Οι Φρουροί της Επανάστασης, στη μάχη με τους Ισραηλινούς, απέδειξαν ότι μπορούν σε αρκετές περιπτώσεις να διαπεράσουν την αντιπυραυλική ασπίδα του εβραϊκού κράτους – πόσο μάλλον την ελληνική
Η αυξανόμενη ένταση στη Μέση Ανατολή και οι διαρκείς γεωπολιτικές ανακατατάξεις επαναφέρουν στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα: πόσο εκτεθειμένη είναι η Ελλάδα απέναντι στις πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν;
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, τμήματα της νοτιοανατολικής Ευρώπης θα μπορούσαν να βρεθούν εντός εμβέλειας προηγμένων ιρανικών βαλλιστικών συστημάτων, γεγονός που μεταβάλλει τα δεδομένα ασφάλειας στην περιοχή.
Την ίδια ώρα, η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο –με αιχμή το αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ που επιχειρεί από τη Σούδα την καθιστά κρίσιμο κόμβο σε ένα ευρύτερο πλέγμα αποτροπής και πιθανών στοχοποιήσεων.
Σε αυτό το περιβάλλον, το ιρανικό πυραυλικό οπλοστάσιο και οι επιχειρησιακές επιλογές της Τεχεράνης αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.
Τι πραγματικά διαθέτει στο οπλοστάσιό του το καθεστώς του Ayatollah;
Ποια είναι τα βεληνεκή, οι δυνατότητες και οι στρατηγικοί στόχοι;
Και πόσο ρεαλιστικό είναι το ενδεχόμενο ελληνικά εδάφη να βρίσκονται στο «ραντάρ» της Τεχεράνης; Το ρεπορτάζ που ακολουθεί φωτίζει τα δεδομένα και τις ισορροπίες πίσω από μια αποκάλυψη με σοβαρές προεκτάσεις για την εθνική ασφάλεια.
Αξιόλογο οπλοστάσιο
Το Ιράν έχει αναπτύξει με τα χρόνια ένα αξιόλογο οπλοστάσιο για να μπορεί να πλήττει εχθρούς από απόσταση.
Άμεση συνέπεια του πολέμου με το Ιράκ του Saddam Hussein τη δεκαετία του ’80.
Από τότε οι μηχανικοί του, με τη βοήθεια της Κίνας, της Ρωσίας και της Βόρειας Κορέας, τελειοποίησαν συστήματα που στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν στη σύγκρουση με το Ισραήλ, αλλά και για να στοχοποιήσουν τόσο τους Κούρδους όσο και τους Μπαλούχους στο Πακιστάν.
Επιπλέον, παρέχοντας ορισμένους πυραύλους και drones σε φιλικές πολιτοφυλακές (όπως οι Houthis στην Υεμένη), δοκίμασαν τα μέσα σε πραγματικές συνθήκες μάχης.
Ένα στοιχείο που τους επέτρεψε να αναβαθμίσουν και να τροποποιήσουν τα συστήματά τους.
Για την Τεχεράνη αυτά τα μέσα είναι απαραίτητα, καθώς αποτελούν την καλύτερη άμυνα, επιτρέπουν απάντηση σε ενδεχόμενες επιθέσεις και κρατούν υπό απειλή αμερικανικές βάσεις και στόχους στην περιοχή.
Η αυξανόμενη ένταση στη Μέση Ανατολή και οι διαρκείς γεωπολιτικές ανακατατάξεις επαναφέρουν στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα: πόσο εκτεθειμένη είναι η Ελλάδα απέναντι στις πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν;
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, τμήματα της νοτιοανατολικής Ευρώπης θα μπορούσαν να βρεθούν εντός εμβέλειας προηγμένων ιρανικών βαλλιστικών συστημάτων, γεγονός που μεταβάλλει τα δεδομένα ασφάλειας στην περιοχή.
Την ίδια ώρα, η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο –με αιχμή το αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ που επιχειρεί από τη Σούδα την καθιστά κρίσιμο κόμβο σε ένα ευρύτερο πλέγμα αποτροπής και πιθανών στοχοποιήσεων.
Σε αυτό το περιβάλλον, το ιρανικό πυραυλικό οπλοστάσιο και οι επιχειρησιακές επιλογές της Τεχεράνης αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.
Τι πραγματικά διαθέτει στο οπλοστάσιό του το καθεστώς του Ayatollah;
Ποια είναι τα βεληνεκή, οι δυνατότητες και οι στρατηγικοί στόχοι;
Και πόσο ρεαλιστικό είναι το ενδεχόμενο ελληνικά εδάφη να βρίσκονται στο «ραντάρ» της Τεχεράνης; Το ρεπορτάζ που ακολουθεί φωτίζει τα δεδομένα και τις ισορροπίες πίσω από μια αποκάλυψη με σοβαρές προεκτάσεις για την εθνική ασφάλεια.
Αξιόλογο οπλοστάσιο
Το Ιράν έχει αναπτύξει με τα χρόνια ένα αξιόλογο οπλοστάσιο για να μπορεί να πλήττει εχθρούς από απόσταση.
Άμεση συνέπεια του πολέμου με το Ιράκ του Saddam Hussein τη δεκαετία του ’80.
Από τότε οι μηχανικοί του, με τη βοήθεια της Κίνας, της Ρωσίας και της Βόρειας Κορέας, τελειοποίησαν συστήματα που στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκαν στη σύγκρουση με το Ισραήλ, αλλά και για να στοχοποιήσουν τόσο τους Κούρδους όσο και τους Μπαλούχους στο Πακιστάν.
Επιπλέον, παρέχοντας ορισμένους πυραύλους και drones σε φιλικές πολιτοφυλακές (όπως οι Houthis στην Υεμένη), δοκίμασαν τα μέσα σε πραγματικές συνθήκες μάχης.
Ένα στοιχείο που τους επέτρεψε να αναβαθμίσουν και να τροποποιήσουν τα συστήματά τους.
Για την Τεχεράνη αυτά τα μέσα είναι απαραίτητα, καθώς αποτελούν την καλύτερη άμυνα, επιτρέπουν απάντηση σε ενδεχόμενες επιθέσεις και κρατούν υπό απειλή αμερικανικές βάσεις και στόχους στην περιοχή.
Η πρώτη κατηγορία πυραύλων περιλαμβάνει εκείνους μικρού/μεσαίου βεληνεκούς: από τα 300 χιλιόμετρα του Shahab 1 έως τα 1.000 του Dezful.
Σε ανώτερο επίπεδο υπάρχουν «όπλα» με τα οποία οι Φρουροί της Επανάστασης μπορούν να πλήξουν στόχους σε εύρος από 1.300 χιλιόμετρα (Shahab 3) έως περίπου 2.000 (Khorramshahr_.
Είναι πιθανό ότι ο Donald Trump, όταν μίλησε στο Κογκρέσο για όπλα που απειλούν την Ευρώπη, να αναφερόταν ακριβώς σε αυτό το μοντέλο.
Σύμφωνα με ειδικούς, μπορεί να φτάσει σε νοτιοανατολικά ευρωπαϊκά εδάφη (για παράδειγμα στην Ελλάδα) αν εκτοξευθεί από τις δυτικές περιοχές του Ιράν.
Η διάταξη συμπληρώνεται από πυραύλους cruise, συμπεριλαμβανομένου του Soumar (2.000 χιλιόμετρα), καθώς και από μια ευρεία σειρά drones-καμικάζι, που έχουν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα.
Προστατευμένα καταφύγια
Οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν δημιουργήσει μια σειρά από καλά προστατευμένα καταφύγια και υπόγεια συγκροτήματα στα δυτικά και στο κεντρικό τμήμα της χώρας, ενώ έχουν «διασπείρει» τους πυραύλους, ώστε να εξασφαλίσουν την «επιβίωση» σε περίπτωση εχθρικών επιδρομών.
Είναι τουλάχιστον πέντε οι (γνωστές) τοποθεσίες που έχουν διαμορφωθεί μέσα σε βουνά και φιλοξενούν πυραυλικά συστήματα.
Κατά τη σύγκρουση του Ιουνίου, με τους Ισραηλινούς και τους Αμερικανούς, πολλές εγκαταστάσεις υπέστησαν ζημιές.
Οι βομβαρδισμοί έθεσαν εκτός λειτουργίας πολυάριθμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, έπληξαν κέντρα παραγωγής κινητήρων και στερεών καυσίμων και κατέστρεψαν σταθερές και κινητές «ράμπες» εκτόξευσης.
Τους επόμενους μήνες οι Ιρανοί εργάστηκαν για να αναπληρώσουν τις απώλειες.
Η Τεχεράνη φέρεται να αγόρασε νέο υλικό από το Πεκίνο (και πάλι για την τελειοποίηση των καυσίμων) και να βρίσκεται κοντά σε συμφωνία για αντιαεροπορικούς/αντιπλοϊκούς πυραύλους CM 302, με τους οποίους θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον αμερικανικό στόλο.
Μη επίσημες εκτιμήσεις θεωρούν ότι οι Φρουροί της Επανάστασης διαθέτουν τουλάχιστον 2.000 πυραύλους, ενώ για τους εκτοξευτές γίνεται λόγος για 200–260, εφόσον έχουν καταφέρει να προμηθευτούν τα απαραίτητα εξαρτήματα.
Και σε αυτό το πεδίο, όμως, η Ισλαμική Δημοκρατία έχει βαθιά εμπειρία στο πώς να παρακάμπτει εμπάργκο, ελέγχους και διεθνή εμπόδια, χρησιμοποιώντας διαύλους σε τρίτες χώρες.
Οι Φρουροί της Επανάστασης, στη μάχη με τους Ισραηλινούς, απέδειξαν ότι μπορούν σε αρκετές περιπτώσεις να διαπεράσουν την αντιπυραυλική ασπίδα του εβραϊκού κράτους, θεωρητικά μία από τις πιο εξελιγμένες στον κόσμο και ενσωματωμένη με το αμερικανικό δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης.
Κατά ορισμένους παρατηρητές, οι «κεφαλές» έχουν σχετική ακρίβεια, όμως αυτό δεν μειώνει τη «στρατηγική» τους αξία.
Στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις η Ουάσιγκτον, λαμβάνοντας υπόψη και τις ανησυχίες του Τελ Αβίβ, έχει ζητήσει από την Τεχεράνη μείωση του επιχειρησιακού βεληνεκούς των πυραύλων και περιορισμό του οπλοστασίου.
Όροι που απορρίπτονται πάντοτε σε επίσημο επίπεδο από τους αγιατολάχ.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου