Του Melik Kaylan
Το χάος των πληροφοριών που έρχονται από τη Μέση Ανατολή αφενός αποτυπώνει την ομίχλη του πολέμου και αφετέρου προδίδει μοτίβα. Αυτό που ξεκίνησε ως σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν έχει πλέον αποκτήσει περιφερειακό και παγκόσμιο χαρακτήρα. Κανείς από τους συμμετέχοντες δεν θέλει να το δηλώσει δημοσίως, πόσο μάλλον η Ουάσιγκτον. Και σίγουρα όχι η Μόσχα ή το Πεκίνο. Κανένας ηγέτης δεν θέλει να παραδεχτεί ότι τροφοδοτεί μια παγκόσμια σύγκρουση.
Παρ' όλα αυτά, ουσιαστικά, Ρωσία και Κίνα στοχεύουν να μετατρέψουν το Ιράν σε κάτι αντίστοιχο με τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία: ένα τέλμα που καταναλώνει πόρους και ανθρώπινο δυναμικό και αποξενώνει τους συμμάχους, όπως έκανε η Ουκρανία με τη Ρωσία. Μόσχα και Πεκίνο είναι διατεθειμμένοι να θυσιάσουν άφθονο ιρανικό αίμα σε αυτήν τη διαδικασία.
Ας δούμε τις πραγματικότητες. Η Ρωσία έχασε την επιρροή της στη Συρία, στην Αρμενία, στο Αζερμπαϊτζάν και στις χώρες της Κεντρικής Ασίας, όσο πολεμούσε στην Ουκρανία. Εν τω μεταξύ, μια σειρά από αντι-ρωσικά κράτη συμμάχησαν με το Κίεβο, κυρίως η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής. Οι στρατηγικές συμμαχίες της Ρωσίας κατακερματίστηκαν. Η Μόσχα πάντα θεωρούσε ότι στον Καύκασο και στον Δρόμο του Μεταξιού, οι γειτονικές της χώρες δεν είχαν πού αλλού να στραφούν, καθώς ήταν κλεισμένες από ξηρά και γεωπολιτικά περιορισμένες επί αιώνες. Έτσι, το Κρεμλίνο μπορούσε να ρισκάρει μια ολοκληρωτική εισβολή στην Ουκρανία. Η παραμέληση και η κακομεταχείριση των συμμάχων της στο σύμφωνο ασφαλείας δεν θα άλλαζαν τα πράγματα.
Αυτός ο υπολογισμός αποδείχθηκε λανθασμένος. Σήμερα, η Αρμενία έχει αποκαταστήσει τις σχέσεις της με τους παλιούς εχθρούς της, το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία. Η Άγκυρα άνοιξε πτήσεις της Turkish Airlines προς την Αρμενία. Οι τρεις αυτές χώρες αναπτύσσουν τον Μεσαίο Διάδρομο, ο οποίος θα απομακρύνει το εμπόριο από τον έλεγχο του Ιράν και της Ρωσίας προς την Τουρκία και τη Μεσόγειο, απελευθερώνοντας έτσι το εμπόριο της περιοχής.
Ο άξονας Ρωσίας-Κίνας σκοπεύει να επιτύχει το αντίστοιχο αυτής της διάλυσης εναντίον των ΗΠΑ μέσω του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Δηλαδή, να κατακερματίσει τις συμμαχίες της Ουάσινγκτον, να απειλήσει το δολάριο και την αμερικανική επιρροή στην πιο στρατηγικά κρίσιμη ζώνη του κόσμου. Προς το παρόν, οι ΗΠΑ έχουν αποτύχει να υπερασπιστούν στρατηγικές τοποθεσίες μεταξύ των Αράβων συμμάχων τους, αποξενώνοντάς τους με αυτό τον τρόπο. Όταν ο βασικός προστάτης σου δεν μπορεί να σε προστατεύσει επαρκώς ή παραμελεί την ασφάλειά σου, αναζητάς άλλες συμφωνίες. Εξ ου και οι αμείλικτες ιρανικές επιθέσεις εναντίον των χωρών του Κόλπου και της ναυτιλίας στην περιοχή.
Στο μεταξύ, οι Χούθι και οι σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ συσπειρώνονται υπέρ του Ιράν. Οι μονάδες αφαλάτωσης του Κόλπου παραμένουν ευάλωτες. Αν καταστραφούν, οι πληθυσμοί της περιοχής θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα επιβίωσης. Μπορείτε να ερμηνεύσετε όλες τις ιρανικές επιθέσεις στην περιοχή ως προειδοποίηση, ως ένδειξη της ικανότητας της Τεχεράνης να χτυπήσει τις εγκαταστάσεις ύδρευσης αν φτάσει η κατάσταση στα άκρα. Κατά καιρούς το Ιράν έχει δείξει εντυπωσιακή ακρίβεια στοη στόχευση των επιθέσεών του.
Η στρατηγική θέλει να χρησιμοποιείται το Ιράν για να παρασύρει τις ΗΠΑ σε βαθύτερη εμπλολή στην περιοχή - οι ΗΠΑ έχουν περάσει από αυτό το στάδιο στο παρελθόν, στο Ιράκ, από το 2003 και μετά όταν η Ουάσιγκτον και οι πόροι της ήταν τόσο απασχολημένοι που η Ρωσία και η Κίνα ανέκαμψαν ως υπερδυνάμεις. Το σχέδιό τους είναι να εμπλέξουν ξανά τις ΗΠΑ. Επιπλέον, πάντα πίστευαν ότι αυτή ήταν η αμερικανική πολιτική έναντι της Ρωσίας από νωρίς στον πόλεμο της Ουκρανίας, με σκοπό να διασφαλιστεί ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν θα νικήσει. Αυτό, για το Πεκίνο και τη Μόσχα, εξηγεί ακόμη και το γιατί η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν έδωσε στην Ουκρανία ισχυρά όπλα ή την άδεια να επιτεθεί στη Ρωσία. Οι ΗΠΑ δεν ήθελαν καμία από τις δύο πλευρές να νικήσει γρήγορα. Αυτή η προσέγγιση της αργής "αιμορραγίας" ήταν, πιστεύουν, απολύτως σκόπιμη εκ μέρους της Ουάσιγκτον.
Και τώρα σκοπεύουν να αντιστρέψουν το σενάριο. Είναι σαφές ότι η βοήθεια για τη στόχευση των εγκαταστάσεων στον Κόλπο προήλθε σε μεγάλο βαθμό από τον άξονα Ρωσίας-Κίνας. Η Τεχεράνη απλώς δεν διαθέτει τους δορυφόρους για τις επιθέσεις ακριβείας στις εγκαταστάσεις του Κόλπου, στις αμερικανικές βάσεις ή στις απόπειρες κατά της αεροπορικής βάσης Ιντσιρλίκ στην Τουρκία και στο Ναχτσεβάν. Η τελευταία αποτελεί στρατηγική γέφυρα του πολυδιαφημισμένου Μεσαίου Διαδρόμου, ο οποίος έλαβε ώθηση όταν ο Τραμπ προήδρευσε μιας ιστορικής ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν. Έτσι ήρθαν οι πυραυλικές επιθέσεις κατά του Αζερμπαϊτζάν, το οποίο έχει δείξει μεγάλη αυτοσυγκράτηση απέναντι στο Ιράν που βρίσκεται σε δεινή θέση. Πρόκειται για πολύ συγκεκριμένους στόχους, με στρατηγικά μηνύματα: "Η στρατηγική σας ευθυγράμμιση με την Αμερική δεν θα σας προστατεύσει".
Το πιο κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: πότε θα αποσυρθεί ο πρόεδρος Τραμπ; Θα στείλει στρατεύματα, επαναλαμβάνοντας έτσι την καταστροφή του Ιράκ; Αν όχι, θεωρητικά μπορεί να ανακοινώσει μονομερή διακοπή των εχθροπραξιών ανά πάσα στιγμή, έτσι δεν είναι; Αν η Μόσχα και το Πεκίνο σκοπεύουν να κρατήσουν τις ΗΠΑ "μπλεγμένες" στην περιοχή για μεγάλο χρονικό διάστημα, πώς μπορούν να εμποδίσουν τον Τραμπ να επιλέξει το δικό του χρονοδιάγραμμα αποχώρησης; Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα. Και η απλή απάντηση είναι ότι μπορούν να το κάνουν συνεχίζοντας τις επιθέσεις εναντίον των συμμάχων της Αμερικής, ακόμα και μετά την αναγγελία της παύσης των στρατιωτικών επιχειρήσεων από τις ΗΠΑ. Σε αυτό το σενάριο, κάθε επίθεση εναντίον του Κόλπου, της Τουρκίας, του Ισραήλ ή της Αρμενίας/Αζερμπαϊτζάν είναι πλήγμα για το χρονοδιάγραμμα και την αξιοπιστία του Αμερικανού προέδρου. Ή για την απόφασή του να εμπλέξει τις ΗΠΑ σε αυτή την ιστορία.
Γιατί όλα αυτά δεν συνέβησαν στον προηγούμενο "γύρο": όταν οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν το 2025; Επειδή δεν υπήρξε καμία απόπειρα αλλαγής καθεστώτος ή καταστροφής του Ιράν ως στρατηγικού συμμάχου της Ρωσίας και της Κίνας. Το καθεστώς παρέμεινε στη θέση του, σχετικά ικανό να εκπληρώνει τις γεωπολιτικές του λειτουργίες για τους υποστηρικτές του.
Σίγουρα το Ιράν δεν θα είναι πολύ λειτουργικό σε αυτόν τον ρόλο στο άμεσο μέλλον. Ειδικά αν οι εσωτερικές διαμάχες συνεχιστούν, καθώς οι βομβαρδισμοί αποδυναμώνουν τους ηγέτες του καθεστώτος και τους στρατιώτες του. Στο μεταξύ, ο Τραμπ δεν είναι και αυτός αθώος. Κάνει δηλώσεις ότι θα τερματίσει τον πόλεμο λέγοντας ότι "η στρατιωτική επιχείρηση είναι ολοκληρωμένη", χωρίς όμως να το κάνει. Το να θέτει υπό αμφισβήτηση το χρονοδιάγραμμά του συγκρατεί τον εχθρό ως προς το ποσούς πυραύλους και πόσα drones να χρησιμοποιήσει άμεσα ή να τα φυλάξει για μεταγενέστερο στάδιο.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου