Η στρατηγική αδυναμία της ρωσικής ηγεσίας αποκαλύπτεται ξεκάθαρα καθώς η Μόσχα επιλέγει την απλή παρατήρηση των δραματικών εξελίξεων στα μέτωπα
Παρά την πρόσφατη υπογραφή του Συμφώνου Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης ανάμεσα στη ρωσική πλευρά και την Τεχεράνη τα πραγματικά δεδομένα διαψεύδουν τις προσδοκίες. Η στάση απέναντι στην κλιμακούμενη επίθεση κατά του Ιράν φέρνει στο φως μια εξαιρετικά οδυνηρή πραγματικότητα.
Αυτή η πραγματικότητα καταδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο την απόλυτη στρατηγική αδυναμία της ρωσικής πλευράς να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της. Ενώ το ρωσικό κράτος περιορίστηκε στο να καταδικάσει απλώς σε λεκτικό επίπεδο τον θάνατο του Αλί Χαμενεΐ στην πράξη απέφυγε συστηματικά οποιαδήποτε ουσιαστική εμπλοκή. Η ρωσική διοίκηση δεν προχώρησε σε καμία απολύτως ενέργεια που θα είχε ως πραγματικό στόχο την προστασία του ιρανικού κράτους.
Το ιστορικό μοτίβο της ρωσικής αδράνειας
Είναι απολύτως σαφές πως η συγκεκριμένη πολιτική συμπεριφορά της εγκατάλειψης δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό ούτε μια ξαφνική εξαίρεση στον κανόνα. Αντιθέτως αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός πολύ ευρύτερου και παγιωμένου μοτίβου. Αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται με χαρακτηριστική συνέπεια τα τελευταία χρόνια απέναντι σε διεθνείς εταίρους. Η διεθνής κοινότητα παρακολούθησε τη Μόσχα να παραμένει εντελώς αδρανής και απαθής κατά τη διάρκεια κρίσιμων ιστορικών στιγμών.
Η ρωσική ηγεσία δεν αντέδρασε καθόλου κατά την επώδυνη απώλεια του Ναγκόρνο Καραμπάχ από την πλευρά της Αρμενίας. Ακριβώς την ίδια στάση τήρησε και στην περίπτωση της πτώσης του καθεστώτος Άσαντ στην περιοχή της Συρίας. Επιπλέον η απόλυτη απραξία του Κρεμλίνου επιβεβαιώθηκε περίτρανα και κατά τη διάρκεια της απαγωγής του Νικολάς Μαδούρο από τη Βενεζουέλα. Οι διεθνείς σύμμαχοι αφέθηκαν κυριολεκτικά στο έλεος των εξελίξεων.
Η δραματική μεταμόρφωση μιας ιστορικής συμμαχίας
Η διμερής σχέση μεταξύ της ρωσικής και της ιρανικής πλευράς αποτελεί μια εξαιρετικά συμβατική συνεργασία η οποία πλέον δοκιμάζεται στα ακραία όριά της. Στο παρελθόν αυτή η συνεργασία βασιζόταν αποκλειστικά στην πώληση παλαιών σοβιετικών οπλικών συστημάτων.
Ωστόσο η συγκεκριμένη ισορροπία μεταμορφώθηκε ολοκληρωτικά αμέσως μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στα εδάφη της Ουκρανίας. Κάτω από τις νέες συνθήκες το ιρανικό κράτος μετατράπηκε ξαφνικά στον πλέον βασικό προμηθευτή στρατιωτικών όπλων. Η ροή του εξοπλισμού πραγματοποιείται κυρίως μέσω των γνωστών μη επανδρωμένων αεροσκαφών Σαχέντ τα οποία χρησιμοποιούνται στα πολεμικά μέτωπα. Ως αντάλλαγμα για αυτή την κρίσιμη στρατιωτική τροφοδοσία η ρωσική πλευρά παρείχε στην ασιατική χώρα την απολύτως απαραίτητη τεχνογνωσία. Η μεταφορά τεχνογνωσίας αφορούσε άμεσα την ανάπτυξη και την εξέλιξη του πυραυλικού καθώς και του διαστημικού προγράμματος της Τεχεράνης.
Τα ανυπέρβλητα όρια της στρατιωτικής συνεργασίας
Παρόλα αυτά η τρέχουσα σφοδρή σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έρχεται να αποδείξει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα στενά όρια αυτής της στρατιωτικής συνεργασίας. Το ρωσικό κράτος όντας απόλυτα καθηλωμένο στον συνεχιζόμενο πόλεμο της Ουκρανίας αδυνατεί πρακτικά να συνδράμει. Η ρωσική πλευρά δεν διαθέτει πλέον κανένα πλεονάζον και διαθέσιμο στρατιωτικό υλικό υψηλής τεχνολογίας. Συστήματα όπως τα γνωστά υπερσύγχρονα αντιαεροπορικά Ες Τετρακόσια λείπουν προκειμένου να διατεθούν για την άμυνα της Τεχεράνης.
Πέρα όμως από την τεράστια έλλειψη διαθέσιμου οπλισμού η ρωσική διοίκηση στερείται παντελώς και του απαραίτητου πολιτικού κεφαλαίου.
Αποτέλεσμα αυτής της στέρησης είναι η πλήρης αδυναμία να ανακοπούν οι σαρωτικές αμερικανικές και ισραηλινές επιχειρήσεις που εκτυλίσσονται στην περιοχή.
Η καιροσκοπική εκμετάλλευση της περιφερειακής αστάθειας
Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά δυσμενές κλίμα η ρωσική εξωτερική πολιτική εφαρμόζει πιστά τη στρατηγική της τυχερής ανάκαμψης. Παρά την εξόφθαλμη αδυναμία να προσφέρει προστασία η ρωσική οικονομία καταφέρνει να αποκομίζει εντελώς απροσδόκητα οφέλη.
Η τεράστια αστάθεια που σαρώνει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή λειτουργεί απόλυτα υπέρ των ρωσικών συμφερόντων. Ο πρώτος και ίσως σημαντικότερος παράγοντας είναι η κατακόρυφη άνοδος των τιμών στον τομέα της ενέργειας. Η βαθιά κρίση που έχει ξεσπάσει στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ οδηγεί μαθηματικά στην ανεξέλεγκτη εκτίναξη των διεθνών τιμών. Το κόστος τόσο του πετρελαίου όσο και του φυσικού αερίου ανεβαίνει συνεχώς.
Αυτή η ραγδαία αύξηση των τιμών έχει ως άμεσο αποτέλεσμα την τεράστια ενίσχυση των ρωσικών κρατικών εσόδων. Η ρωσική κυβέρνηση βρίσκει τη μοναδική ευκαιρία να καλύψει τα δυσβάσταχτα οικονομικά ελλείμματα που προκαλεί ο πόλεμος.
Ο αμερικανικός αποπροσανατολισμός και τα κινεζικά οφέλη
Ένα επιπρόσθετο και εξαιρετικά σημαντικό κέρδος για τη ρωσική πλευρά προκύπτει από τον πλήρη αποπροσανατολισμό της ηγεσίας της Ουάσινγκτον. Τεράστιοι αμερικανικοί πόροι διοχετεύονται πλέον κατά προτεραιότητα προς το Ισραήλ και τα κράτη του Περσικού Κόλπου.
Κρίσιμα οπλικά συστήματα όπως τα υπερσύγχρονα αντιαεροπορικά Πάτριοτ αλλά και αμέτρητες ποσότητες πυρομαχικών αλλάζουν πλέον προορισμό. Αυτή η αναγκαστική αλλαγή σχεδιασμού σημαίνει πρακτικά ότι όλα αυτά τα όπλα αφαιρούνται οριστικά από την υποστήριξη προς την Ουκρανία. Παράλληλα η ρωσική εξωτερική πολιτική ποντάρει πάρα πολλά στην ενεργειακή εξάρτηση της Κίνας. Η γενικευμένη αστάθεια στον Κόλπο έχει τη δυναμική να ωθήσει την κυβέρνηση του Πεκίνου σε νέες αποφάσεις.
Η ασιατική δύναμη οδηγείται σε μια ακόμη μεγαλύτερη εξάρτηση από τις ρωσικές ενεργειακές ροές οι οποίες μεταφέρονται με ασφάλεια μέσω των χερσαίων αγωγών. Το συγκεκριμένο σενάριο αποτελεί άλλωστε ένα απολύτως πάγιο αίτημα εδώ και τουλάχιστον μια ολόκληρη δεκαετία.
Η οριστική εγκατάλειψη των συμμαχικών δεσμεύσεων
Συμπερασματικά αποδεικνύεται περίτρανα ότι η ρωσική εξωτερική πολιτική έχει πλέον εγκαταλείψει οριστικά και αμετάκλητα τον ιστορικό της ρόλο. Η εποχή που λειτουργούσε ως ο απόλυτος παγκόσμιος εγγυητής για την ασφάλεια των συμμαχικών κρατών έχει περάσει.
Αντί να προσφέρει ουσιαστική διπλωματική και στρατιωτική κάλυψη η κυβέρνηση επιδίδεται συστηματικά σε μια εξαιρετικά κυνική πολιτική των τακτικών κερδών. Ο κεντρικός σχεδιασμός βασίζεται ξεκάθαρα στην προσπάθεια να κεφαλαιοποιηθεί με κάθε δυνατό τρόπο το γενικευμένο χάος το οποίο προκαλεί παγκοσμίως ο αμερικανικός παρεμβατισμός.
Αυτή η προσέγγιση εφαρμόζεται απαρέγκλιτα ακόμα και αν το τελικό τίμημα είναι εξαιρετικά βαρύ. Στην πράξη αφήνει τους πιο πιστούς εταίρους εντελώς εκτεθειμένους απέναντι στους μεγαλύτερους γεωπολιτικούς κινδύνους της εποχής μας.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου