ΤΟΥ Noa Lazimi
Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καυχήθηκε ότι η χώρα του θα μπορούσε να δράσει εναντίον του Ισραήλ όπως ακριβώς έκανε στη Λιβύη και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Αλλά μια προσεκτική ματιά στις στρατιωτικές δυνατότητες της Τουρκίας οδηγεί σε ένα σαφές συμπέρασμα: Οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια θα ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία. Υπάρχει, ωστόσο, ένα άλλο σενάριο, όχι λιγότερο επικίνδυνο από μια άμεση εισβολή, που θα πρέπει να ανησυχήσει τον Ισραηλινό Στρατό.
Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απείλησε ξανά αυτή την εβδομάδα ότι όπως η χώρα του είχε ενεργήσει στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και τη Λιβύη, θα μπορούσε επίσης να ενεργήσει εναντίον του Ισραήλ. Η δήλωση είναι μια ευκαιρία να εξεταστούν τα σχετικά ζητήματα: Υπάρχει κάποια αλήθεια στις παρατηρήσεις του; Είναι η Άγκυρα ικανή να αποτελέσει πραγματική στρατιωτική απειλή για το Ισραήλ;
Μια τουρκική χερσαία επιχείρηση
Στην πράξη, από την εισβολή της στην Κύπρο το 1974, η Τουρκία δεν έχει πραγματοποιήσει μια μεγάλης κλίμακας συμβατική εισβολή. Έχει, ωστόσο, διεξάγει σημαντικές χερσαίες επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ. Στη Συρία, η Άγκυρα πραγματοποίησε ευρείες επιχειρήσεις συνδυάζοντας τακτικές δυνάμεις με τοπικούς παράγοντες και εδραίωσε μια συνεχή παρουσία στο βόρειο τμήμα της χώρας. Στο Ιράκ, αντίθετα, οι κινήσεις της ήταν πιο περιορισμένες, περιλαμβάνοντας διασυνοριακές εισβολές και δημιουργία βάσεων.
Οι ενέργειες της Τουρκίας σε αυτά τα δύο μέτωπα, και τα δύο γειτονικά κράτη που συνορεύουν με την Τουρκία, στόχευαν πρωτίστως στην αντιμετώπιση της κουρδικής πρόκλησης, την οποία θεωρεί ως άμεση απειλή για την εθνική της ασφάλεια. Στη Λιβύη και το Αζερμπαϊτζάν, από την άλλη πλευρά, η τουρκική εμπλοκή χαρακτηρίστηκε από μια πιο περιορισμένη στρατιωτική παρουσία βασισμένη σε συμβούλους, drones, πώληση εξοπλισμού και υποστήριξη των τοπικών δυνάμεων.
Μια τουρκική θαλάσσια εισβολή
Τι γίνεται με την πιθανότητα μιας αμφίβιας εισβολής; Το τουρκικό ναυτικό είναι από τα ισχυρότερα στην περιοχή, αλλά μια αμφίβια εισβολή στο Ισραήλ δεν είναι στρατιωτικά πιθανή υπό τις τρέχουσες συνθήκες. Ένα τέτοιο σενάριο θα απαιτούσε διαρκή ναυτική και αεροπορική υπεροχή, καθώς και την απόβαση δυνάμεων σε σημαντική κλίμακα.
Οι πιθανότητες επιτυχίας μιας τέτοιας προσπάθειας είναι εξαιρετικά χαμηλές, καθώς θα αντιμετωπιστεί με μια συνδυασμένη ισραηλινή προσπάθεια που θα περιλαμβάνει το Ισραηλινό Ναυτικό, την Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία, τα συστήματα αεράμυνας και τις υπηρεσίες πληροφοριών. Μια τέτοια αντίδραση θα επέτρεπε την έγκαιρη ανίχνευση, τα χτυπήματα στη θάλασσα και βαθιά πίσω από τις εχθρικές γραμμές, και την εξουδετέρωση της εισβάλλουσας δύναμης πριν καν φτάσει στην ακτή.
Σύγκρουση μεταξύ των αεροπορικών δυνάμεων
Υπάρχει επίσης η αεροπορική διάσταση. Η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία έχει ένα σαφές πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας, τόσο σε επιχειρησιακή εμπειρία όσο και στην ποιότητα των πλατφορμών της. Αυτό παραμένει αληθές παρά τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των αναβαθμίσεων του αεροπορικού στόλου της και της υπογραφής συμφωνιών για την αγορά αεροσκαφών Eurofighter από την Ευρώπη.
Μέχρι στιγμής, και παρά τις διάφορες φήμες, οι ΗΠΑ δεν έχουν ακόμη πουλήσει μαχητικά αεροσκάφη F-35 στην Τουρκία. Επιχειρησιακά, το Ισραήλ έχει συσσωρεύσει εκτεταμένη εμπειρία σε σύνθετα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων σε μεγάλες αποστάσεις εναντίον προηγμένων συστημάτων αεράμυνας, όπως αποδείχθηκε σαφώς στις δύο πιο πρόσφατες εκστρατείες στο Ιράν.
Η Τουρκία, αντίθετα, έχει αποκτήσει εμπειρία κυρίως σε μάχες χαμηλής έως μέτριας έντασης, με έμφαση στα drones και την ενσωμάτωση τοπικών δυνάμεων. Αυτό το κενό θα μπορούσε να επηρεάσει την ικανότητά της να ασφαλίσει και να διαχειριστεί μια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας εναντίον ενός προηγμένου αντιπάλου.
Το νόημα είναι λοπόν σαφές: Ένα σενάριο που περιλαμβάνει άμεση χερσαία ή αμφίβια εισβολή στο Ισραήλ είναι απίθανο, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον.
Ωστόσο, ένας πιο σημαντικός κίνδυνος από την Τουρκία έγκειται στην πιθανότητα έμμεσης απειλής μέσω της υποστήριξης των εξτρεμιστικών σουνιτικών δυνάμεων στο βόρειο μέτωπο του Ισραήλ. Αυτό το σενάριο αναφέρθηκε επίσης στις αξιολογήσεις της Επιτροπής Nagel σχετικά με την τουρκική παρουσία στη Συρία και την πιθανότητα οι τοπικοί παράγοντες να προκαλέσουν κλιμάκωση εκεί.
Η εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία εντάσσεται σε μια συνεπή στρατηγική που στοχεύει στην αποδυνάμωση των κουρδικών πολιτοφυλακών που θεωρεί ως άσπονδο εχθρό. Στο μέλλον, η Τουρκία μπορεί να προσπαθήσει να δημιουργήσει έναν οργανωμένο proxy στη Συρία που θα απειλούσε επίσης το Ισραήλ, αν και προς το παρόν δεν υπάρχουν στοιχεία για μια τέτοια συστηματική προσπάθεια.
Ένα άλλο σημείο που πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη: Όσο περισσότερο η Τουρκία σκοπεύει να επεκτείνει την στρατιωτική της παρουσία στην Συρία, ιδίως εάν ενσωματώσει και τακτικές δυνάμεις, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος επιχειρησιακής τριβής με τις ισραηλινές δυνάμεις που επιχειρούν στην περιοχή. Μια τέτοια κατάσταση θα μπορούσε να οδηγήσει σε κλιμάκωση.
Με βάση τις αναφορές Ισραηλινών αξιωματούχων σχετικά με τη δημιουργία ενός μηχανισμού ασφαλείας για την πρόληψη των τριβών, μπορεί να υποτεθεί ότι και οι δύο χώρες θα εργαστούν για τη μείωση του κινδύνου και την αποφυγή της επιδείνωσης. Το μέλλον των σχέσεων Συρίας-Ισραήλ θα επηρεάσει επίσης την έμμεση αντιπαράθεση με την Τουρκία, η οποία αναμένεται να υποστηρίξει το καθεστώς στη Δαμασκό.
Σε αυτό το στάδιο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η Συρία δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να κλιμακώσει την κατάσταση εναντίον του Ισραήλ. Σε κάθε περίπτωση, η συνεχιζόμενη στρατιωτική παρουσία του Ισραήλ σε βασικά σημεία της Συρίας, συμπεριλαμβανομένης της κορυφής του Χέρμον, παραμένει ένα σημαντικό αποτρεπτικό εργαλείο.
θέληση και ικανότητα
Μέχρι στιγμής, αυτή ήταν μια συζήτηση για τις δυνατότητες, με την προϋπόθεση ότι υπάρχει κίνητρο για δράση. Αλλά δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα ότι η Τουρκία πραγματικά σκοπεύει να υιοθετήσει μια σκληρή πολιτική που θα απειλούσε άμεσα το Ισραήλ. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην αναμενόμενη πίεση από το ΝΑΤΟ, ιδίως από την Ουάσιγκτον, καθώς και στην πιθανότητα μιας θανατηφόρας ισραηλινής απάντησης, όπως έμαθε από πρώτο χέρι η Τεχεράνη.
Φαίνεται επομένως ότι βραχυπρόθεσμα, στην τουρκική απειλή δεν πρέπει να δοθεί υπερβολικό βάρος. Φαίνεται κυρίως να είναι μια ρητορική απάντηση στο αυξανόμενο περιφερειακό κύρος του Ισραήλ υπό το πρίσμα της συνεργασίας του με τις ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, καθώς και μια αντίδραση σε μια κλιμάκωση που η Τουρκία προσπάθησε να αποτρέψει για δικούς της λόγους.
Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, η ανάπτυξη μιας πραγματικής απειλής δεν μπορεί να αποκλειστεί, ειδικά λόγω της εμβάθυνσης της εμπλοκής της Άγκυρας στον τομέα της ασφάλειας και της στρατιωτικής εμπλοκής στη Συρία και των προσπαθειών της να εδραιώσει παρουσία και στη Γάζα.
Πέρα από αυτό, η αυξανόμενη όρεξη του Προέδρου Ερντογάν να θέσει την Τουρκία ως ηγέτη του σουνιτικού μουσουλμανικού κόσμου, σε συνδυασμό με τις νεοοθωμανικές του φιλοδοξίες, θα μπορούσαν τελικά να τον οδηγήσουν σε πιο σκληρά βήματα από την γνωστή πολεμοχαρή ρητορική. Το Ισραήλ θα έκανε καλά να παραμείνει σε εγρήγορση και να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις που προέρχονται από την Άγκυρα.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου