Από την πρώτη ημέρα του πολέμου, η Ευρώπη πήρε σαφή θέση υπέρ της Ουκρανίας. Πολιτικά, οικονομικά, αμυντικά. Με χρήματα, εξοπλισμούς, κυρώσεις, ενεργειακό κόστος και σημαντικές κοινωνικές επιβαρύνσεις. Η Ελλάδα βρέθηκε επίσης στην πρώτη γραμμή αυτής της επιλογής, παρά το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία βγήκε μόλις τα τελευταία χρόνια από μια δεκαετή κρίση και εξακολουθεί να στηρίζεται σε εύθραυστους πυλώνες όπως ο τουρισμός, η ναυτιλία και η σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου.
Ακριβώς γι’ αυτό, η υπόθεση του ουκρανικού θαλάσσιου drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια «λεπτομέρεια του πολέμου». Η δημόσια τοποθέτηση του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια ότι πρόκειται για ουκρανικό drone και ότι το θέμα επηρεάζει «την ελευθερία και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας» συνιστά σαφές πολιτικό μήνυμα. Και σωστά.
Διότι υπάρχει ένα όριο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί: η μεταφορά του πολέμου, άμεσα ή έμμεσα, στον ευρωπαϊκό χώρο και ειδικά σε χώρες που στηρίζουν ενεργά το Κίεβο.
Η Ουκρανία έχει κάθε δικαίωμα να αμύνεται απέναντι στη ρωσική εισβολή. Δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να λειτουργεί με λογικές ανεξέλεγκτου επιχειρησιακού ακτιβισμού στη Μεσόγειο, θέτοντας σε κίνδυνο εμπορικές διαδρομές, τουριστικές περιοχές ή την αίσθηση ασφάλειας κρατών που τη στηρίζουν. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία έχει επωμιστεί πολιτικό και οικονομικό κόστος υπέρ της ουκρανικής υπόθεσης.
Η Μεσόγειος δεν είναι «γκρίζα ζώνη» του πολέμου. Δεν είναι πεδίο πειραματισμού για μη επανδρωμένα μέσα αδιευκρίνιστης αποστολής. Και ασφαλώς δεν μπορεί να μετατρέπεται σε περιοχή έμμεσων πολεμικών επιχειρήσεων που πλήττουν την εικόνα ασφάλειας ενός τουριστικού προορισμού.
Η Ελλάδα δεν είναι θεατής. Είναι χώρα πρώτης γραμμής στην ευρωπαϊκή οικονομία της φιλοξενίας, της ναυτιλίας και των θαλάσσιων μεταφορών. Οτιδήποτε δημιουργεί αίσθηση στρατιωτικοποίησης ή κινδύνου στο Ιόνιο και στη Μεσόγειο επηρεάζει άμεσα οικονομικές ροές, επενδύσεις και τουριστική εμπιστοσύνη. Και αυτό οφείλει να το κατανοήσει πλήρως το Κίεβο.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να ζητεί συνεχώς από τις κοινωνίες της αντοχή, χρήματα και πολιτική στήριξη προς την Ουκρανία, ενώ την ίδια στιγμή να αποδέχεται σιωπηρά ενέργειες που αγγίζουν τα όρια επιχειρήσεων «πειρατικού χαρακτήρα» σε θαλάσσιες περιοχές ευρωπαϊκών κρατών.
Η αλληλεγγύη προς μια χώρα που αμύνεται απέναντι σε εισβολή είναι θεμιτή και αναγκαία. Δεν είναι όμως λευκή επιταγή. Και σίγουρα δεν σημαίνει ανοχή σε κινήσεις που υπονομεύουν την ασφάλεια, την οικονομία και την κυριαρχία των ίδιων των χωρών που στάθηκαν δίπλα της.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου