Το πραγματικό διακύβευμα του Ιράν δεν είναι ο πόλεμος, αλλά το καθεστώς που έρχεται

Το κρίσιμο ερώτημα του πολέμου σε ό,τι αφορά στο Ιράν δεν αφορά τη λήξη των εχθροπραξιών, αλλά τη μορφή του καθεστώτος που θα προκύψει την επόμενη ημέρα. Το βασικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι σαφές: το προπολεμικό status quo έχει ήδη καταρρεύσει. Ανεξαρτήτως έκβασης, το Ιράν εισέρχεται σε μια μακρά περίοδο εσωτερικού μετασχηματισμού, όπου η εξουσία θα επανακαθοριστεί μέσα από συγκρούσεις, θεσμική φθορά και κοινωνικές πιέσεις.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η μετατόπιση ισχύος προς το στρατιωτικό κατεστημένο και ειδικά το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Ο πόλεμος δεν ενίσχυσε απλώς τον ρόλο του – το κατέστησε de facto πυλώνα εξουσίας. Μέσα από ένα μείγμα επιχειρησιακής ανάγκης και πολιτικού κενού, το IRGC αναδεικνύεται σε κεντρικό διαχειριστή τόσο της ασφάλειας όσο και της πολιτικής τάξης.

Η ηγετική μετάβαση επιταχύνει αυτή τη δυναμική. Η ανάδειξη ενός αδύναμου Ανώτατου Ηγέτη και η περιορισμένη επιρροή της πολιτικής ηγεσίας δημιουργούν ένα σύστημα όπου η πραγματική εξουσία ασκείται παρασκηνιακά από το στρατιωτικό δίκτυο. Το αποτέλεσμα δεν είναι μια καθαρή στρατιωτική δικτατορία, αλλά μια υβριδική μορφή διακυβέρνησης: το IRGC κυριαρχεί, ενώ διατηρείται η θεσμική «βιτρίνα» της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Τα δύο πιθανά σενάρια λήξης του πολέμου – είτε μέσω διαπραγμάτευσης είτε μέσω μονομερούς στρατιωτικής επιβολής – συγκλίνουν σε ένα κοινό αποτέλεσμα: ένα αποδυναμωμένο, πιο εσωστρεφές και πιο στρατιωτικοποιημένο Ιράν. Η ιστορική μνήμη του Ιράκ λειτουργεί ως προειδοποίηση, ενισχύοντας τα κίνητρα αποφυγής μιας μακράς φθοράς μέσω κυρώσεων και απομόνωσης.

Η ουσία για τη Δύση και τις αγορές είναι ότι το «ρίσκο Ιράν» δεν τελειώνει με τον πόλεμο – μετασχηματίζεται. Το νέο καθεστώς θα κριθεί από την ικανότητά του να διαχειριστεί τον εσωτερικό κατακερματισμό χωρίς να οδηγηθεί σε αποσταθεροποίηση. Και αυτό, περισσότερο από το αποτέλεσμα των μαχών, θα καθορίσει τη γεωπολιτική ισορροπία της επόμενης δεκαετίας.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.