Σε πολλά υπουργεία υπάρχει προχωρημένη προετοιμασία για εκλογές τον Οκτώβριο. Στελέχη της κυβέρνησης ετοιμάζουν ήδη την προεκλογική καμπάνια τους. Όμως ο πρωθυπουργός αρνείται, στον στενό κύκλο του, αυτό το ενδεχόενο, θέλοντας να κλείσει κανονικά τη δεύτερη θητεία του, με την πεοίθηση ότι θα έχει και τρίτη.
Αυτά, ενώ το πολιτικό σκηνικό βρίσκεται σε μια ιδιότυπη κατάσταση «φθοράς χωρίς εναλλακτική εξουσία». Η Νέα Δημοκρατία στις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν χθες, καταγράφει απώλειες, αλλά εξακολουθεί να διατηρεί καθαρό προβάδισμα έναντι του ΠΑΣΟΚ. Στην Pulse εμφανίζεται στο 29,5% στην εκτίμηση ψήφου, ενώ η MRB τη μετρά στο 28,8%, με το ΠΑΣΟΚ στο 14,5% και στις δύο περιπτώσεις. Δηλαδή η κυβέρνηση υποχωρεί, αλλά η αξιωματική αντιπολίτευση – αλλά ούτε κανείς άλλος – δεν εισπράττει τη φθορά της.
Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό δεδομένο: η κοινωνία εμφανίζει κόπωση από τη διακυβέρνηση, αλλά δεν έχει ακόμη μετακινηθεί μαζικά προς έναν νέο κυβερνητικό πόλο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει πρώτος στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ παραμένει καθηλωμένο και ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε χαμηλά, σχεδόν υπαρξιακά ποσοστά. Η αντιπολίτευση είναι πολυκερματισμένη, χωρίς κοινή στρατηγική, χωρίς πρόσωπο ηγεμονίας και χωρίς καθαρή πρόταση εξουσίας.
Τα τρία «υπό κατασκευή» κόμματα
Η νέα μεταβλητή είναι τα τρία «υπό κατασκευή» κόμματα. Το ενδεχόμενο κόμμα Τσίπρα εμφανίζει τη μεγαλύτερη δυνητική δεξαμενή, με περίπου έναν στους πέντε πολίτες να δηλώνει σήμερα θετικός ή δυνητικά θετικός – ωστόσο ο ίδιος ο εκπρόσωπος της Pulse θεωρεί ότι οι σημερινές διαθέσεις δεν προδικάζουν τελική κομματική προτίμηση και ισχυρίζεται ότι θα δούμε πολύ χαμηλότερα τον κ. Τσίπρα μόλις εμφανιστεί το κόμμα του. Αντίστοιχη κοινωνική απήχηση, αλλά διαφορετικής φύσης, καταγράφει η Μαρία Καρυστιανού, περισσότερο ως έκφραση ηθικής διαμαρτυρίας και αντισυστημικής ψήφου. Το σχήμα Σαμαρά εμφανίζεται πιο περιορισμένο, με σαφώς μικρότερη απήχηση.
Δεν υπάρχει κλίμα και δυνατότητες “ανατροπής”
Ωστόσο, τα ευρήματα αυτά δεν σημαίνουν ακόμη ανατροπή. Τα νέα κόμματα δεν έχουν πρόγραμμα, στελέχη, οργανωτική δομή ή εκλογικό αποτύπωμα σε κανονική πρόθεση ψήφου. Λειτουργούν περισσότερο ως ένδειξη κοινωνικής αναζήτησης και λιγότερο ως ώριμη πολιτική λύση. Μπορούν όμως να αλλάξουν την αριθμητική της κάλπης: να πιέσουν το ΠΑΣΟΚ από τα αριστερά και το κέντρο, να απορροφήσουν διαμαρτυρόμενους ψηφοφόρους και να δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Στο Μέγαρο Μαξίμου, η βασική εκτίμηση παραμένει ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027. Η επίσημη κυβερνητική γραμμή είναι πως δεν υπάρχει λόγος επίσπευσης, καθώς το βασικό αφήγημα θα είναι η σταθερότητα, η δημοσιονομική υπευθυνότητα και η ανάγκη συνέχειας σε διεθνώς ασταθές περιβάλλον. Ρεπορτάζ των τελευταίων εβδομάδων καταγράφουν ότι, παρότι συζητούνται σενάρια επίσπευσης, η άνοιξη του 2027 παραμένει ο επικρατέστερος χρόνος, εκτός απροόπτου.
Οι πρόωρες κάλπες
Πρόωρες κάλπες θα μπορούσαν να μπουν στο τραπέζι μόνο αν η κυβέρνηση εκτιμήσει ότι η φθορά επιταχύνεται, ότι τα νέα κόμματα προλαβαίνουν να οργανωθούν ή ότι οι διεθνείς εξελίξεις -ενέργεια, Μέση Ανατολή, ακρίβεια- απειλούν να επιδεινώσουν το οικονομικό κλίμα. Προς το παρόν, όμως, η στρατηγική δείχνει αντίστροφη: εξάντληση χρόνου, αξιοποίηση της ΔΕΘ, πακέτο μέτρων, έμφαση στην οικονομία και πόλωση γύρω από το δίλημμα «σταθερότητα ή ακυβερνησία».
Το συμπέρασμα είναι ότι η χώρα έχει μπει ήδη σε προεκλογική τροχιά, χωρίς να έχει ακόμη προκηρυχθεί προεκλογική περίοδος. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη αλλά όχι άτρωτη. Το ΠΑΣΟΚ είναι δεύτερο αλλά τελματωμένο σε μέτρια ποσοστά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει υποστει κατάρρευση. Και τα νέα κόμματα αποτελούν τον άγνωστο παράγοντα που μπορεί να κρίνει όχι τόσο ποιος θα έρθει πρώτος, αλλά αν η Νέα Δημοκρατία θα μπορεί να κυβερνήσει.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου