Όσοι παρακολουθούν τις αναλύσεις του economico γνωρίζουν ότι η κρίση στο Στενό του Ορμούζ δεν είναι μια απρόβλεπτη εξέλιξη, αλλά η υλοποίηση ενός σεναρίου που εδώ και δεκαετίες βρίσκεται στον πυρήνα των ανησυχιών της παγκόσμιας ενεργειακής ασφάλειας. Το Ιράν είχε προειδοποιήσει εγκαίρως: σε περίπτωση επίθεσης, θα χρησιμοποιούσε το ισχυρότερο γεωοικονομικό του όπλο – τον έλεγχο μιας από τις πιο κρίσιμες θαλάσσιες αρτηρίες του πλανήτη.
Το Ορμούζ, από το οποίο διέρχεται περίπου το 20% της παγκόσμιας μεταφοράς πετρελαίου, είναι ταυτόχρονα στρατηγικό και εξαιρετικά ευάλωτο. Με πλάτος μόλις 34 χιλιομέτρων στο στενότερο σημείο του, υποχρεώνει τα δεξαμενόπλοια να κινούνται σε μικρή απόσταση από τις ιρανικές ακτές. Αυτό δίνει στην Τεχεράνη ένα ασύμμετρο πλεονέκτημα: ακόμη και με περιορισμένες συμβατικές δυνατότητες, μπορεί να διαταράξει τη ναυσιπλοΐα με χαμηλού κόστους μέσα.
Παρά τις απώλειες που έχει υποστεί το ιρανικό ναυτικό και το πυραυλικό του οπλοστάσιο από αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα, η δυνατότητα παρέμβασης στη διακίνηση πετρελαίου παραμένει. Ταχύπλοα σκάφη, κινητοί πύραυλοι και θαλάσσιες νάρκες αρκούν για να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον υψηλού κινδύνου, όπου ακόμη και η απειλή είναι αρκετή για να «παγώσει» την εμπορική κίνηση.
Οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές: οι τιμές του πετρελαίου έχουν ξεπεράσει τα 100 δολάρια το βαρέλι, καταγράφοντας άνοδο άνω του 40% από την έναρξη της σύγκρουσης. Πρόκειται για ένα κλασικό παράδειγμα γεωοικονομικού σοκ, όπου η γεωγραφία μετατρέπεται σε εργαλείο στρατηγικής πίεσης.
Για τις ΗΠΑ, το πρόβλημα αποδεικνύεται πιο σύνθετο από ό,τι αναμενόταν. Η στρατιωτική συνοδεία πλοίων -όπως τη δεκαετία του 1980- παραμένει θεωρητικά εφικτή, αλλά σήμερα είναι πολύ πιο δαπανηρή και επικίνδυνη. Θα απαιτούσε εκτεταμένες επιχειρήσεις καταστροφής ιρανικών θέσεων και σημαντική στρατιωτική κλιμάκωση.
Οι πιό έγκυροι αναλυτές πιστεύουν ότι το Ορμούζ δεν «ανοίγει» εύκολα με στρατιωτικά μέσα. Όπως έχουν δείξει παλαιότερες αμερικανικές αξιολογήσεις, μια μόνιμη λύση θα απαιτούσε ακόμη και χερσαία παρουσία στις ιρανικές ακτές – ένα σενάριο με τεράστιο πολιτικό και στρατιωτικό κόστος για την Ουάσινγκτον.
Έτσι, η πραγματικότητα επανέρχεται με σαφήνεια: σε έναν πόλεμο ενέργειας, η γεωγραφία μπορεί να αποδειχθεί ισχυρότερη από την υπεροχή ισχύος. Και τελικά, η μόνη βιώσιμη διέξοδος παραμένει η διπλωματία.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου