Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Yaroslav Trofimov, η ιρανική ηγεσία εκτιμά ότι έχει αντέξει το αρχικό σοκ των ισραηλινών και αμερικανικών πληγμάτων και ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της. Στη λογική αυτή, η στρατηγική της δεν είναι η άμεση αποκλιμάκωση, αλλά η παράταση της σύγκρουσης, έως ότου η Ουάσιγκτον αναγκαστεί να δεχθεί έναν συμβιβασμό πιο κοντά στα ιρανικά συμφέροντα.
Η μεγάλη φιλοδοξία: έλεγχος της ενέργειας
Στον πυρήνα αυτής της αντίληψης βρίσκεται κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή στρατιωτική αντιπαράθεση. Η Τεχεράνη φαίνεται να θεωρεί ότι μπορεί να αξιοποιήσει τη συγκυρία για να εδραιώσει μια μακροπρόθεσμη επιρροή στις ενεργειακές ροές της Μέσης Ανατολής.
Η στρατηγική αυτή συνδέεται άμεσα με:
τον έλεγχο ή την απειλή ελέγχου του Στενού του Ορμούζ
την αποσταθεροποίηση ενεργειακών υποδομών στον Κόλπο
τη χρήση proxy δυνάμεων για πίεση σε πολλαπλά μέτωπα
Με άλλα λόγια, το Ιράν επιχειρεί να μετατρέψει τον πόλεμο σε γεωοικονομικό εργαλείο ισχύος.
Η λογική της «αντοχής»
Η ιρανική στρατηγική βασίζεται σε μια κλασική παραδοχή: ότι μπορεί να αντέξει περισσότερο από τον αντίπαλο. Η εκτίμηση αυτή εδράζεται σε τρεις παράγοντες:
Πολιτική ανθεκτικότητα του καθεστώτος
Αποκεντρωμένη στρατιωτική ισχύς (proxies, drones, ασύμμετρος πόλεμος)
Διεθνείς ρωγμές στο δυτικό μέτωπο, κυρίως λόγω ενεργειακού κόστους
Σε αυτό το πλαίσιο, η Τεχεράνη φαίνεται να ποντάρει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα έχει την πολιτική αντοχή να διατηρήσει έναν παρατεταμένο πόλεμο υψηλού κόστους – ιδιαίτερα εάν αυτός αρχίσει να πλήττει τις αγορές και την αμερικανική οικονομία.
Αποκεντρωμένη στρατιωτική ισχύς (proxies, drones, ασύμμετρος πόλεμος)
Διεθνείς ρωγμές στο δυτικό μέτωπο, κυρίως λόγω ενεργειακού κόστους
Σε αυτό το πλαίσιο, η Τεχεράνη φαίνεται να ποντάρει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα έχει την πολιτική αντοχή να διατηρήσει έναν παρατεταμένο πόλεμο υψηλού κόστους – ιδιαίτερα εάν αυτός αρχίσει να πλήττει τις αγορές και την αμερικανική οικονομία.
Το ρίσκο της λανθασμένης ανάγνωσης
Ωστόσο, εδώ ακριβώς εντοπίζεται και ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Η εκτίμηση της Τεχεράνης ότι το Ιράν «κερδίζει» μπορεί να αποδειχθεί στρατηγική υπερεκτίμηση.
Όπως επισημαίνει η Wall Street Journal, η Τεχεράνη ενδέχεται να υποτιμά δύο κρίσιμους παράγοντες:
την αποφασιστικότητα της Ουάσιγκτον να μην επιτρέψει μια αλλαγή ισορροπίας ισχύος στην ενέργεια
την ικανότητα του Ισραήλ να πλήξει καίρια τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία του καθεστώτος
Με άλλα λόγια, η παράταση της σύγκρουσης – αντί να οδηγήσει σε καλύτερους όρους – μπορεί να αυξήσει το κόστος για το ίδιο το Ιράν.
Η σύγκρουση ως παιχνίδι διάρκειας
Το στοιχείο που αναδεικνύεται όλο και πιο καθαρά είναι ότι η σύγκρουση έχει μετατραπεί σε πόλεμο φθοράς με γεωοικονομικό υπόβαθρο. Δεν κρίνεται μόνο στο πεδίο των επιχειρήσεων, αλλά:στις αγορές ενέργειας
στην πολιτική αντοχή των κοινωνιών
στη διάρκεια της σύγκρουσης
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο: και οι δύο πλευρές φαίνεται να πιστεύουν ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ τους. Και αυτό καθιστά την επόμενη φάση της κρίσης ακόμη πιο απρόβλεπτη.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου