Η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση μπαίνει στο 2026 ως η «μηχανή» που συνεχίζει να παράγει γεωπολιτικό ρίσκο, να τροφοδοτεί αβεβαιότητα στις αγορές ενέργειας και να δοκιμάζει την αντοχή της Δύσης σε χρήμα, όπλα και πολιτικό κεφάλαιο. Το νέο στοιχείο είναι ότι επανέρχεται στο προσκήνιο μια προσπάθεια διαπραγμάτευσης, την ώρα που οι επιθέσεις (ιδίως με drones) ανεβάζουν καθημερινά τον δείκτη έντασης.
Η γραμμή του Κιέβου
Στο διπλωματικό σκέλος, η γραμμή του Κιέβου είναι σαφής: «ειρήνη, αλλά όχι αδύναμη». Στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι περιέγραψε την προοπτική συμφωνίας ως «90% έτοιμη», υπογραμμίζοντας όμως ότι το «τελευταίο 10%» είναι το δυσκολότερο – επειδή αφορά την ουσία: το εδαφικό και τις εγγυήσεις ασφάλειας. Το Reuters καταγράφει ότι ο Ζελένσκι απορρίπτει μια φόρμουλα που θα παγώσει απλώς το μέτωπο, αφήνοντας τον πόλεμο να «επιστρέψει» σε λίγα χρόνια, ενώ σημειώνει ότι η Ρωσία ελέγχει περίπου το 19% ουκρανικού εδάφους και πιέζει για περαιτέρω υποχώρηση στο Ντονμπάς.
Τι συζητά η Ουάσινγκτον
Η Ουάσιγκτον εμφανίζεται να συζητά πλαίσιο εγγυήσεων, αλλά το «πόσο» και το «πώς» παραμένουν ανοιχτά. Οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι η αμερικανική πλευρά εξετάζει πολυετή ορίζοντα (π.χ. 15ετία), ενώ το Κίεβο ζητά πολύ μακρύτερη δέσμευση, ακριβώς για να λειτουργήσει αποτρεπτικά έναντι νέας ρωσικής αναμέτρησης.Το κρίσιμο εδώ είναι πολιτικό: μια «ασφάλεια στα χαρτιά» χωρίς αξιόπιστη στρατιωτική/θεσμική ρήτρα, δύσκολα περνά στο ουκρανικό εσωτερικό ως βιώσιμη ειρήνη – και δύσκολα πείθει τη Μόσχα ότι το κόστος μιας νέας επιθετικότητας θα είναι μη διαχειρίσιμο.
Ταυτόχρονα, το στρατιωτικό πεδίο λειτουργεί σαν «σκληρός χρονόμετρος» των συνομιλιών. Οι ανταλλαγές πληγμάτων σε ενεργειακές υποδομές, οι επιθέσεις με drones και τα επεισόδια με αμφισβητούμενο/δύσκολα επαληθεύσιμο αποτύπωμα (ιδίως σε κατεχόμενες περιοχές) δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου κάθε πλευρά θέλει να βελτιώσει τη διαπραγματευτική της θέση πριν κλειδώσει οποιοδήποτε κείμενο. Ενδεικτικά, το AP News μετέδωσε ρωσικούς ισχυρισμούς για πολύνεκρο πλήγμα σε κατεχόμενο οικισμό στη Χερσώνα, χωρίς ουκρανική επιβεβαίωση.
Η στάση της Ευρώπης
Σε ό,τι αφορά στην ευρωπαϊκή διάσταση, το Reuters εκτιμά πως η ΕΕ προσπαθεί να κρατήσει «ζωντανή» τη χρηματοδότηση της ουκρανικής αντοχής: η συμφωνία για δανεισμό/στήριξη 90 δισ. ευρώ για 2026–27 δείχνει διάθεση συνέχειας, αλλά και τα όρια της ενότητας, καθώς δεν υπήρξε συναίνεση για χρήση των «παγωμένων» ρωσικών κρατικών κεφαλαίων – το πιο πολιτικά εκρηκτικό εργαλείο. Παράλληλα, εθνικές αποφάσεις (όπως της Ιταλίας για συνέχιση στρατιωτικής βοήθειας έως το 2026) δείχνουν ότι το «μέτωπο υποστήριξης» δεν είναι αυτόματο: περνά από εσωτερικές τριβές και κοινοβουλευτικές ισορροπίες.
Η «μεγάλη εικόνα»
Τι σημαίνουν όλα αυτά «στη μεγάλη εικόνα»; Ότι το 2026 μπορεί να φέρει –για πρώτη φορά μετά από χρόνια– ένα πιο απτό παράθυρο διαπραγμάτευσης, αλλά όχι αναγκαστικά γρήγορη λύση.
Το εδαφικό παραμένει ο πυρήνας της σύγκρουσης και οι εγγυήσεις ασφάλειας το κλειδί της συμφωνίας. Όσο τα drones και τα πλήγματα στην ενέργεια συνεχίζονται, ο πειρασμός της κλιμάκωσης θα συνυπάρχει με την ανάγκη για συμβιβασμό.
Και για την Ευρώπη, το δίλημμα θα είναι διπλό: πόσο αντέχει να πληρώνει την «ασφάλεια» της ηπείρου σε βάθος χρόνου – και με ποιο θεσμικό σχέδιο, ώστε η υποστήριξη προς το Κίεβο να μην γίνει διαρκής πολιτική αιμορραγία στο εσωτερικό των κρατών-μελών.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου