Στη Μέση Ανατολή, η ελπίδα είναι συχνά ο προθάλαμος μιας νέας, μεγαλύτερης απογοήτευσης. Τις τελευταίες ώρες, η διπλωματική κινητικότητα γύρω από έναν «μονοσέλιδο οδικό χάρτη» 14 σημείων μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Τεχεράνης δημιουργεί την ψευδαίσθηση μιας οριστικής διεξόδου.
Οι πληροφορίες που μεταδίδει το «Axios» για ένα μνημόνιο συνεργασίας που θα «παγώσει» το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, ακούγονται ως κλασική μουσική στα αυτιά των αγορών.
Όμως, αν ξύσει κανείς την επιφάνεια αυτής της συμφωνίας, θα διαπιστώσει ότι δεν οδηγεί στην ειρήνη, αλλά στην επίσημη θεσμοθέτηση μιας «γκρίζας ζώνης». Επί της ουσίας πρόκειται για μια μορφή πολέμου, με άλλα μέσα.
Βρισκόμαστε μπροστά στην επιβεβαίωση του σεναρίου της «παρατεταμένης σύγκρουσης», η κατάσταση όπου ο πόλεμος δεν τελειώνει, αλλά μεταλλάσσεται σε έναν μαραθώνιο φθοράς.
Το έγγραφο που διαπραγματεύονται οι απεσταλμένοι του Τραμπ δεν υπόσχεται μια «καθαρή λύση» —κάτι που η περιοχή σπάνια προσφέρει— αλλά ένα ιδιότυπο «limbo».
Μια φούσκα επί της ουσίας… Ένα καθεστώς όπου οι εχθροπραξίες σταματούν προσωρινά, αλλά οι βαθύτερες αιτίες της ανάφλεξης παραμένουν ενεργές, έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή διότι η «μη λύση δεν είναι λύση».
Στη θεωρία των διεθνών σχέσεων —ή όπως λένε και στο χωριό μου—, αυτό ονομάζεται «kicking the can down the road». Ειδικά εάν λάβει υπόψη κανείς ότι το Ισραήλ δεν είναι μέρος της συμφωνίας Τραμπ-Τεχεράνης.
Μια μονομερής κίνηση του Τελ Αβίβ θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα τον «οδικό χάρτη» των 14 σημείων, αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να πάρουν θέση, τερματίζοντας το «limbo» συννεφάκι.
Το μυστικό βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Η συζήτηση για μια μεταβατική περίοδο 30 ημερών και οι διαφωνίες για τη διάρκεια του μορατόριουμ στον εμπλουτισμό ουρανίου δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη είναι ανύπαρκτη. Ακόμη και αν πέσουν οι υπογραφές στο Ισλαμαμπάντ ή τη Γενεύη, το φάντασμα του «Μαύρου Κύκνου» θα πλανάται πάνω από τη Μέση Ανατολή. Η παραδοχή των Αμερικανών αξιωματούχων ότι η ιρανική ηγεσία είναι διχασμένη, σε συνδυασμό με τις ωμές αναφορές του Μάρκο Ρούμπιο περί «ψυχικά διαταραγμένων» ηγετών της Τεχεράνης, προμηνύουν ότι η σταθερότητα θα αποτελεί μάλλον όνειρο θερινής νυκτός.
Για την Ευρώπη, και ειδικά για την Ελλάδα, αυτό το σενάριο που θα το παρομοιάζαμε με «γεωοικονομική χοληστερίνη», είναι πολύ επίπονο. Αποφεύγει το σοκ μιας ολικής σύγκρουσης που θα ανάγκαζε σε ριζικές αποφάσεις, αλλά προκαλεί μια αργή, βασανιστική έμφραξη —και πιθανώς τον αργό θάνατο—.
Όσο η ναυσιπλοΐα στο Ορμούζ παραμένει όμηρος μιας εύθραυστης ανακωχής —όπου εννοείται ότι το Ιράν θα εργαλειοποιεί το Στενό ως στρόφιγγα πίεσης—, το κόστος της ενέργειας, των μεταφορών και των λιπασμάτων θα παραμένει σε επίπεδα στρες. Η απόσταση από τις ακτές του Ιράν μέχρι το ράφι του ελληνικού σούπερ μάρκετ είναι πολύ μικρότερη από όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο/LNG και τα τρόφιμα είναι συγκοινωνούντα δοχεία ενώ η αβεβαιότητα λειτουργεί ως ο μόνιμος τροφοδότης του πληθωρισμού.
ΔΙ;ΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου