Η σύγκρουση με το Ιράν δεν αναδιαμορφώνει μόνο τη Μέση Ανατολή, αλλά επιταχύνει μια βαθύτερη διάβρωση των αμερικανικών συμμαχιών από την Ευρώπη έως την Ασία, με τις κινήσεις Τραμπ να ενισχύουν την αβεβαιότητα για τη μελλοντική παγκόσμια τάξη.
Η νέα φάση της σύγκρουσης ΗΠΑ–Ιράν λειτουργεί ως καταλύτης για μια ευρύτερη κρίση εμπιστοσύνης στο διεθνές σύστημα συμμαχιών των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σύμφωνα με ανάλυση του Reuters, οι κινήσεις του Προέδρου Τραμπ—από την αποχώρηση στρατευμάτων έως την αμφισβήτηση θεμελιωδών δεσμεύσεων του NATO— ενισχύουν την αίσθηση ότι η Ουάσιγκτον μεταβαίνει από ρόλο «εγγυητή σταθερότητας» σε ρόλο απρόβλεπτου στρατηγικού παίκτη.
Η νέα φάση της σύγκρουσης ΗΠΑ–Ιράν λειτουργεί ως καταλύτης για μια ευρύτερη κρίση εμπιστοσύνης στο διεθνές σύστημα συμμαχιών των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σύμφωνα με ανάλυση του Reuters, οι κινήσεις του Προέδρου Τραμπ—από την αποχώρηση στρατευμάτων έως την αμφισβήτηση θεμελιωδών δεσμεύσεων του NATO— ενισχύουν την αίσθηση ότι η Ουάσιγκτον μεταβαίνει από ρόλο «εγγυητή σταθερότητας» σε ρόλο απρόβλεπτου στρατηγικού παίκτη.
Η ΔΙΑΒΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΜΑΧΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
Η κρίση δεν περιορίζεται στο Ιράν. Αντίθετα, το πολεμικό περιβάλλον έχει αναδείξει τρεις παράλληλες τάσεις:
1. Ευρώπη: στρατηγική αμφιβολίαμείωση αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στη Γερμανία
αναστολή εξοπλιστικών σχεδίων (όπως Tomahawk αναπτύξεις)
ενίσχυση ευρωπαϊκής αμυντικής αυτονομίας
2. NATO: αμφισβήτηση εγγυήσεωνσυζητήσεις για το Άρθρο 5
δημόσια ρήξη εμπιστοσύνης
εσωτερική ευρωπαϊκή ανασφάλεια για την αμερικανική δέσμευση
3. Ασία: στρατηγική αβεβαιότηταανησυχία Ιαπωνίας και Ν. Κορέας για αξιοπιστία ΗΠΑ
φόβοι για μελλοντική στάση σε πιθανή κρίση με την Κίνα ή την Ταϊβάν
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΙΡΑΝ ΩΣ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ
Η σύγκρουση στον Κόλπο δεν είναι περιφερειακή. Έχει ήδη προκαλέσει:ενεργειακό σοκ λόγω Hormuz disruption
αύξηση τιμών πετρελαίου και LNG
αναταραχή στις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες
μετατόπιση στρατιωτικών πόρων από την Ασία στη Μέση Ανατολή
Αυτό ενισχύει την εικόνα ενός κόσμου όπου οι κρίσεις είναι πλέον ταυτόχρονες και διασυνδεδεμένες.
ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΝΤΕΛΟ «ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ»
Η αντίδραση των συμμάχων των ΗΠΑ δείχνει μια στροφή προς:ενίσχυση περιφερειακών συνεργασιών (Ευρώπη, Ασία–Ειρηνικός)
μείωση εξάρτησης από την Ουάσιγκτον
ανάπτυξη αυτόνομων αμυντικών ικανοτήτων
«hedging strategies» απέναντι σε αμερικανική αστάθεια
Ουσιαστικά, το σύστημα μετακινείται από σκληρές συμμαχίες σε ευέλικτα δίκτυα ισχύος.
ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ
Παρότι δεν εμπλέκονται άμεσα, Πεκίνο και Μόσχα παρακολουθούν ενεργά:η Ρωσία επωφελείται από υψηλές τιμές ενέργειας
η Κίνα αξιολογεί τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής υπερέκτασης
και οι δύο δυνάμεις εξετάζουν την πιθανότητα ενός πιο «ρευστού» διεθνούς συστήματος
Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ: ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
Το πιο σημαντικό στοιχείο δεν είναι οι στρατιωτικές κινήσεις, αλλά η πολιτική ψυχολογία των συμμάχων:η εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ μειώνεται
οι προσδοκίες για σταθερή ηγεσία αποδυναμώνονται
οι σύμμαχοι αναγκάζονται να σχεδιάζουν για το σενάριο «μόνοι τους»
Όπως σημειώνουν διπλωμάτες, το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι κάνει η Ουάσιγκτον, αλλά τι πιστεύουν οι άλλοι ότι μπορεί να κάνει στο μέλλον.
Ο πόλεμος με το Ιράν δεν δημιουργεί απλώς μια νέα κρίση στη Μέση Ανατολή. Επιταχύνει μια βαθύτερη μετάβαση:από ένα σύστημα αμερικανικής ηγεμονικής εμπιστοσύνης
σε ένα πολυκεντρικό, ασταθές και «υπό διαπραγμάτευση» παγκόσμιο σύστημα.
Η μακροπρόθεσμη συνέπεια δεν είναι η κατάρρευση των συμμαχιών, αλλά η μετατροπή τους σε πιο εύθραυστες και υπό όρους σχέσεις ισχύος.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου