Την ώρα που ο πόλεμος ΗΠΑ – Ισραήλ με το Ιράν εισέρχεται στην τρίτη εβδομάδα του, στο παρασκήνιο διαμορφώνεται ήδη η επόμενη φάση: οι όροι μιας πιθανής διαπραγμάτευσης. Σύμφωνα με το Axios, η διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ έχει ξεκινήσει εσωτερικές συζητήσεις για το πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένα πλαίσιο ειρήνης – ακόμη κι αν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις αναμένεται να συνεχιστούν για τουλάχιστον δύο έως τρεις εβδομάδες.
Η εικόνα αυτή αποτυπώνει τη βασική αντίφαση της αμερικανικής στρατηγικής: πόλεμος στο πεδίο, αλλά ταυτόχρονη προετοιμασία για διπλωματική έξοδο. Ο ίδιος ο Τραμπ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο «winding down» («σταδιακή αποκλιμάκωση») της σύγκρουσης, χωρίς όμως να μεταβάλλεται η επιχειρησιακή δυναμική.
Οι όροι της Ουάσιγκτον: μια «σκληρή ειρήνη»
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Axios, οι βασικοί άξονες που επεξεργάζεται η αμερικανική πλευρά παραπέμπουν σε ένα εξαιρετικά απαιτητικό πλαίσιο για την Τεχεράνη:
πλήρης παύση του πυραυλικού προγράμματος για πέντε χρόνια
μηδενικός εμπλουτισμός ουρανίου
αποξήλωση κρίσιμων πυρηνικών εγκαταστάσεων (Natanz, Fordow, Isfahan)
αυστηρή διεθνής επιτήρηση
περιορισμός εξοπλισμών στην περιοχή
διακοπή χρηματοδότησης proxy οργανώσεων (Χεζμπολάχ, Χούθι, Χαμάς)
Στην ουσία, πρόκειται για ένα σχέδιο που υπερβαίνει κατά πολύ την παλαιά συμφωνία για τα πυρηνικά (JCPOA) και αγγίζει τον πυρήνα της ιρανικής στρατηγικής ισχύος.
Η ιρανική γραμμή: εκεχειρία, εγγυήσεις, αποζημιώσεις
Από την άλλη πλευρά, μέσω διαύλων όπως η Αίγυπτος, το Κατάρ και το Ηνωμένο Βασίλειο, η Τεχεράνη στέλνει το δικό της μήνυμα: είναι διατεθειμένη να διαπραγματευτεί, αλλά υπό σκληρούς όρους.
Οι βασικές ιρανικές απαιτήσεις περιλαμβάνουν:άμεση κατάπαυση του πυρός
δεσμεύσεις ότι οι επιθέσεις δεν θα επαναληφθούν
οικονομική αποζημίωση για τις ζημιές
Εδώ βρίσκεται και το πρώτο μεγάλο αδιέξοδο. Η Ουάσιγκτον απορρίπτει τις αποζημιώσεις ως «non-starter», αν και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας πιο «δημιουργικής» λύσης, όπως η επιστροφή δεσμευμένων ιρανικών κεφαλαίων.
Το παρασκήνιο: ποιος διαπραγματεύεται και με ποιον
Ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα που αναδεικνύει το Axios είναι ότι οι ΗΠΑ δεν είναι καν βέβαιες με ποιον πρέπει να μιλήσουν στο ιρανικό σύστημα εξουσίας. Ο υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi θεωρείται χρήσιμος ως δίαυλος, αλλά όχι ως πραγματικός decision-maker.
Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον αναζητά νέο μεσολαβητή. Το Ομάν, που είχε διαδραματίσει ρόλο στο παρελθόν, φαίνεται να υποχωρεί, με το Κατάρ να προβάλλει ως πιθανός – αν και διστακτικός – διαμεσολαβητής.
Στο εσωτερικό της αμερικανικής πλευράς, ρόλο στις προετοιμασίες παίζουν στενοί συνεργάτες του Τραμπ, όπως Κούσνερ και Γουίτκωφ, γεγονός που υποδηλώνει ότι η διαδικασία παραμένει έντονα προσωποκεντρική.
Η στρατηγική εικόνα: πρώτα πίεση, μετά διαπραγμάτευση
Η λογική της Ουάσιγκτον φαίνεται σαφής: πρώτα στρατιωτική πίεση για να «κάμψει» την ιρανική θέση και στη συνέχεια διαπραγμάτευση από θέση ισχύος.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά Αμερικανός αξιωματούχος, η εκτίμηση είναι ότι «έχουμε ανακόψει την ανάπτυξη του Ιράν» και ότι αυτό θα το οδηγήσει στο τραπέζι.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα απορρίψει παρόμοιους όρους στο παρελθόν και εμφανίζεται εξαιρετικά επιφυλακτική απέναντι σε μια αμερικανική ηγεσία που, όπως επισημαίνουν Ιρανοί αξιωματούχοι, έχει στο παρελθόν συνδυάσει διαπραγματεύσεις με αιφνίδιες στρατιωτικές ενέργειες.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου