Ένας χρόνος Τραμπ: εθνική αβεβαιότητα και ένας πρωθυπουργός στα αζήτητα.

Του Στράτου Βαλτινού
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αναφέρεται ποτέ στην πολιτική διάσταση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, δηλαδή στις επιπτώσεις του δόγματος Τραμπ στις διμερείς σχέσεις. Επιδίδεται σε ένα ρεσιτάλ αοριστολογίας και δεν δίνει ποτέ σαφή εικόνα τι ακριβώς θέλει, απλώς στοιχίζεται. Έτσι λοιπόν ο πρωθυπουργός εμφανίζεται να συμπορεύεται με την ΕΕ σε γενικές γραμμές, αλλά είναι και με τις ΗΠΑ. Καμία μεγάλη χώρα της Ευρώπης δεν αποδέχθηκε την πρόταση Τραμπ για συμμετοχή στο “Συμβούλιο Ειρήνης”, η Ελλάδα είναι με το ένα πόδι εντός και με το άλλο εκτός. Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός, μιλάει συχνά χωρίς να λέει απολύτως τίποτα.

Όλα αυτά έχουν αιτία . Η περιφρόνηση που του δείχνει ο Τραμπ σε προσωπικό επίπεδο εδώ και έναν χρόνο, χωρίς να έχουν ούτε μια τηλεφωνική επικοινωνία, έχει επιπτώσεις στην πολιτική σχέση των δύο ηγετών, αλλά κυρίως στα συμφέροντα της Ελλάδας. Οι διαρκείς μεταπτώσεις του Τραμπ τον καθιστούν επικίνδυνο για όλο τον κόσμο και την Ελλάδα φυσικά, . Την ίδια στιγμή, Τραμπ και Ερντογάν έχουν πλήρεις επαφές , με την Άγκυρα να αποσπά σημαντικά οφέλη , κυρίως στο κορυφαίο εθνικό θέμα της, το κουρδικό. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας πρωθυπουργός στα αζήτητα της διεθνούς πολιτικής με συνέπεια η Ελλάδα να μην έχει φωνή, ούτε ιδέες για το μέλλον της.

 
Της ρευστότητας το κάγκελο

Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στην Ουκρανία, στο Ιράν, την Συρία, τη Γροιλανδία, την Ανατολική Μεσόγειο, τα Βαλκάνια, παραμένει άφωνος για την υπαρξιακή κρίση του ΝΑΤΟ και μετά “εκλαϊκεύει” ό,τι αποφασίζουν οι άλλοι. Αυτό γίνεται επί τέσσερα χρόνια στην Ουκρανία, το ίδιο έγινε στη Γάζα, δεν λέει το παραμικρό για την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας στην Συρία, της οποίας έχει τον έλεγχο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν διατυπώνει ποτέ θέσεις, δεν έχει καν επεξεργαστεί κάποια πολιτική για τη Μέση Ανατολή. Ακόμη και η ιστορική θέση της Ευρώπης για την ίδρυση Παλαιστινιακού Κράτους έχει υποχωρήσει. Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας, φθάνουμε στα μείζονα ζητήματα της Ελλάδας, το Κυπριακό, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την κατάσταση στα Βαλκάνια.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει ασχοληθεί καν με την περιοχή, πέραν της εύκολης ενεργειακής συμφωνίας που πέτυχε με την Ελλάδα, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη απλά υπέγραψε ό,τι της έδωσαν. Τώρα, δεξαμενές σκέψεις στην Ευρώπη, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου προειδοποιώντας ότι η εξάρτηση πλέον της Ευρώπης και της Ελλάδας φυσικά από το αμερικανικό LNG θα εκτοξεύσει την ακρίβεια και θα καταστήσει επικίνδυνη γεωπολιτικά αυτή την εξάρτηση.

Στο διπλωματικό επίπεδο είναι προφανές ότι ο Τραμπ δεν είχε ως προτεραιότητα την Ελλάδα και τα Βαλκάνια γιατί απλά δεν είχε ενδιαφέρον. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι δεδομένη, οπότε η επικοινωνία έχει ανατεθεί σε απλούς αξιωματούχους με τον ίδιο να αποφεύγει και την παραμικρή επαφή με τον Έλληνα πρωθυπουργό.
Πολλές απόπειρες που έγιναν από πλευράς ΥΠΕΞ και Μεγάρου Μαξίμου να προσεγγίσουν τον Τραμπ απέτυχαν παταγωδώς. Χρησιμοποιήθηκαν , σύμφωνα με πληροφορίες, εκκλησιαστικοί παράγοντες, ομογενείς επιχειρηματίες, διπλωμάτες, αλλά και το Ισραήλ, αλλά χωρίς ανταπόκριση. Απόλυτη περιφρόνηση. Σύμφωνα με μία εκδοχή, το Ισραήλ φέρεται να παίζει σε δύο ταμπλό. Ναι μεν στηρίζει την Ελλάδα έναντι της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον θέλει όμως το ίδιο το Τελ Αβίβ να ενορχηστρώνει τις σχέσεις με την Ελλάδα και ο Τραμπ δεν έχει καμία δυσκολία να εγκρίνει αυτή την στάση.

Ενόψει της συνάντησης Μητσοτάκη -Ερντογάν

Το μείζον όμως για την Ελλάδα είναι ότι ο Τραμπ και ο Ερντογάν, αλλά και πλήθος αξιωματούχων σε κατώτερο επίπεδο, έχουν αναπτύξει πολλούς και απευθείας διαύλους όχι μόνο με το περιβάλλον του Τραμπ, αλλά με τον ίδιο και συνεπώς γνωρίζουν τις προθέσεις και τις σκέψεις του και για την περιοχή γενικότερα και για την Ελλάδα ειδικότερα, κάτι όμως που δεν γνωρίζει η Ελλάδα. Η επίθεση κατά των Κούρδων έγινε με την συναίνεση του Τραμπ και έτσι ο Αμερικανός πρόεδρος “διευθέτησε” ένα κορυφαίο πρόβλημα για την Άγκυρα που δεν ήθελε μια δεύτερη αυτόνομη κουρδική περιφέρεια, μετά το βόρειο Ιράκ και στην Συρία. Είναι θρίαμβος για τον Ερντογάν.

Έχει ειπωθεί από πολλές πλευρές, ότι είναι καλύτερο να μην ασχολείται ο Τραμπ με την Ελλάδα , γιατί ενδεχόμενη ανάμειξή του μπορεί να προκαλέσει εθνική κρίση. Αυτή όμως είναι μοιρολατρική πολιτική και εκπέμπεται από φοβισμένους και ανίκανους αξιωματούχους που δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν την σημασία και την βαρύτητα της Ελλάδας στο γεωπολιτικό περιβάλλον, μια αξία που επιτρέπει στην Ελλάδα να έχει ρόλο και λόγο. Αλλά δυστυχώς, δεν έχει ούτε το ένα , ούτε το άλλο.

Υπό αυτή την έννοια , η πανικόβλητη κυβέρνηση, δεν βοηθά ούτε τον εαυτό της, ούτε την Ελλάδα φυσικά. Γιατί όσο δεν οριοθετούν τις σχέσεις και με τις ΗΠΑ και με την Τουρκία επιτρέποντας μια εικόνα γενικευμένης ασάφειας, τίποτα το θετικό δεν μπορεί να προκύψει.
Ενόψει λοιπόν της συνάντησης Μητσοτάκη -Ερντογάν ,το πιο σημαντικό για την Ελλάδα είναι να υπάρξει μια αποσαφήνιση σχετικά με την κατεύθυνση και το περιεχόμενο του διμερούς διαλόγου, δηλαδή που έχουν φθάσει οι συνομιλίες, τι περιμένουν στο εξής και κυρίως ποιοί είναι οι στόχοι.
Η στρατιωτικοποίηση των σχέσεων με την εξοπλιστική φρενίτιδα που έχει καταλάβει και την Αθήνα και την Άγκυρα, όχι μόνο δεν βοηθά προς την κατεύθυνση αυτή, αντίθετα είναι πηγή κινδύνων .

Οι δύο πλευρές του τραπεζιού

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε να μεταβεί στο Νταβός, όχι λόγω κακοκαιρίας, αλλά γιατί δεν είχε τίποτα το σημαντικό να κάνει. Δεν είχε ρόλο, δεν είχε κανένα σημαντικό ραντεβού, δεν έχει πολιτικό στίγμα, δεν έχει ειδικό βάρος, οπότε προτίμησε να απουσιάσει παρά να είναι παρών, αλλά αόρατος.

Ούτε στην ΕΕ έχει κάτι να παρουσιάσει. Διάφορες κοινοτυπίες για την Γροιλανδία ή για τη Μέση Ανατολή ή για τις Διατλαντικές σχέσεις δεν έχουν καμία απολύτως επίδραση ούτε στις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με άλλες χώρες, ούτε στις διεθνείς ή περιφερειακές εξελίξεις . Αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή επηρεάζει και την εικόνα της χώρας αρνητικά.
Κανείς μεγάλος ηγέτης, καμία χώρα δεν καίγεται να ακούσει την Ελλάδα και η Ελλάδα , δηλαδή ο πρωθυπουργός της δεν έχουν να παρουσιάσουν την παραμικρή ιδέα, πρωτοβουλία ή πρόταση που να γίνει αισθητή.

Σε αυτό το κλίμα προετοιμάζεται η ελληνοτουρκική συνάντηση των επόμενων ημερών. Από τη μια πλευρά του τραπεζιού η ελληνική κυβέρνηση με μηδενικό διεθνές εκτόπισμα και με διμερή πολιτική έναντι της Τουρκίας στον αυτόματο πιλότο. Από την άλλη πλευρά του τραπεζιού ένας Ερντογάν με ισχυρό διεθνές εκτόπισμα, με διεκδικητική διπλωματία , με μια Τουρκία που επεκτείνει τις ζώνες επιρροής και με μια διμερή πολιτική έναντι της Ελλάδας, σκληρή, αναθεωρητική και αποφασιστική.
Υπό αυτή την έννοια περιμένουμε μάλλον με αγωνία τα αποτελέσματα των συνομιλιών. . 

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.