Από το πρωί, στα βασικά θέματα της επικαιρότητας παίζει η πρόθεση του Ερντογάν να περάσει έναν νόμο με τον οποίο να «κατοχυρώνει» την αποκαλούμενη ως Γαλάζια Πατρίδα». Ο δε Ερντογάν, δεν αφήνει μέρα που να μην εκφωνήσει κάποια ομιλία, στη διάρκεια της οποίας επιτίθεται στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, βομβαρδιζόμαστε σχεδόν σε καθημερινή βάση από τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης με τα οπλικά συστήματα που έχουν αγοραστεί, με το αφήγημα να προπαγανδίζει ότι έχουμε καταστεί απρόσβλητοι!
Ένα χαρακτηριστικό ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία είναι ότι βαδίζουν αμφότερες οι χώρες προς εκλογάς. Και οι δυο χώρες, επίσης, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα με την οικονομία τους, συνεπεία και της παγκόσμιας κρίσης που έχει στη βάση της την εκτόξευση του ενεργειακού κόστους και τον πληθωρισμό που μειώνει την αγοραστική δύναμη, αλλά και αποφάσεων των πολιτικών του ηγεσιών. Τα μικρομεσαία κοινωνικά στρώματα πλήττονται σκληρά. Η εμπειρία διδάσκει, ότι στο δυτικό κόσμο οι κοινωνίες ψηφίζουν με γνώμονα τις οικονομικές επιδόσεις των κυβερνητών τους. Εν προκειμένω, μπορεί να υπάρχει η δικαιολογία ότι η κρίση είναι παγκόσμια, όμως δεν επαρκεί πάντα για να διασώσει εκλογικά τις κυβερνήσεις. Που καταλήγει όμως αυτό;
Σε άλλη μια εμπειρική παρατήρηση! Στο ότι οι εσωτερικές πολιτικές ανάγκες, συχνά καθοδηγούν τη συμπεριφορά των κυβερνήσεων και στο πεδίο των διεθνών σχέσεων. Στην Ελλάδα έχουν αφιερωθεί μέχρι και ξεχωριστά δημοσιεύματα για να καταδειχθεί ότι η ικανοποίηση των πολιτών για τις κυβερνητικές επιδόσεις στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα κυμαίνονται σε υψηλά επίπεδα. Και δεδομένης της ταραγμένης παγκόσμιας συγκυρίας, θα ψηφίσουν με προτεραιότητα τη σταθερότητα.
Ευσεβείς πόθοι ή όχι, μικρή σημασία έχει. Σίγουρα όμως έχει διπλή ανάγνωση. Εάν όντως η ελληνική κοινωνία προτεραιοποιεί τη σταθερότητα με τον τρόπο που υπαινίσσονται τα -βασισμένα σε σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης- δημοσιεύματα, τότε και ο πειρασμός στο να κεφαλαιοποιηθεί περεταίρω αυτός ο τομέας υπεροχής είναι μεγάλος. Μπορεί άραγε να γεννήσει «πρωτοβουλίες εν όψει εκλογών»;
Ένα ζήτημα που συζητείται έντονα το τελευταίο διάστημα στα κοινωνικά δίκτυα, είναι αυτό των 12 ναυτικών μιλίων. Στην Ελλάδα έχει ασκηθεί δριμεία κριτική για τη διαχρονική ατολμία των ελληνικών κυβερνήσεων να ασκήσουν αυτό το δικαίωμα, με την Τουρκία να έχει απευθύνει απειλή πολέμου (casus belli) για να το αποτρέψει.
Το διεθνές δίκαιο της θάλασσας προβλέπει ότι η επέκταση είναι μονομερές δικαίωμα. Η Τουρκία αντιτείνει ότι το Αιγαίο είναι… ιδιαίτερη περίπτωση και γι’ αυτό απαιτείται διμερής συμφωνία. Η ίδια βέβαια έχει εδώ και πολλά χρόνια επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια στη Μαύρη θάλασσα και στη Μεσόγειο. Για ποιον λόγο τότε η Ελλάδα δεν έχει επεκτείνει στα 12 ναυτικά μίλια τα χωρικά της ύδατα στον ηπειρωτικό κορμό και νοτίως της Κρήτης; Ειδικά στη δεύτερη περίπτωση, ποια ειδική συνθήκη υπάρχει;
Ο τελευταίος -προ εκλογών- πειρασμός;
Ακριβώς λόγω της κριτικής που έχει ασκηθεί, σε συνδυασμό με το αφήγημα της μεγάλης ισχυροποίησης των Ενόπλων Δυνάμεων τα τελευταία χρόνια και τις επερχόμενες εκλογές, μήπως ένα ισχυρό εκλογικό χαρτί θα ήταν η άσκηση του δικαιώματος; Η εκτίμηση ότι θα έκανε καλό «γκελ» στην πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι παράλογη. Φυσικά, τέτοιες πρωτοβουλίες απαιτούν μεγάλο διάστημα προετοιμασίας σε πολλαπλά επίπεδα. Οπότε μένει να αποδειχθεί, το πόσο μεγάλη βαρύτητα θα αποδειχθεί στην πράξη πως έχει η εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα και πως/αν θα οδηγήσοι σε πρωτοβουλίες των κυβερνήσεων σε Αθήνα και Άγκυρα.
Πολιτικά, η κίνηση αυτή θα φέρει τις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις σε μεγάλο δίλημμα. Το να συστήσει κανείς αυτοσυγκράτηση και προετοιμασία, ίσως αποδειχθεί ότι δεν είναι ιδιαιτέρως δημοφιλές ανάμεσα στο εκλογικό σώμα. Οπότε συγκρούονται τα αντιπολιτευτικά αντανακλαστικά με ένα θέμα εθνικής σημασίας που μετράει ήδη τρεις δεκαετίες ελληνικής απραξίας.
Εάν όμως έχει η Ελλάδα τα δικά της εσωτερικά πολιτικά ζητήματα, η Τουρκία έχει αντίστοιχα και ίσως να είναι και πολύ χειρότερα! Η αγοραστική δύναμη της πλειοψηφίας των Τούρκων πολιτών είναι σημαντικά μικρότερη από την αντίστοιχη ελληνική. Η φύση του -δημοκρατικά εκλεγμένου αλλά- καθεστώτος στη γειτονική χώρα και ο έλεγχος που έχει επιτευχθεί επί της κοινωνίας με σκληρά κατασταλτικά και νομικά μέτρα εναντίον των αντιπάλων, δίνει σαφέστατα ένα τακτικό πλεονέκτημα. Η προσδοκία κοινωνικής αντίδρασης είναι σχεδόν μηδενική.
Όπως στην Ελλάδα η κακή οικονομική κατάσταση αποδίδεται στην παγκόσμια αναταραχή και οικονομική κρίση, το ίδιο γίνεται και στην Τουρκία. Υπάρχει και άμεση έκθεση σε κινδύνους λόγω της αστάθειας στη Μέση Ανατολή, αλλά και του αναδυόμενου μετώπου με τους Ισραηλινούς. Εκεί όμως εργαλειοποιούνται και τα ανθελληνικά αντανακλαστικά της τουρκικής κοινωνίας. Η ρητορική Ερντογάν αποδεικνύει του λόγου το αληθές. «Οι κακοί Έλληνες με τους ακόμα χειρότερους Ισραηλινούς», με ολίγη από κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ, απεργάζονται σχέδια αποσταθεροποίησης της Τουρκίας και αποκλεισμού της από την ανατολική Μεσόγειο!
Το σύνδρομο καταδίωξης είναι πανταχού παρόν. Το διεθνές δίκαιο ερμηνεύεται βολικά ώστε να καλύπτει -έτσι νομίζουν- την τουρκική αρπακτική διάθεση κατά πάντων, ενώ καλλιεργείται η εικόνα του πανταχόθεν βαλλόμενου και μονίμως αδικημένου! Αλήθεια, τι ισχύει για την πληροφορία του δημοσιεύθηκε αρχικά στο διεθνές ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg και εν συνεχεία χρησιμοποιήθηκε σε δημοσίευμα της Deutsche Welle, ότι η Άγκυρα ετοιμάζεται ψηφίσει νόμο για την… κατοχύρωση θαλάσσιων ζωνών σε αμφισβητούμενες περιοχές σε Αιγαίο και Μεσόγειο;
Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ποιος άρχισε πρώτος! Θα διαπιστώσουμε μήπως προσεχώς το γνωστό… blame game, με την Τουρκια να ισχυρίζεται ότι ο νομος έχει σχεδιαστεί ως απάντηση στις σκέψεις που φέρονται να υπάρχουν στην Αθήνα, τις οποίες και πληροφορήθηκαν εγκαίρως; Αυτός δε ο νόμος θα «νομιμοποιούσε», πάντα κατά την Άγκυρα, ή μάλλον θα επέβαλε την με κάθε τρόπο απόκρουση κάθε σχετικής πρωτοβουλίας.
Άρα, μήπως οι εσωτερικές πολιτικές πραγματικότητες στις δυο χώρες που βαδίζουν προς εκλογές -στην Τουρκία ο Ερντογάν έχει να παρακάμψει και συνταγματικά κωλύματα, τα οποία οδηγούν τις τουρκικές εκλογές να συμπέσουν με τις ελληνικές- σε συνδυασμό με το διεθνές περιβάλλον, γεννήσουν κάποια κρίση στα ελληνοτουρκικά που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σοβαρή;
Ας ευχηθούμε, οι σχεδιαστές της ελλαδικής πολιτικής στην Αθήνα να λαμβάνουν υπόψη όλα τα δεδομένα και αντιλαμβάνονται την ανάγκη σοβαρής προετοιμασίας σε στρατιωτικό, διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο, μηδέ της ενότητας του εσωτερικού μετώπου εξαιρουμένης. Μόνον έτσι θα λάβουν τις σωστές για την ελληνική εθνική ασφάλεια αποφάσεις. Αυτά προς το παρόν.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου