Γιώργος Σκαφιδάς
Καθώς συμπληρώνεται πια ένας χρόνος από την ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ, η πολύπαθη Συρία έχει εισέλθει σε μια νέα (πολλά υποσχόμενη;) φάση εσωτερικής ανασύνταξης, αλλά και επιστροφής/επανατοποθέτησής της στη διεθνή σκηνή, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έχει πλέον απαλλαγεί από τις εκκρεμότητες και όλα τα βαρίδια του παρελθόντος.
Η διεθνής κοινότητα έχει πια «αγκαλιάσει» τη νέα μεταβατική συριακή ηγεσία στο πρόσωπο του Αχμεντ αλ Σάρα, οι τζιχαντιστικές καταβολές του οποίου πλέον υποβαθμίζονται ως «πασέ».
Η επίσκεψη του Αλ Σάρα στον Λευκό Οίκο στις 10 Νοεμβρίου ήρθε να επιστεγάσει ακριβώς αυτήν την επιστροφή της συριακής ηγεσίας στη διεθνή σκηνή, μια επιστροφή η οποία είχε αρχίσει άλλωστε να δουλεύεται ήδη από τους πρώτους μήνες του 2025, με τις ευλογίες κυρίως της Τουρκίας, ορισμένων εκ των Αράβων (κυρίως της Σαουδικής Αραβίας), αλλά και των Αμερικανών.
Εν τω μεταξύ, από τον Μάιο του 2025 και έπειτα, Αμερικανοί, Ευρωπαίοι και Βρετανοί θα άρχιζαν σταδιακά να αίρουν πολλές από τις κυρώσεις που είχαν επιβληθεί στη Συρία επί Ασαντ, χαλαρώνοντας έτσι σημαντικά το πλαίσιο των περιορισμών που ίσχυαν έως και τα τέλη του 2024.
Όπως προαναφέρθηκε ωστόσο, η είσοδος της μετά-Άσαντ Συρίας σε αυτήν την -ακόμη υπό διαμόρφωση- νέα εποχή δεν θα μπορούσε παρά να συνοδεύεται κι από εκκρεμότητες οι οποίες σχετίζονται με κατά βάση δύο άξονες εξελίξεων: αφενός με τους εσωτερικούς συριακούς ανταγωνισμούς (για παράδειγμα με τον βαθμό της αυτονομίας που διεκδικούν Κούρδοι και Δρούζοι απέναντι στη Δαμασκό, με την ασφάλεια των αλαουιτών και των ορθόδοξων χριστιανών κ.ά.) και αφετέρου με τους ευρύτερους περιφερειακούς ανταγωνισμούς (τις κόντρες Τούρκων, Ισραηλινών και Ιρανών για σφαίρες επιρροής και ελέγχου εντός των συριακών συνόρων).
Οι ανταγωνισμοί αυτοί βγήκαν στο προσκήνιο τους περασμένους μήνες υπό μορφή πολύνεκρων εκκαθαρίσεων (κατά των αλαουιτών στα δυτικά της χώρας τον περασμένο Μάρτιο), πολυήμερων συγκρούσεων (στη Σουέιντα στα νοτιοδυτικά τον περασμένο Ιούλιο, στον Χαλέπι στα βόρεια τον περασμένο Οκτώβριο), βομβαρδισμών (από την πλευρά των Ισραηλινών κατά των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων στη Σουέιντα και στη Δαμασκό τον Ιούλιο) καθώς και τρομοκρατικών επιθέσεων (ενδεικτικό το χτύπημα που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιούνιο στον ελληνορθόδοξο ναό του Προφήτη Ηλία στη Δαμασκό).
Ακόμη και σήμερα δε, σχεδόν έναν χρόνο έπειτα από την πτώση του Ασαντ και παρά την στήριξη που του έχει παράσχει η διεθνής κοινότητα (αφού ακόμη και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ήρε προ ημερών τις κυρώσεις που ίσχυαν σε βάρος του), ο μεταβατικός Σύρος πρόεδρος Άχμεντ αλ Σάρα απέχει πολύ από το να ελέγχει το σύνολο των περιοχών της Συρίας.
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο γεωπολιτικών εξελίξεων, έρχονται όμως να προστεθούν και τα ενεργειακά κοιτάσματα, ως κομβικός παράγοντας που επηρεάζει τις γεωπολιτικές εξελίξεις και παράλληλα επηρεάζεται από αυτές, καθώς η Συρία βγαίνει πια από τον κλοιό των διεθνών κυρώσεων.
Το ενδιαφέρον με αυτά τα κοιτάσματα είναι ότι πολλά εξ αυτών δεν βρίσκονται στις περιοχές που σήμερα ελέγχουν οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία δυνάμεις της Δαμασκού και του Άχμεντ αλ Σάρα.
Η Μπεατρίς Φαρχάτ γράφει χαρακτηριστικά στο Al-Monitor: «Υπάρχουν 28 πεδία φυσικού αερίου και 78 πεδία πετρελαίου στη Συρία, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται σε εδάφη εκτός του ελέγχου της κεντρικής κυβέρνησης. Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), υπό την ηγεσία των Κούρδων, ελέγχουν 41 από αυτά στην ανατολική επαρχία Ντέιρ αλ-Ζορ, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαιοπηγών αλ-Ομάρ και αλ-Τανάκ και της εγκατάστασης φυσικού αερίου Conoco». Αυτό το γεγονός θα μπορούσε, ειρήσθω εν παρόδω, ενδεχομένως να ιδωθεί και ως ενισχυτικό της διαπραγματευτικής ισχύος των Κούρδων.
Ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες πάντως του μη ελέγχου επί του συνόλου των συριακών εδαφών, η Δαμασκός έχει πια αρχίσει να υπογράφει σειρά από νέα ενεργειακά ντιλ με εταιρείες του εξωτερικού.
Ενδεικτικά, την περασμένη Τρίτη η κρατική Συριακή Εταιρεία Πετρελαίου (Syrian Petroleum Company) υπέγραψε στη συριακή πρωτεύουσα μνημόνιο κατανόησης με τις αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες ConocoPhillips και Novaterra Energy για την ανάπτυξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο διευθύνων σύμβουλος της Syrian Petroleum Company στα συριακά ΜΜΕ, το εν λόγω μνημόνιο θα ανοίξει τον δρόμο για την αύξηση της παραγωγής φυσικού αερίου κατά 4 με 5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ημερησίως μέσα στο πρώτο 12μηνο από την έναρξη των σχετικών εργασιών, ενώ η νυν παραγωγή φυσικού αερίου στη χώρα αγγίζει τα περίπου 7 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ημερησίως. Σύμφωνα με στοιχεία της βρετανικής BP, η παραγωγή φυσικού αερίου στη Συρία ήταν 8,4 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το 2010, έναν χρόνο πριν από τον εμφύλιο, αλλά υποχώρησε στα 3 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το 2020.
Πριν από την προαναφερθείσα συμφωνία προθέσεων με τους Αμερικανούς, είχαν όμως υπογραφεί και άλλες.
Στις 6 Νοεμβρίου για παράδειγμα, το υπουργείο Ενέργειας της Συρίας υπέγραψε μια συμφωνία ύψους 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων με κοινοπραξία ξένων εταιρειών για την κατασκευή οκτώ νέων μονάδων παραγωγής ενέργειας ηλεκτρικής ενέργειας. Στην εν λόγω κοινοπραξία, υπό την καταριανή UCC Holding, συμμετέχουν οι τουρκικές εταιρείες Kalyon GES Enerji Yatirimlari και Cengiz Enerji καθώς και η αμερικανική Power International US.
Εν τω μεταξύ, την περασμένη εβδομάδα, η εταιρεία Dana Gas που έχει την έδρα της στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ανακοίνωσε τη σύναψη προκαταρκτικής συμφωνίας με την Syrian Petroleum Company για την ανάπτυξη και επέκταση κοιτασμάτων φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένου του κοιτάσματος Αμπου Ράμπα στη Χομς.
Νωρίτερα φέτος, τον περασμένο Αύγουστο, κατά τη Διεθνή Έκθεση της Δαμασκού, σαουδαραβικές εταιρείες, όπως μεταξύ άλλων η TAQA και η Ades Holding, είχαν υπογράψει με το υπουργείο Ενέργειας της Συρίας μία συμφωνία και έξι μνημόνια συνεργασίας στους τομείς των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και των υδρογονανθράκων.
Εν συνεχεία, ο υπουργός Ενέργειας της Συρίας Μοχάμεντ αλ Μπασίρ είχε επαφές στις αρχές Νοεμβρίου, στο πλαίσιο της έκθεσης ADIPEC στο Αμπού Ντάμπι, με στελέχη των εταιρειών Total, Chevron, Siemens και Saudi Energy. Σύμφωνα με το συριακό πρακτορείο ειδήσεων SANA, στο επίκεντρο εκείνων των συζητήσεων που έλαβαν χώρα στο Αμπού Ντάμπι, βρέθηκαν οι επενδυτικές ευκαιρίες που προσφέρει πια η Συρία στο μέτωπο της ενέργειας.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου