Στους σύγχρονους πολέμους, το πιο επικίνδυνο σημείο δεν είναι η κλιμάκωση, αλλά η σύγχυση ανάμεσα στη ρητορική και την πραγματικότητα. Οι τελευταίες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ αποτυπώνουν ακριβώς αυτή τη διπλή ανάγνωση: από τη μία απειλεί με επέκταση του πολέμου και ακόμη και με κατάληψη ιρανικών ενεργειακών υποδομών, από την άλλη δηλώνει «σχεδόν βέβαιος» για συμφωνία.
Η ιστορία δείχνει ότι σε τέτοιες στιγμές δεν πρέπει να ακούμε τι λέγεται, αλλά να παρατηρούμε τι προετοιμάζεται. Και τα δεδομένα είναι σαφή: περίπου 50.000 Αμερικανοί στρατιώτες βρίσκονται πλέον στη Μέση Ανατολή, αυξημένοι κατά 10.000 σε σχέση με την έναρξη της κρίσης. Παράλληλα, τα σενάρια που διακινούνται – από τον έλεγχο ενεργειακών κόμβων έως επιχειρήσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα – δεν παραπέμπουν σε αποκλιμάκωση, αλλά σε προετοιμασία για μεγαλύτερη εμπλοκή.
Την ίδια στιγμή, το πεδίο επιβεβαιώνει την τάση: επιθέσεις στην Τεχεράνη, πλήγματα από το Ιράν προς το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου. Ο πόλεμος συνεχίζει να παράγει γεγονότα, ανεξάρτητα από τις διακηρύξεις περί συμφωνίας.
Εδώ βρίσκεται και το στρατηγικό παράδοξο της στιγμής. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να επιδιώκει ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενους στόχους: να διατηρήσει την πίεση στο μέγιστο επίπεδο, αλλά και να αφήσει ανοιχτό το παράθυρο μιας «γρήγορης νίκης» μέσω συμφωνίας. Στην πράξη, όμως, αυτές οι δύο επιλογές δεν συνυπάρχουν εύκολα. Η στρατιωτική κλιμάκωση περιορίζει τον χώρο της διπλωματίας – και αντίστροφα.
Το ίδιο ισχύει και για την Τεχεράνη. Όσο περισσότερο αντέχει και ανταποδίδει, τόσο ενισχύει τη διαπραγματευτική της θέση – αλλά ταυτόχρονα αυξάνει τον κίνδυνο να προκαλέσει ένα πλήγμα που δεν θα μπορεί να απορροφήσει.
Το αποτέλεσμα είναι μια επικίνδυνη ισορροπία: και οι δύο πλευρές πιστεύουν ότι βρίσκονται κοντά σε κάτι – είτε αυτό είναι η νίκη είτε μια συμφωνία. Συχνά, όμως, σε τέτοιες συνθήκες, η πραγματικότητα οδηγεί σε κάτι τρίτο: σε έναν πόλεμο μεγαλύτερης διάρκειας και υψηλότερου κόστους από αυτόν που αρχικά υπολόγιζαν.
Στην παρούσα φάση, το βασικό συμπέρασμα είναι ψυχρό αλλά σαφές: οι αγορές μπορεί να ελπίζουν σε συμφωνία, οι ηγεσίες μπορεί να μιλούν για αυτήν, αλλά τα δεδομένα επί του πεδίου δείχνουν ότι η σύγκρουση δεν πλησιάζει στο τέλος της. Αντίθετα, φαίνεται να μπαίνει στην πιο κρίσιμη – και πιο απρόβλεπτη – φάση της.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου