H Τουρκία ανησυχεί ότι η Ελλάδα θα επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια στο Αιγαίο... αλλά στην πράξη είναι αδύνατο

<img height="318" src="https://bankingnews.gr/media/k2/items/cache/15040eb7c5a60603dc701ad57d840fb6_XL.jpg" width="640" /><br /><br />Γιατί η Ελλάδα είναι νομικά αδύναμη ως προς την επέκταση των χωρικων υδάτων στο Αιγαίο στα 12 μίλια;<br /><br />Η Ελλάδα δεν θα θέσει θέμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο Πέλαγος.<br />Όχι γιατί «φοβάται» το Casus Belli δηλαδή αιτία πολέμου που επικαλείται η Τουρκία, υπάρχουν άλλα ζητήματα τα οποία θα φέρουν σε πολύ δύσκολη θέση την Ελλάδα και αυτό δεν έχει να κάνει με τον πόλεμο αλλά τα νομικά ερείσματα της χώρας.<br />Ενώ το ζήτημα των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια επανέρχεται πολλές φορές στο προσκήνιο και καλλιεργείται μια προπαγάνδα νομικής υπεροχής ότι η Ελλάδα δύναται να προβεί σε μονομερείς ενέργειες… τελικά καθίσταται πιο περίπλοκη η διαδικασία που θα βάλλει σε μεγάλες εθνικές περιπέτειες διακυβεύοντας τα εθνικά συμφέροντα.<br /><br />Η Συνθήκη ειρήνης της Λωζάνης και τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος<br /><br />Τα ναυτικά μίλια καθορίζονται με βάση την Συνθήκη ειρήνης της Λωζάνης που στο Αιγαίο Πέλαγος είχαν οριστεί στα 3 ναυτικά μίλια.<br />Η κυβέρνηση Μεταξά στις 17 Σεπτεμβρίου 1936 επέκτεινε τα χωρικά ύδατα της Ελλάδος από τα 3 στα 6 ναυτικά μίλια ή 6 Χ 1,85 χιλιόμετρα = 11,1 χιλιόμετρα.<br />Με την κίνηση αυτή η Ελλάδα αύξησε τα χωρικά της ύδατα περίπου 25%.<br />Να σημειωθεί ότι στο Αιγαίο Πέλαγος κυριαρχεί ένα περίεργο καθεστώς τα χωρικά ύδατα βρίσκονται στα 6 ναυτικά μίλια και ο εναέριος χώρος στα 10 ναυτικά μίλια.<br />Σχεδόν 28 χρόνια αργότερα το 1964 και η Τουρκία επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος στα 6 ναυτικά μίλια.<br /><br />Το νομικό επιχείρημα με βάση την UNCLOS<br /><br />Το 1982 υπογράφηκε η σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας ή UNCLOS ή United Nations Convention on the Law of the Sea... στην πόλη Montego Bay της Τζαμάικα.<br />Η Ελλάδα δυνητικά θέλει να αυξήσει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, επικαλούμενη την Σύμβαση UNCLOS του 1982, την οποία έχει υπογράψει, ενώ η Τουρκία δεν την έχει αποδεχθεί.<br />Ωστόσο σύμφωνα με τα άρθρα 3, 123 και 300 της UNCLOS του 1982, η Ελλάδα αντιμετωπίζει νομικές δυσκολίες σε περίπτωση μονομερούς ενέργειας στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.<br />Σύμφωνα με το άρθρο 3 της UNCLOS, ενώ παραχωρεί στα κράτη το δικαίωμα να επεκτείνουν τα χωρικά ύδατα για 12 μίλια, δεν υπαγορεύει το πλάτος των χωρικών υδάτων ως 12 μίλια σε απόλυτους όρους.<br />Σύμφωνα με το άρθρο 123 της UNCLOS, επιβάλλει ότι οι γενικοί κανόνες δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε θάλασσες, που έχουν καθεστώς ημι-κλειστής θάλασσας.<br />Σύμφωνα με το άρθρο 300 της UNCLOS η διάταξη ορίζει ότι "τα συμβαλλόμενα κράτη πρέπει να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους βάσει των διατάξεων της παρούσας σύμβασης με καλή πίστη και να χρησιμοποιούν τα δικαιώματα, τις εξουσίες και τις ελευθερίες που παρέχονται σε αυτήν τη σύμβαση με τρόπο που δεν θα συνιστά κατάχρηση του δικαιώματος τους".<br /><br />Γιατί η Ελλάδα είναι νομικά αδύναμη ως προς την επέκταση των χωρικων υδάτων στο Αιγαίο στα 12 μίλια;<br /><br />1)Η Τουρκία παρ΄ ότι δεν έχει υπογράψει την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας μπορεί να επικαλεστεί το άρθρο 300 της UNCLOS που ουσιαστικά δεν επιτρέπει τις μονομερείς ενέργειες όταν πρόκειται για θέματα που αποτελούν νομική αντιδικία μεταξύ δύο χωρών.<br />Με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 η Ελλάδα για να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα σε μια θάλασσα που έχει ισχυρή νησιωτική παρουσία αλλά γειτνιάζει με άλλο κράτος θα πρέπει να έρθει σε διαπραγματεύσεις και να συμφωνηθεί εκατέρωθεν όχι μονομερώς.<br />Όμως η επιχειρηματολογία της Τουρκίας θα στηριχθεί μεταξύ άλλων και<br /><br />2)Στο γεγονός ότι η Συνθήκη της Λωζάνης αναφέρει ότι τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο πρέπει να έχουν εύρος 3 ναυτικά μίλια.<br /><br />3)Η περίπτωση του Ιουνίου Πελάγους ή του Κρητικού Πελάγου διαφέρει ουσιωδώς.<br />Π.χ. στο Ιόνιο δύο χώρες που έχουν υπογράψει την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας συμφωνούν σε αμοιβαία αύξηση των χωρικών υδάτων.<br />Η Ελλάδα έχει αυξήσει τα χωρικά της ύδατα σε 12 μίλια από τα νησιά του Ιονίου Πελάγους έως στο ακρωτήριο Ταίναρο, που βρίσκεται στο νότιο άκρο της Πελοποννήσου<br /><br />4) Η Τουρκία θα θέσει επίσημα θέμα κυριαρχίας για 23 νησιά στο Αιγαίο Πέλαγος, όχι μόνο στο πλαίσιο της αποστρατιωτικοποίησης αλλά εθνικής και εδαφικής κυριαρχίας.<br />Αυτό θα περιπλέξει πολύ τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και θα κλιμακώσει επικίνδυνα την ένταση στο Ανατολικό Αιγαίο.<br />Αν και η Ελλάδα έχει νομικά επιχειρήματα ως προς το σκέλος της κυριαρχίας, ως προς το ζήτημα της στρατιωτικοποίησης είναι νομικά αδύναμη π.χ. εμπρός στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.<br /><br />5)Το επιχείρημα ότι το Αιγαίο σε ποσοστό θαλάσσιας δικαιοδοσίας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης θα είναι σχεδόν 90% ελληνικό, δεν θα περάσει από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα θα υποστεί ήττα στο ζήτημα αυτό. <br />Με βάση το σημερινό καθεστώς χωρικών υδάτων το 7,4% του Αιγαίου Πελάγους ανήκει στην Τουρκία, το 44% στην Ελλάδα και 48,4% αποτελούν διεθνή χωρικά ύδατα.<br />Εάν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο Πέλαγος, η Ελλάδα θα κατέχει το 62% των χωρικών υδάτων.<br />Επίσης το 90% της υφαλοκρηπίδας και η ΑΟΖ του Αιγαίου Πελάγους θα ανήκουν στην Ελλάδα.<br />Η Τουρκία θα υποστεί μια ασφυκτική πίεση σε αλιεία, ναυτιλία, τουρισμό, στο πολεμικό ναυτικό και στις ασκήσεις που δυνητικά θέλει να πραγματοποιήσει κ.α.<br /><br />6)Για την Τουρκία επέκταση στα 12 ναυτικά μίλια των χωρικών υδάτων στο Ανατολικό Αιγαίο αποτελεί αιτία πολέμου casus belli όπως έχει αναφέρει από το 1995.<br /><br />7)Θα μειωθούν δραστικά τα διεθνή χωρικά ύδατα στο Αιγαίο δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στον ελεύθερο διάπλου εμπορικών πλοίων, πολεμικών στόλων ειδικά της Ρωσίας και άλλων χωρών κ.α.<br /><br />Συμπέρασμα<br /><br />Η Ελλάδα – πάντα σε νομικούς όρους – κινδυνεύει να χάσει περισσότερα από αυτά που δυνητικά θα κερδίσει με την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια.<div><br /></div><div><br /><img height="396" src="https://pbs.twimg.com/media/EqiOUGhW4AcXhRI?format=jpg&name=medium" width="640" /><br /><img height="517" src="https://pbs.twimg.com/media/EqiO3sbUcAAC4Kd?format=jpg&name=900x900" width="640" /><br /><a href="www.bankingnews.gr">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

H Τουρκία ανησυχεί ότι η Ελλάδα θα επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια στο Αιγαίο... αλλά στην πράξη είναι αδύνατο

Γιατί η Ελλάδα είναι νομικά αδύναμη ως προς την επέκταση των χωρικων υδάτων στο Αιγαίο στα 12 μίλια; Η Ελλάδα δεν θα θέσει θέμα επέκτασης τω...

Διαβάστε την συνέχεια

Το εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας

<img height="293" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/01/1_rwjhxjcgiwoowj3xr3hsmw.jpeg" width="640" /><br /><br />Γράφει ο <b>Λεωνίδας Κουμάκης</b>, μέλος του ΙΗΑ<br /><br />Καθώς πολλές και σημαντικές ενδείξεις οδηγούν πλέον στο συμπέρασμα πως η εποχή Ερντογάν στην Τουρκία έχει αρχίσει την κάθοδο προς την συντριβή, είναι χρήσιμο να θυμηθούμε πως διαμορφώνεται το εσωτερικό μέτωπο το οποίο έχει επιβάλλει μέσα στην Τουρκία ο φαύλος συνασπισμός ισλαμιστών και φασιστών, ο οποίος ελέγχει ασφυκτικά την τουρκική εξουσία.<br /><br />Οι κυριότεροι παράγοντες που διαμορφώνουν το εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας στις μέρες μας είναι οι εξής:<br /><ul style="text-align: left;"><li>Οι συνεχείς και ανελέητες διώξεις «αντιφρονούντων» κάθε κατηγορίας μετά το (δήθεν) πραξικόπημα του 2016,</li><li>Οι τουρκικές «επεμβάσεις» σε διάφορα σημεία του κόσμου με επώδυνο φόρο αίματος τον οποίο καταβάλλει καθημερινά η μέση τουρκική οικογένεια (η τουρκική ελίτ εξαιρείται σκανδαλωδώς) καθώς και η ακατάσχετη οικονομική αιμορραγία,</li><li>Η ραγδαία υποτίμηση της τουρκικής λίρας (40% περίπου από την αρχή του 2020) και η εξανέμιση των συναλλαγματικών αποθεμάτων της Τουρκίας,</li><li>Οι αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις της τουρκικής οικονομίας από διεθνείς οίκους αξιολόγησης, με την επισήμανση επερχόμενης κρίσης στο τουρκικό ισοζύγιο πληρωμών η οποία επιδεινώνεται με την εξαρτημένη από το Τουρκικό προεδρικό μέγαρο άσκηση οικονομικής πολιτικής της κεντρικής τράπεζας,</li><li>Η τεράστια αύξηση των στρατιωτικών δαπανών (86% μέσα σε μια δεκαετία),</li><li>Ο πληθωρισμός που καλπάζει, επίσημα μεν στο 14%, ανεπίσημα στο διπλάσιο περίπου,</li><li>Η ανεργία που σκαρφαλώνει επικίνδυνα, η επίσημη στο 13,4% (για τους νέους στο 26%), η ανεπίσημη πολύ υψηλότερα,</li><li>Η σαπίλα, ο νεοπλουτισμός και η προκλητική διαφθορά της κλίκας των <a href="https://analyst.gr/2020/11/07/pantourkistes-olos-o-thiasos-stin-skini/">παντουρκιστών</a> που ελέγχει την σημερινή Τουρκία, αποτελούν καθημερινή πρόκληση για εκατομμύρια τούρκων πολιτών. Μόνο η συντήρηση του παλατιού και της αυλής του (κατά τον διάσημο Τούρκο μπασκετμπολίστα Ενές Καντέρ-26 Μαρτίου 2020) παρανοϊκού δικτάτορα της Τουρκίας απαιτεί καθημερινά έντεκα εκατομμύρια τουρκικές λίρες,</li><li>Η ουσιαστική διάλυση του πάλαι ποτέ ισχυρού στρατού της Τουρκίας και του ΝΑΤΟ με την φυλάκιση χιλιάδων στρατιωτικών κάθε βαθμού οι οποίοι δεν θεωρούνται «έμπιστοι» του καθεστώτος, με την ταυτόχρονη ανάθεση πρωταγωνιστικού ρόλου σε πληρωμένους μισθοφόρους ιδιωτικών εταιριών, φυσικά «φίλων» του καθεστώτος,</li><li>Ο ασφυκτικός έλεγχος της τουρκικής δικαιοσύνης ο οποίος την μετατρέπει σταδιακά σε τυφλό όργανο του καθεστώτος, σε σημείο να φυλακίζονται ακόμα και ανήλικοι με την κατηγορία «εξύβρισης» και «προσβολής» του Ρ.Τ. Ερντογάν,</li><li>Ο ψυχρός και μεθοδικός στραγγαλισμός της ελευθερίας του τύπου και του λόγου οδηγούν την Τουρκία στις κορυφαίες θέσεις των χωρών με τους περισσότερους φυλακισμένους δημοσιογράφους σε ολόκληρο τον κόσμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο δημοσιογράφος Τζαν Ντουντάρ (έχει διαφύγει στην Γερμανία) ο οποίος καταδικάστηκε σε 27 χρόνια & 6 μήνες φυλάκιση για «κατασκοπεία» και «τρομοκρατία» επειδή το 2015 αποκάλυψε πως τα φορτηγά της ΜΙΤ προς την Συρία δεν είχαν φάρμακα, αλλά οπλισμό προς τους μαχητές του ισλαμικού κράτους,</li><li>Η συστηματική σύλληψη, φυλάκιση ή δολοφονία Κούρδων πολιτικών αλλά και απλών Κούρδων πολιτών, με αόριστες κατηγορίες για «τρομοκρατία». Το μένος του καθεστώτος εναντίον του μόνου τουρκικού πολιτικού κόμματος που δεν γεννήθηκε από την μήτρα των παντουρκιστών (το φιλοκουρδικό ΗDP) κορυφώθηκε με την απαίτηση του Ντεβλέτ Μπαχτσελή, το φασιστικό δεκανίκι του Ερντογάν στην εξουσία, «Να μπει κλειδαριά στην πόρτα του κόμματος HDP με τα δηλητηριώδη παράσιτα!» (11 Δεκεμβρίου 2020) – λίγες μόλις μέρες αργότερα (23 Δεκεμβρίου 2020) εκδόθηκε νέα απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την απελευθέρωση του χαρισματικού Σελαχετίν Ντεμιρτάς που σαπίζει στις τουρκικές φυλακές απλά και μόνο επειδή αποτελεί πολιτικό κίνδυνο για το τουρκικό καθεστώς.</li><li>Η ασφυκτική και αφόρητη καταπίεση κάθε θρησκευτικής, κοινωνικής η πολιτικής «μειονότητας» η οποία δεν συμφωνεί δουλικά με το καθεστώς,</li><li>Το ξεπούλημα της Τουρκίας στο Κατάρ των τριών εκατομμυρίων κατοίκων στην χειρότερη ισοτιμία της τουρκικής λίρας των τελευταίων δεκαετιών. Αμέτρητα ακίνητα και επιχειρήσεις της Τουρκίας αγοράζονται από τους Καταριανούς, από το πάρκο Ιστινίγε, το εργοστάσιο ερπυστριών του τουρκικού στρατού μέχρι τον λιμένα της Αττάλειας έναντι άμεσων οικονομικών ανταλλαγμάτων προκειμένου να αποφευχθεί μια παταγώδης πτώχευση.</li><li>Τα μεγάλα σκάνδαλα της οικογένειας που κουκουλώνονται όπως-όπως κάτω από το χαλί (κανένας από τους δύο γιούς του Ερντογάν δεν υπηρέτησε στον τουρκικό στρατό ενώ βρίσκονται, παρέα με γαμπρούς, αδελφές και αξιωματούχους του καθεστώτος, βουτηγμένοι μέχρι τον λαιμό σε οικονομικά σκάνδαλα),</li><li>Η παγκόσμια συμφορά του κορονοιού, την οποία υποτίμησαν εγκληματικά οι σοβινιστές της Άγκυρας φθάνοντας τον Δεκέμβριο του 2020 σε (επίσημα) κρούσματα 2 εκατομμυρίων και τον θάνατο 20.000 ανθρώπων, αν και η πραγματικότητα στην Τουρκία είναι πολύ χειρότερη, αφού τώρα πλέον τα ημερήσια κρούσματα δεν καταμετρώνται ακριβώς αλλά «περίπου», με καθημερινή απώλεια εκατοντάδων ανθρώπων.</li><li>Οι συμπλοκές μεταξύ βουλευτών μέσα στο τουρκικό κοινοβούλιο και η πρωτοφανής ακύρωση του «βέτο» Αμερικανού προέδρου από την Βουλή των Αντιπροσώπων και την Γερουσία των ΗΠΑ με τεράστια πλειοψηφία η οποία (μεταξύ άλλων) οριστικοποιεί αμετάκλητα σκληρότερες κυρώσεις στην τουρκική πολεμική βιομηχανία, με σοβαρές επιπτώσεις και στην τουρκική οικονομία, συμπληρώνουν την εικόνα του εσωτερικού μετώπου της σημερινής Τουρκίας.</li></ul>Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α : Το εσωτερικό μέτωπο της σημερινής Τουρκίας παρουσιάζει μια επικίνδυνη αστάθεια δημιουργώντας προϋποθέσεις ραγδαίων εξελίξεων, αμέσως μόλις ξεπεραστεί το «σημείο εξισορρόπησης» (breakeven point) το οποίο είναι φανερό πως πλησιάζει επικίνδυνα.<br /><br />Οι κανονικές «εκλογές» που προγραμματίζονται για το 2023 δεν φαίνεται πως θα αποτελέσουν ομαλή πολιτική λύση στα οξύτατα προβλήματα που συσσωρεύονται τόσο στο εσωτερικό όσο και σε διάφορα σημεία εκτός Τουρκίας με <a href="https://analyst.gr/2020/12/19/oi-molismenes-pliges-tou-erdogan/">τις μολυσμένες πληγές</a> που δημιούργησαν και συνεχίζουν να δημιουργούν οι νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις του καθεστώτος.<br /><br />Ο συνδυασμός ισλαμιστών και φασιστών που ελέγχει την τουρκική εξουσία δεν φαίνεται διατεθειμένος να την παραδώσει από τον φόβο των συνεπειών που σίγουρα θα υπάρξουν, λόγω του οξύτατου διχασμού της τουρκικής κοινωνίας και της φαύλης διακυβέρνησης. <br /><br />Η αναμενόμενη ακραία νοθεία του καθεστώτος στις επερχόμενες εκλογές είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα μπορέσει να το κρατήσει στην εξουσία λόγω της ολοένα διογκούμενης λαϊκής αντίδρασης. Οι έρευνες και οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης για πρόθεση ψήφου που καταφέρνουν να δουν το φως της δημοσιότητας, προβλέπουν την πτώση του σημερινού καθεστώτος με πολλούς και διαφορετικούς συνδυασμούς «συμμαχιών».<br /><br />Η εγκατάλειψη όμως της τουρκικής εξουσίας από τους ισλαμιστές της «Φαμίλιας Ερντογάν» και τους φασίστες των Ντεβλέτ Μπαχτσελή / Ντογού Περιντσέκ / Γκρίζων Λύκων, δεν φαίνεται καθόλου πιθανή – τουλάχιστον χωρίς να χυθεί αίμα…<div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το εσωτερικό μέτωπο της Τουρκίας

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης , μέλος του ΙΗΑ Καθώς πολλές και σημαντικές ενδείξεις οδηγούν πλέον στο συμπέρασμα πως η εποχή Ερντογάν στην Τουρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Κόκκινος συναγερμός στο Πεντάγωνο. Φήμες για πραξικόπημα στις ΗΠΑ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/01/trump-fp-11-1024x683-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="534" data-original-width="800" height="427" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/01/trump-fp-11-1024x683-1.jpg" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τα αμερικανικά δημοσιεύματα δεν απέχουν πολύ από όσα δημοσιεύονταν στην Ελλάδα στην περίοδο που προηγήθηκε της χούντας το 1967.</span></h3><b>Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος</b><br />Σε προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στα επικίνδυνα σχέδια ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή, αλλά και στη σύγκρουση δύο τάσεων στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους, με τη μία να πιέζει για εξαπόλυση επίθεσης στο Ιράν και την άλλη να προσπαθεί να αποτρέψει τέτοιο σχέδιο.<br /><br />Δεν πρόλαβε να δημοσιευθεί το άρθρο και το αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας διέταξε το αεροπλανοφόρο Nimietz να παραμείνει στη Μέση Ανατολή, λόγω των “ιρανικών απειλών”, ακυρώνοντας προηγούμενη διαταγή του για αποχώρηση από την περιοχή. Τα πρωτοφανή αυτά συμβαίνοντα υπογραμμίζουν την εξαιρετική αστάθεια που επικρατεί τώρα στο κέντρο της εξουσίας στις ΗΠΑ και, κατ’ επέκτασιν, στην παγκόσμιο κατάσταση.<br /><br />Οι ίδιες δυνάμεις όμως που συγκρούονται για το Ιράν δρουν και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Μετά τις 17 Δεκεμβρίου και για πρώτη φορά στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, συζητείται σοβαρά το ενδεχόμενο ενός πραξικοπήματος! Τα αμερικανικά δημοσιεύματα δεν απέχουν πολύ από όσα δημοσιεύονταν στην Ελλάδα στην περίοδο που προηγήθηκε της επιβολής της χούντας των συνταγματαρχών το 1967. Αξιοσημείωτο είναι μάλιστα ότι, και στην περίπτωση της Ελλάδας του 1967 και στην Αμερική του 2020-21, τα σχέδια εσωτερικής πολιτικής ανωμαλίας συνδέονται με μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα.<br /><br />Στην Αμερική συνδέονται με τη συνέχιση και κλιμάκωση των πολέμων στη Μέση Ανατολή και, εν συνεχεία, κατά … όλων. Στην Ελλάδα το πραξικόπημα της Χούντας έγινε για να καταστραφεί η Κυπριακή Δημοκρατία, λόγω της τεράστιας, στρατηγικής σημασίας της Κύπρου για τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ. Και θα είχε καταστραφεί η Κυπριακή Δημοκρατία, αν δεν επιζούσαν της προσπάθειας να δολοφονηθούν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και ο Βάσσος Λυσσαρίδης.<br />“Κόκκινος συναγερμός” στο Πεντάγωνο<br /><br />Όπως γράφει το περιοδικό Newsweek η στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ βρίσκεται σε “κόκκινο συναγερμό” για το ενδεχόμενο απονενοημένου διαβήματος του Τραμπ, ιδίως μετά τη συνέντευξη του πρώην συμβούλου εθνικής ασφαλείας, καταδικασθέντος εγκληματία και αμνηστευθέντος εν συνεχεία από τον Τραμπ στρατηγού Μάικλ Φλυνν, στις 17 Δεκεμβρίου, προς το ακροδεξιό δίκτυο Newsmax.<br /><br />Το Newsmax εξακολουθεί να υποστηρίζει τη θεωρία ότι ο Μπάιντεν κέρδισε με νοθεία. Η θεωρία αυτή διασπείρεται και παγκοσμίως μέσω των εκτεταμένων κοινωνικών δικτύων που ελέγχει η νέα παγκόσμια ακροδεξιά, με συντονισμό του Μπάνον, παρά τον προφανώς παράλογο χαρακτήρα της (όπως και όλα όσα διασπείρονται από αυτά τα δίκτυα, μεταξύ άλλων περί της κλιματικής αλλαγής και του κορονοϊού. Το επικοινωνιακό δόγμα του Μπάνον, όπως το έχει ο ίδιος διατυπώσει, είναι “<a href="https://www.bloomberg.com/opinion/articles/2018-02-09/has-anyone-seen-the-president">γεμίστε σκατά το διαδίκτυο</a>”. Ο Μπάνον ζήτησε δημόσια τον απαγχονισμό του Δρ. Φάουτσι, κύριου συμβούλου του Προέδρου για θέματα υγείας).<br /><br />Χαρακτηρίσαμε παράλογο τον ισχυρισμό περί νοθείας διότι σε όλες τις χώρες του κόσμου και σε όλη την ιστορία έχουν γίνει άπειρες νοθείες εκλογών, όλες γίνονται όμως από την εκάστοτε κυβέρνηση και όχι βέβαια από την αντιπολίτευση. Το ότι πρέπει να συζητάει κανείς τέτοια πράγματα είναι μια μάλλον τραγική ένδειξη της πολιτικής και πνευματικής παρακμής της ανθρωπότητας. Το ίδιο και το γεγονός ότι 74 εκατομμύρια Αμερικανοί ψήφισαν υπέρ ενός προέδρου που υποστήριξε ότι ο κορονοϊός καταπολεμάται με ενέσεις αντισηπτικού και ο οποίος απείλησε, από το βήμα του ΟΗΕ, να εξαϋλώσει τη Βόρειο Κορέα, μια χώρα 25 εκατομμυρίων (χωρίς μάλιστα να προκαλέσει άξιες λόγου αντιδράσεις, είτε στο εσωτερικό των ΗΠΑ, είτε διεθνώς). Μερικοί τα θεωρούν όλα αυτά γραφικότητες ενός εκκεντρικού προέδρου. Εμείς τα θεωρούμε ενδείξεις σοβαρότατης κρίσης, αλλά και οργανωμένου σχεδίου να τρελάνουν τους ανθρώπους ώστε να γίνουν αγέλη. Ασφαλώς γίνονται συνωμοσίες και μία τέτοια ακριβώς είναι η διασπορά εσφαλμένων και παραπλανητικών θεωριών συνωμοσίας προκειμένου να κατευθυνθεί κατάλληλα η δικαιολογημένη δυσφορία και δυσπιστία των λαών σε εσφαλμένη κατεύθυνση.<br /><br />Ο στρατηγός Φλυνν υποστήριξε στη συνέντευξή του αυτή ότι μπορεί ο Πρόεδρος να κηρύξει στρατιωτικό νόμο και να αναπτύξει “στρατιωτικές ικανότητες” στις πολιτείες που έκριναν τις εκλογές, για να προκαλέσει νέα ψηφοφορία. Την άλλη μέρα τον κάλεσε ο Τραμπ στον Λευκό Οίκο μαζί με τον δικηγόρο Σίντνεϊ Πάουελ, να συζητήσουν αν και πως μπορούν να πραγματοποιηθούν αυτά.<br /><br />Αμέσως μετά τις εκλογές, ο Τραμπ απέλυσε τον Υπουργό Άμυνας Άσπερ, γιατί αντιτάχθηκε στη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας τον περασμένο Ιούνιο, όπως και στον πόλεμο κατά του Ιράν, όπως επίσης απέλυσε και τον Υπουργό Δικαιοσύνης γιατί αρνήθηκε να συνεργήσει στην “απόδειξη” της “νοθείας”. Στη συνέχεια τοποθέτησε έναν ξεφωνημένο φασίστα επικεφαλής του σώματος Ειδικών Δυνάμεων, το οποίο φρόντισε να αυτονομήσει σε μεγάλο βαθμό από την κανονική ιεραρχία του Πενταγώνου. Σύμφωνα με ορισμένα δημοσιεύματα, οι νεοδιορισμένοι από τον Τραμπ δεν ασχολούνται με το “κάψιμο των επιβαρυντικών χαρτιών”, όπως κάνουν συχνά τα στελέχη απερχόμενης κυβέρνησης, αλλά σχεδιάζουν όλη τη μέρα “πώς θα κάνουν τα πράγματα να συμβούν”.<br /><br />Η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, στην πλειοψηφία της, δεν φαίνεται πάντως διατεθειμένη να ακολουθήσει σε τέτοιο δρόμο. Εντούτοις, ο David Ignatius, από τους σοβαρότεορυς αρθρογράφους στις ΗΠΑ, πιθανότατα συνδεόμενος με το “βαθύ κράτος”, έγραψε στην Ουάσιγκτων Ποστ ότι “έως την επικύρωση της νίκης Μπάιντεν, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν τρωτές… σε ζώνη κινδύνου, γιατί μέχρι τις 6.1… ενδεχόμενη εσωτερική ή εξωτερική αναταραχή, μπορεί να προσφέρει στον Τραμπ μια δικαιολογία για να κρατηθεί στην εξουσία”.<br /><br />Ο Τραμπ έχει καλέσει τους οπαδούς του να συγκεντρωθούν έξω από το Καπιτώλιο στις 6.1 με ένα τουίτ που λέει «Μεγάλη διαμαρτυρία στις 6 Ιανουαρίου. Νάστε κει, θάναι άγριο» (Big protest in DC on January 6th. Be there it will be wild!). Ενδεχόμενες βίαιες συγκρούσεις (οπαδοί του Τραμπ είναι οργανωμένοι σε ένοπλες συμμορίες) μπορούν να του προσφέρουν το πρόσχημα που χρειάζεται για να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης κινητοποιήσει τον στρατό.<br /><br />“Ο Τραμπ δεν θα πετύχει να υπονομεύσει το Σύνταγμα, αλλά μπορεί να κάνει τεράστια ζημιά στις επόμενες εβδομάδες”, έγραψε ο Ιγκνάτιους, προτού απευθύνει έκκληση στους Ρεπουμπλικάνους να πάνε στον Λευκό Οίκο και να πουν στον Τραμπ να σταματήσει.<br />Αντίπαλες ομάδες στρατιωτικών<br /><br />Σύμφωνα με το CNN, που έλαβε συνεντεύξεις από δώδεκα εν ενεργεία ανώτερους αξιωματικούς, έχουν συντάξει λίστα με όλες τις πιθανές ενέργειες που μπορεί να κάνει ο Τραμπ μέχρι τις 20.1 και τρόπους αντιμετώπισής τους.<br /><br />Εναντίον τέτοιων σχεδίων παρενέβη δημόσια ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός James McConville και ο εκτελών χρέη Υπουργού Στρατιωτικών Ryan McCarthy, δηλώνοντας ότι “δεν υπάρχει ρόλος για τις ένοπλες δυνάμεις στο να αποφασίσουν το αποτέλεσμα μιας αμερικανικής εκλογής”. Και μόνο το γεγονός όμως ότι χρειάζεται να γίνουν τέτοιες δηλώσεις, για πρώτη φορά στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι απολύτως ενδεικτικό και της κατάστασης που επικρατεί στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και του βάθους της κρίσης που αντιμετωπίσει το ισχυρότερο κράτος του πλανήτη.<br /><br />‘Eνας πρώην διοικητής της Βόρειας Διοίκησης (NORTHCOM) των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων δήλωσε στο Νιούσγουηκ ότι “αν και είμαι βέβαιος ότι η ένστολη ηγεσία του στρατού έχει το μυαλό σωστά στο κεφάλι της, η τρέλλα είναι χωρίς προηγούμενο και οι δυνατότητες άπειρες”.<br /><br />Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι οι αρμοδιότητες σε ζητήματα εθνικής ασφαλείας του Προέδρου των ΗΠΑ έχουν αυξηθεί δραματικά και αθόρυβα κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια και δεν απέχουν πολύ από τις αρμοδιότητες ενός απόλυτου μονάρχη, όπως αποκάλυψε πρόσφατα το Newsweek. Υπάρχουν επίσης και τα μυστικά Προεδρικά Ντοκουμέντα Έκτακτης Ανάγκης (PEADs) που χρονολογούνται από τον Ψυχρό Πόλεμο και προβλέπουν την ανακήρυξη μιας απεριόριστης κατάστασης εθνικής ανάγκης (“unlimited national emergency”).<div><br />Τα σενάρια<br /><br />Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσο πιθανό είναι να συμβούν αυτά. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι, αν ο Τραμπ μπορούσε να τα κάνει θα τα έκανε, όπως και ο Χίτλερ, που κέρδισε τις εκλογές και εν συνεχεία επέβαλλε δικτατορία. Ένας από τους κύριους εμπνευστές του τραμπισμού, ο δισεκατομμυριούχος της Σίλικον Βάλευ και μέλος της Επιτροπής της Bilderberg Πήτερ Τίελ, δεν έχει κρύψει, ήδη πριν την εκλογή Τραμπ, ότι σκοπός του είναι ουσιαστικά να χρησιμοποιήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς για να τους ανατρέψει. (Μερικοί θα πουν ότι ούτως ή άλλως δεν υπάρχει δημοκρατία στην Αμερική και αυτό είναι εν πολλοίς αλήθεια. Προφανώς όμως δεν έχουν την εμπειρία του τι σημαίνει να ζουν και να δρουν σε στρατιωτική ή αστυνομική δικτατορία ).<br /><br />Μόνο που ο Τραμπ έχασε, δεν κέρδισε τις εκλογές, και είναι πολιτικά δύσκολο έως αδύνατο να υλοποιήσει παρόμοια σχέδια. Αν και βέβαια, καλό θα είναι να μη βάζει κανείς ποτέ, σε τέτοια θέματα, το χέρι του στη φωτιά, πόσο μάλλον που ο Μπάιντεν και οι Δημοκρατικοί έκαναν ότι μπορούν για να υποβαθμίσουν τις απειλές και να μην προκαλέσουν καμμιά λαϊκή κινητοποίηση, που την φοβούνται όσο φοβούνται και τον Τραμπ. Στηρίζονται αποκλειστικά στον Στρατό και τις Υπηρεσίες. Και στις ΗΠΑ υπάρχει μεν μια διάχυτη, τίποτα όμως που να μοιάζει με σοβαρά συγκροτημένη Αριστερά.<br /><br />Η δυσκολία για την υλοποίηση παρόμοιων σχεδίων όπως και του πολέμου κατά του Ιράν είναι ότι προσκρούουν στην αντίθεση της πλειοψηφίας των κρατικών και στρατιωτικών αξιωματούχων, αλλά και της παγκόσμιας άρχουσας τάξης, όπως και της πλειοψηφίας των Αμερικανών πολιτών. Το αμερικανικό κράτος είναι σε τελική ανάλυση όργανο των κεφαλαιούχων και η συντριπτική πλειοψηφία τους είτε διαφωνεί πλήρως με τα σχέδια, είτε τα θεωρεί μη ρεαλιστικά. Δεν είναι πάντως μικρές και οι δυνάμεις που είναι υπέρ του Τραμπ.<br /><br />Το πιθανότερο είναι ότι ο Τραμπ θα επιχειρήσει απλώς να διατηρήσει την ένταση, ώστε να φτιάξει μαζικό κίνημα γύρω από το αφήγημα “μου έκλεψαν τις εκλογές”. Μέχρι τώρα η προσπάθειά του να δημιουργήσει ένα sui generis φασιστικό κίνημα γίνεται κυρίως από τα πάνω και μέσω του Ίντερνετ.<br /><br />Αν όντως όμως δοκιμάσει να πραγματοποιήσει τέτοια σχέδια, το ενδεχόμενο λαϊκής εξέγερσης, αν όχι εμφυλίου πολέμου, θα καταστεί πιθανό.</div><div><br />Πρώτα συμπεράσματα<br /><br />Ακόμα και τίποτα να μη γίνει, η κατάσταση ήδη επιβάλλει ορισμένα συμπεράσματα:<br /><br />Πρώτον, σε ό,τι αφορά την πραγματική φύση των sui generis φασιστικών δυνάμεων που στοιχίζονται πίσω από τον Τραμπ και τον “τραμπισμό”, που είναι άλλωστε διεθνές, όχι μόνο αμερικανικό κίνημα (πρβ. Νετανιάχου, Μπολσονάρου, Μόντι, Τζόνσον, ευρωπαϊκή άκρα δεξιά κ.α.). Ακόμα και αν εξαφανιστεί ο Τραμπ, οι δυνάμεις αυτές θα επανέλθουν, αργά ή γρήγορα, γιατί είναι προϊόν της κρίσης, του αδιεξόδου και της απουσίας αξιόπιστης ριζοσπαστικής εναλλακτικής. Μπορεί μάλιστα να μην εμφανισθούν στις ΗΠΑ, αλλά σε άλλες χώρες που δεν το περιμένουμε. Όταν οι Νεοσυντηρητικοί είχαν δυσκολίες στις ΗΠΑ, επί Ομπάμα, χρησιμοποίησαν το Παρίσι για να ξεκινήσουν τον πόλεμο στη Λιβύη.<br /><br />Δεύτερον, οι εξελίξεις αυτές υπογραμμίζουν τον εκφυλισμό και την κατάρρευση των θεσμών της (έστω ολιγαρχικής) αμερικανικής δημοκρατίας, κατάρρευση που αρχίζει να αγγίζει το ίδιο το κέντρο του κράτους, τον στρατό και τις υπηρεσίες, που μοιάζουν, αν είναι δυνατό, να είναι οι τελευταίοι εναπομείναντες θεσμοί προστασίας του αστικού Κράτους από τη δικτατορία του Χάους.<br /><br />Η κατάρρευση αυτή είναι αποτέλεσμα δύο συνδεόμενων παραγόντων. Πρώτον της αποσυνθετικής και όλο και ισχυρότερης κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου στην οικονομία, στην πολιτική και στη σφαίρα των ιδεών και του πολιτισμού. Δεύτερον, της πλήρους αδυναμίας του σύγχρονου καπιταλισμού να απαντήσει στη βαθύτατη κρίση, οικολογική, κοινωνικο-οικονομική και κρίση δυτικής ηγεμονίας.<br /><br />Τα υπερκέρδη που πραγματοποιούνται εν μέσω πανδημίας, οι “πόλεμοι της μάσκας” και των “εμβολίων”, η επιβολή κυρώσεων αυτή τη στιγμή, για να μη μιλήσουμε για τους ακραίους παραλογισμούς του προέδρου των ΗΠΑ και των οπαδών του, είναι οι πιο εντυπωσιακές εκδηλώσεις αυτής της πραγματικότητας.<br /><br />Στη δεκαετία του 1930 ο καπιταλισμός παρήγαγε ολοκληρωτική και πολεμική λύση, με τη μορφή του Χίτλερ και του Μουσσολίνι, παρήγαγε όμως και το New Deal του Ρούζβελτ και τον κεϋνσιανισμό. Σήμερα, ο ολοκληρωτισμός εμφανίσθηκε στο ίδιο το κέντρο του συστήματος και δεν βλέπουμε κανένα Ρούζβελτ. Μπορεί να είναι πολύ ενθαρρυντική η εμφάνιση (από το πουθενά) πολιτικών όπως ο Σάντερς, ή η υποστήριξη, από μια πλειοψηφία (!) της αμερικανικής νεολαίας μιας μορφής σοσιαλισμού, παραμένουμε όμως ακόμα πολύ μακριά από τη συγκρότηση μιας αξιόπιστης ριζοσπαστικής απάντησης στα προβλήματα των ΗΠΑ και του κόσμου μας. Ελπίζει μόνο κανείς η ανθρώπινη συνείδηση θα κάνει άλματα στα χρόνια που έρχονται, όπως έχει κάνει και στο παρελθόν, αποκτώντας και την αναγκαία πολιτική της συγκρότηση.</div><div><br /><a href="https://kosmodromio.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Κόκκινος συναγερμός στο Πεντάγωνο. Φήμες για πραξικόπημα στις ΗΠΑ

Τα αμερικανικά δημοσιεύματα δεν απέχουν πολύ από όσα δημοσιεύονταν στην Ελλάδα στην περίοδο που προηγήθηκε της χούντας το 1967. Δημήτρης Κων...

Διαβάστε την συνέχεια

Γκρίζοι Λύκοι - Αδελφοί Μουσουλμάνοι: Το DNA του Ισλαμοεθνικισμού του Ερντογάν

<img height="449" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=BAHCELIERDOGAN.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Νίκος Μελέτης</b><br />Όλο και πιο βαθιά γίνεται καθημερινά η επιρροή που ασκούν στον τούρκο ηγέτη Ταγίπ Ερντογάν δυο ισχυρές ομάδες και ιδεολογικά ρεύματα, το εθνικιστικό ακροδεξιό κίνημα των Γκρίζων Λύκων και οι εκφραστές του πολιτικού Ισλάμ, Αδελφοί Μουσουλμάνοι που συνδέονται όμως πλέον και με ριζοσπαστικά σουνίτικα στοιχεία.<br /><br />Η σταδιακή μετάλλαξη του Ταγίπ Ερντογάν και του καθεστώτος του είχε αρχίσει πριν το 2016 όταν εγκαταλείποντας τον μέχρι τότε προστάτη του και συνοδοιπόρο του Φετουλάχ Γκιουλέν πέφτει όλο και πιο βαθιά στην αγκαλιά του ακροδεξιού εθνικιστή ηγέτη Ντεβλέτ Μπαχτσελί και ταυτίζεται όλο και περισσότερο με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που μετά την ανατροπή του Μοχάμεντ Μόρσι στην Αίγυπτο βρίσκονται υπό διωγμό στις περισσότερες αραβικές χώρες καθώς θεωρούνται απειλή για τα υπάρχοντα καθεστώτα.<br /><br />Η συμπόρευση και η ταύτιση πλέον με τον Μπαχτσελί ήταν μονόδρομος για τον Ερντογάν καθώς μόνο ο ακροδεξιός ηγέτης και αρχηγός των Γκρίζων Λύκων μπορούσε να προσφέρει την στήριξη που είχε ανάγκη ο τούρκος ηγέτης προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές και πριν από αυτό για να πετύχει την αλλαγή του Συντάγματος που επέβαλε το Προεδρικό σύστημα. Και όσο μειώνεται η αποδοχή του από την τούρκικη κοινή γνώμη τόσο η εξάρτηση του από τον Μπαχτσελί γίνεται μεγαλύτερη. Όμως η επιλογή του να προχωρήσει τις αυταρχικές μεθόδους διακυβέρνησης της Τουρκίας τον έφεραν πιο κοντά στην ακροδεξιά. Ενώ, οι νεοθωμανικές φιλοδοξίες και η υπερεπέκταση την οποία επιδιώκει η Τουρκία συνδυάζονται αρμονικά με την εθνικιστική ακροδεξιά της Τουρκίας που όμως οδηγούν την χώρα πιο μακριά από την Δύση.<br /><br />Η στήριξη από τον Μπαχτσελί δεν είναι χωρίς κόστος. Μετά το πογκρόμ εναντίον των οπαδών του Φ. Γκιουλέν που είχαν διεισδύσει σε κάθε γωνιά του κρατικού μηχανισμού την αστυνομία, την δικαιοσύνη τον Στρατό και την διοίκηση, οι θέσεις αυτές καλύπτονται σταδιακά από οπαδούς του ΜΗΡ που έτσι ελέγχει σημαντικούς «αρμούς» της εξουσίας.<br /><br />Και φυσικά οι κατά καιρούς προσπάθειες του Ερντογάν για μεταρρυθμίσεις που θα οδηγούσαν σε συμφιλίωση με τους κούρδους μπήκαν στο ράφι καθώς το ΜΗΡ ρατσιστικό και εθνικιστικό κόμμα δεν θέλει αυτή την συμφιλίωση επιδιώκοντας την υποταγή των κούρδων και την διατήρηση τους ως πολιτών δεύτερης κατηγορίας.<br /><br />Το ΜΗΡ δεν είναι ένα απλό κόμμα αλλά ένας συρφετός εθνικιστών παντουρκιστών, νονών της μαφίας, ακροδεξιών με βαθιά διασύνδεση φυσικά με τους Γκρίζους Λύκους. Μια οργάνωση με βαρύ παρελθόν που τώρα έχει αρχίσει να γίνεται και πρόβλημα στις ευρωπαϊκές χώρες, καθώς τα παρατήματα της λειτουργούν ως το μακρύ χέρι της Άγκυρας για την προώθηση του παντουρκισμού και της αποτροπής ενσωμάτωσης των τούρκων και μουσουλμάνων στις κοινωνίες στις οποίες ζουν, αλλά και ως εργαλείο για άσκηση πίεσης εκ των έσω στις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών.<br /><br />Το έμβλημα τους είναι ο Λύκος, γιατί σύμφωνα με τον μύθο προστάτευσε τους τούρκους που απειλούνταν με εξαφάνιση στην Κεντρική Ασία και τους οδήγησε στην «ελευθερία». Οι Γκρίζοι Λύκοι χαιρετούν σχηματίζοντας το λύκο με τα δάχτυλα τους, το λογότυπο τους δείχνει έναν λύκο να ουρλιάζει μαζί με τα τρία μισοφέγγαρα της οθωμανικής πολεμικής σημαίας.<br /><br />Η ρατσιστική ιδεολογία τους αποκλείει την ισότητα μεταξύ εθνικοτήτων και θρησκειών. Βασίζεται στις διδαχές του Νιχάλ Ατσίζ, ο οποίος μετά την πτώση της οθωμανικής αυτοκρατορίας διατύπωσε το δόγμα της «ανωτερότητας της τουρκικής φυλής και όλων των τουρκικών λαών» και την ανάγκη θυσίας για χάρη της. Θεωρία που δεν διαφέρει σε πολλά από τον εθνικοσοσιαλισμό του Χίτλερ.<br /><br />Ο συνταγματάρχης Αλπασάν Τουρκές, ο οποίος υποστήριζε τον εθνικοσοσιαλισμό, μετέτρεψε αυτή την θεωρία σε πολιτικό κίνημα μετά την απόλυση του από το στρατό το 1961 και ίδρυσε τους γκρίζους λύκους ως παραστρατιωτική οργάνωση. Τα μέλη τους δεσμεύονται σε απόλυτη υπακοή στον «führer» τους.<br /><br />Οι γκρίζοι λύκοι ονειρεύονται μια μεγάλη τουρκική αυτοκρατορία που θα εκτείνεται από την κεντρική Ασία έως την Αδριατική και ήταν ο Αλπαρσάν Τουρκές, που επινόησε τον όρο «ευρωπαϊκός τουρκισμός»<br /><br />Το 1978, το ΜΗΡ του Τουρκές ίδρυσε στη Φρανκφούρτη την επίσημη αντιπροσωπία του στο εξωτερικό, την «Ομοσπονδία Τουρκικών Δημοκρατικών Ιδεαλιστικών Ενώσεων στην Ευρώπη» (ADUTDF), από την οποία προέκυψε και η «Ένωση Τούρκο-ισλαμικών Πολιτιστικών Συλλόγων στην Ευρώπη», οργανώσεις με χιλιάδες μέλη, που ευθύνονταν για την απόπειρα δολοφονίας κατά του πάπα Ιωάννη Παύλου Β’.<br /><br />Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της υπηρεσίας προστασίας του συντάγματος, υπάρχουν επιπλέον 2.800 σύλλογοι που βρίσκονται ιδεολογικά κοντά στους Γκρίζους Λύκους. Το 2007 στην Φρανκφούρτη, ιδρύθηκε μια οργάνωση - ομπρέλα για όλους τους Γκρίζους Λύκους στην Ευρώπη, η «Ευρωπαϊκή - Τουρκική Συνομοσπονδία» (ATK).<br /><br />Μαζί με τα τζαμιά που ελέγχονται από την κρατική τουρκική Διεύθυνση Diyanet, οι οργανώσεις αυτές των «Γκρίζων Λύκων» και των «συγγενών» οργανώσεων, αποτελούν εργαλείο άσκησης πολιτικής για τον Ερντογάν όχι πια μόνο στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στην Ευρώπη.<br /><br />Τα ακροδεξιά εθνικιστικά ιδεολογήματα των Γκρίζων Λύκων συμπορεύονται πλέον στην σημερινή Τουρκία με το ιδεολογικό-θρησκευτικό κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων.<br /><br />Ο ίδιος ο Ερντογάν όλο και περισσότερο υιοθετεί την πολιτική ρητορική και τις τακτικές του Χασάν αλ Μπάννα του ιστορικού ηγέτη της μεγαλύτερης ισλαμικής οργάνωσης των Αδελφών Μουσουλμάνων. Και ο ίδιος προβάλλεται ως ο ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου και των απανταχού καταπιεσμένων μουσουλμάνων<br /><br />Ο Ερντογάν έχει μακρά προϊστορία με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους το πανισλαμικό, θρησκευτικό πολιτικό και κοινωνικό κίνημα που ο Μπάννα ίδρυσε στην Αίγυπτο το 1928. Ο Ερντογάν από τα ανερχόμενα αστέρια του Νεσμετιν Ερμπακάν της σημαντικότερης προσωπικότητας του ισλαμισμού στην Τουρκία, έζησε την σημαντική στήριξη που προσέφεραν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι από τις χώρες του Κόλπου όταν το κεμαλικό κατεστημένο στην Τουρκία είχε στραφεί εναντίον του γηραιού ισλαμιστή ηγέτη.<br /><br />Βεβαίως οι σχέσεις του Ερντογάν με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους κλονίσθηκαν όταν το κίνημα ήρε την αρνητική θέση εναντίον του Ερντογάν όταν εκείνος εγκατέλειψε τον Ερμπακάν και ίδρυσε το ΑΚΡ το 2001.<br /><br />Όμως οι συνεχείς εκλογικές νίκες του Ερντογάν και η ενίσχυση που προσέφερε στην Αραβική Άνοιξη αποκατέστησαν τις σχέσεις. Και μετά την ανατροπή Μόρσι στην Αίγυπτο υπολογίζεται ότι αρκετές χιλιάδες στελέχη των Αδελφών Μουσουλμάνων μετακινήθηκαν στην Τουρκία όπου ζουν υπό την προστασία της κυβέρνησης Ερντογάν. Ο οποίος έτσι σταδιακά μετατράπηκε σε άτυπο αρχηγό του κινήματος.<br /><br />Ο Ερντογάν συνδυάζει την προώθηση των επιδιώξεων του πανισλαμικού κινήματος των Αδελφών Μουσουλμάνων, με τις εθνικιστικές επιδιώξεις της Τουρκίας, κάτι που φυσικά τον φέρει σε αντιπαράθεση με γειτονικές χώρες αλλά και με άλλα κέντρα του μουσουλμανικού κόσμου.<br /><br />Η Τουρκία αύξησε το εμπόριο με τον μουσουλμανικό κόσμο, διοργανώνει εκδηλώσεις με πανισλαμικό χαρακτήρα, αποκαθιστά οθωμανικά μνημεία σε όλη την Μέση Ανατολή. Έχασε τις σχέσεις με Αίγυπτο, Σ. Αραβία, Εμιράτα, Συρία, αλλά επιχειρεί να ανοίξει άλλους δρόμους.<br /><br />Στην Λιβύη οι αδελφοί Μουσουλμάνοι της κυβέρνησης GNA του έδωσαν το τουρκολιβυκό Μνημόνιο, που αποτελεί την βάση της «Γαλάζιας Πατρίδας», ενώ τώρα τα κόμματα που ελέγχονται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους δίνουν πρόσβαση για την ανάπτυξη της επιρροής της Τουρκίας στις χώρες του Μάγκρεμπ.<br /><br />Και ένα χαρτί για να διαπραγματευθεί απέναντι στην Αίγυπτο και τις μοναρχίες του Κόλπου.<br /><br />Ο Ερντογάν του 2002 όταν το κόμμα του ΑΚΡ κέρδιζε για πρώτη φορά εκλογές στην Τουρκία, δεν είναι πια ο ίδιος. Και για την μετάλλαξή του αυτή η εξήγηση βρίσκεται ακριβώς στην αλλοίωση του ιδεολογικού του DNA από την όλο και μεγαλύτερη εξάρτησή του από τους Γκρίζους Λύκους και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που τον οδηγούν πλέον σε αυτό το ιδιότυπο μείγμα τουρκικού αυταρχικού ισλαμοεθνικισμού.<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γκρίζοι Λύκοι - Αδελφοί Μουσουλμάνοι: Το DNA του Ισλαμοεθνικισμού του Ερντογάν

Νίκος Μελέτης Όλο και πιο βαθιά γίνεται καθημερινά η επιρροή που ασκούν στον τούρκο ηγέτη Ταγίπ Ερντογάν δυο ισχυρές ομάδες και ιδεολογικά ρ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η άτυπη συμμαχία ΗΠΑ-Ταλιμπάν – Το "παράδοξο" του Αφγανιστάν

<a href="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/reaper-afghanistan.jpg"><img height="338" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/01/reaper-afghanistan-696x368.jpg" width="640" /></a><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Ακόμη και όταν αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη πλήττουν Ταλιμπάν σε άλλα μέρη του Αφγανιστάν, ο αμερικανικός στρατός σιωπηρά βοηθά ποικιλοτρόπως τους Ταλιμπάν στις μάχες τους εναντίον του ISIS στο προπύργιό τους στην επαρχία Κονάρ και να το αποτρέψουν από το να καταλάβει περισσότερο αφγανικό έδαφος. Οι ΗΠΑ θεωρούν ότι –σε αντίθεση με τους Ταλιμπάν– το ISIS επιδιώκει να επιτεθεί σε Αμερική και Ευρώπη.<br /><br />Οι Αμερικανοί παρείχαν «πολύ περιορισμένη υποστήριξη» στους Ταλιμπάν στον αγώνα τους ενάντια στο ISIS στην ανατολική επαρχία Νανγκαρχάρ του Αφγανιστάν, είχε δηλώσει ο επικεφαλής της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM) στρατηγός Φρανκ Μακένζι τον περασμένο Μάρτιο. Ο Μακένζι δεν παρείχε σχεδόν καμία λεπτομέρεια σχετικά με την υποστήριξη αυτή.<br /><br />H αποκάλυψη αυτή έγινε την στιγμή που οι επικριτές της ειρηνευτικής συμφωνίας με τους Ταλιμπάν προειδοποιούσαν ότι δεν εμπιστεύονται τις υποσχέσεις για την αντιτρομοκρατική δράση των ισλαμιστών. Ενώπιον της Επιτροπής Ένοπλων Δυνάμεων του Κογκρέσου, ο Μακένζι πιέστηκε από δύσπιστους νομοθέτες σχετικά με το εάν οι Ταλιμπάν έχουν τη στρατιωτική ικανότητα να ενεργήσουν ως αντιτρομοκρατική δύναμη εναντίον του ISIS ή της Αλ Κάιντα, εάν οι ΗΠΑ αποσυρθούν από την χώρα.<br /><br />«Τους τελευταίους μήνες στο ανατολικό Αφγανιστάν έχουμε παρατηρήσει τους Ταλιμπάν να πιέζουν και να συνθλίβουν την παρουσία του ISIS στο έδαφος στη νότια επαρχία Νανγκαρχάρ και ήταν πολύ αποτελεσματικοί στην πραγματοποίηση αυτού του στόχου» είπε ο Μακένζι. «Ήταν ένα αιματηρό χάος, αλλά το έκαναν. Στην πραγματικότητα, το ISIS τώρα δεν κρατά πλέον έδαφος στην επαρχία Νανγκαρχάρ». Όταν ρωτήθηκε αν οι Ταλιμπάν είχαν βοήθεια από τις ΗΠΑ, απάντησε ως εξής: «Υπήρξε πολύ περιορισμένη υποστήριξη από εμάς και θα την χαρακτήριζα ως πολύ περιορισμένη υποστήριξη».<div><br />Ταλιμπάν εναντίον ISIS<br /><br />Σύμφωνα με αξιωματούχο του Πενταγώνου που μίλησε ανώνυμα στην ιστοσελίδα Defense One, οι αμερικανικές δυνάμεις «σταμάτησαν ουσιαστικά να εμπλέκονται, εν γένει, με μονάδες Ταλιμπάν που ασχολούνται ενεργά με την ISIS-K», το παρακλάδι του ISIS στο Αφγανιστάν. Οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν επίσης πλήγματα σε γνωστές θέσεις του ISIS-K, είπε ο αξιωματούχος, αλλά τόνισε ότι αυτές οι ενέργειες δεν είχαν συντονιστεί με τους Ταλιμπάν.<br /><br />Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι έχουν προειδοποιήσει για τη συμφωνία Ταλιμπάν-Ουάσινγκτον, λέγοντας ότι εναποθέτει μεγάλη πίστη στη θέληση και την ικανότητα των Ταλιμπάν να ενεργούν ως νόμιμοι εταίροι στην εκστρατεία κατά της τρομοκρατίας. Η συμφωνία ορίζει ότι οι Ταλιμπάν θα εγγυηθούν πως το Αφγανιστάν δεν θα χρησιμοποιηθεί από την Αλ Κάιντα ή άλλες τρομοκρατικές ομάδες για επίθεση εναντίον των ΗΠΑ. Αυτό είναι πολύ λιγότερο από ό,τι επεδίωκαν οι ΗΠΑ, δηλαδή να αποκηρύξουν οι Ταλιμπάν την Αλ Κάιντα, η οποία πραγματοποίησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.<br /><br />Πριν από την υπογραφή της συμφωνίας στις 29 Φεβρουαρίου, 22 Ρεπουμπλικάνοι με επικεφαλής την Λιζ Τσέινι, κόρη του πρώην αντιπροέδρου, προειδοποίησαν ότι οι Ταλιμπάν «έχουν ιστορία απόσπασης παραχωρήσεων με αντάλλαγμα ψευδείς υποσχέσεις» και ζήτησε διαβεβαιώσεις ότι η κυβέρνηση Τραμπ δεν θα «προσποιείται ότι οι Ταλιμπάν είναι ένας αξιόπιστος αντιτρομοκρατικός εταίρος».<br />Ο Τραμπ για το Αφγανιστάν<br /><br />Ωστόσο, ο ίδιος ο Τραμπ υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της ιδέας ότι οι Ταλιμπάν θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην αντιτρομοκρατική αποστολή εναντίον του ISIS και της Αλ Κάιντα, η οποία παραμένει ένας από τους λόγους που οι Αμερικανοί αξιωματούχοι επικαλούνται για την ανάγκη παραμονής αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν. «Θα σκοτώσουν τρομοκράτες, σκοτώνοντας μερικούς πολύ κακούς ανθρώπους», είχε δηλώσει ο Τραμπ σε συνέντευξη Τύπου όταν είχε υπογραφεί η συμφωνία: «Ελπίζουμε πάρα πολύ να κάνουν αυτό που είπαν».<br /><br />«Η περιορισμένη υποστήριξη θα μπορούσε να είναι τόσο απλή όσο ότι συμφωνήσαμε να μην στοχεύσουμε σχηματισμούς Ταλιμπάν σε αυτό το μέρος της χώρας, εφόσον είναι πρόθυμοι να συνεχίσουν τις επιθετικές κινήσεις τους ενάντια στα στοιχεία του ISIS», είχε πει ο Μακένζι ενώπιον του Κογκρέσου. «Θα μπορούσε να είναι απλώς ένα είδος συμφώνου μη επιθετικότητας εκ μέρους των ΗΠΑ και των Ταλιμπάν».<br /><br />Απ' ότι φαίνεται, όμως, οι αμερικανικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν χρησιμοποιούν drones τύπου Reaper όχι μόνο για να συλλέγουν πληροφορίες από τις συγκρούσεις των Ταλιμπάν με το ISIS, αλλά και για να καταφέρουν πλήγματα εναντίον μονάδων του ISIS. Οι Αμερικανοί επαναπροσδιόρισαν κάποια εργαλεία που είχε αναπτύξει ακριβώς για να πολεμούν τους Ταλιμπάν τα τελευταία 19 χρόνια.<br /><br />Εκτός από τα drones αξιοποιούν και ένα πλέγμα συγκέντρωσης πληροφοριών από το δίκτυο κατασκοπείας που έχουν δημιουργήσει τις σχεδόν δύο δεκαετίες που βρίσκονται στο Αφγανιστάν. Δηλώνοντας απροθυμία για απ' ευθείας επικοινωνία με τους διοικητές των Ταλιμπάν, οι Αμερικανοί αξιωματικοί υποκλέπτουν πληροφορίες από τις επικοινωνίες των παλιών εχθρών τους.</div><div><br />Η Αεροπορία των Ταλιμπάν!<br /><br />Αλλά μέσα στο Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων (JSOC που επιβλέπει αυτές τις επιχειρήσεις έχουν ήδη ονομάσει σκωπτικά την αποστολή "Πολεμική Αεροπορία Ταλιμπάν", όπως αποκάλυψε η Washington Post. Με τη χρήση πληροφοριών από τις επικοινωνίες των Ταλιμπάν, μπορούν να καταλάβουν πότε θα επιτεθούν εναντίον του ISIS και στη συνέχεια σχεδιάζουν αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του ISIS όπου είναι πιο χρήσιμες για τους Ταλιμπάν.<br /><br />Οι επιχειρήσεις στην επαρχία Κονάρ δίνουν μια γεύση για το πως οι ΗΠΑ βλέπουν την παρουσία τους στο Αφγανιστάν. Εμμέσως πλην σαφώς αναθέτουν "εργολαβικά" τον πόλεμο εναντίον του ISIS και της Αλ Κάιντα στους Ταλιμπάν, ενώ δεν παραλείπουν να υποστηρίζουν και την αφγανική κυβέρνηση. Σύμφωνα με τη συμφωνία της Ντόχα, η κυβέρνηση Τραμπ προγραμμάτιζε να απομακρύνει τα αμερικανικά στρατεύματα από το Αφγανιστάν την επόμενη άνοιξη. Σύμφωνα με πληροφορίες, η CIA θα παραμείνει.<br /><br />Ο πρόδρομος της στρατηγικής έμμεση επιλεκτική υποστήριξη των Ταλιμπάν ισχύει εδώ και χρόνια. Ο στρατηγός ε.α. Τζόσεφ Βότελ, ο οποίος διοικούσε την Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων, ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του (2016-2019), πριν ο αμερικανικός στρατός παράσχει αεροπορική υποστήριξη στους Ταλιμπάν, απέφευγε να βομβαρδίζει τις μονάδες τους που μάχονταν κατά του ISIS. Ο ίδιος τόνισε ότι είναι κάτι το οποίο «πρέπει να συμβεί».</div><div><br />Φεύγουν οι Αμερικανοί από το Αφγανιστάν;<br /><br />Η σιωπηλή προσέγγιση με τους Ταλιμπάν βάζει τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις σε αμήχανη θέση. Υπάρχουν δε υπόνοιες, τις οποίοι κάποιοι αναλυτές εκφράζουν ανοιχτά, ότι η συνεργασία με τους Ταλιμπάν δεν μένει στην υποκλοπή επικοινωνιών αλλά γίνεται και με απευθείας συνεννόηση των δύο πλευρών. Παρόλο που οι Ταλιμπάν πολεμούν το ISIS, παραμένουν σύμμαχοι με την Αλ Κάιντα, τον εχθρό που ευθύνεται για την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους το 2001 και είχε προκαλέσει την αμερικανική επέμβαση στο Αφγανιστάν.<br /><br />Αυτή η συμμαχία δεν φαίνεται να αλλάζει ούτε τώρα. Ας σημειωθεί ότι υπό την αναδυόμενη νέα ηγεσία τους οι Ταλιμπάν έχουν καταστεί οικονομικά αυτόνομοι. Αν και ο αριθμός των τζιχαντιστών της Αλ Κάιντα στο Αφγανιστάν είναι πάντα θολός, ο αμερικανικός στρατός υπολόγισε πέρυσι ότι οι Ταλιμπάν φιλοξενούν 300 πράκτορες της Αλ Κάιντα στα ανατολικά και νότια του Αφγανιστάν, διπλάσιους από ότι το 2010. Και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι Ταλιμπάν σκοπεύουν να κόψουν τους δεσμούς τους με τον παλιό τους σύμμαχο, μετά την απόσυρση των Αμερικανών.<br /><br />Το αφγανικό παράρτημα του ISIS, εν τω μεταξύ, φαίνεται να αποτελείται κυρίως από ντόπιους μαχητές από την Κονάρ και τις γύρω περιοχές, όχι από ξένους τρομοκράτες. Μερικοί έχουν ενταχθεί για ιδεολογικούς λόγους, αλλά πολλοί άλλοι το έχουν κάνει, επειδή το ISIS προσφέρει υψηλούς μισθούς και κοινωνική ανέλιξη.<br /><br />Αν οι Ταλιμπάν δεν κόψουν τις σχέσεις με την Αλ Κάιντα η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ θα ξανασκεφτεί το χρονοδιάγραμμα αποχώρησης από το Αφγανιστάν πιθανώς συρόμενη σε έναν ατέρμονο πόλεμο, στον οποίο πλέον θα βοηθά πρώην εχθρούς να αντιμετωπίζουν αναδυόμενες, κατά την αντίληψη της Ουάσιγκτον, απειλές για την αμερικανική ασφάλεια, έστω και με μειωμένες δυνάμεις.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η άτυπη συμμαχία ΗΠΑ-Ταλιμπάν – Το "παράδοξο" του Αφγανιστάν

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Ακόμη και όταν αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη πλήττουν Ταλιμπάν σε άλλα μέρη του Αφγανιστάν, ο αμερικανικός στρατός σι...

Διαβάστε την συνέχεια

Διπλωματική "στροφή" Ερντογάν: Παρακαλά βασικούς παίκτες της Μεσογείου για να κρατηθεί στην εξουσία

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-01/erdogan903-scaled.jpg?itok=dbbICUFy" width="640" /><br />Το colpo grosso όλων των εποχών επιχειρεί ο Ερντογάν που επιζητά διπλωματική απομόνωση Ελλάδος-Κύπρου<br /><br />“Ξύπνησαν” οι Τούρκοι μετά τις απανωτές "σφαλιάρες" και προσπαθούν εναγωνίως να ομαλοποιήσουν τις σχέσεις τους με όλες τις χώρες της Μεσογείου και τις ΗΠΑ, σε μια προσπάθεια να ακυρωθεί η ελληνική διπλωματική επιτυχία όλο το προηγούμενο διάστημα, με την πλήρη απομόνωση της Άγκυρας. <br /><br />“Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιζητά την επαναφορά των διπλωματικών σχέσεων με βασικούς παίκτες της περιοχής για να ενισχύσει τα πρόσφατα πολιτικά του κέρδη”, δήλωσε ο Μπουρχαντίν Ντουράν, επικεφαλής του φιλοκυβερνητικού τουρκικού think tank SETA.<br /><br />Η πρωτοβουλία του Ερντογάν πρέπει να ερμηνευθεί σωστά, καθώς δεν σημαίνει ότι η Τουρκία θα παραιτηθεί από τα εθνικά της συμφέροντα, όπως η συνεργασία με τη Ρωσία, τόνισε ο Ντουράν στην εφημερίδα Daily Sabah.<br /><br />«Η νέα ατζέντα εξωτερικής πολιτικής αφορά τη συμπλήρωση και όχι την αντικατάσταση των τουρκικών συμφερόντων», είπε ο ίδιος.<br /><br />Πράγματι, οι σχετικές χώρες θα λάβουν τις δικές τους αποφάσεις σχετικά με μια πιθανή προσέγγιση με την Τουρκία βάσει των στρατηγικών τους υπολογισμών”, τονίζει ο ίδιος βλέποντας την τεράστια δυσπιστία χωρών όπως το Ισραήλ ή η Αίγυπτο.<br /><br />“Εκτός από πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στη βελτίωση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι οποίες αποτελούν την πρώτη προτεραιότητα, η τουρκική διπλωματία αναμένεται να υλοποιήσει μια ταχεία προσέγγιση με Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία, Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ)”, δήλωσε ο Ντουράν.<br /><br />«Περιττό να πούμε ότι η Τουρκία προωθεί τη διεθνή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο για να ομαδοποιήσει τις φιλοδοξίες της», είπε ο ίδιος.<br /><br />Ο Ντουράν τόνισε ότι το κύριο σχέδιο του Ερντογάν για ταχεία ανάπτυξη εγκάρδιων σχέσεων με τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα σταματήσει η συνεργασία με τη Ρωσία ή ότι η Τουρκία θα παραβλέψει την υποστήριξη των ΗΠΑ στους Κούρδους μαχητές στη Συρία.<br /><br />«Ομοίως, η ιδέα των στενότερων σχέσεων με το Ισραήλ δεν συνεπάγεται την υπογραφή της πολιτικής του Τελ Αβίβ για την Παλαιστίνη ή το άλμα στη λεγόμενη τροχιά ομαλοποίησης παράλληλα με ορισμένα αραβικά καθεστώτα», είπε ο Τούρκος ειδικός.<br /><br />«Ο μεγάλος ανταγωνισμός ισχύος στην εποχή μετά την πανδημία του COVID και η προεδρία του Μπάιντεν θα παρουσιάσει σε όλες τις χώρες της Μεσογείου νέες ευκαιρίες και προκλήσεις», δήλωσε ο Ντουράν.<br /><br />Η Τουρκία βρίσκεται στο επίκεντρο των κρίσιμων ζωνών κρίσης και εν μέσω μεταβαλλόμενων ισορροπιών εξουσίας.<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν τόνισε ότι το 2021 θα είναι έτος δημοκρατικής και οικονομικής μεταρρύθμισης στην χώρα του χωρίς να προσδιορίζει βέβαια πως την εννοεί ο ίδιος.<br />"Ωστόσο, το καθεστώς του Τούρκου προέδρου πιθανότατα να πραγματοποιήσει τη διαδικασία αυτή σταδιακά χωρίς να παραβλέψει τα τουρκικά συμφέροντα και τον αγώνα ισχύος στην Μεσόγειο», δήλωσε ο Ντουράν.<br /><br />Θα υπάρξει μια προσπάθεια επανένωσης του προεδρικού συστήματος στην Τουρκία και μια επαναφορά των σχέσεων με βασικούς παγκόσμιους παίκτες, αλλά δεν γνωρίζουμε με ποιους όρους θα γίνει αυτό.<br /><br />Ουσιαστικά ο παμπόνηρος Τούρκος πρόεδρος θα επιδιώξει με όλες τις χώρες της Μεσογείου και τις ΗΠΑ, έναν γύρο επαναδιαπραγμάτευσης, θεωρώντας ότι ο ίδιος κατέχει πλέον θέση εξουσίας στην περιοχή, παρά τα τεράστια εσωτερικά του προβλήματα.<br /><br />Η ισλαμιστική Τουρκία του Ερντογάν όμως εν έτει 2021, δεν θεωρεί ως ισότιμο μέλος, καμία χώρα και θα επιδιώξει σχέσεις “υποταγής” ή τουλάχιστον αποδοχής των τουρκικών συμφερόντων.<br /><br />Αν κάποια χώρα πέσει στην παγίδα και δεχθεί, τότε στη συνέχεια θα εφαρμοστεί το τουρκικό σχέδιο Β που θα αφορά την “επίθεση” σε αυτήν την χώρα με όλα τα μέσα και με υβριδικό πόλεμο,μετά το πέρας των εσωτερικών προβλημάτων μέσα στην Τουρκία.<br /><br />Οι χώρες της Μεσογείου και η Ελλάδα οφείλουν να κατανοήσουν ότι η Τουρκία κινείται με την λογική της Γερμανίας το 1938-39 και δεν συζητά, αλλά απαιτεί πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά από κανέναν σώφρων άνθρωπο, αφού η Άγκυρα σχεδιάζει επιμελώς το σχέδιο Εθνικός Όρκος παράλληλα με τα παντουρανικά της σχέδια για ηγεμονία.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Διπλωματική "στροφή" Ερντογάν: Παρακαλά βασικούς παίκτες της Μεσογείου για να κρατηθεί στην εξουσία

Το colpo grosso όλων των εποχών επιχειρεί ο Ερντογάν που επιζητά διπλωματική απομόνωση Ελλάδος-Κύπρου “Ξύπνησαν” οι Τούρκοι μετά τις απανωτέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισραηλινό ΥΠΑΜ, ELBIT Systems ανακοίνωσαν τη συμφωνία για το Εκπαιδευτικό Κέντρο Πολεμικής Αεροπορίας

<div><img height="324" src="https://www.defence-point.gr/news/wp-content/uploads/2021/01/M-346-ISRAEL-AIR-FORCE-790x400.jpg" width="640" /><br /><br />Με διθυραμβικές ανακοινώσεις και σχετικές ανακοινώσεις στα κοινωνικά δίκτυα, το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας και η εταιρία Elbit Systems, προχώρησαν σε επίσημη ανακοίνωση της συμφωνίας με την Ελλάδα για το Διεθνές Κέντρο Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα!<br /><br />Στη συμφωνία που θα υπογράψουν τα υπουργεία Άμυνας των δυο χωρών, συμπεριλαμβάνεται η προμήθεια 10 αεροσκαφών τύπου M-346 (Lavi, όπως διευκρινίζεται από το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας) της Leonardo, καθώς επίσης και η συντήρηση των T-6 Texan II που διαθέτει η Ελλάδα, μαζί με την παροχή εξοιμοιωτών (simulators) πτήσης. Το ύψος της σύμβασης προσδιορίζεται στο 1,68 δισ. δολάρια (περίπου 1,375 δισ. ευρώ), ενώ η διακρατική σύμβαση θα έχει περίοδο ισχύος 20 ετών.<br /><br />Τη συμφωνία σχολίασε ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Μπένι Γκαντζ: Αυτή η συμφωνία αντανακλά τις εξαιρετικές και -παράλληλα- αναπτυσσόμενες σχέσεις με την Ελλάδα! Είναι μια μακροπρόθεσμη εταιρική σχέση που θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα τόσο της Ελλάδας όσο και του Ισραήλ, θα δημιουργήσει εκατοντάδες θέσεις εργασίας και στις δυο χώρες και θα προάγει τη σταθερότητα στην περιοχή της Μεσογείου.<br /><br />Σε τηλεφωνική συνομιλία που έλαβα μετά την έγκριση της συμφωνίας, ευχαρίστησα τον φίλο μου υπουργό Άμυνας της Ελλάδας, Νίκο Παναγιωτόπουλο και εξέφρασα την εκτίμηση για την προσωπική του ανάμιξη στο να προχωρήσει το πρόγραμμα! Σχολίασα επίσης την ενίσχυση των αμυντικών σχέσεων Ελλάδας και Ισραήλ, ενώ σημείωσα την προσδοκία για την περεταίρω εμβάθυνσή τους!<br /><br />Στην ανακοίνωση της εταιρίας Elbit αναφέρεται ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη αμυντική συμφωνία ανάμεσα στις δυο χώρες. Η έγκριση της συμφωνίας από την Ελλάδα, όπως αναφέρεται επίσης, επιτρέπει την έναρξη διαπραγματεύσεων ανάμεσα στα δυο μέρη για την τελική κατάρτιση και υπογραφή της σύμβασης.<br /><br />Σύντομα θα ακολουθήσει υπογραφή συμφωνίας ανάμεσα στην Elbit και την SIBAT που είναι η αρμόδια διεύθυνση του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας για τη διεθνή αμυντική συνεργασία για την ίδρυση του Διεθνούς Κέντρου Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα. Θα ακολουθηθεί το πρότυπο του αντίστοιχου εκπαιδευτικού κέντρου της ισραηλινής Αεροπορίας (IAF: Israel Air Force).<br /><br />Όσον αφορά τα T-6, η ισραηλινή πλευρά θα παρέχει στην ελληνική τα απάρτια (“κιτ”) αναβάθμισης και επαναφοράς σε πτητική κατάσταση. Από τον τρόπο διατύπωσης εκτιμάται ότι τις εργασίες θα εκτελέσουν οι τεχνικοί της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, με βοήθεια ασφαλώς όπου απαιτηθεί από τους τεχνικούς της Elbit.</div><div><br /><div class="entry-content" style="border: 0px; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px 30px 0px 0px; vertical-align: baseline;"><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; border: 0px; color: #222222; display: flex; font-family: sans-serif; font-size: 14px; font-style: inherit; font-weight: inherit; margin: 10px 0px; max-width: 550px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="1346355409108557824" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/index.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=1346355409108557824&lang=en&origin=https%3A%2F%2Fwww.defence-point.gr%2Fnews%2Fisrailino-ypam-kai-elbit-systems-anakoinosan-ti-symfonia-gia-to-ekpaideytiko-kentro-tis-aeroporias&theme=light&widgetsVersion=ed20a2b%3A1601588405575&width=550px" style="border-style: initial; border-width: 0px; display: block; flex-grow: 1; font-family: inherit; font-style: inherit; font-weight: inherit; height: 573px; margin: 0px; max-width: 100%; outline: 0px; padding: 0px; position: static; vertical-align: baseline; visibility: visible; width: 550px;" title="Twitter Tweet"></iframe></div><p style="background-color: white; border: 0px; color: #222222; font-family: "open sans", sans-serif; font-size: 16px; font-style: inherit; font-weight: inherit; line-height: 28px; margin: 0px 0px 18px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"></p>Την εξέλιξη σχολίασε όμως και ο επικεφαλής της ισραηλινής SIBAT, Ταξίαρχος εν αποστρατεία Γιάιρ Κουλάς (Yair Kulas): Η έγκριση της συμφωνίας από την Ελλάδα αποτελεί ιστορικό βήμα στην περεταίρω εμβάθυνση των ήδη εξαιρετικών αμυντικών σχέσεων ανάμεσα στις δυο χώρες.<br /><br />Δεν πρόκειται απλά για μια εξαγωγική αμυντική συμφωνία, αλλά μια εταιρική σχέση διαρκείας 20 ετών. Θα ήθελα να ευχαριστήσω το ελληνικό υπουργείο Άμυνας για την εμπιστοσύνη και για την ανάθεση αυτού του σημαντικού καθήκοντος στο ισραηλινό υπουργείο Άμυνας και την εξαιρετική μας αμυντική βιομηχανία!<br /><br />Εν κατακλείδι, δηλώσεις για τη συμφωνία έκανε και ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Ebit Systems Bezhalel (Butzi) Machlis: Αποτελεί τιμή για εμάς η επιλογή να παρέχουμε μια τόσο σημαντική ικανότητα στην ελληνική Πολεμική Αεροπορία, η οποία πιστεύουμε ότι θα συνεισφέρει στην κατεύθυνση της περεταίρω σύσφιξη των διμερών σχέσεων ανάμεσα στην στο Ισραήλ και την Ελλάδα.<br /><br />Η επιλογή μας πιστοποιεί την ηγετική θέση μας στον τομέα της εκπαίδευσης, παρέχοντας δοκιμασμένη τεχνογνωσία και αποδεδειγμένης αξίας τεχνολογίες, που βελτιώνουν τις ετοιμότητες, ενώ περιορίζουν το κόστος.<br /><br />Η Elbit Systems δεν έχει προχωρήσει ακόμα στην ανάρτηση της είδησης στα κοινωνικά δίκτυα. Ωστόσο, η ανάρτησή της που αναφέρεται γενικά στον τομέα της αεροπορικής εκπαίδευσης μοιάζει… εισαγωγική και είναι περισσότερο από εύγλωττη!<div style="font-family: inherit; font-size: 14px; font-style: inherit; font-weight: inherit;"><span style="border: 0px; font-family: inherit; font-style: inherit; font-weight: 700; margin: 0px; outline: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;"><br /></span></div></div></div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Ισραηλινό ΥΠΑΜ, ELBIT Systems ανακοίνωσαν τη συμφωνία για το Εκπαιδευτικό Κέντρο Πολεμικής Αεροπορίας

Με διθυραμβικές ανακοινώσεις και σχετικές ανακοινώσεις στα κοινωνικά δίκτυα, το ισραηλινό υπουργείο Άμυνας και η εταιρία Elbit Systems, προχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Αμερική του Μπάιντεν “κοιτάζει” προς την Αθήνα: Θέλει να αναλάβει τον ρόλο της Τουρκίας για τις ΗΠΑ

<img height="427" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/01/210105035522_biden-atlanta-georgia09-1024x683.jpg" width="640" /><br /><br />Ανάλυση του Francesco de Palo στην ιταλική ιστοσελίδα<b> <a href="https://www.ilfattoquotidiano.it/2021/01/04/gli-usa-di-joe-biden-guardano-ad-atene-gli-equilibri-delle-alleanza-mediterranee-si-spostano-dalla-turchia-alla-grecia/6048048/">ilfattoquotidiano.it</a></b> αναφέρεται στα νέα δεδομένα που αφορούν τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ελλάδα και την Τουρκία μετά την εκλογή του Τζο Μπάντεν, ως προέδρου της Αμερικής.<br /><br />Τίτλος του κειμένου: «Οι ΗΠΑ του Joe Biden κοιτάζουν στην Αθήνα. Η ισορροπία των μεσογειακών συμμαχιών μετατοπίζεται από την Τουρκία στην Ελλάδα».<br /><br />Σημειώνει ότι: «Η νέα αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται να προτίθεται να μετατοπίσει το κέντρο βάρους των δραστηριοτήτων της στη Μεσόγειο υπέρ της Αθήνας, η οποία εν τω μεταξύ ενισχύει τη στρατιωτική της ικανότητα με την αγορά 18 τελευταίας γενιάς μαχητικών Rafale. Ο 6ος στόλος των ΗΠΑ θα μπορούσε σύντομα να βασιστεί στις ελληνικές βάσεις για συντήρηση και προμήθειες. Ιδιωτικά γκρουπ όπως η Tesla και η Microsoft στοιχηματίζουν επίσης στην Ελλάδα.<br /><br />Αλλά δεν είναι μόνο ο ιρανικός φάκελος στο επίκεντρο των νέων πολιτικών των ΗΠΑ, μετά την αλλαγή στον Λευκό Οίκο. Στην πραγματικότητα, η προεδρία του Τζο Μπάιντεν ξεκινά με ένα σημαντικό θέμα, το οποίο θα έχει επακριβή απήχηση σε ισορροπίες και επιρροές σε δύο στρατηγικά τεταρτημόρια, όπως η Ευρω-Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή.<br /><br />Η Ελλάδα είναι υποψήφια για να αναλάβει το ρόλο του πρώτου στρατιωτικού κόμβου του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην ανατολική Μεσόγειο, εκδιώχνοντας την Τουρκία, της οποίας η αμερικανική βάση στο Ιντσιρλίκ αποδυναμώνεται προς όφελος του κόλπου της Σούδας , στην Κρήτη, των οποίων τα έργα ανάπλασης είναι τώρα κοντά για να φιλοξενήσει περισσότερα πυρηνικά υποβρύχια και φρεγάτες.<br /><br />Μια διπλή επένδυση στον αεροναυτικό τομέα θα επιτρέψει στην Αθήνα να αλλάξει το δέρμα της, τόσο από τεχνική όσο και από γεωπολιτική άποψη. Πρώτον, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αγόρασε 18 μαχητικά Rafale από τη Γαλλία , τα πρώτα έξι εκ των οποίων παραδόθηκαν ήδη πριν το 2021: θα αντικαταστήσουν σταδιακά τα Mirage 2000s και F-16s.<br /><br />Επιπλέον, εξακολουθεί να σκέφτεται την πιθανή (αν και πολύπλοκη) αγορά F-35 από τις ΗΠΑ, ή μέρος αυτών που αρχικά προορίζονταν για την Τουρκία, αλλά δεν πωλούνται πλέον από το Πεντάγωνο στον Ερντογάν λόγω ασυμβατότητας με το ρωσικό πυραυλικό σύστημα S-400 , το οποίο η Άγκυρα αγόρασε από τη Μόσχα, πυροδοτώντας τη γνωστή διπλωματική κρίση με την Ουάσινγκτον.<br /><br />Πρόκειται για μια σημαντική επένδυση για τα ελληνικά ταμεία, που δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πριν από λίγα χρόνια λόγω της οικονομικής κρίσης και των παρεμβάσεων της τρόικας που προκάλεσαν τόση αίσθηση, αλλά τις οποίες οι ΗΠΑ αντιστάθμισαν με σημαντικές ασίστ στην Αθήνα.<br /><br /> Πρώτα απ ‘όλα τα νέα ναυπηγεία της Σύρου που επιτρέπουν στην Ελλάδα να ανέβει θέσεις: εκεί το ναυπηγείο Νεώριο, που ανήκει στην αμερικανική εταιρεία ONEX, είναι πιστοποιημένο από τον 6ο στόλο των ΗΠΑ και από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, για τη συντήρηση στρατιωτικών πλοίων των ΗΠΑ. Το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών σχεδιάζει έτσι να ανακατανείμει μέρος των εργασιών συντήρησης του έκτου στόλου στα ελληνικά ναυπηγεία, δημιουργώντας μια σημαντική επαγόμενη δραστηριότητα.<br /><br />Δεύτερον, πρέπει να αναφέρουμε τη μεγάλη επένδυση 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων ανά 100 χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας που κάνει η Microsoft στην Ελλάδα , προκειμένου να επιταχυνθεί ο ψηφιακός μετασχηματισμός ολόκληρης της μακροοικονομικής περιοχής.<br /><br />Η υπογραφή έγινε με την ευκαιρία της πρόσφατης επίσκεψης στην Αθήνα του νούμερο ένα της Microsoft, Μπράντ Σμιθ, ο οποίος υπέγραψε τη νέα συμφωνία με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη : αυτό θα επιτρέψει την κατασκευή ενός πόλου ψηφιακού κέντρου δεδομένων που θα αυξήσει το επενδυτικό δυναμικό της Ελλάδας, όπου ήδη λειτουργεί ένας παγκόσμιος γίγαντας όπως ο Tesla , του οποίου το εργαστήριο στεγάζεται στο Κέντρο Δημόκριτου στην Αττική και εργάζεται για τη δημιουργία ενός σούπερ τρένου χωρίς οδηγό.<br /><br />Η άμυνα, η γεωπολιτική και η τεχνολογία είναι οι τρεις ακρογωνιαίοι λίθοι της νέας ελληνικής όψης με μια διηπειρωτική κλίση, στην οποία προστίθεται ένας άλλος ιδιαίτερα στρατηγικός φάκελος: ο ενεργειακός.<br /><br /> Από την Ελλάδα θα περάσουν ταυτόχρονα τρεις νέοι αγωγοί φυσικού αερίου που επανασχεδιάζουν τους χάρτες συμμαχιών και συγκρούσεων μεταξύ των υπερδυνάμεων: το Tap, το Tanap και το Eastmed (όταν ολοκληρώνεται στο Ισραήλ-Salento).<br /><br />Για το λόγο αυτό, η Αθήνα, μετά την ενίσχυση των σχέσεων με το Τελ Αβίβ, το Κάιρο, το Αμπού Ντάμπι και το Παρίσι, έχει γίνει κεντρικό στοιχείο στις αμερικανικές πολιτικές στη Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, που επιβεβαιώνεται, μεταξύ άλλων, από τη συνεργασία μεταξύ των πλοιοκτητών Ross (πρώην υπουργός των ΗΠΑ) στο εμπόριο με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, (ο ολιγάρχης που κατέχει την ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιά).<br /><br />Αυτό αποδεικνύεται από το ενδιαφέρον στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, κοντά στο οποίο περνούν οι αγωγοί φυσικού αερίου και από τον οποίο ανοίγει ένας διάδρομος σε όλη την κορυφογραμμή των Βαλκανίων, μια ιδανική διαδρομή για τη διέλευση στρατευμάτων του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Και πάλι, ακόμη και αν έχει λίγο δημοσιοποιηθεί, υπάρχει ένα άλλο υλικοτεχνικό έργο που θα αναλάβει μη δευτερεύοντα ρόλο σε ολόκληρη τη σκακιέρα: η Via Carpatia από την οποία θα ξεκινήσει ένα είδος διασυνδέσεων.<br /><br />Ξεκινά από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης προς τη Λιθουανία : ένας κάθετος διάδρομος από το νότο και το βορρά, στον οποίο διατυπώνονται οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα που θα έχουν επίσης επιπτώσεις στην ισορροπία των ακόμη άλυτων κρίσεων όπως η Λιβύη, η Συρία και η Τουρκία».<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Αμερική του Μπάιντεν “κοιτάζει” προς την Αθήνα: Θέλει να αναλάβει τον ρόλο της Τουρκίας για τις ΗΠΑ

Ανάλυση του Francesco de Palo στην ιταλική ιστοσελίδα ilfattoquotidiano.it αναφέρεται στα νέα δεδομένα που αφορούν τις Ηνωμένες Πολιτείες,...

Διαβάστε την συνέχεια

Η συμβατική κούρσα στρατιωτικών εξοπλισμών με την Τουρκία είναι αδιέξοδη για την Ελλάδα - Που πρέπει να επενδύσουμε;

<img height="361" src="https://bankingnews.gr/media/k2/items/cache/a9ebf07c57d249993afeb6c8e3d0f1d0_XL.jpg" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Το παράδειγμα του Ισραήλ και όχι της Σαουδικής Αραβίας θα μπορούσε να είναι διδακτικό για την Ελλάδα.</span></h3><div><b>Χριστόφορος Ζηριάδης</b><br />Κοιτώντας το χάρτη, οι νουνεχείς αντιλαμβάνονται ότι άσχετα από τις οικονομικές θυσίες ή τις πανάκριβες αγορές όπλων, ένας συμβατικός αγώνας εξοπλισμών με την Τουρκία είναι άσκοπος για την Ελλάδα. <br />Αλλά ταυτόχρονα επιζήμιος επειδή δεσμεύει πολύτιμα κεφάλαια, συνεχίζει να επιβαρύνει μια χρεοκοπημένη δημόσια οικονομία και -το κυριότερο - εγκλωβίζει την ηγεσία της χώρας σε μια στρεβλή λογική ταύτισης της πολεμικής ισχύος με τα δισεκατομμύρια που δαπανώνται για αγορές συμβατικών όπλων.</div><div><br />Αν αυτό ίσχυε η Σαουδική Αραβία θα ήταν υπερδύναμη.<br />Διαθέτει 200 F15, 80 βρετανικά Tornado IDS, 72 Eurofighter, 120 επιθετικά ελικόπτερα AH 64 Apache και 180 εκτοξευτήρες MLRS. <br />Αντί αυτού, πολλοί χαρακτηρίζουν την Σαουδική Αραβία ως «το ακριβότερο parking πολεμικού υλικού στον Κόσμο»<br /><br />Η περίπτωση του Ισραήλ<br /><br />Συγκριτικά, το μικροσκοπικό Ισραήλ κατέχει ένα μίγμα από 80 παλιότερα F15, 220 μονοκινητήρια F16, 48 Apache και πρόσφατα άρχισε να αξιοποιεί τα πρώτα 50 από τα F35 που θα αποκτήσει.<br />Κι όμως ουδείς αμφιβάλλει ότι οι δεύτεροι είναι ισχυρότεροι των πρώτων και διαθέτουν την πρωτοβουλία στη γεωπολιτική σκακιέρα.<br /> Τι λείπει από αυτή την αραβική συνταγή;</div><div><br />Μα φυσικά δόγμα και πολιτική άμυνας συνδεμένες με το μακρόπνοο μέλλον της χώρας και ένας συμπαγής λαός με ιδανικά που ενστερνίζεται το εθνικό όραμα.<br />Οι ισραηλινοί αντισταθμίζουν το μικρό πληθυσμό και λιγότερα κεφάλαια με «έξυπνες» επενδύσεις στην αμυντική στρατηγική της χώρας τους. <br />Στρατεύουν το σύνολο της νεολαίας τους διατηρώντας αξιόμαχες εφεδρικές δυνάμεις, αντί ενός παρωχημένου «δημοσιοϋπαλληλικού» στρατού. <br />Επικεντρώνονται στις ειδικές επιχειρήσεις και τις πληροφορίες για να έχουν πρωτοβουλία κινήσεων και έγκαιρη προειδοποίηση. Επενδύουν στον ηλεκτονικό/κυβερνο-πόλεμο για να χτυπήσουν τα δίκτυα, το ηθικό και τις υποδομή του αντιπάλου χωρίς απώλειες ζωής για εκείνους.<br />Σχεδιάζουν φθηνά αναλώσιμα UAV (drones) και όπλα μακρού πλήγματος (stand-off weapons) για να επιτύχουν κορεσμό και καταστροφή εχθρικών θέσεων με χαμηλό ρίσκο και κόστος για τα δικά τους μέσα.<br />Είναι έτοιμοι να χτυπήσουν πρώτοι και εκτός συμβατικών ορίων.<br />Έτσι «κλέβουν» την πρωτοβουλία από τους δυνητικούς εχθρούς και επιλέγουν τις περιστάσεις και συνθήκες σύγκρουσης.<br /><br />Που πάσχει η Ελλάδα;<br /><br />Στον υβριδικό πόλεμο που και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι κάποια στιγμή να διεξάγουμε, οι επενδύσεις σε κομάντος/πράκτορες και ικανότητες παραγωγής λογισμικού/έξυπνων όπλων θα μας έδιναν αυτονομία αποφάσεων και δράσης.<br />Αλήθεια, πόσα διδακτορικά PhD στην πληροφορική δικτύων και τον κυβερνοπόλεμο ή πόσους νοσοκόμους-διασώστες που εξασφαλίζουν την επιβίωση των στρατιωτών ενός έθνους αγοράζει ένα F 35;<br />Πόσα αναλώσιμα drones και πυρομαχικά ακριβείας (ικανά να βουλιάξουν ένα συμβατικό στόλο από φρεγάτες Meko 200T με ελάχιστο κόστος σε πολύτιμους έλληνες χειριστές) θα αγόραζε το κόστος μια Belhara;<br />Πόσοι πολλαπλοί εκτοξευτές ρουκετών και «έξυπνα» βλήματα απαιτούνται για καταστραφεί μια αποβατική δύναμη πριν εκκινήσει; Αυτές οι ικανότητες θα μας εξασφαλίσουν διαπραγματευτική ισχύ και εντέλει αποτροπή, γιατί πλήττουν τον πυρήνα του μύθου της τουρκικής πολεμικής μηχανής.<br /><br />Λάθος ο αέναος πόλεμος φθοράς<br /><br />Είναι λογικότερο να σταματήσουμε να κυνηγάμε την ουρά μας σε έναν αέναο πόλεμο φθοράς απέναντι σε αντιπάλους που πάντοτε θα διαθέτουν «περισσότερα κορμιά και περισσότερα κανόνια» για να ρίξουν στη μάχη.<br />Για κάθε άρμα, πλοίο και F16 που διαθέτουμε, εκείνοι θα έχουν πολλαπλάσια.<br />Αυτή είναι η δύναμη τους.<br />Αντί να ακολουθούμε ασθμαίνοντας τις κινήσεις τους, μπορούμε να επενδύσουμε σε ανθρώπους, υλικά και υποδομές που θα κλέψουν την πρωτοβουλία κινήσεων.<br />Τότε, ο μεγάλος στρατιωτικός όγκος θα γίνει το βαρίδι που θα τους παρασύρει στον πάτο της θάλασσας - στην κυριολεξία.<br />Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δε χρειάζεται να ναυμαχήσουν με τον τουρκικό στόλο, ούτε να νικήσουν τον στρατό σε αρματομαχίες και αποβάσεις.<br />Αρκεί να μπορούν να αχρηστεύσουν το στόλο αυτό μέσα στα αγκυροβόλια του με επιθέσεις κορεσμού και να επηρεάσουν τα δίκτυα υποδομών (ηλεκτρισμός. επικοινωνίες, υπολογιστές, κλπ), στέλνοντας τον αντίπαλο στη δεκαετία του 1920.<br />Για να πραγματοποιηθούν όμως απαιτείται μια επανασύλληψη του αμυντικού δόγματος της χώρας, με κέντρο την απόκτηση μη συμβατικών ικανοτήτων.<br />Το καταπληκτικότερο όλων είναι ότι τελικά και το οικονομικό κόστος θα είναι χαμηλότερο.<br /><br /><a href="www.bankingnews.gr">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η συμβατική κούρσα στρατιωτικών εξοπλισμών με την Τουρκία είναι αδιέξοδη για την Ελλάδα - Που πρέπει να επενδύσουμε;

Το παράδειγμα του Ισραήλ και όχι της Σαουδικής Αραβίας θα μπορούσε να είναι διδακτικό για την Ελλάδα. Χριστόφορος Ζηριάδης Κοιτώντας το χάρτ...

Διαβάστε την συνέχεια

Έξι φρεγάτες αυξημένων Α/Α δυνατοτήτων ήθελε το ΠΝ – Αδιάφορο για την κυβέρνηση

<img height="386" src="https://doureios.com/wp-content/uploads/2021/01/alvaros-780x470.jpg" width="640" /><br /><br />Από <b>Σάββας Δ. Βλάσσης</b><br />Η απότομη στροφή της κυβερνήσεως Μητσοτάκη στο πρόγραμμα νέας φρεγάτας για το Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) τον περασμένο Ιούλιο – Αύγουστο, δεν έχει δικαιολογηθεί επισήμως. Επικρατεί βασίμως η εντύπωση ότι η απόφαση ελήφθη όχι με γνώμονα τις επιχειρησιακές απαιτήσεις του Κλάδου αλλά τις προσωπικές αποφάσεις ενός στενού κυβερνητικού κύκλου με άλλα προτάγματα.<br /><br />Κατά την επικρατούσα άποψη, η κυβέρνηση προτιμά να αναθέσει το πρόγραμμα σε αμερικανική εταιρεία, συνδέοντάς το άμεσα με την τύχη των ναυπηγείων Σκαραμαγκά (“προίκα”) όπου η κυβέρνηση προωθεί αμερικανική υποψηφιότητα επενδυτού. Σε επιχειρησιακό επίπεδο η διαφοροποίηση σήμανε την υποβάθμιση των απαιτήσεων της νέας φρεγάτας, από αυξημένων δυνατοτήτων Αντιαεροπορικής Αμύνης (Α/Α), σε “πολλαπλού ρόλου”, όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός.<br /><br />Προκειμένου αυτές οι σαφώς πολιτικές αποφάσεις να ενδυθούν με κάποιον υποτυπώδη μανδύα επιχειρησιακής αντιλήψεως, κυβερνητικοί κύκλοι έχουν διαρρεύσει μια “γραμμή” που αναμασούν διάφορα μέσα και υποτίθεται εξηγεί ότι η απόφαση εξακολουθεί να καλύπτει τις ανάγκες του Πολεμικού Ναυτικού. Η “γραμμή” αυτή βασίζεται στα παρακάτω επιχειρήματα:<br />Το ΠΝ θέλει να αντικαταστήσει φρεγάτες πολλαπλού ρόλου, συνεπώς η αγορά νέων φρεγατών ίδιας κατηγορίας εξυπηρετεί την απαίτηση.<div><br />Το ΠΝ θέλει “πλώρες”, επειδή τα πλοία του είναι πολύ παλαιά και κατά συνέπεια προέχουν οι αριθμοί (και τα οικονομικά στοιχεία); Επιπλέον, με απόκτηση 2 πλοίων ως “ενδιάμεση λύση” και το πρόγραμμα αναβαθμίσεως 4 φρεγατών ΜΕΚΟ 200, συνολικώς αποδίδονται 10 μονάδες στο ΠΝ.<br />Η “ενδιάμεση λύση” με πλοία που θα παραχωρήσουν οι Αμερικανοί, θα καλύπτει την απαίτηση αυξημένων Α/Α δυνατοτήτων.<br /><br />Τα επιχειρήματα, όπως και άλλα δευτερεύοντα που χρησιμοποιούνται προσχηματικώς, παρουσιάζουν κενά λογικής που φανερώνουν ότι αποτελούν προϊόν συμβιβασμών προς εξυπηρέτηση άλλων επιδιώξεων, ξένων ως προς τις πραγματικές απαιτήσεις του ΠΝ.<br /><br />Το εφεύρημα ότι φρεγάτες πολλαπλού ρόλου αντικαθίστανται αποκλειστικώς από φρεγάτες πολλαπλού ρόλου είναι επιεικώς αστείο. Η αντικατάσταση φρεγατών πολλαπλού ρόλου με φρεγάτες ανωτέρων επιχειρησιακών χαρακτηριστικών, είναι φυσιολογική εξέλιξη ενός ναυτικού το οποίο καλείται να υποστηρίξει έργα τα οποία προηγουμένως δεν υφίσταντο ή δεν υπήρχε δυνατότητα να καλυφθούν για διαφόρους λόγους. Η εθνική πολιτική όπως διαμορφώνεται, επιτάσσει κύριες μονάδες κρούσεως με αυξημένες Α/Α δυνατότητες, επειδή ο Στόλος καλείται πλέον να έχει παρουσία σε ανοικτές θάλασσες όπου η προστατευτική ομπρέλα της Πολεμικής Αεροπορίας δεν είναι δεδομένη. Από ναυτικό “κλειστών θαλασσών”, το ΠΝ καλείται να εξορμήσει προς τις ανοικτές θάλασσες εθνικού ενδιαφέροντος (Κρήτη – Κύπρος).</div><div><br />Η αντίληψη ότι το ΠΝ χρειάζεται περισσότερα πλοία, συνεπώς και χαμηλότερου κόστους, επίσης δεν υπακούει στις επιχειρησιακές απαιτήσεις του Κλάδου. Τις επιχειρησιακές απαιτήσεις τις καθορίζει ο επιχειρησιακός φορέας και όχι ο υπουργός Οικονομικών. Η κυβέρνηση απλώς “διαφημίζει” περίπου ότι με το ίδιο ύψος δαπάνης θα αποκτηθεί μεγαλύτερος αριθμός πλοίων αλλά παραβλέπεται ότι θα πρόκειται για μειωμένων επιχειρησιακών ικανοτήτων φρεγάτες. Αυτό όμως, χωρίς να έχει τα οικονομικά στοιχεία της αμερικανικής προτάσεως, δεδομένου ότι το ΓΕΝ δεν έχει προσδιορίσει ακόμη τις προδιαγραφές και τροποποιήσεις που κρίνει επιθυμητές στο βασικό σχέδιο της αμερικανικής φρεγάτας που προτείνεται και είναι σαφές ότι δεν καλύπτει τις ελληνικές απαιτήσεις. Τέλος, η υπόθεση ότι δεν υπάρχουν άλλες προτάσεις που προσφέρουν “ενδιάμεση λύση”, υποτιμά την νοημοσύνη όλων.</div><div><br />Η πολυδιαφημισμένη “ενδιάμεση λύση” των Αμερικανών με παραχώρηση δύο αντιτορπιλλικών κλάσεως ARLEIGH BURKE, ήταν εξαρχής αμφίβολο ότι μπορεί να ικανοποιηθεί. Στην καλύτερη περίπτωση, οι Αμερικανοί θα προτείνουν καταδρομικά κλάσεως TICONDEROGA (όπως συζήτησε τον Φεβρουάριο του 2020 ο ΥΕΘΑ με Αμερικανούς αξιωματούχους) μεγαλύτερης ηλικίας και μεγαλυτέρων απαιτήσεων από πλευράς ανάγκης αναβαθμίσεως και λειτουργικών δαπανών. Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική πλευρά έχει δείξει ότι κρατά “μικρό καλάθι”, παρουσιαζόμενη έτοιμη να συμβιβασθεί και με ένα μόνο πλοίο, για διαφόρους λόγους. Αυτό σημαίνει ότι πρακτικώς θα ισχύει ο κανόνας “ένα ίσον κανένα”, οπότε η εξασφάλιση αυξημένων Α/Α δυνατοτήτων θα είναι μόνο συμβολική.<br /><br />Συνολικώς, η “αμερικανική λύση”, αποδίδει στο ΠΝ απλώς σύγχρονες φρεγάτες για να αντικαταστήσει παλαιότερες, όχι όμως αυξημένων Α/Α δυνατοτήτων. Με εξασφάλιση μιας ή δύο μεταχειρισμένων κυρίων μονάδων κρούσεως ικανότητος Α/Α Περιοχής ως “ενδιάμεση λύση”, το εξελικτικό βήμα του ΠΝ αφήνεται απλώς για την επομένη δεκαετία.<br /><br />Τι πραγματικά ζητούσε το ΠΝ<br /><br />Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ αποκαλύπτει σήμερα ότι μέχρι και την αλλαγή της αποφάσεως από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, οι επιχειρησιακές απαιτήσεις του ΠΝ όπως ήταν αποτυπωμένες εγγράφως, αφορούσαν μέχρι και 6 κύριες μονάδες κρούσεως αυξημένων Α/Α δυνατοτήτων. Επρόκειτο για το κυρίαρχο πρόγραμμα από πλευράς ΠΝ, στον κατάλογο των διακλαδικών εξοπλιστικών προτεραιοτήτων. <br /><br />Αυξημένες Α/Α δυνατότητες σε σχέση με τις υφιστάμενες μονάδες, σημαίνει αριθμός κατευθυνομένων βλημάτων μεγάλου βεληνεκούς και σύνολο ραντάρ-αισθητήρων υψηλών επιδόσεων για ικανότητα πολλαπλών ταυτοχρόνων εμπλοκών αεροπορικών και πυραυλικών απειλών. Το βασικό σχέδιο αμερικανικής φρεγάτας που προτείνεται, δεν καλύπτει τα ανωτέρω και είναι ερώτημα αν ως φρεγάτα “πολλαπλών ρόλων”, θα μπορεί να τα καλύψει ικανοποιώντας απαιτήσεις τροποποιήσεων που θα θέσει το ΠΝ.<br /><br />Η απόκτηση μέχρι και 6 φρεγατών που επιθυμεί το ΠΝ, περιγράφεται στο συγκεκριμένο έγγραφο τιτλοφορημένη ως εξοπλιστική προτεραιότητα που θα εξασφαλίσει:<br /><br />α) “νέες δυνατότητες”,<br />β) κάλυψη “κρισίμων ελλείψεων”.<br /><br />Προκύπτει το θεμελιώδες ερώτημα για την κυβέρνηση: Με ποιο κριτήριο αναλαμβάνει την ευθύνη της μη αποκτήσεως “νέων δυνατοτήτων” που επιθυμεί το ΠΝ και η ίδια τις υποβαθμίζει από “κρίσιμη έλλειψη”;<br /><br />Είναι σωστό στο όνομα της όποιας στρατηγικής σχέσεως με μια χώρα ή της εξυπηρετήσεως συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων, να υποχρεώνονται οι επιχειρησιακοί φορείς να υποβαθμίζουν τις επιχειρησιακές απαιτήσεις τους; Όπως στην περίπτωση της ΕΛΒΟ το ΓΕΣ υποχρεώθηκε να καταρτίσει κατά προτεραιότητα πρόγραμμα αποκτήσεως οχημάτων Γενικής Χρήσεως, αντί ενδεικτικώς φορτηγών, επειδή αυτό μπορεί να προσφέρει ο επενδυτής, σειρά παίρνει το ΓΕΝ που με πρόσχημα τα ναυπηγεία, ρυθμίζει “προς τα κάτω” τις επιχειρησιακές απαιτήσεις της νέας φρεγάτας, επειδή το προτιμητέο μέρος δεν έχει αυτό που ζητούσε εξαρχής το ΠΝ. Η προσαρμογή των επιχειρησιακών αναγκών των Γενικών Επιτελείων σε αυτό που έχουν να προσφέρουν οι προτιμητέοι αντιπρόσωποι, είναι σοβαρή αιτία προβληματισμού περί των πραγματικών κυβερνητικών επιδιώξεων.<br /><br />Συνοψίζοντας, οι κυβερνητικές μεθοδεύσεις ταυτίσεως του προγράμματος νέων φρεγατών με τις επιδιώξεις της ως προς τα ναυπηγεία, μόνο καθυστερήσεις προκαλούν, συμπαρασσύροντας σε καθυστέρηση την αναβάθμιση των ΜΕΚΟ 200, για να αποδοθούν στο τέλος νέες φρεγάτες υποβαθμισμένων δυνατοτήτων σε σχέση με αυτές που επιθυμεί ο επιχειρησιακός φορέας. Ήδη, έτσι όπως τα “κατάφερε” η κυβέρνηση, οι προτάσεις που καταθέτουν πλέον και άλλοι ενδιαφερόμενοι για το πρόγραμμα, δεν αφορούν φρεγάτες αυξημένων Α/Α δυνατοτήτων…</div><div><br /></div><div><a href="https://doureios.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Έξι φρεγάτες αυξημένων Α/Α δυνατοτήτων ήθελε το ΠΝ – Αδιάφορο για την κυβέρνηση

Από Σάββας Δ. Βλάσσης Η απότομη στροφή της κυβερνήσεως Μητσοτάκη στο πρόγραμμα νέας φρεγάτας για το Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) τον περασμένο Ιούλ...

Διαβάστε την συνέχεια

Να δούμε πώς θα αντιδράσει η Τουρκία στην γεώτρηση της αμερικανικής ExxonMobil στο οικόπεδο 10 της κυπριακή ΑΟΖ

<img height="361" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/01/%CE%A7%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF-4.png" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Δεύτερο εξάμηνο του 2021 η γεώτρηση της ExxonMobil στο οικόπεδο 10 της ΑΟΖ</span></h3><b>Μάριος Πούλλαδος</b><br />Τo τεμάχιο όπου αναμένεται να πραγματοποιηθεί η επόμενη γεώτρηση στην Κυπριακή ΑΟΖ μέσα στο δεύτερο εξάμηνο του 2021 αποκάλυψε η Υπουργός Ενέργεια Νατάσα Πηλείδου.<br /><br />Μιλώντας στην Πρώτη Εκπομπή του Ράδιο Πρώτο η κα. Πηλείδου είπε πως πρόκειται για το τεμάχιο 10 της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας όπου έχει παραχωρηθεί στην κοινοπραξία Exxon Mobil/Qatar Petroleum. «Δεν νομίζω να είχαμε καθυστερήσει στο ενεργειακό πρόγραμμα το 2020 αν δεν είχαμε τα προβλήματα με τον κορωνοϊό. Ευελπιστούμε και έχουμε προγραμματίσει να γίνουν γεωτρήσεις το δεύτερο μισό του 2021. Μάλλον ξεκινάμε με το τεμάχιο 10 της Exxon Μοbil/Qatar Petroleum. Δεν γνωρίζουμε το ακριβές χρονικό πλαίσιο αλλά θα ακολουθήσουν και τα τεμάχια της Eni/Total».<br /><br />Σε διευκρινιστική ερώτηση κατά πόσο η Exxon Mobil θα κάνει επιβεβαιωτική γεώτρηση ή θα επιχειρήσει να εντοπίσει νέο στόχο στο τεμάχιο 10, η κα. Πηλείδου είπε πως πρόκειται για νέα γεώτρηση.<br /><br />Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με πληροφορίες από τον Ε/κ Τύπο, η ΕΝΙ και ΤΟΤΑL αναμένεται να ανακοινώσουν προσεχώς την ενοικίαση του γεωτρύπανου για τις επόμενες γεωτρήσεις τους στην κυπριακή ΑΟΖ.<br /><br />Eρωτηθείσα παράλληλα κατά πόσο υπάρχουν σκέψεις από άλλα κράτη που συμμετέχουν στο East Med Gas Forum να ενταχθεί η Τουρκία, η κα. Πηλείδου απάντησε πως μέχρι στιγμής δεν έχει προκύψει μια τέτοια συζήτηση.<br /><br />«Ωστόσο το καταστατικό και η Κύπρος είναι υπέρ της πρόνοιας πως όλες οι χώρες, ιδιαίτερα οι γειτονικές, θα μπορούσαν να γίνουν μέλη και έχουν το δικαίωμα να υποβάλουν το ενδιαφέρον αν συμμερίζονται τις αξίες των υπολοίπων. Αυτό όμως σημαίνει ότι το να ενταχθεί μια χώρα πρέπει να σέβεται το Δίκαιο της Θάλασσας και πρέπει να μοιράζεται τους στόχους που έχουν τεθεί για αξιοποίηση του αερίου. Βεβαίως η Τουρκία θα μπορούσε να γίνει μέλος αν ήταν διατεθειμένη να ακολουθήσει αυτή την πρακτική. Βέβαια πρέπει να πούμε πως τα ιδρυτικά μέλη του EMGF διαθέτουν δικαίωμα άσκησης βέτο αν κρίνουν πως μια χώρα δεν τηρεί αυτές τις προδιαγραφές ή υπάρχει οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα.»<div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Να δούμε πώς θα αντιδράσει η Τουρκία στην γεώτρηση της αμερικανικής ExxonMobil στο οικόπεδο 10 της κυπριακή ΑΟΖ

Δεύτερο εξάμηνο του 2021 η γεώτρηση της ExxonMobil στο οικόπεδο 10 της ΑΟΖ Μάριος Πούλλαδος Τo τεμάχιο όπου αναμένεται να πραγματοποιηθεί η ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι κρύβει ο «τσακωμός» στα Τίρανα για τα 12 ν.μ. στο Ιόνιο και το επιβεβλημένο επόμενο βήμα της Αθήνας

<img height="417" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=ALBANIAGREECE_1.jpg" width="640" /><br /><br />Το πολιτικό σκηνικό της Αλβανίας και η πολιτική κουλτούρα δεν απέχουν πολύ από εκείνες της Ελλάδας.<br /><br />Έτσι δεν προκαλεί εντύπωση το πόσο εύκολα η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση στην Αλβανία εναλλάσσονται σε ρόλους, «προδότη» και «πατριώτη» και πόσο σύνηθες είναι οι σημαντικές για την χώρα ελληνοαλβανικές σχέσεις να γίνονται αντικείμενο εσωτερικής αντιπαράθεσης και αντικείμενο κομματικής πλειοδοσίας.<br /><br />Έτσι ο κ. Ράμα ο οποίος ως αρχηγός της Αντιπολίτευσης με προσφυγή του στο Συνταγματικό Δικαστήριο οδήγησε στην ακύρωση την διμερή συμφωνία Ελλάδας-Αλβανίας που είχε υπογράψει η τότε κυβέρνηση του Σ. Μπερίσα με ΥΠΕΞ τον νυν αρχηγό του αντιπολιτευόμενου Δημοκρατικού Κόμματος Λ. Μπάσα, τώρα δέχεται την κριτική του κ. Μπερίσα και του Λ. Μπάσα, επειδή συμφώνησε με την Ελλάδα στην παραπομπή της διαφοράς για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στο Δ.Δ. της Χάγης, εφόσον δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία και επειδή «ανέχθηκε» την απόφαση της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ.<br /><br /><img src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/showthumb%20(19).jpg" /><br /><br />Η παθογένεια του αλβανικού πολιτικού συστήματος και η ροπή προς έναν όχι πάντοτε λανθάνοντα ανθελληνισμό είναι γνωστή και ήταν προφανές ότι δεν μπορεί να ξεφύγει από το στόχαστρο, οποιαδήποτε πτυχή των ελληνοαλβανικών σχέσεων. Ακόμη περισσότερο όταν αφορά ζητήματα όπως των θαλασσίων ζωνών που έχουν φορτιστεί πολιτικά και συνδέονται με την ισχυρή τουρκική επιρροή στο αλβανικό πολιτικό σύστημα.<br /><br />Όμως η συζήτηση είναι περί όνου σκιάς.<br /><br />Η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. δεν αφορά την Αλβανία και δεν επηρεάζει την μελλοντική οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δυο χωρών. Η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών θα γίνει όταν έρθει η ώρα από το ΔΔ της Χάγης (βάσει της αρχής της μέσης γραμμής και της επίτευξης δίκαιης λύσης) και απλώς η περιοχή μέχρι τα 12 ν.μ. όπου το επιτρέπουν οι γεωγραφικές συνθήκες (η απόσταση μεταξύ των δυο ακτών είναι 24 ν.μ. και περισσότερο) η περιοχή αυτή θα είναι ζώνη κυριαρχίας και όχι απλώς ΑΟΖ. Συνεπώς δεν επηρεάζεται καθόλου η μελλοντική οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δυο χωρών η οποία οριοθετείται με βάση όχι το εξωτερικό όριο των χωρικών υδάτων, αλλά τις γραμμές βάσης από τις οποίες προσμετρώνται τα χωρικά ύδατα. (Η Αλβανία εδώ και χρόνια έχει κλείσει κόλπους και έχει χαράξει ευθείες γραμμές βάσης και έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ.). Οι δημόσιες δηλώσεις του Αλβανού πρωθυπουργού Ε. Ράμα με τις οποίες δηλώνει ότι γίνεται σεβαστό το δικαίωμα της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών υδάτων της βάσει του Δικαίου της Θάλασσας, όπως έχει ήδη πράξει η Αλβανία, έχει την σημασία της.<br /><br />Εξάλλου η Συμφωνία των δυο πλευρών για παραπομπή στην Χάγη της διαφοράς για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, λύνει εκ των πραγμάτων και την όποια παρεξήγηση για το εάν οι ευθείες γραμμές βάσης και το κλείσιμο των κόλπων με το προεδρικό διάταγμα που δημοσιεύθηκε πριν λίγες ήμερες «αδικεί» την Αλβανία. Καθώς το Δικαστήριο έχει δικαίωμα να προχωρήσει σε οριοθέτηση λαμβάνοντας υπόψη η αγνοώντας τις ευθείες γραμμές βάσης, όχι όμως μόνο τις Ελληνικές αλλά και εκείνες της Αλβανίας.<br /><br />Η περιοχή μάλιστα που απομένει για οριοθέτηση και διαμοιρασμό είναι εξαιρετικά μικρή βορειοδυτικά των Οθωνών.<br /><br />Ο κ. Ράμα με την δέσμευση που ανέλαβε για την Χάγη επιχειρεί να ξεφύγει από την πίεση και της Αθήνας για επίλυση της διαφοράς, καθώς έτσι μετατίθεται στην Χάγη η ευθύνη για τις όποιες αποφάσεις. Και μάλιστα θα παρακαμφθεί και η οποιαδήποτε ένσταση του Συνταγματικού Δικαστηρίου για την συνταγματικότητα ενδεχόμενης συμφωνίας.<br /><br />Όμως ο δρόμος είναι μακρύς. Καθώς η διαπραγματευτική ομάδα όταν και όποτε αποφασίζει να την ορίσει ο κ. Ράμα (και πάντως μετά τις εκλογές της Άνοιξης) θα λάβει εντολή που πιθανότατα θα πρέπει να εγκριθεί και από τον πρόεδρο της χώρας Ιλίρ Μέτα ο οποίος θέλει να κάνει την ζωή δύσκολη στον πρωθυπουργό. Και έτσι δεν θα πρέπει να αποκλειστεί ότι στην εντολή την οποία θα λάβουν οι διαπραγματευτές θα δεσμεύονται να μην εγκρίνουν συνυποσχετικό το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου το 2010 όταν ακύρωσε την Συμφωνία Ελλάδας- Αλβανίας, προβάλλοντας όλη την τουρκικής εμπνεύσεως αυθαίρετη ερμηνεία του Δικαίου της Θάλασσας. Και σε μια τέτοια περίπτωση είναι προφανές ότι θα είναι απίθανη η κατάληξη των συνομιλιών για το συνυποσχετικό.<br /><br /><img height="213" src="https://www.liberal.gr/ckfinderIMG/userfiles/images/albania%20greece3.jpg" width="640" /><br /><br />Πάντως ακόμη και έτσι είναι στα θετικά ότι η Ελλάδα έχει κερδίσει την δήλωση μιας γειτονική χώρας ότι είναι σεβαστό το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., ότι αποδέχεται τον διάλογο για επίτευξη συμφωνίας για οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας και ότι σε περίπτωση μη επίτευξης συμφωνίας οι δυο πλευρές θα προσφύγουν από κοινού στην Χάγη.<br /><br />Είναι ένα ακόμη όπλο στην ελληνική φαρέτρα, καθώς η Τουρκία όχι μόνο δεν αποδέχεται το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά ούτε συναινεί στην παραπομπή μια διαφοράς οριοθέτησης στην Χάγη. Επίσης η Τουρκία όχι μόνο δεν αποδέχεται το δικαίωμα της Ελλάδας για επέκταση των χωρικών υδάτων της στο Αιγαίο (casus belli), αλλά απαιτεί η οποιαδήποτε κίνηση της Ελλάδας σε αυτή την κατεύθυνση που αποτελεί απόλυτο κυριαρχικό δικαίωμα, να έχει και την «έγκρισή» της.<br /><br />Μέχρι τώρα η Ελλάδα γενικώς επιφυλασσόταν για την άσκηση των δικαιωμάτων που της προσφέρει η Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, που επικυρώθηκε από την χώρα μας το 1995, σε όποια στιγμή στο μέλλον η ίδια το κρίνει. Τώρα πλέον που έγινε το πρώτο βήμα, το επόμενο βήμα δεν μπορεί να έρθει μετά από άλλα… 25 χρόνια, χωρίς αυτό να εκληφθεί ως παραίτηση εκ του δικαιώματος και συνεπώς αποδοχή ενός διευρυμένου casus belli που θα αφορά όχι μόνο την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο που σε ορισμένα σημεία προφανώς επηρεάζει τις τουρκικές βλέψεις ,αλλά ακόμη και στον Ευβοϊκό η στον Αργολικό Κόλπο…<br /><br />Γι' αυτό η Ελλάδα θα πρέπει σύντομα να ολοκληρώσει την προεργασία και να προωθήσει την διαδικασία για το κλείσιμο των Κόλπων και την χάραξη ευθειών γραμμών βάσης όχι μόνο στην Κρήτη, αλλά και σε ολόκληρη την ανατολική Ηπειρωτική ακτή της χώρας, από το Ταίναρο μέχρι τον Έβρο...<div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Τι κρύβει ο «τσακωμός» στα Τίρανα για τα 12 ν.μ. στο Ιόνιο και το επιβεβλημένο επόμενο βήμα της Αθήνας

Το πολιτικό σκηνικό της Αλβανίας και η πολιτική κουλτούρα δεν απέχουν πολύ από εκείνες της Ελλάδας. Έτσι δεν προκαλεί εντύπωση το πόσο εύκολ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η στρατηγική του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και η ελληνογαλλική συμμαχία

<img height="426" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2020/08/200812191231_mitsotakis.jpg" width="640" /><br /><br />Του ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Λ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ<br />Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο τούρκος υπουργός Άμυνας δεν μπόρεσε να κρύψει τη δυσαρέσκειά του για την εξοπλιστική προσπάθεια της Ελλάδας, την οποία, σε αντίθεση με τους τούρκους στρατηγικούς αναλυτές, που διαπιστώνουν με την προμήθεια των Rafale αεροπορική υπεροχή της Ελλάδας, θεωρεί ανεπαρκή προφανώς, για να αντιμετωπίσει την τουρκική υπεροπλία.<br /><br />Τις δηλώσεις αυτές έκανε σε ξένο έδαφος στη Λιβύη, χωρίς καμία από τις Μεγάλες Δυνάμεις να του συστήσει, αν όχι του απαγορεύσει, να αναμιγνύεται στα εσωτερικά ξένων κρατών κατά ρητή παράβαση των Διεθνών Συνθηκών και πολύ περισσότερο να απαιτήσει την απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων εισβολής. Περιμένουμε βέβαια όλοι τη δυναμική απάντηση του στρατάρχη Χαφτάρ, που θα αναγκάσει σε αναδίπλωση τις τουρκικές φιλοδοξίες στην περιοχή.<br /><br />Όσον αφορά στο αν αρκούν ή όχι οι ελληνικοί εξοπλισμοί για την ανατροπή της ισορροπίας των δυνάμεων, αυτό θα αποδειχθεί σύντομα, όταν ολοκληρωθεί η εξοπλιστική προσπάθεια της χώρας μας, οπότε η Ελλάδα θα είναι σε θέση να απαγορεύσει την αμφισβήτηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων δυναμικά, όπως καταλαβαίνουν οι Τούρκοι άλλωστε και όχι διπλωματικά.<br /><br />Στην περίπτωση που ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν παραχωρήσει άμεσα εντός του 2020-2021 το αιτούμενο προηγμένο αεροπορικό υλικό, που μάλλον δεν πρόκειται να εγκρίνει, για να μη δυσαρεστήσει την προστατευόμενη από το ΝΑΤΟ Τουρκία, τότε η Ελλάδα έχει μόνο μία διέξοδο:<br /><br />Να συμπληρώσει την αεροπορική της ισχύ με μία νέα Μοίρα Rafale, να αποδεχθεί τη γαλλική πρόταση της Naval Group για 4 φρεγάτες Belh@rra με το συνοδευτικό πακέτο φρεγατών της ενδιάμεσης λύσης και ταυτόχρονα να ζητήσει τη σύναψη μιας μακρόχρονης στρατηγικής αμυντικής συμμαχίας με τη Γαλλία για άμεση σημαντική ναυτική παρουσία στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο και συνδρομή σε περίπτωση που της ζητηθεί.<br /><br />Μια τέτοια προοπτική θα προσφέρει σε μια φοβική Ελλάδα την απαραίτητη αυτοπεποίθηση να αγνοήσει το casius belli της Τουρκίας και να προχωρήσει στην επέκταση των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο, όπως έκανε και στο Ιόνιο, έστω και με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών. Έτσι θα λυθεί η επανειλημμένα διατυπούμενη απορία της Τουρκίας πώς είναι δυνατόν μια χώρα να έχει 5 ναυτικά μίλια θαλάσσια κυριαρχία και 10 εναέρια.<br /><br />Η άμεση ωστόσο εξοπλιστική προσπάθεια της χώρας μας για δραστική ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να αποτελέσει άλλοθι για την αποφυγή επαναδραστηριοποίησης της εγχώριας ναυτικής βιομηχανίας, στην οποία άλλωστε είχαμε διακριθεί από αρχαιοτάτων χρόνων.<br /><br />Η δουλοπρέπεια των κυβερνήσεών μας, η μόνιμη πρόσδεσή τους σε ξένα κέντρα αποφάσεων και συμφερόντων, η ανυπαρξία της απαραίτητης διπλωματικής και αμυντικής διπλωματίας στην κατάλληλη προετοιμασία της χώρας, την οδήγησε στην κατάσταση του παθητικού θεατή των εξελίξεων και όχι του δυναμικού διεκδικητή των δικαίων της, όπως είναι η απώθηση των τουρκικών δυνάμεων από την Κύπρο, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, τα οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις αγνοούν και εμείς αποσιωπούμε.<br /><br />Η κατάσταση αυτή έχει αποθρασύνει την Τουρκία, η οποία απαιτεί από την Ελλάδα να προσέλθει σε έναν διάλογο υπό την αιγίδα της Γερμανίας και του ΝΑΤΟ, για να επικυρώσει στην ουσία τα τετελεσμένα, όπως διχοτόμηση της Κύπρου, διανομή των θαλασσίων ζωνών, διανομή του Αιγαίου.<br /><br />Ο νεοοθωμανός σουλτάνος από την άλλη πλευρά με διπλωματικούς χειρισμούς εφαρμόζει σχέδια προσεταιρισμού των Μεγάλων Δυνάμεων, για να εξασφαλίσει την ανοχή τους, αν όχι τη συναίνεσή τους στο Αιγαίο, τη Λιβύη, τη Συρία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, όπως ακριβώς του εδίδαξε η περίπτωση της εισβολής και κατοχής της Κύπρου.<br /><br />Η προβολή μάλιστα του επιχειρήματος της αποστρατικοποίησης των νήσων αποτελεί μια ψιμυθιωμένη φενάκη, αφού γνωρίζει καλά η Τουρκία ότι τα επιχειρήματα που επικαλείται δεν ερείδονται επί των διεθνών Συμβάσεων, όσον αφορά στη Λήμνο και Σαμοθράκη, αλλά και στο καθεστώς των Δωδεκανήσων.<br /><br />Σχετικά όμως με το καθεστώς των νησιών του Αιγαίου (Μυτιλήνης, Σάμου, Ικαρίας), η Συνθήκη της Λωζάννης δεν ομιλεί περί αποστρατικοποιήσεως των νήσων με την έννοια που την εκλαμβάνουν οι Τούρκοι. Αλλά και αυτό να συνέβαινε, το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών για το αυτονόητο δικαίωμα άμυνας μιας χώρας έναντι απειλής άλλης χώρας υπερισχύει αδιαμφισβήτητα της παρερμηνευμένης παρ. 13 της Συνθήκης της Λωζάννης.<br /><br />Για πολλοστή φορά τονίζουμε ότι η στρατηγική του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου απαιτεί στενή συνεργασία Κύπρου και Ελλάδας με κοινές προσπάθειες στους εξοπλισμούς, στα σχέδια και στην εκπαίδευση. Οι ηγέτες που είναι υπεύθυνοι έναντι της ιστορίας των λαών τους έχουν ιερή υποχρέωση να το πράξουν, για να αντιμετωπίσουν έναν προαιώνιο εχθρό, που στοχεύει στην υποδούλωσή μας.<br /><br /><b><i>*Καθηγητής Πανεπιστημίου, Πρόεδρος του Φ. Σ. ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ</i></b><div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η στρατηγική του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και η ελληνογαλλική συμμαχία

Του ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Λ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο τούρκος υπουργός Άμυνας δεν μπόρεσε να κρύψει τη δυσαρέσκειά του για την εξοπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Επανέναρξη διερευνητικών με την Τουρκία στον ορίζοντα

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVL2WSZNcQ47RKZ1Svywhk0QcVSGQK_QOiSfHWLbvQomfZwYMYZIHSARV7n_OaQghYHkccJRG3jw-lAUZlG37YWxl237n1OWcWv4rqE3AzTxULwgYRt_gywXYpGbf0zM4ip0e5g6fWhho/s650/%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B4.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="456" data-original-width="650" height="448" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVL2WSZNcQ47RKZ1Svywhk0QcVSGQK_QOiSfHWLbvQomfZwYMYZIHSARV7n_OaQghYHkccJRG3jw-lAUZlG37YWxl237n1OWcWv4rqE3AzTxULwgYRt_gywXYpGbf0zM4ip0e5g6fWhho/w640-h448/%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B4.png" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;">     <span style="font-weight: normal;">Αναμένεται μετά τις γιορτές η πρόσκληση από την Αγκυρα</span></h3><b>Κωστής Π. Παπαδιόχος</b><br />Εάν επαναρχίσουν οι διερευνητικές, η πρώτη συνάντηση, όπως είναι η σειρά, θα πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη, οπότε η πρόσκληση πρέπει να προέλθει από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. <br /><br />Μήνας εξελίξεων στα ελληνοτουρκικά αναμένεται να είναι ο Ιανουάριος ενώ, παράλληλα, την ίδια περίοδο θα ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας μετά το πρώτο κύμα των εμβολιασμών στη χώρα.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, η Αθήνα έχει λάβει μηνύματα ότι η Τουρκία θα τηρήσει τη δέσμευση να απόσχει τους επόμενους μήνες από έρευνες και κινήσεις αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων καθώς και ότι το «Ορούτς Ρέις» θα παραμείνει σε τουρκικά χωρικά ύδατα. Υπ’ αυτήν την έννοια τηρείται ο βασικός όρος που έχει θέσει η ελληνική πλευρά για επενέναρξη του διαλόγου, ενώ αναμένεται ότι μετά την εορταστική περίοδο η Τουρκία θα απευθύνει την πρόσκληση για τη δρομολόγηση των διερευνητικών επαφών μεταξύ των δύο χωρών. Οπως υπογραμμίζουν κυβερνητικές πηγές, «κλειδί» είναι η λέξη «αναμένεται», καθώς η ελληνική πλευρά έχει διαμηνύσει προς κάθε κατεύθυνση ότι το «μπαλάκι» βρίσκεται στην πλευρά της Αγκυρας, τόσο από διαδικαστικής απόψεως, όσο και από απόψεως ουσίας. Υπενθυμίζεται πως εάν επαναρχίσουν οι διερευνητικές, η πρώτη συνάντηση, όπως είναι η σειρά, θα πραγματοποιηθεί στην Κωνσταντινούπολη, οπότε η πρόσκληση πρέπει να προέλθει από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. <br /><br />Βεβαίως, από την Αθήνα δεν έχει περάσει απαρατήρητο ότι το τελευταίο διάστημα έχει σημειωθεί κλιμάκωση της ρητορικής της Αγκυρας: Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας κ. Ντολμέζ ήγειρε ζήτημα επαναδιαπραγμάτευσης της Συνθήκης της Λωζάννης, ενώ ο υπουργός Αμυνας κ. Ακάρ σε σταθερή βάση «αξιώνει» την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Επίσης, στα άλλα «αγκάθια» των διμερών σχέσεων έχει προστεθεί η υπόθεση της κατασκοπείας στη Ρόδο, που πλέον θα αποτελεί μία ακόμα σταθερά στις διμερείς σχέσεις, αφού έχει επιληφθεί η Δικαιοσύνη. Ομως, παρά την εμπρηστική τουρκική ρητορική, η Αθήνα εκτιμά πως ο Ταγίπ Ερντογάν τελικώς θα επιλέξει τον δρόμο των διερευνητικών επαφών, συνεκτιμώντας: Πρώτον, την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τζο Μπάιντεν και, δεύτερον, ότι το θέμα των ευρωτουρκικών σχέσεων θα επιστρέψει στο τραπέζι των ηγετών της Ε.Ε. τον προσεχή Μάρτιο.<br /><br />Εξελίξεις όμως αναμένονται, όπως προαναφέρθηκε, και στο πεδίο της οικονομίας. Η κυβέρνηση κατόπιν σχετικής απόφασης του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη επεξεργάζεται σχέδιο στήριξης των επιχειρήσεων και επανεκκίνησης της οικονομίας και πέραν του Απριλίου, οπότε εκτιμάται πως η χώρα θα έχει επανέλθει σε σχετική «κανονικότητα» μετά την πολλαπλή κρίση που πυροδότησε ο κορωνοϊός.<br /><br />Σύμφωνα με πληροφορίες, επιδίωξη του Μεγάρου Μαξίμου αποτελεί η στήριξη να είναι ουσιαστική, στοχευμένη, αλλά όχι και οριζόντια: Να μην επωφεληθούν δηλαδή εις βάρος του κρατικού ταμείου επιχειρήσεις προβληματικές που νομοτελειακά θα οδηγηθούν σε λουκέτο ή άλλες που δεν επλήγησαν σε μεγάλο βαθμό από τα διαδοχικά lockdowns του προηγούμενου έτους. Υπό την έννοια, δε, αυτή, είναι προφανές πως χάνουν έδαφος εργαλεία όπως η γενική ρύθμιση για 120 δόσεις ή η μη επιστρεπτέα προκαταβολή.<br /><br />Οπως αναφέρουν στενοί συνεργάτες του πρωθυπουργού, εντός των επόμενων τριών μηνών θα έχουν εμβολιαστεί στην πλειονότητά τους τα άτομα υψηλού κινδύνου και μεγάλης ηλικίας που όταν νοσήσουν προκαλούν και τη μεγαλύτερη πίεση στο σύστημα υγείας. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναμένεται ότι θα επιτρέψει την επαναλειτουργία όλων των κλάδων της οικονομίας, με σαφώς λιγότερους περιορισμούς. Κατά τις ίδιες πηγές, μέχρι τότε η κυβέρνηση θα συνεχίσει να στηρίζει πληττόμενους εργαζομένους και επιχειρήσεις με όλα τα υφιστάμενα εργαλεία, από την επιδότηση της αναστολής εργασίας μέχρι την επιστρεπτέα προκαταβολή και τις μειώσεις ενοικίων.<br /><br />Στη συνέχεια όμως θα είναι αναγκαία μια νέου τύπου στήριξη, καθώς είναι προφανές ότι για πολλές εξ αυτών θα έχουν σωρευτεί σοβαρές υποχρεώσεις, ενώ θα απαιτηθούν κεφάλαια επανεκκίνησης. Οπως προαναφέρθηκε, η στήριξη θα δοθεί αλλά μόνον όπου είναι βέβαιο ότι θα έχει αποτέλεσμα, δηλαδή θα γίνεται «α λα καρτ», ώστε να μην κατευθυνθούν κρατικά κονδύλια σε σχήματα που μαθηματικά οδεύουν σε λουκέτο.<br /><br />Με άλλους λόγους, η προσέγγιση θα είναι διαφορετική ανά κλάδο και ενδεχομένως ανά επιχείρηση. Ειδικότερα, μεταξύ των κριτηρίων που, όπως λέγεται, θα εξετάζονται από το υπουργείο Οικονομικών, προκειμένου να αποφασιστεί εάν θα δοθούν και σε ποιο βαθμό ενισχύσεις, θα είναι τα κέρδη ή οι ζημίες που κατέγραψε μια επιχείρηση τα τρία προηγούμενα χρόνια, εάν μια επιχείρηση έχει αρνητικά ίδια κεφάλαια, το ύψος του δανεισμού της, το ποσοστό τζίρου που απώλεσε, αλλά και το εύρος της στήριξης που έλαβε κατά το τελευταίο έτος. Οσο για τα εργαλεία ενίσχυσης όσων αξιολογηθούν θετικά, αυτά αναμένεται να είναι μεταξύ άλλων δανεισμός με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους ή και απαλλαγή από φορολογικές υποχρεώσεις. <br /><br />Παράλληλα, στόχος της κυβέρνησης είναι η στήριξη της αγοράς εργασίας. Στην κατεύθυνση αυτή θα δοθούν κίνητρα στις επιχειρήσεις για νέες προσλήψεις, ενώ έμφαση θα δοθεί στην κατάρτιση των ανέργων με προτεραιότητα την απόκτηση ψηφιακών δεξιοτήτων.<div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Επανέναρξη διερευνητικών με την Τουρκία στον ορίζοντα

      Αναμένεται μετά τις γιορτές η πρόσκληση από την Αγκυρα Κωστής Π. Παπαδιόχος Εάν επαναρχίσουν οι διερευνητικές, η πρώτη συνάντηση, όπως...

Διαβάστε την συνέχεια

QUO VADIS AOΖ; Η Ελλάδα να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο…

<img height="418" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/01/210104030326_AOZ-KARYOTHS03.jpg" width="640" /><br /><br />Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ<br />Καθώς ανέτειλε το 2021, καλό θα ήταν να προβούμε σε μια ανασκόπηση της αξίας της ΑΟΖ για την χώρα μας και το διεθνές πολιτικοοικονομικό σύστημα.<br /><br />Το 1967, ο Πρέσβης της Μάλτας στα Ηνωμένα Έθνη Άλβιν Πάρντο, ζήτησε τη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης για την θέσπιση ενός νέου νόμου για τις θάλασσες κάνοντας έκκληση οι ωκεανοί να αποτελέσουν “κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας”.<br /><br />Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, στις 10 Δεκεμβρίου 1982, σχεδόν 120 χώρες υπέγραψαν τη νέα Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, ολοκληρώνοντας μια από τις σημαντικότερες διεθνείς διασκέψεις.<br />Ακόμα θυμάμαι όταν ο Πρεσβευτής Tommy Koh της Σιγκαπούρης, Πρόεδρος της Διάσκεψης δεν υπερέβαλε καθόλου δηλώνοντας, στις 30 Απριλίου 1982, πως “σήμερα έχουμε ένα ραντεβού με την ιστορία”.<br />Η Τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (The Third United Nations Conference on the Law of the Sea ή UNCLOS (από τα αρχικά της στην αγγλική γλώσσα) υπήρξε πραγματικά ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Καμία άλλη παγκόσμια διάσκεψη δεν κράτησε τόσα χρόνια με τη συμμετοχή τόσων πολλών κρατών.<br /><br />Οι εργασίες της UNCLOS διήρκεσαν από τον Δεκέμβριο του 1973 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1982, οπότε ετέθη για υπογραφή και επικύρωση η νέα Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Σύμβαση του 1982 διαιρείται σε 17 μέρη (Μέρη Ι-XVII), περιλαμβάνει 320 άρθρα και εννέα παραρτήματα (Παραρτήματα Ι-ΙΧ). Επίσης στην Τελική Πράξη της Διάσκεψης προστίθενται τέσσερις Αποφάσεις (Αποφάσεις I – IV) και έξη Παραρτήματα.<br /><br />Το κείμενο της νέας Σύμβασης υιοθετήθηκε στις 30 Απριλίου του 1982 με μεγάλη πλειοψηφία: 130 κράτη ψήφισαν υπέρ (ανάμεσά τους η Ελλάδα και η Κύπρος), τέσσερα κράτη ψήφισαν κατά (ΗΠΑ, Τουρκία, Ισραήλ και Βενεζουέλα) και 17 κράτη απέσχον. Αργότερα, στις 10 Δεκεμβρίου 1982 την UNCLOS υπέγραψαν 120 κράτη (μεταξύ των οποίων η Ελλάδα και η Κύπρος) στο Montego-Bay της Τζαμάικα.<br /><br />Τέλος, η Σύμβαση προέβλεπε ότι θα ετίθετο σε ισχύ 12 μήνες μετά την επικύρωσή της από 60 κράτη (άρθρο 308). Η UNCLOS τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994, και στο τέλος του 2020 την έχουν επικυρώσει 168 κράτη και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν 14 κράτη που έχουν υπογράψει, αλλά δεν έχουν επικυρώσει την Σύμβαση ενώ άλλα 15 κράτη δεν την έχουν υπογράψει. Ανάμεσα σε αυτά είναι η Τουρκία, η Συρία, το Ισραήλ, η Βενεζουέλα και το Περού.<br /><br />Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η UNCLOS αποτελεί ιστορικό ορόσημο, καθώς συμβολίζει μια ριζική αλλαγή στην διάρθρωση των διεθνών οικονομικών σχέσεων εισάγοντας στο διεθνές οικονομικό δίκαιο μια σειρά νέων εννοιών οι οποίες, εξεταζόμενες στο σύνολό τους, προσφέρουν το υπόβαθρο για μία νέα διεθνή τάξη πραγμάτων.<br />Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ<br /><br />Ένα από τα πιο σημαντικά επιτεύγματα της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας ήταν η δημιουργία και κωδικοποίηση του θεσμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Έτσι, δόθηκε ένα τέλος στην χαώδη κατάσταση που επικρατούσε μέχρι τότε στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας.<br /><br />Με βάση τα άρθρα 55, 56, 57 της νέας Σύμβασης (1982), ως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή, το πλάτος της οποίας μπορεί να φθάσει τα 200 ναυτικά μίλια (ν.μ.) από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης.<br /><br />Εντός της ΑΟΖ το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, την διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη, των υδάτων, του βυθού και υπεδάφους της θάλασσας, καθώς και κυριαρχικά δικαιώματα, που αφορούν στην εξερεύνηση και οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων.<br />Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των παράκτιων και άλλων κρατών που αφορούν στα θέματα της αλιείας μέσα στην ΑΟΖ καθορίζονται στην Σύμβαση από τα άρθρα 51, 55, 56, 58-73, 115 και 123, ενώ στις περιοχές της ανοικτής θάλασσας η αλιεία ρυθμίζεται από τα άρθρα 116-120.<br />Επιπλέον, στο Παράρτημα Ι της Σύμβασης αναφέρονται τα αποδημητικά είδη ψαριών που βρίσκονται μέσα ή έξω από αυτή την ζώνη.<br /><br />Εάν όλα τα παράκτια κράτη κάνουν χρήση των δικαιωμάτων τους σε ΑΟΖ 200 ν.μ., τότε η περιοχή των ωκεανών που θα ανήκει σ’ αυτά τα κράτη θα καλύπτει γύρω στα 37,7 εκατ. τετρ. ν.μ. ή το 35,8% της παγκόσμιας θαλάσσιας επιφάνειας. Μέσα στην επικυριαρχία αυτών των ζωνών περιλαμβάνονται πάνω από το 90% της παγκόσμιας αλιείας, πάνω από το 87% των υδρογονανθράκων και γύρω στο 10% των πολυμεταλλικών κονδύλων.<br /><br />Επομένως, εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί την κρίσιμη σημασία που έχει η ΑΟΖ όχι μόνο για το Δίκαιο της Θάλασσας αλλά γενικότερα για την παγκόσμια οικονομία και τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις.<br /><br />H ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ<img src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/01/210104025843_AOZ-THS-ELLADOS01.jpg" /><div><i>Πηγή: Global Marine Boundaries Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA<br /></i><br />H ΑΟΖ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ<img height="391" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/01/210104055451_AOZ-TURKEY-KARYOTHS09.jpg" width="640" /><i>Πηγή: Global Marine Boundaries Data Base, General Dynamics, Herndon, Virginia, USA</i><br /><br />Αυτοί οι αμερικανικοί χάρτες καταδεικνύουν το μεγάλο πρόβλημα της Τουρκίας, που ο Ταγίπ Ερντογάν δεν μπορεί να σκεπάσει προβάλλοντας την θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», που ουσιαστικά είναι η «Κόκκινη Πατρίδα» του, μια και η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι δικιά μας για τουλάχιστον τέσσερις χιλιάδες χρόνια.<br /><br />Τα κέρδη που μπορούν να προκύψουν από τη δημιουργία ΑΟΖ μπορεί να είναι σημαντικά , αν π.χ. ένα πολύ μικρό κατοικήσιμο νησάκι βρίσκεται στρατηγικά τοποθετημένο σε απόσταση πέραν των 400 ν.μ. από οποιαδήποτε γειτονική χώρα.<br /><br />Έτσι, θα μπορεί επί παραδείγματι να εξασφαλίσει αποκλειστική ζώνη για αλιεία και εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού που να ξεπερνάει τα 125.000 τετραγωνικά μίλια, δηλαδή έκταση μεγαλύτερη από τη Γαλλία! Τέτοιου είδους περιπτώσεις παρουσιάζονται κυρίως στον Ειρηνικό Ωκεανό αλλά και στον Ατλαντικό. Στο Νότιο Ειρηνικό ένα νησιωτικό κράτος, το Κιριμπάτι (πληθυσμός 60,000), που παλαιότερα είχε την ονομασία Νησιά του Γκίλμπερτ, διαθέτει σήμερα ΑΟΖ 770.000 τ.ν.μ.<br /><br />Η λέξη “αποκλειστική” που προηγείται της “οικονομικής ζώνης” δεν είναι απολύτως ακριβής, εφόσον για ορισμένα θέματα, όπως η αλιεία, η Ζώνη δεν είναι εντελώς αποκλειστική. Ο πρώτος Πρόεδρος της 2ης Επιτροπής Galino Pohl εισηγήθηκε την προσθήκη αυτής της λέξης κατά την διάρκεια της Διάσκεψης και ο όρος επικράτησε μέχρι το τέλος. Η έννοια της αποκλειστικότητας συζητήθηκε αρκετές φορές στην Διάσκεψη, αλλά δεν υπήρξε ευρεία συναίνεση για την ακριβή σημασία της. Πάντως, αναγνωρίζεται η προτεραιότητα που έχει το παράκτιο κράτος σε θέματα που εμπίπτουν στην οικονομική σφαίρα και ανήκουν στα κυριαρχικά του δικαιώματα, τα οποία μπορούν να αποκληθούν “οικονομική κυριαρχία”.<br />Τo βασικό επιχείρημα στο οποίο μπορεί να βασισθεί κανείς για να αποδείξει ότι η ΑΟΖ είναι sui generis, προκύπτει από την ανάλυση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των κρατών σ’ αυτή τη ζώνη. Στην ΑΟΖ, ένα μόνο κράτος, το παράκτιο κράτος, στο οποίο ανήκει η ζώνη, έχει κυριαρχικά δικαιώματα για οικονομικούς σκοπούς και δικαιοδοσία για ορισμένες άλλες δραστηριότητες.<br /><br />Έτσι από την μια μεριά η ΑΟΖ δεν μπορεί να ανήκει στην αιγιαλίτιδα ζώνη όχι μόνο διότι η Σύμβαση ξεκάθαρα αναφέρει ότι η ΑΟΖ αρχίζει μετά την αιγιαλίτιδα ζώνη, αλλά και διότι τα άλλα κράτη διαθέτουν ορισμένα δικαιώματα στην ΑΟΖ, που δεν θα μπορούσαν να επικαλεστούν, εάν η ΑΟΖ αποτελούσε μέρος της αιγιαλίτιδας ζώνης.<br /><br />Επίσης, η ΑΟΖ δεν μπορεί να ανήκει ούτε στην ανοικτή θάλασσα, για τον απλούστατο λόγο ότι το νομικό καθεστώς της ανοικτής θάλασσας χαρακτηρίζεται από τη συνολική επικράτηση της αρχής της ελευθερίας. Η ανοικτή θάλασσα είναι μια ζώνη, όπου δεν υφίσταται “κυριαρχία”, δηλαδή είναι μια ζώνη κοινής χρήσης από όλα τα κράτη, που βέβαια δεν ισχύει για την ΑΟΖ.<br /><br />Ένα εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι γατί προτάθηκε και τελικά υιοθετήθηκε ΑΟΖ με πλάτος 200 ν.μ. Δηλαδή, γιατί δεν προτιμήθηκε μια απόσταση 50 ν.μ. ή 100 ν.μ. ή 150 ν.μ. ή 500 ν.μ.; Η πιο αποδεκτή ερμηνεία είναι ότι όταν άρχισε η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, ορισμένα κράτη είχαν ήδη υιοθετήσει απόσταση 200 ν.μ. για την αιγιαλίτιδα ζώνη τους.<br /><br />Τα κράτη αυτά (της Λατινικής Αμερικής και μερικά της Αφρικής) δεν θα δέχονταν να περιορίσουν την κυριαρχία τους σε πλάτος μικρότερο των 200 ν.μ. και πολύ σωστά στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας πολλές αντιπροσωπείες αποφάσισαν να προτείνουν τα 200 ν.μ. ως πλάτος της ΑΟΖ, γιατί έτσι αυξανόταν η πιθανότητα υιοθέτησης από την παγκόσμια κοινότητα.<br /><br />Επιπλέον, η έννοια της ΑΟΖ είχε γίνει κατανοητή ως μια προστατευτική ζώνη, όπου το παράκτιο κράτος θα διέθετε σοβαρό έλεγχο των ζώντων και μη πλουτοπαραγωγικών πηγών του. Επίσης, η απόσταση των 200 ν.μ. θα περιλάμβανε στις περισσότερες περιπτώσεις όλη την υφαλοκρηπίδα του παράκτιου κράτους, που μέχρι τότε είχε ορισθεί ως η απόσταση όπου το βάθος της θάλασσας φτάνει τα 200 μέτρα.<br />Είναι φυσιολογικό διάφορα κράτη να διαχειρίζονται κατά διαφορετικούς τρόπους την δική τους ΑΟΖ ανάλογα με το πολιτικό τους σύστημα, καθώς επίσης για κοινωνικοοικονομικούς, μορφωτικούς και περιβαλλοντολογικούς λόγους. Ανεξάρτητα, όμως, από αυτό, υπάρχουν μερικά γενικά μέτρα που όλα τα παράκτια κράτη πρέπει να υιοθετήσουν για να υπάρξει σωστή διαχείριση.<br /><br />Έτσι, κάθε κράτος με ΑΟΖ πρέπει να πράξει τα ακόλουθα:<br /><br /><ul style="text-align: left;"><li>1. Να καθορίσει ποιές περιοχές του θαλασσίου χώρου περιλαμβάνονται στην δική του ΑΟΖ.</li><li>2. Να εκτιμήσει, κατά το καλύτερο δυνατόν τρόπο, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της ΑΟΖ καθώς και τις οικολογικές ισορροπίες αυτής της ζώνης.</li><li>3. Να εκτιμήσει, κατά το καλύτερο δυνατό τρόπο, τις διαφορετικές χρήσεις των πλουτοπαραγωγικών πηγών καθώς και την αλληλεπίδρασή τους στην ΑΟΖ.</li><li>4. Να θέσει στόχους και προτεραιότητες υιοθετώντας πολιτικές που προάγουν αυτούς τους στόχους και ενσωματώνουν αυτές τις προτεραιότητες.</li><li>5. Να ρυθμίσει τις διάφορες δραστηριότητες που θα πραγματοποιηθούν εντός της ΑΟΖ, ώστε αυτές οι δραστηριότητες να προσαρμόζονται στις εθνικές επιλογές και δραστηριότητες.</li><li>6. Να συστήσει θεσμικό μηχανισμό για την διαμόρφωση των αποφάσεων και την διαχείριση της ΑΟΖ.</li><li>7. Να προσδιορίζει τα προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν ή τις ευκαιριες που δεν μπορεί να επωφεληθεί (λόγω των περιορισμών που υφίστανται στην ΑΟΖ) και να αναπτύξει στρατηγική για να ξεπερασθούν τέτοιου είδους ατέλειες.</li></ul>Κανείς δεν αμφισβητεί τέσσερις βασικές θέσεις σε σχέση με την ΑΟΖ:<br />Η ΑΟΖ αποτελεί πλέον αναμφισβήτητα μέρος του εθιμικού διεθνούς δικαίου από τότε που η UNCLOS τέθηκε σε ισχύ στις 16 Νοεμβρίου 1994.<br />Η ΑΟΖ, σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα, δεν ανήκει στο παράκτιο κράτος ipso jure, αλλά πρέπει σαφώς να ανακηρυχθεί από αυτό. Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, ΑΟΖ απλώς δεν υφίσταται. Η θαλάσσια περιοχή (η επιφάνεια και τα υπερκείμενα ύδατα) που δεν θα ανακηρυχθεί ως ΑΟΖ, αποτελεί νομικώς μέρος της ανοικτής θάλασσας.<br />3. Το νομικό περιεχόμενο αυτού του νέου θεσμού του διεθνούς δικαίου, ορίζεται από το 5ο Μέρος της Σύμβασης. Τα παράκτια κράτη δεν μπορούν να υπερβαίνουν τους περιορισμούς που τους έχουν επιβληθεί από το 5ο Μέρος της Σύμβασης σχετικά με τα δικαιώματά, τις δικαιοδοσίες και τις υποχρεώσεις τους. Έτσι “άλλα” κράτη έχουν δικαιώματα στην ΑΟΖ ενός παράκτιου κράτους και το παράκτιο κράτος δεν μπορεί να δημιουργήσει ΑΟΖ που να υπερβαίνει τα 200 ν.μ.<br />4. Κανένα κράτος ή ομάδα κρατών δεν έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί ότι κάποιο παράκτιο κράτος δεν μπορεί να ανακηρύξει την δική του ΑΟΖ. Αν και πότε ένα παράκτιο κράτος ανακηρύξει τη δική του ΑΟΖ ανήκει εντελώς στη δική του δικαιοδοσία.<br /><br />Το φάντασμα της υφαλοκρηπίδας<br /><br />Η έννοια της Υφαλοκρηπίδας που ισχύει από το 1945, διατηρήθηκε και στη νέα Σύμβαση του 1982, παρά την αποδοχή της νέας έννοιας της ΑΟΖ και παρότι η ΑΟΖ των περισσότερων κρατών υπερκαλύπτει την υφαλοκρηπίδα τους.<br /><br />Επιπλέον η υιοθέτηση της αρχής της απόστασης αντί αυτής της γεωλογίας φέρνει την έννοια της υφαλοκρηπίδας ακόμη πιο κοντά σ’ αυτή της ΑΟΖ. Κατά την διάρκεια της UNCLOS κυριάρχησαν δυο διαφορετικές θέσεις σχετικά με το θέμα της διατήρησης της υφαλοκρηπίδας μετά την δημιουργία της ΑΟΖ.<br /><br />Η πρώτη, που ήταν και η πιο λογική, υποστήριξε την συγχώνευση των δυο ζωνών σε ένα νέο καθεστώς, που θα ρύθμιζε τους ζωντανούς και μη πόρους μέχρι την απόσταση των 200 ν.μ. Η δεύτερη θέση, που τελικά επικράτησε, ήθελε τα δυο καθεστώτα να διατηρήσουν την αυτονομία τους.<br /><br />Χρειάζεται εδώ να δούμε τους λόγους γιατί αυτή η θέση επικράτησε.<br /><br />Το άρθρο της UNCLOS για την ΑΟΖ αναφέρει:<br /><br />Άρθρο 56 Δικαιώματα, δικαιοδοσίες και υποχρεώσεις του παράκτιου κράτους στην αποκλειστική οικονομική ζώνη<br />Στην αποκλειστική οικονομική ζώνη το παράκτιο κράτος έχει:<br /><br />α) κυριαρχικά δικαιώματα που αποσκοπούν στην εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πόρων, ζωντανών ή μη, των υπερκειμένων του βυθού της θάλασσας υδάτων, του βυθού της θάλασσας και του υπεδάφους αυτού, ως επίσης και με άλλες δραστηριότητες για την οικονομική εκμετάλλευση και εξερεύνηση της ζώνης, όπως η παραγωγή ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους.<br /><br />Το άρθρο αυτό εξαφάνισε την υφαλοκρηπίδα αλλά όχι και τους οπαδούς της. Η πλειοψηφία των αντιπροσώπων των περισσοτέρων κρατών είχαν γράψει διδακτορικές διατριβές, άρθρα και βιβλία για την υφαλοκρηπίδα και δεν ήθελαν να πάνε χαμένες οι εργασίες τους. Δυστυχώς οι νομικοί της ελληνικής αντιπροσωπείας, για τους ίδιους λόγους, υιοθέτησαν την ίδια στάση.<br /><br />Νομίζω ότι ήταν σφάλμα της ελληνικής αντιπροσωπείας να υποστηρίξει την δεύτερη θέση και όχι την πρώτη, που υιοθέτησαν οι χώρες της Λατινικής Αμερικής. Έτσι θα αφαιρούσαμε το θέμα της υφαλοκρηπίδας από τις ατέρμονες συζητήσεις που διεξαγουμε για πάνω από 40 χρόνια με την Τουρκία.<br /><br />Έτσι γράφεται μερικές φορές η διπλωματική ιστορία. Ο βυθός ανήκει στην ΑΟΖ και στην υφαλοκρηπίδα.<br /><br />Επίλογος<br /><br />Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο και τα τελευταία χρόνια και στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.<br /><br />Όπως έγραψε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ:<br /><br />«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:<br />στην ισχύ έναντι της χώρας μας,<br />στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και<br />στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.<br /><br />Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»<br /><br />Αυτές οι λέξεις γράφτηκαν πριν δέκα χρόνια και ισχύουν απολύτως και σήμερα.</div><div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

QUO VADIS AOΖ; Η Ελλάδα να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο…

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ Καθώς ανέτειλε το 2021, καλό θα ήταν να προβούμε σε μια ανασκόπηση της αξίας της ΑΟΖ για την χώρα μας και το διεθνές πο...

Διαβάστε την συνέχεια