Η Τεχεράνη φαίνεται ότι αντιγράφει τις τακτικές ψυχολογικού πολέμου του Ντόναλντ Τραμπ και, στις απειλές του για ισχυρό Αμερικανικό χτύπημα, απαντά με δικές της διαρροές για το σενάριο πολέμου που έχει ετοιμάσει ως αντίποινα το Ιράν – εξέλιξη που επιδιώκει να φενάρει την Ουάσινγκτον και να την οδηγήσει σε δεύτερες σκέψεις.
Ένα δημοσίευμα της Jerusalem Post, επικαλούμενο το ιρανικό πρακτορείο Tasnim News Agency – που συνδέεται με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) – φέρνει στο φως ένα αναλυτικό «σενάριο πολέμου» του Ιράν κατά των ΗΠΑ.Το έγγραφο περιγράφει μια πολυεπίπεδη στρατηγική: μαζικά πυραυλικά πλήγματα, επιθέσεις με drones, κυβερνοεπιχειρήσεις, ενεργοποίηση του «άξονα αντίστασης» (Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι και φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ) και αξιοποίηση του Στενού του Ορμούζ ως μοχλού πίεσης στις παγκόσμιες ροές ενέργειας.
Η χρονική συγκυρία είναι κρίσιμη: οι αποκαλύψεις έρχονται ενόψει συνομιλιών ΗΠΑ–Ιράν στο Μουσκάτ του Ομάν, ενώ από την Ουάσιγκτον διαμηνύεται ότι «όλες οι επιλογές παραμένουν στο τραπέζι». Ο Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε δημοσίως τον Ανώτατο Ηγέτη Ali Khamenei ότι «θα πρέπει να ανησυχεί πολύ», εντείνοντας τη ρητορική.
Το «σενάριο πολέμου» του Ιράν
Σύμφωνα με το σενάριο, ο πόλεμος θα ξεκινούσε από αμερικανικά πλήγματα σε πυρηνικές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, ακολουθούμενα από ταχεία ιρανική αντεπίθεση εναντίον αμερικανικών βάσεων στον Κόλπο. Το ιρανικό σχέδιο φέρεται να στηρίζεται σε ενισχυμένες υπόγειες εγκαταστάσεις και πλεονάζοντα δίκτυα διοίκησης και ελέγχου, ώστε να διασφαλίζεται επιβίωση μετά το πρώτο κύμα κρούσης και δυνατότητα διαρκών αντιποίνων.
Κεντρικό στοιχείο είναι ο «κορεσμός» της αεράμυνας των ΗΠΑ με ομοβροντίες βαλλιστικών πυραύλων και drones, με στόχο την υπερφόρτωση συστημάτων όπως Patriot και THAAD. Παράλληλα, οι σύμμαχοι-πληρεξούσιοι της Τεχεράνης θα άνοιγαν πολλαπλά μέτωπα — από τον Λίβανο έως την Υεμένη — περιπλέκοντας την αμερικανική στρατηγική και διασπώντας τις δυνάμεις.
Κυβερνοεπιθέσεις και επιθέσεις σε εμπορικά πλοία
Το κυβερνο-σκέλος, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, θα στόχευε μεταφορές, ενέργεια, χρηματοοικονομικά και στρατιωτικές επικοινωνίες, με στόχο τη διατάραξη των αναπτύξεων και την άσκηση πίεσης στις χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις. Η στρατηγική περιγράφεται ως «ασύμμετρη αντοχή»: όχι συντριπτική ήττα των ΗΠΑ, αλλά παράταση της σύγκρουσης σε επίπεδα κόστους πολιτικά και οικονομικά δυσβάστακτα.
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στο Στενό του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται περίπου το 20% των παγκόσμιων θαλάσσιων ροών πετρελαίου και LNG. Οποιαδήποτε διαταραχή θα μπορούσε να εκτινάξει τις τιμές ενέργειας και να δοκιμάσει τη διεθνή στήριξη προς μια παρατεταμένη αμερικανική επιχείρηση.
Ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων
Στο στρατιωτικό επίπεδο, ιρανικά μέσα όπως το Fars News Agency προβάλλουν την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων Khorramshahr-4 με βεληνεκές έως 2.000 χλμ και ωφέλιμο φορτίο άνω του ενός τόνου, καθώς και την κατασκευή εκτεταμένων υπόγειων βάσεων. Παράλληλα, το Reuters αναλύει ότι το ιρανικό οπλοστάσιο περιλαμβάνει πολλαπλούς τύπους πυραύλων μέσου βεληνεκούς, ικανούς να απειλήσουν το Ισραήλ και αμερικανικές εγκαταστάσεις στον Κόλπο, αν και παραμένουν ερωτήματα για την ακρίβεια και την επιχειρησιακή αξιοπιστία υπό συνθήκες έντονου ηλεκτρονικού πολέμου.
Η Τεχεράνη επιμένει ότι οι συνομιλίες πρέπει να περιοριστούν στο πυρηνικό πρόγραμμα, απορρίπτοντας διαπραγμάτευση για τους βαλλιστικούς πυραύλους και τις αμυντικές της δυνατότητες. Το αποτέλεσμα είναι ένα επικίνδυνο μείγμα: επιθετικότερο δόγμα μετά τον 12ήμερο πόλεμο με το Ισραήλ, δημόσια επίδειξη ισχύος και παράλληλη διπλωματία.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο οι πραγματικές δυνατότητες της Τεχεράνης, αλλά η δυναμική παρεξήγησης και υπεραντίδρασης σε ένα περιβάλλον όπου οι δηλώσεις, τα «σενάρια» και οι ασκήσεις ετοιμότητας λειτουργούν και ως αποτρεπτικό μήνυμα — και ως προειδοποίηση για το πόσο γρήγορα μια περιφερειακή ένταση μπορεί να μετατραπεί σε ευρύτερη σύγκρουση με παγκόσμιες οικονομικές συνέπειες.
Κυβερνοεπιθέσεις και επιθέσεις σε εμπορικά πλοία
Το κυβερνο-σκέλος, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, θα στόχευε μεταφορές, ενέργεια, χρηματοοικονομικά και στρατιωτικές επικοινωνίες, με στόχο τη διατάραξη των αναπτύξεων και την άσκηση πίεσης στις χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις. Η στρατηγική περιγράφεται ως «ασύμμετρη αντοχή»: όχι συντριπτική ήττα των ΗΠΑ, αλλά παράταση της σύγκρουσης σε επίπεδα κόστους πολιτικά και οικονομικά δυσβάστακτα.
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στο Στενό του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται περίπου το 20% των παγκόσμιων θαλάσσιων ροών πετρελαίου και LNG. Οποιαδήποτε διαταραχή θα μπορούσε να εκτινάξει τις τιμές ενέργειας και να δοκιμάσει τη διεθνή στήριξη προς μια παρατεταμένη αμερικανική επιχείρηση.
Ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων
Στο στρατιωτικό επίπεδο, ιρανικά μέσα όπως το Fars News Agency προβάλλουν την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων Khorramshahr-4 με βεληνεκές έως 2.000 χλμ και ωφέλιμο φορτίο άνω του ενός τόνου, καθώς και την κατασκευή εκτεταμένων υπόγειων βάσεων. Παράλληλα, το Reuters αναλύει ότι το ιρανικό οπλοστάσιο περιλαμβάνει πολλαπλούς τύπους πυραύλων μέσου βεληνεκούς, ικανούς να απειλήσουν το Ισραήλ και αμερικανικές εγκαταστάσεις στον Κόλπο, αν και παραμένουν ερωτήματα για την ακρίβεια και την επιχειρησιακή αξιοπιστία υπό συνθήκες έντονου ηλεκτρονικού πολέμου.
Η Τεχεράνη επιμένει ότι οι συνομιλίες πρέπει να περιοριστούν στο πυρηνικό πρόγραμμα, απορρίπτοντας διαπραγμάτευση για τους βαλλιστικούς πυραύλους και τις αμυντικές της δυνατότητες. Το αποτέλεσμα είναι ένα επικίνδυνο μείγμα: επιθετικότερο δόγμα μετά τον 12ήμερο πόλεμο με το Ισραήλ, δημόσια επίδειξη ισχύος και παράλληλη διπλωματία.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο οι πραγματικές δυνατότητες της Τεχεράνης, αλλά η δυναμική παρεξήγησης και υπεραντίδρασης σε ένα περιβάλλον όπου οι δηλώσεις, τα «σενάρια» και οι ασκήσεις ετοιμότητας λειτουργούν και ως αποτρεπτικό μήνυμα — και ως προειδοποίηση για το πόσο γρήγορα μια περιφερειακή ένταση μπορεί να μετατραπεί σε ευρύτερη σύγκρουση με παγκόσμιες οικονομικές συνέπειες.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου