Η νέα, ακραία προειδοποίηση του Ντόναλντ Τραμπ προς το Ιράν -με απειλές για καταστροφή ενεργειακών και κρίσιμων υποδομών-επιβεβαιώνει ότι η κρίση περνά σε φάση «όλα ή τίποτα». Η Ουάσινγκτον επιχειρεί να επιβάλει όρους μέσω πίεσης, όμως η Τεχεράνη απορρίπτει βασικές απαιτήσεις, ιδίως την αποστολή εμπλουτισμένου υλικού στο εξωτερικό. Το αποτέλεσμα είναι ένα επικίνδυνο αδιέξοδο, με την εκεχειρία να λήγει και το παράθυρο συμφωνίας να στενεύει.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ξανά τα Στενά του Ορμούζ, το κατεξοχήν στρατηγικό σημείο ασφυξίας της παγκόσμιας ενέργειας. Παρά τις διαπραγματεύσεις, οι διαταραχές συνεχίζονται, επιβεβαιώνοντας ότι η «στρατηγική ζημιά» έχει ήδη συντελεστεί: πάνω από 500 εκατ. βαρέλια εκτός αγοράς και απώλειες δεκάδων δισ. δολαρίων. Οι αγορές δεν αντιμετωπίζουν πλέον την κρίση ως προσωρινό σοκ, αλλά ως μόνιμο γεωπολιτικό premium στην ενέργεια.
Ο «σιωπηλός κερδισμένος»
Ωστόσο, η βαθύτερη μεταβολή δεν αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή. Όπως επισημαίνει το Axios, ο μεγάλος «σιωπηλός κερδισμένος» είναι η Κίνα. Ο πρόεδρος Xi Jinping εκμεταλλεύεται την αμερικανική εμπλοκή για να ενισχύσει τη διπλωματική του επιρροή, να εδραιώσει τον έλεγχο στις αλυσίδες καθαρής ενέργειας και να παρακολουθήσει σε πραγματικό χρόνο τον τρόπο διεξαγωγής του σύγχρονου πολέμου.
Το στρατιωτικό σκέλος είναι ίσως το πιο ανησυχητικό: οι ΗΠΑ φέρονται να έχουν εξαντλήσει σημαντικό μέρος προηγμένων αποθεμάτων (πύραυλοι cruise, συστήματα αναχαίτισης), μεταφέροντας πόρους από τον Ειρηνικό στον Κόλπο. Για το Πεκίνο, αυτό συνιστά ένα «ζωντανό μάθημα υψηλής στρατηγικής» για το πώς λειτουργεί η αμερικανική πολεμική μηχανή – κρίσιμο δεδομένο σε ένα πιθανό σενάριο Ταϊβάν.
Το στρατηγικό πλεονέκτημα της Κίνας
Στην ενέργεια, η εικόνα είναι ακόμη πιο καθαρή: όσο το Ορμούζ παραμένει ασταθές, τόσο επιταχύνεται η στροφή σε ανανεώσιμες πηγές. Και εδώ η Κίνα κυριαρχεί, ελέγχοντας την πλειονότητα των αλυσίδων εφοδιασμού σε ηλιακή, αιολική ενέργεια και μπαταρίες. Παράλληλα, διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα στις σπάνιες γαίες – κρίσιμο στοιχείο για όπλα ακριβείας και τεχνολογίες αιχμής.
Διπλωματικά, η αντίθεση είναι εντυπωσιακή: ενώ η Ουάσινγκτον κλιμακώνει τη ρητορική, το Πεκίνο κινείται πιο διακριτικά, στηρίζοντας πρωτοβουλίες διαλόγου μέσω τρίτων χωρών, όπως το Πακιστάν. Οι σύμμαχοι των ΗΠΑ βλέπουν πλέον ότι η αμερικανική ισχύς έχει όρια – και ότι οι δεσμεύσεις ασφαλείας δεν είναι ανεξάντλητες.
Η κρίση δεν είναι μόνο σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν. Είναι μια δοκιμασία αντοχής του παγκόσμιου συστήματος ισχύος. Οι ΗΠΑ πιέζουν, το Ιράν αντέχει, αλλά η Κίνα κεφαλαιοποιεί. Και αυτό είναι ίσως η πιο κρίσιμη εξέλιξη.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου