Η πρόσφατη καταστολή των διαδηλώσεων στην Τεχεράνη και την κεντρική ενδοχώρα από το ιρανικό καθεστώς χαρακτηρίστηκε από τη χρήση στρατιωτικού οπλισμού, όπως αυτόματα και ημιαυτόματα πολυβόλα, όπλα που προηγουμένως αναπτύσσονταν μόνο στις απομακρυσμένες κουρδικές περιοχές στα βορειοδυτικά, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία.
Για την παραγκωνισμένη κουρδική μειονότητα του Ιράν, αυτό ενδέχεται να προμηνύει ακόμη δεινότερα δεινά.
Τρία χρόνια μετά τη διαφυγή του από το Ιράν, ο Ντιάκο Αλαβί επιβιώνει συλλέγοντας ελάχιστες πληροφορίες για την πολυμελή οικογένειά του που ζει σε πόλεις των βορειοδυτικών περιοχών, όπου πλειοψηφεί το κουρδικό στοιχείο.
Η διακοπή του διαδικτύου και των επικοινωνιών που συνόδευσε την πρόσφατη καταστολή τον ανάγκασε να βασίζεται σε μηνύματα που παρέχουν μόνο τα απολύτως απαραίτητα.
«Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπόρεσα να μιλήσω με όλους», εξηγεί ο 37χρονος, ο οποίος πλέον ζει στη Γαλλία.
«Δεν γνωρίζω την κατάσταση όλων, απλώς έμαθα ότι είμαστε ασφαλείς. Είμαστε ακόμα ζωντανοί».
Η κατάσταση αυτή τη φορά στη γενέτειρα του Αλαβί, το Σακέζ στην επαρχία του Κουρδιστάν, φαινόταν πολύ πιο ήρεμη σε σχέση με το προηγούμενο κύμα αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων.
Το Σακέζ είναι επίσης η πατρίδα της Τζίνα Μαχσά Αμινί, ο θάνατος της οποίας υπό αστυνομική κράτηση τον Σεπτέμβριο του 2022 πυροδότησε το κίνημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία».
Ο Αλαβί, όπως πολλοί συμπολίτες του, είχε παραστεί στην κηδεία της νεαρής Κούρδισσας και συμμετείχε στην πρώτη διαμαρτυρία που εξελίχθηκε σε πανεθνικό αντιπολιτευτικό κίνημα.
Μήνες αργότερα, ο καθηγητής αγγλικών αναγκάστηκε να διαφύγει αφού παρέμεινε δύο εβδομάδες στη φυλακή. Αυτή τη φορά, η εικόνα ήταν διαφορετική.
«Οι διαδηλώσεις ήταν πολύ περιορισμένες σε ορισμένες κουρδικές περιοχές», δήλωσε.
«Ίσως φοβήθηκαν την τεράστια καταστολή που βλέπουμε να συμβαίνει σε άλλες πόλεις».
Από την περιφέρεια στην «καρδιά» της Τεχεράνης
Ενώ οι διαδηλώσεις του 2022-2023 εξαπλώθηκαν από την κουρδική περιφέρεια προς το κέντρο, οι τελευταίες κινητοποιήσεις ξέσπασαν στην εμπορική καρδιά της χώρας: το Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης.
Εκεί, στις 28 Δεκεμβρίου, οι έμποροι εξέφρασαν την απόγνωσή τους για τη νομισματική κρίση, πυροδοτώντας μια νέα φλόγα δυσαρέσκειας.
Η αντίθεση είναι έντονη: Το Σακέζ, μια ορεινή πόλη στα βουνά Ζάγρος, απέχει πάνω από 600 χιλιόμετρα από το Παζάρι, την έδρα των «παζαριών» (bazaaris), μιας συντηρητικής τάξης εμπόρων που παρέμενε πιστή στην Ισλαμική Δημοκρατία για σχεδόν μισό αιώνα.
Οι Κούρδοι του Ιράν, αντίθετα, αντιτίθενται ιστορικά στη θεοκρατία της Τεχεράνης, έχοντας υποστεί το κύριο βάρος της καταστολής από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, οι δυνάμεις ασφαλείας χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά αυτόματα όπλα εναντίον πλήθους στην καρδιά της Τεχεράνης.
Η «τακτική της καμμένης γης», που κάποτε περιοριζόταν στα εθνοτικά περιθώρια, έφτασε πλέον στο κέντρο του έθνους, γεγονός που δεν προμηνύει σταθερότητα για τη χώρα και την περιοχή.
Δημογραφικά στοιχεία και εθνοτικό μωσαϊκό
Σε μια χώρα περίπου 92 εκατομμυρίων κατοίκων, η εθνοτική σύνθεση είναι πολυποίκιλη:
◾Πέρσες: Αποτελούν περίπου το 50% του πληθυσμού.
◾Αζέροι: Η μεγαλύτερη μειονότητα, εκτιμάται μεταξύ 16% και 24%.
◾Κούρδοι: Υπολογίζονται μεταξύ 10% και 16%.
◾Λοιπές ομάδες: Λουρ, Άραβες, Βαλούχοι και τουρκόφωνες ομάδες.
«Μετά από 47 χρόνια, οι περσικές πόλεις νιώθουν τον πόνο των κουρδικών περιοχών», σημειώνει η Σουκρίγια Μπραντόστ, εμπειρογνώμονας ασφαλείας για τη Μέση Ανατολή.
Ο απολογισμός του αίματος
Ο απολογισμός της τελευταίας καταστολής είναι συγκλονιστικός. Τα επίσημα στοιχεία του ιρανικού κράτους κάνουν λόγο για 3.117 νεκρούς, εκ των οποίων οι 2.427 χαρακτηρίζονται «μάρτυρες» (δυνάμεις ασφαλείας ή αθώοι παρευρισκόμενοι) και οι 690 ως «στασιαστές» υποκινούμενοι από τις ΗΠΑ.
Ωστόσο, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανεβάζουν τον αριθμό πολύ ψηλότερα. Η ΜΚΟ Iran Human Rights με έδρα τη Νορβηγία έχει επαληθεύσει πάνω από 3.400 θανάτους, προειδοποιώντας ότι ο πραγματικός αριθμός μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 5.000 και 20.000.
Πολιτικές δυναμικές και το ζήτημα της ηγεσίας
Παρά την καταστολή, οι κουρδικές περιοχές παραμένουν οι πλέον οργανωμένες.
Στις 8 Ιανουαρίου, επτά κουρδικά πολιτικά κόμματα κήρυξαν γενική απεργία που επεκτάθηκε σε πάνω από 50 πόλεις, συμπεριλαμβανομένων περιοχών των Βαλούχων και των Αζέρων.
Ωστόσο, η αντιπολίτευση παραμένει διχασμένη ως προς την ηγεσία.
Ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του έκπτωτου σάχη, προβάλλεται ως εναλλακτική, αλλά οι δεσμοί του με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου και η άρνησή του να συζητήσει το «φεδεραλισμό» (ομοσπονδιοποίηση) προκαλούν αντιδράσεις στους Κούρδους.
Για πολλούς, ο όρος φεδεραλισμός ταυτίζεται λανθασμένα με τον αποσχισμό.
Γεωπολιτικά παιχνίδια και αδιέξοδο
Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από τις εξωτερικές παρεμβάσεις.
Ο στρατός του Ιράν επιτέθηκε πρόσφατα σε βάσεις του Κόμματος Ελευθερίας του Κουρδιστάν (PAK) στο γειτονικό Ιράκ, χρησιμοποιώντας πυραύλους και drones.
Στο μεταξύ, η ρητορική του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ εναλλάσσεται μεταξύ απειλών για αποστολή «αρμάδας» και προσπαθειών αποκλιμάκωσης.
Πίσω στη Γαλλία, ο Αλαβί νιώθει εγκλωβισμένος. «Νιώθω ένοχος. Το βλέπω σχεδόν σε όλους τους Ιρανούς φίλους μου σε όλο τον κόσμο· νιώθουμε όλοι ένοχοι που δεν είμαστε εκεί».
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου