GuidePedia

0


Του Τιερί Μεϊσάν


Ενώ η Δύση πίεζε το Ιράν να εγκαταλείπει το πολιτικό πυρηνικό του πρόγραμμα, οι Σαούντ αγόρασαν την ατομική βόμβα από το Ισραήλ ή το Πακιστάν. Από τούδε και στο εξής, με γενική έκπληξη, η Εγγύς Ανατολή έγινε πυρηνική περιοχή, που κυριαρχείται από το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία.


Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία) | 7 Μαρτίου 2016




Το 1979, το Ισραήλ τελειοποίησε την ατομική βόμβα του, σε συνεργασία με το καθεστώς του απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής. Το εβραϊκό κράτος δεν υπέγραψε ποτέ τη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων και απέφυγε πάντα να απαντήσει σε ερωτήσεις σχετικά με το πυρηνικό του πρόγραμμα.


Από το 1980, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτει κάθε χρόνο με συναίνεση ένα ψήφισμα που ζητεί να καταστεί η Μέση Ανατολή μια ζώνη απαλλαγμένη από κάθε πυρηνικό όπλο. Το ψήφισμα είχε ως στόχο να ενθαρρύνει το Ισραήλ να εγκαταλείψει τη βόμβα του και να αποτρέπει άλλα κράτη να προβούν σε μια κούρσα εξοπλισμών.


Το Ιράν του Σάχη είχε επίσης ένα στρατιωτικό πυρηνικό πρόγραμμα, αλλά αυτό συνεχίστηκε μόνο οριακά μετά την επανάσταση του 1979 λόγω του πολέμου που επιβαλλόταν από το Ιράκ (1980-1988). Ωστόσο, δεν είναι παρά μόνο στο τέλος του που ο Αγιατολάχ Χομεϊνί εξέφρασε την αντίθεση του στα όπλα μαζικής καταστροφής και, συνεπώς, απαγόρευσε την κατασκευή, κατοχή και χρήση πυρηνικών όπλων.


Στη συνέχεια, άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για την επιστροφή των 1.180 δισεκατομμυρίων δολαρίων της ιρανικής επένδυσης στο συγκροτήμα εμπλουτισμού ουρανίου Eurodif. Ωστόσο, δεν υπήρχε ποτέ λύση. Έτσι, κατά τη διάλυση της Eurodif το 2010, η Ισλαμική Δημοκρατία εξακολουθούσε να κατέχει το 10% του κεφαλαίου. Είναι πιθανό ότι σήμερα κατέχει επίσης μέρος της Tricastin Enrichment Company.


Από το 2003 έως το 2005, οι διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό ζήτημα γίνονται υπό την προεδρία, από την ιρανική πλευρά, του Σεΐχη Χασάν Ρουχανί, κληρικός εγγύς με τους πρόεδρους Ραφσαντζανί και Χαταμί. Οι Ευρωπαίοι απαιτούν με την ευκαιρία το Ιράν να διαλύσει τον εκπαιδευτικό προσανατολισμό σε όλα τα επίπεδα, της διδασκαλίας της πυρηνικής φυσικής του, έτσι ώστε να είναι βέβαιο ότι δεν θα είναι δυνατή πλέον η επανεκκίνηση του στρατιωτικού προγράμματος του.


Ωστόσο, όταν ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ -υποστηρικτής της αναβίωσης των Χομενικής επανάστασης- ήρθε στην εξουσία, απέρριψε τη συμφωνία που διαπραγματεύθηκε από τον Σεΐχη Ρουχανί και τον αποκαθηλώνει. Ανακινεί τη διδασκαλία της πυρηνικής φυσικής και ξεκινά ένα πρόγραμμα έρευνας που έχει σχεδιαστεί κυρίως για να βρεθεί μια διαδικασία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από τη τήξη και όχι μέσω σχάσης, όπως υπάρχει σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία, τη Γαλλία, την Κίνα και την Ιαπωνία.


Κατηγορώντας τον πρόεδρο Αχμαντινετζάντ ότι «προετοιμάζει την Αποκάλυψη για να επισπεύσει την επιστροφή του Μαχντί» (sic), το Ισραήλ ξεκίνησε μια διεθνή εκστρατεία Τύπου για να απομονωθεί το Ιράν.

Στην πραγματικότητα, ο Αχμαντινετζάντ δεν συμμερίζεται το εβραϊκή όραμα ενός κακού κόσμου που πρέπει να καταστραφεί και έπειτα να ξαναχτισθεί, αλλά προσβλέπει σε μια σταδιακή ωρίμανση της συλλογικής συνείδησης μέχρι την Δευτέρα Παρουσία, την επιστροφή του Μαχντί και τους προφήτες. Ταυτόχρονα, η Μοσάντ δολοφονεί ένα προς ένα πολλούς Ιρανούς πυρηνικούς επιστήμονες. Από την πλευρά τους, η Δύση και το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών θα λάβουν όλο και αυστηρότερες κυρώσεις για να απομονώσουν εντελώς το Ιράν, οικονομικά και χρηματοπιστωτικά.


Το 2013, ο Αρχηγός της Επανάστασης, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, συμφωνεί να συζητήσει μυστικά με την Ουάσιγκτον, στο Ομάν. Πεπεισμένος ότι πρέπει να χαλαρώσει τον ασφυκτικό κλοιό που πνίγει τη χώρα του, εξετάζει μια ενδιάμεση συμφωνία για δέκα χρόνια. Μετά από μια προκαταρκτική συμφωνία, ο υποψήφιος του Αχμαντινετζάντ στις προεδρικές εκλογές δεν επιτρέπεται να λάβει μέρος στις τελευταίες και εκλέγεται πρόεδρος ο σεΐχης Χασάν Ρουχανί. Επαναλαμβάνει τις διαπραγματεύσεις που είχε αφήσει το 2005 και δέχεται τους δυτικούς όρους, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης του εμπλουτισμού ουρανίου στο 20%, γεγονός το οποίο βάζει τέλος στις έρευνες για τη σύντηξη.


Τον Νοέμβριο 2013, η Σαουδική Αραβία διοργανώνει μια μυστική συνάντηση κορυφής που συγκεντρώνει ταυτόχρονα τα μέλη του Συμβουλίου της Συνεργασίας του Κόλπου και τα φιλικά μουσουλμανικά κράτη. Με την παρουσία των εκπροσώπων του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, ο Ισραηλινός πρόεδρος Σιμόν Πέρες παρεμβαίνει με τηλεδιάσκεψη. Οι συμμετέχοντες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο κίνδυνος δεν είναι η ισραηλινή βόμβα, αλλά εκείνη που θα μπορούσε να αναπτυχθεί κάποια μέρα από το Ιράν. Οι Σαουδάραβες διαβεβαιώνουν τους συνομιλητές τους ότι θα πάρουν πρωτοβουλίες.


Η ισραηλινο-σαουδαραβική στρατιωτική συνεργασία είναι κάτι το νέο, αλλά οι δύο χώρες συνεργάζονται από το 2008, όταν το Ριάντ χρηματοδότησε την εκστρατεία τιμωρίας "Συμπαγές Μολύβι" του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας.


Η συμφωνία 5 + 1 θα δημοσιοποιηθεί στα μέσα του 2015. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, η Σαουδική Αραβία πολλαπλασιάζει τις δηλώσεις ότι θα ξεκινήσει μια κούρσα εξοπλισμών εάν η διεθνής κοινότητα αδυνατεί να αναγκάσει το Ιράν να διαλύσει το πυρηνικό του πρόγραμμα.


Στις 6 Φεβρουαρίου 2015, ο Πρόεδρος Ομπάμα κυκλοφορεί το νέο του "Εθνικό Δόγμα Ασφαλείας". Γράφει εκεί: «Μια μακροπρόθεσμη σταθερότητα [στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική] απαιτεί κάτι περισσότερο από τη χρήση και τη παρουσία των στρατιωτικών δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών. Απαιτεί εταίρους, οι οποίοι να είναι σε θέση να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. « Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επενδύουμε στην ικανότητα του Ισραήλ, της Ιορδανίας και των εταίρων μας του Κόλπου να είναι σε θέση να αποτρέψουν κάθε επίθεση, διατηρώντας παράλληλα την ακλόνητη δέσμευσή μας για την ασφάλεια του Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης της ποιοτικής στρατιωτικής υπεροχής του » .

Στις 25 Μαρτίου 2015, η Σαουδική Αραβία ξεκίνησε την επιχείρηση "αποφασιστική Θύελλα" στην Υεμένη για την αποκατάσταση του πρόεδρου της Υεμένης που ανατράπηκε από μια λαϊκή επανάσταση. Πρόκειται στην πραγματικότητα για την εφαρμογή της μυστικής ισραηλινο-σαουδαραβικής συμφωνίας για την εκμετάλλευση του πετρελαϊκού κοιτάσματος Rub'al Khali.




Στις 26 Μαρτίου 2015, ο Adel Al-Jubeir, τότε πρεσβευτής της Σαουδικής Αραβίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, αρνείται να απαντήσει στο CNN σε μια ερώτηση σχετικά με το σχέδιο για ατομική βόμβα της Σαουδικής Αραβίας.


Στις 30 Μαρτίου 2015, εγκαταστάθηκε ένα κοινό στρατιωτικό επιτελείο από τους Ισραηλινούς στη Σομαλιλάνδη, ένα μη αναγνωρισμένο κράτος. Από την πρώτη μέρα, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ιορδανία, το Μαρόκο και το Σουδάν θα συμμετάσχουν, υπό ισραηλινή διοίκηση.

Την επόμενη μέρα, στη 1 Απριλίου 2015, ο Αραβικός Σύνδεσμος στη διάρκεια της Σύνοδο Κορυφής του στο Sharm el-Sheikh υιοθετεί την αρχή μιας «κοινής αραβικής δύναμης» [ 6 ]. Επισήμως, πρόκειται να εφαρμοστεί η Συνθήκη της Αραβικής Άμυνας του 1950 για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. De facto , ο Σύνδεσμος επικύρωσε τη νέα αραβική στρατιωτική συμμαχία υπό ισραηλινή διοίκηση




Τον Μάιο 2015, η Κοινή Αραβική Δύναμη υπό ισραηλινή διοίκηση, χρησιμοποιεί μια τακτική ατομική βόμβα στην Υεμένη. Μπορεί να ήταν μια προσπάθεια να διεισδύσουν ένα υπόγειο καταφύγιο




Στις 16 Ιουλίου 2015, ο ειδικός για τις μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών Ντουέην Κλάριτζ, δήλωσε στο Fox Business ότι η Σαουδική Αραβία αγόρασε την ατομική βόμβα από το Πακιστάν.




Στις 18 Ιανουαρίου το 2016, ο υπουργός Εξωτερικών John Kerry δήλωσε στο CNN ότι δεν μπορεί κανείς να αγοράσει και να μεταφέρει την ατομική βόμβα. Προειδοποιούσε τη Σαουδική Αραβία για παραβίαση της Συνθήκης για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων.




Στις 15 Φεβρουαρίου 2016, ο Σαουδάραβας αναλυτής Dahham Al-'Anzi δήλωσε στη Russia Today στα αραβικά ότι η χώρα του διαθέτει την ατομική βόμβα εδώ και 2 χρόνια για την προστασία των Αράβων, και ότι οι μεγάλες δυνάμεις το γνωρίζουν.


Οι δηλώσεις του Σαουδάραβα αναλυτή Dahham Al-'Anzi, στις 15 Φεβρουαρίου 2016 στις Russia Today –που μεταφράστηκαν αμέσως και διαδόθηκαν από την ισραηλινή υπηρεσία του Memri - είχαν τεράστια απήχηση στον αραβικό κόσμο. Ωστόσο, κανένας διεθνής πολιτικός, ούτε καν η Σαουδική Αραβία, δεν τις σχολίασαν. Και η Russia Today τις απέσυρε από τον ιστοτόπο της.

Οι δηλώσεις του Dahham Al-'Anzi -στενός επιστήμονας με τον πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν- δείχνουν ότι δεν μιλάμε για στρατηγική ατομική βόμβα (βόμβας Α ή H), αλλά τακτική (βόμβα Ν). Πράγματι, δεν βλέπουμε πώς η Σαουδική Αραβία μπορεί να «προστατεύσει τους Άραβες» από τη "δικτατορία" στη Συρία χρησιμοποιώντας στρατηγικά πυρηνικά όπλα. Περαιτέρω, αντιστοιχεί σε ό, τι έχει ήδη παρατηρηθεί στην Υεμένη. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι σίγουρο.


Είναι προφανώς απίθανο ότι η Σαουδική Αραβία κατασκεύασε μόνη της ένα τέτοιο όπλο, γνωρίζοντας ότι δεν έχει καμιά απολύτως επιστημονική τεχνογνωσία σε αυτό τον τομέα. Είναι όμως δυνατό να την έχει αγοράσει από κράτος μη μέρος της NPT, το Ισραήλ ή το Πακιστάν. Πιστέψουμε τον Ντουέην Κλάριτζ, είναι το Ισλαμαμπάντ το οποίο πούλησε την τεχνογνωσία του, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, δεν μπορεί παρά να πρόκειται για μια βόμβα νετρονίου


Είτε στρατηγική είτε τακτική βόμβα, η Σαουδική Αραβία η οποία έχει υπογράψει τη Συνθήκη της Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων (NPT), δεν έχει το δικαίωμα να την αποκτήσει. Αλλά θα αρκούσε ο βασιλιάς Σαλμάν ότι αγόρασε αυτό το όπλο στο ίδιο το όνομά του για να μη υπόκειται στη Συνθήκη. Είναι γνωστό πράγματι ότι το Κράτος της Σαουδικής Αραβίας είναι ιδιωτική περιουσία του βασιλιά και ότι ο προϋπολογισμός του δεν είναι παρά μόνο ένα μέρος το βασιλικού ταμείου. Τότε, μιλάμε για ιδιωτικοποίηση των πυρηνικών όπλων· ένα σενάριο αδιανόητο μέχρι τώρα. Αυτή η εξέλιξη πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη.


Εν τέλει, όλα δείχνουν ότι οι Σαουδάραβες έχουν ενεργήσει στο πλαίσιο της πολιτικής των ΗΠΑ, αλλά ότι την υπέρβαλαν με παραβίαση της NPT. Με τον τρόπο αυτό, έθεσαν τις βάσεις για μια πυρηνική Μέση Ανατολή στην οποία το Ιράν δεν θα μπορεί να παίξει το ρόλο που ο Σέιχης Ροχάνι φιλοδοξούσε να ξαναβρεί, αυτό του «περιφερειακού αστυνομικού» για λογαριασμό των Αγγλοσαξόνων φίλων του.

πηγή

Δημοσίευση σχολίου