Ναγκόρνο-Καραμπάχ: Η ''προδοσία'' της Βρετανίας και το ύπουλο σχέδιο του Ερντογάν

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFWPEXjmkyCv3sw6bgvj_7FpKq2oITylneOxhm8BCCCGNTj34M_0P4ykzgCWbw1IuUjQFOYqSl1Rra9SnG543YeMvKIjKsmZCiLS7y1nM9CdrhSyLbKteJJaHFgJdoXCS3OqrH0sJb-VQ/s460/armenia.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="340" data-original-width="460" height="474" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFWPEXjmkyCv3sw6bgvj_7FpKq2oITylneOxhm8BCCCGNTj34M_0P4ykzgCWbw1IuUjQFOYqSl1Rra9SnG543YeMvKIjKsmZCiLS7y1nM9CdrhSyLbKteJJaHFgJdoXCS3OqrH0sJb-VQ/w640-h474/armenia.png" width="640" /></a></div><div><br /></div><b>ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΗΓΑΔΑΣ</b><br />Ανησυχία προκαλεί η κλιμάκωση των συγκρούσεων ανάμεσα στο Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία, στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ. Ο ιστορικός ρόλος της Μεγάλης Βρετανίας και η επεκτατική πολιτική του Ερντογάν.<br /><br />Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ακροβατεί εδώ και χρόνια ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη. Ήταν απλά θέμα χρόνου να ξεσπάσει η αναζωπύρωση της ένοπλης αντιπαράθεσης, καθώς Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν τους χωρίζουν πολλά περισσότερα από μία περιοχή.<br /><br />Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις από τις παγκόσμιες δυνάμεις για παύση του πυρός, τις εκεχειρίες που έχουν υπογραφτεί ανάμεσα στις δύο χώρες βλέπουμε πως καθημερινά δεκάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, πολλοί εκ των οποίων άμαχοι.<br /><br />Οι δύο χώρες βρέθηκαν στο πεδίο της μάχης, σε έναν αιματηρό πόλεμο στην περιοχή στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Παρ΄ όλα αυτά η ιστορία επαναλαμβάνεται.<br /><br />Την ίδια στιγμή η κάθε χώρα έχει τους δικούς της συμμάχους. Από την μία πλευρά, η Αρμενία στηρίζεται παραδοσιακά από την Ρωσία, η οποία τείνει να παρουσιάζεται περισσότερο ως διαμεσολαβητής μεταξύ των δύο πρώην σοβιετικών κρατών.<br /><br />Η Μόσχα αρνείται να πάρει θέση υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς και επιμένει στην άμεση κατάπαυση του πυρός μαζί με διάλογο. Σε αντίθεση με τη Ρωσία, η Τουρκία αυξάνει συνεχώς την υποστήριξή της προς το Μπακού, ενώ αποτελεί σημαντικό και μακροχρόνιο στρατηγικό εταίρο του Αζερμπαϊτζάν και αντίπαλο της Αρμενίας.<br /><br />Ας μην ξεχνάμε ότι οι κακές σχέσεις μεταξύ Αρμενίας και Τουρκίας, οφείλονται στη Γενοκτονία του 1915, την οποία αρνείται συστηματικά η Τουρκία. Πέρα όμως από τη Γενοκτονία η Τουρκία έπαιξε σημαντικό ρόλο και στη διάσπαση της Αρμενίας.<br /><br />Η ιστορική περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ (ή Αρτσάχ) για περισσότερο από έναν αιώνα (από τα τέλη του 18ου έως τις αρχές του 20ου) ταλανίστηκε με συνεχείς διενέξεις και αιματηρούς πολέμους. Οι παράλογες απαιτήσεις των Τατάρων-Τούρκων, η εσκεμμένη αδιαφορία των διεθνών δυνάμεων και η κωλυσιεργία τους για ξεκάθαρες αποφάσεις, είχαν ως αποτέλεσμα η περιοχή να αποκοπεί από την Αρμενία.<br /><br />Μία από τις δυνάμεις που υποσχέθηκε βοήθεια στην Αρμενία ήταν και η Μεγάλη Βρετανία.<br /><br />Με ποιον τρόπο όμως η Μεγάλη Βρετανία ‘’άφησε ξεκρέμαστη’’ την Αρμενία; Γιατί η Τουρκία βοηθάει το Αζερμπαϊτζάν, ενώ τι βλέψεις έχει ο Ερντογάν για την περιοχή;<br />Η Τουρκική εισβολή στο Μπακού και η ''προδοσία'' της Βρετανίας<br /><br />Τον Σεπτέμβριο του 1918, οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Μπακού από όπου εξαπέλυσαν σφαγές κατά του αρμενικού πληθυσμού. Έτσι δημιούργησαν τις συνθήκες ώστε ο τουρκικός στρατός να προελάσει στην περιοχή της ανατολικής Αρμενίας και να εισέλθει στη Σούσα (πόλη στην περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ). Ο επικείμενος πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Αρωγός στον αρμενικό πληθυσμό στάθηκε ο στρατός των αρμενικών εθελοντών ο οποίος οδηγήθηκε υπό τον στρατηγό Αντρανίκ και πλησίασε την περιοχή του Αρτσάχ.<div><br /><img height="400" src="https://www.news247.gr/img/7015/9025151/099000/o/0/0/armenia2.jpg" width="640" /><br /><br />Ο βρετανός διοικητής του Καύκασου, στρατηγός Tόμσον σταμάτησε τον Aντρανίκ, υποσχόμενος να λύσει το πρόβλημα στη διάρκεια της Διάσκεψης Ειρήνης του Παρισιού. Το καλοκαίρι του 1919 η Βρετανία προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο ώστε να αποτρέψει τις σφαγές. Με αυτήν την κωλυσιεργία χάθηκε πολύτιμος χρόνος με αρνητικά αποτελέσματα για τους Αρμένιους. Το 7ο Συνέδριο Αρμενίων του Αρτσάχ αναγκάστηκε να αναγνωρίσει προσωρινά την εξουσία του Αζερμπαϊτζάν, αναμένοντας την τελική απόφαση της Διασκέψεως του Παρισιού.<br /><br />Η Μεγάλη Βρετανία παρά τις υποσχέσεις της, σύντομα άρχισε να αποσύρει τις δυνάμεις της από τον Καύκασο. Η Διάσκεψη του Παρισιού δεν είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα για την αρμενική πλευρά, ενώ η ασάφεια της διατύπωσης των αποφάσεων έδινε στην Τουρκία «λευκή επιταγή», η οποία προχώρησε στην κατάληψη του Αρτσάχ. Ο Τούρκος κυβερνήτης του Αρτσάχ απαιτούσε από την ηγεσία της περιοχής την άμεση υποταγή και την ένωσή του με το Αζερμπαϊτζάν. Οι Αρμένιοι απέρριψαν το τελεσίγραφο. Τον Μάρτιο του 1920, μετά από σκληρές μάχες και παρά τη σθεναρή αντίσταση των αρμενικών δυνάμεων στη Σούσα, οι τουρκικές δυνάμεις επιβλήθηκαν στην περιοχή.<br />Το καθεστώς της Αυτονομίας<br /><br />Στις 7 Ιουλίου 1923 το Αρτσάχ έλαβε υπόσταση ως Αυτόνομη Περιοχή με το όνομα Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο χάρτης του Αρτσάχ τεμαχίστηκε μεθοδικά. Τα αποκομμένα τμήματα τα οποία προσαρτήθηκαν διοικητικά στη γειτονική δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν, άλλαξαν ονομασία και ορισμένα από αυτά δεν είχαν καμία εδαφική επαφή με την Αρμενική Δημοκρατία. Επιπροσθέτως, η σοβιετική εξουσία προσάρτησε και συνέδεσε στο Αζερμπαϊτζάν τις περιοχές Κελμπατζάρ και Λατσίν (κοντινές περιοχές στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ) και με αυτόν τον τρόπο το Αρτσάχ αποκόπηκε εξ ολοκλήρου από την Αρμενία. Μπορούμε μάλιστα να το παρομοιάσουμε σαν ένα “νησί” το οποίο περιβαλλόταν από “ξηρά”.</div><div><br /><img height="360" src="https://www.news247.gr/img/2563/9025147/518000/o/0/0/map.png" width="640" /><br /><br /></div><div>Η δημιουργία της «Ιστορίας του Αζερμπαϊτζάν»<br /><br />Στη διάρκεια της σοβιετικής κυριαρχίας επί δεκαετίες, οι Αρμένιοι του Ναγκόρνο-Καραμπάχ επανειλημμένα διαμαρτύρονταν κατά της πολιτικής, των διακρίσεων και των διώξεων οι οποίες επιβλήθηκαν κατά των αρμενικών περιοχών.<br /><br />Ο προγραμματισμένος στόχος της αζερικής κυβέρνησης ήταν να αλλάξει την εθνική δομή του πληθυσμού. Για να επιτύχει το σκοπό της δοκίμασε όλους τους τρόπους και κυρίως εμπόδισε την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής. Σε πολιτισμικό πεδίο ακολούθησε μια επιμελημένη τακτική. Θέσπισε νόμους με τους οποίους εμπόδιζε οποιαδήποτε αρμενική πολιτιστική ή παραδοσιακή έκφραση. Πολλά αρμενικά σχολεία και ιδρύματα έπαψαν να λειτουργούν, ο αρμενικός τύπος (εφημερίδες και περιοδικά) έπαψαν να εκδίδονται. Καμία από τις 200 και πλέον ενεργές αρμενικές εκκλησίες δεν είχε άδεια να λειτουργήσουν.<br /><br />Από το 1936 εμφανίστηκε μια νέα εθνικιστική αντίληψη των Τούρκων ή αλλιώς των Καυκάσιων Τατάρων, όπως ήταν γνωστοί εκείνη την εποχή. Η ιδέα τους ήταν να μετονομαστούν σε «Αζέρους» και η περιοχή τους συμπεριλαμβανομένης και του κατακτημένου Αρτσάχ, σε «Αζερμπαϊτζάν». Η απόφαση αυτή έγινε αποδεκτή από την Σοβιετική Ένωση.</div><div><br /><img src="https://www.news247.gr/img/5461/9025150/785000/o/0/0/nagorno-karabakh.png" /><br /><br /></div><div>Οι επεκτατικές τάσεις της Τουρκίας<br /><br />Η Τουρκία δεν έχει κρύψει ποτέ την υποστήριξή της στο Αζερμπαϊτζάν. Οι δύο χώρες έχουν στενή εθνοτική και γλωσσική συγγένεια, ενώ οι σχέσεις της Τουρκίας με την Αρμενία επιβαρύνονται από τη μαζική δολοφονία 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων, το 1915 την οποία και αναγνωρίζουν ως γενοκτονία πολλοί ιστορικοί και ένας αυξανόμενος αριθμός χωρών, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Η Τουρκία απορρίπτει τον όρο.<br /><br />Χαρακτηριστικό των σχέσεων που επικρατούν μεταξύ Αρμενίας και Τουρκίας αποτελούν οι κατά καιρούς δηλώσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν: "Οι αδελφοί μας από το Αζερμπαϊτζάν περιμένουν την ημέρα που θα επιστρέψουν στη γη τους".<br /><br />«Η Τουρκία είναι μεγαλύτερη από την Τουρκία. Εμείς δεν δύναται να φυλακιστούμε σε 780 χιλιάδες τ.μ.. Όμως άλλα είναι τα φυσικά μας σύνορα και άλλα τα σύνορα της καρδιάς μας. Μπορεί τα αδέρφια μας που κατοικούν στις περιοχές της Μουσούλης, το Κιρκούκ, το Χουμούς, στα Σκόπια, να βρίσκονται πέρα από τα φυσικά σύνορα της Τουρκίας, ωστόσο θα βρίσκονται πάντα στα σύνορα της καρδιάς μας», είχε τονίσει σε ομιλία του πριν από ένα χρόνο ο Τούρκος πρόεδρος από το World Turkish Business Council που διεξήχθη στο Αζερμπαϊτζάν.</div><div><br /><img height="438" src="https://www.news247.gr/img/184/7628924/987000/o/0/0/ap_685542575895.jpg" width="640" /><br /><br />‘’Οι Καζάκοι, Ουζμπέκοι, Τουρκμένοι, Τσετσένοι είναι αδέρφια μας και φυσικά μέλη της Τουρκικής Διασποράς’’ υπογράμμισε.<br /><br />Ο Τούρκος πρόεδρος στηρίζει το Αζερμπαϊτζάν στο πλαίσιο της αναζήτησης «της θέσης που αξίζει της χώρας του στην παγκόσμια τάξη».<br /><br />Σε αυτή τη στήριξη βλέπει μια ευκαιρία να αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, όπου, επί δεκαετίες, των ειρηνευτικών προσπαθειών μεσολάβησης ηγούνταν η Γαλλία, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, ενώ οι Αρμένιοι διατηρούσαν τον έλεγχο της περιοχής.<br /><br />Ο Ερντογάν προσπαθεί να απειλήσει εμμέσως την Αρμενία και να προειδοποιήσει τη Ρωσία η οποία έχει συνάψει αμυντική συμφωνία με το Γερεβάν, δείχνοντας την εμπιστοσύνη του στον πόλεμο με drones που έχει χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά σε Συρία, Λιβύη και Ιράκ.<br /><br />Επί χρόνια ‘’παίζει’’ το χαρτί των 90 εκατομμυρίων Τούρκων της Τουρκίας, ξεχνώντας ότι μέσα σε αυτούς υπολογίζει και καταπιεσμένους λαούς, όπως οι Κούρδοι και θρησκευτικές μειονότητες όπως οι Αλεβίτες.<br /><br />Τώρα προχωρώντας ένα βήμα παρακάτω ''παίζοντας'' το χαρτί των 300 εκατομμυρίων Τούρκων που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο, τους καλεί να τεθούν κάτω από την κοινή ομπρέλα της Τουρκίας. Σε ποιους απευθύνεται; Σε 6 κράτη:<br /><br />1) Αζερμπαϊτζάν, 2) Καζακστάν, 3) Κιργιστάν, 4) Τουρκμενιστάν, 5) Τουρκία, 6) Ουζμπεκιστάν.<br />Η άποψη του Thomas de Waal<br /><br />Την ίδια στιγμή ο Βρετανός συγγραφέας και δημοσιογράφος με εξειδίκευση στην περιοχή του Καυκάσου, Thomas de Waal τόνιζει: "Δεδομένου ότι οι προσδοκίες των δύο εθνών (Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν) είναι εξαιρετικά υψηλές, θα είναι πιο δύσκολο για τους ηγέτες τους να σταματήσουν σύντομα έναν πόλεμο και να διεκδικήσουν την επιτυχία. Ο κίνδυνος κλιμάκωσης και μαζικής καταστροφής είναι εξαιρετικά ανησυχητικός''.<br /><br />Σύμφωνα με τον De Waal, υπάρχουν δύο νέοι παράγοντες που καθιστούν την τρέχουσα κατάσταση πιο επικίνδυνη από ποτέ: 1) η ανοιχτή υποστήριξη της Τουρκίας σε ένα κράτος και 2) η ‘’ασυνήθιστη απεμπλοκή’’ των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Ο ενεργητικός ρόλος της Τουρκίας στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή έχει ήδη προκαλέσει τριβές όχι μόνο με τους Ευρωπαίους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ, αλλά και με τη Ρωσία. Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ αυξάνει τον ερεθισμό του Τούρκου προέδρου και αποτελεί κομμάτι ενός μεγαλεπήβολου σχεδίου.</div><div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><img height="450" src="https://www.news247.gr/img/304/9025171/208000/o/0/0/edogan.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;" width="640" /></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table>Πρόσφατα ο ίδιος ο Ερντογάν, μετά από πολύμηνες προετοιμασίες και κοινές ασκήσεις με τους Αζέρους, δεν δίστασε να αποκαλύψει σε ομιλία του στα εγκαίνια του Αστικού Νοσοκομείου της Κόνια (2 Οκτωβρίου 2020) πως ‘’ο αγώνας θα συνεχιστεί έως ότου το Καραμπάχ απελευθερωθεί από την Κατοχή’’.<br /><br />Μάλιστα, ο ίδιος μόλις μία μέρα πριν προειδοποίησε αυτούς που στηρίζουν την Αρμενία, ότι ‘’θα κληθούν να λογοδοτήσουν ενώπιον της κοινής συνείδησης της ανθρωπότητας’’. Τι ειρωνεία να το λέει αυτό ένας άνθρωπος που αρνείται πεισματικά την οργανωμένη γενοκτονία 1,5 εκατ. Αρμένιων από τους Νεότουρκους…</div><div><br /></div><div><a href="https://www.news247.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ναγκόρνο-Καραμπάχ: Η ''προδοσία'' της Βρετανίας και το ύπουλο σχέδιο του Ερντογάν

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΗΓΑΔΑΣ Ανησυχία προκαλεί η κλιμάκωση των συγκρούσεων ανάμεσα στο Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία, στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ. Ο ιστορικ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ελληνογαλλική αµυντική συνεργασία και οι σειρήνες της εξάρτησης

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuc93jyNUxnKwQN05DFHpvRW4Wz2qUOrZUca4AzfxdEw1zM9wfroKv46k2O31WgXdfJCtG_ut_VMc1sUQIR1xXFBZTL4xp-ltTTlHnvqG2cBjU7dY91p2KiVe_qPZ9ZbnJFXv3MXxN_AU/s768/456.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="446" data-original-width="768" height="372" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuc93jyNUxnKwQN05DFHpvRW4Wz2qUOrZUca4AzfxdEw1zM9wfroKv46k2O31WgXdfJCtG_ut_VMc1sUQIR1xXFBZTL4xp-ltTTlHnvqG2cBjU7dY91p2KiVe_qPZ9ZbnJFXv3MXxN_AU/w640-h372/456.jpg" width="640" /></a><br /><br />του <b>Νικόλα Δημητριάδη</b><br />Στις αρχές του έτους, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας προέβη σε μία κίνηση που προκάλεσε έκπληξη: Αποφάσισε τη συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα σχεδίασης και ανάπτυξης ενός νέου πλοίου, του «European Patrol Corvette». Είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις που η Ελλάδα αποφασίζει να συμμετάσχει εξαρχής στην εξέλιξη ενός οπλικού συστήματος, αντί να αγοράσει ένα έτοιμο, από κάποια άλλη χώρα.<br /><br />Το πρόγραμμα «European Patrol Corvette» (ΕPC) εντάσσεται στην ευρωπαϊκή «Μόνιμη Διαρθρωμένη Συνεργασία στον τομέα της Ασφάλειας και της Άμυνας» (PESCO) και αναμένεται να αποδώσει ένα πλοίο 3.000 τόνων, το οποίο θα δέχεται μια ποικιλία εξοπλισμού και οπλισμού, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί σε διαφορετικούς ρόλους: από περιπολικό ανοικτής θαλάσσης για την Ακτοφυλακή, μέχρι μικρή φρεγάτα για το Πολεμικό Ναυτικό. Του προγράμματος ηγείται ο γαλλοϊταλικός ναυπηγικός κολοσσός Naviris (κοινοπραξία των εταιρειών Fincantieri και Naval group).<br /><br />Πρόσφατα, ένα άρθρο στο European Defense Review έριξε λίγο φως στην εξέλιξη του προγράμματος: Πλέον συμμετέχουν σε αυτό πέντε χώρες (Ιταλία, Γαλλία, Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία), που προσδοκούν να καλύψουν διαφορετικές ανάγκες η καθεμία. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Ιταλία σκοπεύει να προμηθευτεί 8 πλοία, με έναρξη παραλαβών το 2027, ενώ η Γαλλία ενδιαφέρεται για 6, από το 2030. Τα πρώτα πλοία θα είναι μάλλον της Ισπανίας, η οποία επιθυμεί να τα αποκτήσει από το 2023. Για την Ελλάδα (που επιθυμεί την πιο γρήγορη και βαρύτερα οπλισμένη έκδοση του πλοίου), το δημοσίευμα δεν είχε κάποια πληροφορία για το χρονοδιάγραμμα απόκτησής του.<br /><br />Συμμετέχοντας εξαρχής στο πρόγραμμα, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να αποκομίσει πολλαπλά οφέλη. Κατ’ αρχήν, θα διαμορφώσει το πλοίο εξ’ αρχής στη μορφή που εξυπηρετεί καλύτερα τις ανάγκες του. Επίσης, θα δώσει την ευκαιρία σε ελληνικές εταιρείες να εμπλακούν σε ένα μεγάλο ναυπηγικό πρόγραμμα, είτε αναπτύσσοντας κάποια από τα υποσυστήματα του πλοίου, είτε αναλαμβάνοντας κάποιο υποκατασκευαστικό έργο. Τέλος, είναι δεδομένο ότι τα πλοία αυτά θα ναυπηγηθούν στην Ελλάδα.<br /><br />Ίσως το σκεπτικό των επιτελών του Ναυτικού να ήταν ότι η EPC θα μπορούσε (με χαμηλό κόστος, λόγω οικονομίας κλίμακας) να αντικαταστήσει μαζικά τις 9 παλαιές φρεγάτες τύπου «S» και να πλαισιώσει τις μεγαλύτερες φρεγάτες Μπελαρά που υπολόγιζε τότε να αποκτήσει. Πράγματι, η ευρωπαϊκή EPC παρουσιάζεται ως το ιδανικό συμπλήρωμα των Μπελαρά, διαμορφώνοντας έναν συνδυασμό μεγάλων φρεγατών με αυξημένες αντιαεροπορικές δυνατότητες και μικρότερων φρεγατών γενικών καθηκόντων. Ένας τέτοιος συνδυασμός μπορεί να προσφέρει στο ναυτικό ομοιογένεια (με τη χρήση κοινών συστημάτων και όπλων) και να ανοίξει στην Ελλάδα την πόρτα της ευρωπαϊκής ναυπηγικής βιομηχανίας.<div><br /></div><div><img height="428" src="https://i0.wp.com/ardin-rixi.gr/wp-content/uploads/2020/10/4561.jpg?resize=690%2C461&ssl=1" width="640" /><br /><br />Στο πλαίσιο της ελληνογαλλικής αμυντικής προσέγγισης, είχαμε τον τελευταίο χρόνο και άλλες ειδήσεις:<br /><br />Eρωτηθείς στη Βουλή, ο κ. Παναγιωτόπουλος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο συμμετοχής της Ελλάδας στη γαλλο-γερμανική κοινοπραξία που έχει αναλάβει να σχεδιάσει το μελλοντικό «ευρωμαχητικό» FCAS, που θα αντικαταστήσει από τα μέσα της επόμενης δεκαετίας τα Ραφάλ και Γιουροφάιτερ. Ό,τι είχε κάνει, δηλαδή, και η Τουρκία με το F-35: συμμετέχοντας εξ’ αρχής στο πρόγραμμα, εξασφάλισε τα μέγιστα οφέλη για την αμυντική βιομηχανία της. Από την ανάληψη υποκατασκευαστικού έργου, μέχρι την απόκτηση τεχνογνωσίας και τη βελτίωση των δικών της αμυντικών προϊόντων. Τυχόν συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα πρόγραμμα σαν το FCAS θα μπορούσε να φέρει μια μικρή τεχνολογική κοσμογονία (ειδικά σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που έχει βαφτίσει «υψηλή τεχνολογία» την ανάπτυξη εφαρμογών για σμαρτφόουν).<br /><br />Νωρίτερα, τον Φεβρουάριο, η Naval Group, κατασκευάστρια των φρεγατών Μπελαρά, είχε υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας με τον σύνδεσμο των ελληνικών αμυντικών εταιρειών (ΣΕΚΠΥ), καθώς και με τρία ελληνικά πανεπιστήμια, για την από κοινού συνεργασία σε ναυπηγικά και άλλα αμυντικά προγράμματα[.<br /><br />Άλλες ειδήσεις, πάλι, έφερναν την γαλλική εταιρεία Safran, που κατασκευάζει κινητήρες αεροσκαφών (μεταξύ άλλων και του Ραφάλ), να εξετάζει το ενδεχόμενο δημιουργίας εργοστασίου συντήρησης κινητήρων στην Ελλάδα.<br /><br />Ραφάλ, Μπελαρά, EPC, FCAS: Όλες αυτές οι ειδήσεις αποκαλύπτουν τις πολύπλευρες διαστάσεις της κυοφορούμενης ελληνογαλλικής αμυντικής προσέγγισης. Δεν μιλάμε απλώς για την αγορά όπλων και την πραγματοποίηση κοινών ασκήσεων. Δεν μιλάμε καν για την παροχή «εγγυήσεων» που, δυστυχώς, βλέπουμε ότι απασχολεί τον ελληνικό πολιτικό κόσμο πολύ περισσότερο απ’ ότι η αμυντική θωράκιση της χώρας. Εδώ διακυβεύεται κάτι ακόμη: η ενεργή εμπλοκή της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία και η μοναδική ευκαιρία, αφενός να ενισχύσει τους δικούς της τομείς βιομηχανίας και υψηλής τεχνολογίας, αφετέρου να ξεκινήσει μια σταδιακή πορεία απεξάρτησης των Ενόπλων Δυνάμεων από τις «off the shelf» αγορές ξένων όπλων, με όλες τις εξαρτήσεις και τους κινδύνους που εγκυμονεί η πρακτική αυτή. Κάτι τέτοιο θα προσέφερε μακροπρόθεσμα και στην πολιτική ηγεσία τη δυνατότητα χάραξης μια πιο ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής.<br /><br />Αυτόν τον δρόμο ακολουθεί η Τουρκία του Ερντογάν, ξοδεύοντας αφειδώς δισεκατομμύρια, για να εξασφαλίσει ότι στο μέλλον, δεν θα χρειάζεται να χτυπάει την πόρτα της εκάστοτε πρεσβείας, αν θέλει να χρησιμοποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις της.<br /><br />Η συμμετοχή της Ελλάδας σε αμυντικά προγράμματα, μαζί με χώρες με τις οποίες μοιράζεται κοινά συμφέροντα, είναι, λοιπόν, επωφελής σε πολλά επίπεδα – οικονομικά, πολιτικά, αλλά και αμιγώς επιχειρησιακά. Κακά τα ψέματα, όμως: Η ελληνογαλλική προσέγγιση έρχεται σε κόντρα με τις παραδοσιακές σχέσεις εξάρτησης και πατρωνίας που ενδημούν στην Ελλάδα και το πολιτικό της σύστημα. Για να προχωρήσει, λοιπόν, θα πρέπει να γίνουν υπερβάσεις, τις οποίες οι ελληνικές ελίτ δεν δείχνουν ως τώρα ικανές να κάνουν.<br /><br />Στον αντίποδα της ελληνογαλλικής προσέγγισης βρίσκονται η Γερμανία και οι Η.Π.Α., που δεν πρέπει να βλέπουν με καλό μάτι τις εξελίξεις αυτές. Οι Η.Π.Α., μάλιστα, επιχειρούν μια «επίθεση φιλίας», με την εξαγορά των ελληνικών ναυπηγείων και την προώθηση των ελαφρών φρεγατών MMSC για το Πολεμικό Ναυτικό. Tα πλοία αυτά είναι ευθέως ανταγωνιστικά των EPC: αναμένεται να έχουν ανάλογο μέγεθος, εξοπλισμό και αποστολή. Ίσως γι’ αυτό το δημοσίευμα του European Defense Review δεν έχει πληροφόρηση για το χρονοδιάγραμμα απόκτησης των ελληνικών EPC: μήπως η κυβέρνηση… το ξανασκέφτεται;<br /><br />Με την πρότασή τους για τις φρεγάτες MMSC, οι Η.Π.Α. επιχειρούν να βάλουν «πόδι» στο Πολεμικό Ναυτικό μετά από πολλά χρόνια. Παράλληλα, η προώθηση αυτή φαίνεται ότι επιχειρεί να «τορπιλίσει» την αγορά των μεγαλύτερων και ισχυρότερων Μπελαρά, αλλά και γενικότερα τη στενότερη ελληνογαλλική αμυντική προσέγγιση. Το «δόλομα» που προσφέρουν οι Η.Π.Α. είναι η ναυπήγηση των MMSC στην Ελλάδα. Όμως το ίδιο μπορεί να ισχύσει και για οποιοδήποτε άλλο πλοίο επιλεγεί (η εγχώρια ναυπήγηση, άλλωστε, είναι και η συνήθης πρακτική διεθνώς, για παραγγελίες που υπερβαίνουν τα 2-3 πλοία). Αρκεί, βέβαια, οι νέοι μέτοχοι των ελληνικών ναυπηγείων να τα λειτουργήσουν ως αυτό που πραγματικά είναι: ναυπηγεία που αναλαμβάνουν οποιαδήποτε ναυπήγηση και όχι ως αντιπροσωπείες, που προωθούν συγκεκριμένα «προϊόντα» άλλων εταιρειών.<br /><br />Η κατάσταση αναμένεται να ξεκαθαρίσει το προσεχές διάστημα: Μέχρι το τέλος του χρόνου η ελληνική κυβέρνηση αναμένεται να αποφασίσει το μέλλον του Πολεμικού Ναυτικού. Είτε θα προτιμήσει τον «ευρωμεσογειακό» δρόμο, χτίζοντας ένα ισχυρό ναυτικό, με την ενεργή εμπλοκή της ελληνικής βιομηχανίας και με τον καλύτερο δυνατό συνδυασμό αποτελεσματικότητας και ανεξαρτησίας, είτε θα προτιμήσει τον «ατλαντικό» δρόμο, της επιχειρησιακής και πολιτικής εξάρτησης από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τον Λευκό Οίκο και τις ορέξεις του εκάστοτε ενοίκου του…<br /><br /><a href="https://ardin-rixi.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Η ελληνογαλλική αµυντική συνεργασία και οι σειρήνες της εξάρτησης

του Νικόλα Δημητριάδη Στις αρχές του έτους, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας προέβη σε μία κίνηση που προκάλεσε έκπληξη: Αποφάσισε τη συμμετοχή τ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί η οριστική λύση που θα προκρίνει η Δύση για την Τουρκία είναι το ΔΝΤ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1Le5kuPanPBPb5hwxZ-CZYHp3GAndLVg6qvdT2TQhZoBNpc2CObU-F6CValyhiAzv6Jf1ijGPlnLMhNT9sgsx7IlEnjgMs-V63wEOxHzCzluecToxsi7XQVOcKdqO_g3x3aYmkMydqkY/s630/erd.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="455" data-original-width="630" height="462" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1Le5kuPanPBPb5hwxZ-CZYHp3GAndLVg6qvdT2TQhZoBNpc2CObU-F6CValyhiAzv6Jf1ijGPlnLMhNT9sgsx7IlEnjgMs-V63wEOxHzCzluecToxsi7XQVOcKdqO_g3x3aYmkMydqkY/w640-h462/erd.jpeg" width="640" /></a></div><h3 style="text-align: left;">  <span style="font-weight: normal;"> Η Τουρκία είναι ήδη ένα νέο ″Ανατολικό Ζήτημα″ όχι μόνο για τη Δύση αλλά ακόμη και για την όψιμη συνέταιρό της, τη Ρωσία.</span></h3><b>Αλέξανδρος Θ. Δρίβας* </b> <br />Κάποιος είπε κάποτε ότι μπορεί μέσα σε δεκαετίες να μη συμβούν σημαντικά πράγματα όμως μέσα σε μέρες, μπορούν να συμβούν ολόκληρες δεκαετίες. Ο ιστορικός ρους αδιαφορεί για τη δική μας ανυπομονησία και προχωρά με τρόπο που γίνεται αντιληπτός μόνο αφού συμβούν γεγονότα τα οποία θα τα βάλουμε στον απαραίτητο προκρούστη του ″αιτίου-αιτιατού″. Η τουρκική πολιτική δεν μπορεί να εξαιρεθεί από αυτήν την ανάλυση και κυρίως, η σχέση που έχει η Δύση με την Τουρκία. Η ιστορία έχει αποδείξει οτι επαναλαμβάνεται κυρίως λόγω της έλλειψης φαντασίας από την οποία πάσχει το ανθρώπινο είδος το οποίο δεν μαθαίνει τα ορθά μαθήματα. Υπήρξε περίοδος κατά την οποία η Δύση αποφάσισε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας παρά την μεγάλη αξία της δεύτερης. Η εξάρτηση της Δύσης από την Τουρκία τελειώνει και η καλύτερη λύση για να επαναπροσδιοριστούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο μερών, είναι το ΔΝΤ.<div><br /> Πώς η Τουρκία κατάφερε να βάλει στην τσέπη τη Δύση; <br /><br />Η έλλειψη νέων ιδεών στη Δύση οφείλεται κυρίως στη μισού αιώνα μονότονη διπολική εικόνα της διεθνούς πολιτικής. Αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ μια νέα ″αυτοματοποιημένη″ περίοδος έλαβε χώρα. Πρόκειται για την περίοδο που ο Krauthammer ονόμασε ″μονοπολική στιγμή″ για να χαρακτηρίσει την αμερικανική παντοδυναμία που έλαβε τέλος με τις επεμβάσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Η Τουρκία από τα μέσα της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα, ξεκίνησε τον επαναπροσδιορισμό της εξωτερικής της πολιτικής καθώς έπαψε να είναι το σύνορο του δυτικού μπλοκ στη μάχη μεταξύ Δύσης και ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.<br /><br />Ωστόσο, ο οργασμός κρατογενέσων στην περιοχή στα ανατολικά της Τουρκίαςκαι στα βόρεια (Κεντρική Ασία και Καύκασος) έφεραν την Τουρκία στο να διεκδικεί νέους ρόλους και ανανέωσε την αξία της για τη Δύση. Αν συνυπολογίσουμε και τα Βαλκάνια, η Τουρκία μπορούσε να συνομιλεί τόσο με χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, όσο και με χώρες Κεντρικής Ασίας, Καυκάσου και Βαλκανίων. Η Μέση Ανατολή έγινε ο πυρήνας των αμερικανικών σχεδιασμών στην ευρύτερη Ευρασία και η Τουρκία έγινε η χώρα-μοχλός των αμερικανικών συμφερόντων.<br /><br />Αυτή τη φορά, η Τουρκία κατανόησε πολύ καλά τον κόσμο που αναδυόταν μετά το τέλος της μονοπολικής στιγμής των ΗΠΑ. Σε αντίθεση με τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους όπου διάλεξε λάθος στρατόπεδα, η Άγκυρα κατανόησε οτι ο κόσμος που έφερνε μαζί του ο ιστορικός ρους, ήταν ένας κόσμος στον οποίο η Δύση δεν είχε το μονοπώλιο στην οικονομία, στην τεχνολογία και στην πολιτικο-στρατιωτική ισχύ. Η ταχύτατη ανασυγκρότηση της Ρωσίας σε συνδυασμό με την εντυπωσιακή άνοδο της Κίνας και της Ινδίας, άλλαξε τα δεδομένα μιας διεθνούς τάξης η οποία ήταν πολύ καλή για να είναι αληθινή. Η τουρκική οικονομία άνθισε και κατέστησε την ταχύτατα αναπτυσσόμενη οικονομικά και πληθυσμιακά Τουρκία, σημαντικό κράτος για Ξένες Άμεσες Επενδύσεις. Η Τουρκία κράτησε τον γεωπολιτικό της ρόλο αλλά δεν έμεινε εκεί. Κατάφερε να δεσμεύσει μεγάλες οικονομίες της Δύσης μέσα από επενδύσεις που αυτές έκαναν, λόγω των άφθονων και φθηνών εργατικών χεριών που διέθετε η Άγκυρα.<br /><br />Η μείωση της ισχύος της Δύσης, η άνοδος της Κίνας και η επανεμφάνιση της Ρωσίας σε συνδυασμό με τις τεράστιες επενδύσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ στην Τουρκία, κατέστησαν την Τουρκία πολύ μεγάλη για να δεχθεί πιέσεις. <div><br />Η Δύση και τα λάθη της με την Τουρκία. <br /><br />Ο όρος Westlessness (έλλειψη Δύσης, μείωση δυτικής επιρροής) έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται ακόμη και σε διεθνή συνέδρια όπως αυτό του Μονάχου. Η ΕΕ και οι ΗΠΑ ουσιαστικά διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε ″Δύση″ και που φέρει περισσότερο ψυχροπολεμικούς συνειρμούς, δεν είναι συμπαγής. Οι ευρωατλαντικές σχέσεις δεν είναι ρόδινες και μάλιστα εκοπονούνται μελέτες όπως αυτή του The German Marshall Fund με τίτλο ″Together or Alone? Choices and Strategies for Transatlantic Relations for 2021 and Beyond″ προκειμένου να βγουν συμπεράσματα για το αν οι ΗΠΑ και η ΕΕ θα συνεχίσουν να έχουν κοινή πορεία στη διεθνή πολιτική ή αν η μεταξύ τους απομάκρυνση, συνιστά τη νέα πραγματικότητα. Η διαίρεση αυτή που κυρίως οφείλεται στην ολοένα και πιο ισχυρή βούληση της Γερμανίας να χειραφετηθεί -η υπό την επιρροή της- η ΕΕ από την αμερικανική πολιτική, έγινε φανερή στην Τουρκία η οποία έχει βρει τους τρόπους να ελίσσεται με θαυμαστό τρόπο στον πολυπολικό κόσμο.<br /><br />Εκτός από την αντικειμενικά σημαντική γεωπολιτική της θέση και την οικονομική της ανάπτυξη, η Τουρκία από το 2012 και μετά, διαδραμάτισε κομβικόρόλο στον πόλεμο της Συρίας. Για να καταφέρει να αναστείλει-ακυρώσει πιθανή δημιουργία κουρδικού μορφώματος στη Βόρεια Συρία, η Άγκυρα έχτισε έναν ακόμη εκβιασμό προς την ΕΕ. Ήταν αυτός που αφορούσε (και αφορά) το προσφυγικό - μεταναστευτικό το οποίο έπληξε κατά τα έτη 2014-2016 την Ευρώπη η οποία ήταν απροετοίμαστη για μια τέτοια κρίση.<br /><br />Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν οδήγησε τη Γερμανία στο να υιοθετήσει στη Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, όλα όσα επιθυμούσε η Τουρκία η οποία ολοκλήρωσε την ομηρία της ΕΕ χτίζοντας μετά το ψευδοπραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, ειδικές σχέσεις με τον βασικό προμηθευτή υδρογονανθράκων της ΕΕ, τη Ρωσία.<br /><br />Η Δύση δεν έβαλε κανέναν φραγμό στην Τουρκία καθώς πίστευε οτι η Άγκυρα είτε μπλοφάρει, είτε στο τέλος, θα επιστρέψει στη θέση που κατείχε, η οποία δεν ήταν άλλη από ″ακρίτας″ της Δύσης. Ο πολυπολικός κόσμος όμως ευνοεί κράτη-άρπαγες σαν την Τουρκία και η μη ανάγνωση των νέων συνθηκών της διεθνούς πολιτικής εκ μέρους της Δύσης και η έλλειψη ορθής κρίσης απέναντι στις ιδιαιτερότητες του τουρκο-ισλαμισμού, οδήγησαν την Τουρκία στο να νιώθει και να συμπεριφέρεται ως υπερδύναμη. </div><div><br />Η περίσκεψη πάνω από το χυμένο γάλα.<br /><br />Η Τουρκία εκβιάζει Δύση και Ρωσία σε Λιβύη, Συρία, Ανατολική Μεσόγειο, Λίβανο, Ναγκόρνο Καραμπάχ, ενώ έχει ειδικές σχέσεις με αποσταθεροποιητικές δυνάμεις όπως αυτή που διατηρεί με το Πακιστάν. Οι χώρες του Περσικού Κόλπου ωστόσο, έχουν ήδη δείξει με embargo τουρκικών προϊόντων οτι η Τουρκία έχει γίνει πλέον διεθνής ταραξίας. Ο Καναδάς, επέβαλε embargo όπλων στην Τουρκία η οποία θα έχει για καιρό ημιτελές το πρόγραμμα drones στο οποίο καναδικές εταιρείες, είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Ελλάδα και η Κύπρος ζητούν επίμονα από την ΕΕ να πράξει το καθήκον της. Οι ΗΠΑ έχουν ήδη μια λίστα κυρώσεων που θα είναι επώδυνες για την Τουρκία. Πρόκειται για τον νόμο CAATSA (Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act) ο οποίος περιέχει 12 κυρώσεις από τις οποίες ο πρόεδρος έχει το δικαιώμα να επιλέξει τουλάχιστον 3. Η Γερουσία και η Βουλή των Αντιπροσώπων έχουν έτοιμες τις κυρώσειςγιατους S-400που η Τουρκία όχι μόνο αγόρασε και εγκατέστησε, αλλά και δοκίμασε σε αποτυχημένη δοκιμή στη Μαύρη Θάλασσα.<br /><br />Η ΕΕ δεν μπορεί ακόμη να πιστέψει πως η Τουρκία είναι οικονομικός εταίρος αλλά ταυτόχρονα, δομική απειλή για την Ευρώπη. Η φάση της άρνησης της πραγματικότητας, διαρκεί πολύ για τη Δύση και κυρίως για την ΕΕ. Η Γερμανία αντιλαμβάνεται ότι η Γαλλία έχει βρει το αντίδοτο στην τουρκική ασυδοσία και ο κακός ανακριτής είναι ο μόνος που μπορεί να ανακρίνει την Τουρκία η οποία οποιοδήποτε σήμα διαλλακτικότητας και αδράνειας το μεταφράζει σε σήμα αδυναμίας. Στο Ναγκόρνο Καραμπάχ η Τουρκία προσπαθεί να δείξει στην ΕΕ πως η ενεργειακή της ασφάλεια που περνά από το Μπακού, περνά και από την Τουρκία.<br /><br />Το Βερολίνο εξετέθη ανεπανόρθωτα καθώς λίγες ώρες πριν ο Ερντογάν αποφασίσει να στείλει πάλι το Oruc Reis και να δείξει το πώς θέλει να λυθεί το Κυπριακό, η Κυρία Μέρκελ καθησύχαζε τους πάντες λέγοντας οτι ο Ερντογάν λέει άλλα πράγματα δημόσια και σε εκείνη φαίνεται πολύ διαλλακτικός. Τι θα γίνει όμως με την Τουρκία;<br /><br />Οι κυρώσεις που ζητούν Ελλάδα και Κύπρος είναι για τους Ευρωπαίους υπερβολικές. Δυστυχώς οι Έλληνες και οι Κύπριοι ζούμε σε άλλο σύμπαν, ετεροχρονισμένο. Οι Ευρωπαϊοι θα καταλάβουν πολύ αργά αυτά που εμείς ήδη ζούμε σε σχέση με τους Τούρκους. Η άρνηση πραγματικότητας είναι ακόμη η άμυνα της Δύσης μπροστά στα τεράστια λάθη που έχει κάνει απέναντι στην Τουρκία. Η Τουρκία δεν πρέπει να ξεγλιστρήσει από τη Δύση, αυτό πιστεύουν οι πάντες σε Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον. Η διαφορά τους έγκειται στον τρόπο με τον οποίον η Τουρκία θα ακολουθήσει το δυτικό άρμα. Οι κυρώσεις είναι σίγουρο θα καταστρέψουν την τουρκική οικονομία και αυτό θα έχει άμεσες συνέπειες στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας καθώς ήδη η τουρκική κοινωνία βράζει λόγω της οικονομικής κρίσης που φαίνεται οτι θα είναι πολύ σοβαρή στη γειτονική χώρα.<br /><br />Αν όμως η Τουρκία μπορέσει να δανειστεί από άλλες χώρες; Όπως η Κίνα; Το ΔΝΤ εξασφαλίζει στη Δύση ότι γύρω από την Τουρκία θα αχνοφαίνεται μια ταινία που θα αναγράφει ″Work in Progress″ και μια πιο φιλική προς τη Δύση κυβέρνηση, θα επαναφέρει τη χώρα όχι μόνο σε τροχιά ανάπτυξης, αλλά και στο ξερίζωμα αυτού που ο ιστορικός του μέλλοντος θα ονομάσει ″ερντογανισμό″.<br /><br />Ο δανεισμός από το ΔΝΤ έχει συγκεκριμένες ρήτρες για το πώς και από πού μπορεί μια χώρα να δανειστεί. Το ΔΝΤ δεν είναι μόνο ένας οργανισμός που δημιουργήθηκε στο Μπρέτον Γουντς. Είναι ένας οργανισμός ο οποίος ακολουθεί και γεωπολιτικά κριτήρα, όπως έχουν αποδείξει αρκετές μελέτες. Έτσι θα πετύχει η Δύση την διατήρηση της Τουρκίας στη Δύση, χωρίς όμως, τους τουρκικούς μεγαλοϊδεατισμούς. Η Τουρκία είναι ήδη ένα νέο ″Ανατολικό Ζήτημα″ όχι μόνο για τη Δύση αλλά ακόμη και για την όψιμη συνέταιρό της, τη Ρωσία. Ο Λαβρόφ μέρες πριν τόνισε πως ″έχουμε στρατηγική συνεργασία με την Τουρκία αλλά όχι στρατηγική συμμαχία″. Αυτό που μένει να δούμε είναι αν οι κυρώσεις που θα επιβληθούν θα οδηγήσουν σε πολιτική κρίση την Τουρκία και σε περαιτέρω οικονομική δυσπραγία που θα την οδηγήσει στο ΔΝΤ ή αν οι οίκοι αξιολόγησης υποκαταστήσουν τις κυρώσεις προκαλώντας σταδιακά έναν επενδυτικό πανικό στην Τουρκία που θα προκαλέσει μεγαλύτερη φυγή κεφαλαίων.<div><br /></div><div><b><i>*Διεθνολόγος -Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Ν. Α. Ευρώπης στο ΙΔΙΣ - Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council)</i></b><br /></div><div><br /></div><div>πηγή<br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div></div>

Γιατί η οριστική λύση που θα προκρίνει η Δύση για την Τουρκία είναι το ΔΝΤ

   Η Τουρκία είναι ήδη ένα νέο ″Ανατολικό Ζήτημα″ όχι μόνο για τη Δύση αλλά ακόμη και για την όψιμη συνέταιρό της, τη Ρωσία. Αλέξανδρος Θ. Δ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το νέο Δόγμα Ερντογάν: Όλα για την ενέργεια

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj97US1Xlc5R_s12nUi_QHewHz_JVzV-zTM6FLxbKcBvrStBl9z1MmtGEqwVczW_dxTEtey9eE1DP_zLCzUQRMDAHTP55bViryGKjaqEJrmONKRndCZxOLRyVwi1UpezmiMo7zSHLRz3Ew/s630/24000029019018.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="420" data-original-width="630" height="426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj97US1Xlc5R_s12nUi_QHewHz_JVzV-zTM6FLxbKcBvrStBl9z1MmtGEqwVczW_dxTEtey9eE1DP_zLCzUQRMDAHTP55bViryGKjaqEJrmONKRndCZxOLRyVwi1UpezmiMo7zSHLRz3Ew/w640-h426/24000029019018.jpeg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;">    <span style="font-weight: normal;">Ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων είναι το σύγχρονο casus belli.</span></h3><b>Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη* </b> <br />Σήμερα όλα είναι ενέργεια! Από την απλή καθημερινότητα (την προετοιμασία του φαγητού και τις μεταφορές), μέχρι την ανάπτυξη της βιομηχανίας και της οικονομίας καθώς και την ενεργοποίηση της στρατιωτικής «μηχανής». Συνεπώς, η ενεργειακή ασφάλεια, δηλαδή ο σταθερός και επαρκής ενεργειακός εφοδιασμός, είναι άρρηκτα συνυφασμένος με την εθνική ασφάλεια, επιβίωση και ισχύ. Ζούμε σε έναν ενεργειακοκεντρικό κόσμο, όπου ο έλεγχος των πόρων πετρελαίου και φυσικού αερίου (και των διαδρομών μεταφοράς τους) μεταφράζεται σε γεωπολιτική επιρροή για ορισμένους και οικονομική ευπάθεια για άλλους.<br /><br />Η στενή σχέση της εθνικής ισχύος και εθνικής ασφάλειας με τους ενεργειακούς πόρους φαίνεται πως πυροδοτεί βίαιες συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο και συχνά είναι αιτία πολέμου. Αυτό είχε επισημάνει μέσα από μια εμπεριστατωμένη ανάλυση, πριν από κάποια χρόνια ο Michael Κlare, καθηγητής Ειρήνης και Παγκόσμιας Μελέτης Ασφάλειας στις ΗΠΑ. Ο Klare μελετώντας τέσσερις περιοχές: το Ιράκ - Συρία, το Νότιο Σουδάν, την Κριμαία - Ουκρανία και τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, υποστήριξε ότι η επιθυμία για τον έλεγχο των ενεργειακών πόρων, πετρελαίου και φυσικού αερίου τροφοδοτεί μακροχρόνιες διακρατικές κρίσεις. Επεσήμανε χαρακτηριστικά ότι «σε έναν κόσμο ορυκτών καυσίμων, ο έλεγχος των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της εθνικής ισχύος».<br /><br />Η ανάλυση του αποδεικνύεται ιδιαίτερα χρήσιμη και επίκαιρη σήμερα, όσον αφορά τις κινήσεις της Τουρκίας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, όχι μόνο αναφορικά με τη χώρα μας και την Κύπρο, αλλά και ως προς την εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία και την Λιβύη ακόμη και στο Ναγκόρνο – Καραμπάχ. Ο Ερντογάν φαίνεται να χαράσσει ένα νέο-οθωμανικό δόγμα, πίσω από το οποίο κρύβεται η φιλοδοξία του να ελέγξει και αυτός ένα κομμάτι των ενεργειακών πόρων της περιοχής, αυξάνοντας με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο την οικονομική ισχύ της Τουρκίας αλλά κυρίως την περιφερειακή της γεωπολιτική δύναμη και επιρροή.<br /><br />Και φυσικά πίσω από την εμπλοκή της Άγκυρας στις παραπάνω περιοχές κρύβονται και μακροχρόνιες έχθρες και φανατισμός. Παρομοίως, σε κάθε μία από τις προαναφερθείσες συγκρούσεις, τις οποίες μελέτησε ο Klare, υπέβοσκαν σε μεγάλο βαθμό μακροχρόνιοι ιστορικοί ανταγωνισμοί μεταξύ των εμπλεκομένων γειτονικών λαών. Αλλά θα ήταν σφάλμα να αποδώσουμε επιδερμικά τις συγκρούσεις στην προαιώνια έχθρα και στον φανατισμό. Η πραγματική αιτία βρίσκεται στην επιθυμία ελέγχου των πολύτιμων ενεργειακών πόρων.<br /><br />Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο είναι, τελικά, τα πιο σημαντικά και πολύτιμα αγαθά του κόσμου και αποτελούν σημαντική πηγή εισοδήματος για τις κυβερνήσεις και τις εταιρείες που ελέγχουν την παραγωγή και τη διανομή τους και οι οποίες για αυτόν το λόγο είναι συνήθως κρατικές. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ρωσίας που αντλεί το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων της από τις πωλήσεις των ενεργειακών πόρων της, ιδίως προς τις ευρωπαϊκές αγορές, στις οποίες κυριαρχεί ως προμηθευτής. Η δε Gazprom, ο ρωσικός ενεργειακός κολοσσός ασκεί τεράστια επιρροή στο Κρεμλίνο αλλά και στις χώρες με τις οποίες συναλλάσσεται. Ο λόγος; Προφανώς γιατί τα έσοδά της διαμορφώνουν το ρωσικό ακαθάριστο εθνικό προϊόν σε τέτοιο βαθμό που ο Πούτιν την έχει χαρακτηρίσει ως «στρατηγική» επιχείρηση, αφού μέσω αυτής αυξάνει όχι μόνο την οικονομική αλλά και τη γεωπολιτική ισχύ της Ρωσίας.<br /><br />Για όλους τους παραπάνω λόγους, οι ενεργειακοί πόροι βρίσκονται στο στόχαστρο όλων των κρατών και δυνάμεων και φυσικά και της Τουρκίας. Και ο Ερντογάν δεν το κρύβει, όσο και αν παράλληλα αφιονίζει τους Τούρκους πολίτες με εθνικιστικά και φονταμενταλιστικά επιχειρήματα και πράξεις φανατισμού, όπως η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε ισλαμικό τέμενος. Στο δημόσιο λόγο του είναι το τελευταίο διάστημα πολύ συχνές οι αναφορές του τόσο στα κοιτάσματα της Μαύρης Θάλασσας όσο και στο «δικαίωμα» της Τουρκίας να έχει πρόσβαση στους ενεργειακούς πόρους στην Μεσόγειο.<br /><br />Άλλωστε η Τουρκία αποτελεί έναν πολύ σημαντικό διαμετακομιστικό κόμβο των ρωσικών ενεργειακών πόρων προς την Ευρώπη. Αυτοί είναι δε, μέχρι σήμερα, απαραίτητοι για την ευρωπαϊκή βιομηχανία, οικονομία, άμυνα αλλά και καθημερινότητα εν γένει, καθώς η Ρωσία είναι σχεδόν μονοπωλιακή προμηθευτής φυσικού αερίου της Ευρώπης αλλά και βασική προμηθευτής πετρελαίου.<br /><br />Η εταιρική ενεργειακή σχέση Ρωσίας - Τουρκίας και η, κατά συνέπεια, στενή αλληλεξαρτησή τους μαρτυρά άλλωστε τους λόγους για τους οποίους οι δύο χώρες είναι τα τελευταία χρόνια σταθεροί σύμμαχοι, παρόλο που συχνά βρέθηκαν στις διάφορες περιφερειακές διακρατικές κρίσεις σχεδόν απέναντι, όπως πχ στη Συρία, στη Λιβύη και, πιο πρόσφατα, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Και είναι αυτή η σταθερή συμμαχία που τεκμηριώνεται και από την προμήθεια του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S- 400, παρά τις έντονες αντιδράσεις των ΗΠΑ.<br /><br />Αυτή άλλωστε η συμμαχία επιβεβαιώνει και τη χάραξη ενός νέου δόγματος από τον Ερντογάν, στο πλαίσιο του οποίου η Τουρκία δείχνει να απομακρύνεται από τη Δύση και τους Αμερικανούς, προσεγγίζοντας την Ανατολή και τους Ρώσους. Σε σημείο μάλιστα που κάποιοι έχουν πρόσφατα χαρακτηρίσει την Άγκυρα σαν το σύγχρονο ρωσικό «δούρειο ίππο» στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Είναι όμως πράγματι ο Ερντογάν ένα εργαλείο των Ρώσων, ώστε να «εισβάλουν» με τον «δικό τους» άνθρωπο στο ΝΑΤΟ και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, όπου αισθάνονται ότι κινδυνεύει το μονοπώλιο τους και άρα η γεωπολιτική τους ισχύ; Και ναι, ασφαλώς αυτή κινδυνεύει. Αφενός γιατί οι Ευρωπαίοι αναζητούν νέες πηγές και διαδρομές ενεργειακών πόρων, ώστε να απεξαρτηθούν από το ρωσικό μονοπώλιο. Αφετέρου γιατί οι Αμερικάνοι συντάσσονται με την Ευρώπη, ευνοώντας κάθε σχέδιο ανεύρεσης νέων μη ρωσικών πηγών και αγωγών σε μια προσπάθεια μείωσης της γεωπολιτικής ισχύος που αντλεί η Ρωσία μέσα από τους ενεργειακούς της πόρους.<br /><br />Εντούτοις, ο Ερντογάν δεν φαίνεται να χειραγωγείται. Αντίθετα, φαίνεται πως λειτουργεί ως αυτόφωτος ρεαλιστής «παίχτης» σε μια σύγχρονη ενεργειακή αρένα, στην οποία μέχρι τώρα είχε κομβικό ρόλο που του εξασφάλιζε οικονομική και γεωπολιτική ισχύ την οποία όχι μόνο δεν θέλει να απωλέσει αλλά προφανώς θέλει και να αυξήσει. Επιδιώκει λοιπόν να μετάσχει σε όλα τα ενεργειακά σχέδια, από τους νέους αγωγούς (και τους εναλλακτικούς προς τους ρωσικούς), όπως ο TANAP-TAP μέχρι τις νέες πηγές στο Αιγαίο και την Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Αυτές, άλλωστε, θα ενισχύσουν γεωπολιτικά τους όποιους ιδιοκτήτες τους και θα σημάνουν μια νέα κατανομή ισχύος στην περιοχή, από την οποία είναι εύλογο η Τουρκία να μην επιθυμεί να βγει ηττημένη. Εν προκειμένω δε, πρέπει να επισημανθεί ότι τόσο ο TAP όσο και ο σχεδιαζόμενος EastMed θα αυξήσουν τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας μας, γεγονός το οποίο ο Ερντογάν δεν μπορεί να αγνοήσει.<br /><br />Συνεπώς ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων είναι το σύγχρονο casusbelli, μια βασική αιτία πολέμου ή, εν πάση περιπτώσει, μιας μακροχρόνιας διακρατικής ρήξης. Αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώνεται και από την ιστορία, η οποία πάντα είναι ένα διδακτικό εργαλείο στις διεθνείς σχέσεις. Ο αγώνας για τους ενεργειακούς πόρους υπήρξε εμφανής αιτία πολέμου σε πολλές διακρατικές συγκρούσεις, όπως ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ 1980-1988, ο πόλεμος του Κόλπου του 1990-1991 και ο εμφύλιος πόλεμος του Σουδάν του 1983-2005.<br /><br />Σημειωτέον, όμως, όποιος εμπλέκεται σε μια ενεργειακή ρήξη πρέπει να έχει κατά νου ότι η όποια έκβαση της πάντα συνιστά συνάρτηση πολλών παραμέτρων και κυρίως της στρατηγικής που θα ακολουθηθεί. Ο Χίτλερ, παρά το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο της μη επίθεσης, επιχείρησε με το σχέδιο «Μπαρμπαρόσα» να εισβάλει στην Ρωσία για να αποκτήσει πρόσβαση στους ενεργειακούς πόρους στον Καύκασο και το Μπακού, πιστεύοντας ότι ο έλεγχος τους θα του εξασφάλιζε τον έλεγχο του κόσμου. Ο βαρύς χειμώνας, όμως, και η στρατηγική της «καμμένης γης», την οποία είχαν επιτυχώς εφαρμόσει οι Ρώσοι, πριν από πολλά χρόνια και κατά του Ναπολέοντα, δυσχέρανε τον εφοδιασμό των χιτλερικών δυνάμεων και τις οδήγησε στη ήττα και τον σταδιακό αποδεκατισμό τους.<br /><br />Ο Ερντογάν με το νέο-οθωμανικό δόγμα που εφαρμόζει - μακριά από την παλιά στρατηγική της διπλωματίας και των «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες- δεν αναθεωρεί μόνο το statusquo της περιοχής. Ταυτόχρονα προκαλεί ανασφάλεια στους άλλους δρώντες, στα άλλα κράτη. Αυτά, λοιπόν, έχουν δύο επιλογές: ή να υπαναχωρήσουν ακολουθώντας το τουρκικό «άρμα» ή να συμμαχήσουν μεταξύ τους για να τον αναχαιτίσουν. Στην δε τελευταία περίπτωση ελλοχεύει ο κίνδυνος η Τουρκία να συρθεί στην «παγίδα του Θουκυδίδη», δηλαδή στην ίδια παγίδα που έπεσε κατά τον πελοποννησιακό πόλεμο η Αθήνα. Αυτή αναθεωρώντας την κατανομή ισχύος που επικρατούσε τότε στον Ελλαδικό χώρο, προκάλεσε ανασφάλεια στην Σπάρτη, έστρεψε την Πελοποννησιακή Συμμαχία εναντίον της και οδηγήθηκε, εν τέλει, στη συντριπτική ήττα. Μια τέτοια έκβαση είναι πάντα πιθανή.<br /><br /><b><i>*Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη, Διδάκτωρ Διεθνών & Ευρ. Σπουδών – Δικηγόρος, Καθηγήτρια Νομικής Sorbonne Paris Nord/IdEF, Αντιδήμαρχος Πειραιά</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Το νέο Δόγμα Ερντογάν: Όλα για την ενέργεια

    Ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων είναι το σύγχρονο casus belli. Δρ. Ασπασία Αλιγιζάκη*    Σήμερα όλα είναι ενέργεια! Από την απλή καθημερ...

Διαβάστε την συνέχεια

Δεν είναι σωφροσύνη. Είναι δειλία.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDOqStb6juLXOEb4-sHbmtdYF98mvjSZhhnUtDPku8mm_wBEl1UlD9V_32XAB6eDyI6LNKCavFrwW19a1vmz2JWCu3oDErs10gwYvTq6fyFaPaeaqfbhp5-7tkpDANJ68kM_t_k_QqyIE/s485/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE-46.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="291" data-original-width="485" height="384" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDOqStb6juLXOEb4-sHbmtdYF98mvjSZhhnUtDPku8mm_wBEl1UlD9V_32XAB6eDyI6LNKCavFrwW19a1vmz2JWCu3oDErs10gwYvTq6fyFaPaeaqfbhp5-7tkpDANJ68kM_t_k_QqyIE/w640-h384/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE-46.jpg" width="640" /></a></div><br /><div><b>Γεώργιος Τετράδης Παπαδόπουλος</b></div>Για να αντιληφθεί κανείς πόση ζημιά έχει προκαλέσει η εγκληματική ανικανότητα της κυβέρνησης να υπερασπιστεί την εθνική κυριαρχία και τα νόμιμα δικαιώματα της χώρας στο Αιγαίο και την Αν Μεσόγειο, δεν έχει παρά να ακούσει προσεκτικά τις ανακοινώσεις του τουρκικού υπουργείου ενέργειας. Σύμφωνα με τις οποίες η Τουρκία θα μελετήσει τα αποτελέσματα των ερευνών του Oruc Rais και θα αποφασίζει αν θα στείλει και γεωτρύπανο στην περιοχή της τουρκικής NAVTEX.<br /><br />Από την ανακοίνωση είναι φανερό ότι η Τουρκία έκανε σεισμικές έρευνες στήν περιοχή τής, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ελληνικής υφαλοκρηπίδας, γεγονός που ενισχύεται και από την πολύ χαμηλή ταχύτητα του σεισμολογικού Reis.<br /><br />Η Ελλάδα, με την άτολμη και φοβική πολιτική της κυβέρνησης έχει βρεθεί στήν εξής de facto θέση: Καλείται από την φιλότουρκη Γερμανία σε απ ευθείας συνομιλίες με την Τουρκία και παρακαλάει και η ίδια για συνομιλίες (!), για τον καθορισμό θαλασσίων ζωνών!<br /><br />Για ποιές ζώνες θα συζητήσει η Τουρκία τη στιγμή που κάνει ανενόχλητη σεισμικές έρευνες στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ , που σύμφωνα με το Διεθνές Δικαιο ανήκουν στήν Ελλάδα, λόγω του Καστελόριζου; Το οποίο, εκτός τών άλλων, σύμφωνα με τις ΗΠΑ και την ΕΕ επισήμως, έχει όση υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ έχουν οι στεριές και όλα τα κατοικημένα νησιά;<br /><br />Οι ανεγκέφαλοι σύμβουλοι της ελληνικής κυβέρνησης και ο άτολμος πρωθυπουργός δεν βλέπουν ότι η Τουρκία δημιουργεί τετελεσμένα στήν περιοχή αδιαφορώντας αν αυτά είναι νόμιμα ή παράνομα, ακριβώς όπως δημιούργησε στήν Κύπρο, παρά τις επανειλημένες αποφάσεις κοτζάμ Συμβουλίου Ασφαλείας;<br /><br />Δεν βλέπουν οι τρεμάμενοι συμβουλάτορες της κυβέρνησης ότι με τις κινήσεις της η Τουρκία ακολουθεί την πάγια εδώ και 1000 χρόνια πολιτική της βαρβαρότητας και της αρπαγής πάνω από νόμους και ηθική, παίζοντας το αρχαίο αλάνθαστο παιχνίδι “μακάριοι οι κατέχοντες;”<br /><br />Σε ποιό διάλογο θα καθίσουν οι Έλληνες εκπρόσωποι για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ όπου ερευνά το Oruc Reis, τη στιγμή που η Τουρκία θα επικαλείται ότι η Ελλάδα δεν αμφισβήτησε ποτέ εμπράκτως τις τουρκικές έρευνες;<br /><br />Και θα χλευάζει ο Τούρκος αντιπρόσωπος με το δίκιο του τους Έλληνες φραγκολεβαντίνους στό τραπέζι, λέγοντας ότι αν η Ελλάδα όντως είχε νόμιμα δικαιώματα επί της περιοχής, ασφαλώς θα τα είχε υπερασπιστεί, όπως κάνει η Τουρκία, αλλά και η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, το Βιετνάμ (για να απαριθμήσω μερικά από τα κράτη που υπερασπίζονται όχι μόνο όσα νόμιμα κατέχουν, αλλά και όσα θεωρούν ότι δικαιούνται σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο).<br /><br />Επιπλέον, ιδού η ελληνική αφασία μπροστά στην τουρκική εισβολή: Τρέχει η χώρα να τη σώσουν άλλοι! Άλλοι, που έχουν γαλουχηθεί από τα γενοφάσκια τους με τη νοοτροπία να υπερασπίζονται ΣΘΕΝΑΡΑ όσα θεωρούν ότι τους ανήκουν. Μ αυτή τη νοοτροπία περιφρονούν όσους δεν το κάνουν. <div><br /></div><div>Τους Ελληνες.<br /><br />Όταν παρακαλάει ο Έλληνας υπουργός τους ξένους συναδέρφους του να συμμαζέψουν τον Έρντοαν προκαλεί μόνο οίκτο, ίσως και αηδία. Όπως προκαλεί και σε κάθε Ελληνα που έχει στοιχειώδη αξιοπρέπεια.<br /><br />Και όταν ο Έλληνας υπουργός και πρωθυπουργός επιχειρηματολογούν με το διεθνές δίκαιο μέσα στο μεγάλα σφαγεία ξένων και αδύναμων, που λέγονται ΕΕ και ΗΠΑ, προκαλούν είτε τη χλεύη είτε την περιφρόνηση. Όπως και σε κάθε Έλληνα που έχει αξιοπρέπεια. Ως άσχετοι με τη διεθνή πραγματικότητα. Σαν να μιλάνε 5χρονα σε ενήλικες. Ακριβώς έτσι.<br /><br />Αν ήρθαν οι Αυστριακοί να βοηθήσουν στόν Έβρο, το έκαναν γιατί είδαν πρώτα τους Έλληνες να υπερασπίζονται τον τόπο τους. Όχι μόνο για να μην εισπράξουν μετανάστες. Αν ήρθαν οι Αγγλογάλλοι και οι Ρώσοι στο Ναυαρίνο, ήρθαν γιατί πρώτα οι Έλληνες ματώναν για μια πατρίδα.<br /><br />Όσοι κρύβουν το φόβο τους πίσω από επιχειρήματα ότι τάχα η Ελλάδα δεν μπορεί να πειράξει την Τουρκία γιατί δεν έχει επεκτείνει την κυριαρχία στα 12 μίλια και δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ, επομένως η Τουρκία δρά σε διεθνή ύδατα, αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν ότι οι τουρκικές κινήσεις είναι δυνητικά επιθετικές εναντίον της χώρας και η Ελλάδα έχει χρέος να αντιδράσει ανάλογα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η Βρετανία δεν περιμένει πότε ο Νορβηγός θα περάσει στα θαλάσσια όριά της για να τον σταματήσει. Αν θεωρεί ότι η κίνησή του είναι επιθετική τον σταματάει πολλά μίλια πρίν. Όπως κάνουν όλες οι χώρες του κόσμου.<br /><br />Μια φιλοκυβερνητική εφημερίδα είχε χτές τίτλο “Η Τουρκία έφτασε στο Καστελόριζο και οι Ευρωπαίοι δεν κάνουν τίποτε”. Μιλάμε για τίτλο ντροπής. Για νοοτροπία ντροπής. Για βαθύ ραγιαδισμό. Για αναξιοπρέπεια στό έπακρο.<br /><br />Το τρομερό είναι ότι αυτή η νοοτροπία κυριαρχεί και στα κυβερνητικά σαλόνια. Μά, τι θέλετε να κάνουμε, ψελίζουν. Πόλεμο; Ναι. Να κάνετε πόλεμο. Αν η απάντηση της Τουρκίας στο φρενάρισμα του Oruc Reis για νηοψία και στην επέκταση στα 12 μίλια (που είναι νόμιμα δικαιώματα της Ελλάδας) είναι πόλεμος, να κάνετε πόλεμο!<br /><br />Γιατί δεν επιτρέπει ο ΟΗΕ ούτε καν την απειλή πολέμου σε άσκηση νόμιμου δικαιώματος. Αφού θέλετε να πάτε με το Δίκαιο.<br /><br />Και να πείτε στη Γερμανία ΣΑΣ, ότι αφού θέλει τόσο πολύ το διάλογο για τις θαλάσσιες ζώνες, σημαίνει πως τις αναγνωρίζει ως διεκδικήσιμες από τις δύο χώρες. Αν τις θεωρεί ως τέτοιες σημαίνει ότι και η Ελλάδα τις διεκδικεί. Αφού τις διεκδικεί νομίμως η Ελλάδα, έχει το δικαίωμα να τις υπερασπιστεί κι όλας όταν ο άλλος τις καταπατά σαν να είναι δικές του. Γιατί όταν τις καταπατά στερεί από την Ελλάδα το δικαίωμα να τις διεκδικεί. Τόσο απλά.<br /><br />Η Ελλάδα, λοιπόν, αφού έχει τα νόμιμα δικαιώματα, δεν έχει παρά να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια και να ειδοποιήσει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αν η Τουρκία κουνηθεί μέσα από τα 12 μίλια ή μέσα από τα όρια της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ που διεκδικούν και οι δύο χώρες, θα το θεωρήσει εχθρική πράξη, σύμφωνα με τα άρθρα του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ και θα χτυπήσει, υπερασπιζόμενη τα δικαιώματά της.<br /><br />Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει παρά να εκπέμψει τελεσίγραφο: Μαζέψτε τον αλλιώς θα χτυπήσουμε και δεν θα φταίμε. Κι όχι να περιμένει το Δεκέμβρη ή όποτε γουστάρουν τα συμφέροντα των αφεντικών της Τουρκίας.<br /><br />Κι όποιος νομίζει ότι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί θα κάτσουν να κοιτάνε τον Τούρκο, απατώνται πλάνην οικτράν. Έγινε το ΄87, το είδαμε πώς τρέχαν να τον μαζέψουν. Δεν έγινε το ΄96 και είδαμε τα αποτελέσματα. Σήμερα, με τη δειλία της η ελληνική κυβέρνηση θα χάσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα τεράστιας κλίμακας σε επίπεδα υφαλοκρηπίδας, ΑΟΖ και χωρικών υδάτων. Επειδή καμιά χώρα στόν πλανήτη δεν περιμένει από ένα απρόσωπο διεθνές δικαστήριο σαν της Χάγης να αποφασίσει για την κυριαρχία της.<br /><br />Επειδή, υπάρχουν εκατοντάδες αποφάσεις για την κυριαρχία της Κύπρου που η Τουρκία σκουπίζει μ αυτές τον πισινό της. Όταν γειτονεύεις με αλήτη και δεν υπάρχει αστυνομία, δεν πας με το κοστουμάκι να βρείς το δίκιο σου. Όταν συνορεύεις με αλήτη, μαθαίνεις να υπερασπίζεσαι αναλόγως το σπίτι σου. Αλλιώς, το΄χασες.<br /><br />Ο δειλός στό τέλος πάντα χάνει. Σήμερα τη δειλία την έχουμε εντάξει στη σωφροσύνη. Για να την πουλάμε ευκολότερα.<br /><br />Αυτά, για τους τρεμάμενους της κυβέρνησης και των συμβούλων της και τους υπερασπιστές τους, που επικαλούνται το δίκαιο για να μείνει αδρανής η Ελλάδα στους τραμπουκισμούς του Τούρκου φασίστα. Η συμφορά δεν είναι μακρυά με τέτοια μυαλά. Και Ελευθέριος Βενιζέλος δεν φαίνεται στόν ορίζοντα. Μόνο κάτι Δηλιγιάννηδες.</div><div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Δεν είναι σωφροσύνη. Είναι δειλία.

Γεώργιος Τετράδης Παπαδόπουλος Για να αντιληφθεί κανείς πόση ζημιά έχει προκαλέσει η εγκληματική ανικανότητα της κυβέρνησης να υπερασπιστεί ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι θα σήμαινε για την Τουρκία μια αναστολή της τελωνειακής ένωσης με την ΕΕ

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWfjxVzA74ZOvteu__ODLyy9mKuphwuWC9YMRLLeEdJ0CabzdLjkY2vXQMVC06nz1faiOTfRqnX_FBYa1dblHior2QgEwC3W6il-AJcL_CQjxwWay1fyEUBqZn3lOQr5WT0vLP4tf_Syw/s630/547855521.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="426" data-original-width="630" height="432" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhWfjxVzA74ZOvteu__ODLyy9mKuphwuWC9YMRLLeEdJ0CabzdLjkY2vXQMVC06nz1faiOTfRqnX_FBYa1dblHior2QgEwC3W6il-AJcL_CQjxwWay1fyEUBqZn3lOQr5WT0vLP4tf_Syw/w640-h432/547855521.jpeg" width="640" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"> <span style="font-weight: normal;">   Είναι σε ισχύ από το 1995.</span></h3>Επιμέλεια: <b>Κώστας Μαυραγάνης</b><br />Το ενδεχόμενο συνολικής αναστολής της τελωνειακής ένωσης μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας και την επιβολή εμπάργκο όπλων στη γείτονα ζητά η Ελλάδα, μέσω επιστολών του ΥΠΕΞ, Νίκου Δένδια, προς τον Επίτροπο Διεύρυνσης Όλιβερ Βαρέλι και τους ΥΠΕΞ Γερμανίας, Ιταλίας και Ισπανίας, αντίστοιχα, εντείνοντας τις διπλωματικές προσπάθειες για την ανάσχεση της ανεξέλεγκτης τουρκικής επιθετικότητας.<br /><br />Οι επιπτώσεις που θα είχε ένα εμπάργκο όπλων στην Τουρκία, εάν επιβαλλόταν, θα ήταν προφανείς, δεδομένου των υπερεξοπλισμών της γείτονος και της εμπλοκής της σε στρατιωτικές επιχειρήσεις πέρα από τα σύνορά της (και έχοντας πάντα κατά νου το ζήτημα της προμήθειας των ρωσικών πυραύλων S-400 και την εκδίωξη της Τουρκίας από το πρόγραμμα των μαχητικών F-35)- ωστόσο μια (θεωρητικά πάντα) συνολική αναστολή της τελωνειακής ένωσης θα αποτελούσε πραγματικά βαρύ και ουσιαστικό πλήγμα για την ήδη δυσκολευόμενη τουρκική οικονομία.<br /><br />Η τελωνειακή ένωση ΕΕ- Τουρκίας είναι σε ισχύ από το 1995 και προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία μεταξύ των δύο μερών της τελωνειακής ένωσης για τα προϊόντα που καλύπτονται και τα οποία είτε παράγονται είτε τίθενται σε ελεύθερη κυκλοφορία μετά την εισαγωγή τους από τρίτες χώρες είτε στην Τουρκία είτε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Επίσης, προβλέπει ευθυγράμμιση της Τουρκίας με το κοινοτικό κοινό δασμολόγιο, συμπεριλαμβανομένων των προτιμησιακών καθεστώτων, και εναρμόνιση των μέτρων εμπορικής πολιτικής, προσέγγιση του τελωνειακού δικαίου, ιδίως με αποφάσεις της επιτροπής τελωνειακής συνεργασίας και αμοιβαία συνδρομή σε τελωνειακά ζητήματα, προσέγγιση των λοιπών νομοθεσιών (διανοητική ιδιοκτησία, ανταγωνισμός, φορολογία,...), και προτιμησιακή συμφωνία για τη γεωργία.<br /><br />Η τελωνειακή ένωση καλύπτει αποκλειστικά βιομηχανικά προϊόντα και μεταποιημένα γεωργικά προϊόντα. Δεν καλύπτει γεωργικά προϊόντα (όπως ορίζονται στο παράρτημα Ι της συνθήκης του Άμστερνταμ) και προϊόντα άνθρακα και χάλυβα, όπως καλύπτονται από την Ευρωπαϊκή Συνθήκη για τον Άνθρακα και τον Χάλυβα.<br /><br />Όσον αφορά στους δασμούς, προβλέπονται μηδενικοί δασμοί και μηδενικές ποσοστώσεις για εμπορεύματα που καλύπτονται από την τελωνειακή ένωση.<br /><br />Το 2019 η Τουρκία ήταν ο 5ος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος, εξαγωγική αγορά και χώρα προέλευσης των εισαγωγών της ΕΕ. Η ΕΕ, από πλευράς της, είναι με διαφορά ο νούμερο 1 εταίρος όσον αφορά στις εξαγωγές και εισαγωγές, καθώς και πηγή επενδύσεων. Το 2019, οι εξαγωγές αγαθών από την ΕΕ στην Τουρκία μειώθηκαν κατά 1,3%, στα 68,2 δισ. ευρώ, ενώ οι εισαγωγές από την Τουρκία αυξήθηκαν κατά 4,4%, στα 69,8 δισ. ευρώ. Το συνολικό εμπόριο αγαθών αντιστοιχούσε σε 138 δισ. ευρώ το 2018.<br /><br />Οι κύριες εξαγωγικές αγορές της Τουρκίας είναι η ΕΕ (42,4%), το Ηνωμένο Βασίλειο, το Ιράκ, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Επίσης, οι εισαγωγές στην Τουρκία προέρχονται από τις εξής κύριες αγορές: ΕΕ (32,3%), Ρωσία, Κίνα, ΗΠΑ και Ινδία. Οι εξαγωγές της ΕΕ στην Τουρκία αφορούν κυρίως σε μηχανήματα, εξοπλισμό μεταφορών και χημικά προϊόντα. Αντίστοιχα οι τουρκικές εξαγωγές στην ΕΕ είναι κυρίως εξοπλισμός μεταφορών και υφάσματα- και μετά ακολουθούν τα μηχανήματα.<div><br /></div><div><a href="https://www.huffingtonpost.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Τι θα σήμαινε για την Τουρκία μια αναστολή της τελωνειακής ένωσης με την ΕΕ

    Είναι σε ισχύ από το 1995. Επιμέλεια: Κώστας Μαυραγάνης Το ενδεχόμενο συνολικής αναστολής της τελωνειακής ένωσης μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας...

Διαβάστε την συνέχεια

Η παρασκηνιακή δράση του τουρκικού λόμπι στις ΗΠΑ

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_OfDsQbCQSBZow_6syhPOs6TC01iWiuhii1wtjbv20Zj82vzRGnkfTxKhwnNdHeZ2aBlIo0uRQ2eMVb1HG_UMHlhd0IESCrXdu_wTbbqf6Y2O1NbTxEwbj6NedLh_77nC_O0yMJhDlrA/s960/kogresso.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="960" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_OfDsQbCQSBZow_6syhPOs6TC01iWiuhii1wtjbv20Zj82vzRGnkfTxKhwnNdHeZ2aBlIo0uRQ2eMVb1HG_UMHlhd0IESCrXdu_wTbbqf6Y2O1NbTxEwbj6NedLh_77nC_O0yMJhDlrA/w640-h400/kogresso.jpg" width="640" /></a></div><div><br /></div><b>ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΤΣΙΜΠΡΑΣ</b>*<br />Εν μέσω κρίσης με την Τουρκία, είναι σημαντικό να εκθέσουμε πτυχές ενός πολέμου πληροφοριών και επιρροής που λαμβάνει χώρα χιλιάδες μίλια μακριά από την πατρίδα. Συγκεκριμένα, στην Ουάσιγκτον. Αυτό είναι σημαντικό, διότι έχουμε υποχρέωση να γνωρίζουμε τον αντίπαλό μας, καθώς η Τουρκία έχει αρχίσει να εκμεταλλεύεται τον δημόσιο διάλογο στην Ελλάδα για να προωθήσει τις θέσεις της στις ΗΠΑ.<br /> <br />Πολλές φορές χρησιμοποιούμε όρους όπως το «τουρκικό λόμπι», χωρίς να έχουμε πλήρη αντίληψη του εύρους παικτών και τακτικών που εμπλέκονται σε αυτόν τον πόλεμο επιρροής. Τι περιλαμβάνει γενικά αυτός ο πόλεμος; Κράτη που ανταγωνίζονται για να αναπτύξουν σχέσεις με μέλη του Κογκρέσου και πρώην αξιωματούχους που θα επανέλθουν στην εξουσία. Ειδικούς και δεξαμενές σκέψης που προσπαθούν να προωθήσουν τα συμφέροντα που εξυπηρετούν. Δημοσιογράφους που μεταχειρίζονται με μαεστρία δεδομένα και γεγονότα για να βοηθήσουν την όποια ατζέντα υπηρετούν. Και κάπου εκεί, σε μια γωνιά αυτής της μακιαβελικής πόλης, βρισκόμασταν μέχρι πρότινος εμείς, απλοί παρατηρητές πραγμάτων που δεν αντιλαμβανόμασταν πλήρως και με άγνοια της πολυπλοκότητας αυτού του κόσμου.<br /> <br />Ευτυχώς, τόσο σε κρατικό επίπεδο όσο και σε ιδιωτικό, γίνονται πλέον πρωτοφανείς για τα ελληνικά δεδομένα προσπάθειες, ώστε να είμαστε στρατηγικοί συμμετέχοντες και όχι απλοί παρατηρητές. Αυτή τη στιγμή δίνεται ένας αγώνας για να συμπληρώσουμε κενά που αφήσαμε για δεκαετίες, ενώ ο γείτονάς μας καλλιεργούσε ένα δίκτυο καλοθελητών που παριστάνουν τους αντικειμενικούς <br />υποστηρικτές του.<br /><br />Αυτό το τουρκικό δίκτυο επιρροής περιλαμβάνει περίπου τους εξής παίκτες:<br /> <br />1. Επαγγελματίες λομπίστες<br /><br />Είναι κυρίως δικηγορικά γραφεία, πρώην αξιωματούχοι και διάφοροι κομματικοί παρατρεχάμενοι οι οποίοι συνεργάζονται με την πρεσβεία ή κάποιον άλλον επίσημο τουρκικό φορέα. Πάνω-κάτω, η δράση τους είναι γνωστή, καθώς είναι υποχρεωμένοι να την αναφέρουν λεπτομερώς στο υπουργείο Δικαιοσύνης και καταχωρίζεται σε δημόσια βάση δεδομένων. Ομως, παρ’ όλα τα χρήματα που ξοδεύει η Τουρκία, οι επίσημοι λομπίστες της δεν επικεντρώνονται ιδιαιτέρως σε θέματα σχετικά με την Ελλάδα και η εμπειρία έχει δείξει ότι έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικοί. Το πραγματικό έργο γίνεται παρασκηνιακά από τους υπόλοιπους παράγοντες του ευρύτερου τουρκικού λόμπι. <br /><br />2. Συγκεκριμένες αμερικανικές δεξαμενές σκέψης (Δ.Σ.)<br /><br />Πρόκειται για ειδικούς που δρουν ως μετριοπαθείς καλοθελητές, οι οποίοι πρεσβεύουν με περισπούδαστη ανωτερότητα τις αρχές της καλής γειτονίας και ειρήνης στην περιοχή. Αυτοί ξεπλένουν έντεχνα την επιθετικότητα της Τουρκίας και προωθούν ένα δόγμα ανεκτικότητας της παραβατικότητάς της. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα ίδια άτομα δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους σε ό,τι αφορά την παρόμοια παραβατικότητα αντιπάλων της Αμερικής, όπως η Ρωσία, η Κίνα ή το Ιράν.<br /><br />Πολλές Δ.Σ. και ειδικοί έχουν παρωχημένες αντιλήψεις για το τι εστί Τουρκία σήμερα, ενώ άλλοι έχουν καθαρά οικονομικά συμφέροντα, διότι η Τουρκία χρηματοδοτεί παραρτήματα τέτοιων Δ.Σ. στο έδαφός της και δίνει χορηγίες, ταξίδια και άλλες παροχές.<br /><br />Πολλές φορές η χρηματοδότηση είναι αδιαφανής ή γίνεται μέσω εταιρειών και επιχειρηματιών που υποτίθεται ότι δρουν ως ιδιώτες, ενώ στην πραγματικότητα είναι ενδιάμεσοι του Ερντογάν. Επίσης, κάποιοι ειδικοί κάνουν καριέρα με τις πληροφορίες και την έκθεση που λαμβάνουν από τη σχέση τους με την τουρκική πρεσβεία.<br /><br />Είναι αξιοσημείωτο ότι η ελληνική ομογένεια έχει αρχίσει να είναι πολύ δραστήρια σε αυτόν τον τομέα. Για παράδειγμα, πολλά πρόσφατα άρθρα θετικά για την Ελλάδα από Αμερικανούς ειδικούς ήταν αποτέλεσμα μεθοδικής δουλειάς ατόμων όπως ο κ. Εντι Ζεμενίδης, ο οποίος έχει καταφέρει να έχει άμεση πρόσβαση στο βαθύτερο κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.<br /><br />3. Ατομα επιρροής με μη διαφανείς οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία<br /><br />Αυτό είναι δύσκολο να εντοπιστεί και να στοιχειοθετηθεί, καθώς επιφανείς Αμερικανοί, πρώην αξιωματούχοι, συνηθίζουν να δουλεύουν σε επενδυτικές ή συμβουλευτικές εταιρείες με ιδιωτικά συμφέροντα στην Τουρκία. Οι αξιωματούχοι αυτοί δεν αποκαλύπτουν φυσικά την κρυφή τους ατζέντα όταν εκφράζουν δημόσια γνώμη υπέρ της Τουρκίας.<br /> <br />4. Τουρκοαμερικανούς χρηματοδότες πολιτικών κομμάτων και υποψηφίων<br /><br />Οι πολιτικές δωρεές στις ΗΠΑ είναι καταχωρισμένες σε δημόσια βάση δεδομένων. Ενας γρήγορος υπολογισμός δείχνει ότι οι δωρεές Τουρκοαμερικανών χρηματοδοτών ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια δολάρια την τελευταία δεκαετία. Το πραγματικό ποσό πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο.<br /> <br />5. Διάφορους μη κερδοσκοπικούς αμερικανοτουρκικούς οργανισμούς<br /><br />Πρόκειται για οργανισμούς που έχουν άμεση επαφή και συχνά οικονομική εξάρτηση από τη μαμά Τουρκία. Οι συγκεκριμένοι οργανισμοί είναι πολύ δραστήριοι και έχουν πρόσφατα ξεκινήσει προσπάθειες να προσεγγίσουν Ελληνες ειδικούς, οι οποίοι, ίσως με το δέλεαρ της έκθεσης και λόγω του ότι δεν είναι υποψιασμένοι, δυστυχώς εργαλειοποιούνται για την προώθηση τουρκικών θέσεων.<br /><br />Οι ίδιοι οργανισμοί εμπλέκονται στον εξής μηχανισμό προπαγάνδας της Τουρκίας, τον οποίο πρέπει να έχουν υπ’ όψιν όσοι έχουν δημόσιο λόγο στην πατρίδα: αυτό το δίκτυο συχνά απομονώνει φράσεις ειδικών και τις μετατρέπει σε επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η πρεσβεία και το ευρύτερο δίκτυο επιρροής της Τουρκίας. Για παράδειγμα, αν ένας Ελληνας ειδικός παραδεχθεί σε μια διαδικτυακή συζήτηση τουρκικής οργάνωσης κάτι που βολεύει την Τουρκία, τότε το τουρκικό λόμπι επικαλείται το σχόλιο του Ελληνα ειδικού, ο οποίος άθελά του έδρασε ως ένας validator (επιβεβαιωτής) για τις τουρκικές θέσεις.<br /><br />Επίσης, το σχόλιό του ενσωματώνεται σε έναν μηχανισμό ενίσχυσης μηνυμάτων της Τουρκίας (message amplification), ο οποίος δρα ως εξής: αρχικά, το σχόλιο αυτό αναφέρεται σε κάποιο αμερικανικό μπλογκ φιλικό προς την Τουρκία. Στη συνέχεια, αυτό το μπλογκ γίνεται μία από τις πηγές άρθρου σε αμερικανικό μέσο εθνικής εμβέλειας. Τελικά, οι πράκτορες της Τουρκίας προωθούν αυτό το υποτιθέμενο έγκυρο άρθρο στο Κογκρέσο. Ετσι, ένα απλό σχόλιο γίνεται μέρος του δημόσιου διαλόγου στις ΗΠΑ και μπορεί να επηρεάσει και εκλεγμένους, οι οποίοι είναι ο στόχος αυτού του πολέμου πληροφοριών.<br /><br />Μέχρι πρότινος, όλα αυτά ήταν ξένα για εμάς. Ομως πλέον, έχουμε πλήρη αντίληψη του πώς δρα η σημερινή Τουρκία. Οπότε, ασχέτως των προθέσεών μας, θα πρέπει όλοι να φιλτράρουμε τι λέμε δημόσια, ειδικά κατά τη διάρκεια της κρίσης. Εξάλλου, είναι γνωστό ότι ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.<br /> <br /><b><i>* Ο κ. Νικόλας Κατσίμπρας διδάσκει στο Πρόγραμμα Επίλυσης Συγκρούσεων του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης, είναι σύμβουλος Διεθνών Σχέσεων και πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.</i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.kathimerini.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η παρασκηνιακή δράση του τουρκικού λόμπι στις ΗΠΑ

ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΤΣΙΜΠΡΑΣ * Εν μέσω κρίσης με την Τουρκία, είναι σημαντικό να εκθέσουμε πτυχές ενός πολέμου πληροφοριών και επιρροής που λαμβάνει χ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η πομφόλυξ της «κλειστής ελληνικής λίμνης» του Αιγαίου

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjb4PWZpkD1O_rqLpqoQTlO0qyTy28uqUD8kh5b_kxtAXopDBr2Cdx98VC18t2NRe2Wwsh-WlWvv2ttVqWUDlncso-XKks0J86ZcBO_qoxPN5uzOyDwZPbkq4nRoPEmcaAj0JKRxVZ1SXM/s696/greece_egypt_stolos.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="452" data-original-width="696" height="416" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjb4PWZpkD1O_rqLpqoQTlO0qyTy28uqUD8kh5b_kxtAXopDBr2Cdx98VC18t2NRe2Wwsh-WlWvv2ttVqWUDlncso-XKks0J86ZcBO_qoxPN5uzOyDwZPbkq4nRoPEmcaAj0JKRxVZ1SXM/w640-h416/greece_egypt_stolos.png" width="640" /></a></div><div><br /></div> Γράφει ο Καθηγητής<b> Ιωάννης Μάζης</b><br />Πολλά και υπό πολλών ελλήνων διανοουμένων, πολιτικών, δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών ελέχθησαν σχετικώς με την δήθεν άστοχον και άδικον δια την Τουρκίαν επέκτασιν της Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Χώρας η οποία «θα εξοργίσει δικαίως την γείτονα νεο-οθωμανικήν χώραν» διότι δήθεν την στραγγαλίζει μεταρέποντας το Αιγαίον Πέλαγος εις «κλειστήν ελληνικήν λίμνην» αλλά και ότι η «αβλαβής διέλευσις» και οι «θαλάσσιοι δίαυλοι» δεν είναι επαρκείς για την νόμιμον επίλυσιν του «δραματικού», δια την Τουρκίαν, αυτού προβλήματος. Και ότι όλοι εμείς οι εισηγούμενοι την επέκτασιν της αιγιαλίτιδος εις τα 12nm δια την προστασίαν των εθνικών συμφερόντων έναντι του τουρκοϊσλαμικού φασισμού, είμεθα καταδικασμένοι – ως “Ελληνάρες αγράμματοι και φανατικοί” – εις το “πυρ το εξώτερον” το κατακαίον και πυρπολόν τα πάντα εις την Γέενα της κολάσεως των “αντιδραστικών”! Αλλά τα πράγματα, εξεταζόμενα από την καθαρώς νομικήν των πλευράν, και όχι από την ιδεοληπτικήν τοιαύτην, δεν φαίνεται να είναι έτσι!<br /><br />Πόσοι γνωρίζομεν επίσης ότι το δήθεν «ελληνικόν παράδοξον» δεν είναι καθόλου παράδοξον, απλούστατα διότι έxoμε από το έτος 1913 (!) “ειδικήν αιγιαλίτιδα ζώνη” …10nm και συνεπώς και τον – αντιστοίχου εύρους – εθνικόν εναέριον χώρον;<br /><br />Πάντως, τα 12νμ οφείλουν να ανακηρυχθούν ακόμα και τώρα, σήμερα, ώστε το ORUÇ REIS το οποίο σύντομα θα ευρεθεί στον χώρο του κυριαρχικού δικαιώματος της Ελλάδος μεταξύ 6 και 12nm (μπορεί και να έχει εισέλθει σήμερα 20/10/2020) να θεωρείται και για έναν ακόμη ισχυρότατο και ισχύοντα νομικώς λόγο, ως καταφανώς και αναντιρήτως παράνομον. Τότε, ακόμα και η «θερμή ελληνική αντίδρασις» δικαιολογείται απολύτως. Διότι εάν εισέλθει εις τον χώρον 6-12 το τουρκικόν ερευνητικόν σκάφος και κατόπιν ανακοινωθεί η διεύρυνσις, κάποιοι, και πρώτοι οι Τούρκοι θα το θεωρήσουν – τότε – ως δολία παγίδευσιν εκ μέρους των Αθηνών διότι ο χώρος αυτός δεν υφίστατο ως κεκηρυγμένος και ισχύων κατά την ώραν της εισόδου του σκάφους και σε συνδυασμόν με τις διακηρυχθείσες «κόκκινες γραμμές» του κου Γεραπετρίτη δεν όφειλαν να λάβουν υπόψιν τον συγκεκριμένον χώρον ως απηγορευμένον δια τον πλούν του σκάφους των! Τότε, η Ελλάς θα οφείλει να αντιδράσει έως και θερμώς αλλά χωρίς έξωθεν καλήν μαρτυρίαν, ενώ είχε τα νομικά εργαλεία για να τα χρησιμοποιήσει και δεν το έπραξε. Ολιγωρία; Ηττοπάθεια; Εθνικόν έγκλημα;<br /><br />Ερωτάται: τί περισσότερον θα πράξει η Τουρκία από αυτό που ήδη πράττει μη έχουσα μάλιστα η Ελλάδα φροντίσει να εξασφαλίσει νομικώς τα νώτα της εις το διεθνές “blame game” (παίγνιον ενοχής) ;<br />Μέχρι πότε η Ελλάς θα λειτουργεί ως φοβική και ηττοπαθής εθνοκρατική οντότης και όχι ως ορθολογικόν υποκείμενον του Διεθνούς Δικαίου, ασκών καθ’ολοκληρίαν τα δικαιώματά του;<br /><br />Tο μόνον που έχει επιτύχει μέχρι σήμερα με την στάσιν αυτήν είναι να ευρίσκεται λόγω της συνεπαγομένης εκ της στάσεώς της αυτής, τουρκικής εξαχρειωθείσης συμπεριφοράς, εις τα πρόθυρα του πολέμου. Και μάλιστα νομικώς ακάλυπτος!<br /><br />Ας εξετάσομε λοιπόν, χωρίς κραυγές, πώς είναι ποιά είναι στο σημείον της διευρύνσεως της αιγιαλίτιδος ζώνης τα νομικά όπλα «τα αποδεσμεύοντα τας χείρας» της ελληνικής διπλωματίας.<br /><br />Α. Ο περιφρονηθείς από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις Νόμος (ΔΡΜΑ’) 4141/1913, (ΦΕΚ Α’ 68 της 26 Μαρτίου/11 Απριλίου 1913)<br /><br />Αναφορικώς με το αντίστοιχον εύρος της Αιγιαλίτιδος ζώνης, έχομε να παρατηρήσομε ότι ήδη έχει ορισθεί το εύρος των 10νμ από το έτος 1913, με τον Νόμο (ΔΡΜΑ’) 4141/1913, (ΦΕΚ Α’ 68 της 26 Μαρτίου/11 Απριλίου 1913) ο οποίος εισέτι ισχύει και περιέργως, περιφρονείται από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα να δίδομεν δικαίωμα να ομιλεί η Τουρκία (αλλά καί τινες αμερικανοί επίσημοι αγνοούντες τα νομικά δεδομένα και ισχύοντα εφόσον, άλλωστε, και η ελληνική πλευρά ουδέποτε τα επεκαλέσθη από το 1973 και εντεύθεν): 1) για «Ελληνικόν νομικόν παράδοξον», υπονοούντες την διαφοράν μεταξύ εθνικού εναερίου χώρου των 10νμ και αιγιαλίτιδος ζώνης των 6νμ». Ας δούμε όμως τί λέγει ο ως άνω Νόμος:<br /><br />Εις το Άρθρον 1, παρ. 2 του Νόμου (ΔΡΜΑ’) 4141/1913, (ΦΕΚ Α’ 68 της 26 Μαρτίου / 11 Απριλίου 1913) με τίτλο: «Περί διάπλου και διαμονής εμπορικών πλοίων παρά τας Ελληνικάς Ακτάς και περί Αστυνομίας λιμένων και όρμων εν καιρώ πολέμου» ορίζεται σαφώς ότι: «Ειδικώς διά την εφαρμογήν του παρόντος νόμου, ως ελληνική θάλασσα εννοείται η από της ακτής μέχρις αποστάσεως δέκα ναυτικών μιλλίων περιλαβανομένη θαλασσία ζώνη. Προκειμένου περί κόλπων και όρμων η ζώνη των δέκα ναυτικών μιλίων μετρείται απ’ ευθείας γραμμής, συρομένης κατά πλάτος της εισοχής και εις το μάλλον εξωτερικόν μέρος αυτής, όπου το άνοιγμα δεν έχει πλάτος μείζον των είκοσι μιλίων». Δια της ανωτέρω διατάξεως, είναι απολύτως εμφανές ότι ιδρύεται αιγιαλίτις ζώνη 10 ν.μ., εφόσον η μέτρησις της αποστάσεως των 10νμ διενεργείται από της ακτής. Και τον όρον Αιγιαλίτις Ζώνη των 10 ν.μ. αντικαθιστά σαφώς και επακριβώς ο όρος «ελληνική θάλασσα». Η εν λόγω διάταξις όμως, δηλούσα την «ευθείαν γραμμήν» από της οποίας μετρούνται τα 10 ν.μ. «…προκειμένου περί κόλπων και όρμων…» την οποίαν καθορίζει i) αφενός χαρασσομένην εις «το μάλλον εξωτερικόν μέρος αυτής» δηλαδή εις τα πλέον ακραία προς το θαλάσσιον μέτωπον σημεία του κόλπου/όρμου και ii) προσδιοριζομένου του “ανοίγματος” του κόλπου/όρμου ως μή έχον «πλάτος μείζον των είκοσι μιλίων», είναι σημαντικότατον ότι προσομοιάζει και προβλέπει σχεδόν επακριβώς τα αναφερόμενα εις το μετά ενενήντα εννέα (99)! έτη, μεταγενέστερον άρθρον 10 της Συμβάσεως του Montego Bay (1982/1986). Το εν λόγω άρθρο της Άρθρο 10 της Συμβάσεως των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας (Σύμβαση UNCLOS ΙΙΙ (1982)) αναφέρει εις το αντίστοιχον σημείον του «πλάτους της γραμμής» τα εξής:<br /><br />«4. Εάν η απόσταση μεταξύ των σημείων της κατώτατης ρηχίας των άκρων της φυσικής εισόδου ενός κόλπου δεν υπερβαίνει τα 24 ναυτικά μίλια μπορεί να χαραχθεί κλείουσα γραμμή μεταξύ των δύο σημείων κατώτατης ρηχίας, τα δε ύδατα στο εσωτερικό της γραμμής αυτής θεωρούνται εσωτερικά ύδατα.<br /><br />5. Στις περιπτώσεις που η απόσταση μεταξύ των σημείων κατώτατης ρηχίας των άκρων της φυσικής εισόδου ενός κόλπου υπερβαίνει τα 24 ναυτικά μίλια, ευθεία γραμμή βάσεως εικοσιτεσσάρων μιλίων χαράσσεται στο εσωτερικό του κόλπου κατά τρόπο ώστε να περικλείει την μέγιστη υδάτινη έκταση η οποία είναι δυνατόν να περικλείεται από γραμμή τέτοιου μήκους.»<br /><br />Εκ της συγκρίσεως των δύο άρθρων μάλιστα, προκύπτει ο Νόμος του 1913 αρκετά φειδωλός ως προς αυτόν του 1982 του Δ.τ.Θ., διότι ο δεύτερος μας δίδει την δυνατότητα για γραμμή πλάτους 24νμ ήτοι, τεσσάρων (4)νμ περισσοτέρων από αυτόν του 1913!<br /><br />Πάντως ο 4141/1913 προέβλεπε τη δυνατότητα απαγορεύσεως του διάπλου και παραμονής εμπορικών σκαφών εις την θαλασσίαν ζώνην την οποίαν όριζε «όταν τα συμφέροντα της εθνικής αμύνης απαιτώσι την τοιαύτην απαγόρευσιν».<br /><br />Παρατηρήσεις: 1) Ο Νόμος αυτός εξακολουθεί να ισχύει εφόσον ουδέποτε κατηργήθη 2) Εφόσον προσδιορίζει την ισχύ του εις τας περιπτώσεις όπου «… τα συμφέροντα της εθνικής αμύνης απαιτώσι την τοιαύτην απαγόρευσιν», αυτονοήτως ισχύει όταν το Κράτος κρίνει ότι ισχύουν αυτές οι συνθήκες, όπως και μπορεί να κρίνει και έχει ήδη κρίνει δια πολλαπλών προσφυγών της η Ελλάς με ΝΟΤΑΜ και Επιστολές προς τον ΓΓ του ΟΗΕ και προς τα θεσμικά όργανα της Συνόδου Κορυφής και Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ και 3) Επ’ αυτού (10νμ “ελληνική θάλασσα”) συνηγορεί και η άποψις του αείμνηστου Καθηγητού και Ακαδημαϊκού Ι. Σπυροπούλου ο οποίος και σχολιάζει τον σχετικόν νόμον.<br /><br />Β. Η Επαναβεβαίωσις (!) των 10νμ ως Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Ελλάδος εκ του Π.Δ 618/31 (ΕτΚ), αριθμός φύλλου 328 / «Τεύχος Πρώτον» / 18 Σεπτεμβρίου 1931<br /><br />1) Επίσης, για τις ανάγκες του «καθορισμού πλάτους χωρικών υδάτων, όσον αφορά τα ζητήματα Αεροπορίας και Αστυνομίας αυτής» εξεδόθη και σχετικόν Προεδρικόν Διάταγμα της 18-09-1931, (Εφημερίς της Κυβερνήσεως, αριθμός φύλλου 328 / «Τεύχος Α’» / 18 Σεπτεμβρίου 1931), το οποίον αναφερόμενον εις τους Νόμους 5017/31 και Νόμο 2569/1921 ορίζει… μεγαλοφώνως (!) το εύρος των χωρικών υδάτων της Επικρατείας εις τα 10 ναυτικά μίλια! Ποιός Έλλην, Υπουργός ή μη τολμά να τα “μειώνει” εις τα 6nm; Άγνοια Νόμων της Ελληνικής Δημοκρατίας εις τοιούτου είδους ζητήματα δεν επιτρέπεται!<br /><br />2) Το πλήρες κείμενο του Προεδρικού Διατάγματος, δημοσιευμένου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως με τίτλο «Περί καθορισμού πλάτους χωρικών υδάτων, όσον αφορά τα ζητήματα Αεροπορίας και Αστυνομίας αυτής», που ορίζει «το πλάτος ζώνης των χωρικών υδάτων εις δέκα ναυτικά μίλια από των ακτών της επικρατείας», έχει ως εξής: «Εχοντες υπ’ όψιν τα άρθρα 2 και 9 του νόμου 5017 “περί Πολιτικής Αεροπορίας”, δημοσιευθέντος εις το υπ’ αρ. 158 της 13.6.31 φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (τεύχος Α), ως και το άρθρον 1 του νόμου 2569 της 19.4.21 “περί κυρώσεως της Διεθνούς Συμβάσεως Αεροπορίας”, δημοσιευθέντος εις το υπ’ αρ. 68 φύλλον της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως της 26.4.21, προτάσσει του Ημετέρου της Αεροπορίας υπουργού, αποφασίσαμε και διατάσσομεν: Ορίζομεν το πλάτος της ζώνης των Χωρικών Υδάτων της αναφερομένης εν τω άρθρων 2 του νόμου 5017 εις δέκα ναυτικά μίλια από των ακτών της Επικρατείας. Εις τον Ημέτερον επί της Αεροπορίας Υπουργόν ανατίθεμεν την δημοσίευσιν και εκτέλεσιν του παρόντος.<br /><br />Εν Δεκελεία τη 6η Σεπτ. 1931<br /><br />Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αλέξανδρος Ζαΐμης<br /><br />Ο επί της Αεροπορίας Υπουργός Α. Ζάννας».<br /><br />Tο εν λόγω Προεδρικό Διάταγμα, μετά την δημοσίευσή του, απεστάλη αμέσως από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Γραμματεία τής τότε Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ), που ήταν διεθνής οργανισμός προκάτοχος του ΟΗΕ, και έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου.<br /><br />3) όπως αναφέρει επίσης ο Καθηγητής Ι. Σπυρόπουλος η νομική πραγματικότης αυτή ενισχύθη περαιτέρω και πάλιν, το έτος 1936, διότι, όπως γράφει: «Παρ’ ημίν ο Νόμος 230 (1936) “Περί καθορισμού της αιγιαλίτιδος της Ελλάδος” ορίζει ότι “η έκτασις της αιγιαλίτιδοςζώνης καθορίζεται εις έξ (6) ναυτικά μίλια από της ακτής, μή θιγομένων των εν ισχύϊ διατάξεων, των αφορωσών εις ειδικάς περιπτώσεις, καθ’άς η αιγιαλίτις ζώνη ορίζεται μείζων ή ελλάτων των των έξ ναυτικών μιλίων». Τί μας λέγει λοιπόν ο Νόμος αυτός του Ιωάννου Μεταξά; Μας λέγει ότι οι Νόμοι: i) (ΔΡΜΑ’) 4141/1913, (ΦΕΚ Α’ 68 της 26 Μαρτίου/11 Απριλίου 1913), ii) 5017/31 iii) 2569/1921 και το ΠΔ 618/31 (ΕτΚ), αριθμός φύλλου 328/«Τεύχος Πρώτον»/18 Σεπτεμβρίου 1931 ισχύουν κανονικά! Άρα και η «ειδική αιγιαλίτις των 10nm», άρα και ο ίσου εύρους Εθνικός Εναέριος Χώρος!<br /><br />Γ. Η επέκτασις της Αιγιαλίτιδος Ζώνης στα 12nm και η τουρκική ανάγνωσις του Αιγαίου ως «κλειστής ελληνικής λίμνης» σε αυτήν την περίπτωση<br /><br />α) Ειδικές παρατηρήσεις επί της Αβλαβούς διελεύσεως.<br /><br />Η επέκτασις των 12nm σε όλη την Ελληνική Επικράτεια ήτο ένα μέτρον το οποίον έπρεπε η Ελληνική Πολιτεία να υιοθετήσει εδώ και καιρόν. Ήδη αμέσως μετά την εισβολήν και κατοχήν της Κύπρου από τον Τουρκικό στρατό, συμβαλλούσης και της ευήθους και προδοτικής «ιωαννιδικής χούντας» αλλά και του κισσιγκεριανού μηχανισμού του US Dept of State με ελλαδικές και κυπριακές πολιτικές “απολήξεις”. Εάν το μέτρον αυτό ελαμβάνετο, σήμερα δεν θα είχαμε αυτά τα προβλήματα με την τουρκικήν προκλητικότητα και επεκτατικήν/αναθεωρητικήν έκνομον διάθεση και πρακτική.<br /><br />Από το παντελώς παράνομο “casus belli” του 1995, το συμβάν των Ιμίων του Ιανουαρίου του 1996, το Κοινόν Ανακοινωθέν της Μαδρίτης (Σημίτη-Ντεμιρέλ) του Ιουλίου 1997 και τα Συμπεράσματα του Ελσίνκι του Δεκεμβρίου του 1999 (Κυβερνήσεως Σημίτη) η Ελλάς έχασε κάθε επιθυμίαν, υποτασσομένη εις έξωθεν κελεύσματα και ηττοπαθείς προσεγγίσεις, να προβεί εις την επέκτασιν της αιγιαλίτιδος ζώνης.<br /><br />Επίσης, διατηρούσε και τον αστικόν μύθον «ότι πρώτη η ΕΣΣΔ θα διαφωνούσε με το “κλείσιμο αυτό” του Αιγαίου, ως εάν η ΝΑΤΟϊκή Ελλάς ενδιεφέρθη αίφνης για τα “δικαιώματα” της “Μέκκας του υπαρκτού”! Και ο μύθος αυτός κατέρρευσε με το tweet του Οκτωβρίου 2020 της Πρεσβείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας εν Αθήναις το οποίον ανεγνώριζε πλήρως το δικαίωμα της Ελλάδος, όπως και κάθε παρακτίου κράτους να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνην της στα 12nm σε όλην την επικράτειάν της! Αυτό οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι η Μόσχα γνωρίζει πολύ καλά το «δικαίωμα» το οποίον διατηρεί εκ της UNCLOS (ΙΙΙ) περί αβλαβούς διελεύσεως (innocent passage) στα Χωρικά Ύδατα (Τμήμα 3, Άρθρο 17, Δικαίωμα αβλαβούς διελεύσεως). Αυτή η ερμηνευτική αντίληψις έχει υποστηριχτεί από εξέχοντες διεθνοδικαϊστές, πριν ακόμη της υπογραφής της UNCLOS (III) 1982. Συγκεκριμμένα, ο αείμνηστος Καθηγητής, Διεθνής Δικαστής και Ακαδημαϊκός Ιωάννης Σπυρόπουλος αναφέρει σχετικώς με την Αιγιαλίτιδα Ζώνη: «Η αιγιαλίτις Ζώνη υπάγεται εις την κυριαρχίαν του παρακτίου κράτους, αποτελούσα αναπόσπαστον μέρος του εδάφους του, της γενικής αρμοδιότητος του κράτους υφισταμένης μόνον περιορισμούς τινας υπέρ του δικαιώματος της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας των άλλων μελών της Διεθνούς κοινότητος» η οποία και προεκρίθη από την «περί κωδικοποιήσεως συνδιάσκεψιν της Χάγης το 1930, αφομοιώσασα ρητώς τα χωρικά ύδατα προς το έδαφος του παρακτίου κράτους». Εξίσου ρητώς υπεστηρήχθη, αντιστικτικώς με τις τελευταίες θέσεις του, και εκ μέρους του διατελέσαντος Αντιπροέδρου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Καθηγητή Χρ. Ροζάκη. ως ακολούθως:<br /><br />«Η αιγιαλίτιδα ζώνη ενός παρακτίου κράτους κι η υπαγωγή ενός τμήματος της θάλασσας στο νομικό καθεστώς που τη διέπει δεν μπορεί «κατ’ αρχήν» να δημιουργήσει θέμα περιορισμού της ελευθερίας των θαλασσών. Και τούτο γιατί από ορισμό η ανοιχτή θάλασσα – πάνω στην οποία, και μόνο, ισχύει η παραδοσιακή ελευθερία – είναι το τμήμα εκείνο των θαλασσών, που αρχίζει εκεί που σταματάει η αιγιαλίτιδα ζώνη. Θεωρητικά, λοιπόν, οποιαδήποτε επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης και νόμιμη μετατόπιση των ορίων της προς τις ανοικτές θάλασσες δεν γεννάει κανένα θέμα επιβάρυνσης της ελευθερίας. Απλώς προσδιορίζει τα νέα όρια αυτής της ελευθερίας.»<br /><br />Η ίδια προσέγγιση υιοθετείται και από άλλους εγκρίτους διεθνοδικαϊστάς μεταγενεστέρως της υιοθετήσεως της Συμβάσεως του 1982, τις τοποθετούμενες ειδικώς περί της απροσκόπτου δυνατότητος επεκτάσεως (και μάλιστα ως πράξη ασκήσεως δικαιώματος απορρέοντος εξ αυτής) εκ μέρους του παράκτιου κράτους, όπως ο διαπρεπής Καθηγητής και Ακαδημαϊκός Εμμανουήλ Ρούκουνας, κατά τον οποίον «τα κράτη εκείνα που όπως η Ελλάς έχουν αιγιαλίτιδα ζώνη μικρότερη των 12 μιλίων, δικαιούνται, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, να επεκτείνουν την αιγιαλίτιδα ζώνη τους ως το ανώτατο όριο που προβλέπει το άρθρο 3 [της Σύμβασης του 1982], δηλ. στα 12νμ.». Εξίσου εμφατική είναι και η θέσις της Μαρίας Κλάδη-Ευσταθοπούλου, η οποία εις το πλαίσιο του σημαντικοτέρου, ιστορικώς, Συνεδρίου για το Δίκαιο της Θαλάσσης και τα θαλάσσια ζητήματα της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που έλαβε χώρα εις την Νήσο Ρόδο το 1996, υπεστήριξε ρητώς ότι «Η δυνατότητα επέκτασης των Ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. αποτελεί σήμερα νόμιμο δικαίωμα που αναγνωρίζεται από το συμβατικό δίκαιο, τον εθιμικό κανόνα και τη γενική πρακτική.»<br /><br />Συνεπώς, εις το σημείον αυτό, καθίσται απολύτως εμφανής από πλευράς Δ.τ.Θ, ο “αναγκαστικός χαρακτήρας” της προβλέψεως από το παράκτιον κράτος του σεβασμού του “δικαιώματος” της ελευθερίας ναυσιπλοΐας των άλλων [κρατών] μελών της Διεθνούς κοινότητος. Ιδιαιτέρως, επίσης, σημασίαν έχει η παρ. 4 του Άρθρου 17 της UNCLOS ΙΙΙ (1982) η οποία ομοίως, τονίζει το ότι «τα ξένα πλοία ασκούν το “δικαίωμα” της αβλαβούς διελεύσεως εντός της αιγιαλίτιδος ζώνης».<br /><br />Είναι λοιπόν απολύτως ατυχής η θέσις ότι προεκτεινομένης της αιγιαλίτιδος ζώνης της Χώρας στα 12nm το Αιγαίον μετατρέπεται σε «ελληνική λίμνη». Άλλωστε θα το επέτρεπε, επι τέλους, ο διεθνής Νομοθέτης δηλαδή η ιδία η Διεθνής Κοινότης. Ακόμη και δια του Δικαστηρίου της Χάγης.<br /><br />β) Ειδική παρατήρησις επί των Θαλασσίων διαδρόμων τους οποίους το παράκτιον κράτος ως κυρίαρχον επί της Αιγιαλίτιδος Ζώνης δύναται να ορίζει επί των υδάτων αυτών<br /><br />Εις το Άρθρον 22, παρ. 1 της UNCLOS (ΙΙΙ) περί: «Θαλασσίων διαδρόμων και σχεδίων διαχωρισμού κυκλοφορίας στην Χωρική Θάλασσα» (εντασσόμενον και πάλιν εις το “Τμήμα 3” πράγμα που δηλώνει ακόμη μίαν φοράν και δια της θεωρητικής οδού, τον αναγκαστικό – άμα δε και συγχρονικό με την διεύρυνση – χαρακτήρα των προβλεπομένων στην διάταξη), αναφέρεται ρητώς η δυνατότης του παρακτίου κράτους (πχ της Ελλάδος) να «…δύναται, όπου παρίσταται αναγκαίο, και λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, να ζητά από τα ξένα πλοία που ασκούν το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης από τη χωρική του θάλασσα, να χρησιμοποιούν εκείνους τους θαλάσσιους διαδρόμους και τους κανόνες διαχωρισμού της θαλάσσιας κυκλοφορίας τους οποίους τούτο δύναται να καθορίσει ή υποδείξει για την ρύθμιση της διέλευσης των πλοίων». Εις δε την παρ. 4 αναφέρει ότι: «Το παράκτιο κράτος προσδιορίζει με σαφήνεια τους θαλάσσιους αυτούς διαύλους και τα σχέδια διαχωρισμού της κυκλοφορίας σε χάρτες στους οποίους δίνει την δέουσα δημοσιότητα.».<br /><br />Άρα υπάρχει υποχρέωση της Ελλάδος να προσδιορίζει και θαλασσίους διαδρόμους που όμως έχει την δυνατότητα να τους χαράξει η ιδία, αλλά τους οποίους – αφ’ ής χαράξεώς των – οφείλει να δημοσιοποιεί δια χαρτών ώστε να εξυπηρετούνται τα ξένα πλοία.<br /><br />Συνεπώς και εις αυτήν την περίπτωση καταρρέει το προπαγανδιστικό τουρκικό μύθευμα ότι το Αιγαίο «καθίσταται κλειστή ελληνική λίμνη» δια της επεκτάσεως της Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Ελλάδος εις τα 12nm.<br /><br />Συμπερασματικώς, δυνάμεθα να καταλήξομε στο ότι η προοπτική επεκτάσεως της ελληνικής Αιγιαλίτιδος Ζώνης εις τα 12 nm, με παράλληλον σύγχρονον θέσπισιν των αναγκαίων ρυθμίσεων διευκολύνσεως της οδεύσεως της συναφούς ναυσιπλοΐας εις τις θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου, αποτελεί συνθήκην απολύτως συνάδουσα και με το γράμμα, αλλά και με το πνεύμα του νέου Δικαίου της Θαλάσσης, όπως αυτό έχει αποτυπωθεί στην Σύμβαση UNCLOS (IΙI) του 1982. Ειδικώς δε, η ναυτιλιακή κυκλοφορία η διερχομένη από τις δύο γεωπολιτικώς κρισιμότατες οδούς διεθνούς ναυσιπλοΐας, τις διερχόμενες δια του Αιγαίου Πελάγους και την εγγύς θαλασσία περιοχή του εις την Ανατολικήν Μεσόγειον, ήτοι «Σουέζ – Γιβραλτάρ» και «Δαρδανέλια – Γιβραλτάρ», κάθε άλλο παρά θα παρεμποδίζοντο από μίαν ανάλογον εξέλιξιν, η οποία θα εδρομολογείτο από μια χώρα κατ’ εξοχήν και παραδοσιακώς ναυτικήν, όπως η Ελλάδα. Πολύνησος χώρα, με αυτονόητον ενδιαφέρον και αντίστοιχα εθνικά συμφέροντα, συναρτώμενα άλλωστε, κατά μείζονα λόγον και με δεσμούς αιώνων με τον εμπορικό στόλο ελληνικών συμφερόντων, τον δεσπόζοντα παραδοσιακώς εις την διεθνή Ναυτιλίαν. Τουναντίον, η ενεργοποίησις των εν λόγω συμπληρωματικών προβλέψεων των αφορουσών εις την χάραξιν θαλασσίων διαδρόμων εις το πλαίσιο εκπονήσεως σχεδίων διαχωρισμού της κυκλοφορίας της ναυσιπλοΐας, εντός της προτεινομένης προς επέκτασιν Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Ελλάδος, συμφώνως προς τις προβλέψεις του Άρθρου 22 της UNCLOS ΙΙΙ (1982), τις αναλυθείσες ανωτέρω, αποσκοπεί ακριβώς εις την διευκόλυνσιν της ναυσιπλοΐας, στην επαύξησιν της ασφαλείας των ναυτιλομένων, αλλά και στην διευκόλυνσιν και άλλων θαλασσίων δραστηριοτήτων (εμπορικών και μη) δυναμένων να λαμβάνουν χώρα στην ιδία θαλασσίαν περιοχήν (π.χ. αλιεία, θαλασσία επιστημονική έρευνα, εκμετάλλευσις/προστασία θαλάσσιων πόρων κλπ.). Αυτή άλλωστε ήτο και η πρόνοια, η ουσιαστικώς αποτυπωθείσα εις το πρωτοποριακόν κείμενον της Συμβάσεως UNCLOS ΙΙΙ (1982) αποσκοπούσα εις τον συγκερασμόν δύο φαινομενικώς αντικρουομένων προτεραιοτήτων: αφενός της παραδοσιακής ανάγκης δι’ επέκτασιν της κυριαρχίας του κράτους εντός του θαλασσίου χώρου (μέσω της αιγιαλίτιδος ζώνης), και αφετέρου την εξίσου αυτονόητον διευκόλυνσιν της ναυσιπλοΐας εις τον κοινόν θαλάσσιον χώρον. Ως εκ τούτου, αιτιάσεις παρουσιάζουσες το ενδεχόμενον της τάχα …δυσχερείας/παρακωλύσεως («κλείσιμο του Αιγαίου») της διερχομένης ναυσιπλοΐας, και, ειδικώς της προερχομένης από και προς τα Στενά του Ελλησπόντου, ως πρόσχημα δια την υπονόμευσιν της προοπτικής επεκτάσεως της Αιγιαλίτιδος Ζώνης της Ελλάδος κατά τις προβλέψεις της Συμβάσεως UNCLOS ΙΙΙ (1982), συνιστούν είτε άγνοια των νομικών και γεωπολιτικών παραμέτρων του ζητήματος, είτε συνειδητήν παρερμηνείαν και διαστρέβλωσή των με αδήλους στόχους μη υπηρετούντες το εθνικόν συμφέρον.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η πομφόλυξ της «κλειστής ελληνικής λίμνης» του Αιγαίου

 Γράφει ο Καθηγητής Ιωάννης Μάζης Πολλά και υπό πολλών ελλήνων διανοουμένων, πολιτικών, δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών ελέχθησαν σχετικώς με...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι νόμοι των “κόκκινων γραμμών” της χώρας που δεν είναι απλά θεωρίες τις οποίες ο καθένας μπορεί να “σβήνει”

<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFNZi94Pa1T1CJ8z9874IInftoNiQsVNDmn95a39kZUc_6uSLnm6A9qXpHWXrDT30_XqPwPk51PEcEbTdBWjMJGyKDDE63vnbCv_2M1qRU7Agiqlya1DvET8HJ5hSB4ZOwakzcWVkK34Q/s696/law3.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="456" data-original-width="696" height="420" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFNZi94Pa1T1CJ8z9874IInftoNiQsVNDmn95a39kZUc_6uSLnm6A9qXpHWXrDT30_XqPwPk51PEcEbTdBWjMJGyKDDE63vnbCv_2M1qRU7Agiqlya1DvET8HJ5hSB4ZOwakzcWVkK34Q/w640-h420/law3.png" width="640" /></a><br /><br />Γράφει ο <b>Σπύρος Λίτινας* </b><br />Ποιες είναι τελικά οι κόκκινες γραμμές της χώρας; Είναι τα 6 ν.μ, είναι τα 12 ν.μ ή μήπως εκτείνονται περισσότερο; Επίσης οι κόκκινες γραμμές αφορούν μόνο την κυριαρχία ή και τα κυριαρχικά δικαιώματα ; Πώς θεμελιώνεται όχι απλώς το δικαίωμα προστασίας από προσβολές της νομής αλλά η υποχρέωση αντίδρασης στις προσβολές της νομής επί κυριαρχικών δικαιωμάτων ;Από δηλώσεις ή από το νομοθετικό πλαίσιο , και ποιο τελικά είναι αυτό ;<br /><br />Αυτά είναι τα ερωτήματα στα οποία θα επιχειρήσω να δώσω απάντηση .<br /><br /> Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας η υφαλοκρηπίδα είναι δικαίωμα που υφίσταται ab initio et ipso facto στα κυρίαρχα κράτη (ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΟΡΙΟΘΕΤΗΘΕΙ ΚΑΤ ΑΡΧΗΝ ) . Πάλι σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας μέχρις ότου οριοθετηθεί , όταν υφίσταται τέτοια ανάγκη όπως τώρα , θεωρείται ότι ανήκει στο κυρίαρχο κράτος τόση υφαλοκρηπίδα όση του δίνει η αρχή της μέσης γραμμής . Εδώ βρίσκεται η Ελλάδα τώρα όπως και η υφαλοκρηπίδα της .<br /><br />Σύμφωνα με το άρθρο 138 του ποινικού μας κώδικα ισχύουν τα εξής : 1. Όποιος επιχειρεί με βία ή απειλή βίας να αποσπάσει από το ελληνικό κράτος τμήμα του εδάφους ή του θαλάσσιου χώρου που ανήκει σε αυτό ή να τα συγχωνεύσει σε άλλο κράτος, τιμωρείται με κάθειρξη ισόβια ή πρόσκαιρη τουλάχιστον δέκα ετών. Με την ίδια ποινή τιμωρείται και όποιος επιχειρεί να τελέσει την πράξη με κατάχρηση της ιδιότητάς του ως οργάνου του κράτους ή με σφετερισμό της ιδιότητας αυτής.<br /><br />2. Οι διατάξεις των άρθρων 135 έως 137 έχουν και εδώ ανάλογη εφαρμογή.<br /><br />Ποιος είναι ο θαλάσσιος χώρος κατά την έννοια της αντικειμενικής υπόστασης του παραπάνω άρθρου; Είναι η υφαλοκρηπίδα ; Όποιος ανοίξει και διαβάσει κάποια ερμηνεία του συγκεκριμένου άρθρου θα διαπιστώσει ότι δεν απολείπεται αμφιβολία ότι η υφαλοκρηπίδα εμπίπτει αναμφισβήτητα στον θαλάσσιο χώρο μετά την εισαγωγή της έννοιας του θαλάσσιου χώρου στο άρθρο 138 του Π.Κ . Και εδώ βέβαια ανεγείρονται τα επιπρόσθετα ερωτήματα :<br /><br /> Έχει ασκηθεί κατ αρχήν in rem δίωξη βάση του άρθρου 138 Π.Κ ώστε να βρούμε ποιοι αλωνίζουν στο Ορούτς Ρεισ και να προσωποποιηθεί η δίωξη σε δεύτερο χρόνο( in personam) ; Από όσο θυμάμαι η επίσημη ελληνική θέση στον ΟΗΕ είναι ότι έχουμε απόπειρα παραβίασης κυριαρχικών δικαιωμάτων .<br /><br />Εκτός αν η θέση μας είναι ότι δεν υπάρχει απόπειρα παραβίασης κυριαρχικών δικαιωμάτων οπότε δεν υπάρχει και λόγος για κυρώσεις στην Τουρκία .<br /><br />Σε κάθε περίπτωση νομικά η κόκκινη γραμμή μας δεν είναι και δεν μπορεί να είναι στα 6 ν.μ και αυτό βάση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας που έχουμε κυρώσει αλλά και βάση του άρθρου 138 του ΠΚ . Δεν ξέρω ποια είναι η πολιτική μας θέση . Σίγουρα πάντως νομικά η κόκκινη γραμμή μας είναι πολύ πέραν των 6 ν.μ όπως και η υποχρέωση υπερασπίσεως των προσβολών της νομής επί των κυριαρχικών δικαιωμάτων .<br /><br />Θα ακολουθήσει και δεύτερο άρθρο μου για την έννοια της νομής στο διεθνές δίκαιο και την σημασία της απώλειας αυτής ή της μη αντίδρασης επί προσβολών αυτής , βάση όλων όσων διαδραματίζονται τελευταία αλλά και βάση του διεθνούς δικαίου πάντοτε . Ελπίζω πάντως έστω και τώρα να κατέστησα σαφές πότε κατά την άποψή μου – και όχι μόνο – υπάρχει όχι το δικαίωμα αλλά το νομικό καθήκον – υποχρέωση υπερασπίσεως της νομής επί της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων όταν αυτά υφίστανται προσβολές . ”<div><br /></div><div><b><i>*Δικηγόρος Παρ ‘ Αρείω Πάγω , LLM στο Διεθνές Εμπορικό Δίκαιο<br /></i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />

Οι νόμοι των “κόκκινων γραμμών” της χώρας που δεν είναι απλά θεωρίες τις οποίες ο καθένας μπορεί να “σβήνει”

Γράφει ο Σπύρος Λίτινας*  Ποιες είναι τελικά οι κόκκινες γραμμές της χώρας; Είναι τα 6 ν.μ, είναι τα 12 ν.μ ή μήπως εκτείνονται περισσότερο...

Διαβάστε την συνέχεια

Θερμό επεισόδιο: Η στρατηγική των Τούρκων & η ελληνική αντίδραση

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgizteNvsHFnJCL1frwlfKcGP3DTrYsNhaWLlcrDq7vw-mx_tqx1L67DDZGoPjHIoFSoDGsaG99IIhri_hpMgM8MBkmRvVFTvwcbCb9koB4qWsAtwAXjnbGf8kXuFl3uPXbdYa4Y0xOQi8/s1280/%25CE%25B5%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25B7%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="630" data-original-width="1280" height="316" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgizteNvsHFnJCL1frwlfKcGP3DTrYsNhaWLlcrDq7vw-mx_tqx1L67DDZGoPjHIoFSoDGsaG99IIhri_hpMgM8MBkmRvVFTvwcbCb9koB4qWsAtwAXjnbGf8kXuFl3uPXbdYa4Y0xOQi8/w640-h316/%25CE%25B5%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25B7%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC.jpg" width="640" /></a></div><div><br /></div><b>Παναγιώτης Νάστος</b><br />Η πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου με την Τουρκία φαντάζει πιθανότερη από ποτέ το επόμενο χρονικό διάστημα<br /><br /><div>Στην Ελλάδα αλλά και στην Διεθνή κοινότητα, υπάρχει από τις αρχές του Καλοκαιριού και μετά με έμφαση ιδιαίτερη την τελευταία εβδομάδα, διάχυτη η πεποίθηση ότι Τουρκία και Ελλάδα βρίσκονται περισσότερο από ποτέ, κοντά σε ένα θερμό επεισόδιο, το οποίο μπορεί να εξελιχθεί σε πολεμική αναμέτρηση.<br /><br />Βέβαια αυτά που συνέβησαν το Καλοκαίρι και αυτά που διαδραματίζονται τώρα, είχαν επισημανθεί και αναλυθεί από τον γράφοντα πολύ νωρίτερα από τον Δεκέμβριο του 2019, ενώ υπήρχαν και εισηγήσεις για επιτυχή αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας με επίσπευση υλοποίησης στοχευμένων εξοπλιστικών προγραμμάτων για τη χώρα μας.<br /><br />Συγκεκριμένα, σε άρθρο-ανάλυσή μου στις 18 Δεκεμβρίου 2019 που αναρτήθηκε στο Militaire, με τίτλο «Ο τουρκικός οδικός χάρτης δημιουργίας κρίσης με την Ελλάδα» και συγκεκριμένα από την παράγραφο 5 και μετά έγραφα:<br /><br />«5. Παράλληλα με τα παραπάνω η Τουρκία ΣΙΓΟΥΡΑ θα στείλει ερευνητικό πλοίο εντός της ελληνικής ΑΟΖ στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου-Κρήτης, υπό αεροναυτική προστασία, προκαλώντας ακόμη περισσότερο την Ελλάδα να αντιδράσει. Το επόμενο βήμα θα είναι να σταλεί πλωτή εξέδρα στην παραπάνω περιοχή.<br />Η Ελληνική αντίδραση θα πρέπει να είναι μέσω πολυεθνικής συμμαχικής δύναμης , η οποία πρέπει να δημιουργηθεί στην ΝΑ Μεσόγειο και η οποία λεπτομερειακά αναλύεται παρακάτω.<br /><br />6. Η Τουρκία θα δημιουργεί συνεχώς θέματα με την Ελλάδα , όπως υπερπτήσεις αεροσκαφών της από ελληνικές νησίδες, βραχονησίδες και νησιά, αύξηση των μεταναστευτικών ροών, προβλήματα κυριαρχίας νησίδων στον Εβρο ποταμό και διασυνοριακές διαφορές, απόπειρα αιχμαλωσίας ή προσβολής ελληνικού στρατιωτικού προσωπικού στον Εβρο, προβοκατόρικες ενέργειες σε Θράκη, Ρόδο, Κώ με σκοπό την ανάδειξη «καταπίεσης» των μουσουλμάνων που διαβιούν εκεί.<br /><br />Λήψη αναγκαίων μέτρων από ΕΛΑΣ-ΕΥΠ για αποφυγή προβοκατόρικων ενεργειών σε Θράκη-Ρόδο-Κω και λήψη επιπρόσθετων μέτρων στρατιωτικής επαγρύπνησης<br /><br />7. Απώτερος σκοπός της Τουρκίας θα είναι η πρόκληση θερμού επεισοδίου με την Ελλάδα , προσπαθώντας να μας σύρει σε διαιτησία με οποιοδήποτε τρόπο. Ωστόσο δεν εκτιμώ ότι επιθυμεί η Τουρκία να υπάρξει διαιτησία πρίν την επιβολή τετελεσμένων σε σχέση με τη χώρα μας, όπως λόγου χάρη η αιφνιδιαστική κατάληψη μικρονησίδων πχ. Στρογγύλης, Ρώ, την οποία θα διασυνδέσει χρονικά με το θερμό επεισόδιο το οποίο ΣΙΓΟΥΡΑ θα γίνει σε άλλη εδαφική περιοχή. Γιαυτό τα μάτια μας και η προσοχή μας πρέπει να είναι στραμμένα σε Καστελόριζο, Ρω, Στρογγύλη. Όλες οι άλλες κινήσεις της Τουρκίας θα είναι παραπλανητικές προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή μας από τα παραπάνω τρία νησιά μας.<br /><br />8. Κλείνω λέγοντας ότι μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Αν δούμε την σχετικά φωτογραφία του τούρκου ΥΠΑΜ Ακάρ στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων της Τουρκίας, όπου πίσω του φαίνεται ο χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας», φαίνεται η τουρκική ΑΟΖ να είναι νοτίως της Κρήτης και ανατολικά της Ρόδου όπως ακριβώς διαμορφώνεται μετά το Μνημόνιο κατανόησης που υπέγραψε η Τουρκία με τη Λιβύη , στο δε Αιγαίο φαίνεται το μισό(ανατολικότερα του 25ου Μεσημβρινού) να ανήκει στην τουρκική ΑΟΖ.<br />Ελληνική αντίδραση<br /><br />Πέραν των διπλωματικών ενεργειών της Κυβέρνησης που ορθά και γρήγορα λαμβάνει<br /><br />για την κατάργηση του Μνημονίου κατανόησης μεταξύ Τουρκίας και κυβέρνησης της Λιβύης, θα πρέπει να ληφθεί και μία σειρά από στρατιωτικά μέτρα, αφού εκτιμώ ότι ο Erdogan θα προχωρήσει περαιτέρω κλιμακώνοντας και οδηγώντας την κατάσταση στα άκρα. Αυτά είναι τα εξής:<br /><br />1. Άμεση λήψη μέτρων από την Κυβέρνηση για μεταναστευτικό, θητεία, επιστράτευση, στρατοχωροφυλακή , όπως ανάλυσή μου <br /><br />2. Δημιουργία Διακλαδικής Δύναμης EAST MED, η οποία να περιλαμβάνει αεροναυτικές δυνάμεις από Ελλάδα-Ισραήλ-Αίγυπτο-Γαλλία-Κύπρο-Ιταλία και ΗΠΑ. Η δύναμη αυτή να έχει Διοίκηση και επιτελείο με έδρα την ανατολική Κρήτη και αποστολή της ο έλεγχος και η ασφάλεια της θαλάσσιας περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Σε περίπτωση προσβολής των παραπάνω δυνάμεων από Τρίτη χώρα, συλλογική αντίδραση των παραπάνω κρατών κατά τα πρότυπα του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ.<br /><br />3. Επίσπευση εξοπλιστικών προγραμμάτων<br /><br /> α/ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ<br /><br />– Οπωσδήποτε αγορά ή μέσω leasing (Γαλλία-Ισραήλ) απόκτηση 2 αεροσκαφών ανεφοδιασμού μαχητικών αεροσκαφών με καύσιμα (ιπτάμενα tanker). Η παραπάνω αγορά θα αποτελούσε μεγάλο πολλαπλασιαστή ισχύος της Πολεμικής μας αεροπορίας, ενώ παράλληλα θα επέτρεπε στην πολεμική μας αεροπορία να ενεργεί μέχρι και την Κύπρο για σημαντικό χρονικό διάστημα. Η Ελλάδα λόγω Κρήτης, στο οποίο θα έδρευαν τα παραπάνω 2 ιπτάμενα tanker, θα μπορούσε να ανεφοδιάζει τα μαχητικά αεροσκάφη της σε περιοχή της Μεσογείου στην κατεύθυνση νοτίως Χανίων, μακριά από τα τουρκικά αεροδρόμια και ραντάρ, με δυνατότητα ενέργειας τόσο στην Κύπρο για μεγάλο χρονικό διάστημα όσο και στην ευρύτερη περιοχή της NA Mεσογείου, από αυτή τη νέα κατεύθυνση , από Δυτικά πρός τα Ανατολικά .(Μεσόγειος-Κύπρος-ΝΑ Μεσόγειος).Συνεπώς η Κύπρος δεν θα τελούσε υπό την άτυπη τουρκική αεροπορική ομηρία στην οποία τελεί τώρα .Επιπλέον η τουρκική αεροπορία θα αναγκαζόταν να προβεί σε μερική αναδιάταξη, αποφορτίζοντας έστω και λίγο την περιοχή του Αιγαίου. Τέλος σε μια πιθανή ελληνοτουρκική αεροναυμαχία στην περιοχή Κρήτης-Ρόδου-Καστελόριζου-Κύπρου, χάρη στα 2 αυτά αεροσκάφη η Πολεμική μας αεροπορία θα πολλαπλασίαζε το χρόνο εμπλοκής της στο υπόψη Θέατρο επιχειρήσεων, με πολλαπλά οφέλη.<br /><br />Κλείνοντας θα έλεγα ότι η προσθήκη αυτών των 2 αεροσκαφών, θα αποτελούσε πονοκέφαλο για την τουρκική αεράμυνα, αφού οι τουρκικοί S-400 θα μπορούσαν να παρακαμφθούν από την ελληνική αεροπορία, ενεργώντας αιφνιδιαστικά μέσω περιοχής την οποία αυτοί δεν θα κάλυπταν.<br /><br />– Οπωσδήποτε αγορά ή μέσω leasing (Ισραήλ) απόκτηση τουλάχιστον 4 αεροσκαφών F-35. Αυτή η κίνηση εφόσον γίνει θα μας δώσει τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε «διάδρομο» μέσω των F-35 στην τουρκική αεράμυνα , προκειμένου να εισχωρήσουν τα F-16 –MIRAGE 2000 μας ,σε δεύτερο χρόνο.<br /><br />Σημειώνω ότι οι δύο παραπάνω αγορές απομειώνουν σε σημαντικό βαθμό την ισχύ της τουρκικής αεράμυνας ,ιδίως μετά την απόκτηση των S-400 από τους τούρκους.<br /><br />Παράλληλα, και αυτό είναι σημαντικότατο, η απόκτηση των F-35 από την Ελλάδα, «υποθηκεύει» την αμερικανική υποστήριξη πρός την χώρα μας σε καιρό επιχειρήσεων κατά της Τουρκίας για ευνόητους λόγους (F-35 vs S-400).<br /><br /> β/ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ<br /><br />• Αγορά ή μέσω leasing απόκτηση 2-4 φρεγατών με δυνατότητες αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής. Θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για την θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης-Ρόδου-Καστελορίζου-Κύπρου<br /><br />• Απόκτηση προηγμένων τορπιλών για τα Υ/Β τύπου Παπανικολής, οι οποίες θα είναι ένας σημαντικότατος πολλαπλασιαστής ισχύος για το ΠΝ μας<br /><br />• Απόκτηση 2-4 αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας .Θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα για την θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης-Ρόδου-Καστελορίζου-Κύπρου<br /><br />• Απόκτηση και τοποθέτηση ιδίως σε ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ-ΡΩ-ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ, υλικών αποτροπής υποθαλάσσιας διείσδυσης-προσέγγισης τούρκων βατραχανθρώπων SAT, οι οποίο διαθέτουν μίνι υποβρύχια προς τούτο<br /><br />• Αγορά-τοποθετηση αντιπλοικών πυραύλων σε νησιά μας, δημιουργώντας άρνηση πρόσβασης σε εκτενείς θαλάσσιους χώρους στο Αιγαίο για το τουρκικό πολεμικό ναυτικό.<br /> <br /> γ/ ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΗΡΑΣ<br /><br />• Αγορά συστημάτων πυραυλικού πυροβολικού μεγάλου βεληνεκούς, τύπου ΑΤΤΑCMs<br /><br />• Αγορά των αμερικανικών Α/Τ JAVELLIN και προώθησή τους πρωτίστως στον Έβρο. Ιδίως μετά από το «ντύσιμο» των τουρκικών αρμάτων LEOPARD με ουκρανικά συστήματα αυτοπροστασίας , αυτό είναι επιτακτικότατο. Τα παραπάνω αμερικανικά Α/Τ πλήτουν τα άρματα από πάνω, αφού τα βλήματά τους διαγράφουν καμπύλη τροχιά σχεδόν εφάμιλλη με εκείνη των όλμων στο τελικό στάδιο πτήσης τους και πλητουν το άρμα από πάνω πρός τα κάτω, κτυπώντας τον πύργο του αρχικά , ο οποίος έχει και την ελαφρότερη θωράκιση.<br /><br />• Νέα Αμυντική οργάνωση Εβρου ποταμού. Συνδυασμός υπάρχουσας τάφρου με διάνοιξη μεγάλων κρατήρων στο έδαφος όπισθεν αυτής και τοποθέτηση διαφορετικού ύψους οδόντων δράκοντος μετά από τους κρατήρες. Ένα τέτοιο «πλέγμα» οχύρωσης δεν θα μπορεί να ξεπεραστεί από τις μεγάλου μήκους γέφυρες ζεύξης του ποταμού που διαθέτουν τα 2-5 ΣΜΧ των τούρκων στην περιοχή .<br /><br />• Εξωτερική διαμόρφωση αρμάτων –ΤΟΜΠ μας πρός αποφυγή απωλειών από βολές Α/Τ και κατασκευή και τοποθέτηση πύργου για προστασία του πολυβολητή στα ΤΟΜΠ<br /><br />• Μετεγκατάσταση πεζοναυτών από Βόλο σε Σαλαμίνα (δίπλα στο στόλο)<br /><br />• Μετεγκατάσταση 21ΤΘΤ από Κομοτηνή στο Μέγα Δέρειο ως εφεδρεία 16ης ΜΜΠΖ και αντίστοιχα 25ΤΘΤ από Ξάνθη σε Κομοτηνή. Τέλος μετεγκατάσταση 20ΤΘΜ από Καβάλα σε Ξάνθη.<br /><br />• Προώθηση Ε/Π KIOWA σε κύρια νησιά μας<br /><br />• Προώθηση στα κύρια και ενδιάμεσα νησιά μας, αρμάτων από αρματικό δυναμικό Ηπείρου-Δυτικής Μακεδονίας<br /><br />• Δημιουργία 3 ΛΑΤ ειδικής σύνθεσης, με 10ΜΙLAN-6TOW έκαστος, χωρίς οχήματα, οι οποίοι να μπορούν λόγω μικρού όγκου και βάρους των συστημάτων και των πυρομαχικών τους , να μετακινηθούν είτε με ελικόπτερα είτε με μεταγωγικά αεροσκάφη εκεί όπου θα υπάρξει επιχειρησιακή ανάγκη.»<br /><br />Ας έρθουμε τώρα στην παρούσα χρονική περίοδο, προκειμένου να εξετάσουμε τους λόγους που συνηγορούν στην αυξημένη πιθανότητα πρόκλησης θερμού επεισοδίου το άμεσο προσεχές χρονικό διάστημα.<br /><br />Οι λόγοι, τους οποίους θα μνημονεύσουμε αναλυτικά στη συνέχεια, οι οποίοι συνηγορούν σε αυτό είναι πολλοί και σημαντικοί. Τα σημαντικότερα πρώτα ερωτήματα είναι, πού, πότε και πώς θα προκληθεί αυτό το πιθανό θερμό επεισόδιο; Υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί αυτό και το κυριότερο και δυσκολότερο ταυτόχρονα που πρέπει να απαντηθεί, τι θα πρέπει να γίνει από εκεί και μετά;<br /><br />Ο Ερντογάν έχει αντιληφθεί ότι το επόμενο χρονικό διάστημα αποτελεί μοναδική «ευκαιρία» για να προωθήσει σε βάρος του Ελληνισμού τα επεκτατικά του σχέδια. Η χρονική περίοδος που διανύουμε έχει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:<br />ΗΠΑ<br /><br />Οι ΗΠΑ βρίσκονται στο τελείωμα της προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη Προέδρου τους. Ήδη έχουν ψηφίσει 18.000.000 Αμερικανοί πολίτες σε διάφορες πολιτείες με την «επιστολική ψήφο» οι περισσότεροι από αυτούς. Οι μέχρι στιγμής δημοσκοπήσεις δίνουν ένα καθαρό προβάδισμα για το χρίσμα, στον υποψήφιο των Δημοκρατικών Τζό Μπάϊντεν, έναντι του νυν Προέδρου Ντόναλντ Τράμπ, ωστόσο αρκετοί είναι εκείνοι που τις αμφισβητούν.<br />Η Προεδρική εκλογή των ΗΠΑ θα διεξαχθεί την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2020. Θα είναι η 59η προεδρική εκλογή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ψηφοφόροι θα εκλέξουν 538 εκλέκτορες, οι οποίοι στις 14 Δεκεμβρίου 2020 θα εκλέξουν νέο Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο.<br /><br />Όπως αντιλαμβανόμαστε η τρέχουσα χρονική περίοδος αναφορικά με τις αμερικανικές εκλογές χωρίζεται σε τρείς φάσεις:<br />Πρώτη φάση: Έως τις 3 Νοεμβρίου (Προεκλογική περίοδος)<br />Δεύτερη φάση: Από 3 Νοεμβρίου έως 14 Δεκεμβρίου (Εκλογική περίοδος)<br />Τρίτη φάση: Aπό 14 Δεκεμβρίου 2020 μέχρι 20 Ιανουαρίου 2021 την ανάληψη των καθηκόντων από τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, εντός Ιανουαρίου 2021.<br /><br />Ο νυν Πρόεδρος των ΗΠΑ Τράμπ διάκειται ευμενώς υπέρ του Ερντογάν, για τον οποίο πολλές φορές έχει πει δημοσίως ότι «είναι φίλος μου». Αυτός είναι ο λόγος που παρά τις πολλές ενέργειες της Τουρκίας οι οποίες αντιστρατεύονται τα αμερικανικά συμφέροντα και παρά την πρόβλεψη από την αμερικανική νομοθεσία περί κυρώσεων, η Τουρκία «έχει πέσει στα μαλακά».<br /><br />Πριν από λίγες ημέρες η Τουρκία στη Σινώπη προέβη σε δοκιμαστικές βολές των Ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων S-400, χωρίς μέχρι στιγμής να τις έχουν επιβληθεί οι προβλεπόμενες κυρώσεις, παρά τις προσπάθειες γερουσιαστών για αυτό. Αιτία η «αδιαφορία» του Αμερικανού Προέδρου, παρά τις αυστηρές δηλώσεις προς την Τουρκία από το State Department.<br />ΕΕ<br /><br />Η Γερμανική Προεδρία λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2020. Θα την διαδεχθεί η Πορτογαλία από 1 Ιανουαρίου 2021 έως 30 Ιουνίου 2021.<br /><br />Η πρόσφατη Σύνοδος κορυφής της ΕΕ αναφορικά με την Τουρκία κατάληξε στα εξής συμπεράσματα: «Υπογραμμίζεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα χρησιμοποιήσει, σε περίπτωση μονομερών ενεργειών και παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου, όλα τα εργαλεία που έχει στη διάθεση της για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της και τα συμφέροντα των κρατών μελών της. Η ΕΕ θα παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και θα λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις το αργότερο μέχρι τη σύνοδο του Δεκεμβρίου 2020»<br /><br />Η Γερμανία δεν επιθυμεί επί Προεδρίας της να συμβεί θερμό επεισόδιο μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας και έχει ασκήσει πιέσεις σε προγενέστερο χρόνο στην Τουρκία για εκτόνωση της έντασης.</div><div><br />Ελλάδα<br /><br />Η Ελλάδα αντεπιτίθεται διπλωματικά στη τουρκική προκλητικότητα, προβάλλοντας την σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, ΗΠΑ , λοιπές χώρες. Αναφορικά δε με την ΕΕ η χώρα μας έχει προβεί σε επίκληση βοήθειας και αρωγής από τα κράτη μέλη της, προκειμένου να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα.<br /><br />Παράλληλα έχει κινητοποιήσει και θέσει σε επιφυλακή τις Ένοπλες Δυνάμεις της, από τον Έβρο μέχρι την Στρογγύλη τη Ρώ και το Καστελόριζο, οι οποίες παρακολουθούν την τουρκική επιθετικότητα να ξεδιπλώνεται.</div><div><br />Κύπρος<br /><br />Στην Κύπρο λίγες ημέρες πριν, είχαμε επικράτηση του Τατάρ έναντι του Ακιντζί στις εκλογές στο ψευδοκράτος των κατεχομένων εδαφών. Ο νεοεκλεγείς Τατάρ, χαίρει της υποστήριξης και της αποδοχής του Ερντογάν.<br /><br />Ουσιαστικά θα λέγαμε ότι είναι η «φωνή» του Ερντογάν στην Κύπρο. Αυτό αναμένεται να έχει δυσμενείς συνέπειες αναφορικά με τις επικείμενες πρωτοβουλίες του ΟΗΕ, με τη στήριξη της ΕΕ, για επίλυση του «Κυπριακού ζητήματος», αφού ο Τατάρ αναμένεται να υιοθετήσει τη «σκληρή Ερντογανική γραμμή».<br /><br />Το πρόσφατο άνοιγμα των Βαρωσίων στην Αμμόχωστο, που έγινε με την υπόδειξη και στήριξη του Ερντογάν, αποτελεί σαφή ένδειξη για το τί πρόκειται να επακολουθήσει.</div><div><br />Χώρες EAST MED<br /><br />Ο ΥΠΕΞ Ν. Δένδιας έχει προγραμματίσει σειρά επαφών με ομολόγους των κρατών που μετέχουν στον East Med το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, υπό τις « ευλογίες των ΗΠΑ», με προεξέχουσα αυτή του Ισραήλ.</div><div><br />Ο «συμβολικός» Ερντογάν<br /><br />Ο Τούρκος Πρόεδρος αρέσκεται να προσδίδει συμβολικό χαρακτήρα όταν προβαίνει σε σημαντικές κινήσεις κατά του Ελληνισμού και θα πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής από εμάς. Από τώρα και μέχρι τις 31 Οκτωβρίου τέσσερις είναι οι συμβολικές ημερομηνίες αναφορικά με την Τουρκία:<br /><br />α. 20 Οκτωβρίου 1827 έγινε η Ναυμαχία του Ναυαρίνου, όπου ο τουρκοαιυπτιακός στόλος συνετρίβη από τον στόλο Μ. Βρετανίας-Γαλλίας και Ρωσίας στην Πύλο. Επακόλουθο της εν λόγω ναυμαχίας ήταν ο Ιμπραήμ να εκκενώσει την Πελοπόννησο λίγο αργότερα, με αποτέλεσμα την επικράτηση της Επανάστασης του 1821 και λίγο αργότερα την δημιουργία ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους.<br /><br />β. 21 Οκτωβρίου 1096, όπου ο στρατός των Σελτζούκων τούρκων νίκησε τον λαϊκό στρατό της Δύσης στην Μ.Ασία, την ομαζόμενη και «Σταυροφορία του λαού».<br /><br />γ. 28 Οκτωβρίου 1940, Εθνική Επέτειος της Ελλάδας για τη νίκη της επί της Ιταλίας του Μουσολίνι.<br /><br />δ. 29 Οκτωβρίου 1923, Η Τουρκία γίνεται κράτος υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.<br />Τουρκικές στρατιωτικές κινήσεις<br /><br />Επί του «πεδίου» τώρα και όπως αναμενόταν με βάση την ταχύτητά του, το Oruc Reis συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία ,φαίνεται πως πέρασε πριν από λίγο την «οριογραμμή» των 12 ν.μ. από το Καστελόριζο και πλησιάζει τα 8 νμ. Υπενθυμίζεται πως η τουρκική navtex η οποία εκπνέει έχει παρανόμως δεσμεύσει περιοχή μέχρι τα 6,5 ν.μ. από το Καστελόριζο.<br /><br />Επίσης σύμφωνα με άλλες πληροφορίες τουρκικός στολίσκος βγήκε από τα Δαρδανέλια, και «απλώθηκε» στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Λήμνου, Τενέδου και Ίμβρου, προκαλώντας την ανάλογη κινητοποίηση του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, μονάδες του οποίου τοποθετήθηκαν σε καίριες θέσεις προκειμένου να παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς την τουρκική δραστηριότητα.<br /><br />Σύμφωνα με κύκλους του Πενταγώνου η αιφνιδιαστική έξοδος των τουρκικών πλοίων από τα Δαρδανέλια συνδέεται άμεσα με τις τρεις navtex που εξέδωσε ο υδρογραφικός σταθμός Σμύρνης μέσω των οποίων δεσμεύονται θαλάσσιες περιοχές στο Βόρειο Αιγαίο για τη διεξαγωγή ασκήσεων του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού. Η πιο πρόσφατη από αυτές μάλιστα, αναφέρει ότι σήμερα, από το πρωί μέχρι και το απόγευμα, το τουρκικού Π.Ν πρόκειται να πραγματοποιήσει ασκήσεις με πραγματικά πυρά, ανάμεσα σε Χίο και Λέσβο. <br /><br />Το συγκεκριμένο γεγονός είχε ως αποτέλεσμα να τεθούν σε αυξημένη επαγρύπνηση και οι μονάδες του Έβρου, μιας και στα εν λόγο γυμνάσια έλαβαν μέρος και αμφίβιες δυνάμεις του τουρκικού στρατού.<br /><br />Τέλος κομβικό σημείο αποτελεί η πρόσφατη εκτέλεση βολών των S-400 από την Τουρκία στη Σινώπη. Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη πλέον η πλήρης ενεργοποίησή τους, και η πιστοποιημένη δυνατότητα ανάληψης πολεμικής αποστολής από αυτούς, κάτι το οποίο δεν είχε συμβεί στο παρελθόν. Από μόνο του αυτό ως γεγονός, αυξάνει κατακόρυφα τις πιθανότητες πρόκλησης θερμού επεισοδίου από την Τουρκία το άμεσο επόμενο χρονικό διάστημα</div><div><br />Εκτίμηση<br /><br />Η Προεδρική εκλογή των ΗΠΑ θα διεξαχθεί την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2020. Οι ψηφοφόροι θα εκλέξουν 538 εκλέκτορες, οι οποίοι στις 14 Δεκεμβρίου 2020 θα εκλέξουν νέο Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο, όπως προανέφερα.<br /><br />Συνεπώς από σήμερα και μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα πρόκλησης θερμού επεισοδίου από την Τουρκία. Ωστόσο οι 4 ημερομηνίες που προανέφερα από τώρα μέχρι τέλος Οκτωβρίου, δηλαδή 20,21,28 και κυρίως η 29η Οκτωβρίου ενέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο προς τούτο. Ειδικότερα η 29η Οκτωβρίου αποτελεί δέλεαρ για τον Ερντογάν, ο οποίος επιθυμεί να «αποκαθηλώσει» οτιδήποτε «κεμαλικό» στα μάτια των Τούρκων. Μάλιστα η συγκεκριμένη ημερομηνία συμβολίζει για τον Ερντογάν τη συρρίκνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που τόσο διακαώς επιθυμεί να ανασυστήσει.<br /><br />Τέλος επειδή η Τουρκία πάντα επιχειρεί να παραπλανήσει τον αντίπαλο, θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί για το πού τελικά θα εκδηλώσει θερμό επεισόδιο σε βάρος μας. Στην Κύπρο το 1974 έστειλε 2 νηοπομπές. Μία παραπλανητική προς την Αμμόχωστο και την κύρια προς την Κυρήνεια, η οποία μετά από πολλά τραγελαφικά γεγονότα, πραγματοποίησε την απόβαση στην ακτή Πεντεμίλι δυτικά της Κυρήνειας στην Κύπρο.<br /><br />Αυτό το υπενθυμίζουμε με αφορμή το γεγονός ότι βλέπουμε τον τουρκικό στόλο να έχει χωριστεί σε δύο θαλάσσιες περιοχές, αυτή του βορείου Αιγαίου και αυτή του Νοτίου Αιγαίου- ΝΑ Μεσογείου.<br /><br />Εκτίμηση είναι ότι στόχος των Τούρκων είναι, ανεξαρτήτως θαλάσσιας περιοχής που θα προκληθεί το θερμό επεισόδιο, η επιτυχία «αποφασιστικού αποτελέσματος» στην περιοχή από Ν. Σάμο ναι και νοτιότερα και ειδικότερα στα Δωδεκάνησα.<br /><br />Αυτό και μόνο καθιστά ως πιθανότερη περιοχή πρόκλησης θερμού επεισοδίου το Κεντρικό και Βόρειο Αιγαίο, προκειμένου να αποσπαστεί η προσοχή και η προτεραιότητά μας από το Νότιο Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο.<br /><br />Από τα Δωδεκάνησα χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής πρωτίστως τα Ίμια, το Αγαθονήσι καθώς και τα λοιπά μικρά νησάκια που βρίσκονται πλησίον των μικρασιατικών παραλίων των οποίων την Ελληνική κυριαρχία αμφισβητούν οι Τούρκοι και φυσικά ως πρωταρχικός και συμπληρωματικός στόχος μαζί με τους άλλους που προανέφερα, φαντάζει το σύμπλεγμα Ν. Καστελορίζου-Ρώ-Στρογγύλης.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Θερμό επεισόδιο: Η στρατηγική των Τούρκων & η ελληνική αντίδραση

Παναγιώτης Νάστος Η πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου με την Τουρκία φαντάζει πιθανότερη από ποτέ το επόμενο χρονικό διάστημα Στην Ελλάδα αλ...

Διαβάστε την συνέχεια