Γιώργος Μαυρίδης
Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια επενδύει τεράστια ποσά στην ανάπτυξη της δικής της αμυντικής βιομηχανίας. Drones, πολεμικά πλοία, άρματα μάχης, μαχητικά αεροσκάφη, ακόμα και δορυφορικά προγράμματα. Όμως ίσως το πιο ανησυχητικό κομμάτι για πολλές χώρες της περιοχής είναι η προσπάθεια της Άγκυρας να αποκτήσει ένα ολοκληρωμένο οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων.
Και εδώ ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι ο TAYFUN. Ο πρώτος βαλλιστικός πύραυλος μικρού προς μέσου βεληνεκούς που παρουσιάστηκε επίσημα από την Τουρκία και ο οποίος έχει ήδη προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.
Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό, Τούρκοι αξιωματούχοι και τουρκικά μέσα ενημέρωσης αναφέρθηκαν σε μια νέα έκδοση, τον TAYFUN Block 4, με θεωρητικό βεληνεκές που φτάνει ακόμα και τα 3.000 χιλιόμετρα. Πρόκειται για έναν αριθμό που, αν ισχύει, θα άλλαζε πλήρως τα δεδομένα στην περιοχή. Ωστόσο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό: αυτή η έκδοση δεν υπάρχει ακόμη επιχειρησιακά, ούτε έχουν παρουσιαστεί μέχρι στιγμής απτές αποδείξεις ότι η Τουρκία διαθέτει πράγματι βαλλιστικό πύραυλο τέτοιου βεληνεκούς. Προς το παρόν μιλάμε κυρίως για δηλώσεις και ανακοινώσεις χωρίς επιβεβαιωμένα τεχνικά στοιχεία.
Παρόλα αυτά, ακόμα και οι ήδη υπάρχουσες εκδόσεις του TAYFUN είναι αρκετές για να δημιουργήσουν ερωτήματα. Πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν; Τι στόχους μπορούν να χτυπήσουν; Και κυρίως, τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα σε ένα πιθανό πολεμικό σενάριο;
Εκδόσεις και Δυνατότητες
Αρχικά, ας δούμε τι ακριβώς είναι ο TAYFUN. Πρόκειται για βαλλιστικό πύραυλο που αναπτύχθηκε από την τουρκική εταιρεία Roketsan, μία από τις βασικές εταιρείες πυραυλικών συστημάτων της Τουρκίας. Ο πύραυλος παρουσιάστηκε επίσημα το 2022 και θεωρείται από πολλούς εξέλιξη προηγούμενων τουρκικών προγραμμάτων όπως ο Bora.
Ο TAYFUN χρησιμοποιεί κινητήρα στερεών καυσίμων, κάτι που σημαίνει πως μπορεί να προετοιμαστεί και να εκτοξευτεί σχετικά γρήγορα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό σε ένα πραγματικό πολεμικό σενάριο, γιατί μειώνει τον χρόνο αντίδρασης του αντιπάλου. Ο πύραυλος μεταφέρεται πάνω σε κινητό όχημα εκτόξευσης, κάτι που του δίνει επίσης μεγάλη ευελιξία και δυσκολεύει τον εντοπισμό του πριν την εκτόξευση.
Η πρώτη γνωστή έκδοση του TAYFUN εκτιμάται ότι έχει εμβέλεια περίπου 280 έως 560 χιλιομέτρων, ανάλογα με τη διαμόρφωση και το βάρος της κεφαλής. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι οι ακριβείς δυνατότητες παραμένουν κάπως ασαφείς, καθώς η Τουρκία δεν έχει δημοσιεύσει όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά.
Σε πρακτικό επίπεδο όμως, ακόμα και ένα βεληνεκές 500 χιλιομέτρων είναι αρκετό ώστε ένας TAYFUN που εκτοξεύεται από τα μικρασιατικά παράλια να μπορεί να φτάσει σχεδόν οπουδήποτε στο Αιγαίο. Νησιά όπως η Ρόδος, η Λέσβος, η Χίος ή η Σάμος βρίσκονται εύκολα εντός εμβέλειας. Ακόμα και περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπως η Αλεξανδρούπολη ή η Λάρισα, θα μπορούσαν θεωρητικά να απειληθούν ανάλογα με το σημείο εκτόξευσης.
Και ποιος είναι ο βασικός ρόλος τέτοιων πυραύλων; Κυρίως η προσβολή στρατηγικών στόχων υψηλής αξίας. Αεροπορικές βάσεις, λιμάνια, αποθήκες καυσίμων, κέντρα διοίκησης, ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα ή μεγάλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Δηλαδή στόχοι που αν καταστραφούν, μπορούν να μειώσουν σημαντικά την επιχειρησιακή ικανότητα του αντιπάλου.
Για παράδειγμα, σε ένα θεωρητικό ελληνοτουρκικό σενάριο, ένας TAYFUN θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον αεροπορικών βάσεων όπως της Σούδας, της Τανάγρας ή της Λάρισας. Θα μπορούσε επίσης να στοχεύσει λιμάνια ή εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού στο Αιγαίο.
Το σημαντικό όμως εδώ είναι ότι ένας βαλλιστικός πύραυλος δεν είναι «μαγικό όπλο». Δεν σημαίνει ότι επειδή μπορεί να φτάσει έναν στόχο, αυτόματα θα τον καταστρέψει ολοκληρωτικά. Η ακρίβεια παίζει τεράστιο ρόλο. Και εδώ υπάρχουν ακόμη αρκετά ερωτήματα για τον TAYFUN.
Οι περισσότερες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι η ακρίβειά του είναι σαφώς βελτιωμένη σε σχέση με παλαιότερους τουρκικούς πυραύλους, όμως δεν γνωρίζουμε πόσο ακριβής είναι πραγματικά σε μεγάλες αποστάσεις. Ειδικά όταν μιλάμε για στόχους που προστατεύονται από ηλεκτρονικά αντίμετρα ή αντιαεροπορικά συστήματα.
Παράλληλα, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι βαλλιστικοί πύραυλοι έχουν και ψυχολογικό ρόλο. Δεν χρησιμοποιούνται μόνο για καταστροφή στόχων αλλά και για πίεση, αποτροπή και πολιτικό εκβιασμό. Η δυνατότητα μιας χώρας να χτυπήσει βαθιά μέσα στην επικράτεια ενός αντιπάλου δημιουργεί πάντοτε πολιτική και στρατηγική πίεση.
Τώρα, όσον αφορά τις επόμενες εκδόσεις, εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέροντα. Η Τουρκία φαίνεται πως επιδιώκει σταδιακά να αυξήσει το βεληνεκές των πυραύλων της ώστε να περάσει από την κατηγορία των τακτικών βαλλιστικών πυραύλων σε πιο στρατηγικά συστήματα.
Και έτσι φτάνουμε στον TAYFUN Block 4. Σύμφωνα με δηλώσεις που έγιναν στην Τουρκία, αυτή η έκδοση θα μπορούσε να έχει βεληνεκές έως και 3.000 χιλιομέτρων. Αν κάτι τέτοιο ισχύσει στο μέλλον, τότε θα μιλάμε για έναν πύραυλο που δεν θα απειλεί μόνο την Ελλάδα αλλά σχεδόν ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, μεγάλα τμήματα της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.
Με απλά λόγια, ένας τέτοιος πύραυλος θα μπορούσε θεωρητικά να φτάσει από την Άγκυρα μέχρι τη Γερμανία ή ακόμα και βαθιά μέσα στη Ρωσία ή τη Μέση Ανατολή, ανάλογα με το σημείο εκτόξευσης.
Όμως εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες δοκιμές που να αποδεικνύουν τέτοιο βεληνεκές. Δεν έχουν παρουσιαστεί δημόσια τεχνικά χαρακτηριστικά, ούτε επιτυχημένες δοκιμές αντίστοιχης εμβέλειας. Άρα προς το παρόν αντιμετωπίζουμε αυτές τις αναφορές περισσότερο ως μελλοντικές φιλοδοξίες παρά ως πραγματική επιχειρησιακή δυνατότητα.
Ακόμα όμως κι έτσι, η κατεύθυνση είναι ξεκάθαρη. Η Τουρκία προσπαθεί να αποκτήσει ολοένα και μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία και να χτίσει ένα πολυεπίπεδο πυραυλικό οπλοστάσιο που θα της δίνει ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα στην περιοχή.
Αν Χτυπούσε την Αθήνα
Αυτό είναι ίσως το πιο συχνό ερώτημα που ακούγεται όταν γίνεται συζήτηση για τον TAYFUN. Θα μπορούσε ένας τέτοιος πύραυλος να καταστρέψει την Αθήνα;
Η σύντομη απάντηση είναι όχι. Τουλάχιστον όχι με την εικόνα «μαζικής καταστροφής» που πολλοί ίσως φαντάζονται.
Αρχικά, η Ελλάδα διαθέτει ήδη αντιαεροπορικά και αντιβαλλιστικά συστήματα όπως οι Patriot PAC-3, τα οποία έχουν δυνατότητα αναχαίτισης βαλλιστικών πυραύλων. Επιπλέον, τα επόμενα χρόνια αναμένεται να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο η ελληνική αντιβαλλιστική προστασία μέσα από τη λεγόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα», δηλαδή ένα πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας.
Αυτό σημαίνει ότι σε ένα πραγματικό σενάριο, ένας εισερχόμενος TAYFUN πιθανότατα θα επιχειρούνταν να αναχαιτιστεί πολύ πριν φτάσει στον στόχο του.
Αλλά ας υποθέσουμε ότι ένας πύραυλος καταφέρνει να περάσει. Ακόμα και τότε, δεν μιλάμε για πυρηνικό όπλο ούτε για καταστροφή ολόκληρης πόλης. Η κεφαλή ενός τέτοιου πυραύλου έχει σχεδιαστεί κυρίως για να πλήξει έναν συγκεκριμένο στόχο υψηλής αξίας. Για παράδειγμα μια στρατιωτική εγκατάσταση, ένα αεροδρόμιο, ένα κέντρο διοίκησης ή μια αποθήκη πυρομαχικών.
Οι ζημιές φυσικά θα μπορούσαν να είναι σοβαρές σε τοπικό επίπεδο, όμως δεν μιλάμε για αφανισμό μιας ολόκληρης πόλης όπως συχνά παρουσιάζεται στα social media ή σε υπερβολικά σενάρια.
Το πραγματικό πρόβλημα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι κυρίως στρατηγικό και ψυχολογικό. Δηλαδή η πίεση που δημιουργεί η ύπαρξη τέτοιων όπλων και η ανάγκη συνεχούς επένδυσης σε αεράμυνα και αντιβαλλιστική προστασία.
Ο TAYFUN είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό βήμα για την τουρκική πυραυλική βιομηχανία και δείχνει ξεκάθαρα προς ποια κατεύθυνση κινείται η Άγκυρα τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, πολλές από τις δυνατότητες που ακούγονται σήμερα — ειδικά για την έκδοση Block 4 των 3.000 χιλιομέτρων — παραμένουν περισσότερο υποσχέσεις και ανακοινώσεις παρά αποδεδειγμένα επιχειρησιακά δεδομένα.
Για την Ελλάδα πάντως, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Η σημασία της αεράμυνας, της αντιβαλλιστικής προστασίας και της έγκαιρης προειδοποίησης γίνεται όλο και μεγαλύτερη σε μια εποχή όπου οι πύραυλοι αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο στα σύγχρονα πεδία μάχης.
Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια επενδύει τεράστια ποσά στην ανάπτυξη της δικής της αμυντικής βιομηχανίας. Drones, πολεμικά πλοία, άρματα μάχης, μαχητικά αεροσκάφη, ακόμα και δορυφορικά προγράμματα. Όμως ίσως το πιο ανησυχητικό κομμάτι για πολλές χώρες της περιοχής είναι η προσπάθεια της Άγκυρας να αποκτήσει ένα ολοκληρωμένο οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων.
Και εδώ ακριβώς μπαίνει στο παιχνίδι ο TAYFUN. Ο πρώτος βαλλιστικός πύραυλος μικρού προς μέσου βεληνεκούς που παρουσιάστηκε επίσημα από την Τουρκία και ο οποίος έχει ήδη προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.
Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό, Τούρκοι αξιωματούχοι και τουρκικά μέσα ενημέρωσης αναφέρθηκαν σε μια νέα έκδοση, τον TAYFUN Block 4, με θεωρητικό βεληνεκές που φτάνει ακόμα και τα 3.000 χιλιόμετρα. Πρόκειται για έναν αριθμό που, αν ισχύει, θα άλλαζε πλήρως τα δεδομένα στην περιοχή. Ωστόσο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό: αυτή η έκδοση δεν υπάρχει ακόμη επιχειρησιακά, ούτε έχουν παρουσιαστεί μέχρι στιγμής απτές αποδείξεις ότι η Τουρκία διαθέτει πράγματι βαλλιστικό πύραυλο τέτοιου βεληνεκούς. Προς το παρόν μιλάμε κυρίως για δηλώσεις και ανακοινώσεις χωρίς επιβεβαιωμένα τεχνικά στοιχεία.
Παρόλα αυτά, ακόμα και οι ήδη υπάρχουσες εκδόσεις του TAYFUN είναι αρκετές για να δημιουργήσουν ερωτήματα. Πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν; Τι στόχους μπορούν να χτυπήσουν; Και κυρίως, τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα σε ένα πιθανό πολεμικό σενάριο;
Εκδόσεις και Δυνατότητες
Αρχικά, ας δούμε τι ακριβώς είναι ο TAYFUN. Πρόκειται για βαλλιστικό πύραυλο που αναπτύχθηκε από την τουρκική εταιρεία Roketsan, μία από τις βασικές εταιρείες πυραυλικών συστημάτων της Τουρκίας. Ο πύραυλος παρουσιάστηκε επίσημα το 2022 και θεωρείται από πολλούς εξέλιξη προηγούμενων τουρκικών προγραμμάτων όπως ο Bora.
Ο TAYFUN χρησιμοποιεί κινητήρα στερεών καυσίμων, κάτι που σημαίνει πως μπορεί να προετοιμαστεί και να εκτοξευτεί σχετικά γρήγορα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό σε ένα πραγματικό πολεμικό σενάριο, γιατί μειώνει τον χρόνο αντίδρασης του αντιπάλου. Ο πύραυλος μεταφέρεται πάνω σε κινητό όχημα εκτόξευσης, κάτι που του δίνει επίσης μεγάλη ευελιξία και δυσκολεύει τον εντοπισμό του πριν την εκτόξευση.
Η πρώτη γνωστή έκδοση του TAYFUN εκτιμάται ότι έχει εμβέλεια περίπου 280 έως 560 χιλιομέτρων, ανάλογα με τη διαμόρφωση και το βάρος της κεφαλής. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι οι ακριβείς δυνατότητες παραμένουν κάπως ασαφείς, καθώς η Τουρκία δεν έχει δημοσιεύσει όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά.
Σε πρακτικό επίπεδο όμως, ακόμα και ένα βεληνεκές 500 χιλιομέτρων είναι αρκετό ώστε ένας TAYFUN που εκτοξεύεται από τα μικρασιατικά παράλια να μπορεί να φτάσει σχεδόν οπουδήποτε στο Αιγαίο. Νησιά όπως η Ρόδος, η Λέσβος, η Χίος ή η Σάμος βρίσκονται εύκολα εντός εμβέλειας. Ακόμα και περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπως η Αλεξανδρούπολη ή η Λάρισα, θα μπορούσαν θεωρητικά να απειληθούν ανάλογα με το σημείο εκτόξευσης.
Και ποιος είναι ο βασικός ρόλος τέτοιων πυραύλων; Κυρίως η προσβολή στρατηγικών στόχων υψηλής αξίας. Αεροπορικές βάσεις, λιμάνια, αποθήκες καυσίμων, κέντρα διοίκησης, ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα ή μεγάλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Δηλαδή στόχοι που αν καταστραφούν, μπορούν να μειώσουν σημαντικά την επιχειρησιακή ικανότητα του αντιπάλου.
Για παράδειγμα, σε ένα θεωρητικό ελληνοτουρκικό σενάριο, ένας TAYFUN θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον αεροπορικών βάσεων όπως της Σούδας, της Τανάγρας ή της Λάρισας. Θα μπορούσε επίσης να στοχεύσει λιμάνια ή εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού στο Αιγαίο.
Το σημαντικό όμως εδώ είναι ότι ένας βαλλιστικός πύραυλος δεν είναι «μαγικό όπλο». Δεν σημαίνει ότι επειδή μπορεί να φτάσει έναν στόχο, αυτόματα θα τον καταστρέψει ολοκληρωτικά. Η ακρίβεια παίζει τεράστιο ρόλο. Και εδώ υπάρχουν ακόμη αρκετά ερωτήματα για τον TAYFUN.
Οι περισσότερες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι η ακρίβειά του είναι σαφώς βελτιωμένη σε σχέση με παλαιότερους τουρκικούς πυραύλους, όμως δεν γνωρίζουμε πόσο ακριβής είναι πραγματικά σε μεγάλες αποστάσεις. Ειδικά όταν μιλάμε για στόχους που προστατεύονται από ηλεκτρονικά αντίμετρα ή αντιαεροπορικά συστήματα.
Παράλληλα, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι βαλλιστικοί πύραυλοι έχουν και ψυχολογικό ρόλο. Δεν χρησιμοποιούνται μόνο για καταστροφή στόχων αλλά και για πίεση, αποτροπή και πολιτικό εκβιασμό. Η δυνατότητα μιας χώρας να χτυπήσει βαθιά μέσα στην επικράτεια ενός αντιπάλου δημιουργεί πάντοτε πολιτική και στρατηγική πίεση.
Τώρα, όσον αφορά τις επόμενες εκδόσεις, εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ενδιαφέροντα. Η Τουρκία φαίνεται πως επιδιώκει σταδιακά να αυξήσει το βεληνεκές των πυραύλων της ώστε να περάσει από την κατηγορία των τακτικών βαλλιστικών πυραύλων σε πιο στρατηγικά συστήματα.
Και έτσι φτάνουμε στον TAYFUN Block 4. Σύμφωνα με δηλώσεις που έγιναν στην Τουρκία, αυτή η έκδοση θα μπορούσε να έχει βεληνεκές έως και 3.000 χιλιομέτρων. Αν κάτι τέτοιο ισχύσει στο μέλλον, τότε θα μιλάμε για έναν πύραυλο που δεν θα απειλεί μόνο την Ελλάδα αλλά σχεδόν ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, μεγάλα τμήματα της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.
Με απλά λόγια, ένας τέτοιος πύραυλος θα μπορούσε θεωρητικά να φτάσει από την Άγκυρα μέχρι τη Γερμανία ή ακόμα και βαθιά μέσα στη Ρωσία ή τη Μέση Ανατολή, ανάλογα με το σημείο εκτόξευσης.
Όμως εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες δοκιμές που να αποδεικνύουν τέτοιο βεληνεκές. Δεν έχουν παρουσιαστεί δημόσια τεχνικά χαρακτηριστικά, ούτε επιτυχημένες δοκιμές αντίστοιχης εμβέλειας. Άρα προς το παρόν αντιμετωπίζουμε αυτές τις αναφορές περισσότερο ως μελλοντικές φιλοδοξίες παρά ως πραγματική επιχειρησιακή δυνατότητα.
Ακόμα όμως κι έτσι, η κατεύθυνση είναι ξεκάθαρη. Η Τουρκία προσπαθεί να αποκτήσει ολοένα και μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία και να χτίσει ένα πολυεπίπεδο πυραυλικό οπλοστάσιο που θα της δίνει ισχυρή αποτρεπτική ικανότητα στην περιοχή.
Αν Χτυπούσε την Αθήνα
Αυτό είναι ίσως το πιο συχνό ερώτημα που ακούγεται όταν γίνεται συζήτηση για τον TAYFUN. Θα μπορούσε ένας τέτοιος πύραυλος να καταστρέψει την Αθήνα;
Η σύντομη απάντηση είναι όχι. Τουλάχιστον όχι με την εικόνα «μαζικής καταστροφής» που πολλοί ίσως φαντάζονται.
Αρχικά, η Ελλάδα διαθέτει ήδη αντιαεροπορικά και αντιβαλλιστικά συστήματα όπως οι Patriot PAC-3, τα οποία έχουν δυνατότητα αναχαίτισης βαλλιστικών πυραύλων. Επιπλέον, τα επόμενα χρόνια αναμένεται να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο η ελληνική αντιβαλλιστική προστασία μέσα από τη λεγόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα», δηλαδή ένα πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας.
Αυτό σημαίνει ότι σε ένα πραγματικό σενάριο, ένας εισερχόμενος TAYFUN πιθανότατα θα επιχειρούνταν να αναχαιτιστεί πολύ πριν φτάσει στον στόχο του.
Αλλά ας υποθέσουμε ότι ένας πύραυλος καταφέρνει να περάσει. Ακόμα και τότε, δεν μιλάμε για πυρηνικό όπλο ούτε για καταστροφή ολόκληρης πόλης. Η κεφαλή ενός τέτοιου πυραύλου έχει σχεδιαστεί κυρίως για να πλήξει έναν συγκεκριμένο στόχο υψηλής αξίας. Για παράδειγμα μια στρατιωτική εγκατάσταση, ένα αεροδρόμιο, ένα κέντρο διοίκησης ή μια αποθήκη πυρομαχικών.
Οι ζημιές φυσικά θα μπορούσαν να είναι σοβαρές σε τοπικό επίπεδο, όμως δεν μιλάμε για αφανισμό μιας ολόκληρης πόλης όπως συχνά παρουσιάζεται στα social media ή σε υπερβολικά σενάρια.
Το πραγματικό πρόβλημα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι κυρίως στρατηγικό και ψυχολογικό. Δηλαδή η πίεση που δημιουργεί η ύπαρξη τέτοιων όπλων και η ανάγκη συνεχούς επένδυσης σε αεράμυνα και αντιβαλλιστική προστασία.
Ο TAYFUN είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό βήμα για την τουρκική πυραυλική βιομηχανία και δείχνει ξεκάθαρα προς ποια κατεύθυνση κινείται η Άγκυρα τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, πολλές από τις δυνατότητες που ακούγονται σήμερα — ειδικά για την έκδοση Block 4 των 3.000 χιλιομέτρων — παραμένουν περισσότερο υποσχέσεις και ανακοινώσεις παρά αποδεδειγμένα επιχειρησιακά δεδομένα.
Για την Ελλάδα πάντως, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Η σημασία της αεράμυνας, της αντιβαλλιστικής προστασίας και της έγκαιρης προειδοποίησης γίνεται όλο και μεγαλύτερη σε μια εποχή όπου οι πύραυλοι αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο στα σύγχρονα πεδία μάχης.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου