ΜΑΥΡΟΥ ΟΛΓΑ
Τουρκικά μέσα ενημέρωσης συνδέουν τα αρχεία Επστάϊν με εξαφανίσεις παιδιών – αγνώστου αριθμού. Αυτή η συσχέτιση θεωρείται από τους περισσότερους ακραία, όμως η Τουρκία εμφανίζεται σε 300 mail και δύο από αυτά είναι πολύ ύποπτα.
Παράλληλα στη γείτονα δεν καταγράφεται ένα παράδοξο πολύ σοβαρό πρόβλημα: Τα τελευταία στοιχεία που έδωσε για εξαφανίσεις παιδιών ήταν του 2016 και αναφερόταν σε 13.000 εξαφανίσεις το χρόνο. Το κράτος δεν απαντά στην απαίτηση να ανανεωθούν οι στατιστικές και σωπαίνει. Ανακοίνωσε μάλιστα ότι το νούμερο των 13.000 παιδιών ετησίως στην οκταετία 2008-2016 (συνολικά 104.531 παιδιά) αφορά εκείνα που ξαναβρέθηκαν! Πόσα δηλώθηκαν αγνοούμενα; Αυτό δεν το απαντά κανείς. Και ποιο ποσοστό από τα αγνοούμενα παιδιά βρέθηκαν; Ούτε σε αυτό απαντά η πολιτεία, αφού δεν καταγράφει τις δηλώσεις εξαφάνισης – ή έτσι λέει.
Σίγουρα ο Επστάϊν δεν απήγαγε τα αμέτρητα παιδιά που χάνονται κάθε μέρα στον κόσμο και τα πάνω από 47 που χάνονται ημερησίως στην Τουρκία, αλλά για κάποια, προφανώς ευθύνεται το κύκλωμά του, ή άλλα παράλληλα κυκλώματα. Το δε 47 ημερησίως φαίνεται αυθαίρετο, αλλά αν το τουρκικό κράτος παραδέχεται ότι βρίσκει 36 αγνοούμενα παιδιά την ημέρα, τεκμαίρεται ότι τα συνολικά αγνοούμενα είναι σαφώς περισσότερα.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται μέσα σε έξι μήνες το 75% των αγνοουμένων παιδιών και εφήβων – με τους τελευταίους να αποτελούν το 63% των συνολικά δηλωθέντων ως αγνοουμένων. Αν ισχύει το ίδιο ποσοστό και στην Τουρκία, σημαίνει ότι στην οκταετία που “βρέθηκαν” 104.531 παιδιά, ήταν συνολικά αγνοούμενα 139.374 και κατά συνέπεια χάθηκαν για πάντα 34.843 παιδιά ή 11 παιδιά την ημέρα.
Ο Τούρκος δημοσιογράφος Σερντάρ Ακινάν, με 300.000 εγγεγραμμένους στο κανάλι του στο Youtube, αναφέρεται στις πιθανόν ύποπτες σχέσεις του διευθυντή Παιδικής Πρόνοιας Μελίχ Γκιοκτσέκ και στο ότι από ιδρύματα της υπηρεσίας του το 1990 χάθηκαν 29 παιδιά. Για αυτό το θέμα έγιναν μεν απολύσεις, αλλά άκρη δεν βρέθηκε. Ο Γκιοκτσέκ εμφανίζεται ως υπόπτως για απλή αμέλεια και τελικά παραιτείται.
Τα αρχεία Επστάϊν για την Τουρκία
Στα αρχεία του φακέλου Επστάϊν υπάρχουν 300 αναφορές στην Τουρκία. Σε μία από αυτές αναφέρεται ξενοδοχείο της Αττάλειας και φίλος του Επστάϊν του γράφει: “Έφτασα στο ξενοδοχείο. Πήγα και στην παιδική χαρά εδώ δίπλα. Εδώ έχει πολύ όμορφα παιδιά”. Το “παιδική χαρά” δεν ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει. Ο ίδιος γράφει στην ιδιαιτέρα του Επστάϊν: “Θα σου στείλω κορίτσια για εκπαίδευση”.
Ένας από τους εμπλεκόμενους Τούρκους ήταν υπό διερεύνηση για κύκλωμα πορνείας το 2010, αλλά η υπόθεση σερνόταν δικαστικά και μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ξεχάστηκε μέσα στο γενικό χαμό και τις διώξεις. Αυτό το κύκλωμα έφερνε στην Τουρκία ανήλικα κορίτσια από την Ουκρανία και την Ρωσία ως “συνοδούς” πλούσιων επιχειρηματιών που πήγαιναν στην Αττάλεια. Νοίκιαζαν μάλιστα ένα γιωτ (που άλλοτε ανήκε στον Κεμάλ) προς 50.000 δολάρια την ημέρα. Κι ενώ το θέμα διερευνάτο με επιμονή, αίφνης απομάκρυναν τον ανακριτή που το είχε αναλάβει.
Τα ίδια ονόματα που τότε αθωώθηκαν – μια που ο επόμενος ανακριτής έβαλε την υπόθεση στο αρχείο – επανέρχονται τώρα στο προσκήνιο με τα αρχεία του Επστάϊν. Αν και ο συγκεκριμένος Τούρκος δημοσιογράφος (στο κατωτέρω βίντεο) αναφέρεται σε στοιχεία, ο ίδιος αποδίδει πολλά στο κύκλωμα του Φετουλάχ Γκιουλέν και παράλληλα είναι της γνώμης ότι όλα αυτά (η παιδεραστία βασικά) είχαν διοργανωθεί από το Ισραήλ, για να μπορεί αυτό να εκβιάζει επιχειρηματίες και πολιτικούς.
Παράλληλα να προσθέσουμε άλλο ένα ανεξήγητο φαινόμενο: Στο μεγάλο σεισμό στα νότια της Τουρκίας το 2023, δηλώθηκαν ως αγνοούμενα 1.100 κορίτσια, από μικρά παιδιά μέχρι έφηβες. Κανείς δεν έχει έχει δώσει ικανοποιητική απάντηση σε αυτό το περίεργο ζήτημα: Ήταν μεν χιλιάδες οι νεκροί, αλλά για ποιο λόγο σχεδόν όλα τα αγνοούμενα παιδιά ήταν κορίτσια;
Πού είναι τόσες χιλιάδες παιδιά;
Ανεξαρτήτως του θέματος Επστάϊν, υπάρχει ένα αντικειμενικό ζήτημα με τον τεράστιο αριθμό χαμένων παιδιών και εφήβων στην Τουρκία. Για να κάνουμε μια σύγκριση, στην Ελλάδα δηλώνονται αγνοούμενοι περίπου 400 ανήλικοι το χρόνο. Οι περισσότεροι ξαναβρίσκονται. Η Τουρκία έχει οκταπλάσιο πληθυσμό. Άρα αν βάλουμε την Ελλάδα προς σύγκριση και τρόπον τινά ως μέτρο, τότε με 200 αγνοούμενα παιδιά το χρόνο, αν είχαμε οκταπλάσιο πληθυσμό, θα καταγράφαμε αναλογικά 1.600 εξαφανίσεις παιδιών. Κατά συνέπεια η σύγκριση είναι συντριπτική, γιατί απέχει πολύ από τα 13.000 παιδιά της Τουρκίας.
Οι τουρκικές αρχές έπαψαν να αναφέρουν νούμερα για τις εξαφανίσεις παιδιών και υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι fake news «διότι ο αριθμός των 13.000 το χρόνο αφορά παιδιά που βρέθηκαν από την αστυνομία και άλλες αρχές και δεν αφορά δηλώσεις αγνοουμένων παιδιών”. Για να “αθωωθεί” από το μεγάλο αριθμό αγνοούμενων παιδιών, ομολογεί ότι δεν έχει στοιχεία για τις δηλώσεις αγνοουμένων ανηλίκων και έχει μόνον στοιχεία για όσα παιδιά και εφήβους έτυχε να βρει η αστυνομία!
Ούτε το 2018 ούτε σήμερα η Τουρκία καταγράφει (ή πάντως δεν κοινοποιεί) τον αριθμό των παιδιών που δηλώνονται ως αγνοούμενα. Κατά συνέπεια δεν υπάρχει τρόπος οι Τούρκοι πολίτες να ξέρουν πόσα παιδιά χάθηκαν για πάντα. Τα περισσότερα παιδιά σύμφωνα με έρευνα είναι κορίτσια.
Τί υποστηρίζει δικηγόρος
Η ερμηνεία που δίνει η δικηγόρος Müjde Tozbey, πρόεδρος του συλλόγου “Πρώτα τα Παιδιά και οι Γυναίκες”, σχετικά με τα δεδομένα για τα αγνοούμενα παιδιά, είναι ότι πίσω από αυτή την σιωπή, κρύβεται η στροφή της Τουρκίας του Ερντογάν έμμεσα προς την σαρία και η απομάκρυνση από το κοσμικό κράτος.
«Έδωσαν έμμεσα την εξουσία στην οικογένεια και την αφαίρεσαν από την πολιτεία. Με αυτό που έκαναν όμως, η οικογένεια κρατά τα μυστικά της, όπως στην περίπτωση της 8χρονης Ναρίν που δολοφονήθηκε από το θείο της με σύμπραξη της μητέρας της και αγνοούνταν για σχεδόν 20 μέρες. Μάλλον είχε δολοφονηθεί προ ετών και η αδελφή της Ναρίν, κάτι που είχε παρουσιαστεί ως ατύχημα», είπε η δικηγόρος.
Η ίδια είπε ότι σε μια καθαρά ανδροκρατούμενη κοινωνία, η οικογένεια ουσιαστικά δεν λειτουργεί, ενώ παράλληλα η πολιτεία είναι απούσα. «Παιδιά και μανάδες θεωρούνται απλώς υποτακτικοί και ηγέτης είναι ή ο πατέρας ή κάποιος άνδρας, πιο εύπορος συγγενής. Σε οικογένειες με πολλά παιδιά, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο ανεξέλεγκτη κοινωνικά».
Πού είναι τόσες χιλιάδες παιδιά;
Ανεξαρτήτως του θέματος Επστάϊν, υπάρχει ένα αντικειμενικό ζήτημα με τον τεράστιο αριθμό χαμένων παιδιών και εφήβων στην Τουρκία. Για να κάνουμε μια σύγκριση, στην Ελλάδα δηλώνονται αγνοούμενοι περίπου 400 ανήλικοι το χρόνο. Οι περισσότεροι ξαναβρίσκονται. Η Τουρκία έχει οκταπλάσιο πληθυσμό. Άρα αν βάλουμε την Ελλάδα προς σύγκριση και τρόπον τινά ως μέτρο, τότε με 200 αγνοούμενα παιδιά το χρόνο, αν είχαμε οκταπλάσιο πληθυσμό, θα καταγράφαμε αναλογικά 1.600 εξαφανίσεις παιδιών. Κατά συνέπεια η σύγκριση είναι συντριπτική, γιατί απέχει πολύ από τα 13.000 παιδιά της Τουρκίας.
Οι τουρκικές αρχές έπαψαν να αναφέρουν νούμερα για τις εξαφανίσεις παιδιών και υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι fake news «διότι ο αριθμός των 13.000 το χρόνο αφορά παιδιά που βρέθηκαν από την αστυνομία και άλλες αρχές και δεν αφορά δηλώσεις αγνοουμένων παιδιών”. Για να “αθωωθεί” από το μεγάλο αριθμό αγνοούμενων παιδιών, ομολογεί ότι δεν έχει στοιχεία για τις δηλώσεις αγνοουμένων ανηλίκων και έχει μόνον στοιχεία για όσα παιδιά και εφήβους έτυχε να βρει η αστυνομία!
Ούτε το 2018 ούτε σήμερα η Τουρκία καταγράφει (ή πάντως δεν κοινοποιεί) τον αριθμό των παιδιών που δηλώνονται ως αγνοούμενα. Κατά συνέπεια δεν υπάρχει τρόπος οι Τούρκοι πολίτες να ξέρουν πόσα παιδιά χάθηκαν για πάντα. Τα περισσότερα παιδιά σύμφωνα με έρευνα είναι κορίτσια.
Τί υποστηρίζει δικηγόρος
Η ερμηνεία που δίνει η δικηγόρος Müjde Tozbey, πρόεδρος του συλλόγου “Πρώτα τα Παιδιά και οι Γυναίκες”, σχετικά με τα δεδομένα για τα αγνοούμενα παιδιά, είναι ότι πίσω από αυτή την σιωπή, κρύβεται η στροφή της Τουρκίας του Ερντογάν έμμεσα προς την σαρία και η απομάκρυνση από το κοσμικό κράτος.
«Έδωσαν έμμεσα την εξουσία στην οικογένεια και την αφαίρεσαν από την πολιτεία. Με αυτό που έκαναν όμως, η οικογένεια κρατά τα μυστικά της, όπως στην περίπτωση της 8χρονης Ναρίν που δολοφονήθηκε από το θείο της με σύμπραξη της μητέρας της και αγνοούνταν για σχεδόν 20 μέρες. Μάλλον είχε δολοφονηθεί προ ετών και η αδελφή της Ναρίν, κάτι που είχε παρουσιαστεί ως ατύχημα», είπε η δικηγόρος.
Η ίδια είπε ότι σε μια καθαρά ανδροκρατούμενη κοινωνία, η οικογένεια ουσιαστικά δεν λειτουργεί, ενώ παράλληλα η πολιτεία είναι απούσα. «Παιδιά και μανάδες θεωρούνται απλώς υποτακτικοί και ηγέτης είναι ή ο πατέρας ή κάποιος άνδρας, πιο εύπορος συγγενής. Σε οικογένειες με πολλά παιδιά, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο ανεξέλεγκτη κοινωνικά».
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου