Το ρήγμα ΗΠΑ – Ευρώπης είναι πλέον στρατηγικό.

Η κρίση στο Ιράν φέρνει στην επιφάνεια μια βαθύτερη μετατόπιση στις διατλαντικές σχέσεις: οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ επιχειρούν να επανακαθορίσουν τους όρους της Ατλαντικής Συμμαχίας. Το μήνυμα είναι σαφές: «ο πόλεμος μπορεί να είναι δικός μας, αλλά η σταθεροποίηση – και το κόστος της – είναι δικό σας».

Η πρόθεση της Ουάσιγκτον να ολοκληρώσει γρήγορα την επιχείρηση στο Ιράν, αφήνοντας ανοιχτό το ζήτημα της ασφάλειας στα Στενά του Ορμούζ, μεταφέρει το βάρος στους Ευρωπαίους και στους Ασιάτες – δηλαδή στους βασικούς καταναλωτές ενέργειας. Πρόκειται για μια στρατηγική μετακύλισης ευθύνης, που συνδυάζεται με ανοιχτή αμφισβήτηση του ΝΑΤΟ και της αρχής της συλλογικής άμυνας.

Η Ευρώπη αντιδρά αμυντικά και αποσπασματικά: περιορισμοί σε στρατιωτικές διευκολύνσεις, πολιτική αποστασιοποίηση, αλλά χωρίς ενιαία γραμμή. Θέλει να αποφύγει έναν πόλεμο που δεν θεωρεί δικό της, χωρίς όμως να διαρρήξει τη σχέση με την Ουάσιγκτον.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα: η Δύση δεν διαφωνεί απλώς για το Ιράν – διαφωνεί με τον τρόπο που η Ουάσινγκτον επιδιώκει να αναλάβει το βάρος της ισχύος στον 21ο αιώνα.

Το Ορμούζ γίνεται έτσι κάτι περισσότερο από ενεργειακό σημείο ασφυξίας. Γίνεται το σημείο όπου δοκιμάζεται αν το ΝΑΤΟ παραμένει συμμαχία ή μετατρέπεται σε διαπραγμάτευση συμφερόντων.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.