Το ερώτημα δεν είναι πλέον «αν», αλλά «πότε» και «πώς»…
Έκδηλη είναι η ανησυχία για το επόμενο βήμα της Ρωσίας, καθώς έχει ανοίξει ένα κρίσιμο «παράθυρο ευκαιρίας» για το Κρεμλίνο, το οποίο απειλεί να αλλάξει τον χάρτη της ηπείρου πριν προλάβει η Ευρώπη να θωρακιστεί.
Σύμφωνα με Ευρωπαίους αξιωματούχους και νομοθέτες, η περίοδος 2026-2027 θεωρείται η πιο επικίνδυνη στιγμή για τη δυτική συνοχή. Η Ρωσία, παρά τις απώλειές της στο μέτωπο της Ουκρανίας, φαίνεται να αναζητά μια «οριζόντια κλιμάκωση», μια κίνηση που θα της επιτρέψει να αποφύγει μια ταπεινωτική συνθηκολόγηση με το Κίεβο, μεταφέροντας την ένταση σε νέα εδάφη.
Ο Mika Aaltola, μέλος της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι σαφής. «Οι ΗΠΑ αποσύρονται, οι διατλαντικές σχέσεις βρίσκονται σε ερείπια και η ΕΕ δεν είναι ακόμη έτοιμη να αναλάβει τις ευθύνες της» λέει χαρακτηριστικά. Η ΕΕ στοχεύει στην πλήρη αμυντική ετοιμότητα το 2030, όμως ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ίσως δεν σκοπεύει να περιμένει τόσο.
Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο και η ρητορική του περί «χάρτινης τίγρης» όσον αφορά το ΝΑΤΟ, έχουν λειτουργήσει ως καταλύτης εξελίξεων. Η πρόσφατη ανακοίνωση για την απόσυρση 5.000 Αμερικανών στρατιωτών από τη Γερμανία, με αντίστοιχες απειλές για την Ιταλία και την Ισπανία, έχει δημιουργήσει ένα κενό ισχύος που η Μόσχα παρακολουθεί με ενδιαφέρον.
Όπως επισημαίνει ανώτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος, αν οι Ρεπουμπλικάνοι αντιμετωπίσουν δυσκολίες στις ενδιάμεσες εκλογές, ο Τραμπ ενδέχεται να σκληρύνει περαιτέρω τη στάση του κατά των Ευρωπαίων συμμάχων για να ικανοποιήσει τη βάση του, αφήνοντας την Ευρώπη εκτεθειμένη ακριβώς τη στιγμή που η Ρωσία αισθάνεται την πίεση του χρόνου και των πόρων.
Οι 5 «εύκολοι στόχοι»
Οι αναλυτές δεν περιμένουν μια κλασική εισβολή με τανκς στα πολωνικά σύνορα — τουλάχιστον όχι ακόμα. Ο Πούτιν αναζητά στόχους που θα προκαλέσουν σύγχυση, ελπίζοντας να διχάσει το ΝΑΤΟ ως προς το αν πρέπει ή όχι να ενεργοποιηθεί το Άρθρο 5.
Πρώτος στόχος θεωρούνται τα μικρά νησιά στην Αρκτική, όπου μια επιχείρηση θα μπορούσε να κριθεί από τις ΗΠΑ ως στρατηγικά δευτερεύουσα. Ακολουθεί η Βαλτική Θάλασσα, όπου ο «σκιώδης στόλος» της Ρωσίας μπορεί να πλήξει κρίσιμες υποδομές. Μια τρίτη απειλή αφορά τις υβριδικές επιθέσεις με drones, οι οποίες δεν απαιτούν διάσχιση συνόρων από στρατεύματα και παραμένουν νομικά «θολές». Επιπλέον, τα κράτη της Βαλτικής παραμένουν στο στόχαστρο ψυχολογικού πολέμου, ενώ η πέμπτη κατηγορία αφορά στοχευμένες προβοκάτσιες στα σύνορα που σχεδιάστηκαν για να σπείρουν τον πανικό και να κάμψουν την ευρωπαϊκή υποστήριξη προς την Ουκρανία.
Μεταξύ εγρήγορσης και κινδυνολογίας
Υπάρχει ρήγμα στον τρόπο που η Ευρώπη αντιλαμβάνεται την απειλή. Από τη μία, η Φινλανδία και η Λιθουανία κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, ζητώντας άμεσες επενδύσεις στην αντιπυραυλική άμυνα. Από την άλλη, η Εσθονία και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ εμφανίζονται πιο σκεπτικοί, υποστηρίζοντας ότι η Ρωσία είναι πολύ απασχολημένη στην Ουκρανία για να ανοίξει δεύτερο μέτωπο.
«Η απελπισία είναι επικίνδυνη», προειδοποιεί ο Ville Niinistö, υπενθυμίζοντας ότι μια αποδυναμωμένη Ρωσία μπορεί να γίνει ακόμη πιο απρόβλεπτη. Η Ευρώπη καλείται τώρα να αποφασίσει εάν θα επενδύσει δισεκατομμύρια στην κοινή της άμυνα ή εάν θα βασιστεί στην ελπίδα ότι ο Πούτιν δεν θα ρισκάρει μια «αυτοκτονική» σύγκρουση με μια διαιρεμένη Δύση. Όπως δήλωσε με νόημα ο πρόεδρος της Εσθονίας, Alar Karis: «Κανείς δεν περίμενε τον πόλεμο στην Ουκρανία. Είμαστε σε εγρήγορση. Έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά». Το ερώτημα είναι αν αυτό αρκεί.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου