Πως ο πόλεμος στο Ιράν περιπλέκει την αγορά των Eurofighters απο την Τουρκία.

ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ
Μια από τις αθέατες, προς το παρόν, συνέπειες του πολέμου στο Ιράν, είναι η τύχη της τουρκικής προσπάθειας να αποκτήσει μεταχειρισμένα μαχητικά αεροσκάφη τέταρτης γενιάς, τύπου EF-2000 Typhoon (Eurofighter), από χώρες της Μέσης Ανατολής που το διαθέτουν στο οπλοστάσιό τους, δηλαδή το Κατάρ και το Ομάν.

Όπως είναι ήδη γνωστό, οι χώρες αυτές, παρά τη γενικά φιλική στάση τους απέναντι στο θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, δεν γλίτωσαν από την εξαπόλυση επιθέσεων με βαλλιστικούς πυραύλους ή/και μη επανδρωμένα αεροχήματα αυτοκτονίας Shaheed. Το Ιράν επιχειρεί να διαχύσει το κόστος που προκύπτει συνεπεία του πολέμου σε όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες, στο πλαίσιο της στρατηγικής του. Στο πλαίσιο αυτό, δεν θα μπορούσαν να εξαιρεθούν η Ντόχα και η Μουσκάτ.

Βέβαια, το κόστος είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο για το Κατάρ που φιλοξενεί αμερικανικές βάσεις στο έδαφός του, ενώ το Ομάν που έχει μικρότερης εμβέλειας συμφωνία με τις ΗΠΑ, ενώ προσπάθησε και να μεσολαβήσει ενεργά για την αποτροπή της σύγκρουσης, έχει αποφύγει τις πιο σκληρές επιθέσεις. Αυτές περιορίστηκαν… περιμετρικά, σε στόχους σε λιμάνια της χώρας, με το Ιράν να διευκρινίζει διά του υπουργείου Εξωτερικών ότι παραμένει μια φιλική γειτονική χώρα. Δεν θα μπορούσε πάντως να αποφύγει συνολικά τις συνέπειες της περιφερειακής αποσταθεροποίησης που πλήττουν ήδη σκληρά τις οικονομίες των μοναρχιών του Κόλπου.

Το θέμα ήγειρε ο αμυντικός αναλυτής, Ιωάννης Θεοδωράτος, γνωστός για την επισταμένη ενασχόλησή του στα θέματα Τουρκίας. Με ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα και συγκεκριμένα στο “X” υποστηρίζει:“ Απομακρύνεται η προοπτική προμήθειας μεταχειρισμένων Eurofighter από τις χώρες του Κόλπου (Κατάρ, Ομάν) για την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία, λόγω των εξελίξεων. Υπενθυμίζουμε το τουρκικό ενδιαφέρον για την πρόσκτηση 12+12 αφ Tranche 3Α από το Κατάρ με ραντάρ AESA και 12 από το Ομάν με ραντάρ CAPTOR-M.

“Η τροπή που λαμβάνουν οι επιχειρήσεις κατά του Ιράν σε συνδυασμό με τις συνεχιζόμενες προσβολές υποδομών στο Κατάρ και την πιθανή εμπλοκή του Ομάν στο προσεχές μέλλον, ακυρώνουν προς το παρόν τις συζητήσεις περί συντόμου χρονοδιαγράμματος παραχωρήσεως. Τα Eurofighter του Κατάρ και του Ομάν είναι πολύτιμα για την αεράμυνα των χωρών τους και κάθε σκέψη περί ταχείας μεταφοράς του στο δυναμικό της Τουρκικής Αεροπορίας εκτιμάται ότι έχει ανασταλεί μέχρι νεωτέρας. Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού…”

Κάποιες σκέψεις και η βιασύνη της Τουρκίας

Η υπόθεση αυτή δείχνει να έχει πραγματική υπόσταση. Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να υποπτευθεί ότι η βιασύνη με την οποία η Τουρκία επεδίωκε να ολοκληρώσει τη σχετική συμφωνία, είχε ως αφετηρία την ανάλυση των αρμοδίων του καθεστώτος της Άγκυρας, που είχαν κάθε λόγο να φοβούνται ότι το μέτωπο ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν θα μπορούσε να γεννήσει ανά πάσα στιγμή μια μεγάλη σύγκρουση.

Στο πλαίσιο του ιδίου σκεπτικού, το ενδεχόμενο πληγμάτων σε βάρος των μοναρχιών του Κόλπου από το Ιράν ήταν απόλυτα προβλέψιμο, έστω ως υπόθεση εργασία – σενάριο προς εξέταση. Σε αυτή την περίπτωση, είναι επίσης λογικό ένας αναλυτής να διαγνώσει τον κίνδυνο αλλαγής της καταρχήν θετικής στάσης των δυο χωρών, το οποίο θα ανέτρεπε τις φιλοδοξίες των Τούρκων για τη σύντομη απόκτηση ενός ικανού αριθμού πιο σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών από τα υφιστάμενα στο τουρκικό οπλοστάσιο.

Μένει να αποδειχθεί πως θα κινηθεί η Άγκυρα για να αντιμετωπίσει το διαφαινόμενο πρόβλημα, σε περίπτωση δεύτερων σκέψεων σε Ντόχα και Μουσκάτ. Είναι λογικό, αμφότερα -κυρίως το Κατάρ και λιγότερο το Ομάν- να εμφανιστούν διστακτικά στο να “ξεφορτωθούν” τα Eurofighter, τουλάχιστον μέχρι να αρχίσουν οι παραδόσεις κάποιου ακόμα πιο προηγμένου αεροσκάφους.

Κι αυτό, αναμφισβήτητα, ευνοεί την ελληνική ασφάλεια και άμυνα. Ίσως αποδειχθεί πως υπάρχουν κάποιες ελπίδες για το Ομάν. Ζήτημα όμως είναι πλέον και το τι θα προτιμούσε η Τεχεράνη. Στην παρούσα συγκυρία, ειδικά μετά την εξαπόλυση πλήγματος που ξεκάθαρα στόχευε την τουρκική επικράτεια και την αποστολή μηνύματος στην Άγκυρα…

πηγή


Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.