Η περίφημη επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα όπου συναντήθηκε με τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, έλαβε τέλος. Ανήκουν πλέον στο παρελθόν οι συζητήσεις για το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να μεταβεί ο πρωθυπουργός μετά την έκδοση της NAVTEX “αορίστου χρόνου” και η εν γένει ολική επαναφορά στο προσκήνιο των γνωστών διεκδικήσεων της Άγκυρας σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και της ίδιας της κυριαρχίας της Ελλάδας. Η επόμενη ημέρα όμως, προσφέρει ισχυρότατες ενδείξεις για το ποιες είναι οι πραγματικές ανησυχίες…
Οι πρώτες συζητήσεις να αναλώθηκαν για να μας πείσουν για το ότι δεν είναι υποχρεωτικό κάθε διμερής συνάντηση να συνεπάγεται υποχωρήσεις απέναντι στην Τουρκία και πως είναι χρήσιμες στο πλαίσιο της προσπάθειας να κρατιέται η θερμοκρασία των σχέσεων χαμηλά. Δηλαδή, πηγαίνουμε, συναντιόμαστε, “απαγγέλλει” καθένας το προαποφασισμένο και προεγκεκριμένο του ποίημα και εν συνεχεία επανερχόμαστε στην πεζή πολιτική μας καθημερινότητα.
Το DP ήδη επιχειρηματολόγησε λέγοντας, ότι η κατάσταση στις διμερείς σχέσεις και το αν η θερμοκρασία θα είναι σε χαμηλά επίπεδα, δεν εξαρτάται από τέτοιου είδους συναντήσεις, αλλά αποκλειστικά και μόνο από τις προτεραιότητες κάθε στιγμής για την Άγκυρα, όπως αυτές εκφράζονται από τον Ερντογάν. Ό,τι κι αν κάνει η ελληνική πλευρά, ό,τι κι αν συζητηθεί στον δημόσιο διάλογο, λίγο-πολύ τα έχουμε ξανακούσει. Μόνο που δεν εξάγουμε ποτέ το αυτονόητο συμπέρασμα…
Πέραν του εκάστοτε γεωστρατηγικού περιβάλλοντος εντός του οποίου κινούνται τα ελληνοτουρκικά, δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να ασκεί πραγματική αποφασιστική επιρροή. Η Τουρκία έχει ανοιχτό ένα μεγάλο μέτωπο στα ανατολικά της, το οποίο και αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα.
Εξάλλου, όταν το “δυτικό μέτωπο” με την Ελλάδα έχει διακηρυγμένο αυτοσκοπό τα “ήρεμα νερά”, αυτό αποτελεί και μια μεγάλη προσφορά σταθερότητας προς την Τουρκία, η οποία αισθάνεται τη βεβαιότητα ότι η Αθήνα δεν πρόκειται να κάνει οτιδήποτε με στόχο να αξιοποιήσει τη στραμμένη προσοχή της Άγκυρας προς Ανατολάς!
Τότε ποιος ήταν ο λόγος που συναντήθηκαν οι δυο ηγέτες; Η ελληνική πλευρά διακήρυξε με κάθε επισημότητα ότι στόχος ήταν η εξασφάλιση των “ήρεμων υδάτων”! Όπως προκύπτει, για το ίδιο ακριβώς, έστω για διαφορετικούς λόγους, ενδιαφέρεται σε αυτή τη χρονική συγκυρία και η Τουρκία! Οπότε, η αγωνία μας μη και χαθεί η ευκαιρία της διμερούς συνάντησης, εξαιτίας της ψευδαίσθησης ότι θα συμβάλλει στα ήρεμα νερά, αξιοποιήθηκε δεόντως από την Άγκυρα.
Χωρίς να κάνει πίσω σε οτιδήποτε, παράστησε τον μεγάθυμο γείτονα που πρόσφερε διαβεβαιώσεις ότι όλα θα είναι ήρεμα, όπως το επιθυμούμε και οι ελληνοτουρκικές “διαφορές” θα εξακολουθήσουν να μην παράγουν εκτροπή και προοπτική στρατιωτικής αναμέτρησης! Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η ελληνική κυβέρνηση που οδεύει ταχέως προς τη μεγάλη μάχη επιβίωσης των εκλογών, δεν επιθυμεί “στραβή στη δική της βάρδια”. Μόνο που και ο Ερντογάν έχει παρόμοιες ανησυχίες…
Περί αποτροπής… γενικώς!
Θα μπορούσε ίσως κανείς να πιστώσει στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ότι τα αντανακλαστικά πολιτικής επιβίωσης που επέδειξε όταν οι Τούρκοι εξόφθαλμα είδαν σε αυτόν τον “νέο Κώστα Σημίτη” και επιχείρησαν να τον υποδεχθούν με τα δικά του “Ίμια” το 2020, πρόσθεσαν μια παράμετρο αβεβαιότητας στην εξίσωση για την τουρκική πλευρά. Διαφορετικά ο υπολογισμός της Άγκυρας θα μπορούσε να είναι διαφορετικός.
Ποιος ξεχνάει ότι στα… ορίτζιναλ Ίμια οι πολιτικές προτεραιότητες της Τανσού Τσιλέρ και η προδιάθεση ανάληψης ρίσκου για να τις εξυπηρετήσει, έπαιξαν κομβικό ρόλο. Με δεδομένη την αποτυχία της πρώτης απόπειρας να στήσουν στον Μητσοτάκη “νέα Ίμια”, προφανώς αντιλαμβάνονται ότι σε περίπτωση που επιχειρήσουν να εξυπηρετήσουν στόχους εσωτερικής πολιτικής με κάποια εξωτερική περιπέτεια απέναντι στην Ελλάδα, θα μπορούσε να ξεφύγει από τον έλεγχο και να πάει πολύ στραβά.
Άρα, ας μην ξεχνούν ποτέ στο Μέγαρο Μαξίμου, ότι η συμπεριφορά που επιδείχθηκε τότε, “αγοράζει” αποτροπή ακόμα και σήμερα… Τι σημαίνει όμως αυτό; Ένα πολύ απλό πράγμα: Ότι είναι κεφαλαιώδους σημασίας να αξιοποιηθεί ο χρόνος ηρεμίας… των υδάτων, για να εξελιχθεί όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά ο μοναδικός παράγων που πάντα θα παίζει ρόλο και θα επηρεάζει τους τουρκικούς υπολογισμούς: Η “σκληρή” στρατιωτική ισχύς, που καθορίζει την ικανότητα ή όχι της Ελλάδας να αρνείται τους τουρκικούς στόχους επί του πεδίου.
Επειδή όμως είναι γνωστή και καλά τεκμηριωμένη η αδυναμία των κυβερνήσεων της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες στην επικοινωνία και τα αφηγήματα που τη στηρίζουν, δεν μπορούμε παρά να απευθύνουμε έκκληση στο Μέγαρο Μαξίμου να ασχοληθεί λίγο περισσότερο με το ουσιαστικό νόημα της στρατιωτικής ενίσχυσης της χώρας. Να ασχοληθεί πιο ενεργά με τις αθέατες όψεις, με τις οποίες δεν ασχολείται η επικοινωνία, καθώς δεν παράγουν επικοινωνιακό αποτέλεσμα.
ΟΠΛΑ για τις πολύτιμες πλατφόρμες και αλλαγή του τρόπου καθορισμού των προτεραιοτήτων χρηματοδότησης. όλοι αντιλαμβάνονται πως υπάρχουν ισορροπίες που πρέπει να τηρηθούν, τόσο σε διπλωματικό όσο και σε… εσωτερικό βιομηχανικό επίπεδο.
Ας κάνουμε ένα διάλειμμα στις συνήθειές μας κι ας ασχοληθούμε λίγο εστιασμένα, με αυτά που περιμένουμε “να βγάλουν το φίδι από την τρύπα“, εάν έρθει η κακιά η ώρα. Είναι εξαιρετικής σημασίας αυτό για έναν λόγο: Εάν το πράξουμε, τότε θα έχουν από μόνες τους ελαχιστοποιηθεί οι πιθανότητες η Τουρκία να υποκύψει σε οποιονδήποτε πειρασμό…
Υπάρχουν λόγοι αισιοδοξίας ότι μπορεί να κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση; Δυστυχώς όχι πολλοί. Αν κρίνει κανείς από την ποιότητα της συζήτησης την επόμενη ημέρα της συνάντησης Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα, πολλά περιθώρια αισιοδοξίας δεν προκύπτουν. Δυστυχώς, οι φιλοκυβερνητικοί αρθρογράφοι και σχολιαστές, μέσα στην πρεμούρα να υπηρετήσουν το σκοπό τους, προδίδουν την πραγματική ανησυχία που επικρατεί.
Όταν ακούς διαρκώς εκτροπή τω συζητήσεων, παράλληλα με την αρθρογραφία, με εκτενείς αναφορές σε “καπνεργοστάσια” (σ.σ. ο “ευφυής” τρόπος να περιγραφτεί η Κώστας Καραμανλής που είναι επικεφαλής του διοικητικού συμβουλίου της ΣΕΚΑΠ) και σε “γεροντάκια” (σ.σ. αλήθεια, εδώ δεν υφίσταται θέμα “ηλικιακού ρατσισμού” για τον οποίον κόπτονταν σε άλλες περιπτώσεις;), προσπαθώντας να απαξιώσουν τον Αντώνη Σαμαρά και την προοπτική καθόδου στον πολιτικό στίβο με την ίδρυση κόμματος.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει -τουλάχιστον κατά απόλυτη προτεραιότητα- είναι το να μην υποστεί εκλογική ζημιά η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη από έναν τέτοιο κόμμα. Σε αυτό το πλαίσιο λέγονται και καταλογίζονται τα μύρια όσα. Αυτό προδίδει την ανασφάλεια, ότι η ρητορική Καραμανλή – Σαμαρά στα εθνικά θέματα, καθώς αμφότεροι ασκούν σκληρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, θα κάνει κρίσιμη ζημιά στα εκλογικά ποσοστά της κυβερνητικής παράταξης.
Αυτό θα ανέτρεπε τον πολιτικό σχεδιασμό απόσπασης αρχικά ποσοστού πέριξ του 25%, με προοπτική να φθάσει στο τέλος των εκλογικών αναμετρήσεων -που όλοι προβλέπουν ότι θα είναι από δύο και πάνω- στο 30% με το δίλημμα… “Μητσοτάκης ή χάος” . Διότι ακόμα κι αν το ποσοστό που θα αποσπάσει στην κάλπη ένα ενδεχόμενο “κόμμα Σαμαρά”, σημασία έχει για τους σημερινούς ενοίκους του Μεγάρου Μαξίμου, από ποιες δεξαμενές θα αντλήσει τις ψήφους του.
Μέσα στην πρεμούρα τους, αποτυγχάνουν να εντοπίσουν έναν μεγάλο κίνδυνο: Το ότι με αυτή τη συμπεριφορά προσφέρουν απόδειξη στους… των “καπνεργοστασίων“, ότι το σφυροκόπημα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής έχει πραγματικό αποτέλεσμα! Άρα, να τους δώσει το κίνητρο να το συνεχίσουν και να το κλιμακώσουν! Πού να αντιλαμβάνονταν και τα θέματα ουσίας στην ελληνική άμυνα και να τα έπιαναν και αυτά…
Βέβαια, εδώ υπάρχει άλλος “λόγος εθνικής ασφαλείας” που καίει τους πάντες, σε αυτή τη φάση: Μη διαταραχθούν οι σχέσεις με τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Νίκο Δένδια, ώστε όλες οι επιλογές να μένουν στο τραπέζι! Διότι μπορεί να υπάρχουν χαώδεις διαφορές ανάμεσα στις δυο πλευρές (καπνεργοστάσιο vs. ΥΠΑΜ), για όποιον δεν διαθέτει μνήμη χρυσόψαρου, όμως τους ενώνει ένας κο9ινός σκοπός! Η αποκαθήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Κάπως έτσι μένουμε ορισμένοι “γραφικοί” να αρνούμαστε να συνυπολογίσουμε την πολιτική καμαρίλα, αναλύοντας ζητήματα της ελληνικής εθνικής ασφάλειας και συστήνοντας το γνωστό τρίπτυχο: ΑΠΟΤΡΟΠΗ – ΑΠΟΤΡΟΠΗ – ΑΠΟΤΡΟΠΗ…
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου