Ο πόλεμος είναι μοχλός ενεργειακής ηγεμονίας των ΗΠΑ.

Το economico τολμά να παρουσιάσει ένα σενάριο που «κουμπώνει» με τρεις παράλληλες πραγματικότητες: τη γεωπολιτική εργαλειοποίηση της ενέργειας, την αναδιάταξη των εμπορικών ροών προς την Ασία και τη στρατηγική Τραμπ για διμερείς, όχι πολυμερείς, συμφωνίες ισχύος.

Ό,τι ακολουθεί, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα «σενάριο συνωμοσίας», αλλά πρόκειται μάλλον για μια πιθανή ελέλιξη της Αμερικανικής ισχύος. Ας δούμε τα στοιχεία του σεναρίου μας:

Πρώτον: ο χρονισμός.
Η σύμπτωση της ανακοίνωσης από τον Ντόναλντ Τραμπ μιας πιθανής «ημερομηνίας λήξης» του πολέμου που συμπίπτει με την επίσκεψη του στο Πεκίνο δεν είναι τυχαία σε όρους realpolitik. (Ακόμα και η πρόθεσή του να μετατοπίσει για λίγο την επισκεψή του στο Πεκίνο – που δημοσιοποιήθηκε σήμερα Τρίτη – συνδέεται με τις δυσκολίες ολοκλήρωσης της “επιχείρησης Ιράν”). Οι ΗΠΑ διαπραγματεύονται πιο αποτελεσματικά όταν ελέγχουν το momentum. Ένας πόλεμος που κορυφώνεται πριν από μια τέτοια επίσκεψη δίνει στον Τραμπ διαπραγματευτικό βάρος: μπορεί να εμφανιστεί είτε ως αυτός που «κλείνει» τη σύγκρουση είτε ως αυτός που ελέγχει την ένταση.

Δεύτερον: η ενέργεια ως κεντρικός άξονας.
Οι ΗΠΑ έχουν ήδη πετύχει κάτι ιστορικό: από καθαρός εισαγωγέας, έχουν μετατραπεί σε κορυφαίο εξαγωγέα LNG και σημαντικό παίκτη στο πετρέλαιο. Το επόμενο βήμα δεν είναι απλώς η παραγωγή, αλλά ο έλεγχος των ροών και των τιμών. Αυτό σημαίνει επιρροή τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στους τελικούς καταναλωτές – κυρίως την Κίνα.

Τρίτον: το κινεζικό μέτωπο.
Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ενέργειας στον κόσμο. Σήμερα απορροφά ιρανικό, ρωσικό και μεσανατολικό πετρέλαιο, συχνά με εκπτώσεις. Αν ο Τραμπ επιδιώξει μια «συμφωνία ροών», το ζητούμενο δεν θα είναι μόνο εμπορικό (να πουλήσει αμερικανικό πετρέλαιο), αλλά στρατηγικό:να περιορίσει την ενεργειακή εξάρτηση της Κίνας από «αντιδυτικούς» παίκτες
να εντάξει μέρος της κινεζικής ζήτησης σε ένα σύστημα τιμολόγησης που ελέγχεται από τη Δύση

Τέταρτον: ο πόλεμος ως μοχλός πίεσης.
Η αστάθεια στα Στενά του Ορμούζ και γενικότερα στη Μέση Ανατολή ανεβάζει τις τιμές και αυξάνει το risk premium. Αυτό δημιουργεί δύο παράλληλα αποτελέσματα:καθιστά πιο ελκυστικό το αμερικανικό πετρέλαιο και LNG (ως «ασφαλή» εναλλακτική)
δίνει στις ΗΠΑ ρόλο εγγυητή των θαλάσσιων ροών

Με αυτή τη λογική, ο πόλεμος δεν είναι απαραίτητα «σχεδιασμένος», αλλά σίγουρα αξιοποιείται ως εργαλείο αναδιάταξης.

Που καταλήγει το σενάριό μας;
Δεν πρόκειται μόνο για μια σύγκρουση Ιράν-ΗΠΑ-Ισραήλ που αφορά στους αποτρεπτικούς σχεδιασμούς του Ισραήλ και την επιδίωξη εξουδετέρωσης της πυρηνικής απειλής του Ιράν. Πρόκειται και για μια φάση μετάβασης του παγκόσμιου ενεργειακού συστήματος. Οι ΗΠΑ επιχειρούν να περάσουν από την ενεργειακή αυτάρκεια στην ενεργειακή ηγεμονία – και αυτό δεν κρίνεται μόνο στα πεδία μάχης, αλλά κυρίως στις ροές προς την Ασία.

Αν το σενάριο αυτό επιβεβαιωθεί, τότε η επόμενη μεγάλη «συμφωνία» δεν θα είναι ειρηνευτική. Θα είναι ενεργειακή.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.