«Ό,τι και να κάνεις, δεν υπάρχει περίπτωση να μας παρακάμψεις»! Αυτό μοιάζει να είναι το βασικότερο μήνυμα των προέδρων της Κίνας και της Ρωσίας, Σι Τζινπίνγκ και Βλαντίμιρ Πούτιν, όπως προκύπτει από το κοινό ανακοινωθέν των δύο μετά το πέρας των επαφών των δυο ηγετών στο Πεκίνο. Μπορεί η υποδοχή Τραμπ στην Κίνα να ήταν εντυπωσιακή και φιλική, οι αντίστοιχες όμως εικόνες από την επίσκεψη Πούτιν καταφανώς υπερτερούσαν σε επικοινωνιακού περιεχομένου συμβολισμούς.
Προφανώς, τα συμφέροντα των δυο γιγάντων της Ευρασίας εξακολουθούν να μην ταυτίζονται. Ποτέ δεν ταυτίζονταν και οι αναφορές για «στρατηγικό άξονα» παρέλειπαν την αξιολόγηση μιας σειράς αποκλίσεων σε πολλά και διαφορετικά μέτωπα. Όμως, όλες οι χώρες προτεραιοποιούν τα συμφέροντά τους και αναλόγως της συγκυρίας κινούνται. Όσο η πίεση από την πολιτική Τραμπ εξακολουθεί, το μόνο βέβαιο αποτέλεσμα είναι ότι Μόσχα και Πεκίνο θα έρχονται διαρκώς πιο κοντά.
Η πραγματική απειλή για τους Αμερικανούς είναι από παλιά ορατή στους πραγματικούς ρεαλιστές αναλυτές του σύγχρονου διεθνούς περιβάλλοντος. Όσο περισσότερο διαρκεί η αναταραχή και απορρύθμιση της διεθνούς ασφάλειας που συντηρεί τη στενότερη σχέση ανάμεσα σε Ρωσία και Κίνα, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα στις δυο χώρες να γίνει συνείδηση ότι αυτή η κατάσταση τις ισχυροποιεί.
Αποτέλεσμα θα είναι να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της διμερούς σχέσης με περισσότερο συνεργατική διάθεση. Και όσο παρατείνεται χρονικά αυτή η κατάσταση, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να ανακύψει τελικά ένας «στρατηγικός άξονας» Μόσχας – Πεκίνου, που θα γίνει ορατό και σε όσους τόνιζαν ότι ο χαρακτηρισμός στο παρελθόν ήταν πρόωρος και παραπλανητικός.
Οι δυο χώρες τάχθηκαν ξεκάθαρα εναντίον του πολέμου στο Ιράν. Μπορεί να μην προέκυψε, προς το παρόν τουλάχιστον, ολοκλήρωση της συμφωνίας για τον επιθυμητό από τη Μόσχα δεύτερο αγωγό φυσικού αερίου που θα τροφοδοτεί τις υπανάπτυκτες βορειοδυτικές περιοχές της Κίνας και θα αντικαταστήσει για τους Ρώσους την απώλεια της ευρωπαϊκής αγοράς, όμως οι ενεργειακές εξελίξεις δεν αποκλείεται να λειτουργήσουν με τον ίδιον ακριβώς τρόπο σταδιακής σύγκλησης.
Σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των -μη παραγωγών υδρογονανθράκων- χωρών της υφηλίου, η Κίνα διατηρεί πολύ υψηλά στρατηγικά αποθέματα τα οποία δεν έχει ακόμα αποδεσμεύσει συνεπεία του κλεισίματος του Στενού του Ορμούζ και των προβλημάτων τροφοδοσίας στα οποία έχει οδηγήσει. Παρότι έχει συμφωνήσει με τη Ρωσία για την κατασκευή του αγωγού, δεν έχει υπάρξει συμφωνία και για τις τιμές προμήθειας. Τα στρατηγικά αποθέματα βοηθούν το Πεκίνο να περιμένει στις διαπραγματεύσεις, έως ότου πετύχει τις επιθυμητές τιμές.
Παράλληλα, το Πεκίνο στέλνει μήνυμα και στην Ουάσινγκτον, ότι δεν έχει επηρεαστεί από την απόπειρας αποκοπής από παραδοσιακούς ενεργειακούς του προμηθευτές. Μια έμμεση χειρονομία Τραμπ προς τον Πούτιν, για τη συνδρομή στην προσπάθεια της Ρωσίας να ρυθμίσει τη σκληρή στα οικονομικά ζητήματα στάση της Κίνας! Είναι ένα παιχνίδι αντοχής και έμμεσης αλληλεπίδρασης μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας που θα συνεχίσει να διεξάγεται, τουλάχιστον έως ότου επιτευχθεί μια νέα πλανητική ισορροπία.
Κι ενώ η υφήλιος ασχολείται με το πότε θα δώσει ο Τραμπ την εντολή επανέναρξης των επιχειρήσεων κατά του Ιράν, το πραγματικό πρόβλημα των συνεπειών δεν έχει απασχολήσει επαρκώς το δημόσιο διάλογο στη Δύση. Ο Τραμπ που έδωσε την άδεια αγορών υδρογονανθράκων από τη Ρωσία για να καλύψει το μεγάλο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί, δείχνει να αντιλαμβάνεται περισσότερο τι μπορεί να συμβεί εάν ο πόλεμος στο Ιράν δε λήξει το συντομότερο.
Η ασθενής Ευρώπη
Κατά τα φαινόμενα όμως, δε συμβαίνει το ίδιο για την Ευρώπη, της οποίας τα στρατηγικά αποθέματα ήδη καταναλώνονται με γοργούς ρυθμούς. Οι ειδικοί ήδη δίνουν κάποια αρκούντως ανησυχητικά χρονοδιαγράμματα εξάντλησής τους. Εάν μάλιστα ο πόλεμος δεν ολοκληρωθεί και η αύξηση των τιμών στις ΗΠΑ κριθεί ότι απειλεί τον Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές λόγω της πολύ μεγάλης αύξησης της τιμής των καυσίμων, η κατάσταση θα περιπλακεί επικίνδυνα.
Ίσως το μοναδικό χαρτί που θα έχει για να παίξει για να τη μειώσει θα είναι η αύξηση της προσφοράς στο εσωτερικό. Εάν αυτό όμως οδηγήσει σε περιστολή των εξαγωγών, το πρόβλημα για την Ευρώπη θα γίνει τεράστιο, με τον Τραμπ προφανώς να καλύπτει την απόφαση πίσω από τις στρατηγικού περιεχομένου διαφωνίες με του Ευρωπαίους…
Αναφέρεται πως οι Βρετανοί κάνουν ήδη χρήση του… δικαιώματος να αγοράσουν υδρογονάνθρακες από τους Ρώσους. Η Ευρώπη μοιάζει για μια ακόμη φορά, στρατηγικά αμήχανη. Παρότι οι Βρετανοί πρωταγωνιστούν σε προσκήνιο και παρασκήνιο στο πλευρό της εμπόλεμης Ουκρανίας, οι Βρυξέλλες αφενός φοβούνται μη φανούν ανακόλουθες και αφετέρου, εμφανέστατα εξακολουθούν να πιστεύουν στο «πράσινο θαύμα».
Σε αντίθεση με το σύνολο σχεδόν των -μη παραγωγών υδρογονανθράκων- χωρών της υφηλίου, η Κίνα διατηρεί πολύ υψηλά στρατηγικά αποθέματα τα οποία δεν έχει ακόμα αποδεσμεύσει συνεπεία του κλεισίματος του Στενού του Ορμούζ και των προβλημάτων τροφοδοσίας στα οποία έχει οδηγήσει. Παρότι έχει συμφωνήσει με τη Ρωσία για την κατασκευή του αγωγού, δεν έχει υπάρξει συμφωνία και για τις τιμές προμήθειας. Τα στρατηγικά αποθέματα βοηθούν το Πεκίνο να περιμένει στις διαπραγματεύσεις, έως ότου πετύχει τις επιθυμητές τιμές.
Παράλληλα, το Πεκίνο στέλνει μήνυμα και στην Ουάσινγκτον, ότι δεν έχει επηρεαστεί από την απόπειρας αποκοπής από παραδοσιακούς ενεργειακούς του προμηθευτές. Μια έμμεση χειρονομία Τραμπ προς τον Πούτιν, για τη συνδρομή στην προσπάθεια της Ρωσίας να ρυθμίσει τη σκληρή στα οικονομικά ζητήματα στάση της Κίνας! Είναι ένα παιχνίδι αντοχής και έμμεσης αλληλεπίδρασης μεταξύ ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας που θα συνεχίσει να διεξάγεται, τουλάχιστον έως ότου επιτευχθεί μια νέα πλανητική ισορροπία.
Κι ενώ η υφήλιος ασχολείται με το πότε θα δώσει ο Τραμπ την εντολή επανέναρξης των επιχειρήσεων κατά του Ιράν, το πραγματικό πρόβλημα των συνεπειών δεν έχει απασχολήσει επαρκώς το δημόσιο διάλογο στη Δύση. Ο Τραμπ που έδωσε την άδεια αγορών υδρογονανθράκων από τη Ρωσία για να καλύψει το μεγάλο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί, δείχνει να αντιλαμβάνεται περισσότερο τι μπορεί να συμβεί εάν ο πόλεμος στο Ιράν δε λήξει το συντομότερο.
Η ασθενής Ευρώπη
Κατά τα φαινόμενα όμως, δε συμβαίνει το ίδιο για την Ευρώπη, της οποίας τα στρατηγικά αποθέματα ήδη καταναλώνονται με γοργούς ρυθμούς. Οι ειδικοί ήδη δίνουν κάποια αρκούντως ανησυχητικά χρονοδιαγράμματα εξάντλησής τους. Εάν μάλιστα ο πόλεμος δεν ολοκληρωθεί και η αύξηση των τιμών στις ΗΠΑ κριθεί ότι απειλεί τον Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές λόγω της πολύ μεγάλης αύξησης της τιμής των καυσίμων, η κατάσταση θα περιπλακεί επικίνδυνα.
Ίσως το μοναδικό χαρτί που θα έχει για να παίξει για να τη μειώσει θα είναι η αύξηση της προσφοράς στο εσωτερικό. Εάν αυτό όμως οδηγήσει σε περιστολή των εξαγωγών, το πρόβλημα για την Ευρώπη θα γίνει τεράστιο, με τον Τραμπ προφανώς να καλύπτει την απόφαση πίσω από τις στρατηγικού περιεχομένου διαφωνίες με του Ευρωπαίους…
Αναφέρεται πως οι Βρετανοί κάνουν ήδη χρήση του… δικαιώματος να αγοράσουν υδρογονάνθρακες από τους Ρώσους. Η Ευρώπη μοιάζει για μια ακόμη φορά, στρατηγικά αμήχανη. Παρότι οι Βρετανοί πρωταγωνιστούν σε προσκήνιο και παρασκήνιο στο πλευρό της εμπόλεμης Ουκρανίας, οι Βρυξέλλες αφενός φοβούνται μη φανούν ανακόλουθες και αφετέρου, εμφανέστατα εξακολουθούν να πιστεύουν στο «πράσινο θαύμα».
Όπου φυσάει ο άνεμος…
Αρκεί κανείς να μελετήσει προσεκτικά τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης για να διατηρήσει το φόβο ότι σε περίπτωση που εκλείψει ο Τραμπ από την εξίσωση, η νέα κωλοτούμπα θα είναι πιο εντυπωσιακή από την προηγούμενη. Και η ζημιά στο ελληνικό εθνικό συμφέρον θα έχει οριστικοποιηθεί. Πρώτο σαρωτικό πλήγμα ήταν το «κατενάτσιο» με τη βραχυκύκλωση των προσπαθειών της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου που καταδίκασε την Ελλάδα να μείνει με την πλευρά των πελατών. Ποιος να εμπιστευτεί με βεβαιότητα το ότι οι σημερινές διακηρύξεις θα διατηρηθούν αν εκλείψει ο Τραμπ;
Όλες αυτές τις ανερμάτιστες στρατηγικά εξελίξεις, τις παρακολουθούν με ενδιαφέρον και διάθεση αξιοποίησης σε πολλαπλά επίπεδα, τόσο στη Μόσχα όσο και στο Πεκίνο. Η αμήχανη και ανύπαρκτη για την «Α’ Κατηγορία» του πλανήτη Γηραιά Ήπειρος, είναι ένα «πιάτο στο μενού» του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης με την Ουάσινγκτον. Ολοένα και περισσότερο μοιάζει να αδυνατεί να αρθρώσει συνεκτικό λόγο, κάτι εν πολλοίς κατανοητό, καθώς απουσιάζει κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον. Κι όταν υπάρχουν σχετικές αναφορές, αυτές είναι τόσο «ιδεολογικά» φορτισμένες, με αποτέλεσμα στο τέλος να καταλήγουν γραφικές.
Η Ευρώπη έχει κατορθώσει να χάσει και τη Ρωσία και την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι έρμαιο των αποφάσεων που λαμβάνονται εν τη απουσία της και καταδικασμένη να είναι το θύμα στις καραμπόλες των σχέσεων μεταξύ των πραγματικά ισχυρών. Οι επιμέρους κοινωνίες δείχνουν να οδεύουν ολοταχώς προς κρίση, με την ανάδειξη ηγεσιών που θα προκύψουν από αυτή την άκριτα ιδεολογική προσέγγιση, καθώς εμφανέστατα πλέον, οι κοινωνίες δεν ακολουθούν τις ελίτ. Με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες προβλέψεις…
Ο Σι και ο Πούτιν δεν… αγαπήθηκαν ξαφνικά. Τα γλυκύτατα παιδάκια που κουνούν σημαίες πάντα υπήρχαν στις τελετές υποδοχής, σε μια προσπάθεια αποστολής επικοινωνιακού μηνύματος και γενικά στο διεθνές περιβάλλον και ειδικά στην κοινωνία του προσκεκλημένου. Πίσω από όλα αυτά όμως δεν υπάρχει συναίσθημα και ιδεολογίες, αλλά μόνο συμφέροντα και γεωπολιτικές ισορροπίες.
Μήπως σε Βρυξέλλες και Αθήνα η απάντηση των περισσοτέρων είναι το γνωστό «it’s all Chinese to me»; Μήπως δεν αφορά μόνο την πολυπλοκότητα της ελληνικής γλώσσας το ότι στην εναλλακτική διατύπωση της γνωστής αυτής έκφρασης, το «Chinese» ενίοτε αντικαθίσταται με το «Greek»;
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου