Ο πόλεμος με το Ιράν: Ο Τραμπ μεταξύ πολέμου και συμφωνίας. «Ή τους ισοπεδώνουμε ή προσπαθούμε για deal».

Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγκρουσης με το Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ ανεβάζει τους τόνους, απορρίπτοντας την τελευταία πρόταση της Τεχεράνης και θέτοντας ένα ωμό δίλημμα: «ή τους ισοπεδώνουμε ή προσπαθούμε για συμφωνία». Η δήλωση αυτή, που μεταδίδεται από The Wall Street Journal, Reuters και Axios, δεν είναι απλώς ρητορική. Έρχεται την ημέρα που εκπνέει το κρίσιμο όριο των 60 ημερών του War Powers Resolution (ΣΣ: το βασικό νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει πότε και πώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να χρησιμοποιήσει στρατιωτική ισχύ χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου από το Κογκρέσο), ανοίγοντας ταυτόχρονα στρατιωτικό και θεσμικό μέτωπο για την Ουάσινγκτον.

Ο Λευκός Οίκος επιμένει ότι «οι εχθροπραξίες έχουν τερματιστεί», επικαλούμενος την εκεχειρία των αρχών Απριλίου για να υποστηρίξει ότι το χρονόμετρο του νόμου έχει ουσιαστικά παγώσει. Πρόκειται για μια ερμηνεία που, σύμφωνα με αναλύσεις των New York Times και Bloomberg, διευρύνει επικίνδυνα τα όρια της προεδρικής εξουσίας, καθώς αν γίνει αποδεκτή θα επιτρέψει στο μέλλον την παράταση στρατιωτικών επιχειρήσεων χωρίς σαφή κοινοβουλευτικό έλεγχο.

Η αντίδραση στο Κογκρέσο ήδη κλιμακώνεται, με τους Δημοκρατικούς να απορρίπτουν την έννοια της «παύσης» των 60 ημερών όσο αμερικανικές δυνάμεις παραμένουν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα στην περιοχή.

Το Ιραν “χαλαρώνει” τους όρους

Την ίδια στιγμή, οι ενδείξεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι πιο σύνθετες απ’ ό,τι δείχνει η σκληρή ρητορική. Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, το Ιράν εμφανίζεται διατεθειμένο να χαλαρώσει ορισμένους όρους για την επανεκκίνηση συνομιλιών, γεγονός που υποδηλώνει ότι η στρατηγική πίεσης της Ουάσινγκτον δεν είναι χωρίς αποτέλεσμα. Ωστόσο, η ίδια αυτή πίεση μεταφράζεται σε αυξημένο κίνδυνο κλιμάκωσης, καθώς στο τραπέζι παραμένουν σενάρια νέων στοχευμένων πληγμάτων, ενίσχυσης του ναυτικού αποκλεισμού ή ακόμη και πιο επιθετικών κινήσεων για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ.

Το Ορμούζ, άλλωστε, έχει εξελιχθεί στο πραγματικό επίκεντρο της κρίσης. Η προειδοποίηση των ΗΠΑ προς τις ναυτιλιακές εταιρείες να μην καταβάλλουν «διόδια» στο Ιράν για τη διέλευση συνιστά ευθεία αμφισβήτηση του ελέγχου της Τεχεράνης στη στρατηγική αυτή πλωτή αρτηρία. Στην πράξη, μετατρέπει την περιοχή σε ζώνη οικονομικής και νομικής σύγκρουσης, αυξάνοντας δραστικά το ρίσκο για το παγκόσμιο εμπόριο και εκτοξεύοντας τα ασφάλιστρα μεταφοράς. Για τις αγορές, αυτό δεν είναι πλέον ένα στιγμιαίο σοκ αλλά ένας μόνιμος παράγοντας αβεβαιότητας, με το ενεργειακό κόστος να ενσωματώνει ένα σταθερό «γεωπολιτικό premium».

Η στρατηγική του Τραμπ

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική του Τραμπ – όπως περιγράφεται σε Bloomberg και The New York Times – μοιάζει να ισορροπεί σε μια λεπτή γραμμή: διατήρηση υψηλής στρατιωτικής πίεσης χωρίς πλήρη εμπλοκή, συνδυασμένη με ανοιχτό δίαυλο διαπραγμάτευσης. Πρόκειται για μια μορφή «εξαναγκαστικής διπλωματίας», όπου η απειλή λειτουργεί ως μοχλός διαπραγμάτευσης. Το πρόβλημα είναι ότι όσο παρατείνεται αυτή η κατάσταση, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος λάθους – είτε στρατιωτικού είτε πολιτικού.

Το διακύβευμα πλέον δεν είναι μόνο αν θα υπάρξει συμφωνία ή σύγκρουση. Είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διαχειριστούν μια παρατεταμένη κρίση χωρίς να διαρραγεί η ισορροπία μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και Κογκρέσου και χωρίς να προκληθεί ένα νέο ενεργειακό σοκ που θα μεταδοθεί στην παγκόσμια οικονομία. Το 60ήμερο μπορεί τυπικά να έληξε, αλλά στην πραγματικότητα η κρίση εισέρχεται σε μια πιο σύνθετη φάση, όπου ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ καμίας πλευράς.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.