Αυξανόμενη ταύτιση της Μαδρίτης με την Άγκυρα σε κρίσιμα περιφερειακά ζητήματα.

Η ανάλυση της τρέχουσας ισπανικής εξωτερικής πολιτικής υπό τον Πέδρο Σάντσεθ αναδεικνύει μια ενδιαφέρουσα, αν και αμφιλεγόμενη, μετατόπιση των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η σφοδρή σύγκρουση με το Ισραήλ και η επίκληση της ανθρωπιστικής κρίσης στη Γάζα δεν ερμηνεύονται από όλους τους αναλυτές ως μια αμιγώς ηθική στάση, αλλά ως μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού ανασχεδιασμού.

Η «νεο-οθωμανική» σύγκλιση και η Ανατολική Μεσόγειος

Η κατηγορία περί υιοθέτησης μιας ατζέντας που προσομοιάζει σε νεο-οθωμανικές πρακτικές εδράζεται στην αυξανόμενη ταύτιση της Μαδρίτης με την Άγκυρα σε κρίσιμα περιφερειακά ζητήματα.

Ο Άξονας Μαδρίτης-Άγκυρας: Η Ισπανία παραμένει από τους ελάχιστους Ευρωπαίους εταίρους που διατηρούν στενή αμυντική και στρατηγική συνεργασία με την Τουρκία (π.χ. μεταφορά τεχνογνωσίας για το ελικοπτεροφόρο Anadolu).

Αυτή η προσέγγιση θεωρείται από ορισμένους ως προσπάθεια της Ισπανίας να λειτουργήσει ως «γέφυρα» που όμως συχνά υπονομεύει την κοινή ευρωπαϊκή γραμμή στην Ανατολική Μεσόγειο, ευνοώντας αναθεωρητικές δυνάμεις.

Η Γάζα ως Διπλωματικό Εφαλτήριο: Η εργαλειοποίηση του Παλαιστινιακού επιτρέπει στη Μαδρίτη να διεισδύσει στον αραβομουσουλμανικό κόσμο, διεκδικώντας ηγετικό ρόλο στη «διπλωματία του ανθρωπισμού».

Ωστόσο, η ταυτόχρονη ρήξη με το Ισραήλ και η αμφισβήτηση των δυτικών στρατηγικών επιλογών (όπως η στάση έναντι του Ιράν) την φέρνουν σε τροχιά σύγκρουσης με τον παραδοσιακό άξονα σταθερότητας στην περιοχή.

Εσωτερική πολιτική πίεση και σκάνδαλα

Η ένταση στην εξωτερική πολιτική συχνά λειτουργεί ως «αντιπερισπασμός» από τα εσωτερικά μέτωπα που απειλούν την κυβέρνηση Σάντσεθ.

Οι έρευνες για φερόμενη διαφθορά και αθέμιτη επιρροή που εμπλέκουν τη σύζυγο του πρωθυπουργού έχουν προκαλέσει πολιτικό σεισμό.

Η υιοθέτηση μιας «επιθετικής» και ηθικά φορτισμένης εξωτερικής πολιτικής για τη Γάζα επιτρέπει στον Σάντσεθ να συσπειρώσει την αριστερή του βάση και να μετατοπίσει την ατζέντα από τις δικαστικές περιπέτειες της οικογένειάς του.

Η εξάρτηση του Σάντσεθ από τα αυτονομιστικά κόμματα (Καταλονία, Χώρα των Βάσκων) και την άκρα αριστερά τον αναγκάζει σε μια συνεχή ρητορική πλειοδοσία σε ζητήματα «κοινωνικής δικαιοσύνης» και «αντιαποικιοκρατίας», προκειμένου να διατηρήσει την εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Η Ισπανία φαίνεται να διολισθαίνει από τον παραδοσιακό ρόλο μιας μετριοπαθούς ευρωπαϊκής δύναμης σε μια πιο απρόβλεπτη εξωτερική πολιτική.

Η σύμπλευση με δυνάμεις που επιδιώκουν την ανατροπή του status quo στην Ανατολική Μεσόγειο, σε συνδυασμό με την εσωτερική πολιτική φθορά, δημιουργεί την εικόνα μιας χώρας που χρησιμοποιεί τον ανθρωπισμό ως προπέτασμα για την εξυπηρέτηση στενά κομματικών και γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων, απομακρυνόμενη από τις πάγιες θέσεις των εταίρων της στη Μεσόγειο.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.