Χωρίς συμφωνία ολοκληρώθηκαν οι μαραθώνιες συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν στο Ισλαμαμπάντ, επιβεβαιώνοντας ότι η διπλωματία μπορεί να ρίχνει τους τόνους, αλλά δεν αλλάζει -τουλάχιστον ακόμη- τα δεδομένα της κρίσης.
Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέϊ Ντι Βανς, αποχώρησε από το Πακιστάν έπειτα από 21 ώρες διαπραγματεύσεων, δηλώνοντας ότι η Ουάσιγκτον κατέθεσε την «τελική και καλύτερη προσφορά της», χωρίς όμως η ιρανική πλευρά να αποδεχθεί τους όρους. Όπως τόνισε, «οι κόκκινες γραμμές ήταν σαφείς» και το βασικό ζητούμενο παραμένει μια αξιόπιστη, μακροπρόθεσμη δέσμευση ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Στην αντίπερα όχθη, η Τεχεράνη εμφανίζεται όχι απλώς αρνητική, αλλά και χωρίς καμία αίσθηση πίεσης χρόνου. Σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο Tasnim News Agency, «η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο των ΗΠΑ» και το Ιράν «δεν βιάζεται». Ιρανικές πηγές κατηγορούν την Ουάσιγκτον ότι επιχείρησε να αποσπάσει μέσω διαπραγματεύσεων όσα δεν κατάφερε στρατιωτικά, επιμένοντας σε «υπερβολικές και παράνομες απαιτήσεις».
Οι μεγάλες διαφορές
Η ουσία της σύγκρουσης παραμένει αμετάβλητη:
Οι ΗΠΑ ζητούν πλήρη και διαρκή περιορισμό των πυρηνικών δυνατοτήτων
Το Ιράν επιδιώκει αναγνώριση δικαιωμάτων στην πυρηνική ενέργεια και άρση πιέσεων
Και οι δύο πλευρές συνδέουν το αποτέλεσμα με το ευρύτερο γεωπολιτικό ισοζύγιο ισχύος
Στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων βρέθηκε, για ακόμη μία φορά, τα Στενά του Ορμούζ, ο πιο κρίσιμος ενεργειακός «διακόπτης» του πλανήτη. Ιρανικές πηγές ξεκαθάρισαν ότι «τίποτα δεν θα αλλάξει» στο καθεστώς των στενών εάν οι ΗΠΑ δεν αποδεχθούν μια «λογική συμφωνία», επιβεβαιώνοντας ότι το Ορμούζ χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης.
Η παρέμβαση του Πακιστάν, που πρότεινε ακόμη και κοινές περιπολίες για τη ρύθμιση της ναυσιπλοΐας, δείχνει το εύρος της ανησυχίας για την ασφάλεια των θαλάσσιων οδών. Ωστόσο, όπως μεταδίδουν διεθνή μέσα όπως το Reuters και το Bloomberg, η απόσταση μεταξύ των δύο πλευρών παραμένει μεγάλη, ιδίως σε ζητήματα κυριαρχίας και στρατηγικού ελέγχου.
Χωρίς ορατή διέξοδο. “οι αγορές στο πόδι”
Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι η αποτυχία δεν οδηγεί -τουλάχιστον άμεσα- σε νέα κλιμάκωση, αλλά ούτε και σε ουσιαστική αποκλιμάκωση. Αντιθέτως, δημιουργεί αυτό που τα διεθνή μέσα περιγράφουν ως “limbo diplomacy”: μια κατάσταση όπου οι συνομιλίες συνεχίζονται, αλλά χωρίς ορατό αποτέλεσμα.
Για τις αγορές, αυτό μεταφράζεται σε κάτι πιο συγκεκριμένο: το γεωπολιτικό ρίσκο παύει να είναι «έκτακτο γεγονός» και γίνεται δομικό στοιχείο τιμολόγησης.
Η ενέργεια παραμένει σε καθεστώς risk premium, καθώς κάθε αβεβαιότητα γύρω από το Ορμούζ επηρεάζει άμεσα το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου και LNG. Οι επενδυτές, σύμφωνα με αναλύσεις του Financial Times, δεν «ποντάρουν» πλέον σε γρήγορη λύση, αλλά σε διαχείριση παρατεταμένης αστάθειας.
Ταυτόχρονα, η στάση του Ντόναλντ Τραμπ – που είχε συνεχή άμεση εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις- επιβεβαιώνει ότι η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει το ζήτημα όχι μόνο ως θέμα ασφάλειας, αλλά και ως στρατηγική αναμέτρηση ισχύος. Έτσι, παρά το γεγονός ότι η διπλωματία παραμένει ενεργή, δεν παράγεται αποτέλεσμα. Και όσο αυτό συνεχίζεται, η κρίση δεν εκτονώνεται – απλώς μετατρέπεται σε νέα «κανονικότητα».
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου