Ο Αμερικανός αναλυτής Τζορτζ Φρίντμαν φωτίζει μια κρίσιμη διάσταση για τον πόλεμο στο Ιράν, που συχνά υποτιμάται: η σύγκρουση δεν εξελίσσεται όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί, διότι βασίστηκε σε λανθασμένες παραδοχές για τη φύση της εξουσίας στην Τεχεράνη.
Το βασικό λάθος, σύμφωνα με τον Φρίντμαν, ήταν η εκτίμηση ότι η εξόντωση της πολιτικής ηγεσίας – ακόμη και του Ανώτατου Ηγέτη – θα οδηγούσε είτε σε εξέγερση είτε σε κατάρρευση του καθεστώτος. Αντίθετα, η πραγματική ισχύς βρίσκεται στους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC), μια στρατιωτικο-οικονομική δομή βαθιά ριζωμένη στο κράτος και διασκορπισμένη σε μια χώρα τεράστιας γεωγραφικής κλίμακας. Αυτό καθιστά την ιδέα μιας γρήγορης «εκκαθάρισης» μέσω αεροπορικής ισχύος πρακτικά ανεφάρμοστη.
Παρατεταμένη σύγκρουση φθοράς
Η συνέπεια είναι στρατηγική: ο πόλεμος μετατρέπεται σε παρατεταμένη σύγκρουση φθοράς. Το Ιράν διατηρεί την ικανότητα να πλήττει στόχους, να παρεμβαίνει στις ενεργειακές ροές και να κρατά ανοιχτό το μέτωπο – ιδιαίτερα μέσω του ελέγχου ή της απειλής στο Στενό του Ορμούζ. Η πρόβλεψη για γρήγορη έκβαση καθίσταται έτσι εξαιρετικά αβέβαιη.
Παράλληλα, ο Φρίντμαν μετατοπίζει το ενδιαφέρον από το Ιράν στην Κίνα. Υποστηρίζει ότι το Πεκίνο, παρά την ενεργειακή του εξάρτηση, δεν επιδιώκει κλιμάκωση αλλά συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αναβολή της συνάντησης κορυφής και η απουσία ουσιαστικής κινεζικής στήριξης προς το Ιράν ερμηνεύονται ως ένδειξη ότι η Κίνα προτάσσει την οικονομική σταθερότητα και την πρόσβαση στις αμερικανικές αγορές έναντι της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.
Ανοιχτή γεωπολιτική αναμέτρηση
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ανάλυσης είναι η απόρριψη της ιδεολογικής ανάγνωσης των συγκρούσεων. Για τον Φρίντμαν, οι πόλεμοι δεν καθορίζονται από το αν ένα καθεστώς είναι δημοκρατικό ή αυταρχικό, αλλά από το εθνικό συμφέρον. Οι ιστορικές συμμαχίες και συγκρούσεις δείχνουν ότι οι κρατικές συμπεριφορές καθοδηγούνται από ισχύ, ασφάλεια και οικονομία – όχι από ιδεολογική συγγένεια.
Τελικά, ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι μια επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος με σαφές τέλος, αλλά μια ανοιχτή γεωπολιτική αναμέτρηση με αβέβαιη διάρκεια. Και, όπως υπονοεί ο Φρίντμαν, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η Τεχεράνη, αλλά η ευρύτερη ισορροπία ισχύος σε ένα σύστημα όπου η ενέργεια, η γεωγραφία και τα συμφέροντα υπερισχύουν των προθέσεων.
πηγή
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.
Δημοσίευση σχολίου