Με άρθρο της η Jerusalem Post “αναρωτιέται” αν η Τουρκία είναι “το νέο Ιράν”. Και επισημαίνει πως η Άγκυρα αποτελεί “αυξανόμενη πρόκληση για τα δυτικά συμφέροντα, καθώς η αυξανόμενη περιφερειακή επιρροή και οι δεσμοί της με τη Χαμάς αποτελούν πρόκληση για την ασφάλεια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ”
Κατά την Ισραηλινή εφημερίδα, καθώς το Ιράν και οι πληρεξούσιοί του δέχονται πιέσεις από ΗΠΑ και Ισραήλ, η Τουρκία προβάλλεται ως ο επόμενος, πιο σύνθετος και εν δυνάμει επικίνδυνος αντίπαλος της Δύσης.
Η βασική θέση της Jerousalem Post
Το κείμενο δεν υποστηρίζει ότι η Τουρκία είναι «ίδια» με το Iran. Αντίθετα, τονίζει ότι η σύγκριση είναι στρατηγική – όχι ιδεολογική. Tο κρίσιμο ερώτημα που θέτει:
Υπονομεύει η Τουρκία ενεργά τα συμφέροντα των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της περιφερειακής ασφάλειας; Η απάντηση του άρθρου είναι κατηγορηματική: ναι, και μάλιστα με αυξανόμενη αυτοπεποίθηση.
Τα επιχειρήματα κατά της Άγκυρας
1. Στρατιωτική πίεση και προκλήσεις
Η ανάπτυξη F-16 στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου παρουσιάζεται ως ένδειξη κλιμάκωσης και προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο, με έμμεσο μήνυμα και προς το Ισραήλ.
2. Διπλωματία με ιδιοτελή στόχευση
Η Τουρκία εμφανίζεται να προωθεί εκεχειρία με το Ιράν όχι για σταθερότητα, αλλά για να εκμεταλλευτεί ένα αποδυναμωμένο Ιράν και να αναδειχθεί η ίδια σε περιφερειακή δύναμη.
Ο ρόλος της Χαμάς
Κεντρικό σημείο του άρθρου είναι η σχέση της Άγκυρας με τη Χαμάς, την οποία παρουσιάζει ως δομική και όχι συγκυριακή. Η Τουρκία προσφέρει:Φιλοξενία στελεχών και πολιτική κάλυψη
Παροχή υπηκοότητας σε ηγετικά πρόσωπα της Χαμάς
Διευκόλυνση χρηματοδότησης και επιχειρησιακής δραστηριότητας
Η στάση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν – που δεν αναγνωρίζει τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση- ερμηνεύεται ως σαφής απόκλιση από τη δυτική γραμμή.
Το «διπλό παιχνίδι» με τη Δύση και τη Ρωσία
Το άρθρο υπογραμμίζει μια διαχρονική αντίφαση. Η Τουρκία:Είναι μέλος του NATO, αλλά αγοράζει ρωσικά S-400
Συμμετέχει στη δυτική αρχιτεκτονική άμυνας, αλλά διατηρεί σχέσεις με τη Ρωσία
Στηρίζει την Ουκρανία με drones, αλλά δεν εφαρμόζει κυρώσεις κατά της Μόσχας
Η υπόθεση των S-400 και ο αποκλεισμός από τα F-35 προβάλλονται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα στρατηγικής απόκλισης.
Αναδυόμενη περιφερειακή δύναμη
Το άρθρο βλέπει την Τουρκία ως «αναθεωρητική δύναμη» με:στρατιωτική παρουσία σε Συρία, Κατάρ και Αφρική
φιλοδοξίες ελέγχου στην Ανατολική Μεσόγειο
αμφισβήτηση θαλάσσιων ζωνών Ελλάδας και Κύπρου
Το κρίσιμο επιχείρημα:
Η ιδιαιτερότητα της Τουρκίας δεν είναι ότι μοιάζει με το Ιράν, αλλά ότι λειτουργεί ως αντίπαλος ενώ παραμένει εντός της Δύσης.
Η πολιτική ανάγνωση
Το άρθρο αναγνωρίζει ότι η ανάδειξη ενός «νέου εχθρού» μπορεί να εξυπηρετεί και πολιτικές σκοπιμότητες στο Ισραήλ, αλλά επιμένει ότι οι προειδοποιήσεις για την Τουρκία δεν είναι ρητορική υπερβολή. Και αυτό γιατί:Η Τουρκία παρουσιάζεται ως αναθεωρητική δύναμη σε άνοδο
Το πρόβλημα για τη Δύση δεν είναι ιδεολογικό, αλλά στρατηγικό και θεσμικό
Η μεγαλύτερη απειλή, κατά το άρθρο, είναι ότι η Δύση συνεχίζει να τη θεωρεί «κανονικό σύμμαχο»
Συμπερασματικά, το άρθρο διαπνέεται από την ακόλουθη θέση:
Η Τουρκία δεν είναι «το νέο Ιράν» με την κυριολεκτική έννοια. Αλλά, για πρώτη φορά τόσο καθαρά, παρουσιάζεται ως ένας διαφορετικός -και ίσως πιο δύσκολα διαχειρίσιμος- αντίπαλος μέσα στο ίδιο το δυτικό σύστημα.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου