Υπονόμευση των αμερικανικών συμφερόντων και περιφερειακό χάος
Του Δρ. Νίκου ΜιχαηλίδηΗ εξωτερική πολιτική της Τουρκίας υπό την αυταρχική διακυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει διολισθήσει σε μια απροκάλυπτη άσκηση νεοοθωμανικού επεκτατισμού, περιφρονώντας επιδεικτικά τους διεθνείς κανόνες και θέτοντας την εδαφική διεύρυνση υπεράνω των υποχρεώσεών της προς τη συμμαχία του ΝΑΤΟ.
Αξιωματούχοι στην Άγκυρα αρέσκονται να περιγράφουν αυτή την τακτική ως «στρατηγική αυτονομία».
Το δόγμα αυτό αποτελεί κεντρικό πυλώνα της σύγχρονης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από τα μέσα της δεκαετίας του 2010.
Αντιπροσωπεύει την επιδίωξη της Τουρκίας για μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τις παραδοσιακές δυτικές συμμαχίες -ιδιαίτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ- μειώνοντας παράλληλα την εξάρτησή της στον τομέα της ασφάλειας.
Η προσέγγιση αυτή αναδύθηκε εν μέσω συζητήσεων για τη μετάβαση σε έναν πολυπολικό κόσμο, την άνοδο του αντιδυτικού αισθήματος στη χώρα και την επιθυμία ανάδειξης της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης με παγκόσμια επιρροή.
Προβαλλόμενη ως μια «ανεξάρτητη και εθνική εξωτερική πολιτική», περιλαμβάνει στρατηγικές εξισορρόπησης: διατήρηση της ιδιότητας του μέλους στο ΝΑΤΟ για άσκηση πίεσης, ενώ παράλληλα εμβαθύνονται οι δεσμοί με μη δυτικές δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα.
Παράλληλα, προωθεί επιθετικές στρατιωτικές επεμβάσεις (π.χ. σε Συρία, Λιβύη και Ανατολική Μεσόγειο) και την ανάπτυξη εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας για την επίτευξη αυταρκειας.
Ωστόσο, οι επικριτές επισημαίνουν ότι η τακτική αυτή έχει οδηγήσει σε έναν συναλλακτικό καιροσκοπισμό, σε νέες εξαρτήσεις (π.χ. από τη Ρωσία) και σε εντάσεις εντός του ΝΑΤΟ, αντί για μια πλήρως συγκροτημένη ή βιώσιμη εθνική στρατηγική. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου