Σε μια νέα, εξαιρετικά επικίνδυνη φάση εισέρχεται η στρατηγική των ΗΠΑ έναντι της Κούβας, με τις τελευταίες κινήσεις της κυβέρνησης Τραμπ να προκαλούν έντονη ανησυχία διεθνώς και να εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τον τελικό στόχο της Ουάσιγκτον στην Καραϊβική. Η ξαφνική κλιμάκωση, η οποία συνδυάζει δικαστικές διώξεις, οικονομικό στραγγαλισμό και έντονη κινητικότητα πληροφοριών, αρχίζει πλέον να θυμίζει έντονα το «προπολεμικό εγχειρίδιο» που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν πριν από αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Η σπίθα που άναψε εκ νέου τη φωτιά ήταν η απόφαση του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης να δώσει στη δημοσιότητα ένα βαρύ κατηγορητήριο κατά του πρώην προέδρου της Κούβας, Ραούλ Κάστρο. Ο 94χρονος σήμερα ηγέτης κατηγορείται για τον φόνο Αμερικανών πολιτών, λόγω της κατάρριψης δύο αεροσκαφών από τον στρατό της Κούβας το μακρινό 1996, εποχή κατά την οποία ο ίδιος διατελούσε υπουργός Άμυνας.
Ο διευθυντής του FBI, Κας Πατέλ, έσπευσε να χαρακτηρίσει τη δίωξη ως «ένα μείζον βήμα προς την απόδοση ευθυνών». Ωστόσο, η χρονική συγκυρία και ο συμβολισμός δεν πέρασαν απαρατήρητα: η ανακοίνωση έγινε στις 20 Μαΐου, ημερομηνία που αναγνωρίζεται ως η επίσημη επέτειος ίδρυσης της Δημοκρατίας της Κούβας, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα απονομιμοποίησης του καθεστώτος.
Αντιγράφοντας το μοντέλο Βενεζουέλας και Ιράν
Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη ανησυχία στους γεωπολιτικούς αναλυτές είναι ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσεται η κρίση, καθώς ακολουθεί βήμα-βήμα τη μεθοδολογία που εφαρμόστηκε προ ετών στη Βενεζουέλα και στο Ιράν.
Τα στοιχεία που συνθέτουν το «προπολεμικό σκηνικό» περιλαμβάνουν:Οικονομική ασφυξία: Από τον Ιανουάριο, η Ουάσιγκτον έχει επιβάλει έναν σκληρό πετρελαϊκό αποκλεισμό στο νησί.
Κατασκοπευτικές πτήσεις: Η κυβέρνηση Τραμπ διεξάγει εντατικές πτήσεις συλλογής πληροφοριών ακριβώς έξω από τις κουβανικές ακτές.
Η «απειλή» των αντιπάλων: Πληροφορίες από διεθνή μέσα αναφέρουν ότι η Αβάνα συγκεντρώνει περισσότερα από 300 στρατιωτικά drones, κατασκευασμένα σε Ρωσία και Ιράν, για πιθανή χρήση κατά αμερικανικών στόχων.
Η ρητορική του ίδιου του Ντόναλντ Τραμπ ενισχύει αυτά τα σενάρια. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει αναφερθεί στο παρελθόν στην προοπτική μιας «φιλικής εξαγοράς» της Κούβας, σημειώνοντας μάλιστα χαρακτηριστικά πως ο Λευκός Οίκος θα μπορούσε να στρέψει το βλέμμα του στην Αβάνα «μετά τον πόλεμο στο Ιράν», προσθέτοντας ότι θα είναι «τιμή» του να «πάρει την Κούβα».
Ενεργειακό κραχ
Στο εσωτερικό της Κούβας, η κατάσταση είναι οριακή. Ο πετρελαϊκός αποκλεισμός έχει οδηγήσει τη χώρα στη μεγαλύτερη δοκιμασία της από την εποχή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης. Ο υπουργός Ενέργειας της χώρας, Βισέντε ντε λα Ο Λέβι, παραδέχθηκε ότι το νησί έχει ξεμείνει εντελώς από πετρέλαιο και ντίζελ, περιγράφοντας την κατάσταση ως «εξαιρετικά τεταμένη».
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Κούβας, Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, πέρασε στην αντεπίθεση, απορρίπτοντας τη δίωξη του Κάστρο ως έναν «πολιτικό ελιγμό, στερούμενο νομικής βάσης». Σύμφωνα με τον ίδιο, ο μοναδικός στόχος των ΗΠΑ είναι να διογκώσουν έναν κατασκευασμένο φάκελο, ώστε «να δικαιολογήσουν την παραφροσύνη μιας στρατιωτικής επίθεσης». Παράλληλα, προειδοποίησε ότι τυχόν υλοποίηση των αμερικανικών απειλών θα πυροδοτήσει «ένα λουτρό αίματος με ανυπολόγιστες συνέπειες».
Πόλεμος ή «στραγγαλισμός» εκ των έσω;
Παρά το πολεμικό κλίμα, έγκριτοι αναλυτές εμφανίζονται διχασμένοι για το αν ο Λευκός Οίκος θα πατήσει τελικά το κουμπί μιας στρατιωτικής επέμβασης.
Ο Άντονι Κάπτσια, καθηγητής Λατινοαμερικανικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Νότινγχαμ, εκτιμά ότι το Πεντάγωνο γνωρίζει καλά πως μια εισβολή θα είχε τεράστιο κόστος σε ανθρώπινες απώλειες για τους ίδιους τους Αμερικανούς στρατιώτες. «Ο Τραμπ επιλέγει τα οικονομικά μέτρα για να στραγγαλίσει το σύστημα. Είναι φθηνότερο από τον πόλεμο», σημειώνει, εξηγώντας τις συνεχείς μεταπτώσεις της Ουάσιγκτον από τις μυστικές διαπραγματεύσεις στις ευθείες απειλές.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Ρόμπερτ Μανκς της Verisk Maplecroft τονίζει ότι ο μεγαλύτερος υπαρξιακός κίνδυνος για την Κούβα αυτή τη στιγμή δεν είναι οι ξένοι στρατιώτες, αλλά το αν το κράτος «μπορεί να κρατήσει τα φώτα αναμμένα για αρκετό διάστημα ώστε να διατηρήσει τον έλεγχο». Οι συνεχείς διακοπές ρεύματος απειλούν να φέρουν δραματικές ελλείψεις σε τρόφιμα και νερό, δημιουργώντας μια ανθρωπιστική κρίση που αποτελεί τον απόλυτο «αστάθμητο παράγοντα» (wildcard) στην περιοχή.
Όπως επισημαίνει ο Αλεξάντερ Μπ. Γκρέι του Atlantic Council, ο αντικειμενικός σκοπός της Ουάσιγκτον είναι σαφής: η πλήρης απονομιμοποίηση του καθεστώτος, ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες για μια εσωτερική ανατροπή μεσοπρόθεσμα. Στόχος των ΗΠΑ παραμένει μια κυβέρνηση στην Αβάνα που θα ευθυγραμμίζεται με τις αμερικανικές προτεραιότητες ασφαλείας και θα βάλει τέλος στην ανάμειξη γεωπολιτικών αντιπάλων, όπως η Κίνα και η Ρωσία, στην «πίσω αυλή» της Αμερικής.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου