Το Ιράν αποκάλυψε ένα πολυσταδιακό σχέδιο σύγκρουσης με τις ΗΠΑ, που περιλαμβάνει πλήγματα σε βάσεις, ενεργοποίηση συμμάχων-πληρεξουσίων, κυβερνοεπιθέσεις και παράλυση του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου μέσω των Στενών του Hormuz
Με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί ο κόσμος τις εξελίξεις στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου οι εκατέρωθεν απειλές ανάμεσα στο Ιράν και στις Ηνωμένες Πολιτείες καθημερινά κλιμακώνονται.
Σε μια ανησυχητική εξέλιξη, το Ιράν αποκάλυψε το όραμά του για έναν πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, περιγράφοντας πώς θα επιχειρούσε να υπερκεράσει τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου και να κρατήσει όμηρο την παγκόσμια οικονομία.
Σε ένα λεπτομερές σχέδιο μάχης που δημοσιεύθηκε από το Tasnim, το πρακτορείο ειδήσεων που συνδέεται με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), η ιρανική ηγεσία προβλέπει πλήγματα σε αμερικανικές βάσεις, άνοιγμα νέων μετώπων από συμμάχους-πληρεξουσίους, κυβερνοπόλεμο και παράλυση του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου.
Η γεωγραφία της Μέσης Ανατολής, υποστηρίζει το Ιράν, θα υπερισχύσει της αμερικανικής τεχνολογίας!
Οι συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών έδειχναν να βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης, πριν οι δύο πλευρές συμφωνήσουν να συναντηθούν στο Ομάν την Παρασκευή.
Ωστόσο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump δήλωσε το βράδυ της Τετάρτης (4/2) ότι ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Ayatollah Ali Khamenei, θα πρέπει να είναι «πολύ ανήσυχος», εντείνοντας τους φόβους για νέα κλιμάκωση.
Στάδιο 1: Οι ΗΠΑ πλήττουν το Ιράν
Το ιρανικό σενάριο ξεκινά με αεροπορικά και πυραυλικά πλήγματα των ΗΠΑ εναντίον πυρηνικών εγκαταστάσεων, στρατιωτικών υποδομών και βάσεων των Φρουρών της Επανάστασης, πολλές από τις οποίες βρίσκονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.
Οι αμερικανικές δυνάμεις θα εξαπέλυαν επιθέσεις από αεροπλανοφόρα, συμπεριλαμβανομένης της ομάδας κρούσης USS Abraham Lincoln που βρίσκεται ήδη στην περιοχή, από στρατηγικά βομβαρδιστικά που θα απογειώνονταν από βάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρώπη, και πιθανώς από χερσαία συστήματα σε συμμαχικές χώρες.
Το Πεντάγωνο έχει καταρτίσει επί δεκαετίες εκτενή σχέδια για τέτοιες επιχειρήσεις και πραγματοποίησε πλήγματα σε ιρανικές πυρηνικές βάσεις τον Ιούνιο του περασμένου έτους.
Ο Trump έχει επανειλημμένα απειλήσει με νέες επιθέσεις, μετά τη βίαιη καταστολή αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων, με χιλιάδες νεκρούς.
Μιλώντας στο Planet Normal Podcast της Telegraph, ο πρώην επικεφαλής της MI6 Richard Dearlove δήλωσε:
«Νομίζω ότι η πιθανότητα επίθεσης είναι αρκετά υψηλή, και ο λόγος είναι ότι αυτό παροτρύνουν τον Trump να κάνει οι Ισραηλινοί».
Η αμερικανική ομάδα κρούσης θα περιλάμβανεαεροσκάφη stealth, κατευθυνόμενα πυρομαχικά ακριβείας και συντονισμένες ομοβροντίες με στόχο να υπερφορτωθούν οι ιρανικές αντιαεροπορικές άμυνες, περιορίζοντας τις απώλειες αμερικανικών αεροσκαφών.
Οι τεχνολογικές εξελίξεις σε υπερηχητικά όπλα και ηλεκτρονικό πόλεμο θα έδιναν στις ΗΠΑ σημαντικό πλεονέκτημα.
Ωστόσο, το Ιράν πιστεύει ότι έχει προετοιμαστεί για αυτό το σενάριο με σκλήρυνση και διασπορά κρίσιμων υποδομών, δημιουργία εφεδρικών δομών διοίκησης και ανάπτυξη εκτεταμένων υπόγειων εγκαταστάσεων που θα άντεχαν τα αρχικά πλήγματα.
Ο υπολογισμός της Τεχεράνης δεν βασίζεται στην αποτροπή ζημιών, αλλά στη διατήρηση επαρκούς ικανότητας για αντεπιθέσεις.
Με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί ο κόσμος τις εξελίξεις στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου οι εκατέρωθεν απειλές ανάμεσα στο Ιράν και στις Ηνωμένες Πολιτείες καθημερινά κλιμακώνονται.
Σε μια ανησυχητική εξέλιξη, το Ιράν αποκάλυψε το όραμά του για έναν πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες, περιγράφοντας πώς θα επιχειρούσε να υπερκεράσει τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου και να κρατήσει όμηρο την παγκόσμια οικονομία.
Σε ένα λεπτομερές σχέδιο μάχης που δημοσιεύθηκε από το Tasnim, το πρακτορείο ειδήσεων που συνδέεται με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), η ιρανική ηγεσία προβλέπει πλήγματα σε αμερικανικές βάσεις, άνοιγμα νέων μετώπων από συμμάχους-πληρεξουσίους, κυβερνοπόλεμο και παράλυση του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου.
Η γεωγραφία της Μέσης Ανατολής, υποστηρίζει το Ιράν, θα υπερισχύσει της αμερικανικής τεχνολογίας!
Οι συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών έδειχναν να βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης, πριν οι δύο πλευρές συμφωνήσουν να συναντηθούν στο Ομάν την Παρασκευή.
Ωστόσο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump δήλωσε το βράδυ της Τετάρτης (4/2) ότι ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Ayatollah Ali Khamenei, θα πρέπει να είναι «πολύ ανήσυχος», εντείνοντας τους φόβους για νέα κλιμάκωση.
Στάδιο 1: Οι ΗΠΑ πλήττουν το Ιράν
Το ιρανικό σενάριο ξεκινά με αεροπορικά και πυραυλικά πλήγματα των ΗΠΑ εναντίον πυρηνικών εγκαταστάσεων, στρατιωτικών υποδομών και βάσεων των Φρουρών της Επανάστασης, πολλές από τις οποίες βρίσκονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.
Οι αμερικανικές δυνάμεις θα εξαπέλυαν επιθέσεις από αεροπλανοφόρα, συμπεριλαμβανομένης της ομάδας κρούσης USS Abraham Lincoln που βρίσκεται ήδη στην περιοχή, από στρατηγικά βομβαρδιστικά που θα απογειώνονταν από βάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρώπη, και πιθανώς από χερσαία συστήματα σε συμμαχικές χώρες.
Το Πεντάγωνο έχει καταρτίσει επί δεκαετίες εκτενή σχέδια για τέτοιες επιχειρήσεις και πραγματοποίησε πλήγματα σε ιρανικές πυρηνικές βάσεις τον Ιούνιο του περασμένου έτους.
Ο Trump έχει επανειλημμένα απειλήσει με νέες επιθέσεις, μετά τη βίαιη καταστολή αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων, με χιλιάδες νεκρούς.
Μιλώντας στο Planet Normal Podcast της Telegraph, ο πρώην επικεφαλής της MI6 Richard Dearlove δήλωσε:
«Νομίζω ότι η πιθανότητα επίθεσης είναι αρκετά υψηλή, και ο λόγος είναι ότι αυτό παροτρύνουν τον Trump να κάνει οι Ισραηλινοί».
Η αμερικανική ομάδα κρούσης θα περιλάμβανεαεροσκάφη stealth, κατευθυνόμενα πυρομαχικά ακριβείας και συντονισμένες ομοβροντίες με στόχο να υπερφορτωθούν οι ιρανικές αντιαεροπορικές άμυνες, περιορίζοντας τις απώλειες αμερικανικών αεροσκαφών.
Οι τεχνολογικές εξελίξεις σε υπερηχητικά όπλα και ηλεκτρονικό πόλεμο θα έδιναν στις ΗΠΑ σημαντικό πλεονέκτημα.
Ωστόσο, το Ιράν πιστεύει ότι έχει προετοιμαστεί για αυτό το σενάριο με σκλήρυνση και διασπορά κρίσιμων υποδομών, δημιουργία εφεδρικών δομών διοίκησης και ανάπτυξη εκτεταμένων υπόγειων εγκαταστάσεων που θα άντεχαν τα αρχικά πλήγματα.
Ο υπολογισμός της Τεχεράνης δεν βασίζεται στην αποτροπή ζημιών, αλλά στη διατήρηση επαρκούς ικανότητας για αντεπιθέσεις.
Στάδιο 2: Το Ιράν αντεπιτίθεται – με βοήθεια
Η απάντηση του Ιράν θα διεύρυνε άμεσα το πεδίο μάχης πέρα από τα σύνορά του. Μέσα σε ώρες, η Τεχεράνη θα εξαπέλυε ομοβροντίες βαλλιστικών πυραύλων και drones κατά αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε όλη την περιοχή.
Κύριοι στόχοι θα περιλάμβαναν την αεροπορική βάση Al-Udeid στο Κατάρ, όπου φιλοξενείται το προκεχωρημένο αρχηγείο της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ και αποτελεί τον βασικό κόμβο αεροπορικών επιχειρήσεων.
Το Ιράν έπληξε τη βάση αυτή πέρυσι, μετά τα πλήγματα των αμερικανικών βομβαρδιστικών B2 στις δικές του πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Στο Κουβέιτ, η αεροπορική βάση Ali Al Salem και το Camp Arifjan, σημαντικό κέντρο εφοδιαστικής υποστήριξης, θα δέχονταν επίσης επιθέσεις, ενώ εγκαταστάσεις στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και μια αμερικανική βάση στη Συρία, όπου παραμένουν 2.000 στρατιώτες των ΗΠΑ, θα περιλαμβάνονταν στους στόχους.
Το Ιράν είχε πλήξει τη βάση Ain al-Asad στο Ιράκ με βαλλιστικούς πυραύλους μετά τη δολοφονία του Qassem Soleimani το 2020, προκαλώντας τραυματικές εγκεφαλικές κακώσεις σε πάνω από 100 Αμερικανούς στρατιώτες.
Θα μπορούσε να επιχειρήσει κάτι παρόμοιο ξανά, παρότι οι αμερικανικές δυνάμεις ολοκλήρωσαν «πλήρη αποχώρηση» από τη βάση τον προηγούμενο μήνα.
Σύμφωνα με την έκθεση: «Το Ιράν δεν βλέπει τον εαυτό του ως ένα "απομονωμένο νησί" σε πόλεμο, αλλά ως το κέντρο ενός δυνητικού δικτύου συγκρούσεων».
Η στρατηγική προβλέπει κορεσμό των αμερικανικών αμυνών μέσω όγκου, με εκατοντάδες ή χιλιάδες βλήματα ταυτόχρονα, ώστε να υπερφορτωθούν τα συστήματα Patriot και THAAD.
Το Ιράν διαθέτει drones Shahed-136 με ωφέλιμο φορτίο 50 κιλών, βαλλιστικούς πυραύλους Kheibar Shekan με ελιγμούς αποφυγής, βαλλιστικούς πυραύλους Emad με φορτίο 750 κιλών και πυραύλους κρουζ Paveh με εμβέλεια 1.000 μιλίων.
Αν και πολλοί θα αναχαιτίζονταν, η Τεχεράνη πιστεύει ότι αρκετοί θα περνούσαν, προκαλώντας σημαντικές απώλειες και ζημιές σε κρίσιμες υποδομές.
Παράλληλα, ο «άξονας της αντίστασης» θα ενεργοποιούνταν σε πολλαπλά μέτωπα.
Η Hezbollah στον Λίβανο έχει δηλώσει ότι θεωρεί έναν πόλεμο κατά του Ιράν ως δικό της πόλεμο και θα μπορούσε να εκτοξεύσει ρουκέτες και πυραύλους κατά του Ισραήλ, αναγκάζοντας τον σύμμαχο των ΗΠΑ να αποσπάσει πόρους για άμυνα.
Οι αντάρτες Houthi στην Υεμένη θα ενέτειναν επιθέσεις σε πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, στο Ισραήλ και σε αμερικανικές βάσεις, ενώ ιρακινές πολιτοφυλακές ευθυγραμμισμένες με την Τεχεράνη θα έπλητταν αμερικανικό προσωπικό και διπλωματικές εγκαταστάσεις.
Ωστόσο, αυτή η πολυ-πληρεξούσια στρατηγική αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις. Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ έχουν αποδυναμώσει σημαντικά τις δυνατότητες της Hezbollah και της Hamas.
Η υπόθεση ότι οι ομάδες αυτές θα συντονίζονταν άμεσα και αποτελεσματικά, ενώ ταυτόχρονα θα αντιμετώπιζαν ισραηλινά και αμερικανικά αντίμετρα, φαίνεται αισιόδοξη.
Χώρες υποδοχής, όπως το Ιράκ και ο Λίβανος, θα μπορούσαν να αποτρέψουν τη χρήση του εδάφους τους για επιθέσεις που θα προκαλούσαν καταστροφικά αντίποινα.
Παρόλα αυτά, η πολυμέτωπη προσέγγιση στοχεύει στη διασπορά των αμερικανικών δυνάμεων, περιορίζοντας την ικανότητα της Ουάσιγκτον να συγκεντρώσει ισχύ κατά του ίδιου του Ιράν.
Κάθε χώρα που θα παρείχε εναέριο χώρο, βάσεις ή υλικοτεχνική υποστήριξη στις ΗΠΑ θα χαρακτηριζόταν «νόμιμος στόχος», προειδοποιεί η Τεχεράνη.
Στάδιο 3: Κυβερνοπόλεμος
Το Ιράν σχεδιάζει κυβερνοεπιθέσεις σε αυτό που θεωρεί αμερικανικές ευπάθειες: δίκτυα μεταφορών, ενεργειακές υποδομές, χρηματοπιστωτικά συστήματα και στρατιωτικές επικοινωνίες.
Η Τεχεράνη πιστεύει ότι τέτοιες επιχειρήσεις θα μπορούσαν να διαταράξουν την εφοδιαστική αλυσίδα των ΗΠΑ, να περιπλέξουν τη διοίκηση και τον έλεγχο των δυνάμεων και να προκαλέσουν χάος σε συμμαχικές χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις.
Με επιθέσεις σε πολιτικές υποδομές, όπως δίκτυα ηλεκτροδότησης ή ύδρευσης, το Ιράν ελπίζει να πιέσει κυβερνήσεις να απομακρύνουν τις αμερικανικές δυνάμεις.
Ιρανοί χάκερ έχουν δείξει ικανότητες στο παρελθόν: το 2012 ο ιός Shamoon παρέλυσε 30.000 υπολογιστές της Saudi Aramco. Πιο πρόσφατα, ιρανικές ομάδες έχουν διερευνήσει αμερικανικές υποδομές, με περιορισμένη επιτυχία απέναντι σε θωρακισμένα στρατιωτικά δίκτυα.
Ωστόσο, η US Cyber Command έχει προετοιμαστεί για τέτοια σενάρια επί χρόνια. Οι αμερικανικές κυβερνοδυνατότητες υπερτερούν σημαντικά των ιρανικών, με δυνατότητα αντεπιθέσεων σε πιο ευάλωτες ιρανικές υποδομές, όπως παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, συστήματα καθοδήγησης πυραύλων και δίκτυα επικοινωνιών.
Στάδιο 4: Κλείσιμο των Στενών του Hormuz
Το ισχυρότερο «όπλο» του Ιράν, όπως υποστηρίζει, είναι γεωγραφικό: ο έλεγχος των Στενών του Hormuz, από όπου διέρχονται περίπου 21 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως — περίπου το 21% της παγκόσμιας παραγωγής.
Το πέρασμα αυτό, μόλις 24 μίλια στο στενότερο σημείο του, είναι ένα από τα πιο κρίσιμα ενεργειακά «σημεία ασφυξίας» παγκοσμίως.
Η τακτική θα περιλάμβανε ναρκοθέτηση, επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια με πυραύλους και drones και πιθανή βύθιση πλοίων για τον αποκλεισμό διαύλων.
Οι ναυτικές δυνάμεις των Φρουρών της Επανάστασης έχουν εξασκηθεί σε τακτικές «σμηνών» με μικρά σκάφη οπλισμένα με ρουκέτες και τορπίλες, με στόχο την υπερφόρτωση μεγαλύτερων πολεμικών πλοίων.
Τέτοιες ενέργειες θα εκτόξευαν τις τιμές του πετρελαίου, πιθανώς στα 200 δολάρια ή και περισσότερο ανά βαρέλι, προκαλώντας σοβαρή παγκόσμια οικονομική ζημιά και ασκώντας πίεση στις ΗΠΑ να υποχωρήσουν.
Ο Hossein Shariatmadari, εκπρόσωπος του Ali Khamenei, δήλωσε:
«Μπορούμε να επιβάλουμε περιορισμούς στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, τη Βρετανία και τη Γερμανία στα Στενά του Hormuz και να μην τους επιτρέψουμε τη ναυσιπλοΐα».
Οι ΗΠΑ διαθέτουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για τη διατήρηση ανοικτών των Στενών, συμπεριλαμβανομένων επιχειρήσεων αποναρκοθέτησης, συνοδειών δεξαμενόπλοιων από αντιτορπιλικά και πληγμάτων σε παράκτιες ιρανικές εγκαταστάσεις.
Ακόμη κι έτσι, ακόμη και μερική διαταραχή της ναυσιπλοΐας θα αναστάτωνε τις αγορές. Το Ιράν πιστεύει ότι το οικονομικό κόστος θα εξανάγκαζε τελικά την Ουάσιγκτον σε διαπραγματεύσεις.
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή ενέχει κινδύνους και για το ίδιο το Ιράν: οι εξαγωγές πετρελαίου αποτελούν τη βασική πηγή κρατικών εσόδων και το κλείσιμο των Στενών θα έπληττε τη δική του οικονομία ακόμη περισσότερο.
Στάδιο 5: Το τελικό παιχνίδι
Η στρατηγική της Τεχεράνης βασίζεται στην εκτίμηση ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα καταλήξουν στο συμπέρασμα πως το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης υπερβαίνει κάθε όφελος.
Με την απειλή κατά των παγκόσμιων ενεργειακών ροών, τις συνεχείς επιθέσεις σε πολλαπλά μέτωπα και την πιθανότητα σημαντικών αμερικανικών απωλειών, το Ιράν επιδιώκει να δημιουργήσει μια μη βιώσιμη κατάσταση.
Οι Ιρανοί σχεδιαστές θεωρούν ότι η Αμερική έχει περιορισμένη όρεξη για μακροχρόνιους πολέμους μετά το Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Η ταυτόχρονη εμπλοκή απέναντι σε εδραιωμένους πληρεξουσίους σε Λίβανο, Υεμένη, Ιράκ και ενδεχομένως Συρία, ενώ θα πρέπει να προστατεύει συμμάχους στον Περσικό Κόλπο και να διατηρεί ανοικτές τις θαλάσσιες οδούς, θα πίεζε ακόμη και τους αμερικανικούς στρατιωτικούς πόρους.
Το Ιράν βλέπει τη στρατηγική του ως ασύμμετρη αντοχή: δεν μπορεί να νικήσει στρατιωτικά, αλλά πιστεύει ότι μπορεί να καταστήσει τη νίκη υπερβολικά δαπανηρή για την Ουάσιγκτον.
Ο υπολογισμός αυτός προϋποθέτει ότι οι ΗΠΑ θα επιλέξουν αποκλιμάκωση αντί της πλήρους αξιοποίησης των συμβατικών τους δυνατοτήτων, οι οποίες θα μπορούσαν να καταστρέψουν τις ιρανικές υποδομές και δυνάμεις.
Το τελικό ερώτημα είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης, όχι στρατιωτικής ικανότητας.
Η στρατηγική υποθέτει επίσης ορθολογικές αποφάσεις και από τις δύο πλευρές, όμως η κλιμάκωση σε πόλεμο είναι διαβόητα απρόβλεπτη.
Αυτό που το Ιράν σκοπεύει ως ελεγχόμενη πίεση θα μπορούσε να πυροδοτήσει συντριπτικά αμερικανικά αντίποινα, ιδίως αν υπάρξουν υψηλές αμερικανικές απώλειες.
Το Ιράν το γνωρίζει. Και ενώ το σχέδιο προβλέπει «νίκη», υπάρχει μια σιωπηλή ελπίδα ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να εφαρμοστεί.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Η απάντηση του Ιράν θα διεύρυνε άμεσα το πεδίο μάχης πέρα από τα σύνορά του. Μέσα σε ώρες, η Τεχεράνη θα εξαπέλυε ομοβροντίες βαλλιστικών πυραύλων και drones κατά αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε όλη την περιοχή.
Κύριοι στόχοι θα περιλάμβαναν την αεροπορική βάση Al-Udeid στο Κατάρ, όπου φιλοξενείται το προκεχωρημένο αρχηγείο της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ και αποτελεί τον βασικό κόμβο αεροπορικών επιχειρήσεων.
Το Ιράν έπληξε τη βάση αυτή πέρυσι, μετά τα πλήγματα των αμερικανικών βομβαρδιστικών B2 στις δικές του πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Στο Κουβέιτ, η αεροπορική βάση Ali Al Salem και το Camp Arifjan, σημαντικό κέντρο εφοδιαστικής υποστήριξης, θα δέχονταν επίσης επιθέσεις, ενώ εγκαταστάσεις στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και μια αμερικανική βάση στη Συρία, όπου παραμένουν 2.000 στρατιώτες των ΗΠΑ, θα περιλαμβάνονταν στους στόχους.
Το Ιράν είχε πλήξει τη βάση Ain al-Asad στο Ιράκ με βαλλιστικούς πυραύλους μετά τη δολοφονία του Qassem Soleimani το 2020, προκαλώντας τραυματικές εγκεφαλικές κακώσεις σε πάνω από 100 Αμερικανούς στρατιώτες.
Θα μπορούσε να επιχειρήσει κάτι παρόμοιο ξανά, παρότι οι αμερικανικές δυνάμεις ολοκλήρωσαν «πλήρη αποχώρηση» από τη βάση τον προηγούμενο μήνα.
Σύμφωνα με την έκθεση: «Το Ιράν δεν βλέπει τον εαυτό του ως ένα "απομονωμένο νησί" σε πόλεμο, αλλά ως το κέντρο ενός δυνητικού δικτύου συγκρούσεων».
Η στρατηγική προβλέπει κορεσμό των αμερικανικών αμυνών μέσω όγκου, με εκατοντάδες ή χιλιάδες βλήματα ταυτόχρονα, ώστε να υπερφορτωθούν τα συστήματα Patriot και THAAD.
Το Ιράν διαθέτει drones Shahed-136 με ωφέλιμο φορτίο 50 κιλών, βαλλιστικούς πυραύλους Kheibar Shekan με ελιγμούς αποφυγής, βαλλιστικούς πυραύλους Emad με φορτίο 750 κιλών και πυραύλους κρουζ Paveh με εμβέλεια 1.000 μιλίων.
Αν και πολλοί θα αναχαιτίζονταν, η Τεχεράνη πιστεύει ότι αρκετοί θα περνούσαν, προκαλώντας σημαντικές απώλειες και ζημιές σε κρίσιμες υποδομές.
Παράλληλα, ο «άξονας της αντίστασης» θα ενεργοποιούνταν σε πολλαπλά μέτωπα.
Η Hezbollah στον Λίβανο έχει δηλώσει ότι θεωρεί έναν πόλεμο κατά του Ιράν ως δικό της πόλεμο και θα μπορούσε να εκτοξεύσει ρουκέτες και πυραύλους κατά του Ισραήλ, αναγκάζοντας τον σύμμαχο των ΗΠΑ να αποσπάσει πόρους για άμυνα.
Οι αντάρτες Houthi στην Υεμένη θα ενέτειναν επιθέσεις σε πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, στο Ισραήλ και σε αμερικανικές βάσεις, ενώ ιρακινές πολιτοφυλακές ευθυγραμμισμένες με την Τεχεράνη θα έπλητταν αμερικανικό προσωπικό και διπλωματικές εγκαταστάσεις.
Ωστόσο, αυτή η πολυ-πληρεξούσια στρατηγική αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις. Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ έχουν αποδυναμώσει σημαντικά τις δυνατότητες της Hezbollah και της Hamas.
Η υπόθεση ότι οι ομάδες αυτές θα συντονίζονταν άμεσα και αποτελεσματικά, ενώ ταυτόχρονα θα αντιμετώπιζαν ισραηλινά και αμερικανικά αντίμετρα, φαίνεται αισιόδοξη.
Χώρες υποδοχής, όπως το Ιράκ και ο Λίβανος, θα μπορούσαν να αποτρέψουν τη χρήση του εδάφους τους για επιθέσεις που θα προκαλούσαν καταστροφικά αντίποινα.
Παρόλα αυτά, η πολυμέτωπη προσέγγιση στοχεύει στη διασπορά των αμερικανικών δυνάμεων, περιορίζοντας την ικανότητα της Ουάσιγκτον να συγκεντρώσει ισχύ κατά του ίδιου του Ιράν.
Κάθε χώρα που θα παρείχε εναέριο χώρο, βάσεις ή υλικοτεχνική υποστήριξη στις ΗΠΑ θα χαρακτηριζόταν «νόμιμος στόχος», προειδοποιεί η Τεχεράνη.
Στάδιο 3: Κυβερνοπόλεμος
Το Ιράν σχεδιάζει κυβερνοεπιθέσεις σε αυτό που θεωρεί αμερικανικές ευπάθειες: δίκτυα μεταφορών, ενεργειακές υποδομές, χρηματοπιστωτικά συστήματα και στρατιωτικές επικοινωνίες.
Η Τεχεράνη πιστεύει ότι τέτοιες επιχειρήσεις θα μπορούσαν να διαταράξουν την εφοδιαστική αλυσίδα των ΗΠΑ, να περιπλέξουν τη διοίκηση και τον έλεγχο των δυνάμεων και να προκαλέσουν χάος σε συμμαχικές χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις.
Με επιθέσεις σε πολιτικές υποδομές, όπως δίκτυα ηλεκτροδότησης ή ύδρευσης, το Ιράν ελπίζει να πιέσει κυβερνήσεις να απομακρύνουν τις αμερικανικές δυνάμεις.
Ιρανοί χάκερ έχουν δείξει ικανότητες στο παρελθόν: το 2012 ο ιός Shamoon παρέλυσε 30.000 υπολογιστές της Saudi Aramco. Πιο πρόσφατα, ιρανικές ομάδες έχουν διερευνήσει αμερικανικές υποδομές, με περιορισμένη επιτυχία απέναντι σε θωρακισμένα στρατιωτικά δίκτυα.
Ωστόσο, η US Cyber Command έχει προετοιμαστεί για τέτοια σενάρια επί χρόνια. Οι αμερικανικές κυβερνοδυνατότητες υπερτερούν σημαντικά των ιρανικών, με δυνατότητα αντεπιθέσεων σε πιο ευάλωτες ιρανικές υποδομές, όπως παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, συστήματα καθοδήγησης πυραύλων και δίκτυα επικοινωνιών.
Στάδιο 4: Κλείσιμο των Στενών του Hormuz
Το ισχυρότερο «όπλο» του Ιράν, όπως υποστηρίζει, είναι γεωγραφικό: ο έλεγχος των Στενών του Hormuz, από όπου διέρχονται περίπου 21 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως — περίπου το 21% της παγκόσμιας παραγωγής.
Το πέρασμα αυτό, μόλις 24 μίλια στο στενότερο σημείο του, είναι ένα από τα πιο κρίσιμα ενεργειακά «σημεία ασφυξίας» παγκοσμίως.
Η τακτική θα περιλάμβανε ναρκοθέτηση, επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια με πυραύλους και drones και πιθανή βύθιση πλοίων για τον αποκλεισμό διαύλων.
Οι ναυτικές δυνάμεις των Φρουρών της Επανάστασης έχουν εξασκηθεί σε τακτικές «σμηνών» με μικρά σκάφη οπλισμένα με ρουκέτες και τορπίλες, με στόχο την υπερφόρτωση μεγαλύτερων πολεμικών πλοίων.
Τέτοιες ενέργειες θα εκτόξευαν τις τιμές του πετρελαίου, πιθανώς στα 200 δολάρια ή και περισσότερο ανά βαρέλι, προκαλώντας σοβαρή παγκόσμια οικονομική ζημιά και ασκώντας πίεση στις ΗΠΑ να υποχωρήσουν.
Ο Hossein Shariatmadari, εκπρόσωπος του Ali Khamenei, δήλωσε:
«Μπορούμε να επιβάλουμε περιορισμούς στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία, τη Βρετανία και τη Γερμανία στα Στενά του Hormuz και να μην τους επιτρέψουμε τη ναυσιπλοΐα».
Οι ΗΠΑ διαθέτουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για τη διατήρηση ανοικτών των Στενών, συμπεριλαμβανομένων επιχειρήσεων αποναρκοθέτησης, συνοδειών δεξαμενόπλοιων από αντιτορπιλικά και πληγμάτων σε παράκτιες ιρανικές εγκαταστάσεις.
Ακόμη κι έτσι, ακόμη και μερική διαταραχή της ναυσιπλοΐας θα αναστάτωνε τις αγορές. Το Ιράν πιστεύει ότι το οικονομικό κόστος θα εξανάγκαζε τελικά την Ουάσιγκτον σε διαπραγματεύσεις.
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή ενέχει κινδύνους και για το ίδιο το Ιράν: οι εξαγωγές πετρελαίου αποτελούν τη βασική πηγή κρατικών εσόδων και το κλείσιμο των Στενών θα έπληττε τη δική του οικονομία ακόμη περισσότερο.
Στάδιο 5: Το τελικό παιχνίδι
Η στρατηγική της Τεχεράνης βασίζεται στην εκτίμηση ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα καταλήξουν στο συμπέρασμα πως το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης υπερβαίνει κάθε όφελος.
Με την απειλή κατά των παγκόσμιων ενεργειακών ροών, τις συνεχείς επιθέσεις σε πολλαπλά μέτωπα και την πιθανότητα σημαντικών αμερικανικών απωλειών, το Ιράν επιδιώκει να δημιουργήσει μια μη βιώσιμη κατάσταση.
Οι Ιρανοί σχεδιαστές θεωρούν ότι η Αμερική έχει περιορισμένη όρεξη για μακροχρόνιους πολέμους μετά το Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Η ταυτόχρονη εμπλοκή απέναντι σε εδραιωμένους πληρεξουσίους σε Λίβανο, Υεμένη, Ιράκ και ενδεχομένως Συρία, ενώ θα πρέπει να προστατεύει συμμάχους στον Περσικό Κόλπο και να διατηρεί ανοικτές τις θαλάσσιες οδούς, θα πίεζε ακόμη και τους αμερικανικούς στρατιωτικούς πόρους.
Το Ιράν βλέπει τη στρατηγική του ως ασύμμετρη αντοχή: δεν μπορεί να νικήσει στρατιωτικά, αλλά πιστεύει ότι μπορεί να καταστήσει τη νίκη υπερβολικά δαπανηρή για την Ουάσιγκτον.
Ο υπολογισμός αυτός προϋποθέτει ότι οι ΗΠΑ θα επιλέξουν αποκλιμάκωση αντί της πλήρους αξιοποίησης των συμβατικών τους δυνατοτήτων, οι οποίες θα μπορούσαν να καταστρέψουν τις ιρανικές υποδομές και δυνάμεις.
Το τελικό ερώτημα είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης, όχι στρατιωτικής ικανότητας.
Η στρατηγική υποθέτει επίσης ορθολογικές αποφάσεις και από τις δύο πλευρές, όμως η κλιμάκωση σε πόλεμο είναι διαβόητα απρόβλεπτη.
Αυτό που το Ιράν σκοπεύει ως ελεγχόμενη πίεση θα μπορούσε να πυροδοτήσει συντριπτικά αμερικανικά αντίποινα, ιδίως αν υπάρξουν υψηλές αμερικανικές απώλειες.
Το Ιράν το γνωρίζει. Και ενώ το σχέδιο προβλέπει «νίκη», υπάρχει μια σιωπηλή ελπίδα ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να εφαρμοστεί.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου