Το «αόρατο» κέντρο αποφάσεων. Ποιος κινεί πραγματικά τα νήματα στο Ιράν.

Ο παραδοσιακός τρόπος λήψης αποφάσεων φαίνεται να έχει καταρρεύσει στο Ιράν. Ενώ για δεκαετίες ο κόσμος κοίταζε προς έναν μοναδικό, πανίσχυρο θρησκευτικό ηγέτη, ο πόλεμος με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ αποκάλυψε μια νέα, σκιώδη πραγματικότητα σύμφωνα με την οποία το Ιράν δεν διαθέτει πλέον έναν αδιαμφισβήτητο κληρικό διαιτητή στην κορυφή του. Η δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ και η άνοδος του απομονωμένου γιου του, Μοτζτάμπα, άφησαν ένα κενό το οποίο έσπευσαν να καλύψουν οι «αόρατοι» πρωταγωνιστές της κρίσης… Οι διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης.

Συμβολική η παρουσία του Χαμενεΐ

Στην κορυφή του συστήματος του Ιράν βρίσκεται τυπικά ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, όμως η παρουσία του είναι περισσότερο συμβολική παρά ουσιαστική. Σοβαρά τραυματισμένος και απομονωμένος για λόγους ασφαλείας, επικοινωνεί μόνο μέσω ηχητικών μηνυμάτων και στενών συνεργατών. Σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν τις εσωτερικές διαβουλεύσεις, ο ρόλος του περιορίζεται στο να νομιμοποιεί τις αποφάσεις που λαμβάνουν οι στρατηγοί του, λειτουργώντας ως ένας «ηγέτης επικύρωσης» παρά ως ένας ηγέτης που δίνει εντολές.

Το νέο τρίγωνο

Η πραγματική εξουσία έχει μετατοπιστεί σε έναν στενό, σκληροπυρηνικό κύκλο που ελέγχει τα πάντα:

Το Ανώτατο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας (SNSC): Εκεί όπου σφυρηλατείται η εθνική στρατηγική.
Το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC): Οι διοικητές του πλέον δεν εκτελούν απλώς τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά υπαγορεύουν την πολιτική γραμμή της χώρας.
Αχμάντ Βαχιντί: Ο διοικητής του IRGC που αναδείχθηκε ως ο κεντρικός συνομιλητής και ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα στο πεδίο των μαχών και των διαπραγματεύσεων.

Ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αρακτσί και ο Μοχάμαντ Μπακέρ Καλιμπάφ αποτελούν το δημόσιο πρόσωπο των συνομιλιών με την Ουάσιγκτον, οι κινήσεις τους είναι δέσμιες της συναίνεσης των στρατιωτικών. Η καθυστέρηση στις απαντήσεις της Τεχεράνης -που συχνά αγγίζει τις 3 ημέρες- μαρτυρά την έλλειψη μιας ενιαίας φωνής και την ανάγκη για εσωτερικές ισορροπίες ανάμεσα σε σκληροπυρηνικές και ακόμη πιο ακραίες φράξιες.

Από τη θεοκρατία στη… στρατοκρατία

Η αλλαγή αυτή σηματοδοτεί μια ιστορική στροφή για την Ισλαμική Δημοκρατία. Όπως επισημαίνουν αναλυτές, το Ιράν πέρασε από τη «θεία ισχύ» των κληρικών στην «ωμή ισχύ» των υπηρεσιών ασφαλείας.
«Δεν υπάρχει πλέον επιλογή ανάμεσα σε μετριοπαθείς και σκληροπυρηνικούς», αναφέρουν πηγές κοντά στο σύστημα. «Η επιλογή είναι πλέον ανάμεσα σε σκληροπυρηνικούς και σε ακόμα πιο ακραίους».
Παρά τη διεθνή πίεση, αυτό το νέο κέντρο αποφάσεων παραμένει αρραγές. Οι Φρουροί της Επανάστασης, οδηγούμενοι από μια ιδεολογία «προτεραιότητας στην ασφάλεια», φαίνονται αποφασισμένοι να διατηρήσουν τον έλεγχο, βλέποντας οποιαδήποτε υποχώρηση ως ένδειξη αδυναμίας που θα μπορούσε να απειλήσει την ίδια την επιβίωση του καθεστώτος.

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.