Ερντογάν: Και δεν χτυπάει το τηλέφωνο (από τον Μπάιντεν), η αγωνία μου μεγάλωσε

<img height="389" src="https://infognomonpolitics.gr/wp-content/uploads/2021/03/nb_erdogan_biden2-1068x649-1.jpg" width="640" /><br /><br />Το πολυπόθητο «κόκκινο» τηλέφωνο στην Άγκυρα δεν λέει να χτυπήσει και ίσως να μην χτυπήσει για πολύ καιρό ακόμη, παραδέχονται απογοητευμένα πλέον στην Τουρκία, σύμφωνα με την ανταποκρίτρια του ΣΙΓΜΑ στην Κωνσταντινούπολη, Μαρία Ζαχαράκη.<br /><br />Η τουρκική κυβέρνηση έχει πάρει το μήνυμα ότι ο Τζο Μπάιντεν δεν επιθυμεί ακόμη να επικοινωνήσει με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.<br /><br />Κι όχι γιατί η Τουρκία δεν βρίσκεται ακόμα στο επίκεντρο των εξελίξεων για τον νέο Αμερικανό πρόεδρο, ίσα ίσα ο Άντονι Μπλίνκεν και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχουν δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ανατ. Μεσόγειο και το Κυπριακό, αλλά επειδή ο Τζο Μπάιντεν έχει τους λόγους του και την… τακτική του.<br /><br />Η τουρκική πολιτική ανάλυση ρίχνει –εμμέσως πλην σαφώς- την ευθύνη στον ίδιο τον Ερντογάν για την «εσκεμμένη αδιαφορία», όπως την αποκαλούν, της αμερικανικής κυβέρνησης.<br /><br />Οι λόγοι μπορούν να συνοψιστούν στους εξής τέσσερις:<br /><br />1. Ο Αμερικανός πρόεδρος αναγνωρίζει μεν ότι η Τουρκία είναι ένας σημαντικός παίκτης για τα συμφέροντά του και μία περιφερειακή δύναμη, ειδικά στη Συρία, αλλά δεν επιθυμεί να δείξει στον Ερντογάν ότι του είναι απαραίτητος ή ότι το… χέρι του είναι τόσο δυνατό.<br /><br />2. Ο Τζο Μπάιντεν γνωρίζει επίσης ότι την εξωτερική στρατηγική της Άγκυρας εδώ και δεκαετίες, ότι δηλ. θέλει να βάλει όλα τα θέματα ως ένα πακέτο στο τραπέζι, ώστε να έχει την ευχέρεια να διαπραγματευτεί με την άλλη πλευρά. «Παίρνω το ένα, παραχωρώ το άλλο». Και γι’ αυτό ο Μπάιντεν δεν θέλει να τον χρησιμοποιήσει ο Ερντογάν, ώστε να μπει σε ένα… ανατολίτικο παζάρι, να μιλήσουν για όλα και να αναγκαστεί σε παραχωρήσεις και υποχωρήσεις. Δεν επιθυμεί να γίνει εργαλείο της γνωστής τουρκικής τακτικής.<br /><br />3. Ο Αμερικανός πρόεδρος εξάλλου δεν είναι αυτή τη στιγμή ανοιχτός σε διαπραγματεύσεις είτε για τους S-400, είτε για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα. Εκτός αν παράσχει η Άγκυρα τη διαβεβαίωση ότι δεν θα ενεργοποιήσει το ρωσικό αντι-πυραυλικό σύστημα και αποδεχτεί έναν μηχανισμό ελέγχου. «Όταν λύσουμε αυτό το ζήτημα, τότε ας καθίσουμε να μιλήσουμε», διαμηνύει ο Μπάιντεν, ο οποίος δείχνει να μη βιάζεται.<br /><br />4. Άλλωστε, για τον Αμερικανό πρόεδρο, εάν υπήρχε κάτι να κάνει από την πλευρά του, δεν θα το έκανε την ώρα που το τουρκικό ΥΠΕΞ και ο κυβερνητικός εταίρος του Ερντογάν, του επιτίθενται πρωί-βράδυ. «Όχι όσο με δαιμονοποιείτε στο εσωτερικό και με χρησιμοποιείτε προς όφελός σας», σκέφτεται ο Αμερικανός πρόεδρος.<br /><br />Ο Τζο Μπάιντεν αυτή τη στιγμή νιώθει ισχυρότερος του Ερντογάν, άρα δεν έχει νόημα για εκείνον να καθίσει σε ένα τραπέζι με τον Τούρκο πρόεδρο. Ούτε καν στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής.<br /><br />Προσπαθεί πρώτα να αποδυναμώσει διπλωματικά και ψυχολογικά τον «αντίπαλο», που αγωνιά για τις κυρώσεις, κι αφήνει τα πράγματα να κρυώσουν για λίγο έως ότου προκύψει ένα διαφορετικό σήμα από την Άγκυρα.<br /><br />Επομένως, τα μέχρι στιγμής δεδομένα στην Τουρκία δείχνουν ότι ο Τζο Μπάιντεν έχει παραπέμψει μάλλον το τηλεφώνημα με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις… καλένδες.<div><br /></div><div><a href="https://infognomonpolitics.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ερντογάν: Και δεν χτυπάει το τηλέφωνο (από τον Μπάιντεν), η αγωνία μου μεγάλωσε

Το πολυπόθητο «κόκκινο» τηλέφωνο στην Άγκυρα δεν λέει να χτυπήσει και ίσως να μην χτυπήσει για πολύ καιρό ακόμη, παραδέχονται απογοητευμένα ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το βίντεο της συνομιλίας του Θ. Βερέμη του ΕΛΙΑΜΕΠ με τον κ. Καλόγηρο - Έτσι αντιλαμβάνονται κάποιοι τον δημόσιο διάλογο...

<div><center><iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="360" src="https://www.youtube.com/embed/HckzWWG6Sak" width="700"></iframe></center></div><div><br /></div><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><div><br /></div><div>Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. </div>

Το βίντεο της συνομιλίας του Θ. Βερέμη του ΕΛΙΑΜΕΠ με τον κ. Καλόγηρο - Έτσι αντιλαμβάνονται κάποιοι τον δημόσιο διάλογο...

πηγή Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

Διαβάστε την συνέχεια

Η αναντικατάστατη στρατιωτική ισχύς έναντι (σημερινών…) φίλων και αντιπάλων

<img height="480" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2020/12/ellada-tourkia-2-768x576.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Λάμπρος Καλαρρύτης </b><br />Προ ημερών σημειώθηκε μία εξέλιξη η οποία υπενθυμίζει για μία εισέτι φορά το αυτονόητο στις διεθνείς σχέσεις. Η αποτρεπτική ισχύς γενικά και ειδικότερα η στρατιωτική συνιστώσα της, παραμένουν ο θεμέλιος λίθος ασφαλείας των κρατών, διασφάλισης της κυριαρχίας τους και διαφύλαξης των συμφερόντων τους.<br /><br />Αυτό ισχύει στη νιοστή σε περιοχές στις οποίες εκδηλώνονται αναθεωρητικές τάσεις κυρίως από χώρες, όπως η Τουρκία, δίχως να παραβλέπεται η εμφάνιση ασύμμετρων δυνάμεων σαν το Ισλαμικό Κράτος ή τους Αδελφούς Μουσουλμάνους οι οποίοι πολιορκούν εκ των έσω κράτη με στόχο την ανατροπή κυβερνήσεων και την ανάληψη της εξουσίας. Επίσης, υπάρχουν περιπτώσεις όπου μπορεί να μην εκδηλώνονται ευθέως αναθεωρητικές προθέσεις, αλλά το πολιτικό, δημογραφικό και κοινωνικό υπόστρωμα ασκεί πίεση στις κυβερνήσεις με αποτέλεσμα η «κανονικότητα» σε αυτές τις χώρες να έχει ιδιαιτερότητες ή να είναι εύθραυστη.<br /><br />Ας πάμε στην προαναφερθείσα εξέλιξη. Η Αίγυπτος προχώρησε σε μία ακόμα προκήρυξη νέων θαλάσσιων οικοπέδων για έρευνα και αξιοποίηση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Στα βυθοτεμάχια που προκήρυξε και βρίσκονται εντός της μερικώς οριοθετημένης ΑΟΖ με την Ελλάδα, καθώς και στην οριοθετημένη ΑΟΖ με την Κύπρο, το Κάιρο σεβάστηκε απολύτως τις οριοθετήσεις με Αθήνα και Λευκωσία.<div><br /></div><div><img height="360" src="https://www.pagenews.gr/wp-content/uploads/2020/12/ellada-tourkia-1-scaled.jpg" width="640" /><br /><br />Στη θαλάσσια περιοχή όμως, που βρίσκεται ανατολικά της οριοθετημένης περιοχής με την Ελλάδα, ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, στη μη οριοθετημένη περιοχή, οι Αιγύπτιοι «φάλτσαραν». Συμπεριέλαβαν θαλάσσιο οικόπεδο το οποίο θα ανήκε στην Αίγυπτο μόνο αν ληφθεί υπόψιν η οριοθέτηση που προτείνει η Τουρκία, η οποία ως γνωστόν αγνοεί παντελώς το Καστελόριζο ως μη έχον ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα. Ως γνωστόν η Τουρκία επιχειρεί να δελεάσει τη Αίγυπτο καλώντας την να ακυρώσει την οριοθέτηση με την Ελλάδα και να οριοθετήσει απευθείας και μόνο μαζί της, με το επιχείρημα ότι έτσι οι Αιγύπτιοι θα εξασφαλίσουν πολύ μεγαλύτερη ΑΟΖ από αυτή που τους αναλογεί στην οριοθέτηση με την Ελλάδα. Οι Τούρκοι, από τη στιγμή που η Αίγυπτος οριοθέτησε ΑΟΖ έστω μερικώς με την Ελλάδα, ελπίζουν ότι το Κάιρο τουλάχιστον δεν θα προχωρήσει στην οριοθέτηση με τη χώρα μας και ανατολικότερα.<br /><br />Η Αίγυπτος με την κίνηση να προκηρύξει θαλάσσιο οικόπεδο που της ανήκει μόνο με την τουρκική οπτική περί ΑΟΖ στην περιοχή, εμφανίζεται είτε να «κλείνει το μάτι» στην Άγκυρα είτε να προειδοποιεί την Αθήνα ότι δεν αποδέχεται την πλήρη επήρεια του Καστελόριζου σε ΑΟΖ. Θέση η οποία, δυστυχώς, είναι παλαιά και πάγια στην αιγυπτιακή διπλωματία και γραφειοκρατία και η οποία είναι ο λόγος για τον οποίο δεν κατέστη δυνατή τόσα χρόνια η συμφωνία για οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου, παρά μόνο τώρα, μερική και με εκπτώσεις από πλευράς μας ακόμα και στην επήρεια της Κρήτης. Εκπτώσεις οι οποίες κατέστησαν αναπόφευκτες από την στιγμή που η Ελλάδα επειγόταν για συμφωνία που θα διεμβόλιζε την πειρατική ΑΟΖ Άγκυρας – Τρίπολης.</div><div><br /></div><div>Ανάλογη κίνηση προκήρυξης οικοπέδου που εμπίπτει στη δυνητική ελληνική ΑΟΖ έχει υπάρξει και στο παρελθόν από πλευράς Αιγύπτου, η οποία όμως είχε διορθωθεί, με αλλαγή συντεταγμένων, μετά από παρέμβαση της Αθήνας και συνεννόησης με τους Αιγυπτίους. Το ίδιο ελπίζεται και τώρα, Υπήρξε ήδη τηλεφωνική επικοινωνία του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Σαμέχ Σούκρι. Ωστόσο, ακόμα και πάλι να διευθετηθεί το θέμα δεν μεταβάλλεται το γεγονός ότι οι Αιγύπτιοι είναι απρόθυμοι να αποδεχθούν πλήρη επήρεια του συμπλέγματος της Μεγίστης (Καστελόριζο) σε ΑΟΖ, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρξει επαφή και συνέχεια μεταξύ ελλαδικής και κυπριακής ΑΟΖ.</div><div><br />Επανερχόμαστε στην εισαγωγή του άρθρου. Σήμερα, με μία κυβέρνηση στην Αίγυπτο η οποία είναι φιλική προς τη χώρα μας και φιλοδυτική γενικώς και με την οποία υπάρχουν άριστες σχέσεις, οι οποίες εξάλλου αποτυπώνονται και στην τριμερή συνεργασία Ελλάδας- Κύπρου-Αιγύπτου, υπάρχουν αγκάθια τα οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να αφαιρεθούν. Ακόμα και στη θεωρητική περίπτωση που ο Σίσι πίεζε τη γραφειοκρατία για να αποδεχθεί την ελληνική θέση, θα βρισκόταν αυτομάτως αντιμέτωπος με εσωτερικές κατηγορίες για μειοδοσία και προδοσία. Και σε αυτές τις χώρες τέτοιες κατηγορίες οδηγούν σε πολύ συγκεκριμένη κατάληξη αν ο «κατηγορούμενος» βρεθεί εκτός εξουσίας. Εξάλλου για πόσο καιρό θα κυβερνά ένας «Σίσι» την Αίγυπτο; Αν αύριο βρεθούν ξανά οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στο τιμόνι της μεγαλύτερης αραβικής χώρας; Πως θα διασφαλίζονται τότε όχι απλά τα συμφέροντα της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και η ίδια η ασφάλεια της, από ένα εχθρικό καθεστώς σε μία υπερεξοπλισμένη χώρα 105 εκατομμυρίων, με ενισχυόμενο στόλο και αεροπορία, η οποία βρίσκεται απέναντι από την Κρήτη; Η απάντηση είναι προφανής. Μόνο με στρατιωτική ισχύ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η αναντικατάστατη στρατιωτική ισχύς έναντι (σημερινών…) φίλων και αντιπάλων

Λάμπρος Καλαρρύτης  Προ ημερών σημειώθηκε μία εξέλιξη η οποία υπενθυμίζει για μία εισέτι φορά το αυτονόητο στις διεθνείς σχέσεις. Η αποτρεπτ...

Διαβάστε την συνέχεια

''Kαμπανάκι'' κινδύνου από τους Ισραηλινούς: ''Κίνδυνος η συμμαχία Τουρκίας-Πακιστάν''

<img height="384" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/main/public/2021-03/pakistan-f-16-1170x610.jpg?itok=tFq02Uev" width="640" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τουρκία-Πακιστάν προκαλούν πλέον αναταράξεις από το Κασμίρ έως την Μεσόγειο.</span></h3><div><b>Ανδρέας Μουντζουρούλιας</b><br />Σύμφωνα με τον Ισραηλινό ειδικό Jonathan Spyer της Jerusalem Post, η συμμαχία μεταξύ Πακιστάν και Τουρκίας δημιουργείται σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο στρατηγικό τοπίο, προκαλώντας μεγάλους κινδύνους από το Κασμίρ έως την Μεσόγειο.<br /><br />"Η αυξανόμενη εγγύτητα Τούρκων και Πακιστανών αντανακλάται πλέον και στη διπλωματική σφαίρα.<br /><br />Ανώτεροι αξιωματούχοι του Πακιστάν έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους στην Τουρκία στις διαφορές σχετικά με την εξερεύνηση φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο (με την Ελλάδα).<br /><br />Πραγματοποιήθηκαν επίσης τον τελευταίο χρόνο, σειρά κοινές ναυτικές ασκήσεις στη Μεσόγειο, στις οποίες συμμετείχαν πολεμικά πλοία και των δύο χωρών, οι οποίες παραβίασαν τα κυπριακά και ελληνικά χωρικά ύδατα αλλά και τον εναέριο χώρο. Παρόμοιες κοινές ασκήσεις έχουν επίσης πραγματοποιηθεί και στον Ινδικό Ωκεανό", δηλώνει ο ίδιος.<br /><br />Η Τουρκία με τη σειρά της, σε μια εξέλιξη που προκαλεί ανησυχία στο Νέο Δελχί, άρχισε να υποστηρίζει το Πακιστάν στο Κασμίρ.<br /><br />Ο Ερντογάν δήλωσε ότι το ζήτημα είναι τόσο σημαντικό για την Τουρκία όσο και για το Πακιστάν.Η στρατηγική συνεργασία μεταξύ Άγκυρας και Ισλαμαμπάντ εγείρει επίσης ανησυχίες και στον πυρηνικό τομέα, αφού το Πακιστάν είναι μια πυρηνική δύναμη.<br /><br />Οι υποψίες για μυστική υποστήριξη του Πακιστάν στις τουρκικές πυρηνικές δυνάμεις έχουν προκληθεί από μια πρόσφατη συνάντηση ομάδας στρατιωτικού διαλόγου υψηλού επιπέδου Τουρκίας-Πακιστάν (HLMDG). <br />Υπήρχαν ενδείξεις ότι η αντιπροσωπεία πραγματοποίησε συζητήσεις σχετικά με τα πυρηνικά συστήματα και τεχνογνωσία.<br /><br />Οι Economic Times σε πρόσφατο σχετικά άρθρο αναφέρουν ότι: «Αν και η Τουρκία σχεδιάζει το πυρηνικό της πρόγραμμα επικαλούμενη την ανάγκη για ενέργεια, η πραγματική της πρόθεση είναι να αποκτήσει πυρηνικά όπλα που θα μπορούν να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική της ικανότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, για να ενισχύσει την εικόνα του, ο Ερντογάν θα καταφύγει στην απόκτηση πυρηνικών όπλων”.<br /><br />Επιπλέον, η Τουρκία υποστηρίζει τρομοκρατικές ομάδες σε διάφορα μέρη της Μέσης Ανατολής.Η Χαμάς πραγματοποιεί τον πόλεμο στον κυβερνοχώρο από το τουρκικό έδαφος, ενώ η τουρκική κυβέρνηση υποστηρίζει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.<br />Η Αδελφότητα υπήρξε βασικός σύμμαχος της Τουρκίας στη Συρία, τη Λιβύη και άλλα καυτά σημεία της Μέσης Ανατολής.<br /><br />Τουρκία και Πακιστάν ηγούνται εκστρατειών υποστήριξης του ακραίου Ισλάμ ενάντια στην Ευρώπη.Ο Τούρκος πρόεδρος βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της αποστολής προσωπικών κατηγοριών εναντίον του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν.<br /><br />Ομοίως, όταν τα ΗΑΕ αποφάσισαν να δημιουργήσουν διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ, η Τουρκία έκανε εκστρατεία εναντίον τους και εναντίων των συμμάχων τους, ενώ το Πακιστάν δεν πήρε σαφή στάση.<br /><br />Η σχετικά πρόσφατη συμμετοχή του Πακιστάν στη σύγκρουση Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, είναι ένα ακόμη σαφές σημάδι ότι η συμμαχία με την Τουρκία αυξάνεται ραγδαία.<br /><br />"Τούρκοι και Πακιστανοί με τον ένα ή άλλο τρόπο θα επιχειρήσουν να επιτύχουν τους στόχους τους, προσθέτοντας μια νέα διάσταση στην περίπλοκη γεωπολιτική παγκόσμια σκακιέρα.<br />Αυτό με την σειρά του, είναι βέβαιο ότι θα ενεργοποιήσει έναν άλλο γύρο περιφερειακών προβλημάτων που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε παγκόσμιο ζήτημα, απειλώντας την ειρήνη και τη σταθερότητα.<br /><br />Η παλιά αρχιτεκτονική ασφαλείας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ μετά τον Ψυχρό Πόλεμο και οι παραδοχές που την περιβάλλουν δεν μπορούν πλέον να αποτελούν σταθερές αυτού του συστήματος.<br /><br />Στα μεγάλα γεγονότα της περιοχής την τελευταία δεκαετία, όπως ο εμφύλιος πόλεμος της Συρίας και ο ανταγωνισμό για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, οι ΗΠΑ απουσιάζουν καθώς επανατοποθετούν τις προτεραιότητες και τους τρόπους δέσμευσης τους.<br /><br />Ως αποτέλεσμα αυτής της απουσίας, εμφανίζονται νέες συμμαχίες και νέοι σύνδεσμοι ισχύος. Από αυτή την άποψη, η ένωση δύο κρατών (Τουρκίας-Πακιστάν) που επιδιώκουν αναθεώρηση του γεωπολιτικού τοπίου της τρέχουσας ισορροπίας ισχύος στις αντίστοιχες περιοχές τους, είναι υπέρ τους", τονίζει ο Ισραηλινός ειδικός.<br /><br />Τόσο η Τουρκία όσο και το Πακιστάν είχαν ανακοινώσει ότι οι δεσμοί τους θα αναπτυχθούν σε κάθε τομέα, με τον Ερντογάν μνα τονίζει ότι η Τουρκία θα στηρίξει την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη του Πακιστάν.<br /><br />Ο Ερντογάν είχε δηλώσει: «Η Τουρκία είναι έτοιμη να παράσχει όλη την υποστήριξη της στις μεταφορές, την ενέργεια, τον τουρισμό, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και την επιβολή του νόμου, οι οποίες θα βοηθήσουν στην κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη του Πακιστάν».<br /><br />Ο ίδιος ανέφερε επίσης ότι η αμυντική συνεργασία ήταν το «πιο δυναμικό στοιχείο» της διμερούς τουρκο-πακιστανικής συνεργασίας.<br /><br />Υπό το πρίσμα αυτής της δήλωσης και της αυξανόμενης συνέργειας στην άμυνα, οι δύο χώρες επιφέρουν νέα δυναμική στον αντίστοιχο τομέα επιρροής τους. Άγκυρα και Ισλαμαμπάντ δείχνουν συνεχές ενδιαφέρον για την αγορά όπλων, ενώ πραγματοποιούν επίσης κοινές στρατιωτικές ασκήσεις.<br /><br />Η πρόσφατη κοινή στρατιωτική άσκηση με την επωνυμία «Ataturk XI-2021», στην οποία συμμετείχαν τουρκικές και Πακιστανικές Ειδικές Δυνάμεις, πραγματοποιήθηκε σε επαρχία του Πακιστάν, που συνορεύει με το Αφγανιστάν.<br /><br />Είναι η τελευταία εκδήλωση μιας αναδυόμενης στρατηγικής συμμαχίας αυτών των δύο χωρών, αναφέρει η Jerusalem Post.<br /><br />Το Πακιστάν βρίσκεται στη διαδικασία αγοράς τεσσάρων τουρκικών Κορβετών MILGEM, ενώ έχει παραγγείλει 30 ελικόπτερα T-129 ATAK, με το συνολικό κόστος να υπερβαίνει τα 3 δισεκατομμύρια δολάρια.<br /><br />Ουσιαστικά μιλάμε σύμφωνα με όλα αυτά, για έναν αμυντικό και γεωπολιτικό άξονα, ο οποίος εμπεριέχει και το Κατάρ, και έχει στόχο να αλώσει μια τεράστια περιοχή σε Ασία και Μεσόγειο προκαλώντας ακόμη περισσότερα προβλήματα σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Κύπρο, η Ινδία & το Ισραήλ.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

''Kαμπανάκι'' κινδύνου από τους Ισραηλινούς: ''Κίνδυνος η συμμαχία Τουρκίας-Πακιστάν''

Τουρκία-Πακιστάν προκαλούν πλέον αναταράξεις από το Κασμίρ έως την Μεσόγειο. Ανδρέας Μουντζουρούλιας Σύμφωνα με τον Ισραηλινό ειδικό Jonatha...

Διαβάστε την συνέχεια

Εξετάζουν μεταφορά της βάσης του Ιντσιρλίκ στην Ελλάδα

<br /><br /><img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/09/incirlik.jpg" /><br /><br />Να κλείσουν την βάση του Ιντσιρλίκ καλεί τους Αμερικανούς ένας εκ των κορυφαίων Αμερικανών αναλυτών, ο απόστρατος στρατηγός Richard Caroll, με άρθρο του στο National Interest, χαρακτηρίζοντας την παρουσία της αμερικανικής βάσης στην Τουρκία​, ως «επικίνδυνη» για την ασφάλεια των ΗΠΑ.<div><br /></div><div><center><iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="355" src="https://www.youtube.com/embed/vc8JA1cw9BU" width="700"></iframe></center></div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Εξετάζουν μεταφορά της βάσης του Ιντσιρλίκ στην Ελλάδα

Να κλείσουν την βάση του Ιντσιρλίκ καλεί τους Αμερικανούς ένας εκ των κορυφαίων Αμερικανών αναλυτών, ο απόστρατος στρατηγός Richard Caroll, ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πως η Μικρασιατική Καταστροφή καθόρισε την ελληνική πολιτική έναντι της Τουρκίας

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/03/mikrasiatiki_ekstrateia.jpg" /><br /><br />Βοσκόπουλος Γιώργος<br />Μετά την μικρασιατική εκστρατεία η ελληνική εξωτερική πολιτική οικοδομήθηκε επί ενός “αμυντικογενούς” πλαισίου, καθώς στόχευσε στην προστασία του ήδη συρρικνωμένου έθνους, το οποίο σταδιακά περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην ελληνική επικράτεια. Η Ελλάδα ορθά αποτέλεσε υπέρμαχο του εδαφικού status quo, ωστόσο η πολιτική ηγεσία προχώρησε σε μία λανθάνουσα σχετικοποίηση του ρόλου της χώρας στο διεθνές γίγνεσθαι. Αυτή η αντίληψη δημιούργησε μία συμπλεγματική οντολογία για το ειδικό της βάρος, τα μέσα που θα χρησιμοποιούσε, τις σχέσεις της με εταίρους στην ΕΕ και συμμάχους στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Επένδυσε σε ένα ιδεαλιστικής υφής στρατηγικό απόθεμα “κανονιστικής ισχύος”, το οποίο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της άρχουσας ελίτ, θα μπορούσε να της δώσει προστιθέμενη αξία σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον το οποίο ιστορικοχρονικά και γεωγραφικά λειτουργεί υπό το βάρος καινοφανών αξιολογήσεων περί “δικαίου”. Αυτό εκ των πραγμάτων παραπέμπει έμμεσα ή άμεσα στο ψυχολογικό πεδίο χάραξης εξωτερικής πολιτικής, όπως το περιέγραψε ο Robert Jervis και στη διαμόρφωση ορθών ή λανθασμένων αντιλήψεων και προσδοκιών.<br /><br />Το πεδίο της διεθνούς πολιτικής δεν αποτελεί ένα στατικό περιβάλλον αλλά μία αρένα ανταγωνισμού. Ο στόχος παραγωγής επιθυμητών αποτελεσμάτων προκύπτει, inter alia, από την πραγματική και όχι αληθοφανή ισχύ, παράμετρος που προϋποθέτει ουσιαστική και όχι λανθάνουσα εξισορρόπηση ισχύος όπως την προσδιόρισε ο Hedley Bull. Είναι παράγωγο των μέσων και της αποφασιστικότητας των εμπλεκομένων, της ικανότητας της κάθε οντότητας να επιβάλλει τη θέληση της σε μία άλλη ή και της ικανότητας της να θέσει εθνικούς στόχους εντός ενός πλαισίου που να εξυπηρετεί, μεταξύ άλλων, συμφέροντα ισχυρών παικτών.<br /><br />Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής η παραγωγή επιθυμητών αποτελεσμάτων αποτελεί τον πρωτογενή στόχο της διαδικασίας αξιολόγησης εναλλακτικών επιλογών. Όπως, το θέτει ο David Baldwin «η άσκηση εξωτερικής πολιτικής εξωτερικεύει μία συμπεριφορά με βάση τους στόχους που έχουν τεθεί». Η επίφαση εκλήφθηκε ως μία έκφανση της αντικειμενικής “πραγματικότητας” και οικοδομήθηκε επιχειρησιακά (άσκηση εξωτερικής πολιτικής-διπλωματίας) σε ένα νεφέλωμα ανιστόρητων προσδοκιών.<br /><br />Η νοηματική οικοδόμηση ενός φαντασιακού πλέγματος αντιλήψεων προσέδωσε στη διεθνή δράση και επιλογές της χώρας ένα δονκιχωτικό στοιχείο. Μέσα από ένα πρίσμα στρεβλής αξιολόγησης των κινδύνων, ανικανότητας πρόβλεψης, υποβάθμισης των προκλήσεων, μίας παραμορφωτικής, πολυεπίπεδης διεργασίας που “εξορθολόγησε” το ρόλο της σε μία μινιμαλιστική βάση. Το γεγονός αυτό την οδήγησε σε μία φθίνουσα, πολύ-παρακμιακή πορεία, με τις επιλογές της να παραπέμπουν σε μία υποδόρια λογική παραίτησης.<br /><br />Έλλειψη οράματος<br /><br />Η νέα “δέσμη ιδεών” για το διεθνή ρόλο της διαμορφώθηκε υπό το βάρος, μεταξύ πολλών άλλων, της αδυναμίας της πολιτικής ελίτ να ιεραρχήσει τις εθνικές προτεραιότητες με χωρο-χρονικά και χωροταξικά κριτήρια και της προτεραιότητας που έδωσε στη νομή της εξουσίας, στο εσωτερικό έναντι του οράματος για το μεγάλο άλμα μπροστά. Ως αποτέλεσμα, η διεθνής δράση της διαμορφώθηκε σε κενό γεωγραφικής, διεθνοπολιτικής και πραγματολογικής αντίληψης.<br /><br />Η επιλογή αυτή εξωτερίκευσε μία ελλιπή γνωσιολογική προσέγγιση-αξιολόγηση στην αποτύπωση της οποίας συνεισέφερε, inter alia, η αποδοχή ενός modus operandi στα πλαίσια της λογικής της “ομαδοποιημένης σκέψης”. Η επιλογή αυτή αδρανοποίησε ή και εκφύλισε την ικανότητα της να διαπραγματεύεται και να απαιτεί από συμμάχους και εταίρους.<br /><br />Η θετικιστικού χαρακτήρα “δικαιοποίηση” της προσπάθειας προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας και του εθνικού συμφέροντος σε συνδυασμό με την ηθικο-δικαιϊκής υφής ενοχοποίηση της ισχύος και κυρίως της χρήσης στρατιωτικής ισχύος αποτελεί ιστορικό-χρονικά διεθνοπολιτική καινοτομία η οποία υπερβατικά “θετικοποιεί” και “εξορθολογίζει” Ουιλσονικές αντιλήψεις ετεροβαρούς σημασίας.<br /><br />Σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον η εφαρμογή δύο μέτρων και σταθμών σε επίπεδο διεθνούς δικαίου αφορά την ad hoc επιβολή κανόνων που διέπουν τις διακρατικές σχέσεις. Οι κανόνες αυτοί λαμβάνουν τον διεθνή, “οικουμενικό” χαρακτήρα τους, όταν είναι συμβατοί με τις επιλογές ισχυρών παικτών. Αυτό επισημαίνει ο Ken Booth, όταν αναφέρεται στη διεθνή κοινότητα, την οποία θεωρεί έναν «όρο-προπαγάνδα». Εκτιμά ότι για τους ισχυρούς παίκτες ο όρος διεθνής κοινότητα «αποτελεί μία κοινοτοπία που στοχεύει να νομιμοποιήσει μία συγκεκριμένη δράση αλλά και μία βολική έκφραση, που συχνά αντιπροσωπεύει το διπλωματικό ισοδύναμο της τιμής μεταξύ κλεπτών».<br />Εσωτερικές αντιφάσεις<br /><br />Η ελληνική εξωτερική πολιτική στη νεότερη ιστορία της χώρας αποτέλεσε μία συνειδητή απεμπόληση αυθύπαρκτου ρόλου στην προσπάθεια “εξορθολογισμού” της έλλειψης οράματος και συρρίκνωσης προσδοκιών (κάτι που καθιστά τη χώρα προβλέψιμη στους αντιπάλους και δεδομένη σε εταίρους και συμμάχους). Μία “στρατηγική παραίτησης”, απόρροια του ειδικού ιστορικού βάρους της μικρασιατικής καταστροφής, συνέπεια των εσωτερικών αντιφάσεων και ανταγωνιστικών προτάσεων για τις επιλογές της.<br /><br />Ο μινιμαλισμός της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης με όρους “πολιτισμένης” συμπεριφοράς, μίας χώρας με περιορισμένο “γεωπολιτικό δυναμικό”. Μετά το 1923 η εθνική στρατηγική προέκυψε ως προϊόν συλλογικής αυθυποβολής, εσωτερικής ανάσχεσης της συλλογικής δυναμικής και εσωτερικών αντιφάσεων που περιόριζαν την οπτική της ελληνικής πολιτικής ελίτ για το διεθνές περιβάλλον.<br /><br />Εύλογα ο Π. Κονδύλης επεσήμανε ότι «οι εσωτερικές αντιφάσεις επιδρούν παραλυτικά στους ανίσχυρους, ενώ αποδεσμεύουν επεκτατικές δυνάμεις σε όσους έχουν εκ των πραγμάτων ένα τέτοιο γεωπολιτικό δυναμικό, ώστε δεν τους απομένει παρά το άλμα ή η φυγή προς τα εμπρός. Με άλλα λόγια τα βαθύτερα στρώματα της ιστορικής και κοινωνικής ύπαρξης ενός συλλογικού υποκειμένου προσδιορίζουν το πώς θα λειτουργήσουν oι εσωτερικές του αντιφάσεις. Στη σημερινή Τουρκία δρουν αχαλίνωτες στοιχειακές δυνάμεις, που ωθούν τις εσωτερικές αντιφάσεις προς την επέκταση».<br /><br />Η παρατήρηση και ταυτόχρονα πρόβλεψη του δεν μπορεί να αμφισβητηθεί οντολογικά. Περιγράφει μία αντίστροφη πορεία από αυτήν της Ελλάδας όπου οι εσωτερικές αντιφάσεις λειτούργησαν “αφαιρετικά”, ως μειούμενη και όχι προστιθέμενη αξία. Η πορεία της Τουρκίας είναι μία πορεία οικοδόμησης οράματος και απειλείται μόνο από τον μαξιμαλισμό. Στον αντίποδα η πορεία της Ελλάδας αποτελεί μία πορεία συλλογικής παρακμής.<br /><br /><div>Εξαρτήσεις από ξένο παράγοντα<br /><br />Τις κρίσιμες δεκαετίες αναδιάταξης δυνάμεων σε διεθνές επίπεδο, στη χώρα κυριάρχησαν εσωστρεφείς δυνάμεις κατακερματισμού που περιόρισαν την προοπτική της. Μετά την εθνική ήττα στη Μικρά Ασία η χώρα απώλεσε σημαντικό φορτίο στρατηγικής διορατικότητας. Αντίθετα, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου καλλιεργείτο κλίμα συναίνεσης για την εξωτερική πολιτική της χώρας. Ο μιλιταρισμός, ο ρεβιζιονισμός, η Μεγάλη Ιδέα ήταν η σκυτάλη που απλά άλλαζε χέρια. «Πρόκειται, προπάντων, για ζήτημα οπτικής» δήλωνε το 2010 ο Α. Νταβούτογλου αναφερόμενος στην οικοδόμηση επιχειρημάτων όσον αφορά τις ελληνο-τουρκικές σχέσεις.<br /><br />Η ελληνική εξωτερική πολιτική θεμελιώθηκε με όρους που δημιουργούσαν ένα κενό ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις υψηλές προσδοκίες. Η εξωτερική εξισορρόπηση της τουρκικής απειλής έγινε το κάρο που μπήκε μπροστά από το άλογο, δημιουργώντας σχέσεις εξάρτησης της ηγεσίας από τον εξωτερικό παράγοντα. Μέσα από μία διαδικασία φθίνουσας αξιοπιστίας οι επιλογές της άρχουσας ελίτ δεν την κατέστησαν τη χώρα ισότιμο εταίρο και σύμμαχο αλλά την έθεσαν σε μία ιστορική ταλάντωση που κινήθηκε μεταξύ έθνους περιορισμένης κυριαρχίας και “σφαίρας επιρροής”.<br /><br />Το αντίτιμο αυτής της επιλογής ήταν η εσωτερική νομή της εξουσίας και η παραμονή στην εξουσία αυτού που ο Γ. Κοντογιώργης προσδιόρισε ως «εκλόγιμη μοναρχία», μία οικογενειοκρατική και κομματική νομενκλατούρα. Η χώρα παρουσίασε συμπτώματα διεθνοπολιτικού αυτισμού που εξωτερικεύτηκαν με τη μορφή ενός ιστορικο-νοηματικού συμπλεγματικού συνδρόμου εξάρτησης από εταίρους και συμμάχους. Επί δεκαετίες αποτέλεσε παίγνιο του τουρκικού ιμπεριαλισμού, ένα «φαινόμενο εκτός Ιστορίας» το οποίο χαρακτήρισε η έλλειψη στρατηγικής. Τις συνέπειες αυτών των επιλογών αντιμετωπίζουμε σήμερα…</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Πως η Μικρασιατική Καταστροφή καθόρισε την ελληνική πολιτική έναντι της Τουρκίας

Βοσκόπουλος Γιώργος Μετά την μικρασιατική εκστρατεία η ελληνική εξωτερική πολιτική οικοδομήθηκε επί ενός “αμυντικογενούς” πλαισίου, καθώς στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Το ΝΑΤΟ σε αναζήτηση ρόλου απέναντι στην Κίνα

<br /><br /><img height="427" src="https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=900&img=shutterstock_1128302861.jpg" width="640" /><br /><br /><b>Κωνσταντίνος Λουκόπουλος*</b><br />Καθώς πλησιάζει η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ (η ημερομηνία θα καθοριστεί εντός του μηνός) η οποία μάλιστα θα είναι και η πρώτη του νέου Προέδρου των ΗΠΑ Joe Biden, ζωηρεύουν οι διαβουλεύσεις αλλά και οι δημόσιες συζητήσει για το πώς η Συμμαχία θα αντιμετωπίσει την Κίνα την επόμενη 10ετία, κάτι που επιτακτικά θέτει η Ουάσιγκτον εδώ και περίπου 3 χρόνια.<br /><br />Εισαγωγικά επισημαίνεται ότι στην Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ του 2017, η Κίνα περιγράφεται ως «Αναθεωρητική Δύναμη που μπορεί να διαβρώσει την ασφάλεια και την ευημερία των ΗΠΑ και να δημιουργήσει έναν κόσμο αντίθετο στα συμφέροντα της» ενώ στην Εθνική Αμυντική Στρατηγική που ακολουθεί ένα έτος αργότερα προσδιορίζεται πλέον ως Στρατηγικός Ανταγωνιστής. Στο ΝΑΤΟ γίνεται για πρώτη φορά αναφορά στην Κίνα με μία πολύ προσεκτική διατύπωση, στην Σύνοδο Κορυφής στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο 2019 όπου επισημαίνεται «ότι η αυξανόμενη επιρροή της Κίνας και οι διεθνείς πολιτικές της παρουσιάζουν προκλήσεις αλλά και ευκαιρίες που θα χρειαστεί να αντιμετωπιστούν από την Συμμαχία»<br /><br />Οι ΗΠΑ σε αναζήτηση Στρατηγικής και Συμμαχιών - Νατοϊκές Διαβουλεύσεις<br /><br />Στην Αμερική υπάρχει πλέον μεγάλος προβληματισμός σχετικά με τον στρατηγικό ανταγωνισμό με την Κίνα και την Στρατηγική που θα πρέπει να ακολουθηθεί. Αυτό γίνεται αντιληπτό από την πληθώρα αναλύσεων και προτάσεων επάνω στο θέμα με αρκετούς αναλυτές να εκτιμούν ένα νέο «Ψυχρό Πόλεμο» ως πολύ πιθανό. Αποκορύφωμα η δημοσίευση στο «Atlantic Council» μία πρότασης ολοκληρωμένης Στρατηγικής η οποία συντάχθηκε από πρώην ανώτατο κυβερνητικό αξιωματούχο των ΗΠΑ, που κράτησε όμως την ανωνυμία του, με τον τίτλο …«The Longer Telegram». Ένας τίτλος για να κάνει αναγωγή στο γνωστό μας… «Τhe long Telegram», ένα κείμενο 5000 λέξεων, που είχε συντάξει και αποστείλει τον Φεβρουάριο 1946 από την Μόσχα ο Αμερικανός Διπλωμάτης George Kennan σχετικά με την Σοβιετική Στρατηγική Αντίληψη και την προτεινόμενη Αμερικανική Στρατηγική Ανάσχεσης και που το δημοσίευσε ανώνυμα μετά από ένα χρόνο στο Foreign Affairs.<br /><br />Μετά την γνωστή «δυσανεξία» του Trump σε Συμμαχίες και πολυμερείς συνεργασίες, ο Πρόεδρος Biden θα προσπαθήσει να ενισχύσει τους διατλαντικούς δεσμούς αναζητώντας όμως ταυτόχρονα την στήριξη των Συμμάχων των ΗΠΑ στην Ευρώπη στον διαρκώς αυξανόμενο ανταγωνισμό με την Κίνα. Με την παντελή απουσία αναφοράς της Κίνας μέχρι τώρα σε θεσμικό βασικό κείμενο του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (σημ. σκόπιμα αναφέρεται εδώ η γεωγραφική διάσταση του Οργανισμού) οι νατοϊκές διαβουλεύσεις προκειμένου να διαμορφώσουν μία κοινά αποδεκτή Στρατηγική σχετικά με την Κίνα έχουν ήδη αρχίσει με «ενορχηστρωτή» τον ΓΓ κ. Stoltenberg. Είναι εμφανής η προσπάθεια να εισαχθεί το ζήτημα της Κίνας ως βασική πρόκληση ασφαλείας του ΝΑΤΟ, στο τεράστιο πλέγμα των επιτροπών και υποεπιτροπών ενώ θεωρείται περισσότερο από βέβαιο ότι θα συμπεριληφθεί στην νέα Στρατηγική Αντίληψη της Συμμαχίας (NATO Concept) που αποτελεί μετά από αυτό το ίδιο το Σύμφωνο (North Atlantic Treaty) το βασικό θεσμικό καθοδηγητικό έγγραφο της Συμμαχίας και από το οποίο επιβάλλονται και απορρέουν βασικές υποχρεώσεις. Η έκθεση που υποβλήθηκε στον κ. Stoltenberg από την συγκροτηθείσα από τον ίδιο 10μελή «Ομάδα Σοφών» αν και η αποστολή της ήταν να υποβάλλει προτάσεις με σκοπό να ενισχυθεί η ενότητα της Συμμαχίας, η πολιτική διαβούλευση και ο συντονισμός μεταξύ των Συμμάχων είχε αναλογικά …«υπερβολική δόση» Κίνας. Αρκεί να πούμε ότι η λέξη «Κίνα» με όλες τις παραλλαγές της εμφανίζεται 90 φορές στο μάλλον υπερφίαλο κείμενο που κάποιοι το θέλουν ως βάση για την νέα Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ και για αυτό τιτλοφορείται «ΝΑΤΟ 2030». <br /><br />Υπάρχουν όμως δύο βασικά ζητήματα που αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες. Το πρώτο είναι ότι όπως όλα δείχνουν, η Ουάσιγκτον δεν έχει διαμορφώσει ακόμα μία ολοκληρωμένη Στρατηγική της απέναντι στο Πεκίνο. Το δεύτερο είναι ότι προϋπόθεση για μία κοινή Στρατηγική του ΝΑΤΟ απέναντι στην Κίνα προϋποθέτει οπωσδήποτε μια κοινή αντίληψη περί απειλής και φαίνεται ότι πέρα από κάποιες ρητορικές εξάρσεις για να μην «κακοκαρδίσουν» τους Αμερικανούς οι περισσότεροι Ευρωπαίου Σύμμαχοι δεν την θεωρούν σοβαρή απειλή για την ασφάλεια τους όπως εκλαμβάνεται από στις ΗΠΑ αν και κάποια ανησυχία για το μέχρι που θα μπορούσαν να φθάσουν οι ηγεμονικές φιλοδοξίες του Πεκίνου έχει αρχίσει να εξαπλώνεται. <br /><br />Γιατί υπάρχει ανησυχία (έστω και με επιφυλάξεις) για την εξάπλωση της Κίνας<br /><br />Θα αναφερθούμε εντελώς συνοπτικά στους παράγοντες που καθιστούν έστω μακροπρόθεσμα την Κίνα απειλή ασφάλειας της ευρωατλαντικής κοινότητας. Η Κίνα υπό τον Xi Jinping που ποτέ δεν έκρυψε ότι θέλει να κάνει … «την Κίνα μεγάλη ξανά» από το 2012 που ανέλαβε την εξουσία, έχει μετασχηματιστεί σε ένα κόμμα-κράτος, μαρξιστικού-λενινιστικού χαρακτήρα με μπόλικο εθνικισμό, με τον πιο ισχυρό ηγέτη και την πιο συγκεντρωτική κυβέρνησή του από την εποχή του Μάο. Η διαρκώς αυξανόμενη ισχύς αλλά και η επιθετικότητα της Κίνας μπορεί να επηρεάσει την παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Αναλαμβάνει συνεχώς δράσεις όχι μόνο σε περιφερειακό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν σέβεται το Διεθνές Δίκαιο ενώ υπονοεί διαρκώς ότι μπορεί να κάνει χρήση στρατιωτικής βίας απέναντι στου γείτονες της πέρα από τους εκβιασμούς και την διπλωματική πίεση που ασκεί, κάτι που μας θυμίζει την Τουρκία στα «καθ’ ημάς»! <br /><br />Η Υψηλή Στρατηγική της Κίνας στηρίζεται σημαντικά στο τιτάνιο πρόγραμμα Belt and Road Imitative (BRI) που αναγγέλθηκε το 2013 και υλοποιείται έστω και με κάποια βραδύτητα. Πρόκειται για την συγκρότηση ενός νέου χερσαίου και θαλάσσιου «δρόμου μεταξιού» από την Κίνα μέσω Ευρασίας και ΝΑ Ασίας στις άλλες Ηπείρους κατασκευάζοντας και χρηματοδοτώντας υποδομές και ελέγχοντας έτσι το δίκτυο του παγκοσμίου εμπορίου και της οικονομίας. Η μετατροπή της οικονομικής σε πολιτική επιρροή και η τεχνολογική υπεροχή ιδιαίτερα στις τηλεπικοινωνίες (5G) είναι επίσης σημαντικά… «εργαλεία» που «φοβίζουν» την Δύση. Σύντομα η οικονομία των 14 τρις δολαρίων της Κίνας θα αφήσει πίσω της την Αμερικανική. <br /><br />Σε αντίθεση με τη Ρωσία, η Κίνα δεν σκοπεύει να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη για να αλλάξει τα εδαφικά όρια στην Ευρώπη, όμως σταδιακά πλησιάζει όλο και περισσότερο την γεωγραφική περιοχή που καλύπτει το ΝΑΤΟ, επεκτείνοντας ακόμα και το στρατιωτικό της δυναμικό στον Ατλαντικό, στη Μεσόγειο και στην Αρκτική ενώ έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο στον τομέα του διαστήματος. Οι αμυντικές δαπάνες της Κίνας ανέρχονται σε 260 δισεκατομμύρια δολάρια με αγοραστική δύναμη που εκτιμάται ότι ισούται ή υπερβαίνει το 70% αυτών των ΗΠΑ. Η στρατιωτική συνεργασία της Κίνας με τη Ρωσία συνεχίζει να επεκτείνεται και οι δύο ασκούνται όχι μόνο στις πεδιάδες της Κεντρικής Ασίας αλλά και στη Μεσόγειο και στη Βαλτική Θάλασσα. Οι κινεζικές επιχειρήσεις κατασκοπείας και παραπληροφόρησης στον κυβερνοχώρο έχουν γίνει μέρος της καθημερινής ζωής για όλους τους συμμάχους του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των κυβερνήσεων και των ιδιωτικών επιχειρήσεων τους.<br /><br />Οι ΕΔ της, επισήμως το ένοπλο τμήμα του Κομμουνιστικού Κόμματος, αριθμούν σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Σπουδών (IISS) 975.000. Απέκτησε πρόσφατα το δεύτερο Αεροπλανοφόρο της, ναυπηγείται ένα τρίτο και υπάρχει σχεδίαση για την ναυπήγηση και τετάρτου. Όμως υπολείπεται σημαντικά έναντι των 11 Αμερικανικών υψηλοτέρων δυνατοτήτων Αεροπλανοφόρων κατηγορίας Nimitz και Ford ενώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι μεγάλων δυνατοτήτων Αεροπλανοφόρα έχει η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Στον οπλοστάσιο της έχει εκατοντάδες Βαλλιστικούς Πύραυλους Μέσου Βεληνεκούς και βλήματα εναντίον Αεροπλανοφόρων με βεληνεκές 1250 μιλίων ενώ αναπτύσσει νέα με βεληνεκές 2500 μιλίων για να κρατήσει τα «εχθρικά» Αεροπλανοφόρα ακόμα μακρύτερα ενώ εκτιμάται ότι διαθέτει 290 πυρηνικές κεφαλές.<br /><br />Η παγκοσμιοποίηση ήταν εκείνος ο παράγοντας που οδήγησε, Κράτη, Οργανισμούς, Εταιρείες στη Δύση να δημιουργήσουν καλές σχέσεις με την Κίνα παραβλέποντας ζητήματα ασφαλείας και σταλινικής διακυβέρνησης με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αντίληψη της Δύσης ότι οι στενές σχέσεις με την Κίνα, η παγκοσμιοποίηση, η ευημερία, και η «εξαγωγή» δυτικής κουλτούρας θα φιλελευθεροποιούσαν το «Μεσαίο Βασίλειο» αποδείχθηκε λάθος. <br /><br />Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ<br /><br />Το ΝΑΤΟ αναπόδραστα θα εμπλακεί παρά τις επιφυλάξεις αρκετών κρατών – μελών (έθνη στην νατοϊκή ορολογία) καθόσον για αυτά η Κίνα ασκεί μεν μία επιθετική πολιτική αλλά συνάμα αποτελεί και ισχυρό εμπορικό εταίρο! Το ερώτημα είναι σε ποιόν βαθμό και με ποιο τρόπο καθόσον απαιτείται συναίνεση και αυτό θα αποτυπωθεί συμβιβαστικά όπως προαναφέρθηκε στην νέα Στρατηγική Αντίληψη του ΝΑΤΟ. Εκτιμάται ότι πλέον της πολιτικής στήριξης των ΗΠΑ μέσω διακηρύξεων της Συμμαχίας που δεν θα «κοστίζει», θα αναζητηθεί η μέθοδος του «όσο …τόσο».<br /><br />Μία σοβαρή και ισορροπημένη πρόταση που θα μπορούσε να εξετασθεί είναι αυτή που κατατέθηκε το καλοκαίρι του 2020 στο Atlantic Council, από τον Ian Brzezinski, πρώην Αναπληρωτή Υφυπουργό Άμυνας για θέματα ΝΑΤΟ και Ευρώπης και γιό του γνωστού μας πρώην Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Προέδρου Carter . Ο Brzezinski θεωρεί ότι το ΝΑΤΟ ως κύριο όργανο της διατλαντικής κοινότητας για συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας στο θέμα της Κίνας μπορεί να συνδυάσει τρεις τρόπους:<br /><br />Ως πολυεθνικό φόρουμ ασφάλειας, μπορεί να προωθήσει μεταξύ των Συμμάχων και των Εταίρων του ΝΑΤΟ μια κοινή αντίληψη για τις δραστηριότητες της Κίνας που δημιουργούν είτε κινδύνους είτε ευκαιρίες για την Βόρειο-ατλαντική Κοινότητα. <br /><br />Να συμβάλει στην ανάπτυξη και διάδοση μιας διατλαντικής Στρατηγικής Ασφάλειας και στάσης σχετικά με την Κίνα με διπλό στόχο, ανάπτυξη μιας σχέσης συνεργασίας με την Κίνα αλλά ταυτόχρονα και την αποτροπή από την υπονόμευση των συμφερόντων της διατλαντικής κοινότητας. <br /><br />Να χρησιμοποιήσει όλες τις πολιτικές και στρατιωτικές όλων δυνατότητες για να υποστηριχθούν οι προαναφερθέντες στόχοι και φυσικά ότι <br /><br />Σαν πρώτο και πιο… ανώδυνο μέτρο θα ήταν η ενίσχυση των σχέσεων που έτσι και αλλιώς υπάρχουν εδώ και κάποια χρόνια, με τις χώρες του Ινδο-Eιρηνικού όπως η Νότια Κορέα, η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία και η Ιαπωνία που μέχρι τώρα είναι εστιασμένες σε συμβουλευτικό επίπεδο. Η υπάρχουσα ομάδα ΝΑΤΟ + 4, το Συμβούλιο Εταιρικής Σχέσης ΝΑΤΟ-Ειρηνικού και η συνεργασία με την πρωτοβουλία Quad (Τετραμερής Διάλογος για την Ασφάλεια) μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο πλέγμα ανάσχεσης της Κίνας με βασικούς τομείς συνεργασίας στον τομέα πληροφοριών και σε κοινές ασκήσεις στην περιοχή. Επιπροσθέτως κρίνεται σκόπιμη η συγκρότηση ενός μικρού νατοϊκού επιτελείου στην Αμερικανική Διοίκηση του Ινδό-Eιρηνικού με τη παράλληλη δημιουργία ενός Κέντρου Αριστείας (COE) για να εκπαιδεύσει προσωπικό και να το εξοικειώσει με αποστολές, δομές και πρωτόκολλα του ΝΑΤΟ. To NATO σε καμία περίπτωση δεν προτίθεται να εγκατασταθεί στον Ινδό-Ειρηνικό, αλλά φιλοδοξεί να ενισχύσει τις χώρες της περιοχής.<br /><br />Η διπλή προσέγγιση απαιτεί να προταθεί στην Κίνα η σύσταση Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Κίνας με ανάλογες αρμοδιότητες του Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας του οποίου οι ρίζες χρονολογούνται από το 1997. Η ίδρυσή του θα αναγνωρίσει και θα ανταποκριθεί στην πραγματικότητα της αυξανόμενης επιρροής και εμβέλειας της Κίνας και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό και την προώθηση ευκαιριών για εποικοδομητική συνεργασία με την Κίνα, όπως οι επιχειρήσεις κατά της πειρατείας. Και τα δύο μέρη θα μπορούσαν να συμφωνήσουν σε ένα σύνολο στρατιωτικών Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Για το ΝΑΤΟ θα ήταν άκρως σημαντικό να ακουστούν οι απόψεις της Κίνας σχετικά με θέματα πυρηνικής αποτροπής και αφοπλισμού, την κατάσταση στη Βόρεια Κορέα την ενεργειακή ασφάλεια και την τρομοκρατία. Το Πεκίνο πιθανότατα θα αρνηθεί στην σύσταση ενός τέτοιου Συμβουλίου και αναμένεται να αντιταχθεί στην αυξημένη παρουσία του ΝΑΤΟ στην ΝΑ Ασία. <br /><br />Διαπιστώσεις – Συμπεράσματα-Προοπτική<br /><br />Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ σε οποιοδήποτε βαθμό με την Κίνα ως απάντηση στην προβολή ισχύος της δεν είναι κάτι εύκολο. Μια συνεκτική και αποτελεσματική Διατλαντική Στρατηγική για την Κίνα θα πρέπει να είναι ολοκληρωμένη και θα πρέπει να αξιοποιεί όλο το φάσμα των διπλωματικών, οικονομικών, τεχνολογικών, κοινωνικών και στρατιωτικών δυνατοτήτων του. Αυτό οδηγεί σε Στρατηγική διπλής προσέγγισης δηλαδή ανάσχεση και αποτροπή αφενός και διάλογος και συνεργασία αφετέρου. Ο πιθανός ρόλος του ΝΑΤΟ σε μια Διατλαντική Στρατηγική για την Κίνα δεν πρέπει να υποτιμάται.<br /><br />Η Κίνα θα παραμείνει μια αυταρχική χώρα με φιλοδοξίες Παγκόσμιας Δύναμης, της οποίας οι ηγέτες απορρίπτουν τις δυτικές ιδέες για δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα, ελέγχουν συστηματικά τον πληθυσμό τους και κλείνουν αντιφρονούντες, εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Η γενική στρατηγική του Κινεζικού Κόμματος Κράτους είναι να κερδίσει …χωρίς μάχη.<br /><br />Ένας Ψυχρός Πόλεμος, μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, των δύο μεγαλυτέρων οικονομιών του κόσμου και με εμπλοκή όλης της Δύσης θα είναι σημαντικό λάθος και η έκβαση του μη προβλέψιμη. Η παγκόσμια κατάσταση είναι τελείως διαφορετική από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης και φυσικά πολύ πιο πολύπλοκη. <br /><br /><b><i>*O Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής </i></b><div><br /></div><div><a href="https://www.liberal.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Το ΝΑΤΟ σε αναζήτηση ρόλου απέναντι στην Κίνα

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος* Καθώς πλησιάζει η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ (η ημερομηνία θα καθοριστεί εντός του μηνός) η οποία μάλιστα θα είναι...

Διαβάστε την συνέχεια

¨Σε μια νύχτα όλα τα νησιά θα περάσουν στην πλευρά της Τουρκίας¨…

<a href="https://mloyngqtz6hc.i.optimole.com/jd52Ra0.9O3R~f565/w:1024/h:578/q:74/https://tourkikanea.gr/wp-content/uploads/2021/03/3-1.png"><img height="361" src="https://mloyngqtz6hc.i.optimole.com/jd52Ra0.9O3R~f565/w:750/h:440/q:74/rt:fill/g:sm/https://tourkikanea.gr/wp-content/uploads/2021/03/3-1.png" width="640" /></a><br /><br />Σχόλια του Εράι Γκιουτσουλέρ που έγιναν σε εκπομπή του CNNTURK. O Γκιουτσολουέρ είναι απόστρατος, διδάσκει σε πανεπιστήμιο και θεωρείται στην Τουρκία από τους ειδικούς σε θέματα ασφάλειας. Τον ακούσαμε να λέει μεταξύ άλλων και τα εξής :<br /><br />¨Η Αλεξανδρούπολη είναι πολύ σημαντική. Η Αλεξανδρούπολη τον Ιούλιο του 1920, όταν ο ελληνικός στρατός επιτέθηκε στην Τουρκία, ήταν ένα μέρος που χρησιμοποιήθηκε ως βασικό σημείο μεταφορών. Υπό αυτή την έννοια είναι ένα άκρως βολικό σημείο. Δεν είναι τυχαία η ίδρυση και χερσαίας και ναυτικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη. Επιπρόσθετα σε αυτό 4 ακόμη βάσεις στην ηπειρωτική χώρα της Ελλάδας και εντέλει και στην Κρήτη και στην Κύπρο. Βλέπετε όταν ρωτάμε για ποιο λόγο κάνετε τόσο μεγάλες εγκαταστάσεις;” μας λένε πως είναι για την Ρωσία. Ρωτάω λοιπόν που είναι η Ρωσία ; Που είναι εδώ η Ρωσία ;<br /><br />Δείτε ενδεχομένως από στρατηγική σκοπιά, σε μακροπρόθεσμο σχεδιασμό να είναι κατά της Ρωσίας, αλλά εδώ σε πρώτο στάδιο ο στόχος είναι η Τουρκία<br /><br />Κάποιοι σκέφτονται πως “είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ και δεν μπορεί να μας γίνει επίθεση” . Πλέον δεν μπορείτε να το σκέφτεστε αυτό. Αν εδώ υπάρχει οπλισμός δεν υπάρχει καμία εγγύηση σχετικά με το προς τα που και σε ποιον θα στραφούν. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση σχετικά με το σε ποιόν και πως θα σκάσουν και θα πυροβολήσουν<br /><br />Δείτε εδώ ακόμη και πίσω από την απόκρυψη και προστασία στην Ελλάδα εκείνων των πραξικοπηματιών και προδοτών, πίσω απ’ όλα βρίσκεται η Αμερική<br /><br />Δείτε περικυκλώνουν, αυτά είναι πολιορκία, κάθε ένα από αυτά έχει και μια σημασία<br />(για την αμερικανική δύναμη στην Θράκη)<br /><br />Μπορούμε να σκεφτούμε πως είναι μια δύναμη που με κάποιο τρόπο, έχει στόχο σε μια δυνητική σύρραξη, σε μία γενική επιχείρηση, να περιορίσει την Τουρκία. Αυτή την στιγμή κανένα από αυτά δεν συνιστά μια άμεση απειλή κατά της Τουρκίας. Υπάρχει βέβαια εδώ μια κακή προαίρεση<br /><br />Τώρα αν με ρωτάτε αν το αντιλαμβάνομαι αυτό σαν μια συμβατική απειλή κατά της Τουρκίας, όχι δεν το βλέπω. Διότι να εισέλθουν σε κάτι τέτοιο, εέε πως να το πω, υπάρχει μία τουρκική παροιμία. “Πας για κάτι καλύτερο και χάνεις και αυτό που έχεις, διότι σε μια νύχτα όλα τα νησιά θα περάσουν στην πλευρά της Τουρκίας¨<br /><br />Προσέξτε αυτά δεν λέγονται σε κάποιο περιθωριακό ή επαρχιακό κανάλι, αλλά στο CNNTURK, που έχει εμβέλεια όχι μόνο σε όλη την Τουρκία αλλά και δορυφορικά σε πολλές χώρες του κόσμου !<br /><br /><iframe allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen="" frameborder="0" height="355" src="https://www.youtube.com/embed/o5sxuOYLufs" width="680"></iframe><br /><br /><a href="https://tourkikanea.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.

¨Σε μια νύχτα όλα τα νησιά θα περάσουν στην πλευρά της Τουρκίας¨…

Σχόλια του Εράι Γκιουτσουλέρ που έγιναν σε εκπομπή του CNNTURK. O Γκιουτσολουέρ είναι απόστρατος, διδάσκει σε πανεπιστήμιο και θεωρείται στη...

Διαβάστε την συνέχεια

Η εξωτερική βοήθεια στην Αμερικανική και Ελληνική Επανάσταση

<img height="540" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/6038e5a33f00003900a3f146.jpg?cache=GaCiG7Ckx4&ops=scalefit_960_noupscale" width="650" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Yπάρχουν Έλληνες, με έλλειψη αυτοπεποίθησης, που πιστεύουν πως απελευθερωθήκαμε από τους ξένους.</span></h3><b>Παναγιώτης Γκαρτζονίκας*  </b><br />Διακινείται στο δημόσιο λόγο η άποψη, αλλά και μεταξύ ορισμένων ιστορικών, ότι η Ελλάδα οφείλει την απελευθέρωσή της στην επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων και την αποφασιστική ναυμαχία του Ναβαρίνου.<br /><br />Εκείνο που υπονοείται, αν δεν δηλώνεται ρητά, είναι ότι η Ελλάδα ήταν ανίκανη να απελευθερωθεί μόνη της, κάτι που μόνο με τη βοήθεια των ξένων μπορούσε να πετύχει.<br /><br />Ωστόσο για να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα, είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να δούμε την εξωτερική βοήθεια στην Ελληνική Επανάσταση όχι μεμονωμένα, αλλά σε σύγκριση με τη βοήθεια που έλαβε η Αμερικανική Επανάσταση, που προηγήθηκε κατά 40 περίπου χρόνια της ελληνικής.<br /><br /><img height="537" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/6038dda2270000f40357e07c.jpg?ops=scalefit_960_noupscale" width="640" /><br /><i>GETTYΠαράδοση μετά την ήταν στο Yorktown</i><br /><br />Όταν ο Βρετανός στρατηγόςCharlesCornwallis παραδόθηκε μετά την ήττα του στο Yorktown στις 19 Οκτωβρίου 1781, προσποιήθηκε ασθένεια και διέταξε τον υποδιοικητή του να τον αντιπροσωπεύσει στην ταπεινωτική τελετή παράδοσης.<br /><br />Ο υποδιοικητής κινήθηκε για να παραδώσει το ξίφος του όχι στον Αμερικανό στρατηγό GeorgeWashington αλλά στον Γάλλο στρατηγό Jean-BaptisteRochambeau.<br /><br />Ωστόσο ένας Γάλλος επιτελής τον απέτρεψε κατευθύνοντάς τον προς τον στρατηγό Washington. Πιθανόν ο Βρετανός να ήθελε να περιφρονήσει τον Washington, παρά ταύτα η κίνησή του εξέφραζε επακριβώς την αντίληψη των Βρετανών, ότι δηλαδή είχαν ηττηθεί από τους Γάλλους και όχι από τους Αμερικανούς επαναστάτες.<br /><br />Πράγματι, η γενναιόδωρη οικονομική, στρατιωτική και ναυτική υποστήριξη που παρείχε η μοναρχική Γαλλία στην υπό σύσταση αμερικανική δημοκρατία, υπήρξε όχι απλώς σημαντική, αλλά ο πιο αποφασιστικός παράγοντας που εξασφάλισε την αμερικανική ανεξαρτησία.<br /><br />Μία τέτοια «ανίερη» εκ πρώτης όψεως σύμπραξη, υπήρξε ο θρίαμβος της realpolitik, όπως και τόσες φορές άλλωστε στην ιστορία των διεθνών σχέσεων, επί των ιστορικών, θρησκευτικών και ιδεολογικών παραγόντων.<br /><br />Η Γαλλία είχε υποστεί ταπεινωτική ήττα από τη Βρετανία στον Επταετή Πόλεμο (1756 – 1763) και απώλεσε μεταξύ των άλλων κάθε δυνατότητα ελέγχου επάνω στη Βόρειο Αμερική. Οι λόγοι που υποστήριξε ωστόσο την Αμερικανική Επανάσταση (1775 – 1783) δεν ήταν απλώς εκδικητικοί αλλά είχαν σχέση με την ισορροπία ισχύος στην Ευρώπη.<br /><br />Η Γαλλία ήταν πλέον μία ηπειρωτική δύναμη και οι εχθροί της στην Ευρώπη παρέμειναν η Αυστρία και η Πρωσσία.<br /><br />Η Βρετανία διέθετε τους οικονομικούς πόρους για να καταστήσει επικίνδυνους τους αντιπάλους της Γαλλίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, οπότε η Γαλλία έπρεπε να εξασθενίσει τη βρετανική ισχύ.<br /><br />Οι βάσεις της βρετανικής ισχύος, τα κέντρα βάρους θα λέγαμε σήμερα, όπως είχε αναγνωρίσει από τον προηγούμενο αιώνα ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, βρίσκονταν στις αποικίες και το στόλο της. Η εξέγερση των αποικιών στην Αμερική επομένως, συνιστούσε ευκαιρία για τη Γαλλία ώστε να μειώσει την ισχύ της Βρετανίας.<br /><br />Άρα υπό αυτή την έννοια ο πόλεμος εναντίον της Βρετανίας ήταν προληπτικός, διότι είχε σκοπό να αποτρέψει μελλοντική καταστροφή της Γαλλίας, από ενδεχόμενη επαναδιευθέτηση της ισορροπίας ισχύος στην Ευρώπη.<br /><br />Όπως σχολίασε ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών Charles Vergennesγια την κατάσταση στις αποικίες, οι επαναστάτες «χρειάζονταν πολεμοφόδια, χρήματα και ένα καλό ναυτικό. Εφόσον ανταποκριθούμε στις αιτήσεις τους για βοήθεια, πρέπει να ικανοποιήσουμε αυτές τις τρεις ανάγκες».<br /><br />Ο Vergennes πρότεινε αρχικά η βοήθεια της Γαλλίας να είναι μυστική, μέχρι να βρει την ευκαιρία να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της Βρετανίας, ενώ προσπάθησε να πείσει και την Ισπανία να υποστηρίξει τους Αμερικανούς.<br /><br />Και όντως, η βοήθεια άρχισε πριν ακόμη υπογραφεί η περίφημη Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας της 4ης Ιουλίου 1776.<br /><br />Ήδη από τον Ιούνιο η Γαλλία ενέκρινε δάνειο δύο εκατομμυρίων λιβρών (1λίβρα = 4$ σημερινά), ενώ η Ισπανία χορήγησε άλλο ένα εκατομμύριο λίβρεςγια τους επαναστάτες.<br /><br />Με αυτά τα χρήματα αγοράστηκαν, σε πολύ χαμηλές τιμές, διακόσια πυροβόλα, πυρίτιδα καθώς και μουσκέτα, στολές και απαραίτητα εφόδια για στρατό 25.000 ανδρών. Ο οπλισμός και τα εφόδια που έφθασαν στην Αμερική στις αρχές του επομένου έτους, κατέστησαν εφικτή την αμερικανική νίκη στη Saratoga.<div><br /></div><div><img height="412" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/6038e1a13f00000204a3f140.jpg?ops=scalefit_960_noupscale" width="640" /><br /><i>GETTYΟ Στρατηγός Burgoyne παραδίδεται στη Saratoga</i><br /><br />Η νίκη στη Saratoga έπεισε τη Γαλλία, που μέχρι τότε δεν είχε μεγάλη εμπιστοσύνη στους επαναστάτες, να συνάψει στις αρχές του 1778 συμμαχία με τους Αμερικανούς.<br /><br />Η Βρετανία φυσικά κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας τον Μάρτιο του 1778 ενώ η Ισπανία, που υποστήριζε ήδη από την αρχή τους επαναστάτες, μπήκε στον πόλεμο εναντίον της Βρετανίας με την ελπίδα να επωφεληθεί της συμμαχίας με τη Γαλλία.<br /><br />Το 1780 μπήκε και η Ολλανδία στη συμμαχία εναντίον της Βρετανίας, οπότε ο πόλεμος που ξεκίνησε ως σύγκρουση για την αμερικανική ανεξαρτησία, περιέλαβε άλλες τρεις χώρες και διεξήχθη σε όλες σχεδόν τις ηπείρους: στη δυτική Μεσόγειο, στον πορθμό της Μάγχης, στην Καραϊβική, στη Βόρειο Αμερική, στην Αφρική και τις Ινδίες.<br /><br />Οι Γάλλοι με τους Ισπανούς πολιόρκησαν ανεπιτυχώς το Γιβραλτάρ από το 1779 έως το 1783 αλλά οι Ισπανοί κατόρθωσαν να καταλάβουν τη Μινόρκα από τους Βρετανούς. Πολλές συγκρούσεις έλαβαν χώρα στη θάλασσα χωρίς ωστόσο κάποια πλευρά να πετύχει αποφασιστική νίκη. Ο βρετανικός στόλος ήταν μονίμως απασχολημένος και με την απειλή πιθανής απόβασης στα ίδια τα βρετανικά νησιά.<br /><br />Χωρίς τον γαλλικό στόλο, το βρετανικό ναυτικό θα είχε αποκλείσει τις βορειοαμερικανικές ακτές, στερώντας από τους επαναστάτες οποιαδήποτε εξωτερική βοήθεια.<br /><br />Στο χερσαίο μέτωπο οι Ισπανοί προσέβαλαν τους Βρετανούς στην κοιλάδα του Mississippi, στη Florida αλλά και στην Κεντρική Αμερική.<br /><br />Οι Γάλλοι το 1780, ανησυχώντας από τις ήττες των επαναστατών στο Charleston και στο Camden, έστειλαν εκστρατευτικό σώμα στη Βόρειο Αμερική δυνάμεως 8.000 ανδρών υπό τον στρατηγό Rochambeau.<br /><br />Οι συνδυασμένες αμερικανογαλλικές δυνάμεις το φθινόπωρο του 1781 πολιόρκησαν τις βρετανικές δυνάμεις του Cornwallis στο Yorktown. Ενδεικτικά, στην πολιορκία οι δυνάμεις των Αμερικανών αριθμούσαν 9.150 άνδρες, των Γάλλων 9.000 και των Βρετανών 7.000.<br /><br />Εφόσον το γαλλικό ναυτικό είχε αποκλείσει το στόμιο του Κόλπου Chesapeake, ο Cornwallis δεν είχε καμία τύχη και παραδόθηκε.Πρόκειται για το Ναυαρίνο των Αμερικανών.<br /><br /> <img height="402" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/6038dedd270000fb0357e080.jpg?ops=scalefit_960_noupscale" width="640" /><br /><i>COMMONS WIKIMEDIAΗ ναυμαχία στον Κόλπο Chesapeake. Στ΄αριστερά οι δυνάμεις των Γάλλων.</i><br /><br />Συνολικά η Γαλλία έστειλε στην Αμερική 61 πολεμικά πλοία με 31.500 ναύτες και 12.700 στρατιώτες, έχοντας απώλειες τελικά πάνω από 5.000 άνδρες. Η γαλλική οικονομική βοήθεια περιλάμβανε 10,5 εκατομμύρια λίβρες δωρεάν χορηγία και 35 περίπου εκατομμύρια λίβρες σε δάνεια με ευνοϊκούς όρους.<br /><br />Υπολογίζεται ότι ο πόλεμος με τη Βρετανία κόστισε στη Γαλλία περί το ένα δισεκατομμύριο λίβρες και εκτιμάται ότι είναι ένας από τους λόγους της χρεωκοπίας το 1786, που οδήγησαν στην Επανάσταση το 1789.<div><br /> Η Ελληνική περίπτωση<div><br /></div><div><img height="427" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/6038e65b2700002b0457e097.jpg?ops=scalefit_960_noupscale" width="640" /><br /><i>GETTY.</i><br /><br /><div>Η σύγκριση της εξωτερικής βοήθειας στην Αμερικανική σε σχέση με την αντίστοιχη που έλαβε η Ελληνική Επανάσταση είναι καταθλιπτική.<br /><br />Για να μην υπάρχει σύγχυση με τα σημερινά δεδομένα, υπενθυμίζεται ότι ο πληθυσμός των 13 αποικιών που επαναστάτησαν δεν υπερέβαινε τότε τα 2,5 εκατομμύρια κατοίκους, αριθμός μάλλον μικρότερος από τον ελληνικό πληθυσμό που επαναστάτησε.<br /><br />Σαφώς η Ελλάδα δεν διέθετε πολιτικούς θεσμούς και στρατιωτική οργάνωση όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο αριθμητικά οι στρατιωτικές δυνάμεις στις δύο επαναστάσεις δεν διέφεραν σημαντικά.<br /><br />Βεβαίως η Ελληνική Επανάστασηόχι μόνο δεν είχε την υποστήριξη κάποιου ξένου κράτους, αντιθέτως αντιμετώπισε την εχθρότητα ή την αδιαφορία όλων των ευρωπαϊκών χωρών.<br /><br />Όσες απειλές αντιμετώπιζε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως ο πόλεμος με την Περσία ή η εξέγερση των Δρούζων, ακόμη και η εξέγερση του Αλή Πασά, δεν είχαν σχέση ούτε βεβαίως συντονίστηκαν με τις ελληνικές ενέργειες.<br /><br />Όσον δε αφορά την οικονομική βοήθεια, τα δύο δάνεια που έλαβε η Ελλάδα 800.000 και δύο εκατομμυρίων λιρών, δεν συγκρίνονται με τη βοήθεια των Αμερικανών.<br /><br />Ασφαλώς συνέβαλαν οικονομικά και οι φιλελληνικές επιτροπές της Ευρώπης και της Αμερικής, ωστόσο η Ελληνική Επανάσταση χρηματοδοτήθηκε κατά κύριο λόγο από τους πλούσιους Έλληνες.<div><br /></div><div>  <img height="434" src="https://img.huffingtonpost.com/asset/6038e6b43f0000ea03a3f14c.jpg?ops=scalefit_960_noupscale" width="640" /><br /><i>GETTYΝαυμαχία του Ναβαρίνο</i><br /><br />Η ναυμαχία του Ναυαρίνου στις 20 Οκτωβρίου του 1827, οσονδήποτε σημαντική για τους Έλληνες και καταστροφική για τους Τουρκοαιγυπτίους, δεν ήταν αποφασιστική για την πορεία των γεγονότων.<br /><br />Οι Έλληνες με τους αγώνες τους, τις νίκες και τις ήττες τους και με τη διπλωματική τους ικανότητα έφεραν την Επανάσταση σε τέτοιο σημείο, ώστε οι Μεγάλες Δυνάμεις να υποστηρίζουν την ανεξαρτησία τους, χωρίς να έχουν συμφέροντα ανάλογα με αυτά της Γαλλίας στην Αμερική.<br /><br />Παρά τον κίνδυνο που διέτρεξε η Επανάσταση με την εισβολή του Ιμπραήμ, οι Έλληνες, καταπληκτικοί στη συμφορά κατά τον Pouqueville, ομονόησαν και στις αρχές του 1827 εξέλεξαν τον Καποδίστρια ως κυβερνήτη της Ελλάδος και όρισαν για πρώτη φορά έναν στρατιωτικό και έναν ναυτικό αρχηγό, Βρετανούς για ευνόητους λόγους.<br /><br />Οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν υπογράψει ήδη από τον Ιούνιο του 1827 τη Συνθήκη του Λονδίνου, με την οποία αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Ελλάδος και είχαν ζητήσει από το Σουλτάνο να δεχθεί ανακωχή.<br /><br />Οι Έλληνες ήταν σε δύσκολη θέση αλλά δεν είχαν ηττηθεί και ήταν αδιανόητο ότι θα μπορούσαν να τεθούν και πάλι υπό τον οθωμανικό ζυγό. Μολονότι η συνθήκη ήταν ασαφής εντούτοις δεν απέκλειε τη χρήση βίας, ήταν όμως υπέρ της χρήσεως της απειλής και αυτές ήταν και οι οδηγίες προς τους ναυάρχους των τριών στόλων που στάλθηκαν στη Μεσόγειο για να ασκηθεί πίεση στον Σουλτάνο.<br /><br />Αν οι Έλληνες αποδέχονταν την ανακωχή και οι Τουρκοαιγύπτιοι όχι, τότε οι ναύαρχοι έπρεπε να εμποδίσουν τον ανεφοδιασμό του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.<br /><br />Αυτές τις οδηγίες οι ναύαρχοι τις ερμήνευσαν με τον δικό τους τρόπο που υπερέβαινε τις επιθυμίες των τριών κυβερνήσεών τους<br /><br />Εν τέλει για να κερδηθεί ένας πόλεμος απαιτείται η ενορχήστρωση όλων των συντελεστών ισχύος - ο στρατιωτικός είναι μόνο ένας από αυτούς - και δεν μπορεί να παραβλέπονται οι υπόλοιποι.<br /><br />Αν οι Έλληνες επέδειξαν τέτοια διπλωματική δεινότητα ώστε να πείσουν τρεις Μεγάλες Δυνάμεις να καταναυμαχήσουν τον στόλο του αντιπάλου τους τότε οφείλουμε να τους πιστώσουμε το αποτέλεσμα.<br /><br />Παραφράζοντας το SunTzu, που έλεγε ότι η μεγαλύτερη επιδεξιότητα είναι να κερδίσεις τον αντίπαλο χωρίς πόλεμο, θα λέγαμε ότι απόδειξη ακόμη μεγαλύτερης ικανότητας είναι όταν πείθεις κάποιους άλλους να πολεμήσουν στο πλευρό σου.<br /><br />Τα γεγονότα ασφαλώς δεν αμφισβητούνται, συνδέονται όμως μεταξύ τους και ερμηνεύονται με το αφήγημα που επιλέγει κάποιος.<br /><br />Μολονότι ο BenjaminFranklin, ο Αμερικανός αντιπρόσωπος στο Παρίσι σε όλη τη διάρκεια της Επανάστασης, δήλωσε ότι ο πατέρας του νεογέννητου κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, δύσκολα μπορεί να βρεθεί σήμερα Αμερικανός που δεν πιστεύει ότι απελευθερώθηκαν με την ένδοξη επανάστασή τους.<br /><br />Αντιθέτως, υπάρχουν Έλληνες, με έλλειψη αυτοπεποίθησης, που πιστεύουν πως απελευθερωθήκαμε από τους ξένους.<div><br /></div><div><b><i>*Αντιστράτηγος ε.α, Διευθυντής περιοδικού Στρατηγείν, πρόεδρος της Advanced Battlefield Studies – GREECE.</i></b></div><div><br /></div><div>πηγή<br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div></div></div></div></div>

Η εξωτερική βοήθεια στην Αμερικανική και Ελληνική Επανάσταση

Yπάρχουν Έλληνες, με έλλειψη αυτοπεποίθησης, που πιστεύουν πως απελευθερωθήκαμε από τους ξένους. Παναγιώτης Γκαρτζονίκας*   Διακινείται στο ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι πέντε κινήσεις που δείχνουν ότι η Τουρκία ετοιμάζει νέα τετελεσμένα και σκηνικό έντασης

<img height="401" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2021/02/nb_cesme5-1068x670.jpg" width="640" /><br /><br />Ύπουλες μεθοδεύσεις από το Cesme που βγήκε στο Αιγαίο με αποστολή «μάχης» να εντοπίσει τα ελληνικά υποβρύχια<br />Ακόμα ένα επικίνδυνο κεφάλαιο στην ατέρμονα σειρά των παράνομων διεκδικήσεων σε βάρος της Ελλάδας άνοιξε η Τουρκία την περασμένη Κυριακή, με την έξοδο του υδρογραφικού – ωκεανογραφικού TCG CESME στο Αιγαίο για δήθεν έρευνες υδρογραφίας, ωστόσο ακαθόριστου «ειδικότερου» περιεχομένου και σκοπού.<br />Από τον Νικο Σταυρουλάκι<br /><br />Την έξοδο του Cesme ακολούθησε η αναγγελία από την Τουρκία πραγματοποίησης της μεγάλης κλίμακας αεροναυτικής άσκησης «Γαλάζια Πατρίδα» (Mavi Vatan) προτού ολοκληρωθεί χρονικά η NAVTEX που αφορούσε τις δραστηριότητες του Cesme (έως τις 2/3/21), αλλά σε συνέχεια αυτής.<br /><br />Η Άγκυρα τροφοδοτεί με νέα, φρέσκια «εκρηκτική ύλη» την πυριτιδαποθήκη των ελληνοτουρκικών σχέσεων, με τις γνωστές ύπουλες μεθόδους, τις οποίες μετέρχεται σταθερά τις τελευταίες δεκαετίες το ισλαμοφασιστικό (τώρα) κεμαλοκεντρικό (παλαιότερα) τουρκικό κατεστημένο, σε μια σταθερά επιθετική στάση εναντίον της χώρας μας, ανεξάρτητα από το ποιος κινεί το πηδάλιο της διακυβέρνησης στη διεφθαρμένη γειτονική χώρα.<br /><br />Η έξοδος του Cesme στο Αιγαίο μόνο αθώα δεν είναι, παρότι το συγκεκριμένο σκάφος είναι εδώ και δεκαετίες συχνός «πελάτης» στο ελληνικό αρχιπέλαγος, έχοντας σημειώσει αρκετά επεισόδια στο παρελθόν για παρεμφερείς δήθεν επιστημονικούς σκοπούς.<br /><br />Εδώ θα παραθέσουμε συγκεκριμένους παράγοντες, γνωστούς στο Ελληνικό Γενικό Επιτελείο (ΓΕΕΘΑ), εξηγώντας γιατί η φαινομενικά νομότυπη έξοδος του τουρκικού σκάφους στα διεθνή ύδατα (σ.σ.: που παραμένουν «διεθνή» μόνο λόγω της ελληνικής ολιγωρίας) αποτελεί ύπουλο προπομπό πιθανών μελλοντικών προκλητικότερων ενεργειών, τις οποίες η Άγκυρα προωθεί μεθοδικά, σε αντίθεση με τη διαχρονική, μυθιστορηματική αφέλεια της Αθήνας.<div><br />Το Cesme δεν είναι απλό επιστημονικό σκάφος. Είναι σκάφος του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, με αριθμό νηολογίου Α-599. Πρόκειται για σκάφος κατηγορίας «έρευνας» που κατασκευάστηκε το 1965 για τις ανάγκες του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού υπό την ονομασία USNS «Silas Bent», Μεταβιβάστηκε στην Τουρκία το 1999, διατηρώντας τα ίδια χαρακτηριστικά. Δύναται να πραγματοποιεί ποιοτικές υδρογραφικές έρευνες, έχοντας και δυνατότητες χαρτογράφησης βυθού. Και μόνο το γεγονός της δυνατότητας χαρτογράφησης συνιστά παρανομία, καθώς χαρτογραφεί βυθό που ανήκει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, όπως άλλωστε ανακοινώθηκε και από την τουρκική πλευρά, χωρίς άδεια των ελληνικών Αρχών.<div><br />Το Cesme δεν ανήκει τυχαία στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό. Παρότι φαινομενικά είναι ερευνητικού σκάφος υδάτων και παλαιό σκαρί, έχει εξοπλιστεί με νεότερα σύγχρονα ηχοβολιστικά συστήματα, με δυνατότητες εντοπισμού εχθρικών υποβρυχίων (sonars). Και, φυσικά, το τουρκικό σκάφος δεν βγήκε χειμωνιάτικα στο Αιγαίο για να μετρήσει ποσότητες της γαρίδας, αλλά να εντοπίσει τα ελληνικά υποβρύχια που περιπολούν νυχθημερόν στα ελληνικά ύδατα. Συνεπώς το Cesme διεξαγάγει «αποστολή μάχης» και όχι επιστημονική έρευνα. Επιπλέον, ως πολεμικό σκάφος δικαιούται να πλέει με κλειστούς πομπούς εντοπισμού στίγματος, αξιοποιώντας τη δυνατότητα αυτή για προφανείς λόγους.</div><div><br />Άσκηση με 87 πλοία. Η έξοδος του Cesme προηγήθηκε χρονικά της αεροναυτικής άσκησης «Γαλάζια Πατρίδα 2021» που εξήγγειλε η Τουρκία για το διάστημα από 25 Φεβρουαρίου έως 7 Μαρτίου 2020. Σε γραπτή ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας αναφέρεται ότι στη διακλαδική άσκηση «Γαλάζια Πατρίδα 2021» του τουρκικού πολεμικού ναυτικού συμμετέχουν συνολικά 87 πλοία, 27 αεροσκάφη και 20 ελικόπτερα από το πολεμικό ναυτικό, την πολεμική αεροπορία, τον στρατό ξηράς, την τουρκική ακτοφυλακή και τη στρατοχωροφυλακή. «Σκοπός της άσκησης είναι να αξιολογηθεί η ετοιμότητα των επιτελείων, των μονάδων και των πλοίων που ανήκουν στη διοίκηση των ναυτικών δυνάμεων, να γίνει δοκιμή των επιχειρησιακών δυνατοτήτων, η εξέλιξη των επιχειρησιακών τακτικών, ναυτικών και μεικτών επιχειρήσεων, η δοκιμή της διακλαδικότητας και η ενίσχυση της ετοιμότητας μάχης των μονάδων που θα συμμετάσχουν» σημειώνεται σχετικά.<br /><br />Αποσύρθηκε λόγω μποφόρ<br /><br />Το Cesme αποσύρθηκε την Πέμπτη (25/2/21), παραμονές έναρξης της άσκησης «Γαλάζια Πατρίδα». Αρμόδια στελέχη στο Ελληνικό Γενικό Επιτελείο που παρακολουθούν στενά τις κινήσεις του τουρκικού σκάφους διαβεβαίωναν την «κυριακάτικη δημοκρατία» ότι το Cesme αποχώρησε από την περιοχή λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών, καθώς έπνεαν άνεμοι 38 κόμβων, στις οποίες το παλιό σκαρί δεν μπορεί να ανταποκριθεί χωρίς ρίσκο. Αντέχει, δεν αντέχει τον καιρό, το Cesme δεν είχε κανέναν λόγο να παραμείνει στην περιοχή, αφού τη δουλειά του την έκανε. Την Παρασκευή, ωστόσο, το Cesme επέστρεψε.<br /><br />Περιέργως, 24 ώρες πριν από την αποχώρησή του, αποσύρθηκε το σκάφος επιφανείας του λιμενικού σώματος που το παρακολουθούσε. Ευτυχώς, για τα ελληνικά υποβρύχια δεν συζητάμε… Αλλά σαν αστείο ακούγεται να σκεφθούμε τι θα έκαναν τα σκάφη του πολεμικού ναυτικού του Ισραήλ σε ανάλογη περίπτωση.<br /><br />Όλη αυτή η συζήτηση θα ήταν εντελώς διαφορετική και σε απολύτως άλλη βάση, εάν η Ελλάδα είχε εξαγγείλει εγκαίρως και άφοβα και είχε καθιερώσει τα 12 ν. μίλια ως το εύρος των Εθνικών Χωρικών Υδάτων (ΕΧΥ), όταν έπρεπε, σημειώνει ενδεικτικά ο καθηγητής του ΕΚΠΑ Ιωάννης Μάζης. Αλλά στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα! Και όσο περνάει ο καιρός, γίνεται και… στερνότερη!</div><div><br />Οι τεχνητές ξέρες και η χρήση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας</div><div><br />Όπως αναφέρει ο Γ. Σιδέρης σε έγκριτη ιστοσελίδα, «οι τεχνητές ξέρες που θέλει να στήσει η Τουρκία στο Αιγαίο, από την ερχόμενη Δευτέρα (αύριο), όταν θα έχει αναπτυχθεί ο τουρκικός στόλος στο πλαίσιο της άσκησης Mavi Vatan 2021, αρχίζουν να φαίνονται και η Αθήνα λαμβάνει όλα εκείνα τα μέτρα που είναι απαραίτητα». Κυριολεκτικά ή μεταφορικά, η Τουρκία δοκιμάζει, σύμφωνα με πληροφορίες, το στήσιμο πλωτών «εξεδρών» για διεξαγωγή επιχειρήσεων στο πλαίσιο της άσκησης, οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν πρόσδεση και στον βυθό. Εάν η προοπτική αυτή είναι αληθής, τότε γίνεται χρήση του ελληνικού βυθού σε περιοχή ελληνικής υφαλοκρηπίδας, που καθιστά την κατάσταση ακόμα πιο περίπλοκη. Το Cesme, μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων, είναι δυνατόν να έχει διερευνήσει και την εκδοχή αυτή.</div><div><br />Εάν αυτό συμβεί, τότε υπάρχει σοβαρότατη παραβίαση της ελληνικής και της διεθνούς νομοθεσίας ως προς δύο σκέλη.<br />Πρώτον. Σύμφωνα με την υπουργική απόφαση 2133.2/33882/2015 – ΦΕΚ 2443/Β/13-11-2015 (Γενικός Κανονισμός Λιμένα Σαρωνικού), όπως εγκρίθηκε ως απόφαση του υπ. Ναυτιλίας, στο άρθρο 2 αναφέρεται: «Ως πλοίο, κατά την έννοια του παρόντος Κανονισμού, νοείται κάθε σκάφος, προοριζόμενο να μετακινείται στα ύδατα για μεταφορά προσώπων ή πραγμάτων, ρυμούλκηση, επιθαλάσσια αρωγή, αλιεία, αναψυχή, επιστημονικές έρευνες ή άλλο σκοπό, ως πλοίαρχος δε ο νόμιμα κυβερνών αυτό». Τουτ’ έστιν: Άλλο πράγμα εξέδρα, άλλο πράγμα πλοίο…<br />Δεύτερον. Κατά το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας (ΔΔΘ), «στην ανοικτή θάλασσα, ο εντοπισμός υφάλου και η αγκυροβολία σε αυτόν δημιουργεί την έννοια του πλωτού αγκυροβολίου σημαίας του πλοίου που είναι αγκυροβολημένο. Όταν το πλοίο το εγκαταλείψει, τότε και πάλι ο ύφαλος είναι ελεύθερος για αγκυροβολία άλλης εθνικότητας πλοίου». Και τότε τι γίνεται εάν δεν το εγκαταλείψει; Για παράδειγμα, αυτό συμβαίνει στα 10 ν. μίλια δυτικά των Κυθήρων, όπου και βρίσκεται το πλωτό αγκυροβόλιο του ρωσικού πολεμικού ναυτικού.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div></div>

Οι πέντε κινήσεις που δείχνουν ότι η Τουρκία ετοιμάζει νέα τετελεσμένα και σκηνικό έντασης

Ύπουλες μεθοδεύσεις από το Cesme που βγήκε στο Αιγαίο με αποστολή «μάχης» να εντοπίσει τα ελληνικά υποβρύχια Ακόμα ένα επικίνδυνο κεφάλαιο σ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γι’ αυτό βλέπουμε τη μεθόδευση της παράδοσης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στους νεο-Οθωμανούς...

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://pbs.twimg.com/media/DjAeAi9W0AAMNuj.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="720" data-original-width="720" height="500" src="https://pbs.twimg.com/media/DjAeAi9W0AAMNuj.jpg" width="640" /></a></div><div><br /></div>Η ευκαιρία που έχει τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη να «φάει» την τρίτη κατά σειρά εθνική επέτειο (μαζί με τις δοξολογίες και τις παρελάσεις που τη συνοδεύουν) και το δεύτερο κατά σειρά Πάσχα, είναι υπερβολικά καλή για να την αφήσει να πάει χαμένη. Πρόκειται κυριολεκτικά για το ανεκπλήρωτο όνειρο των διεθνιστών και των αντινατιβιστών που διαχειρίζονται τις τύχες μας, και που ποτέ δεν έκρυψαν τις πεποιθήσεις και την ιδεολογία τους – άλλο αν οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν θέλησαν να πιστέψουν ή δεν κατάλαβαν πως όλα αυτά που τους έλεγαν οι πολιτικοί τα εννοούσαν.<br /> <br />Για να «θαφτεί» και πάλι η 25η Μαρτίου (αυτή τη φορά μαζί με τους εορτασμούς των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, που είναι ολοφάνερο ότι οι κυβερνώντες τούς βαριούνται θανάσιμα και τους θεωρούν ανυπόφορη αγγαρεία) καθώς και το Πάσχα, με πρόσχημα πάντα τον κορωνοϊό, «η κυβέρνηση θα κάνει ό,τι χρειαστεί» όπως έλεγε και ο αλήστου μνήμης εκπρόσωπός της Στέλιος Πέτσας. Εμφανίζοντας τα κατάλληλα ξεσπάσματα κρουσμάτων τις κατάλληλες χρονικές στιγμές (πράγμα πολύ εύκολο, αφού αρκεί να πολλαπλασιάζεται ο αριθμός των rapid tests όποτε χρειάζεται), θα «σπρώξει» με τον στανιό τα lockdown μέχρι τα μέσα Μαΐου, αδιαφορώντας απολύτως για το αν καταστρέφονται οικονομικά εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και για το αν έχουν χαντακωθεί ψυχολογικά και μορφωτικά εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές και φοιτητές. <br /> <br />Το θέατρο του υγειονομικού παραλόγου θα συνεχιστεί μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος: να σπάσει οριστικά το ηθικό του Έλληνα, να καμφθούν και οι τελευταίες αντοχές του, και να διαχωριστεί βίαια από το πλαίσιο των ηθών, των εθίμων και της κουλτούρας του το οποίο οι «προοδευτικοί» κυβερνώντες μας θεωρούν όχι μόνο απολύτως αναχρονιστικό και ενοχλητικό, αλλά και σοβαρό εμπόδιο για τη μετατροπή των κατοίκων αυτού του τόπου σε άμορφο πολυπολιτισμικό πολτό. Για να μεταλλαχθεί η Ελλάδα σε αυτό που οραματίζεται ο Μητσοτάκης και οι όμοιοί του, δεν φτάνει μόνο να συνεχιστεί ακάθεκτη η αθρόα εισροή μουσουλμάνων λαθρομεταναστών. Πρέπει να αρχίσει να νιώθει και ο γηγενής Έλληνας ξένος στον τόπο του. Όποιος δεν θέλει να ζει μέσα στον εφιάλτη της διαρκούς τρομολαγνείας και αρνείται να συμβιβαστεί με το οργουελικό καθεστώς βάναυσης καταπάτησης των στοιχειωδέστερων ανθρώπινων δικαιωμάτων, θα πρέπει να τα μαζέψει μια ώρα αρχύτερα και να τους αδειάζει τη γωνιά. <br /> <br />Οι κυβερνώντες μας αποδεικνύουν καθημερινά πως το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να συνεχίσουν να νέμονται την εξουσία και τα προνόμια που απορρέουν από αυτή. Το τι λαό θα κυβερνούν, τους είναι παντελώς αδιάφορο. Ας είναι και Μπαγκλαντεσιανοί, Πακιστανοί ή Σομαλοί οι ιθαγενείς της Ελλάδας, το ίδιο τους κάνει. Αρκεί να υπάρχει η πινακίδα «Ελλάδα» έξω από το μαγαζί για να δικαιολογούνται οι καρέκλες με τους παχυλούς μισθούς, και ας είναι μέσα Βαβέλ. Έτσι κι αλλιώς, εδώ και χρόνια οι πολιτικοί ταγοί μας δεν μπορούν να κρύψουν την απέχθεια που νιώθουν για κάθε τι το ελληνικό, από τη γλώσσα μας και την Ιστορία μας μέχρι τον εθνικό ύμνο και τη σημαία μας. Γι’ αυτό είδαμε να προδίδεται αναίσχυντα η Μακεδονία από το απελέκητο κούτσουρο της παρακμιακής Αριστεράς που μας κυβέρνησε 5 χρόνια, γι’ αυτό έχουμε μία Πρόεδρο της Δημοκρατίας η οποία δεν χάνει ευκαιρία να συμπεριφερθεί με προκλητική περιφρόνηση στα όσια και τα ιερά αυτού του τόπου, και γι’ αυτό βλέπουμε τη μεθόδευση της παράδοσης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στους νεο-Οθωμανούς ανατολικούς γείτονές μας.<div><br /></div><div><a href="https://i-epikaira.blogspot.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Γι’ αυτό βλέπουμε τη μεθόδευση της παράδοσης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στους νεο-Οθωμανούς...

Η ευκαιρία που έχει τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη να «φάει» την τρίτη κατά σειρά εθνική επέτειο (μαζί με τις δοξολογίες και τις παρελάσεις που ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η πονηρή Αίγυπτος και η ταλαιπωρημένη Ελληνική ΑΟΖ: Το Κάιρο δεν μας τα λέει καθόλου καλά…

<img height="378" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/02/210228221946_AOZ-EGYPT-GREECE-KARYOTHS02.jpg" width="640" /><br /><br /><br />Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ <br />Ξαφνικά η Αίγυπτος άρχισε να μοιράζει οικόπεδα μέσα στην ελληνική ΑΟΖ και εμείς δηλώνουμε έκπληκτοι και προδομένοι, ενώ γνωρίζαμε τις αιγυπτιακές θέσεις από την εποχή που Υπουργός Εξωτερικών ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία δεν είχε καταφέρει να πείσει την αιγυπτιακή κυβέρνηση να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Ελλάδα.<br /><br />Η Αίγυπτος από τότε μέχρι σήμερα έδειχνε ξεκάθαρα ότι δεν ήθελε να απομονώσει την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο και επιθυμούσε να έχει θαλάσσια σύνορα μαζί της. Δεν είχε κανένα λόγο να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Ελλάδα, με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται ότι δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία.<br /><br />Έτσι όταν ο Νίκος Μελέτης έγραψε πρόσφατα για τα νέα οικόπεδα που σχεδιάζει να παραχωρήσει η Αίγυπτος στην δική μας θάλασσα, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών δεν διαμαρτυρήθηκε, γιατί γνώριζε ότι αυτό θα ήταν αναπόφευκτο μετά την τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ που υπέγραψε με την Αίγυπτο στις 6 Αυγούστου 2020.<br /><br />Η Ελλάδα γνωρίζει ότι δεν πρόκειται ποτέ να πετύχει μια ολική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο και, προς τιμήν της, δεν έκανε ένα υποκριτικό διάβημα διαμαρτυρίας προς την αιγυπτιακή κυβέρνηση γιατί παραχώρησε οικόπεδα για εξερεύνηση υδρογονανθράκων στην μη οριοθετημένη ελληνική ΑΟΖ.<br /><br />Όπως, σωστά, γράφτηκε για την ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση:<br /><ul style="text-align: left;"><li>(α) δεν αποτελεί την μέση γραμμή μεταξύ των ακτών των δύο χωρών, αφού η αναλογία είναι τουλάχιστον 45%-55% υπέρ της Αιγύπτου, και συνεπώς υπάρχει πλέον επίσημη ελλαδική παραδοχή για μειωμένη βαρύτητα και επιρροή των νησιών στην οριοθέτηση ΑΟΖ·</li><li>(β) το ανατολικό όριο της γραμμής φθάνει μέχρι τον 28ο μεσημβρινό, με αποτέλεσμα να «συμπίπτει» με την ανωτέρω τουρκική αμφισβήτηση και αξίωση για κοινό σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου με ανατολικό όριο τουλάχιστον μέχρι τον 28ο μεσημβρινό·</li><li>(γ) δεν προσδιορίζει κατά πόσο η Αίγυπτος αναγνωρίζει την επιρροή του συμπλέγματος Μεγίστης (Καστελλορίζου), το οποίο διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο για την ύπαρξη κοινού συνόρου της Κύπρου με την Ελλάδα (και την ΕΕ), που έχει την δική του σημασία ιδιαίτερα σε ότι αφορά την τοποθέτηση υποθαλάσσιων αγωγών και καλωδίων·</li><li>(δ) υποβαθμίζει την διαπραγματευτική θέση της Ελλάδος στο μέλλον για το υπόλοιπο μη οριοθετημένο τμήμα, δηλαδή από τον 28ο μεσημβρινό μέχρι το δυτικότερο σημείο της γραμμής οριοθέτησης Κύπρου-Αιγύπτου (30°05’00”), καθότι αφέθηκε μόνο του το Καστελλόριζο σε όλο αυτό το τμήμα. Εφόσον μάλιστα η Ελλάς αποδέχθηκε ήδη 45%-55% για την επιρροή Κρήτης, Κάσου, Καρπάθου και Ρόδου, διερωτάται κανείς τί ποσοστό θα απαιτήσει η Αίγυπτος για το Καστελλόριζο.</li></ul>Η Ελλάδα, για να μη φανεί ότι εγκαταλείπει την ολική οριοθέτηση, στην συμφωνία με την Αίγυπτο υποστήριξε ότι το Άρθρο 1(ε) προβλέπει ότι κάθε μεταγενέστερη οριοθέτηση πέρα ​​από το καθορισμένο όριο της συμφωνίας (ανατολικά του 28ου μεσημβρινού ή νοτιοδυτικά της Κρήτης) θα ολοκληρωθεί «σε συνεννόηση με τα γειτονικά κράτη».<br /><br />Η Ελλάδα, στη βιασύνη της να απαντήσει, με κάποιο τρόπο, στο τουρκολιβυκό μνημόνιο δυστυχώς έθεσε σε κίνδυνο τα δικαιώματά μας στον ορυκτό πλούτο που μας ανήκει στην Ανατολική Μεσόγειο. Θέλαμε να εμβολίσουμε το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και καταλήξαμε σε ένα οδυνηρό συμβιβασμό με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ, που πολύ φοβούμαι ότι μπορεί να μας κοστίσει και άλλο μακροπρόθεσμα.<br /><br />Ο επόμενος χάρτης δείχνει την σωστή οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, βάσει της UNCLOS.<br /><br />Χάρτης οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου<img height="365" src="https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2021/02/210228221247_AOZ-EGYPT-GREECE-KARYOTHS03.jpg" width="640" />Πηγή: <i>Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 2014.</i><br /><br />Όπως είχα παλαιότερα επισημάνει :<br /><br />«Η πιο σημαντική, από όλες τις εκκρεμούσες οριοθετήσεις της Ελλάδας, είναι αυτή με την Αίγυπτο. Θα αντιτείνει κάποιος ότι η σημαντικότερη είναι αυτή με την Τουρκία, αλλά δεν θα έχει δίκιο. Η οριοθέτηση με την Τουρκία είναι όντως η δυσκολότερη. Η οριοθέτηση όμως με την Αίγυπτο είναι η πιο σημαντική και κρίσιμη, εφόσον δώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Ρω, Μεγίστη, Στρογγύλη). Με αυτή την σωστή οριοθέτηση η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Η Λεκάνη του Ηροδότου, που κείται στο κρίσιμο τρίγωνο ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, αποτελεί το κλειδί στα θέματα ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.»<br /><br />Όμως όλα αυτά πλέον αποτελούν παρελθόν. Τώρα περιμένουμε να μας σώσουν οι Αμερικανοί μια και ο φίλος του Ερντογάν δεν είναι πλέον στον Λευκό Οίκο. Ο ελληνισμός περιμένει με ειλικρινή αγωνία τις κινήσεις του προέδρου Μπάιντεν, αλλά φοβάμαι μήπως απογοητευτούμε για μια άλλη φορά, επειδή η Αμερική δεν θέλει να χάσει την Τουρκία.<div><br /></div><div><a href="https://hellasjournal.com/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η πονηρή Αίγυπτος και η ταλαιπωρημένη Ελληνική ΑΟΖ: Το Κάιρο δεν μας τα λέει καθόλου καλά…

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ Ξαφνικά η Αίγυπτος άρχισε να μοιράζει οικόπεδα μέσα στην ελληνική ΑΟΖ και εμείς δηλώνουμε έκπληκτοι και προδομένοι, ενώ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία πίσω από την “βιτρίνα” του Ερντογάν και η αμερικανική βάση στα σύνορα με τη Συρία

<a href="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2019/04/11/turkey.jpeg"><img src="https://www.militaire.gr/wp-content/uploads/2019/04/11/turkey-696x364.jpeg" /></a><br /><br />Της <b>ΛΙΑΝΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ</b><br />Ζοφερή η ζωή των πολιτών την περίοδο ηγεμονίας του σουλτάνου. Η οικονομική και κοινωνική κρίση αυξάνει καθημερινά. Ο λαός ζει κάτω από τα όρια της φτώχιας και ο πολυχρονεμένος οραματίζεται φαραωνικά έργα στον Βόσπορο και την κατάκτηση του διαστήματος.<br /><br />Τα στοιχεία που προκύπτουν από επιστημονικές έρευνες δείχνουν την τραγικότητα της κατάστασης. Σύμφωνα με έκθεση που ετοίμασε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την οικονομία μετά την εγκαθίδρυση προεδρικού συστήματος στην Τουρκία , αυτοκτονούν 65 άνθρωποι κάθε εβδομάδα. Οι αυτόχειρες την περίοδο 2017-2019 είναι 9.916. … Το ποσοστό των αυτοκτονιών κυρίως για οικονομικούς λόγους αυξήθηκαν κατά 38% την τελευταία διετία.<br /><br />Σύμφωνα με σφυγμομέτρηση που πραγματοποίησε η εταιρία Metropol την περίοδο Ιανουαρίου- 9 Φεβρουαρίου 2021 το 47,3 των πολιτών θέλουν να φύγουν από τη χώρα και να ζήσουν στο εξωτερικό.<br /><br />Σε όλα αυτά εάν προσθέσει κανείς την παραβίαση των δημοκρατικών αρχών , των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το ανελέητο πογκρόμ εναντίον των Κούρδων αντιλαμβάνεται την κόλαση που βιώνουν οι άνθρωποι.<br /><br />Η Εθνοσυνέλευση σε λίγες μέρες θα αποφασίσει την άρση ασυλίας 28 από τους 56 βουλευτές του κουρδικού κόμματος HADEP. Η καταδίκη τους ενδεχομένως θα οδηγήσει στο κλείσιμο του κόμματος. Ουσιαστικά το τουρκικό κοινοβούλιο δεν θα έχει αντιπολίτευση αφού ήταν οι μόνοι βουλευτές που αυθαδίαζαν στον ηγεμόνα.<br /><br />Η επιθετικότητα της κυβέρνησης έναντι των Κούρδων αυξήθηκε μετά την αποτυχημένη επιχείρηση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων να διασώσουν 13 αιχμαλώτους στην περιοχή Gara του Ιράκ που απέχει 40 χλμ από τα τουρκικά σύνορα.<br /><br />Η τουρκική αεροπορία που βομβάρδισε και βύθισε τουρκικό πολεμικό στην Κύπρο το 1974 θέλησε να διασώσει 13 αιχμαλώτους που κρατούσαν οι Κούρδοι του ΡΚΚ. Ο Ερντογάν προανήγγειλε ουσιαστικά την επιτυχία της επιχείρησης ¨Νυχι του Αετού¨ μερικές μέρες πριν υποσχόμενος κάτι μεγάλο στον λαό του. Αντί όμως αυτής της μεγάλης επιτυχίας τα βομβαρδιστικά σκότωσαν τους 13 αιχμαλώτους πιθανότατα εξαιτίας κακού σχεδιασμού και ανικανότητας. Φυσικά οι ευθύνες επιρρίφτηκαν στους αντάρτες του ΡΚΚ, χωρίς να πείθουν κανένα.<br /><br />Το μεγάλο πρόβλημα και ο φόβος του σουλτάνου δεν είναι η διαταραχή στις σχέσεις του με τις ΗΠΑ, ούτε οι S-400, αλλά οι Κούρδοι.<br /><br />Μετά την λήξη της θητείας του Τράμπ τερματίστηκε η προσωπική διπλωματία –συμφερόντων- μεταξύ των δυο Προέδρων.<br /><br />Ο Ερντογάν και οι συνεργάτες του πρότειναν μια λύση για τους S-400 σαν αυτή της Κρήτης, αλλά ζήτησαν σαν αντάλλαγμα να σταματήσουν οι ΗΠΑ να ενισχύουν τους Κούρδους του PKK/YPG/SDG. Η αμερικανική πλευρά, όμως, δήλωσε σε όλους τους τόνους ότι:<br /><br />-Οι κυρώσεις για τους S-400 είναι αναπόφευκτες, επιβάλλονται από τους αμερικανικούς νόμους.<br /><br />-Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τους Κούρδους στη Συρία<br /><br />-Πρέπει να αποχωρήσουν όλες οι ξένες δυνάμεις από τη Λιβύη.<br /><br />-Η δίκη της Halk Bank θα συνεχίσει κανονικά.<br /><br />-Η Τουρκία παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και καταπατά τις δημοκρατικές αρχές και αξίες.<br /><br />Ένα δημοσίευμα στην εφημερίδα Asharg–Awsat που εκδίδεται στο Λονδίνο προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στην τουρκική ηγεσία. Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να φτιάξουν μια μεγάλη στρατιωτική Βάση στην περιοχή Haseke της Συρίας, στο σημείο Αyn Diwar όπου διασταυρώνονται τα σύνορα Τουρκίας-Συρίας και Ιράκ.<br /><br />Το δημοσίευμα δεν επιβεβαιώθηκε και δεν διαψεύστηκε . Εκτιμάται ότι με το σχέδιο αυτό θα στριμωχτεί η Άγκυρα και δεν θα μπορεί να κάνει στρατιωτικές επιχειρήσεις πέρα των συνόρων. Οι Αμερικανοί θα εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη διασύνδεση Συρία- Ιράκ με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους Κούρδους.<br /><br />Ο Πρόεδρος Μπάιντεν γνωρίζει πολύ καλά τους Κούρδους . Όταν είχε επισκεφθεί πριν χρόνια το ιρακινό Κουρδιστάν είχε πει: ¨ φίλοι των Κούρδων δεν είναι μόνο τα βουνά αλλά κι εμείς¨.<br /><br />Αυτός είναι ο εφιάλτης του Ερντογάν. Για να κρύψει τον φόβο και την αποτυχία του να απελευθερώσει τους αιχμαλώτους στράφηκε πάλι εναντίον της Ελλάδος. Με αυτή την επιθετική ρητορική μπορεί να συσπειρώνει μέρος των πολιτών του δεν αντιλαμβάνεται, όμως ότι χάνει το κύρος και την αξιοπρέπεια του στην εξωτερική πολιτική. Έτσι από συν-πρόεδρος στην υλοποίηση του σχεδίου της Μεγάλης Μέσης Ανατολής και από ηγέτης χώρας πρότυπο για τον αραβικό κόσμο κατάντησε αποδιοπομπαίος τράγος Ανατολής και Δύσης.<div><br /></div><div><a href="https://www.militaire.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η Τουρκία πίσω από την “βιτρίνα” του Ερντογάν και η αμερικανική βάση στα σύνορα με τη Συρία

Της ΛΙΑΝΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ Ζοφερή η ζωή των πολιτών την περίοδο ηγεμονίας του σουλτάνου. Η οικονομική και κοινωνική κρίση αυξάνει καθημερινά. Ο λ...

Διαβάστε την συνέχεια

Eλληνική ''στρατηγική ψυχραιμία'' εναντίον τουρκικής γεωστρατηγικής χρησικτησίας

<img height="401" src="https://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2021/03/elladatourkia-thumb-large-300x188.jpg" width="640" /><br /><br />του <b>Στέφανου Καραβίδα*</b><br />Η είσοδος του CESME έρχεται σε συνέχεια μια αλυσίδας ενεργειών της Τουρκίας που τελικό στόχο έχει τη γεωπολιτική εξαΰλωση του Ελληνισμού και τη μετατροπή του σε «απόφυση» και βιλαέτι της, με βάση το νεοοθωμανικό της όραμα.<br /><br />Ήδη από το ξέσπασμα της «αραβικής άνοιξης», αλλά κυρίως από την επομένη της απόπειρας πραξικοπήματος του 2016, έχοντας αποτινάξει από πάνω της το «χαλινάρι» των «έξι τόξων» του κεμαλισμού, αφέθηκε ελεύθερη να πραγματώσει το όραμα του εκλεγμένου ηγεμόνα της. Σε αυτό το διάστημα, χωρίς φοβικά σύνδρομα, εκμεταλλεύτηκε τους βαθμούς ελευθερίας του πολυπολικού πλέον διεθνούς συστήματος και το πολιτικό φαινόμενο Τραμπ. Με στρατιωτικές επεμβάσεις άμεσα ή έμεσα, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη και στο Αρτσάχ, όρισε τη γεωπολιτική σφαίρα άμεσης επιρροής της.<br />Φυσικά, οι γεωστρατηγικές της επιδιώξεις εκτείνονται μέσω του τουρανικού τόξου προς τις τουρκογενείς δημοκρατίες και τους πληθυσμούς της κεντρικής Ασίας (Ουϊγούροι) και μέσω του ισλαμικού, διά του Πακιστάν μέχρι και τη Μαλαισία. Δε θα πρέπει να μας διαφεύγει και η προσπάθεια επιρροής στην υποσαχάρειο Αφρική και το Κέρας της (Σομαλία-Σουδάν).<br /><br /><img height="373" src="https://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2021/03/6f641a146205b243fb7752279819ef04_XL-300x175.jpg" width="640" /><div><br /></div><div> Δεν έχει σημασία εάν στις στρατιωτικές της εμπλοκές στην άμεση περιφέρειά της, έχει πετύχει μικρές νίκες ή έχειυποστεί ήττες στο τακτικό και επιχειρησιακό επίπεδο. Και τα δύο θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. Σημασία έχει ότι ανεξαρτήτως τακτικού αποτελέσματος, έχει ορίσει σε στρατηγικό επίπεδο το χώρο της. Και έχοντας ολοκληρώσει αυτό το στόχο της πλέον, έχει στραφεί προς τον Ελληνισμό. Στον Ελληνισμό που αποτελεί το μοναδικό εμπόδιο σε αυτό που οι Τούρκοι δημοσιολογούντες περί των Διεθνών Σχέσεων, δεν έχουν διστάσει επίσημα να εκφράσουν ως στόχο. Στην ανάδειξη της Τουρκίας όχι μόνο σε περιφερειακή δύναμη, αλλά στην 5η δύναμη παγκοσμίως μετά τις ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία και Ινδία. Και ναι ο δρόμος περνάει από την Ελλάδα και την Κύπρο.<br /><br />Την ίδια στιγμή σε Ελλάδα και Κύπρο, επιλήσμονες πλείστων προσφάτων Εθνικών καταστροφών, επιχειρούμε να «ανασχέσουμε» την Τουρκία με ασματίδια ιδεολογικής πολυτέλειας και συλλογικές αυταπάτες. Σταθερά ετεροπροσδιοριζόμενοι, εναποθέτουμε την ελπίδα της ανάσχεσης της Τουρκίας σε Οργανισμούς συνάντησης ετερόκλητων συμφερόντων όπως το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε, με απότοκο την αναγνώριση «νόμιμων και ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο» (Σύνοδος Κορυφής ΝΑΤΟ 1997, Μαδρίτη) και «εκκρεμών συνοριακών διαφορών και άλλων συναφών θεμάτων» (Σύνοδος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ελσίνκι, 1999).<br /><br />Σε σχέση λοιπόν με το TCG CESME (A599), παρακολουθούμε για ακόμη μία φορά την κατ’ ευφημισμό ελληνική «στρατηγική ψυχραιμία» έναντι της τουρκικής «Γεωστρατηγικής Χρησικτησίας». H «δέσμευση» της περιοχής ερευνών του CESME αφορά δυνητική και εν αναμονή ελληνική Αιγιαλίτιδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, ενώ η δυνατότητα του CESME για ηχοβολιστικές έρευνες στον πυθμένα «ακουμπά» και την Υφαλοκρηπίδα.<br /><br /><img height="367" src="https://www.anixneuseis.gr/wp-content/uploads/2021/03/1-1-300x172.jpg" width="640" /></div><div><br /></div><div>Παρατηρούμε με λύπη, κορυφαίους Έλληνες ακαδημαϊκούς, αναλαμβάνοντας κυβερνητικά πόστα, να αναδεικνύονται σε εκπροσώπους της τουρκικής πλευράς, εξηγώντας και δικαιολογώντας τις τουρκικές προκλήσεις, μέσω της εννοιολογικής και ποιοτικής υποβάθμισής τους σε απλές «διαδικαστικές παρατυπίες». Το παραπάνω αφορά αφενός στην ευχέρεια που παρέχει το Διεθνές Δίκαιο(Δ.Δ) για σχετικές τουρκικές ενέργειες, και αφετέρου, στην αναρμοδιότητα του Σταθμού Σμύρνης να εκδώσει NAVTEX για τη συγκεκριμένη περιοχή. Θα ήταν λοιπόν όλα εντάξει εάν (ασχέτως Συμφώνου Βέρνης) το Δ.Δ επέτρεπε στο CESME να διεξαγάγει έρευνες και η Τουρκία είχε νομότυπα αιτηθεί τη συγκεκριμένη περιοχή από τις Ελληνικές Αρχές;<br /><br />Σαφώς και ΌΧΙ! Η τουρκική ενέργεια εντάσσεται στα πλαίσια των ψυχολογικών -και όχι μόνο- επιχειρήσεων της Τουρκίας. Έχει στόχο καθαρά το ΘΥΜΙΚΟ μας και την αποδόμηση του πνεύματος ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ που προέβαλε η Ελλάδα αντίστοιχα το 1987 στην «Κρίση του SISMIK» (πρώην HORA 1976…). Είναι μοιραία η σύγκριση ανάμεσα στην ομιλία του τότε πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου στο Υπουργικό Συμβούλιο το 1987 και την αφωνία της σημερινής Κυβέρνησης. Χαρακτηριστικό της σημειολογίας, ότι κατά την είσοδο του CESME, η πολιτική και στρατιωτική Ηγεσία του Υπουργείο Άμυνας βρισκόταν στο Άμπου Ντάμπι στην έκθεση στρατιωτικής τεχνολογίας ΙDEX2021.<br /><br />Στα πλαίσια της τουρκικής «Γεωστρατηγικής Χρησικτησίας» που αναφέρθηκε, η Τουρκία ορίζει το νέο «ζωτικό» της χώρο, αποφλοιώνοντας σταθερά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Ένεκα της (πάγιας) απουσίας ελληνικής αντίδρασης και υπό την πρόφαση του Δ.Δ, το οποίο σημειωτέον επικαλείται αλλά δεν αναγνωρίζει, η Τουρκία προσθέτει βέλη στη φαρέτρα της που θα χρησιμοποιήσει σε μελλοντική πιθανή προσφυγή σε δικαιοδοτικό όργανο ή σε απευθείας πολιτική διαδικασία διαπραγμάτευσης.<br /><br />Βασικό επιχείρημα της κατευναστικής ελληνικής πολιτικής είναι ότι «η Ελλάδα πρέπει να κερδίσει χρόνο, έως ότου ετοιμαστεί στρατιωτικά». Πόσο χρόνο χρειαζόμαστε ακόμη, δεδομένου ότι έχουν περάσει 47 χρόνια από το 1974 και 25 χρόνια από τα Ίμια; Από κει και πέρα, η άποψη ότι υπολειπόμαστε στρατιωτικά είναι απότοκο μιας ρυπαρής προπαγάνδας από τους «αποστόλους του μαρασμού» που προσπαθούν να ποτίσουν τους Έλληνες με αισθήματα ηττοπάθειας. Μέλη κυρίως μια ακαδημαϊκής και πολιτικής ψεύτο-ελίτ, διαπλεκόμενης με γνωστό εγχώριο Think Tank (από τα Lidl…), αφού τα προηγούμενα χρόνια απαξίωναν την έννοια της Σκληρής(στρατιωτικής) Ισχύος, σήμερα προπαγανδίζουν υποταγή μέχρι να αυτή να αποκτηθεί… Είναι οι ίδιοι που με ένα ιδιότυπο κλαδισμό προσπαθούσαν να κρατήσουν τη δημόσια συζήτηση μακριά από στρατιωτικές πτυχές και μονοδιάστατα στο Δ.Δ, λες και εάν ομιλούσαμε περί στρατιωτικής ανάσχεσης της Τουρκίας, θα έχαναν τα πρωτεία στο δημόσιο διάλογο.<br /><br />Είκοσι χρόνια πίσω, ο Ισμαήλ Χακίμ Καρανταγί, Τούρκος ΑΓΕΕΘΑ κατά την περίοδο των Ιμίων, ανέφερε ότι <i>«τα Ίμια αποτέλεσαν το στρατηγικότερο σφάλμα της Τουρκίας, διότι αφυπνίστηκε στρατιωτικά η Ελλάδα»,</i> με την Τουρκία ανήμπορη να ακολουθήσει λόγω του ΔΝΤ και της δεινής οικονομικής κατάστασης. Η Κυβέρνηση Σημίτη, προχώρησε σε ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα, την πραγματική «αγορά του αιώνα» το οποίο πέραν των σκανδάλων (2 υπουργοί Άμυνας στη φυλακή), απέδωσε καρπούς 10 χρόνια μετά. Παρά μάλιστα την εξοπλιστική αδράνεια της προηγούμενης δεκαετίας, εξακολουθεί και σήμερα να διατηρεί την Ισορροπία Ισχύος! Ενδεικτικά σε αεροπορικό επίπεδο, μαζί με την αγορά της περιόδου Καραμανλή, η Ελλάδα απέκτησε 105 νέα μαχητικά αεροσκάφη 3ης γενιάς (60 F-16Blk52, 30 F-16Adv, 15 M-2000-5), ενώ εκσυγχρόνισε 39 F-4E ουσιαστικά στο επίπεδο των F-16Blk50 και 10 Μ2000 σε Μ2000-5. Αν και δεν αποτελεί σκοπό του παρόντος κειμένου, θα αναφερθεί συνοπτικά, ότι συνακόλουθα μέχρι σήμερα, αποκτήθηκαν Ιπτάμενα Ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα PATRIOT, S-300, CROTALE, TOR M-1, ελικόπτερα APACHE, CHINOOK, S-70, SUPER PUMA, NH-90, εκτοξευτές MLRS, PZH-2000(Πυροβολικό Μάχης), άρματα LEO-2HEL, υποβρύχια κλάσης Παπανικολής, πυραυλάκατοι SUPER VITA, έξυπνα πυρομαχικά και όπλα καθώς και πλήθος άλλων συστημάτων.<br /><br />Όλα τα παραπάνω εξασφαλίζουν σήμερα την Ισορροπία Iσχύος και καλύτερα από όλους το γνωρίζει η τουρκική πλευρά. Σε κρίσιμα πεδία μάλιστα, η Ελλάδα διαθέτει όχι μόνο ποιοτική αλλά και ποσοτική υπεροχή, ενώ οι ελληνικές Ε.Δ. θα επιχειρήσουν υπό την κάλυψη του πυκνότερου αντιαεροπορικού δικτύου της Ευρώπης. Τέλος, η γεωγραφία των «Θερμοπυλών» του Έβρου και του «θαλασσοχερσαίου» αιγαιακού χώρου είναι υπέρ μας. Τα ελληνικά οπλικά συστήματα έχουν de facto μετατρέψει το Αιγαίο σε κλειστή θάλασσα και «ελληνική λίμνη», εξ ου και τουρκικές αιτιάσεις για την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων.<br /><br />Τα νέα αποκτήματα (RAFALE, Φρεγάτες, κ.α) δεν θα έρθουν για να αποκαταστήσουν ένα κενό Ισχύος, αλλά για να ανατρέψουν το υπάρχον Ισοζύγιο δραματικά υπέρ μας. Το πρόβλημα για την Ελλάδα δεν είναι το έλλειμμα πραγματικής Ισχύος, αλλά ΠΡΟΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΙΣΧΥΟΣ, από ένα πολιτικό σύστημα με φοβικά σύνδρομα και έλλειψη κουλτούρας ασφαλείας. Όλα αυτά αναφέρονται διότι είναι μη ρεαλιστικό να στρουθοκαμηλίζουμε κατευναστικά έναντι της Τουρκίας «για να κερδίσουμε» χρόνο, διότι δεν ορίζουμε εμείς το χρόνο της σύγκρουσης αλλά ο επιτιθέμενος. Η Τουρκία γνωρίζει (δυστυχώς καλύτερα από εμάς) ότι δεν μπορεί να καθυποτάξει στρατιωτικά την Ελλάδα.<br /><br />Ο Ερντογάν ωστόσο θα διακινδύνευε, μία εμπλοκή σε δύο περιπτώσεις. Είτε εάν απειλείται στο εσωτερικό του, που δε συμβαίνει ακόμα, είτε εάν βρει παράθυρο ευκαιρίας. Στην πρώτη περίπτωση, θα το διακινδυνεύσει ακόμη και εάν το ρίσκο της σύγκρουσης είναι εξαιρετικά υψηλό, εμπρός στο θανάσιμο κίνδυνο της φυσικής και όχι απλά πολιτικής εξόντωσής του. Αναφορικά με τη δεύτερη περίπτωση, εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική μας στάση. Δυστυχώς, η κατευναστική και υπόπτως φοβική ρητορική των ορφανών της σημιτικής περιόδου, που έχουν βρει «απάγκιο» μαζί με αριβίστες στρατιωτικούς στο ΕΛΙΑΜΕΠ, βλέπουμε να μετουσιώνεται σε πολιτική, καθώς απλώνονται σε θεσμικές και κυβερνητικές θέσεις. Δεδομένης της συγκυρίας, είναι αυτή η σκοπίμως ηττοπαθής πολιτική που δύναται να δώσει στον Ερντογάν το παράθυρο ευκαιρίας, εάν μάλιστα η υφέρπουσα σκανδαλολογία φανεί να ακουμπάει με κάποιο τρόπο κρατικούς αξιωματούχους, κάνοντάς τους «διαχειρίσιμους». Η Ιστορία διδάσκει ότι υποστήκαμε εθνικές ήττες (Σεπτεμβριανά 55’, Κύπρος 74’, Ίμια 96’) σε περιόδους κυβερνητικής ρευστότητας ή ακυβερνησίας.<br /><br />Μία λελογισμένου ρίσκου νίκη, πέραν του ότι θα αποσοβήσει μία πιθανή κοινωνική έκρηξη στην Τουρκία, θα δώσει στον Ερντογάν το ιδεολογικό αφήγημα για την οριστική αποκαθήλωση του Κεμάλ και την ανάδειξή του στο νέο γαζή, αντίστοιχο του Οσμάν, γενάρχη των Οθωμανών και νέο χαλίφη των μουσουλμανικών μαζών. Ο Ερντογάν επιθυμεί να δώσει μία νίκη και ένα εθνικό ορόσημο στους ψηφοφόρους του μέχρι το 2023, επέτειο συμπλήρωσης των 100 ετών από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας αλλά και προεδρικών εκλογών. Πόσο μάλλον εάν η νίκη αυτή συμπέσει με τα 200 χρόνια της Επανάστασης των «απίστων». Και οι συμβολισμοί είναι κάτι στους οποίους ο Ερντογάν έχει αδυναμία…<br /><br />Οι Ε.Δ είναι έτοιμες και το απέδειξαν σε Έβρο, Αιγαίο και Κύπρο πρόσφατα, δίνοντας πολιτικό κεφάλαιο στην Κυβέρνηση που δεν αξιοποιήθηκε! Το πολιτικό σύστημα σε Ελλάδα και Κύπρο οφείλει να ξεφύγει από τις αυταπάτες του και να προετοιμάσει την κοινωνία, αντί να τη κοιμίζει και να τη φοβίζει. Διότι παραφράζοντας τον Τσώρτσιλ, διαλέγουμε την ατίμωση για να μην πολεμήσουμε, ωστόσο δυστυχώς και εξευτελιζόμαστε και θα πολεμήσουμε!<br /><br /><b><i>*Ο Στέφανος Καραβίδας είναι Επισμηναγός ε.α πρώην Ιπτάμενος σε αεροσκάφη F-16 και Εκπαιδευτής του Κέντρου Αεροπορικής Τακτικής. Τα τελευταία 2 χρόνια διαμένει μόνιμα στα Η.Α.Ε όπου εργάζεται σαν Εκπαιδευτής Πτήσεων.</i></b></div><div><br /></div><div><a href="https://www.anixneuseis.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Eλληνική ''στρατηγική ψυχραιμία'' εναντίον τουρκικής γεωστρατηγικής χρησικτησίας

του Στέφανου Καραβίδα* Η είσοδος του CESME έρχεται σε συνέχεια μια αλυσίδας ενεργειών της Τουρκίας που τελικό στόχο έχει τη γεωπολιτική εξα...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο βάτραχος στην κατσαρόλα και το λάθος του Ερντογάν – Ένα χρόνο από τη μάχη του Έβρου

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2020/03/evros-metanastes-1.jpg" /><br /><br /><b>Λυγερός Σταύρος</b><br />Αυτό που συνέβη πριν ένα χρόνο τέτοιες ημέρες στον Έβρο δεν ήταν προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα. Επρόκειτο για μία οργανωμένη από το τουρκικό κράτος εισβολή αμάχων και όχι μόνο. Αναμφίβολα, στόχος της συντριπτικής πλειονότητας όσων πολιορκούσαν τα ελληνικά σύνορα και επιχειρούσαν να προσεγγίσουν τα νησιά ήταν να κάνουν ένα βήμα προς τον τελικό προορισμό, που είναι ο “παράδεισος” της Ευρώπης.<br /><br />Αυτό, ωστόσο, δεν ακυρώνει το γεγονός ότι ο Ερντογάν έχει εργαλειοποιήσει τους μετανάστες με διπλό στόχο: πρώτον να καταπονήσει και εάν είναι δυνατόν να “αλώσει” την Ελλάδα και δεύτερον να εκβιάσει την ΕΕ. Η τακτική αυτή δεν είναι καινούρια. Εφαρμόζεται εδώ πολύ καιρό. Μέχρι τώρα, όμως, η Άγκυρα τηρούσε κάποια προσχήματα. Μεθόδευε τη διοχέτευση μεταναστών στην ελληνική επικράτεια μέσω των νησιών και του Έβρου σε μικρότερες ή μεγαλύτερες δόσεις.<br /><br />Η τακτική αυτή θύμιζε λίγο τη γνωστή ιστορία με τον βάτραχο στην κατσαρόλα. Η Ελλάδα θύμιζε μέχρι τώρα τον βάτραχο που δεν πήδαγε έξω από την κατσαρόλα, επειδή η Τουρκία ζέσταινε σιγά-σιγά το νερό. Εάν συνέχιζε έτσι τελικώς ο βάτραχος ίσως γινόταν βραστός, όπως στην ιστορία. Με το σιγά-σιγά συνηθίζει να μην αντιδρά με αποτέλεσμα να μη λειτουργεί το ένστικτο αυτοσυντήρησης.<br /><br />Ο Ερντογάν έκανε το λάθος και πρέπει ως Έλληνες να θεωρούμε τον εαυτό μας τυχερό γι’ αυτό. Έχοντας συνηθίσει να αντιδρά κλιμακώνοντας και έχοντας μέχρι τώρα συνηθίσει να κερδίζει πόντους από την εκάστοτε κλιμάκωση, εφάρμοσε αυτή την τακτική και τότε. Έτσι, αντί να συνεχίσει να μας στέλνει σε δόσεις τους μετανάστες, οργάνωσε τη μαζική μεταφορά τους στον Έβρο και στα μικρασιατικά παράλια, προκειμένου να πραγματοποιήσει μία ολομέτωπη μαζική εισβολή. Με άλλα λόγια μας έριξε καυτό νερό και μας υποχρέωσε να πηδήξουμε έξω από την κατσαρόλα, όπως θα έκανε και ο βάτραχος.<div><br />Η υπέρβαση του Μητσοτάκη<br /><br />Καταργώντας τα προσχήματα και εξαπολύοντας ανοικτά πλέον αυτόν τον υβριδικό πόλεμο, ο Ερντογάν υποχρέωσε την ελληνική κοινή γνώμη να αφυπνισθεί και τον ίδιο τον Μητσοτάκη να κάνει την υπέρβασή του. Είχαν προηγηθεί οι εμφύλιες συγκρούσεις των νησιωτών με τα ΜΑΤ, οι οποίες είχαν καταδείξει ότι οι νησιώτες κι όχι μόνο είχαν φθάσει στα όριά τους. Προετοίμασε το έδαφος και η τότε στα πρώτα βήματά της πανδημία και έτσι όταν η Τουρκία έστειλε τα πλήθη στον Έβρο, η απόφαση για σφράγισμα των συνόρων παγιώθηκε.<br /><br />Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός διέβη τότε τον δικό του Ρουβίκωνα. Έδωσε εντολές που το 2019 θα τις αρνιόταν μετά βδελυγμίας. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Μητσοτάκης υποχρεώθηκε από τις περιστάσεις να εγκαταλείψει τα ιδεολογήματα του και να κάνει αυτά που έπρεπε να είχε κάνει από το καλοκαίρι του 2019. Κάλλιο αργά, όμως, παρά ποτέ. Προφανώς, λειτούργησε το ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης, δεδομένου ότι η συντριπτική-συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, υπό την πίεση των γεγονότων, υιοθέτησε μία λογική αντίστασης σ’ εκείνη την ιδιότυπη αλλά διόλου ακίνδυνη εισβολή.<br /><br />Η αλήθεια είναι ότι έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, η κυβέρνηση δεν είχε περιθώρια υποχώρησης. Εάν άνοιγε τα σύνορα, η βόρεια Ελλάδα θα κατακλυζόταν όχι μόνο από όσους βρίσκονταν τότε στον Έβρο, αλλά και από δεκάδες ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες που με μαθηματική ακρίβεια θα ακολουθούσαν. Προφανώς, κάποιοι θα κατάφερναν να περάσουν προς Βουλγαρία, Βόρεια Μακεδονία και Αλβανία, αλλά η συντριπτική πλειονότητα θα εγκλωβιζόταν στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε “βόμβα” στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας.<br /><br />Σε μία τέτοια περίπτωση το ενδεχόμενο συγκρούσεων μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών θα καθίστατο από πολύ πιθανό έως σχεδόν αναπόφευκτο. Ο Ερντογάν θα είχε καταφέρει όχι απλώς να καταπονήσει, αλλά και να βάλει φωτιά στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, ο Μητσοτάκης δεν είχε τότε οδό υποχώρησης. Εάν υποχωρούσε θα προκαλούσε καταστροφικό πλήγμα στη χώρα, με αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση, εάν όχι την ανατροπή της κυβέρνησής του.<br /><br />Η πρώτη πράξη του τουρκικού σχεδίου<br /><br />Όλα αυτά που συνέβησαν από τέλη Φεβρουαρίου μέχρι τον Μάρτιο 2020 στον Έβρο και στα νησιά ήταν στην πραγματικότητα η πρώτη πράξη του τουρκικού σχεδίου. Εάν δεν προσέκρουε στη σθεναρή ελληνική αντίσταση, ο Ερντογάν πιθανότατα θα έσπρωχνε μαζικά μετανάστες και στα μικρά νησιά που έχουν πλημμελή φύλαξη, όπως είναι και το στρατηγικής σημασίας Καστελλόριζο. Η ευρωτουρκική Κοινή Δήλωση του Μαρτίου 2016 είχε ήδη γίνει κουρέλι από την Άγκυρα.<br /><br />Από τότε, το Βερολίνο επιχειρεί να ξαναζωντανέψει την κοινή δήλωση-ζόμπι και να επαναφέρει τα πράγματα στην κατάσταση, που βόλευε και συνεχίζει να βολεύει τους βορειοευρωπαίους εταίρους. Για τον σκοπό αυτό όχι μόνο έχει αποφύγει επιμελώς να ασκήσει την οποιαδήποτε κριτική στην τακτική του Ερντογάν να εργαλειοποιεί του μετανάστες-πρόσφυγες, αλλά και να δίνει σε κάθε ευκαιρία εύσημα στην Τουρκία! Περιττό να πούμε ότι για τον ρόλο της Ελλάδας η Μέρκελ είναι πολύ τσιγγούνα.<br /><br />Τελικώς, η σθεναρή ελληνική αντίσταση, σε συνδυασμό με το φούντωμα της πανδημίας, υποχρέωσε την Άγκυρα, αλλά και τους ίδιους τους μετανάστες-πολιορκητές να κάνουν πίσω. Στην πραγματικότητα, εξαπολύοντας η Τουρκία εκείνον τον υβριδικό πόλεμο, υποχρέωσε την Ελλάδα να τεθεί σε κατάσταση εκτάκτου εθνικής ανάγκης και να λάβει δραστικά μέτρα.<br /><br />Όσο η Ελλάδα μετατρεπόταν σε ένα απέραντο hot spot οι Ευρωπαίοι είχαν βολευτεί. Από τις αρχές του 2016, όταν έκλεισαν τον βαλκανικό διάδρομο, η ΕΕ ουσιαστικά άφησε την Ελλάδα εκτός της προστατευμένης ζώνης. Το πραγματικό ευρωπαϊκό σύνορο είναι στα βόρεια σύνορά μας, όχι στον Έβρο και στο Αιγαίο. Η δε FRONTEX στο Αιγαίο λειτουργεί όλα αυτά τα χρόνια ως μηχανισμός υποδοχής κι όχι αποτροπής της παράνομης εισόδου μεταναστών. Ευτυχώς, τον τελευταίο χρόνο αυτό έχει αλλάξει και είναι ίσως η μόνη θετική κληρονομιά που μας άφησε η μάχη του Έβρου. Οι εισροές μεταναστών ειδικά στα νησιά έχουν συρρικνωθεί.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Ο βάτραχος στην κατσαρόλα και το λάθος του Ερντογάν – Ένα χρόνο από τη μάχη του Έβρου

Λυγερός Σταύρος Αυτό που συνέβη πριν ένα χρόνο τέτοιες ημέρες στον Έβρο δεν ήταν προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα. Επρόκειτο για μία οργαν...

Διαβάστε την συνέχεια

Η ΜΙΤ, ο “Διοικητής Φάντασμα”, το ISIS και το αέριο σαρίν – Το μοιραίο τροχαίο

<img src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2021/02/topalca.jpg" /><br /><br /><b>Τσιλιόπουλος Ευθύμιος</b><br />Ο Χέισαμ Τοπάλκα, o διαβόητος Σύριος λαθρέμπορος όπλων, γνωστός με το ψευδώνυμο “Διοικητής Φάντασμα”, που από την αρχή του εμφυλίου πολέμου της Συρίας είχε απασχολήσει επανειλημμένα τα τουρκικά ΜΜΕ για τις σχέσεις του με την ΜΙΤ, πέθανε σε ύποπτο τροχαίο ατύχημα στις 10 Φεβρουαρίου. Τα τουρκικά ΜΜΕ δεν ανέφεραν καθόλου την είδηση.<br /><br />Ενώ εκκρεμούσαν δύο εντάλματα, καθώς και ποινή φυλάκισης 12 ετών εναντίον του, ο Τοπάλκα κυκλοφορούσε ελεύθερα στη Τουρκία. Στις 10 Φεβρουαρίου 2021, αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν ο “καταζητούμενος” μαζί με επτά άλλους, συγκρούστηκε με φορτηγό περίπου στις 9 μ.μ. στο δρόμο μεταξύ Ικονίου (Κόνια) και Καραπινάρ. Από τους επιβαίνοντες, ο Τοπάλκα και δύο άλλοι σκοτώθηκαν, ενώ οι υπόλοιποι πέντε τραυματίστηκαν. Το ατύχημα επιβεβαίωσε τον ισχυρισμό ότι ο Τοπάλκα, που είχε κρατηθεί δύο φορές από την αστυνομία το 2014, ήταν ακόμη στην Τουρκία. Πηγή ανέφερε ότι ήταν υπό την προστασία του MİT και ότι με τη βοήθειά της είχε εγκατασταθεί στο Ικόνιο.<br /><br />Ο οδηγός του φορτηγού αφέθηκε ελεύθερος μετά από ανάκριση και τα πτώματα στάλθηκαν στην επαρχία Χατάι, στα σύνορα με την Συρία, όπου θάφτηκαν χωρίς δημοσιότητα. Το συμβάν έφερε στην μνήμη το επεισόδιο <a href="https://slpress.gr/idees/mia-nychta-sto-soysoyrloyk-vathy-kratos-kai-organomeno-egklima-stin-toyrkia/">Σουσουρλούκ</a> το 1996. Τότε ένας άλλος καταζητούμενος διάσημος μαφιόζος, συνεργάτης της ΜΙΤ, είχε σκοτωθεί σε τροχαίο. Επέβαινε στο ίδιο αυτοκίνητο με εν ενεργεία διοικητή ασφαλείας και με βουλευτή!<br /><br />Ο Τοπάλκα (επίσης γνωστός ως Χάιθαμ Κασάπ, ή Αμπού Σαλάχ) ήταν ένα σκοτεινό πρόσωπο που έγινε γνωστό μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία το 2011. Η οικογένειά του κατάγεται από το χωριό Σέιχ Χασάν στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Λατάκιας στη Συρία. Για χρόνια ζούσε στην περιοχή Γιαϊλαντάγκ της επαρχίας Χατάι στην Τουρκία. Από εκεί δραστηριοποιείτο στο κάθε είδους λαθρεμπόριο.<div><br />O “Διοικητής Φάντασμα”<br /><br />Η βόρεια περιοχή της Λατάκιας ήταν υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών της “Τουρκμενικής Ταξιαρχίας Μπαζίμπουτζάκ”. Η ΜΙΤ είχε στρατολογήσει τον Τοπάλκα και του είχε αναθέσει καθήκοντα σε πολλές επιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν υπό τον έλεγχο της σ’ εκείνη την περιοχή. Οι επιχειρήσεις περιλάμβαναν τη μεταφορά όπλων και πυρομαχικών σε τζιχαντιστές στον άξονα Λιβύης-Τουρκίας, επιθέσεις και σφαγές εναντίον αλεβιτών στη Λατάκια και επαφές με παρακλάδια της Αλ Κάιντα.<br /><br />Τον Αύγουστο 2013, τζιχαντιστές υπό την καθοδήγηση του Τοπάλκα επιτέθηκαν σε χωριά αλεβιτών στην επαρχία Λατάκια και σκότωσαν 190 αμάχους σύμφωνα με έκθεση της Human Rights Watch, ενώ σύμφωνα με ανεπίσημες πηγές σκότωσαν 1.500 αμάχους. Ο Τοπάλκα ήταν φυγάς και κατηγορούμενος για ανάμιξη στη βομβιστική επίθεση στο Ρέιχαν τον Μάιο 2013. Επίσης, για τρομοκρατική επίθεση που συνδέεται με το ISIS στη Νιγκντέ τον Μάρτιο 2014.<br /><br />Τον Δεκέμβριο 2015, τουρκικό δικαστήριο τον καταδίκασε σε φυλάκιση 12 ετών για λαθρεμπόριο προς τη Συρία χημικών ουσιών που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή δηλητηριωδών αερίων. Η υπόθεση εκείνη έγινε γνωστή ως “δίκη του αερίου σαρίν”. Ίσως η πιο εντυπωσιακή επιχείρηση του Τοπάλκα ήταν η βομβιστική επίθεση στο κέντρο της παραμεθόριας πόλης Ρέγιανλι στις 11 Μαΐου 2013, που σκότωσε 53 ανθρώπους.<br /><br />Δύο άτομα που συνελήφθησαν ως εμπλεκόμενοι με την επίθεση δήλωσαν ότι αγόρασαν οχήματα για λογαριασμό του Τοπάλκα, πιστεύοντας ότι θα τα χρησιμοποιούσε για λαθρεμπόριο. Δεν γνώριζαν ότι θα γινόντουσαν βόμβες. Έρευνα διαπίστωσε ότι ο Τοπάλκα ετέθη δύο φορές υπό κράτηση στην Τουρκία και απελευθερώθηκε και τις δύο. Μπαινόβγαινε, μάλιστα, στη γειτονική χώρα, παρότι καταζητείτο.<br /><br />Σύμφωνα με έκθεση για την Αλ Κάιντα της Γενικής Διεύθυνσης Ασφάλειας της Τουρκίας, ο Τοπάλκα πέρασε από Συρία σε Τουρκία κι αντιστρόφως 873 φορές μεταξύ 2011-2014. Η έκθεση ανέφερε επίσης ότι παρευρέθηκε σε συναντήσεις με αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και ότι είχε δεσμούς με την οργάνωση Αλ Νούσρα, το συριακό παρακλάδι της Αλ Κάιντα.</div><div><br />12 χρόνια για αέριο σαρίν<br /><br />Λίγο μετά την βομβιστική επίθεση στο Ρέγιανλι, η αστυνομία στα Άδανα πραγματοποίησε επιδρομές σε τοποθεσίες όπου παράγονταν χημικές ουσίες για κατασκευή χημικών όπλων, τα οποία προορίζονταν για την Αλ Κάιντα. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον Τοπάλκα και άλλα τέσσερα άτομα και κατάσχεσαν δύο κιλά αέριο σαρίν. Λίγο αργότερα, όμως, το γραφείο του κυβερνήτη των Αδάνων ανέφερε ότι επρόκειτο για αντιψυκτικό κι όχι για αέριο σαρίν!<br /><br />Ο Τοπάλκα και οι άλλοι κρατούμενοι απελευθερώθηκαν τον Ιούλιο του 2013. Η εργαστηριακή έκθεση του κατασχεθέντος υλικού, όμως, επιβεβαίωσε ότι προοριζόταν για χημικό όπλο και ότι οι συλληφθέντες και απελευθερωθέντες είχαν σκοπό να το χρησιμοποιήσουν. Με βάση την έκθεση, οι εισαγγελείς διέταξαν την εκ νέου σύλληψη του Τοπάλκα, αλλά εντωμεταξύ είχε γίνει άφαντος.<br /><br />Το κατηγορητήριο ανέφερε ότι οι κατηγορούμενοι αγόρασαν τα υλικά από την εταιρεία MKE στην Άγκυρα και ότι είχαν πληρώσει από λογαριασμό Σαουδικής Αραβίας. Το κατηγορητήριο ανέφερε επίσης ότι οι ύποπτοι είχαν παραγγείλει σωλήνες χρωμίου για την κατασκευή βλημάτων όλμων. Στις 29 Δεκεμβρίου 2015 ο Τοπάλκα καταδικάστηκε ερήμην σε 12 χρόνια φυλάκισης για τρομοκρατία.<br /><br />Όλμοι για Αλ Νούσρα και βοήθεια στο ISIS<br /><br />Οι όλμοι που αναφέρονταν στο κατηγορητήριο, βρέθηκαν τυχαία στις 7 Νοεμβρίου 2013 κατά τη διάρκεια έρευνας για ναρκωτικά που πραγματοποιήθηκε σε φορτηγό. Η αστυνομία βρήκε 953 βλήματα όλμων, καθώς και 10 εκτοξευτές ρουκετών, που προορίζονταν για την Αλ Κάιντα. Ο οδηγός του φορτηγού ομολόγησε ότι είχε λάβει οδηγίες από κάποιον Χέισεμ, ο οποίος ήταν ο Τοπάλκα. Έτσι συνελήφθη την πρώτη φορά, αλλά και τότε απελευθερώθηκε με παρέμβαση της ΜΙΤ.<br /><br />Τον Μάρτιο 2014, τα μέλη του ISIS Μπεενιαμίν Ζου, Τζεντρίμ Ραμαντάνι και Μουχάμεντ Ζακίρι είχαν αναχωρήσει με αυτοκίνητο από το Χατάι για να πάνε Κωνσταντινούπολη. Όταν τους σταμάτησαν για έλεγχο στη Νιγκντέ (κεντρική Τουρκία) πυροβόλησαν και σκότωσαν δύο χωροφύλακες. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο τα τρία μέλη του ISIS μεταφέρθηκαν από τη Συρία στην Κωνσταντινούπολη για να πραγματοποιήσουν βομβιστική επίθεση. Ο Τοπάλκα, για τον οποίον εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης, τους είχε περάσει από τα σύνορα στην παραμεθόρια πόλη Γαϊλανταγκί και τους είχε φέρει σε επαφή με άτομα στην Κωνσταντινούπολη.<br /><br />Ο Τοπάλκα συμμετείχε επίσης στην απαγωγή του δημοσιογράφου Μπινιαμίν Αϊγκιούν ανταποκριτή της εφημερίδας Milliyet, ο οποίος τον Δεκέμβριο 2013 συναντήθηκε με τον Τοπάλκα στη Συρία. Εκεί ομάδα του ISIS τους απήγαγε. Όταν η απαγωγή έγινε γνωστή, η MΙT ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με το ISIS. Ο Τοπάλκα ελευθερώθηκε 17 ημέρες μετά και στις 6 Ιανουαρίου 2014 επέστρεψε και είπε στο δημοσιογράφο Αϊγκιούν: «Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται. Θα ελευθερωθείς». Έτσι και έγινε μερικές μέρες αργότερα.</div><div><br />Η ΜΙΤ προστατεύει τον Τοπάλκα<br /><br />Το όνομα του Τοπάλκα αναφέρεται σχεδόν σε κάθε κατηγορία που είχε σχέση με λαθρεμπόριο στη Συρία. Σύμφωνα με έκθεση της χωροφυλακής (Ιούνιος 2014), αυτός ενορχήστρωσε το λαθρεμπόριο αρχαιοτήτων από τη Συρία, καθώς και την κλοπή βιομηχανικού εξοπλισμού στο Χαλέπι προς πώληση στην Τουρκία. Ο Τοπάλκα και η MΙT ανέπτυξαν στενές σχέσεις στον πόλεμο στη Συρία. Νοίκιασε αποθήκη στην τουρκική επαρχία Χατάι για τη μεταφορά όπλων. Πηγή ανέφερε ότι ο Τοπάλκα προμήθευε όπλα σε κάθε ομάδα μαχητών στη Συρία που τα χρειαζόταν και ότι απομακρύνθηκε από την παραμεθόριο όταν το όνομά του ενεπλάκη σε πολλά περιστατικά τρομοκρατίας.<br /><br />Ο Τοπάλκα κινείτο άνετα σε όλη τη Τουρκία παρά τα εντάλματα και την καταδίκη του. Την απάντηση δίνει η μαρτυρία του Μεχμέτ Ασκάρ, κατηγορούμενου για τρομοκρατική επίθεση του ISIS: «Εγώ και ο Χέισεμ Τολπάκα, ο οποίος είπε ότι δούλευε για την MİT, κρατηθήκαμε από στρατιώτες ενώ μεταφέραμε όπλα δια μέσω των συνόρων στο Yayladağı. Ωστόσο, απελευθερωθήκαμε μετά από μερικά τηλέφωνα που έκανε και συνεχίσαμε την παράδοση».<br /><br />Στη μεταφορά όπλων στη Συρία εμπλέκεται και ο στρατιωτικός Νούρι Γκοκχάν Μποζκίρ, αρχηγός της Διοίκησης των Ειδικών Δυνάμεων (ÖKK) που πήγε στην Ουκρανία το 2015 και δεν επέστρεψε ποτέ. Ο Μποζκίρ ζήτησε άσυλο εκεί το 2019, αποκαλύπτοντας ότι με εντολή της ΜΙΤ μεταξύ 2012-2015 έκανε συνολικά 49 αποστολές όπλων στους Τουρκμένους στη Συρία με την βοήθεια του Τοπάλκα. Η Τουρκία ζήτησε την έκδοσή του, αλλά ο Μποζκίρ είπε ότι η ζωή του θα κινδυνεύσει αν εκδοθεί. Πρόσθεσε ότι μάρτυρες όπως ο ίδιος έχουν πεθάνει από “καρδιακές προσβολές” σε τουρκικές φυλακές, αναφέροντας ως παράδειγμα πρώην συνάδελφο του.<br /><br />Ο Τοπάλκα έζησε στο Ικόνιο μέχρι το θανατηφόρο τροχαίο στις 10 Φεβρουαρίου. Η ταυτότητα που βρέθηκε πάνω του είχε εκδοθεί στο όνομα “Χέισεμ Ταμπακτζί”. Ο γιος του επιβεβαίωσε το θάνατό του στα κοινωνικά μέσα, όταν τοπικό νεκροταφείο δημοσίευσε την είδηση της κηδείας. Το πτώμα του μεταφέρθηκε στο χωριό Γιαλανταγκί στο Χατάι και θάφτηκε εκεί στις 11 Φεβρουαρίου. Το τι έκανε μέχρι τον θάνατο του, μπορεί δεν θα το μάθουμε ποτέ. Οι επιζήσαντες του τροχαίου συνεπιβάτες του, πάντως, μάλλον θα έχουν να πουν.</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.</div>

Η ΜΙΤ, ο “Διοικητής Φάντασμα”, το ISIS και το αέριο σαρίν – Το μοιραίο τροχαίο

Τσιλιόπουλος Ευθύμιος Ο Χέισαμ Τοπάλκα, o διαβόητος Σύριος λαθρέμπορος όπλων, γνωστός με το ψευδώνυμο “Διοικητής Φάντασμα”, που από την αρχή...

Διαβάστε την συνέχεια