισλαμικές τράπεζες τον θεωρούν ευεργέτη, ποιος θα ρίξει άραγε τον Ερντογάν; Για να φέρουν ποιον άραγε; Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο δεν τον ρίχνει ούτε το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Φοβάται ότι ο διάδοχός του θα επαναφέρει την Τουρκία εκεί που βρισκόταν παλιά. Απλά τον ζορίζουν, αλλά όχι για να τον ανατρέψουν. Ο Ερντογάν έχει υποσχεθεί την δημιουργία μιας νέας Κίνας στα σύνορα της ΕΕ.</div><div><br />Νέα Κίνα θέλει την Τουρκία<br /><br />Και σήμερα που η εφοδιαστική αλυσίδα έχει σπάσει και τα μεταφορικά από Κίνα έχουν ανέβει στο θεό, ο Ερντογάν προσφέρει στους Ευρωπαίους την λύση της δημιουργίας μιας Κίνας στα σύνορά τους που θα παρέχει τα αγαθά πολύ πιο σύντομα και με πολύ μικρότερο μεταφορικό κόστος! Ούτε παράφρων είναι, ούτε ανορθόδοξος όπως τον παρουσιάζουν. Έχει επιλέξει έναν από τους δύο δρόμους που είχε ως επιλογές και τον ακολουθεί πιστά.<br /><br />Ακολουθεί τον δρόμο της ανάπτυξης πάση θυσία, της διεύρυνσης της παραγωγικής βάσης με χαμηλά επιτόκια και γνωρίζει ότι το αντίτιμο είναι η θυσία του νομίσματος. Το 2020 μας έλεγαν ότι τελειώνουν τα συναλλαγματικά αποθέματα της Τουρκίας. Πέρασε ένας χρόνος και διαψεύστηκαν όσοι τα έγραφαν διότι ακόμα και χτες, το “ιππικό” του Ερντογάν κατάφερε, έστω και για λίγο χρονικό διάστημα, να ενισχύσει τη λίρα. Ίσως να έχει λιμνάζοντα συναλλαγματικά αποθέματα εκτός Τουρκίας τα οποία δεν γνωρίζουμε.<br /><br />Ο Ερντογάν εφαρμόζει την “θεωρία του ζωτικού χώρου” και προσπαθεί να κλέψει τους υδρογονάνθρακες από Ελλάδα και Κύπρο. Και ενώ μιλάμε για οικονομική κατάρρευση της Τουρκίας, τα εμπορικά ισοζύγιά της με Ελλάδα, Ισραήλ και Αίγυπτο όλα αυτά τα χρόνια αυξάνονται υπέρ της Τουρκίας! Και κάτι ακόμα. Όπως βλέπετε παρακάτω, όσο εμείς “πτωχεύουμε” την Τουρκία ο δείκτης του χρηματιστηρίου της Κωνσταντινούπολης (Borsa Instanbul) καταγράφει ράλι ανόδου από τις 1400 μονάδες στις 1850.<br /><br /><img height="416" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/12/adalis2.png" width="640" /><br /><br />Το αφήγημα που θέλει τον Ερντογάν να πεθαίνει και την Τουρκία να πτωχεύει, βολεύει μόνο το ελληνικό πολιτικό σύστημα, διότι με το παραμύθι του διπλού θανάτου Έρντογάν και Τουρκίας καταστέλλονται οι ανησυχίες των Ελλήνων για τις επεκτατικές πιέσεις της Άγκυρας εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Στα κομματικά ακροατήρια διοχετεύεται εντέχνως η άποψη ότι «δεν αντιδράμε στην επιθετικότητα της Τουρκίας, διότι από μέρα σε μέρα πτωχεύει»! Όσο η Τουρκία δεν πτωχεύει, τόσο τίθεται εν κινδύνω η ασφάλεια της Ελλάδας. Εάν ο Ερντογάν πετύχει τον στόχο του και καταστήσει την Τουρκία μια νέα Κίνα, τότε η Ελλάδα θα καταστεί δορυφόρος της! Αν τελικά πετύχει ο Ερντογάν, τότε θα συγκριθεί με τις θλιβερές επιδόσεις του ελληνικού πολιτικού συστήματος.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ως πότε θα πτωχεύουμε την Τουρκία και θα πεθαίνουμε τον Ερντογάν;

Αδαλής Γιώργος Στην Ελλάδα, κοντεύει να γίνει συνήθεια η δημιουργία ψευδών συναγερμών στην οικονομία. Ανά χρονικά διαστήματα, ζούμε false al...

Διαβάστε την συνέχεια

Στρατιωτική διπλωματία: Η Ελλάδα στο παίγνιο… Μεσόγειος-Αλεξανδρούπολη.

<a href="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/08/ELLADA-ISRAEL-SYNEKPAIDEUSI-4-790x400.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="400" data-original-width="790" height="400" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/08/ELLADA-ISRAEL-SYNEKPAIDEUSI-4-790x400.jpg" width="790" /></a><br /><br /><div>Τα σταθερά βήματα της στρατιωτικής διπλωματίας ξεδιπλώνονται μέσα από διαρκείς συνεργασίες που δεν έχουν σταματημό στην ευρύτερη περιοχή. Από την Μεσόγειο, το Αρχιπέλαγος μέχρι και τον ακριτικό Νομό του Έβρου, η γαλανόλευκη «ποζάρει» δίπλα στις σημαίες των παικτών.<br /><br />Μάλιστα η υπογραφή του συμφώνου αμυντικής συνδρομής με την Γαλλία ξεμπλέκει ήδη το κουβάρι των αμυντικών συνεργασιών, γεγονός που φαίνεται και μέσα από την διασυμμαχική άσκηση επιχειρησιακής ετοιμότητας, κατά την οποία εξετάστηκαν σενάρια υψηλής έντασης, σε τοποθεσίες μείζονος σημασίας, με κύριο θέατρο του τακτικού σεναρίου να είναι η Δυτική Μεσόγειος.<br /><br />Η άσκηση «Polaris 21» παρουσιάζει καινοτομίες και ενισχύει την διαλειτουργικότητα- που είναι πάντοτε το ζητούμενο- με τις Γαλλικές δυνάμεις, μέσα από την ρεαλιστική κοινή εκπαίδευση.<div><br /></div><div><img height="286" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/12/211202204140_MAPS.jpg" width="640" /></div><div><i>Σε αυτό τον χάρτη μπορούμε να δούμε που έχει φτάσει η Ελληνική σημαία, στη δυτική Μεσόγειο. Πηγή: Γαλλική πρεσβεία.</i><br /><br />Δίπλα στις μονάδες επιφανείας και των περίπου 600 στελεχών από την πολυεθνική αρμάδα των χωρών, Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, της Ισπανίας, το έμπειρο και θαλασσοδαρμένο πλήρωμα της Ελληνικής φρεγάτας ΑΔΡΙΑΣ, ξεχώρισε κατά τις ασκήσεις σε όλες τις μορφές ναυτικού πολέμου.<br /><br />Αυτή πάντως η άσκηση συμπληρώνει την Ελληνική παρουσία σε όλο το εύρος της Μεσογείου, διότι όλες τις προηγούμενες ημέρες τα Ελληνικά φτερά μαζί με αυτά της Αιγύπτου και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων σκέπαζαν το νοτιοανατολικό τμήμα του FIR Αθηνών, στέλνοντας μηνύματα σταθερότητας και συμμαχικής ισχύος.<br /><br />Ο Κολοσσός του Αρχιπελάγους<br /><br />Το ίδιο μήνυμα εκπέμπουν και οι Εθνικές ασκήσεις στο Αρχιπέλαγος, όπως αυτή που έγινε στη Ρόδο με την επωνυμία «Κολοσσός». Με τμήματα του Στρατού Ξηράς να είναι οι πρωταγωνιστές αλλά και την πολύτιμη υποστήριξη από αέρος από την Πολεμική Αεροπορία και δια θαλάσσης το Πολεμικό Ναυτικό, δημιούργησαν συνθήκες μίνι «Παρμενίωνα» σ’ ένα από τα νησιά που έχει δεχτεί διαρκείς προκλήσεις.</div><div><br />Και στον «φάρο» του Νομού Έβρου μεταφέρεται την Παρασκευή το ενδιαφέρον, με τους Τούρκους να έχουν στρέψει ήδη το βλέμμα στην Αλεξανδρούπολη και την μεγάλη απόβαση των δυνάμεων των ΗΠΑ που στη συνέχεια θα προωθηθούν προς τα Βόρεια της Ευρώπης.<br /><br />Προτεραιότητα η Αλεξανδρούπολη<br /><br />Η παρουσία των Αμερικανών, ειδικά μετά την αναθεώρηση της αμυντικής συμφωνίας φαίνεται ότι έχει ενοχλήσει ιδιαίτερα την γείτονα που φαντάζεται κοινά τμήματα των δυο χωρών να ενεργούν κατά της Τουρκίας.<br /><br />Για τους Αμερικανούς η Αλεξανδρούπολη και το λιμάνι της πόλης, για το οποίο οι ΗΠΑ δαπάνησαν χρόνο και χρήμα ώστε να μπορεί να υποδεχτεί μεταφορικά πλοία μεγάλου εκτοπίσματος, είναι προτεραιότητα. <br />Σε λίγες ώρες οι εικόνες που θα κάνουν τον γύρο του κόσμου, με τα χιλιάδες μέσα των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων που φτάνουν τις 2500, ανάμεσά τους άρματα μάχης, ελικόπτερα, επιθετικά/ μεταφορικά, οχήματα παντοδαπούς εδάφους καθώς και εκατοντάδες προσωπικού, συνθέτουν μια σημαντική εικόνα που επισφραγίζει την εμπιστοσύνη των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα.<br /><br />Μάλιστα αξιόπιστες πηγές αναφέρουν ότι είναι η ένατη φορά που οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης για την μεταφορά δυνάμεών τους προς την Ευρώπη, προσπερνώντας έτσι τα στενά που διαχειρίζονται οι γείτονές μας. </div><div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Στρατιωτική διπλωματία: Η Ελλάδα στο παίγνιο… Μεσόγειος-Αλεξανδρούπολη.

Τα σταθερά βήματα της στρατιωτικής διπλωματίας ξεδιπλώνονται μέσα από διαρκείς συνεργασίες που δεν έχουν σταματημό στην ευρύτερη περιοχή. Απ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η χαρτογράφηση του τουρκικού λόμπι στις ΗΠΑ – Ο βαθύς μηχανισμός, η παρασκηνιακή δράση, οι ομάδες πίεσης.

<a href="https://www.tovima.gr/wp-content/uploads/2021/12/03/TurkishAmericans4.jpg"><img height="346" src="https://www.tovima.gr/wp-content/uploads/2021/12/03/TurkishAmericans4-768x576.jpg" width="732" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Πώς δρουν οι οργανώσεις που προωθούν στην Αμερική τα συμφέροντα της Αγκυρας – Πώς προσεγγίζουν και επιχειρούν να επηρεάσουν τα μέλη του Κογκρέσου και τον Τύπο – Τι αναφέρει έκθεση του Μπεν Φρίμαν για την επιρροή αυτών των «ομάδων πίεσης»</span></h3><b>Μίχος Παναγιώτης</b><br />Την άνοιξη του 2019, η αμερικανική Επιτροπή Ενόπλων Υπηρεσιών (Armed Services) της Βουλής και η Επιτροπή Πιστώσεων (Appropriations) της Γερουσίας κατακλύστηκαν από επιστολές με όμοιο περιεχόμενο. «Η αγορά των S-400 δεν ήταν θέμα προτίμησης, αλλά ανάγκης» υπογραμμιζόταν, ενώ όλες εκτιμούσαν ότι πιθανή απομάκρυνση της Τουρκίας από το πρόγραμμα συμπαραγωγής των αεροσκαφών 5ης γενιάς F-35 «στερείται λογικής» και «βλάπτει τη συνολική αποτρεπτική ικανότητα του ΝΑΤΟ».<br /><br />Το παραπάνω στοιχείο αποτελεί ένα μικρό δείγμα της (συχνά παρασκηνιακής) δράσης του τουρκικού λόμπι στις ΗΠΑ. Παρά το ιστορικά χαμηλό βαρομετρικό στις σχέσεις Ουάσιγκτον – Αγκυρας και τις διαφωνίες σε μείζονα ζητήματα όπως οι S-400 και τα F-35, το δίκτυο που δρα προς υπεράσπιση των τουρκικών συμφερόντων εργάζεται αδιάκοπα και μεθοδικά προκειμένου να ανατρέψει, ή στην καλύτερη περίπτωση να περιορίσει, τις αρνητικές εξελίξεις για τη γειτονική χώρα. Με την εικόνα της Τουρκίας να βρίσκεται βέβαια στο ναδίρ σε ό,τι αφορά το Κογκρέσο, οι προσπάθειες αυτές δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα.<br /><br />Το ζήτημα της δράσης των ομάδων πίεσης προς όφελος των συμφερόντων της Αγκυρας πραγματεύεται εκτενώς ο Μπεν Φρίμαν από το ίδρυμα Πρωτοβουλία Διαφάνειας Επιρροής Εξωτερικού (FITI) στο κείμενο πολιτικής με τίτλο «Το τουρκικό λόμπι στις ΗΠΑ», που δημοσίευσε τον περασμένο Οκτώβριο η δεξαμενή σκέψης Center For International Policy. «Το 2020, το τουρκικό λόμπι στην Αμερική έδωσε πολλές μεγάλες μάχες και, σχεδόν σε κάθε περίπτωση, έχασε» επισημαίνει ο συγγραφέας.<br />Αριθμοί και επαφές<br /><br />Ο αμερικανικός Νόμος για την Εγγραφή Ξένων Πρακτόρων (FARA) επιβάλλει στους οργανισμούς αλλά και στους ιδιώτες που εργάζονται για ξένες χώρες να καταθέτουν εγγράφως και πλήρως τη δράση τους. Από τη διαδικασία προέκυψαν ενδιαφέροντα στοιχεία για την τουρκική δραστηριότητα.<br /><br />Το 2020, σύμφωνα με την ανάλυση, εγγράφηκαν στη FARA 11 οργανισμοί για λογαριασμό της Τουρκίας. Οι οργανώσεις αυτές ανέφεραν ότι πραγματοποίησαν 2.319 επαφές για λογαριασμό των πελατών τους. Επισήμως, το τουρκικό λόμπι πραγματοποίησε 568 συνεισφορές καμπάνιας, ύψους 526.177 δολαρίων, 17 αιρετοί αξιωματούχοι έλαβαν σχεδόν 37.000 δολάρια σε συνεισφορές από εταιρείες που είχαν έρθει σε επαφή μαζί τους, ενώ ένας γερουσιαστής έλαβε συνεισφορά στην εκστρατεία του την ίδια ημέρα που εταιρεία – για λογαριασμό της Τουρκίας – επικοινώνησε μαζί του.<br /><br />Δρώντες<br /><br />Πέντε εταιρείες πραγματοποίησαν τις περισσότερες «πολιτικές δραστηριότητες» για την Αγκυρα. Ξεχωρίζει η Mercury Public Affairs με 973 δράσεις, εκ των οποίων οι 405 αφορούσαν το Κογκρέσο και οι 371 τα μέσα ενημέρωσης. Ακολουθούν οι: Capitol Counsel, Venable, Greenberg Traurig και LB International Solutions.<br /><br />Οι Capitol Counsel, Venable και Greenberg Traurig είχαν ως αποκλειστικό επίκεντρο δράσης την άσκηση πίεσης σε μέλη του Κογκρέσου, εστιάζοντας κυρίως σε ζητήματα πώλησης όπλων. Τον Οκτώβριο του 2020, οι Mercury και Greenberg Traurig διέκοψαν τις σχέσεις τους με το τουρκικό κράτος, εξαιτίας των πιέσεων που δέχθηκαν από αμερικανοαρμένιους ακτιβιστές, μεσούσης της σύγκρουσης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Η Capital Counsel τερμάτισε τις συμβάσεις της με την Τουρκία τον περασμένο Απρίλιο.<br /><br />Οι στόχοι<br /><br />Το αμερικανικό Κογκρέσο ήταν ο πρωταρχικός στόχος του τουρκικού λόμπι. Από τις 2.319 επίσημες επαφές, οι 1.701 έγιναν στα γραφεία του Κογκρέσου στην Βουλή και στη Γερουσία. «Αυτές οι προσπάθειες λόμπι επικεντρώθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε μέλη επιτροπών που εμπλέκονται στη νομοθεσία που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις πωλήσεις όπλων των ΗΠΑ στην Τουρκία ή να οδηγήσουν στην επιβολή κυρώσεων» εξηγεί ο Φρίμαν. H Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, η επιτροπή που είναι αρμόδια για τις πωλήσεις όπλων στην Τουρκία και η Επιτροπή Ενόπλων Υπηρεσιών της Βουλής δέχθηκαν τις περισσότερες «οχλήσεις». Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι λομπίστες επικοινώνησαν περισσότερο με τους Στιβ Σαμπότ, Ρότζερ Ουίκερ και Τοντ Γιανγκ. Επρόκειτο για τρία μέλη του Κογκρέσου που ήταν επικριτικά προς την Αγκυρα.<br /><br />Παράλληλα, σημειώνεται ότι ο επικεφαλής της μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων Κέβιν Μακάρθι και ο επικεφαλής της πλειοψηφίας της Γερουσίας Τσακ Σούμερ είναι αποδέκτες συνεισφορών από εταιρείες που εκπροσωπούν την Τουρκία. «Αυτό είναι ενδεικτικό ενός ευρύτερου μοτίβου στη βαθύτερη ανάλυση του λόμπι της Τουρκίας: τον ισχυρό συσχετισμό μεταξύ των πολιτικών με τους οποίους επικοινωνούν για λογαριασμό των τούρκων πελατών τους και των πολιτικών στους οποίους κάνουν δωρεές» τονίζει ο συγγραφέας.<br /><br />Τα μέσα ενημέρωσης ήταν ο δεύτερος στόχος, με 377 επίσημες καταγεγραμμένες επαφές. Οι λομπίστες ήρθαν σε επαφή με «New York Times» (83), Bloomberg (52), «Washington Post» (37), CNN (35) και «Wall Street Journal» (34). Πάνω από τις μισές επαφές έγιναν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.<br /><br />Ταυτόχρονα, επιχειρήθηκε η αποτροπή δημοσιευμάτων που θα έπλητταν την Τουρκία ή προσωπικά τον πρόεδρό της Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Σύμφωνα με την ανάλυση ξεχωρίζουν δύο περιπτώσεις: Η μία αφορά άρθρο των «New York Times» που ασκούσε κριτική στην τουρκική εξωτερική πολιτική την περίοδο Ερντογάν και η δεύτερη σχετίζεται με την αποκάλυψη ενός σκανδάλου στο οποίο μετείχε ο πρόεδρος του αμερικανοτουρκικού Επιχειρηματικού Συμβουλίου.<div><br />Δεξαμενές σκέψεις και Γκιουλέν<br /><br />Σημαντικό πεδίο δράσης του τουρκικού λόμπι είναι οι δεξαμενές σκέψης. Σε αυτόν τον τομέα η Αγκυρα έχει διαχρονικά επενδύσει πολλά χρήματα. Γνωρίζοντας τη λειτουργία των think tanks και το πόσο επηρεάζουν την αμερικανική εξωτερική πολιτική, οι λομπίστες πραγματοποίησαν 83 επαφές το περασμένο έτος. Το Ινστιτούτο Brookings και το German Marshall Marshall χρηματοδοτήθηκαν από την Τουρκική Ενωση Βιομηχανίας και Επιχειρήσεων (στα δύο ιδρύματα υπάρχουν προγράμματα για την Τουρκία), ενώ φορείς όπως το Κέντρο Εφαρμοσμένων Μελετών Τουρκίας (CATS), που αποτελεί ουσιαστικά πρόγραμμα που «τρέχει» το Γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών και Υποθέσεων Ασφάλειας (SWP), χρηματοδοτήθηκαν από άλλες τουρκικής προελεύσεως πηγές.<br /><br />Η έκδοση του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν (φωτογραφία), τον οποίο η Αγκυρα θεωρεί υπεύθυνο για την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, και η προσπάθεια καταγραφής των κουρδικών πολιτοφυλακών PYD – YPG ως τρομοκρατικών οργανώσεων και «σχετιζόμενων» με το ΡΚΚ, αποτελούν σημαντικό πεδίο δράσης των εταιρειών που εκπροσωπούν την Τουρκία στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.<br /><br />Η Τουρκία, καταλήγει το κείμενο πολιτικής, ευελπιστεί ότι θα ανανεώσει την επιρροή της στις ΗΠΑ. Εάν, ωστόσο, δεν διορθωθεί η κατάσταση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, «η επιρροή της Αγκυρας στις Ηνωμένες Πολιτείες πιθανότητα θα παραμείνει οριακή, στην καλύτερη περίπτωση».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.tovima.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η χαρτογράφηση του τουρκικού λόμπι στις ΗΠΑ – Ο βαθύς μηχανισμός, η παρασκηνιακή δράση, οι ομάδες πίεσης.

Πώς δρουν οι οργανώσεις που προωθούν στην Αμερική τα συμφέροντα της Αγκυρας – Πώς προσεγγίζουν και επιχειρούν να επηρεάσουν τα μέλη του Κογκ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικά ισχυρά “επιχειρήματα” για να “πείσει” τους Τούρκους… πως θα το μετανιώσουν

<a href="https://cdn.sofokleousin.gr/sites/default/files/styles/node_full/public/2020-07/ellada-tourkia-f16.jpg?itok=DDHBwgvk" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="740" height="420" src="https://cdn.sofokleousin.gr/sites/default/files/styles/node_full/public/2020-07/ellada-tourkia-f16.jpg?itok=DDHBwgvk" width="740" /></a><br /><br /><div>Του<b> ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ*</b></div><div>Οι εξελίξεις στην περιοχή κινούνται πλέον με μεγάλη ταχύτητα. Με επίκεντρο την οικονομική κρίση στην Τουρκία που… μετατρέπει το καθεστώς Ερντογάν σε αρκούντως νευρικό και απρόβλεπτο, η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να προβληματίζεται πως θα αποτρέψει το χειρότερο σενάριο. το να καταφύγει η Άγκυρα σε έναν τυχοδιωκτισμό, χρησιμοποιώντας το στρατιωτικό εργαλείο, με στόχο τη δημιουργία τετελεσμένων.<br /><br />Αυτά τα τετελεσμένα, λογικά θα επιδιώκουν, κατά κύριο λόγο να βοηθήσουν τον Ερντογάν στον αποπροσανατολισμό της τουρκικής κοινής γνώμης από την οικονομική κρίση διά της αφύπνισης των ισχυρών εθνικιστικών αντανακλαστικών της. Αναλόγως της περιοχής ή του σημείου που θα επιλεγόταν για “υπερθέρμανση”, η Τουρκία θα μπορούσε να συνδυάσει και την επιθυμία ενεργητικής αμφισβήτησης των δραστηριοτήτων των ExxonMobil και QatarPetroleum στην κυπριακή ΑΟΖ. Σε περίπτωση αποτυχίας της Ελλάδας να αποτρέψει ενδεχόμενη τουρκική ενέργεια, η Τουρκία θα ενίσχυε το μήνυμα ότι είναι “αναντικατάστατη” για το ΝΑΤΟ κι ότι οι Αμερικανοί τελευταία ποντάρουν στην περιοχή σε “λάθος σύμμαχο”, στην Ελλάδα.<br /><br />Ας δούμε όμως πιο συστηματικά τη μεγάλη εικόνα, ώστε να οδηγηθούμε σε ασφαλές συμπέρασμα για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει η Ελλάδα να αντιδράσει, προκειμένου να αποτρέψει ενδεχόμενες επιθετικές κινήσεις εκ μέρους της Τουρκίας. Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή μοιάζουν να είναι υποενότητα της αστάθειας που παρατηρείται σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως στην Ασία-Ειρηνικό. Αυτό όχι μόνο διότι εμπλέκονται ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα, αλλά και διότι η Τουρκία μιμείται σταθερά τη συμπεριφορά τους, επιχειρώντας να επιβληθεί ως περιφερειακή υπερδύναμη.<br /><br />Υπάρχουν, όμως, και αποδείξεις σύνδεσης από την πλευρά των πρωταγωνιστών. Η ανάπτυξη ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων στα σύνορα της Ρωσίας με τη δικαιολογία των ετήσιων συμμαχικών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, προφανώς έπαιξε ρόλο στην πρόσφατη αναφορά του Πούτιν περί πρόθεσης αποτροπής της εξάπλωσης του ΝΑΤΟ στην Ανατολή. Συνέπεσε δε με ιαπωνικές αναφορές ότι η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου δεν θα παρακολουθήσει παθητικά ενδεχόμενη επιθετική ενέργεια της Κίνας κατά της Ταϊβάν.<br /><br />Άρα, πρόκειται για μια έμμεση ρωσική χειρονομία χαλαρής έστω στήριξης του Πεκίνου, το οποίο με τη σειρά του σταθμίζει την πολιτική του στις άλλες γεωπολιτικές περιφέρειες ρωσικού ενδιαφέροντος. Διότι η σύνδεση των μετώπων σημαίνει ότι η σκόπιμη άνοδος της θερμοκρασίας στα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας, όπου η Μόσχα διατηρεί λόγω εγγύτητας τακτικό πλεονέκτημα, μπορεί να έχει αποτρεπτικό αποτέλεσμα σε ενδεχόμενη κλιμάκωση της έντασης ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.<br /><br />Η Τουρκία αντιγράφει σταθερά την κινεζική στρατηγική στη Νότια Σινική Θάλασσα, επιδιώκοντας έμπρακτα, με όχημα τη θεωρία της “Γαλάζιας Πατρίδας” (Mavi Vatan) να ελέγξει την περιοχή σε βάρος όλων των μικροτέρου μεγέθους δυνάμεων της Ανατολικής Μεσογείου. Στην προσπάθειά της αυτή, επίσης σταθερά τα τελευταία χρόνια, επιδιώκει να επωφεληθεί από τον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Ρωσίας, παρότι τυπικά παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ που ως βασική ή και αποκλειστική προτεραιότητα έχει την ανάσχεση της Ρωσίας. Παράλληλα φροντίζει να διατηρεί χαμηλά τη θερμοκρασία στις σχέσεις της με το Πεκίνο, αν και η έξαρση του Παντουρκισμού (πρόσφατο δείγμα ο χάρτης-δώρο του ακροδεξιού υπερεθνικιστή Μπαχτσελί στον Ερντογάν) ενοχλεί τους Κινέζους, εξαιτίας της εστίας τριβής με τους τουρκογενείς Ουιγούρους της κινεζικής επαρχίας Σινγιάνγκ.<br /><br />Θετικά vs. αρνητικά της παρουσίας ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη<div><br />Η Ελλάδα, από την πλευρά της, αντιμετωπίζει ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής, παρότι η στρατηγική της δεν προβλέπει ενεργητική εκμετάλλευση των ανταγωνισμών Ουάσιγκτον-Μόσχας. Όμως, η διέλευση των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων από την περιοχή της Αλεξανδρούπολης, συνεπεία της αναπροσαρμογής των επιχειρησιακών σχεδίων της Συμμαχίας μετά τη θεαματική αύξηση της παρουσίας αμερικανικών δυνάμεων σε ελληνικό έδαφος, δημιουργεί εκ των πραγμάτων ένταση στις σχέσεις με τη Μόσχα.<br /><br />Η κατάσταση αυτή προφανώς οδηγεί την ελληνική πλευρά στην ανάγκη αποστολής μηνυμάτων στο Κρεμλίνο, σε μια προσπάθεια αιτιολόγησης της έμμεσης ελληνικής συμμετοχής. Πρώτον, λόγω ότι η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Δεύτερον, λόγω της ανάγκης για ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα. Η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στην ευαίσθητη χερσαία περιοχή του Έβρου εκ των πραγμάτων λειτουργεί αποτρεπτικά σε ενδεχόμενο τουρκικό τυχοδιωκτισμό.<br /><br />Η προσπάθεια αυτή της ελληνικής διπλωματίας υπηρετείται και με την αύξηση των επαφών με τη Μόσχα, με αποκορύφωμα την προγραμματισμένη επίσκεψη εκεί του πρωθυπουργού στις αρχές Δεκεμβρίου. Η Μόσχα κατανοεί το περιοριστικό για την Ελλάδα “συμμαχικό πλαίσιο”, αλλά είναι φυσιολογικό να χρησιμοποιεί τις εξελίξεις για να πιέσει την Αθήνα, σε συνδυασμό με την αναμφισβήτητη αξία που έχει η Ρωσία στο πλαίσιο της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής απέναντι στην Τουρκία.<br /><br />Η εικόνα καθίσταται ακόμα πιο περίπλοκη, καθώς η συγκέντρωση στρατευμάτων στα σύνορα Ουκρανίας-Ρωσίας και η αναγνώριση της ρωσικής κυριαρχίας στην Κριμαία από τη Λευκορωσία, επιβαρύνει έτι περαιτέρω την κατάσταση. Δεν είναι σαφές εάν οι επαφές των υπουργών Εξωτερικών ΗΠΑ και Ρωσίας θα οδηγήσουν σε αποκλιμάκωση.<br /><br />Η Ρωσία “διαβάζει” πίσω από την κλιμάκωση τη σκόπιμη προώθηση της αντιρωσικής ατζέντας των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, η οποία εξουδετερώνει βραχυπρόθεσμα κάθε φωνή λογικής στην Ουάσιγκτον για την ενεργητική αναζήτηση τρόπου αποκλιμάκωσης στις σχέσεις με τη Μόσχα. Επειδή, όμως, ο ρυθμός συγκέντρωσης δυνάμεων είναι αρκούντως ανησυχητικός, εγείρονται εύλογες ανησυχίες για την οπτική τόσο των Αμερικανών όσο και των Ρώσων για τη σταθερότητα στην Ουκρανία.<br /><br />Η Μόσχα διαπιστώνει ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν ταχεία “κατοχύρωση θέσεων” εντός της Ουκρανίας. Στην Ελλάδα θα έπρεπε το δεδομένο αυτό να θυμίζει λίγο την περίπτωση της βεβιασμένης εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Ακόμα και σε περίπτωση διάλυσης της χώρας, οι συμμαχικές δυνάμεις θα έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στην αποτροπή των δυσμενέστερων σεναρίων, μίας νέας ανάφλεξης στη Βαλκανική. Ισχύει άραγε κάτι παρόμοιο και στην περίπτωση της Ουκρανίας; Οι δυο πλευρές έχουν “Σχέδιο Β” σε περίπτωση εκτροπής; Η έντονη στρατιωτική παρουσία, πάντως, μπορεί να λειτουργήσει ως επιταχυντής του σεναρίου αποσταθεροποίησης. Διότι άλλες είναι οι εμπλεκόμενες δυνάμεις στα Βαλκάνια και άλλες στην αυλή της Ρωσίας.<br /><br />Σ’ αυτό το μέτωπο υπάρχει ένα κρίσιμο ζήτημα που δεν φαίνεται να απασχολεί πολλούς. Η Δύση επιμένει να επιβάλει στη Ρωσία έναν “εξαμερικανισμό” της Ουκρανίας. Εάν, όμως, ασκηθεί υπερβολική πίεση στη Μόσχα, πώς μπορεί να αποκλειστεί μια ρωσική επιθετική ενέργεια; Πέραν του ότι θα επιτρέψει στην Τουρκία να συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι του “επιτήδειου ανεξάρτητου”, πιθανόν να πλήξει καθοριστικά και την ευρωπαϊκή ενεργειακή ασφάλεια.<br /><br />Όταν εθνικές και συμμαχικές προτεραιότητες δεν ευθυγραμμίζονται απολύτως<br />Η ελληνική διπλωματία καλείται να ισορροπήσει σε ένα τεντωμένο σκοινί. Σε κάθε επαφή που πραγματοποιεί οφείλει να ξεκαθαρίζει ότι πρωταρχική της μέριμνα είναι η διασφάλιση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Σε διπλωματικό επίπεδο προηγούνται οι εθνικές από τις συμμαχικές προτεραιότητες, οι οποίες δεν είναι ανεκτό να ανταγωνίζονται μεταξύ τους.<br /><br />Στο στρατιωτικό πεδίο, τα ομολογημένα από τους ίδιους τους Τούρκους επιτελείς προβλήματα στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, λογικά αποτρέπουν τον Ερντογάν από την αναζήτηση πολιτικού διεξόδου, μέσω ενός στρατιωτικού τυχοδιωκτισμού. Για να διασφαλιστεί, όμως, ότι δεν θα κάνει το σφάλμα να ποντάρει σε μια “εύκολη νίκη”, η ελληνική αποτρεπτική ρητορική πρέπει να καταστεί συγκεκριμένη και εξαιρετικά σαφής.<br /><br />Πρέπει να ξεκαθαριστεί προς την τουρκική πλευρά και προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι δεν θα πρέπει να ποντάρουν στη συνήθη “πολιτισμένη” αντιμετώπιση ενδεχόμενης κρίσης εκ μέρους της Ελλάδας. Η περιοχή βρίσκεται σε μετάβαση και τα περιθώρια είναι από στενά έως ασφυκτικά. Εάν η Ελλάδα, με σταθερότητα και πειστικότητα, επιδείξει στρατιωτικά την ετοιμότητα και πολιτικά τη βούληση να μην “προσαρμοστεί” σε ενδεχόμενο τετελεσμένο, στην Άγκυρα θα σκεφτούν πολλές φορές πριν αποτολμήσουν οτιδήποτε, δεδομένου ότι η κατάσταση που επικρατεί και στο εσωτερικό της Τουρκίας και στην περιοχή μπορεί να μετατρέψει έναν τουρκικό τυχοδιωκτισμό σε μπούμεραγκ.</div><div><br /></div><div><b><i>*Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA</i></b><br /><br />πηγή<br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div>

Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικά ισχυρά “επιχειρήματα” για να “πείσει” τους Τούρκους… πως θα το μετανιώσουν

Του ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ* Οι εξελίξεις στην περιοχή κινούνται πλέον με μεγάλη ταχύτητα. Με επίκεντρο την οικονομική κρίση στην Τουρκία που… μετα...

Διαβάστε την συνέχεια

Πολεμική Αεροπορία: Το μέλλον των F-16 Block.30/Block.50.

<a href="https://i.pinimg.com/originals/e0/43/4e/e0434e908fc7a31326ae01a34e53e49d.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="533" data-original-width="800" height="426" src="https://i.pinimg.com/originals/e0/43/4e/e0434e908fc7a31326ae01a34e53e49d.jpg" width="742" /></a><br /><br /><b>Ευθύμιος Λάζος</b><br />Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο-σχόλιο είναι η είδηση ότι η Ταιβάν χαρακτήρισε επιχειρησιακή την 4η Πτέρυγα Μάχης και τα αεροσκάφη F-16 Block.20 Fighting Falcon, τα οποία έχει αναβαθμίσει στο επίπεδο Viper. Ο συνειρμός είναι προφανής: Αφού η Ταιβάν αναβαθμίζει όλα της τα F-16 (Block.20, στην ουσία Block.15 OCU, εφάμιλλα των Block.50) στο επίπεδο Viper εμείς γιατί δεν πρέπει να το σκεφτούμε για τα πολύτιμα F-16 Block.30 και Block.50; Η έκδοση Viper είναι η τελευταία και ικανότερη έκδοση των F-16 και ήδη 83 ελληνικά F-16 Block.52 θα αναβαθμιστούν σ’ αυτό το επίπεδο. Η κίνηση αυτή, μαζί με την αγορά των 18 (+6) γαλλικών Rafale, δίνει νέα ώθηση στην ελληνική αεροπορική ισχύ και μας εξασφαλίζει πλεονέκτημα έναντι της Τουρκικής Αεροπορίας.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο το τουρκικό αίτημα για την προμήθεια 40 νέων Viper και την αναβάθμιση 80 εν υπηρεσία μαχητικών F-16 σ’ αυτό το επίπεδο. Τα βήματα που έχουν γίνει για την ενίσχυση της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) είναι σημαντικά, αλλά αν μείνουμε μόνο εδώ η προσπάθεια θα είναι ανολοκλήρωτη. Συνολικά έχουμε 153 F-16 σε υπηρεσία. Πριν αποφασίσουμε να αποκτήσουμε F-35 Lightening II δεν θα ήταν πιο πρακτικό να δρομολογήσουμε πρώτα την αξιοποίηση του υφιστάμενου στόλου; 153 F-16, όλα αναβαθμισμένα στο επίπεδο Viper, συν τα 24 Mirage-2000.5 Mk.2 και τα 18 (+6) Rafale θα έδιναν στην ΠΑ έναν στόλο 195 (+6) μαχητικών αεροσκαφών πρώτης γραμμής, όλα τους καλύτερα από τα εν υπηρεσία τουρκικά μαχητικά.<br /><br />Από το παραπάνω σενάριο λείπει η ενεργοποίηση της προμήθειας των έξι επιπλέον Rafale και η απόφαση αναβάθμισης των 38 F-16 Block.50 και των 32 F-16 Block.30 στο επίπεδο Viper. Κατά την άποψη μας είναι μια κίνηση επιτακτική, η οποία πρέπει να δρομολογηθεί το γρηγορότερο δυνατό, θέση που έχουμε πολλάκις δημοσιοποιήσει στην ιστοσελίδα μας. Όχι μόνο για επιχειρησιακούς λόγους, δηλαδή για την διεύρυνση της αεροπορικής υπεροχής της ΠΑ έναντι της τουρκικής απειλής, αλλά και για πρακτικούς, όπως η επίτευξη ομοιοτυπία που σημαίνει οικονομίες κλίμακας άρα και μικρότερες δαπάνες υποστήριξης. Συν το γεγονός ότι η ΠΑ θα έχει σχετική άνεση χρόνου να προγραμματίσει την αντικατάσταση των F-4E Phantom II AUP, περί το 2025, με ένα νέο μαχητικό αεροσκάφος ή με την προμήθεια επιπλέον Rafale.<br /><br />Επιστρέφοντας στο πρόγραμμα της Ταιβάν, η χώρα αναβαθμίζει το σύνολο των 144 F-16A/B Block.20 που διαθέτει στο επίπεδο Viper. Επιπλέον, ενισχύει το στόλο των F-16 με την απόκτηση 66 νέων F-16E/F Block.70, έναντι $ 8 δισεκατομμυρίων (για αεροσκάφη, όπλα, υποστήριξη, εκπαίδευση, υποδομές). Το κόστος της αναβάθμισης είναι $ 5,3 δισεκατομμύρια (με υποστήριξη, όπλα, εκπαίδευση και υποδομές). Η αναβάθμιση, όπως και στην ελληνική περίπτωση, περιλαμβάνει την εγκατάσταση των ραντάρ AN/APG-83 SABR (Scalable Agile Beam Radar), τεχνολογίας AESA, νέου ηλεκτρονικού υπολογιστή αποστολής, προηγμένων ηλεκτρονικών συστημάτων κ.ά. Επίσης, τα αναβαθμισμένα αεροσκάφη θα πιστοποιηθούν για χρήση νέων κατευθυνόμενων όπλων. Το όλο πρόγραμμα υλοποιεί η κρατική AIDC (Aerospace Industrial Development Corp.). Το πρώτο αναβαθμισμένο αεροσκάφος παραδόθηκε το 2018, ενώ το σύνολο των 144 αεροσκαφών θα έχει παραδοθεί έως το 2023.<br /><br />Στην ελληνική περίπτωση τώρα, το ερώτημα είναι αν έχουμε την πολυτέλεια της απαξίωσης των F-16 Block.50/30; Η απάντηση είναι σαφέστατα όχι. Η αναβάθμιση των 38 F-16 Block.50 και των 32 Block.30 θα συμβάλει στην αύξηση της εθνικής αεροπορικής ισχύος και θα δώσει όγκο εργασίας στην ΕΑΒ. Είναι 70 αεροσκάφη, καθόλου αμελητέα ποσότητα. Η αγορά 70 νέων μαχητικών αεροσκαφών, χωρίς όπλα και υποστήριξη, θα κοστίσει περί τα € 5-6 δισεκατομμύρια. Γιατί να μην αναβαθμίσουμε τα F-16 Block.30/Block.50 σε Viper με κλάσμα του κόστους και να αποκτήσουμε έναν ομοιογενή στόλο με 153 F-16 που θα επιχειρούν μέχρι το 2035-2040; Η ΠΑ δεν έχει την πολυτέλεια να απαξιώσει έναν τόσο μεγάλο αριθμό αεροσκαφών.<br /><br />Με 153 εν υπηρεσία F-16 ο κορμός της δύναμης της ΠΑ για τα επόμενα 20 χρόνια θα είναι τα συγκεκριμένα μαχητικά. Υπάρχει βέβαια και η οικονομικότερη λύση της αναβάθμισης των F-16 Block.30 και Block.50 με τα απάρτια από το πρόγραμμα αναβάθμισης των 83 F-16 Block.52. Αλλά, γιατί να μην πάμε τα αεροσκάφη στο ανώτατο δυνατό επίπεδο; Η Ταιβάν αυτό επέλεξε, δεν απαξίωσε ούτε ένα αεροσκάφος. Γιατί όχι κι εμείς; Πριν κάνουμε το επόμενο βήμα δεν θα ήταν λογικότερο και ορθολογικότερο να αξιοποιήσουμε στο ακέραιο τα διαθέσιμα αεροσκάφη, με την αναβάθμιση τους και με την απόκτηση νέων όπλων και ατρακτιδίων; Πιστεύουμε πως αυτός είναι ο λογικότερος, πιο ορθολογικός και παραγωγικός δρόμος.<div><br /></div><div><a href="https://defencereview.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Πολεμική Αεροπορία: Το μέλλον των F-16 Block.30/Block.50.

Ευθύμιος Λάζος Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο-σχόλιο είναι η είδηση ότι η Ταιβάν χαρακτήρισε επιχειρησιακή την 4η Πτέρυγα Μάχης και τα αερ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Διακομματική Επιτροπή για τη Θράκη, το ”μαντρί” και οι ”λύκοι”

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/12/vouli-thraki.jpg"><img height="427" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2021/12/vouli-thraki-696x464.jpg" width="744" /></a><br /><br /><i>Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα”, ψιθυρίζω συλλογισμένη περιτρέχοντας με το βλέμμα μου τους τίτλους των ειδήσεων του διαδικτύου.</i><div><i><br /></i>Γράφει η<b> Κρινιώ Καλογερίδου</b><br />Στα βόρεια σύνορά μας, μετά την παραίτηση Ζάεφ από την ηγεσία του SDSM και το άνοιγμα της διαδικασίας εκλογής νέου προέδρου του κόμματος για την διαδοχή του στη θέση του πρωθυπουργού των Σκοπίων (12/12/21 οι εσωκομματικές εκλογές), ο χρόνος φέρνει κοντύτερα στην εξουσία το εθνικιστικό VMRO και τον αλυτρωτισμό του, αφού έχει ήδη εκφράσει δια του αρχηγού του Χρίστιαν Μίτσκοσκι την άρνηση αναγνώρισης της ”Συμφωνίας των Πρεσπών” και την μετονομασία της χώρας του σε ”Βόρεια Μακεδονία”.<br /><br /> Στα νότια πάλι, στα πόδια μας, ο Ερσίν Τατάρ (Τουρκοκύπριος ηγέτης της μη αναγνωρισμένης διεθνώς ΤΔΒΚ.) ωρύεται ότι οι Οθωμανοί είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της Κύπρου., ενώ στα δυτικά οι Αλβανοί με τους Τσάμηδες και τους Κοσοβάρους ονειρεύονται μεγαλοϊδεατικά τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας σε βάρος της Ελλάδας και της Σερβίας.<br /><br /> Στα Ανατολικά οι Τούρκοι βιάζονται να κλείσουν ανοιχτά μέτωπα με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, για να μας αντιμετωπίσουν από θέση ισχύος διπλωματικά μετά την εμπορική συμφωνία μαμούθ που έκλεισε ο Ταγίπ Ερντογάν με τα ΗΑΕ αποδυναμώνοντας το αντιτουρκικό μέτωπο [Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος-Σ. Αραβία-Ισραήλ- (ΗΑΕ)] στο οποίο ανήκαν οι τελευταίοι μέχρι πρόσφατα.<br /><br /> Και εκεί που περίμενα αγωνιωδώς να πάρει κάποια πρωτοβουλία γι’ αυτό ο ΥΠΕΞ μας — ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, μας έχει τρελάνει στα διπλωματικά ανοίγματα εντυπωσιασμού που τον έφτασαν ως και την υποσαχάρια Αφρική (Ρουάντα, Γκάνα, Γκαμπόν για το ’21, για να ακολουθήσουν οι επισκέψεις σε Νιγηρία και Σενεγάλη στις αρχές του 2022) — σκάει είδηση για ένα αφελές και αχρείαστο φάουλ μας στη Θράκη.<br /><br /> Ένα φάουλ που το πήραν αψήφιστα στον Τύπο όσοι το πρόσεξαν, για να μην πω ότι εξέχοντες λειτουργοί του το χειροκρότησαν επηρεασμένοι απ’ το όλο πακέτο των μέτρων που δείχνει γενικά θετικό, αν εξαιρέσουμε το δικαίωμα το οποίο δίνουμε σε Βούλγαρους και Τούρκους να πατήσουν πόδι στη Θράκη… <br /><br /> Πρόκειται, συγκεκριμένα, για μια από τις προτάσεις της ”Διακομματικής Επιτροπής για την Ανάπτυξη της Θράκης 2020-21”, όπου γίνεται λόγος για τη δημιουργία συνδέσμου επικοινωνίας (φόρουμ ή οργανισμού) με σκοπό τη συνεργασία τριμερούς σχήματος (Ελλάδας – Βουλγαρίας- Τουρκίας) σε περιοχή δράσης τα νότια Βαλκάνια με έδρα την ελληνική Θράκη.<br /><br /> – Τι ωραία, τι καλά, τι… συμφιλιωτικά!!!, θα μου πείτε ασφαλώς εντυπωσιασμένοι, όπως είπα κι εγώ στην αρχή παρασυρμένη απ’ τον πολυπολιτισμικό… ρομαντισμό μου, πριν να με κατακλύσουν οι ιστορικοί συνειρμοί και να με κάνουν να σμίξω τα φρύδια μου ανατριχιάζοντας απ’ το σήμα κινδύνου που μου έστειλε ο συνετός εαυτός μου.<br /><br /> Τους ιστορικούς συνειρμούς, πολύ περισσότερο όταν προστίθενται σε γεωπολιτικούς, έμαθα να τους λογαριάζω πάντοτε, ειδικά όταν αφορούν εμπόλεμες καταστάσεις και επώδυνες διακρατικές σχέσεις με ουρά στο μακρινό παρελθόν, όπως αυτές που είχαμε εμείς οι Έλληνες με τη Βουλγαρία και την Τουρκία.<br /><br /> – Ο λύκος αρνί δε γίνεται, λέει μια παλιά λαϊκή παροιμία.<br /><br /> Και για μας λύκοι ήταν από αιώνες αμφότεροι οι γείτονες στα βόρεια και βορειοανατολικά σύνορά μας. Κι αυτό καλό είναι να μην το ξεχνούν οι πολιτικοί μας ταγοί που έχουν την έφεση να κάνουν ωραία, μακρόπνοα σχέδια στο χαρτί για… διαρκή καλή γειτονία, πρόοδο και ανάπτυξη με τους φίλους της διπλανής πόρτας ξεχνώντας ότι δεν είναι η Βουλγαρία και η Τουρκία Αυστρία και Ελβετία, αλλά χώρες με αρνητική προϊστορία για τα εθνικά μας συμφέροντα.<br /><br /> – Καλά, τα γνωρίζουμε αυτά, θα μου πείτε. Τα μάθαμε από το σχολείο όταν διαβάζαμε για τα 32 χρόνια αγώνων του αυτοκράτορα Βασιλείου Β’ Βουλγαροκτόνου εναντίον του τσάρου Σαμουήλ που μπαινόβγαινε στην Ελλάδα τρομοκρατώντας τους Έλληνες. Τα μάθαμε και μέσα απ’ τον Μακεδονικό Αγώνα και τους Βαλκανικούς Πολέμους που ακολούθησαν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Όμως αυτά πέρασαν, πάνε. Είναι μακρινό παρελθόν που ξεχάστηκε, αν όχι για τους Τούρκους, σίγουρα για τους Βούλγαρους…<br /><br /> Φευ!.. Η αλήθεια θα σας διαψεύσει, θα σας απαντούσα, γιατί δεν έχει να κάνει ούτε με την παλιά, αιματοβαμμένη ιστορία του 10ου-11ο αιώνα που έληξε με την Μάχη στο Κλειδί (1014) ούτε με την Νεότερη των αρχών του 20ου που σημαδεύτηκε απ’ τους αγώνες στην Κεντρική Μακεδονία και τη Θράκη με κατάληξη – σε πρώτη φάση – την απελευθέρωση αμφοτέρων (Β’ Βαλκανικός, 1913) και – σε δεύτερη – την απελευθέρωση της Ανατολικής Μακεδονίας από την Βουλγαρική Κατοχή (1916-’18).<br /><br /> Δεν έχει να κάνει ούτε με την Βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης το ’41-’44 (Τριπλή Κατοχή από Γερμανία, Ιταλία, Βουλγαρία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), αλλά με εκδηλώσεις αλυτρωτισμού των Βουλγάρων για τη Θράκη στον αιώνα μας και μάλιστα μόλις οκτώ χρόνια πριν, το 2013.<br /><br /> Ήταν κάτι που μας υπενθύμισε ότι τα όνειρα των Βουλγάρων για τη Θράκη (όπως και για τη Θεσσαλονίκη, τη Μακεδονία γενικότερα) δεν έχουν σβήσει και μοιάζουν με τη λαχτάρα των Τούρκων να μπουν κατακτητές στην Ιερουσαλήμ (¨Μια μέρα οι μουσουλμάνοι στην Ιερουσαλήμ, θα ακούσουν τα βήματα μας¨ είχε πει τον Φεβρουάριο του ’20 ο Μπουλέντ Γιλντιρίμ, συνεργάτης του Ερντογάν, κι αυτό καλά θα κάνουν οι Ισραηλινοί να το θυμούνται όταν ο παμπόνηρος Τούρκος τους προσεγγίσει).<br /><br /> Ας επανέλθουμε όμως στις φαντασιώσεις των Βουλγάρων για τη Θράκη — αντίστοιχες με εκείνες των Σκοπιανών στο ”Μακεδονικό” — με ένα ενδεικτικό γεγονός το οποίο συνέβη το καλοκαίρι του 2013. Τότε που, στο πλαίσιο προετοιμασίας της ελληνοβουλγαρικής αεροπορικής άσκησης ”Thracian Star”, Βούλγαροι αξιωματικοί έφτιαξαν χάρτες στη Σόφια οι οποίοι παρουσίασαν ως δική τους την ελληνική ακριτική Περιφέρεια.<br /><br /> Για να δικαιολογήσουν μάλιστα την ιστορική παραχάραξη που επιχείρησαν δια της οικειοποίησης τμήματος της ελληνικής επικράτειας, ισχυρίστηκαν ότι κατάγονται από τη Θράκη, ενώ — για να γίνουν πιστευτοί — παρουσίασαν και ιστορικό χάρτη με την αρχαία Μακεδονία χωρισμένη συνοριακά από την υπόλοιπη Ελλάδα.<br /><br /> Το εν λόγω γεγονός (που λίγο έλειψε να προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Αθήνας και Σόφιας) έληξε τελικά μετά από παρέμβαση του τότε ΥΠΕΘΑ Πάνου Παναγιωτόπουλου ο οποίος ζήτησε από τον αρχηγό του ΓΕΑ αντιπτέραρχο Ευ. Τουρνά να διαμαρτυρηθεί εγγράφως στον Βούλγαρο ομόλογό του Κωνσταντίν Ποπόφ διαμηνύοντας ότι — αν δεν αποσύρονταν οι προκλητικοί χάρτες εντός 16 ημερών — η Ελλάδα δεν θα συμμετείχε στην άσκηση.<br /><br /> Το αίτημα έγινε δεκτό με απαντητική συγγνώμη εκ μέρους του Βούλγαρου αρχηγού της Πολεμικής Αεροπορίας. Ωστόσο και μόνο το γεγονός ότι οι Βούλγαροι εκδήλωσαν διάθεση οικειοποίησης της Θράκης και παρουσίασης της Μακεδονίας ως ανεξάρτητης από την Ελλάδα, δείχνει πως είναι ίδιοι με τους προγόνους τους.<br /><br /> Με εκείνους που έναν αιώνα πριν εποφθαλμιούσαν τη Θεσσαλονίκη και την Ανατολική Μακεδονία [τις οποίες απελευθέρωσε ο ελληνικός στρατός υπό τον αρχιστράτηγο Διάδοχο Κωνσταντίνο το 1912 (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος) και το 1918 αντίστοιχα].<br /><br /> Γιατί τα ανέφερα, τώρα, όλα αυτά που μας γύρισαν πίσω έναν αιώνα; Το έκανα με αφορμή μια παράγραφο, όπως προείπα, από την πολυσέλιδη έκθεση της Διακομματικής Επιτροπής για την Ανάπτυξη της Θράκης 2020-2, που έχει τίτλο: ”Στρατηγικός Αναπτυξιακός Σχεδιασμός Αν. Μακεδονίας – Θράκης”.<br /><br /> Και τα ανέφερα όχι μόνο για να υπενθυμίσω του ”Κάλλιον του θεραπεύειν το προλαμβάνειν” των αρχαίων προγόνων μας (με την έννοια της ανάγκης να είμαστε προνοητικοί για να ελαχιστοποιήσουμε τις απώλειες από λανθασμένες επιλογές μας), αλλά και για να τονίσω ότι τα ιστορικά λάθη — αν αξιοποιηθούν ως παραδείγματα προς αποφυγή — μπορεί να αποδειχθούν τελικά χρήσιμα.<br /><br /> Η Διακομματική Επιτροπή για τη Θράκη, εν προκειμένω — πέραν των θετικών της προτάσεων ανά τομείς για τη διασφάλιση της κοινωνικής ευημερίας και συνοχής με αξιοποίηση της γεωγραφίας, του περιβάλλοντος και του πολιτισμού μέσω των προγραμμάτων εκπαίδευσης, απόκτησης κατοικίας, εργασιακής και οδικής ασφάλειας, πράσινης ενέργειας κλπ — διολίσθησε αφελώς στο θέμα των σχέσεων σύσφιξης σε ελληνικό έδαφος με τις γειτονικές χώρες.<br /><br /> Κι αυτό γιατί, είναι μεν θετική η εισήγησή της για διακρατική συμφωνία διαχείρισης των υδάτων του Έβρου ώστε να προστατευθεί και να αναπτυχθεί ο πρωτογενής τομέας της ευρύτερης περιοχής που εκτείνεται και σε εδάφη της Βουλγαρίας και της Τουρκίας, πλην όμως το τριμερές σχήμα συνεργασίας που προτείνει –το οποίο θα δραστηριοποιείται στην ευρύτερη περιοχή των νοτίων Βαλκανίων με στρατηγείο τη Θράκη — θα δώσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για δημιουργία προϋποθέσεων αλυτρωτισμού.<br /><br /> Όπερ σημαίνει μη τήρηση του σεβασμού των βορειοανατολικών και ανατολικών συνόρων μας από Βούλγαρους και Τούρκους εθνικιστές και παραβίαση των αρχών της καλής γειτονίας δια της διείσδυσης σε ελληνικό έδαφος της βουλγαρικής και της τουρκικής προπαγάνδας με στόχο τον αφελληνισμό της Θράκης.<br /><br /> Κοινώς θα βάλουμε δυο λύκους στη στάνη μας, να φυλάνε τα πρόβατά μας. Λύκους που, σε ρόλο ”δούρειου ίππου”, είναι πολύ πιθανόν να δημιουργήσουν σταδιακά εστίες αποσταθεροποίησης στο έδαφός μας για μελλοντικές διεκδικήσεις σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στη Θράκη…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Διακομματική Επιτροπή για τη Θράκη, το ”μαντρί” και οι ”λύκοι”

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα”, ψιθυρίζω συλλογισμένη περιτρέχοντας με το βλέμμα μου τους τίτλους των ειδήσεων του διαδικτύου. Γράφει η Κριν...

Διαβάστε την συνέχεια

Σοβαρή εξέλιξη! Η Τουρκία διασυνθέδηκε ακτοπλοϊκά με τη Λιβύη.

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-12/xaftar55.jpg?itok=aL2JV_13" width="640" /><br />Ο Ερντογάν δεν παραιτείται από το τουρκολιβυκό μνημόνιο<br />"Το 1ο πλοίο μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης αποπλέει μετά από 4 δεκαετίες" .Με αυτή την επικεφαλίδα άρθρο σε τουρκικό ΜΜΕ αναγγέλει το γεγονός της ακτοπολοϊκής σύνδεσης Τουρκίας-Λιβύης<br /><br />Συγκεκριμένα αναφέρει: "Το επιβατηγό πλοίο απέπλευσε την Τετάρτη από το λιμάνι Misrata της Λιβύης με προορισμό την Σμύρνη στις ακτές του Αιγαίου, για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια.<br />Η Λιβύη δεν εξυπηρετείται από διεθνή πορθμεία εδώ και 25 χρόνια.<br /><br />Οι ταξιδιωτικοί δεσμοί με της χώραα διαταράχθηκαν σοβαρά από την εξέγερση του 2011 που ανέτρεψε τον μακροχρόνιο δικτάτορα Μοαμάρ Καντάφι και τα χρόνια αναταραχής που ακολούθησαν.<br /><br />Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Καντάφι, η χώρα τελούσε υπό καθεστώς κυρώσεων και σε μεγάλο βαθμό ήταν κλειστή για τους τουρίστες.<br /><br />Την ακτοπλοϊκή διασύνδεση με την Τουρκία διαχειρίζεται η λιβυκή εταιρεία Kevalay. Θα χρειαστούν 48 ώρες να φθάσει το πλοίο το οποίο πρόκειται να επιστρέψει στις 7 Δεκεμβρίου.<br /><br />«Έχουμε συμφωνίες για την έναρξη άλλων ακτοπλοϊκών διασυνδέσεων, μεταξύ άλλων με την Αίγυπτο και την Τυνησία», δήλωσε ο Taha Hadid, αξιωματούχος στο λιμάνι της Misrata, της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της Λιβύης.<br /><br />Η Μισράτα, η οποία βρίσκεται περίπου 200 χιλιόμετρα (125 μίλια) ανατολικά της Τρίπολης, φιλοξενεί πολλές τουρκικές επιχειρήσεις.<br /><br />Τα αεροπορικά ταξίδια έχουν επίσης αρχίσει να επιστρέφουν.<br /><br />Τα αεροδρόμια υπέστησαν σοβαρές ζημιές στις μάχες στη Λιβύη και πολλές αεροπορικές συνδέσεις ανεστάλησαν, αλλά ορισμένες έχουν ξαναρχίσει μετά την εκεχειρία του Οκτωβρίου 2020 μεταξύ της κυβέρνησης, που υποστηρίζεται από την Τουρκία, και των δυνάμεων του Στρατηγού Khalifa Haftar, με την υποστήριξη της Ρωσίας. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και η Αίγυπτος.<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι τον Νοέμβριο του 2019, η Τουρκία και η Λιβύη υπέγραψαν παράνομη συμφωνία οριοθέτησης της θάλασσας σε μια προσπάθεια από την Άγκυρα δημιουργίας τετελεσμένου γεγονότος , προκειμένου να υφαρπάξει μεγάλο μέρος της Ελληνικής ΑΟΖ νοτίως Κρήτης.<br /><br />Η παράνομη συμφωνία προσπαθεί να επιβεβαιώσει ότι η Τουρκία και η Λιβύη είναι θαλάσσιοι γείτονες, πέραν πάσης λογικής και των όσων υπαγορεύει το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της θάλασσας.<br /><br />Σύμφωνα με τους Τούρκους η οριοθέτηση ξεκινά από το Fethiye-Marmaris-Kaş στη νοτιοδυτική ακτή της Τουρκίας και εκτείνεται στην ακτογραμμή Derna-Tobruk-Bordia της Λιβύης.<br /><br />Η ακτοπλοϊκή διασύνδεση είχε αναγγελθεί πρό διμήνου<br /><br />Μόλις πρίν δύο μήνες περίπου ο πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων (DEİK) Τουρκίας-Λιβύης, Μουρτάζα Καρανφίλ, είχε δηλώσει αναφορικά με την ακτοπλοϊκή διασύνδεση Λιβύης-Τουρκίας :<br /><br />"Αυτή τη στιγμή, θα ξεκινήσουμε αυτά τα ταξίδια με δύο κρουαζιερόπλοια. Κάθε πλοίο έχει 400 κρεβάτια. Το ένα έχει χωρητικότητα 1200 και το άλλο 700 επιβάτες. Εκτός από εμπορευματικά και επιβατικά μεταφοράς, είναι επίσης δυνατή η μεταφορά οχημάτων". <br /><br />Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Επιχειρήσεων Τουρκίας-Λιβύης του Συμβουλίου Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων (DEIK) Μουρτάζα Καρανφίλ δήλωσε ότι τα ταξίδια πλοίων μεταξύ της λιβυκής πόλης Μισράτα και της Σμύρνης θα ξεκινήσουν σύντομα.<br /><br />Ο Καρανφίλ σημείωσε ότι οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης έχουν αναπτυχθεί περαιτέρω από τότε που ανέλαβε καθήκοντα η κυβέρνηση εθνικής ενότητας με επικεφαλής τον Αμπντουλχαμίντ Ντιμπεϊμπέ τον Μάρτιο.<br /><br />Επισημαίνοντας ότι υπήρξε μια σοβαρή αύξηση του εμπορικού όγκου συναλλαγών με τη Λιβύη, ο Καρανφίλ είπε:<br /><br />Οι εξαγωγές μας αυξήθηκαν κατά 65 %. Μέχρι το τέλος του έβδομου μήνα, έφτασε τα 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει ότι θα κλείσουμε το έτος με ένα ποσό άνω των 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό σημαίνει ότι από τότε που εκλέχθηκε η κυβέρνηση εθνικής ενότητας, βρισκόμαστε στη Λιβύη και η ελπίδα άρχισε να φυτρώνει ».<br /><br />Αναφέροντας ότι επισκέφθηκε την Κόνυα και περιηγήθηκε στη βιομηχανία της πόλης , ο Καρανφίλ είχε πεί : "Συναντήσαμε εγκαταστάσεις που μας έκαναν να νιώσουμε περήφανοι. Και είδαμε ότι δεν μπορούμε να παρουσιάσουμε την παραγωγή της Κόνυα στον κόσμο αρκετά."<br /><br />Σημειώνοντας ότι η Konya έχει υψηλή παραγωγική ικανότητα και θέλουν να μεταφέρουν προϊόντα της στη Λιβύη, ο Karanfil είπε:<br /><br />"Θα έχουμε μια κίνηση για τη δημιουργία μιας αγοράς Konya, ας το πούμε, στη Λιβύη στο μέλλον. Εργαζόμαστε για να δημιουργήσουμε την υποδομή για αυτό. Θέλουμε να εισαγάγουμε προϊόντα από την Konya, που είναι μία από τις σημαντικές βιομηχανικές πόλεις μας, ειδικά στη γεωργία , παραγωγή τροφίμων και ανταλλακτικών αυτοκινήτων, στη Λιβύη».<br /><br />Ποιά θα πρέπει να είναι η Ελληνική αντίδραση;<br /><br />Από τα παραπάνω διαφαίνεται ότι η Τουρκία, αργά και μεθοδικά συνεχίζει τη διείσδυσή της στη Λιβύη. Φυσικά ούτε λόγος για αποχώρηση Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και μισθοφόρων από τη χώρα. Το αντίθετο θα λέγαμε, αφού πλέον ανοίγει η κρουαζιέρα και το εμπόριο ακόμη περισσότερο με την ακτοπλοϊκή σύνδεση Μισράτα- Σμύρνης.<br /><br />Παρατηρώντας το χάρτη της Λιβύης διαπιστώνει κανείς ότι η Μισράτα βρίσκεται στα δυτικά της Λιβύης, ενώ στα ανατολικά της χώρας βρίσκεται λόγου χάρη το λιμάνι του Τομπρούκ, και της Δάρνης.<br /><br />Υπόψιν ότι για το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο ελήφθη από την Τουρκία ως ακτή εκκίνησης της Λιβύης αυτή που βρίσκεται μεταξύ Δάρνης και Τομπρούκ που βρίσκονται στα ανατολικά της χώρας και τελούν κάτω από τον έλεγχο του Στρατάρχη Χαφτάρ, εχθρού των Τούρκων.<br /><br />Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα μπορεί σε συνεννόηση με τον Πρόεδρο της Βουλής της Λιβύης και τον Στρατάρχη Χαφτάρ να πετύχει την ακτοπλοϊκή σύνδεση Κρήτης- Λιβύης, για παράδειγμα Ιεράπετρας-Τομπρούκ, με κρουαζιερόπλοια και εμπορικά πλοία, καθώς και της δημιουργίας ζώνης ελεύθερου εμπορίου μεταξύ Ελλάδας-Λιβύης στο εν λόγω Λιβυκό λιμάνι, για προώθηση ελληνικών προϊόντων χωρίς δασμούς στη Λιβύη.<br /><br />Αυτό θα είχε ως όφελος των διεμβολισμό του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, και την Ελληνική αγκίστρωση στην ΒΑ Λιβύη.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Σοβαρή εξέλιξη! Η Τουρκία διασυνθέδηκε ακτοπλοϊκά με τη Λιβύη.

Ο Ερντογάν δεν παραιτείται από το τουρκολιβυκό μνημόνιο "Το 1ο πλοίο μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης αποπλέει μετά από 4 δεκαετίες" .Με...

Διαβάστε την συνέχεια

Το παρελθόν διδάσκει πως μια πανδημία επηρεάζει το αξιόμαχο.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/04/roosvelt-aeroplanoforo-slpress.gr_.jpg" /><br /><br /><b>Μαργαρίτης Γιώργος</b><br />Η υπόθεση του κυβερνήτη του αμερικανικού αεροπλανοφόρου USS Theodore Roosevelt στις αρχές της πανδημίας, είχε φέρει στο προσκήνιο, σε νεότερη εκδοχή, το πως οι πανδημίες συνδέονται με το αξιόμαχο, άρα και με τις γεωπολιτικές, ειρηνικές ή μη, εξελίξεις. Ο κυβερνήτης είχε θεωρήσει ότι, καθώς η χώρα του δεν βρισκόταν σε πόλεμο, δεν υπήρχε λόγος να τεθεί σε κίνδυνο η υγεία και η ζωή 4.000 και πλέον ναυτικών και αεροπόρων του αεροπλανοφόρου.<br /><br />Η ηγεσία του αμερικανικού ναυτικού τον είχε κατηγορήσει για έλλειψη ψυχραιμίας ως προς την κρίσιμη φάση της “διαχείρισης κρίσεων” και τον αντικατέστησε. Η ιστορία θα μπορούσε να είχε τελειώσει εκεί αν δεν είχε συνέπειες στο πολιτικό πεδίο: για την ακρίβεια στην αντιπαράθεση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους με την Κίνα στη Νότια Κινεζική Θάλασσα. Το εν λόγω αεροπλανοφόρο αποτελούσε το χειροπιαστό επιχείρημα των ΗΠΑ στην διακηρυγμένη θέση τους για μη αναγνώριση των διεκδικήσεων της Κίνας στην κρίσιμη αυτή ζώνη και το στήριγμα της έμπρακτης αμφισβήτησης της κινεζικής κυριαρχίας στο αρχιπέλαγος.<br /><br />Η εξουδετέρωση μέρους του πληρώματός του από τον κορονοϊό και η δημόσια –άμεσα ή μέσω διαρροής– παραδοχή της κατάστασης από τον κυβερνήτη του, ακύρωσε το βασικό επιχείρημα των ΗΠΑ και το κυριότερο εργαλείο προώθησης της δικής τους πολιτικής. Η απέναντι πλευρά έσπευσε να εκμεταλλευτεί την ομολογημένη αδύναμη στιγμή των ΗΠΑ, αναπτύσσοντας στην αμφισβητούμενη ζώνη ισχυρές ναυτικές δυνάμεις. Εκμεταλλεύθηκε δηλαδή την χαραμάδα ευκαιρίας για να δημιουργήσει ένα πολιτικό τετελεσμένο: την επίδειξη μονοπωλίου ναυτικής ισχύος.<br /><br />Πολλές φορές στο παρελθόν η έκβαση των πολέμων σχετίζεται με κάποιο τρόπο με ασθένειες ή επιδημίες, δεν χρειάζεται να πάμε πίσω στο Θουκυδίδη και στον Πελοποννησιακό Πόλεμο για να το πιστοποιήσουμε. Αυτά συνέβησαν και στη δική μας εποχή. Το καλοκαίρι του 1918 η επιδημία της γρίπης κτύπησε –για λόγους που ακόμα συζητιούνται– τον γερμανικό στρατό λίγες εβδομάδες νωρίτερα απ’ ό,τι τους αντιπάλους του, Γάλλους και Βρετανούς, στο δυτικό μέτωπο.<div><br />Πανδημία και αξιόμαχο<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι γερμανικές μονάδες κρούσης ξεκίνησαν την τελευταία τους και πιο αποφασιστική επίθεση με οργανική δύναμη μειωμένη κατά 20-30% εξαιτίας της πανδημίας. Η επίθεση αποκρούστηκε και τα εύσημα για την “δεύτερη μάχη του Μάρνη” αποδόθηκαν λανθασμένα στο στρατάρχη Πεταίν. Θα ήταν πιο δίκαιο να αποδοθούν στο ιό της γρίπης.<br /><br />Στον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο, το φθινόπωρο του 1942, στο μέτωπο της βόρειας Αφρικής η μάχη του Ελ Αλαμέιν κρίθηκε, μεταξύ άλλων, από τη νοσηρότητα που είχε ενσκήψει στο γερμανο-ιταλικό στρατόπεδο. Ο Άξονας είχε επενδύσει πολύ λιγότερο απ’ ότι οι Σύμμαχοι στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των στρατιωτικών του, γεγονός που έρχεται σε κατανοητή (λόγω φασισμού-ναζισμού) αντίθεση με τις προόδους του στα θανατηφόρα αέρια.<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν ότι η ελονοσία, η δυσεντερία και τα συναφή ταλαιπώρησαν αφάνταστα τα στρατεύματά του σε όλα σχεδόν τα μέτωπα. Το Νοέμβριο του 1942 η στρατιά του Ρόμελ, σε επαφή με την άκρως ανθυγιεινή ζώνη του βαθύπεδου της Κατάρα, είχε ένα πολύ σημαντικό ποσοστό νοσούντων, μέσα στους οποίους περιλαμβανόταν και ο αρχηγός της: ο Ρόμελ βρισκόταν σε νοσοκομείο της Ρώμης για θεραπεία.</div><div><br />Στο ελληνοτουρκικό μέτωπο<br /><br />Τα παραπάνω ανήκουν στην ιστορία, στο παρελθόν, άρα είναι γνωστά. Πολύ λιγότερο γνωστή είναι η επίδραση που τυχόν θα έχει στο άμεσο ή στο απώτερο μέλλον η επίδραση της πανδημίας του κορονοϊού (η μία μετάλλαξη έρχεται μετά την άλλη) σε ενδεχόμενες καταστάσεις κρίσης στο Αιγαίο, στην Κύπρο ή στην Ανατολική Μεσόγειο. Μερικά ίχνη του μέλλοντος ήδη διαφαίνονται.<br /><br />Οι οικονομικές και ως εκ τούτου στρατιωτικές δυνατότητες της Ελλάδας θα είναι αύριο πιθανότατα περιορισμένες εξαιτίας των συνεπειών της πανδημίας, σε συνδυασμό με την πολύπλευρη παγίδευση μέσα στην οποία επιλέγει να κινηθεί η πολιτική ηγεσία (π.χ. αντιμετώπιση μιας οικονομικής κρίσης χωρίς δυνατότητα χρήσης ενός βασικού εργαλείου, όπως είναι το νομισματικό). Για την Ελλάδα η νέα κρίση σημαίνει περαιτέρω απαξίωση ως χώρα, και νέα συρρίκνωση δυνατοτήτων και στο εθνικό ζήτημα. Ίσως δε και κοινωνικό χάος.<br /><br />Το ερώτημα είναι μόνο το τι ακριβώς θα σημάνει η κρίση αυτή για την Τουρκία. Θα φέρει οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις ή όχι; Και για πόσο καιρό; Στο ζήτημα αυτό οι απαντήσεις κρύβονται και στον χρονισμό και στις επικείμενες διακυμάνσεις της εκάστοτε συγκυρίας. Και αυτές, δυστυχώς, δεν εξαρτώνται από την ελληνική πλευρά.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το παρελθόν διδάσκει πως μια πανδημία επηρεάζει το αξιόμαχο.

Μαργαρίτης Γιώργος Η υπόθεση του κυβερνήτη του αμερικανικού αεροπλανοφόρου USS Theodore Roosevelt στις αρχές της πανδημίας, είχε φέρει στο π...

Διαβάστε την συνέχεια

ΑΟΖ και “γαλάζιο έδαφος”. Η “Γαλάζια Πατρίδα” στοχεύει και τα νησιά.

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/04/galazia_patrida.jpg" /><br /><br /><b>Γρίβας Κώστας</b><br />Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει αρκετές παθογένειες, αλλά μια σημαντική, αν και σχετικά παραγνωρισμένη, είναι ο επαρχιωτισμός της. Το ότι δηλαδή λειτουργεί μέσα στο στενό πλαίσιο της γεωπολιτικής “γειτονιάς”, σχεδόν αδιαφορώντας για το τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο. Όμως, το διεθνές σύστημα είναι ένα και ενιαίο και ό,τι συμβαίνει σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου ασκεί επιδράσεις στο σύνολο. Ο λόγος για την ΑΟΖ και την τάση μετατροπής της σε “γαλάζιο έδαφος”.<br /><br />Πράγματι, ο κοσμογονικός ανταγωνισμός, που βρίσκεται εδώ και μερικά χρόνια εν εξελίξει αναφορικά με τον έλεγχο των εγγύς ευρασιατικών υδάτων έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητος από τη δημόσια συζήτηση στη χώρα μας. Όμως, ο ανταγωνισμός αυτός θέτει νέα δεδομένα και στο Δίκαιο της Θάλασσας, που με τη σειρά τους έχουν τεράστιες δυνητικές επιδράσεις στο ελληνοτουρκικό σύστημα.<br /><br />Ο ανταγωνισμός αυτός ξεκίνησε από τις αξιώσεις της Κίνας στη Νότιο Σινική Θάλασσα. Για να το πούμε με όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια, η Κίνα αντιλαμβάνεται ολόκληρη τη Νότιο Σινική Θάλασσα ως χώρο εθνικής κυριαρχίας της, ως προέκταση του εδάφους της προς τη θάλασσα. Σε μια από τις πολυπληθείς μελέτες που εκδίδονται στις ΗΠΑ αναφορικά με τον ανταγωνισμό τους με την Κίνα, υπό τον τίτλο China’s vision of victory, του Jonathan D. T. Ward, το δεύτερο μέρος του βιβλίου αναφέρεται στο “Γαλάζιο Εθνικό Έδαφος” (Blue National Soil) της Κίνας, δηλαδή τη Νότιο Σινική Θάλασσα.<br /><br />Ο συσχετισμός με τη “Γαλάζια Πατρίδα” της Τουρκίας είναι εμφανής. Και ας μην βιαστεί κανείς να πει ότι αυτή είναι μια κινεζική ιδιαιτερότητα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τη Ρωσία στον Αρκτικό. Συγκεκριμένα, η διαφαινόμενη τήξη των αρκτικών πάγων στερεί από τη Ρωσία το “Μεγάλο Παγωμένο Τείχος”, που εξασφάλιζε την από Βορρά προστασία της. Έτσι, για τους Ρώσους η απόλυτη κυριαρχία στον Αρκτικό είναι μονόδρομος.<br />ΑΟΖ και “γαλάζιο έδαφος”<br /><br />Με άλλα λόγια, είναι απλά αδιανόητο για τη Ρωσία να βρίσκονται αμερικανικά αντιτορπιλικά στα 13 ναυτικά μίλια έξω από τις σιβηριανές ακτές. Έτσι, λοιπόν, και ο Αρκτικός αντιμετωπίζεται από τη Ρωσία σαν “Γαλάζια Πατρίδα”. Δηλαδή, ως χώρος πλήρους εθνικής κυριαρχίας, πολύ περισσότερο από ό,τι προβλέπει το γράμμα του ισχύοντος Δικαίου της Θάλασσας για τα χωρικά ύδατα και δραματικά περισσότερο από ό,τι προβλέπει για την ΑΟΖ.<br /><br />Παρόμοιες απόψεις φαίνεται να έχει και η Βραζιλία και η Ινδία και φυσικά και οι ΗΠΑ. Οι τελευταίες, διαχρονικά, αντιμετωπίζουν μια τεράστια θαλάσσια έκταση, εύρους τουλάχιστον χιλίων χιλιομέτρων ένθεν και ένθεν των ακτών τους στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό, ως χώρο όπου μπορούν να πράξουν ό,τι απαιτείται για να εξασφαλίζουν την ασφάλεια τους, αδιαφορώντας για τους περιορισμούς του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Με άλλα λόγια, έχει ξεκινήσει ήδη μια διαδικασία που τείνει να μετατρέψει την ΑΟΖ, ιδιαίτερα δε στις κλειστές θάλασσες, σε χώρο σχεδόν εθνικής κυριαρχίας, περίπου ισότιμο με τη στεριά. Αυτή η άτυπη αναβάθμιση της ΑΟΖ φαίνεται και από το πώς η διεθνής κοινότητα είχε αντιμετωπίσει τις δοκιμαστικές εκτοξεύσεις βορειοκορεατικών βαλλιστικών πυραύλων πριν από μερικά χρόνια. Τα διεθνή ΜΜΕ (των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων) είχαν καυτηριάσει το γεγονός ότι οι πύραυλοι αυτοί είχαν καταλήξει στην ΑΟΖ της Ιαπωνίας. Δηλαδή, αντιμετώπισαν την ΑΟΖ, όχι ως χώρο αποκλειστικής άσκησης οικονομικών δικαιωμάτων, αλλά ως χώρο σχεδόν εθνικής κυριαρχίας.<div><br />Θύλακοι σε ξένο “γαλάζιο έδαφος”<br /><br />Αυτή η νέα διεθνοπολιτική πραγματικότητα είναι αναπόφευκτο ότι θα επηρεάσει και το ελληνοτουρκικό σύστημα. Για την ακρίβεια ήδη το επηρεάζει. Ο όρος “Γαλάζια Πατρίδα”, που χρησιμοποιεί η Τουρκία είναι επιδεικτικά ξεκάθαρος για το πώς αντιλαμβάνεται η Άγκυρα το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Αναλυτικότερα, η άτυπη μετατροπή της ΑΟΖ σε χώρο εθνικής κυριαρχίας αυτομάτως τοποθετεί την Τουρκία και την Ελλάδα σε μια γεωπολιτική δυσαρμονία, πρωτοφανή στην ιστορία των δύο χωρών.<br /><br />Με βάση τη δυναμική του “γαλάζιου εθνικού εδάφους” που διαμορφώνεται διεθνώς, αν η Τουρκία επιτύχει να μην έχουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα τα ελληνικά νησιά, ή επιβάλει στην Ελλάδα να μην ασκεί σε αυτά τα κυριαρχικά της δικαιώματα, τότε προκύπτει σοβαρό πρόβλημα εθνικής κυριαρχίας. Κι αυτό, λόγω των γεωπολιτικών ζυμώσεων που βρίσκονται σήμερα εν εξελίξει διεθνώς και τείνουν να μετατρέψουν –ατύπως πλην αποφασιστικώς– την ΑΟΖ σε χώρο περίπου εθνικής κυριαρχίας.<br /><br />Αν τα ελληνικά νησιά (συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης) στερηθούν την ΑΟΖ τους μετατρέπονται σε χώρο ασαφούς κυριαρχίας. Κατά κάποιον τρόπο “ιμιοποιούνται”. Επομένως, όλο το Αιγαίο μεταβάλλεται σε μια “γκρίζα ζώνη” και στη χειρότερη ενσωματώνεται μέσα σε τουρκικό “θαλάσσιο έδαφος”. Στην τελευταία περίπτωση –ακόμη και υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις– πολλά ελληνικά νησιά θα γίνουν κάτι σαν το Λεσότο στη Νότιο Αφρική. Δηλαδή θα είναι θύλακοι μέσα στον χώρο εθνικής κυριαρχίας του αντιπάλου.<br /><br /></div><div>Η νέα διεθνής πραγματικότητα<br /><br />Στην πράξη, από τη στιγμή που τα νησιά δεν θα έχουν κυριαρχικά δικαιώματα, θα θεωρούνται προεκτάσεις του “περιβάλλοντος κράτους”, δηλαδή της Τουρκίας, με ό,τι αυτό σημαίνει και για την εθνική κυριαρχία επί των ίδιων των νησιών. Με άλλα λόγια, η νέα διεθνής πραγματικότητα στις κλειστές θάλασσες του πλανήτη τείνει να ενοποιήσει τη στεριά με τη θάλασσα σε μια ενιαία και αδιαίρετη ενότητα, με αποτέλεσμα αν χαθεί ή αν “γκριζάρει” το θαλάσσιο κομμάτι αυτής της ενότητας, να “γκριζάρεται” και το χερσαίο.<br /><br />Δυστυχώς, αυτή η νέα δυνητική διεθνής γεωπολιτική πραγματικότητα έχει περάσει απαρατήρητη(;) από τις ελληνικές ελίτ με αποτέλεσμα στο ελληνικό σύστημα εξουσίας να κυριαρχούν τραγικά επικίνδυνες αντιλήψεις. Αντιλήψεις που προωθούν την άποψη ότι οφείλουμε να αντιληφθούμε «την αλήθεια των άλλων», δηλαδή της Τουρκίας και να συμβιβαστούμε, ή στην “καλύτερη” περίπτωση να εγκαταλείπουμε στην πράξη τα νόμιμα κυριαρχικά δικαιώματα των νησιών μας!<br /><br />Η πολιτική της μη άσκησης των θαλάσσιων κυριαρχικών δικαιωμάτων, χάριν υποτίθεται μετριοπάθειας, όπως είναι η μη ανακήρυξη ΑΟΖ και η μη επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, καθίσταται πλέον εγκληματικά επικίνδυνη. Από τη στιγμή που οι εγγύς θάλασσες τείνουν να μετατραπούν σε προέκταση της στεριάς, αν δεν τις αντιμετωπίζεις ως τέτοιες, τότε ατύπως περνάς το μήνυμα ότι ούτε οι στεριές είναι δικές σου. Και αν δεν είναι δικές σου είναι κάποιου άλλου. Τόσο απλά.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

ΑΟΖ και “γαλάζιο έδαφος”. Η “Γαλάζια Πατρίδα” στοχεύει και τα νησιά.

Γρίβας Κώστας Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει αρκετές παθογένειες, αλλά μια σημαντική, αν και σχετικά παραγνωρισμένη, είναι ο επαρχιωτισμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Θέλουμε αποτροπή; Άμεση κινητοποίηση… συμμαχίες, βιομηχανίες, πανεπιστήμια

<img height="396" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2018/02/imia-790x400.jpg" width="781" /><br /><br />ΤΟΥ <b>ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ</b><br />Έχουμε καταστεί μάρτυρες, εσχάτως, μιας επαυξημένης και ενορχηστρωμένης φραστικής επιθετικότητας, που εκπορεύεται από τον νεοοθωμανό σουλτάνο και τα παντοειδή Ακάρ-εά του, σε μια πρόδηλη προσπάθεια κατατρομοκράτησης των Ελλήνων και των Κυπρίων, προκειμένου να μην αντιδράσουν δυναμικά σε προσχεδιαζόμενα τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι προφανές ότι ο σουλτάνος δοκιμάζει τις αντιδράσεις μας, ώστε να κλιμακώσει αναλόγως την αποτελεσματικότητα των κινήσεών του στη σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου.<br /><br />Όσο αυτός βλέπει ότι οι δύο υπερδυνάμεις, Ρωσία και Αμερική, παρά τη σαφώς επιφυλακτική στάση της τελευταίας έναντι της Τουρκίας, δεν προειδοποιούν σοβαρά την Τουρκία για τις συνέπειες των ενεργειών της, τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο όσο και στη Λιβύη, ενώ ταυτόχρονα δυο ευρωπαϊκές δυνάμεις, η Γερμανία και η Μεγάλη Βρετανία, ή φανερά την ανέχονται ή κρυφά την υποστηρίζουν, με μόνη εξαίρεση στην Ευρώπη τη Γαλλία, η οποία σαφώς τηρεί μια δυναμικότερη κατά του τουρκικού επεκτατισμού στάση, είναι φυσικό να συνεχίζει να μπλοφάρει αλά Χίτλερ, δοκιμάζοντας την ανοχή και την αντοχή του ΟΗΕ, των συμμάχων και της ίδιας της Ελλάδος και της Κύπρου.<br /><br />Το πρώτο ερώτημα, που απορρέει από τις μπλόφες αυτές, είναι αν θα πραγματοποιήσει τις απειλές του, κάνοντας έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, παραβιάζοντας την ΑΟΖ της Κύπρου, εποικίζοντας την Αμμόχωστο, εγκαθιστώντας πραξικοπηματικά κυβέρνηση φιλοτουρκική στη Λιβύη και εξοντώνοντας τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ. Το δεύτερο ερώτημα, που ευλόγως απορρέει, είναι αν η πολιτική αυτή της μπλόφας αποτελεί στοιχείο του ερντογανισμού, το οποίο θα εκλείψει από τον ορίζοντα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, όταν εκλείψει και ο ερντογανισμός είτε λόγω φυσικών αιτίων είτε λόγω εκλογικής ήττας.<br /><br />Ξεκινώντας από το δεύτερο ερώτημα, η άποψή μας είναι ότι ο νεοοθωμανικός ιμπεριαλισμός αποτελεί έκφανση του τουρκικού επεκτατισμού, και επομένως, δεν εξαρτάται η ισχύς του από πρόσωπα, αλλά από μία σταθερή ιδεολογικοπολιτική και θρησκευτική συνιστώσα, που για ιστορικούς και γεωπολιτικούς λόγους επιδιώκει την παγίωση της τουρκικής κυριαρχίας στην Ανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα στην Κύπρο και την Ελλάδα. Μπορεί η Ελλάδα στην παρούσα συγκυρία να υπερέχει διπλωματικά, λόγω των επιλεκτικών διπλωματικών στρατηγικών της κινήσεων στην Ευρώπη (βλ. Γαλλία) και στη Μεσόγειο (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Λιβύη, Αίγυπτος), υψώνοντας έτσι ένα τείχος απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, στρατιωτικά όμως υπολείπεται κατά πολύ της Τουρκίας, η οποία τα τελευταία χρόνια μεθοδικά και συστηματικά οργάνωσε την πολεμική της βιομηχανία, όταν οι Έλληνες πολιτικοί περί άλλα ετύρβαζον.<br /><br />Οι διπλωματικές όμως αυτές ενέργειες χαρακτηρίζονται από επισφάλειες, όπως αποδείχθηκε από την τελευταία προσέγγιση Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Τουρκίας. Τα 10 δις δολάρια με τα οποία τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ενίσχυσαν τον Ερντογάν, ανεξαρτήτως της σκοπιμότητάς τους, αποτελούν πρόδηλη στήριξη του καθεστώτος του και πρέπει να προκαλέσουν σκεπτικισμό στην Ελλάδα.<br /><br />Με δεδομένη τη μακρόπνοη στρατηγική του νεοοθωμανικού επεκτατισμού, η οποία βέβαια σε καμία περίπτωση δεν είναι συνάρτηση προσώπων, αλλά πολιτικής γραμμής, η απάντηση στο πρώτο ερώτημα, ότι η Τουρκία θα προχωρήσει κατά τα σχέδιά της και στο Αιγαίο και στην Αμμόχωστο και στην Ανατολική Μεσόγειο, όσο η «ψύχραιμη στάση» της Ελλάδος και της Κύπρου, που υπαγορεύεται από ανασφάλειες, φοβικά σύνδρομα και αμυντικές ανεπάρκειες, δεν προτάσσει ένα casus belli στις στρατηγικές αυτές επιδιώξεις της Άγκυρας.<br /><br />Είναι καιρός να αντιληφθούν οι ηγήτορές μας ότι η ενίσχυση της αποτρεπτικής μας ικανότητας και η διασφάλιση των δικαιωμάτων μας στο πλαίσιο του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, εκτός των διπλωματικών συμμαχιών, απαιτεί μια δυναμική συστράτευση με υπερτριπλάσια ισχύ πυρός από αυτή που διαθέτει ο εχθρός σε πυραυλικά συστήματα, αντιαεροπορικά και αντιαρματικά μέσα και όχι ευχολόγια και παρελάσεις. Αμυντικές βιομηχανίες, Πανεπιστήμια και Υπουργεία Άμυνας των χωρών μας πρέπει να αποδυθούν σε έναν τιτάνιο αγώνα και για να καλύψουν τα αμυντικά κενά βραχυπρόθεσμα και να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις μιας σύγχρονης αμυντικής υποδομής που θα εγγυάται την ασφάλεια και την ανάπτυξη των χωρών μας.<div><br /></div><div><a href="https://www.apopseis.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Θέλουμε αποτροπή; Άμεση κινητοποίηση… συμμαχίες, βιομηχανίες, πανεπιστήμια

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ Έχουμε καταστεί μάρτυρες, εσχάτως, μιας επαυξημένης και ενορχηστρωμένης φραστικής επιθετικότητας, που εκπορε...

Διαβάστε την συνέχεια

Ένα ακόμα βήμα προς τη “Μεγάλη Αλβανία”, μέσω των σχολικών βιβλίων.

<img src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/10/greater_albania_project-700x400.jpg" /><br /><br />Η Αλβανία και το Κόσοβο σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν κοινό αναγνωστικό βιβλίο για τους μαθητές των σχολείων τους από του χρόνου σε ένα ακόμα βήμα προς την “ένωσή” τους και τη δημιουργία της “Μεγάλης Αλβανίας”. Όχι τυχαία του χρόνου συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ανακήρυξη της αλβανικής ανεξαρτησίας.<br /><br />Όπως τόνισε Αλβανός αξιωματούχος το βιβλίο δεν θα μάθει μόνο γραφή και ανάγνωση στους μαθητές αλλά και την “αξία της αλβανικής γλώσσας, την αγάπη για τη χώρα, τον λαό και τον πολιτισμό της”… Αλβανία και Κόσοβο είχαν αποφασίσει την παραγωγή κοινών σχολικών βιβλίων το 2012 αλλά τα σχέδια δεν είχαν προχωρήσει.<br /><br />Τώρα προφανώς οι Αλβανοί νιώθουν πιο ισχυροί ώστε να κάνουν το επόμενο βήμα που τελικό στόχο έχει ξεκάθαρα τη δημιουργία της “Μεγάλης Αλβανίας”. Το ζήτημα είναι πως θα καταπιεί η Σερβία το νέο αλβανικό χάπι, αν το καταπιεί. Η ένταση τελευταία είχε αυξηθεί, αλλά δεν βέβαιο ότι το Βελιγράδι δεν θα αντιδράσει απέναντι στους Αλβανούς.<div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ένα ακόμα βήμα προς τη “Μεγάλη Αλβανία”, μέσω των σχολικών βιβλίων.

Η Αλβανία και το Κόσοβο σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν κοινό αναγνωστικό βιβλίο για τους μαθητές των σχολείων τους από του χρόνου σε ένα ακόμ...

Διαβάστε την συνέχεια

ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Αργά ή γρήγορα θα ανοίξει η κουβέντα για τα F-35, συζητάμε για 4 νέες κορβέτες»

<a href="https://doureios.com/wp-content/uploads/2020/11/F-35A-2-780x470.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="470" data-original-width="780" height="470" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2020/11/F-35A-2-780x470.jpg" width="780" /></a><br /><br />Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Όλγα Τρέμη και την ιστοσελίδα NewsBomb.gr παραχώρησε ο ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος. Τα κύρια σημεία της συνέντευξης του ΥΕΘΑ περιλαμβάνουν αναφορά στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, τα εξοπλιστικά, τη τουρκική προκλητικότητα, καθώς και την ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία.<br /><br />Ο ΥΕΘΑ ανέφερε χαρακτηριστικά πως κύρια στοιχεία στη συνεργασία μεταξύ της χώρας μας και των Αμερικανών είναι η αναβάθμιση των υποδομών στα πλαίσια της MDCA. Σημείωσε με έμφαση πως «Επιμείναμε στο να επενδύσουνε περισσότερα σε αυτά που ήδη έχουν» ενώ τόνισε πως επίκειται «Δημιουργία στρατοπέδου για τη φιλοξενία των αμερικανικών δυνάμεων στην Αλεξανδρούπολη».<br /><br />Ειδικότερα, διευκρίνισε πως λαμβάνει χώρα «Μεγάλη αποβίβαση συστημάτων και υλικού του αμερικανικού στρατού» και επισήμανε πως οι Αμερικανοί «βοήθησαν ώστε το λιμάνι να γίνει χρηστικό ώστε να ελλιμενίζονται μεγάλα πλοία και επενδύουν σε ένα στρατόπεδο που δεν χρησιμοποιείται από τον ελληνικό στρατό». Όπως είπε αυτολεξεί: «Η Αλεξανδρούπολη μετατρέπεται σε νέα Σούδα»<br /><br />Εξοπλιστικά<br /><br />Ως προς το κύριο σκέλος των εξοπλιστικών προγραμμάτων με έμφαση είπε πως το πρώτιστο μέλημα του είναι «η συνεπής συντήρηση και υποστήριξη των υπαρχόντων συστημάτων». «Αγοράζουμε φρεγάτες ένα πρόγραμμα ύψους 3 δις, Rafale 2.5 δις και όπλα τόσο για τα Rafale όσο και τα F-16 που διαθέτουμε» όπως ανέφερε στην Όλγα Τρέμη ο ΥΕΘΑ.<br /><br />Για τη προμήθεια του αμερικανικού μαχητικού πέμπτης γενιάς είπε πως «Αργά ή γρήγορα θα ανοίξει η κουβέντα για τα F-35» και «Θα είναι το επόμενο βασικό μαχητικό σε επίπεδο ΝΑΤΟ».<br /><br />Καταιγιστικός ήταν στο γεγονός πως σύμφωνα με τον ίδιο «Η κοινωνία ζητά η κυβέρνηση να ξοδέψει για την άμυνα και θέλει να γίνεται με σωστό τρόπο» ενώ ως προς τα εξοπλιστικά του ΠΝ υπεραμύνθηκε της γαλλικής πρότασης λέγοντας πως «Μόλις πρόσφατα συμφωνήσαμε στην αγορά τριών φρεγατών της επόμενης γενιάς, ότι καλύτερο θα πλεύσει αλλά ήδη ξεκινά η συζήτηση για την απόκτηση και επιπλέον τεσσάρων κορβετών».<br /><br />Για τους χρόνους υλοποίησης των εξοπλιστικών ανέφερε ως παράδειγμα τη σύμβαση των Rafale: «Καταρρίψαμε παγκόσμιο ρεκόρ στη συμφωνία για τα Rafale».<br /><br />Ελληνογαλλικά<br /><br />Για τη παρουσία των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων σε περίπτωση σύρραξης με τη Τουρκία ο ΥΕΘΑ τόνισε πως «Οι Γάλλοι θα είναι εκεί» και συνέχισε αναφέροντας το γεγονός πως ακόμη και εν καιρό ειρήνης «Η συμφωνία έχει αποτρεπτική ισχύ».<br /><br />Για την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στο Σαχέλ ο ΥΕΘΑ επισήμανε πως αυτό εξετάζεται. Συγκεκριμένα όπως είπε: «Εξετάζουμε την αποστολή μιας μικρής ομάδας στελεχών στο Σαχέλ για να συνδράμουμε τη Γαλλία».<br /><br />Η πλήρης συνέντευξη στον ακόλουθο σύνδεσμο:<br /><br /><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="447" src="https://www.youtube.com/embed/dDyYE-kcfvY" width="747" youtube-src-id="dDyYE-kcfvY"></iframe><br /><br /><a href="https://defencereview.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Αργά ή γρήγορα θα ανοίξει η κουβέντα για τα F-35, συζητάμε για 4 νέες κορβέτες»

Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Όλγα Τρέμη και την ιστοσελίδα NewsBomb.gr παραχώρησε ο ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος. Τα κύρια σημεία της συνέντευξ...

Διαβάστε την συνέχεια

Στό ράφι τῆς ἱστορίας ἡ Μεγάλη Ἰδέα γιά τήν κατασκευή τοῦ ἀγωγοῦ ΕastMed

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://cdn.offshorewind.biz/wp-content/uploads/sites/6/2020/04/28130640/EastMed-pipeline-project-seeks-offshore-EPCI-players.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="474" data-original-width="800" height="379" src="https://cdn.offshorewind.biz/wp-content/uploads/sites/6/2020/04/28130640/EastMed-pipeline-project-seeks-offshore-EPCI-players.jpg" width="809" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Κατέρρευσε καί ἐπισήμως μέ τήν συμφωνία Ἑλλάδος-Αἰγύπτου γιά δημιουργία ὑποθαλασσίου ἀγωγοῦ. Τά δέκα χρόνια μιᾶς «χαμένης ἐπενδύσεως» στήν ἐξωτερική πολιτική μας.</span></h3>ΣΕ ΜΙΑ δραματική ἀνατροπή μέ ἐθνικές προεκτάσεις ὁδηγεῖ τό Μνημόνιο Συνεργασίας Ἑλλάδος-Αἰγύπτου πού ὑπεγράφη κατά τήν ἐπίσκεψη τοῦ Ἕλληνος Ὑπουργοῦ Ἐνέργειας στό Κάιρο. Ἄν καί τό συγκεκριμένο μνημόνιο γιά τήν μεταφορά φυσικοῦ ἀερίου προβάλλεται διθυραμβικῶς ἐπειδή ὁ ἀγωγός θά διέρχεται ἀπό τήν ὁριοθετημένη ΑΟΖ μεταξύ τῶν δύο χωρῶν, στήν πραγματικότητα ἀποτελεῖ τήν ἐπισφράγιση τῆς καταρρεύσεως τῆς πολιτικῆς τῆς Ἑλλάδος πού ἐπί μία δεκαετία ἐπεκεντρώνετο στήν δημιουργία τοῦ ἀγωγοῦ EastMed. Ὁ ὁποῖος σύμφωνα μέ τόν σχεδιασμό θά μετέφερε τό φυσικό ἀέριο τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου στήν Εὐρώπη, μέσῳ Κύπρου – Κρήτης καί Ἰταλίας. Τό νέο Μνημόνιο, τό ὁποῖο ὑπέγραψαν ὁ Ὑπουργός Περιβάλλοντος καί Ἐνεργείας Κώστας Σκρέκας μέ τόν Αἰγύπτιο ὁμόλογό του, προβλέπει τήν ἐπέκταση τῆς διμεροῦς ἐνεργειακῆς συνεργασίας στούς τομεῖς τῆς ἐμπορίας LNG, τῆς ἐξερευνήσεως καί παραγωγῆς φυσικοῦ ἀερίου καί τήν προοπτική διασυνδέσεως τῶν συστημάτων φυσικοῦ ἀερίου τῶν δύο χωρῶν, μέ τήν κατασκευή ὑποθαλασσίου ἀγωγοῦ.<br /><br />Ὁ κυβερνητικός ἐκπρόσωπος Δημήτρης Οἰκονόμου ἀνέφερε χθές τά ἑξῆς: «Ἰδιαίτερης σημασίας γιά τή χώρα μας –γιά τήν ἀναπτυξιακή της πορεία, τήν ἀναβάθμιση τοῦ γεωπολιτικοῦ ἀποτυπώματός της καί τήν ἐπανατοποθέτησή της στόν παγκόσμιο ἐνεργειακό χάρτη– ἀποτελεῖ ἡ συνεχής διεύρυνση τῆς ἐνεργειακῆς συνεργασίας μέ τήν Αἴγυπτο. Ἡ στρατηγική αὐτή εἶχε συμφωνηθεῖ στή συνάντηση τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μέ τόν Πρόεδρο τῆς Αἰγύπτου τόν Νοέμβριο τοῦ 2020, καί ἔκτοτε ἔχουν γίνει πολύ καθοριστικά καί συγκεκριμένα βήματα.<br /><br />Μετά τήν συμφωνία ἠλεκτρικῆς διασύνδεσης τῶν δύο χωρῶν πού ὑπεγράφη τόν περασμένο Ὀκτώβριο, ὁ Ὑπουργός Περιβάλλοντος καί Ἐνέργειας Κώστας Σκρέκας μέ τόν ὁμόλογό του ὑπέγραψαν Μνημόνιο Κατανόησης γιά τήν στρατηγική συνεργασία Ἑλλάδος – Αἰγύπτου στόν τομέα τοῦ φυσικοῦ ἀερίου. Προβλέπει τήν ἐπέκταση τῆς διμεροῦς ἐνεργειακῆς συνεργασίας στούς τομεῖς τῆς ἐμπορίας LNG, τῆς ἐξερεύνησης καί παραγωγῆς φυσικοῦ ἀερίου καί τῆς προοπτικῆς διασύνδεσης τῶν συστημάτων φυσικοῦ ἀερίου τῶν δύο χωρῶν, μέ τήν κατασκευή ὑποθαλάσσιου ἀγωγοῦ. Πέρα ἀπό τήν ἐνεργειακή τους σημασία, οἱ σχέσεις ἀμοιβαίας εἰλικρινοῦς συνεργασίας, στό πλαίσιο τῆς διεθνοῦς νομιμότητας, συμβάλλουν στήν εὐημερία καί τήν ἀσφάλεια τῶν λαῶν τῆς Μεσογείου».<br /><br />Εἶναι προφανές ὅτι αὐτός ὁ ἀγωγός θά διέρχεται ἀπό τίς θαλάσσιες περιοχές στίς ὁποῖες ἔχει γίνει ὁριοθέτησις ΑΟΖ μεταξύ Ἑλλάδος καί Αἰγύπτου. Κάποια «γεωγραφικῶς εὐαίσθητα» σημεῖα στά ὁποῖα ἐκκρεμεῖ ἡ ὁριοθέτησις ἐκρίθη προφανῶς ὅτι θά δημιουργοῦσαν «ἀνεπιθύμητες τριβές». Ἤδη βεβαίως ἡ ἐξέλιξις αὐτή διεφαίνετο ἀπό τήν συνάντηση τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη μέ τόν Πρόεδρο Σίσι τῆς Αἰγύπτου τόν Νοέμβριο τοῦ 2020. Μετά καί τήν ἐξέλιξη αὐτή μποροῦμε πλέον νά ὁμιλοῦμε γιά δέκα χαμένα χρόνια γιά τήν ἑλληνική ἐξωτερική καί ἐνεργειακή πολιτική. Γιά τόν ὁριστικό ἐνταφιασμό της. Στήν δημιουργία τοῦ ἀγωγοῦ EastMed εἶχαν ἐπενδύσει οἱ κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαρᾶ, Ἀλ. Τσίπρα καί Κυρ. Μητσοτάκη (μέχρι πρίν ἀπό ἕνα χρόνο).<br /><br />Πράγματι στόν ἀγωγό αὐτό ἐστράφη ὁ Γ. Παπανδρέου, ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου ἐψηφίσθη ὁ γνωστός νόμος Μανιάτη διά τοῦ ὁποίου ἐτέθησαν οἱ βάσεις τῆς ἐνεργειακῆς πολιτικῆς μας. Ἤδη μέ πρωτοβουλία τοῦ ἰδίου τοῦ Γ. Παπανδρέου, μέ τήν ἐπίκληση «περιβαλλοντικῶν λόγων» εἶχαν ἐγκαταλειφθεῖ τά σχέδια τόσο γιά τόν ἀγωγό South Stream ὅσο καί γιά τόν Μπουργκάς – Ἀλεξανδρούπολις. Ἄν πᾶμε δηλαδή πίσω δέν θά ἀνακαλύψουμε πολλά ἀκόμη χαμένα χρόνια ἐξωτερικῆς καί ἐνεργειακῆς πολιτικῆς. Πάντως μέ προσήλωση στήν πολιτική τοῦ ἀγωγοῦ EastMed καί ἡ κυβέρνησις τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ ἐπικεντρώθηκε στήν ὁριοθέτηση θαλασσίων ζωνῶν μέ τήν Κύπρο καί τήν υἱοθέτηση τοῦ δικοῦ της μοντέλου ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐκμετάλλευση ὑποθαλασσίου ἐνεργειακοῦ πλούτου. Στήν ἴδια γραμμή ἐκινήθη καί ἡ κυβέρνησις τοῦ Ἀλ. Τσίπρα δεδομένου μάλιστα ὅτι ἐκείνη τήν ἐποχή ἐνδιαφέρον γιά τόν ἀγωγό EastMed ἔδειχναν νά ἔχουν οἱ ΗΠΑ καί τό Ἰσραήλ.<br /><br />Ὅλα ἄρχισαν νά ἀλλάζουν στόν δεύτερο χρόνο τῆς διακυβερνήσεως Μητσοτάκη, ὁπότε διεφάνη ὅτι τό ἐνδιαφέρον τῶν Ἀμερικανῶν γιά τόν EastMed ἄρχιζε νά μειώνεται. Τότε ἄρχισαν δηλώσεις πού ἐνεθάρρυναν τήν προώθηση φυσικοῦ ἀερίου ἀπό τήν Κύπρο καί τό Ἰσραήλ πρός τήν Αἴγυπτο καί οἱ ἀναφορές σέ ἀμφισβητήσεις καί διεκδικήσεις. Ἀμέσως μετά, τόν περασμένο Σεπτέμβριο, ἀπό τοῦ βήματος τοῦ ΟΗΕ ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε ὅτι «οἱ ἐξορύξεις εἶναι ξεπερασμένες» δεσμευόμενος στήν οὐσία, ὅτι ἡ Ἑλλάς ἀφίσταται τέτοιων προσπαθειῶν εἰς τό ἑξῆς. Εἶναι ἡ δεύτερη φορά πού ἡ χώρα μας ἐπικαλεῖται περιβαλλοντικούς λόγους γιά τήν ἐγκατάλειψη μιᾶς πολιτικῆς πού ἅπτεται στρατηγικῶν συνεργασιῶν καί ἐνεργειακῆς αὐτάρκειας. Τό χειρότερο εἶναι ὅτι ἐπί τῆς οὐσίας ἡ ἐγκατάλειψις τῶν ἑλληνικῶν σχεδίων στήν ἀνατολική Μεσόγειο παρέχουν, ἐμμέσως ἔστω, μιά ἐπιτυχία στόν Ἐρντογάν, ἀφοῦ ἡ πολιτική μας σχεδόν «εὐθυγραμμίζεται» μέ τήν ἀπαίτησή του νά μήν ἀναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες στήν Μεσόγειο, ἐρήμην τῆς Τουρκίας. Ὡς φαίνεται, ἡ Ἑλλάς θά ἐπικεντρώσει τήν προσοχή της στήν ἄσκηση κυριαρχίας νοτίως τῆς Κρήτης μέ τήν πόντιση καλωδίου καί τήν κατασκευή ἀγωγοῦ στό σημεῖο πού θεωρεῖ ἑαυτήν νομικώς ἰσχυρή. Στήν ὁριοθετημένη ΑΟΖ Ἑλλάδος-Αἰγύπτου. Ἡ μή ὁριοθετημένη περιοχή νοτίως τοῦ Καστελλορίζου δείχνει νά μήν εὑρίσκεται στά ἐνδιαφέροντά της.<div><br /></div><div><a href="https://www.estianews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Στό ράφι τῆς ἱστορίας ἡ Μεγάλη Ἰδέα γιά τήν κατασκευή τοῦ ἀγωγοῦ ΕastMed

Κατέρρευσε καί ἐπισήμως μέ τήν συμφωνία Ἑλλάδος-Αἰγύπτου γιά δημιουργία ὑποθαλασσίου ἀγωγοῦ. Τά δέκα χρόνια μιᾶς «χαμένης ἐπενδύσεως» στήν ἐ...

Διαβάστε την συνέχεια

«Η ανθεκτική Τουρκία και ο «τεφλόν» Ερντογάν»;

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/10/24/erdogan-2537864_1280.jpg"><img height="465" src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2020/10/24/erdogan-2537864_1280-1068x398.jpg" width="1068" /></a><br /><br />Του <b>Πέτρου Βαμβακά* </b> <br /><div>Την τελευταία εβδομάδα για πολλοστή φορά από το 2018, η «κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας», η «πτώση του Ερντογάν» και τα διαχρονικά σενάρια περί… διαμελισμού της γείτονος χώρας γέμισαν τις σελίδες των εφημερίδων και των διαφόρων κοινωνικών δικτύων. Η ίδια επαναλαμβανόμενη, λανθασμένη ανάλυση αναδημοσιεύεται ανά τακτά διαστήματα και μοιάζει περισσότερο σαν ευχή παρά σαν σοβαρή ανάλυση. Παρότι αντιμετωπίζουν διαδοχικές και πολυεπίπεδες κρίσεις την τελευταία δεκαετία, με τη νομισματική να είναι η πλέον σοβαρή σε εξέλιξη, η Τουρκία και ο Ερντογάν έχουν αποδειχθεί πολύ πιο ανθεκτικοί από το αναμενόμενο. <br /><br />Οι δύο δεκαετίες του μετασχηματισμού της Τουρκίας<br /><br />Πριν από καθετί άλλο χρειάζεται να αναγνωρίσουμε ότι η Τουρκία των τελευταίων 20 χρόνων είναι μια «άλλη» χώρα σε σχέση με πριν από 30 ή 40 χρόνια, εμφανίζοντας συγκριτική ανάπτυξη και σταθερότητα σαφώς εντονότερη και μεγαλύτερης διάρκειας από την προ-Ερντογάν εποχή. Αυτός ο μετασχηματισμός της Τουρκίας και η αδυναμία να κατανοήσουμε αυτή τη δυναμική μάς δημιουργεί μία σύγχυση σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση του βαθμού της κρίσης κάθε φορά. Η εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας του 2021 δεν είναι σε καμία περίπτωση ταυτόσημη με εκείνη του 2002, όταν και ανέλαβε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως πρωθυπουργός, αλλά ούτε και η γεωπολιτική πραγματικότητα του 2021 μοιάζει με την συγκυρία του 2002. Η σταδιακή μετατόπιση ενδιαφέροντος των ΗΠΑ από την περιοχή έχει προξενήσει ρευστότητα και συνάμα μία τεράστια διπλωματική κινητικότητα ανάμεσα στις χώρες της ευρύτερης περιοχής, που ευνοεί την πολυδιάστατη διπλωματία της Τουρκίας και την ιδιαίτερη προϊστορία της. <br /><br />Η σύζευξη εθνικού και θρησκευτικού αλυτρωτισμού<br /><br />Η Τουρκία ως «κληρονόμος» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχει «ιδιοποιηθεί» όχι μόνον τη δυσμενή ιστορία, αλλά και τις αλυτρωτικές βλέψεις της, γεγονός εν μέρει εύλογο. Οι συγκριτικές αναλύσεις για την κατάσταση στην Τουρκία και τον Ερντογάν θα πρέπει να λάβουν υπόψη όχι μόνον τις παραπάνω επισημάνσεις, αλλά και το ορόσημο του Νοέμβριου του 2002, όταν το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚP) ανήλθε στην εξουσία. Η Τουρκία του 2021 έχει ένα ανατρεπτικό και αναθεωρητικό όραμα για την ευρύτερη περιοχή, να γίνει ο ρυθμιστής της, όραμα που βασίζεται στην αντίληψή της ως ανερχόμενης δύναμης στην Ευρασία και ισοδύναμης των μεγάλων δυνάμεων. Θεωρεί επίσης ότι η περιοχή επιρροής της εκτείνεται από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα και από το Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία μέχρι τα Δυτικά Βαλκάνια, και με παρουσία στην υποσαχάρια Αφρική και στη Λατινική Αμερική.<br /><br />Δεκαετία ’90, η δεκαετία της «ζύμωσης» <br /><br />Η Τουρκία σήμερα είναι μια χώρα με βλέψεις που έχουν καλλιεργηθεί και προωθηθεί από διάφορες εσωτερικές δυνάμεις, αλλά κατά καιρούς έχουν αποτραπεί από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες. Για πρώτη φορά από τα τέλη του 18ου αιώνα η Τουρκία του Ερντογάν αισθάνεται ότι οι παγκόσμιες συγκυρίες είναι με το μέρος της, αλλά και για πρώτη φορά βρίσκεται «απεγκλωβισμένη», αλλά και συνάμα δίχως τις «εγγυήσεις» από την ιδεολογική και γεωπολιτική επιρροή των Ευρωπαίων και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η δεκαετία της εξάπλωσης της φιλελεύθερης δημοκρατίας έφερε στο πολιτικό προσκήνιο και στη διακυβέρνηση της χώρας, μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, το ισλαμικό κόμμα του Ερμπακάν. Η νίκη του Ερμπακάν το 1995, άνοιξε την πόρτα διάπλατα -με δημοκρατικές διαδικασίες επίσης- στην εκλογή του Ερντογάν το 2002, παρά το αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1997. <br /><br />Η φιλελεύθερη ψευδαίσθηση<br /><br />Κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας της θητείας του Ερντογάν, ιδιαίτερα μέσα στα πλαίσια του ανερχόμενου πολιτικού Ισλάμ και τις συρράξεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, η Τουρκία του ΑΚP ήταν το μοντέλο της «Ισλαμικής Δημοκρατίας» που εν τέλει αποδείχθηκε «όνειρο θερινής νυκτός» και ανεκπλήρωτος πόθος των υποστηρικτών του μοντέλου της φιλελεύθερης δημοκρατίας, σύμφωνα με το οποίο κι εν μέσω της «ευφορίας» της εποχής, οι δημοκρατικοί θεσμοί θα αντικαθιστούσαν την κοινωνική και πολιτική δυναμική των παραδοσιακών και θρησκευτικών δυνάμεων στην κοινωνία και θα οδηγούσαν στην άνοδο του ατομισμού και της ισότητας προς την αγορά. <br /><br />Η ευρωπαϊκή αφορμή<br /><br />Τόσο η άνοδος του Σαρκοζί στην Γαλλία όσο και της Μέρκελ στην Γερμανία λειτούργησαν σαν ένα είδος «φραγμού» προς τον ευρωπαϊκό δρόμο της Τουρκίας αλλά και τον «εξευρωπαϊσμό» της. Η πρόθεση του Ερντογάν ήταν να χρησιμοποιήσει, εργαλειακά, τους θεσμούς της Δύσης και να μην συγκρουστεί ανοιχτά, έπειτα από την εμπειρία του Ερμπακάν το 1997 και τη δική του. Η Αντίδραση Μέρκελ και Σαρκοζί τον βόλευε. Αυτή η άρνηση των Ευρωπαίων για πραγματική προοπτική ένταξης της Τουρκίας θα θεωρηθεί ως μία αφορμή για ιστορική «στροφή» για τη χώρα διότι ώθησε ακόμα περισσότερο την κυβέρνηση Ερντογάν προς την κατεύθυνση μιας ισλαμικής εθνικιστικής Τουρκίας. <br /><br />Η «αυτονομημένη» και «μόνη» Τουρκία<br /><br />Η Τουρκία της δεύτερης δεκαετίας του 21ου πρώτου αιώνα έχει απελευθερωθεί από τις ιδεολογικές δεσμεύσεις του κεμαλικού οράματος, της δημιουργίας μιας δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας στα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή των Ηνωμένων Πολιτειών. Η μη αποδοχή της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το 2009 και το πραξικόπημα του 2016, πίσω από το οποίο η Τουρκία και ο Ερντογάν βλέπουν τις ΗΠΑ, έχει αποδεσμεύσει την Άγκυρα έναντι της Ευρωατλαντικής συμμαχίας, και την έχει σπρώξει στο να αναζητεί και να διεκδικεί «αυτόνομα» και «ισότιμα» στην ευρύτερη περιοχή της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επιρροή και παρουσία. Μια από τις επιπτώσεις αυτής της στροφής για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι ότι έχει επιδράσεις και επιπτώσεις στην εσωτερική πολιτική και ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών κρίσεων.<br /><br />Οι περισσότερες αναλύσεις γύρω από την πολιτική πραγματικότητα στην Τουρκία, συνεχίζουν να έχουν ως λανθασμένη αφετηρία την αξιολόγηση ότι η Τουρκία είναι μια χώρα μέσα στη δυτική συμμαχία η οποία θέλει την ευμένεια των συμμάχων της, ενώ οδεύει προς την ολοκλήρωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Η Τουρκία όμως έχει αλλάξει κατεύθυνση, αφού ακόμη και τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Ερντογάν, η κυβέρνησή της χρησιμοποίησε θεσμούς όπως το ΔΝΤ ή το τουρκικό Κοινοβούλιο ως μοχλούς πίεσης για να αναδείξει την ανεξαρτησία της. <br /><br />Η έξοδος της Τουρκίας από το πρόγραμμα του ΔΝΤ το 2008, καθώς και η χρήση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με την ψηφοφορία στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση για το εάν θα επιτρεπόταν η εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών από το Βορρά στο Ιράκ το 2003, ήταν μία επίδειξη ανεξαρτησίας έναντι των θεσμών της Δύσης. Η σημερινή συγκυρία χαρακτηρίζεται από τη φαινομενική «έξοδο» των Ηνωμένων Πολιτειών από την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, τη μειωμένη επήρεια της Ρωσίας, τη διάσπαση του αραβικού κόσμου, τον λήθαργο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ενεργή είσοδο της Κίνας στην Κεντρική Ασία και την αναδυόμενη παρουσία της στην Μεσόγειο. Για την Τουρκία η σκακιέρα της περιοχής όχι μόνο ξαναστήνεται, αλλά έχει διευρυνθεί. <br /><br />Συμπαγής προς τα έξω, παρότι εσωτερικά ευάλωτη<br /><br />Η Τουρκία είναι μια από τις λίγες χώρες στην περιοχή οι οποίες έχουν την δυνατότητα να αναπτύξουν αυτόνομη στρατηγική βάθους, η οποία της δίνει την δυνατότητα να παραμένει ανθεκτική και διαχρονικά ευέλικτη, παρά τις άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο σοβαρές κρίσεις που την ταλανίζουν στο εσωτερικό της. Η Τουρκία συνήθως δεν παίζει δυαδικά, αλλά στο πλαίσιο εμφωλευμένων παιγνίων (nested games), με γεωπολιτική στρατηγική προοπτική, με τον εσωτερικό παράγοντα, πάντα σε δεύτερη μοίρα. Η αντίληψη ότι η Τουρκία θα μετριάσει τις επιλογές της στην εξωτερική πολιτική λόγω των εσωτερικών πιέσεων είναι λανθασμένη. Η Τουρκία του Ερντογάν είναι μια διαφορετική σε σχέση με το παρελθόν χώρα, αλλά και πολύ προβλέψιμη σε βάθος χρόνου και γεωπολιτικής.<div><br /></div><div><b><i>* Αναπληρωτή Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Διεθνών Σπουδών του Emmanuel College της Βοστώνης, για το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ</i></b><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

«Η ανθεκτική Τουρκία και ο «τεφλόν» Ερντογάν»;

Του Πέτρου Βαμβακά*    Την τελευταία εβδομάδα για πολλοστή φορά από το 2018, η «κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας», η «πτώση του Ερντογάν»...

Διαβάστε την συνέχεια